białka osocza
Białka osocza to różnorodne białka krążące we krwi, stanowiące ważny element diagnostyki laboratoryjnej. Głównym białkiem osocza jest albumina (około 60%), która odpowiada za utrzymanie ciśnienia onkotycznego oraz transport różnych substancji, w tym leków i hormonów. Pozostałe frakcje to globuliny (alfa, beta i gamma) oraz fibrynogen.
Stężenie białka całkowitego w osoczu u dorosłych wynosi zwykle 6,0-8,0 g/dl. Zmiany w stężeniu i proporcjach białek osocza mogą wskazywać na różne stany patologiczne – hipoproteinemia występuje w chorobach wątroby, nefropatii, niedożywieniu, a hiperproteinemia w odwodnieniu lub gammapatiach monoklonalnych.
Diagnostyka białek osocza obejmuje oznaczenie białka całkowitego, elektroforezę białek, immunoelektroforezę oraz oznaczenia specyficznych białek (np. CRP, albuminy, transferyny). Szczególne znaczenie ma analiza białek ostrej fazy, których stężenie zmienia się w odpowiedzi na stany zapalne, infekcje czy urazy tkanek.
W praktyce klinicznej monitorowanie białek osocza jest przydatne w diagnostyce i monitorowaniu chorób wątroby, nerek, chorób autoimmunologicznych, szpiczaka mnogiego oraz w ocenie stanu odżywienia pacjenta. Interpretacja wyników zawsze powinna uwzględniać obraz kliniczny pacjenta oraz inne parametry laboratoryjne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Davercin 250 mg
Cykliczny węglan erytromycyny A, substancja czynna leku Davercin (250 mg), wykazuje korzystne właściwości farmakokinetyczne, które wpływają na jego zastosowanie kliniczne. Po podaniu doustnym dawki 500 mg osiąga maksymalne stężenie w surowicy krwi (Cmax) w zakresie 0,58-1,93 μg/ml, z czasem do osiągnięcia stężenia maksymalnego (Tmax) około 3 godzin. Substancja cechuje się zwiększoną opornością na działanie soku żołądkowego, co poprawia biodostępność, choć obecność pokarmu opóźnia wchłanianie. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 78%, a okres półtrwania (t₁/₂) to 9,5 godziny, co umożliwia rzadsze dawkowanie w porównaniu do podstawowej erytromycyny. Eliminacja odbywa się głównie z żółcią i kałem w postaci niezmienionej, z jedynie 2,5% wydalanym przez nerki, a lek nie ulega usunięciu podczas hemodializy i dializy otrzewnowej, co ma znaczenie przy terapii pacjentów z niewydolnością nerek.
białka osocza, biodostępność, cykliczny węglan erytromycyny, czas osiągnięcia stężenia maksymalnego, dializa otrzewnowa, droga eliminacji, hemodializa, jama opłucnowa, migdałki podniebienne, mleko ludzkie, niewydolność nerek, okres półtrwania, patogen wewnątrzkomórkowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn stawowy, przenikanie przez łożysko, stężenie leku w surowicy, stężenie maksymalne we krwi, wydalanie z żółcią, wydzielina oskrzelowa, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie ośrodkowego układu nerwowego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Carbomedac 10 mg/ml
Karboplatyna, podawana w dawkach 20–520 mg/m² w infuzji dożylnej trwającej 1 godzinę, wykazuje dwufazową kinetykę eliminacji platyny wolnej z osocza, z okresem półtrwania fazy alfa około 90 minut oraz fazy beta około 6 godzin. Po podaniu, wiązanie karboplatyny z białkami osocza narasta z 29% po 4 godzinach do około 87% po 24 godzinach. Eliminacja leku odbywa się głównie przez nerki, z około 70% podanej platyny wydalanej w moczu w ciągu 24 godzin, z czego 32% w postaci niezmienionej, co wskazuje na ograniczony metabolizm. Klirens nerkowy karboplatyny koreluje ze wskaźnikiem przesączania kłębuszkowego (GFR), natomiast nie z wydzielaniem kanalikowym, co ma istotne implikacje dla dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
białka osocza, dysfagia, farmakokinetyka leku, infuzja dożylna, karboplatyna, kinetyka reakcji pierwszego rzędu, klirens karboplatyny, klirens kreatyniny, kumulacja platyny, okres półtrwania, platyna całkowita, pole pod krzywą stężenia, populacja pediatryczna, przesączanie kłębuszkowe, substancja czynna, ultraprzesączalna platyna, upośledzenie funkcji nerek, wiązanie z białkami osocza, wolna platyna, wydalanie przez nerki, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności nerek - Leksykon substancji czynnych
Tamsulozyna – Przedawkowanie
Tamsulozyna, stosowana w leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego, w przypadku przedawkowania (np. 5 mg chlorowodorku tamsulozyny) może wywołać ostre niedociśnienie tętnicze (ciśnienie skurczowe około 70 mm Hg), wymioty, biegunkę oraz zaburzenia rytmu serca wtórne do hipotensji. Przedawkowanie wiąże się z ryzykiem hipoperfuzji nerek, co wymaga monitorowania funkcji nerkowej. Ze względu na silne wiązanie tamsulozyny z białkami osocza, dializa jest nieskuteczna. Postępowanie terapeutyczne obejmuje ułożenie pacjenta w pozycji leżącej, podanie płynów infuzyjnych, zastosowanie leków wazopresyjnych oraz leczenie objawowe. W celu ograniczenia wchłaniania leku z przewodu pokarmowego zaleca się prowokowanie wymiotów, płukanie żołądka, podanie węgla aktywowanego oraz osmotycznych środków przeczyszczających.
białka osocza, ciśnienie skurczowe, dutasteryd, działanie naczyniorozszerzające, hipoperfuzja nerek, hipotensja, hipotonia, łagodny rozrost gruczołu krokowego, leki wazopresyjne, obniżenie ciśnienia tętniczego, osmotyczne środki przeczyszczające, ostre niedociśnienie, pasaż jelitowy, perfuzja nerkowa, płukanie żołądka, płyny infuzyjne, powikłania sercowo-naczyniowe, siarczan sodu, spadek ciśnienia tętniczego, tamsulozyna chlorowodorek, uzupełnianie płynów, węgiel aktywowany, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia wegetatywne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Asolfena 10 mg
Solifenacyny bursztynian, substancja czynna Asolfeny, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 90% oraz liniową farmakokinetyką w dawkach terapeutycznych 5-40 mg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w czasie 3-8 godzin (tmax), niezależnie od dawki, a wartości Cmax i AUC rosną proporcjonalnie do dawki. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~600 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~98%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, z klirensem około 9,5 l/h i okresem półtrwania 45-68 godzin. W osoczu obecny jest aktywny metabolit 4R-hydroksysolifenacyna oraz trzy metabolity nieaktywne. Eliminacja odbywa się głównie przez mocz (70%) i kał (23%), z około 11% leku wydalanym w postaci niezmienionej.
4R-hydroksy-N-tlenek, 4R-hydroksysolifenacyna, AUC, białka osocza, biodostępność, ciężka niewydolność nerek, cytochrom P450 3A4, farmakokinetyka liniowa, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, kwaśna α1-glikoproteina, N-glukuronid, N-tlenek, okres półtrwania, skala Childa-Pugha, solifenacyna bursztynian, stężenie osoczowe, umiarkowana niewydolność wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – Marumax 0,5 mg + 0,4 mg
Marumax to lek złożony zawierający 0,5 mg dutasterydu oraz 0,4 mg tamsulosyny chlorowodorku (0,367 mg tamsulosyny), stosowany w urologii. W przypadku przedawkowania dutasterydu, nawet przy dawce jednorazowej 40 mg przez 7 dni (80-krotność dawki terapeutycznej) lub 5 mg/dobę przez 6 miesięcy, nie zaobserwowano istotnych klinicznie działań niepożądanych wykraczających poza te znane z dawki standardowej. Brak jest specyficznego antidotum na dutasteryd, dlatego leczenie przedawkowania opiera się na terapii objawowej dostosowanej do stanu pacjenta. W przypadku tamsulosyny chlorowodorku, dawka 5 mg może wywołać ostre niedociśnienie (ciśnienie skurczowe do 70 mm Hg), wymioty i biegunkę, co wymaga natychmiastowego postępowania terapeutycznego.
antidotum, białka osocza, ciśnienie skurczowe, czynność nerek, dializa, dutasteryd, dutasteryd z tamsulosyną, hipotonia, leki zwężające naczynia, Marumax, objętość krwi krążącej, osmotyczne środki przeczyszczające, ostre niedociśnienie, pasaż jelitowy, płukanie żołądka, przedawkowanie dutasterydu, siarczan sodu, tamsulosyna chlorowodorek, węgiel leczniczy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Symazide MR 30 30 mg
Przedawkowanie Symazide MR 30, zawierającego 30 mg gliklazydu o zmodyfikowanym uwalnianiu, prowadzi do hipoglikemii o różnym nasileniu, stanowiącej poważne zagrożenie dla życia. Objawy mogą obejmować pocenie się, drżenie, tachykardię, zaburzenia widzenia, a w ciężkich przypadkach śpiączkę hipoglikemiczną, drgawki i inne zaburzenia neurologiczne. W przypadku umiarkowanych objawów zaleca się podanie węglowodanów doustnie, dostosowanie dawki leku oraz modyfikację diety, przy jednoczesnej ścisłej obserwacji pacjenta. Ciężkie objawy wymagają natychmiastowej hospitalizacji, dożylnego podania 50 ml hipertonicznego roztworu glukozy (20-30%) oraz kontynuacji infuzji 10% roztworu glukozy w celu utrzymania stężenia glukozy powyżej 1 g/l.
białka osocza, drgawki, gliklazyd, hemodializa, hipertoniczny roztwór glukozy, hipoglikemia, mechanizm działania gliklazydu, przedawkowanie gliklazydu, przedłużona hipoglikemia, roztwór glukozy, śpiączka hipoglikemiczna, stężenie glukozy we krwi, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, tachykardia, utrata przytomności, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia widzenia - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Locoid 1 mg/ml
Locoid w postaci roztworu na skórę zawiera 17-maślan hydrokortyzonu (Hydrocortisoni butyras) w stężeniu 1 mg/ml, będący miejscowym kortykosteroidem o specyficznych właściwościach farmakokinetycznych. Po aplikacji na skórę, substancja czynna ulega absorpcji, której stopień może być istotnie zwiększony przez zastosowanie opatrunków okluzyjnych, które poprawiają przenikanie przez warstwę rogową naskórka. Po wchłonięciu do krwiobiegu, 17-maślan hydrokortyzonu wiąże się z białkami osocza, co wpływa na jego biodostępność i dystrybucję. Metabolizm zachodzi głównie poprzez hydrolizę w surowicy i wątrobie, gdzie lek przekształcany jest do aktywnego hydrokortyzonu. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki i przewód pokarmowy, jednak ilości substancji czynnej w moczu i kale są niewielkie, co wskazuje na efektywny metabolizm.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Oxaliplatin Kabi 5 mg/ml
Oksaliplatyna, stosowana w onkologii w dawkach 85 mg/m² co 2 tygodnie lub 130 mg/m² co 3 tygodnie, charakteryzuje się 100% biodostępnością po dożylnym podaniu. Farmakokinetyka platyny ultrafiltracyjnej wykazuje niską zmienność wewnątrz- i międzyosobniczą. Maksymalne stężenia (Cmax) wynoszą średnio 0,814 μg/ml (85 mg/m²) i 1,21 μg/ml (130 mg/m²), a pole pod krzywą stężenia w czasie 0-48 h (AUC0-48) odpowiednio 4,19 μg·h/ml i 8,20 μg·h/ml. Okresy półtrwania fazy alfa, beta i gamma wynoszą około 0,3-0,4 h, 16-17 h oraz 273-391 h, co odzwierciedla szybkie przenikanie do tkanek i długotrwałe wiązanie z erytrocytami i albuminami. Po 2-godzinnej infuzji tylko 15% platyny pozostaje w krążeniu, a eliminacja następuje głównie przez nerki, z 54% dawki wydalanej w moczu w ciągu 5 dni. Biotransformacja oksaliplatyny jest nieenzymatyczna, z powstawaniem cytotoksycznych pochodnych DACH oraz licznych nieaktywnych metabolitów.
albumina, białka osocza, biodostępność leku, biotransformacja, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cytochrom P450, droga dożylna, dysfagia, dysfunkcja nerek, ekspozycja na lek, farmakokinetyka leku, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, koncentrat do infuzji, leczenie onkologiczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, produkty biotransformacji, ultrafiltracja osocza, ultrafiltracja platyny, wiązanie z erytrocytami, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe, wydolność nerek, zaburzenie czynności nerek, związek platyny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Konaten 40 mg
Przedawkowanie atomoksetyny, substancji czynnej leku Konaten, może wystąpić zarówno po pojedynczej, jak i wielokrotnej dawce, manifestując się objawami ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka), nerwowego (senność, zawroty głowy, drżenie) oraz objawami pobudzenia układu współczulnego (tachykardia, nadciśnienie tętnicze, rozszerzenie źrenic, suchość w jamie ustnej). Objawy te mają zwykle nasilenie łagodne do umiarkowanego, jednak mogą wystąpić poważne powikłania, takie jak napady drgawek czy wydłużenie odstępu QT, które są potencjalnie zagrażające życiu. Zgony po przedawkowaniu atomoksetyny są bardzo rzadkie i najczęściej związane z jednoczesnym przyjęciem innych leków. Ze względu na wysoki stopień wiązania atomoksetyny z białkami osocza, hemodializa nie jest skuteczną metodą eliminacji leku.
atomoksetyna, białka osocza, biegunka, ból brzucha, ciśnienie tętnicze, drgawki, drżenie, EKG, farmakokinetyka, hemodializa, napad drgawkowy, nudności, pobudzenie, rozszerzenie źrenic, senność, świąd, tachykardia, układ pokarmowy, układ współczulny, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QT, wysypka, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zaburzenia zachowania, zawroty głowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bibloc 5 mg
Bisoprolol fumaranu cechuje się wysoką dostępnością biologiczną około 90% po podaniu doustnym, co zapewnia przewidywalność efektu terapeutycznego i umożliwia dawkowanie raz na dobę. Lek wiąże się z białkami osocza w około 30%, a jego objętość dystrybucji wynosi 3,5 l/kg masy ciała, co świadczy o dobrej penetracji do tkanek. Bisoprolol jest eliminowany dwutorowo: 50% dawki ulega metabolizmowi wątrobowemu do nieaktywnych metabolitów, a pozostałe 50% jest wydalane przez nerki w postaci niezmienionej. Całkowity klirens wynosi około 15 l/godz., a okres półtrwania u zdrowych osób to 10-12 godzin, co pozwala na utrzymanie stabilnego stężenia leku przy dawkowaniu 10 mg raz na dobę (maksymalne stężenie w osoczu 64±21 ng/ml w stanie stacjonarnym). Kinetyka bisoprololu jest liniowa, co ułatwia dostosowanie dawki niezależnie od wieku pacjenta.
białka osocza, biotransformacja wątrobowa, bisoprolol, bisoprolol fumaran, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, farmakokinetyka, kinetyka liniowa, klasyfikacja NYHA, klirens całkowity, maksymalne stężenie osoczowe, modyfikacja dawkowania, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przewlekła niewydolność serca, stan stacjonarny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – Cinacalcet Sandoz 30 mg
Przedawkowanie cynakalcetu stanowi poważne ryzyko rozwoju hipokalcemii, która może manifestować się objawami takimi jak parestezje, tężyczka, drgawki oraz zaburzenia rytmu serca. W badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów dializowanych tolerowano dawki jednorazowe do 300 mg/dobę bez istotnych działań niepożądanych, natomiast u pacjenta pediatrycznego poddawanego dializie odnotowano łagodne objawy ze strony przewodu pokarmowego (ból brzucha, nudności, wymioty) przy dawce 3,9 mg/kg mc./dobę. Monitorowanie stężenia wapnia w surowicy, EKG oraz objawów tężyczki jest kluczowe w pierwszych godzinach po przedawkowaniu, ze względu na ryzyko zaburzeń przewodnictwa i wydłużenia odstępu QT. Należy również kontrolować parametry życiowe, takie jak ciśnienie tętnicze, tętno i częstość oddechów.
arytmia, białka osocza, ból brzucha, ciśnienie tętnicze, dializa, drgawki, EKG, elektrolity, hemodializa, hipokalcemia, hipotensja, nudności, parestezje, przedawkowanie cynakalcetu, skurcze mięśni, suplementacja wapnia, tężyczka, wapń w surowicy, witamina D, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Co-Valsacor 80 mg + 12,5 mg
Przedawkowanie leku Co-Valsacor, zawierającego 80 mg walsartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu, prowadzi do poważnych zaburzeń hemodynamicznych i elektrolitowych. Walsartan wywołuje znaczne niedociśnienie tętnicze, zaburzenia świadomości, zapaść krążeniową oraz wstrząs poprzez nadmierną blokadę receptorów angiotensyny II i niekontrolowaną wazodylatację, co skutkuje hipoperfuzją narządów i ryzykiem uszkodzenia niedokrwiennego mózgu, nerek i innych tkanek. Hydrochlorotiazyd natomiast powoduje nudności, senność, hipowolemię, zaburzenia elektrolitowe (hiponatremia, hipokaliemia, hipomagnezemia), zaburzenia rytmu serca oraz kurcze mięśni, wynikające z nadmiernej diurezy i utraty wody oraz elektrolitów. W konsekwencji może dojść do groźnych arytmii i odwodnienia.
arytmia, białka osocza, ciśnienie tętnicze, diureza, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodializa, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipoperfuzja, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mózgu, odwodnienie, perfuzja mózgowa, receptory angiotensyny II, równowaga kwasowo-zasadowa, układ sercowo-naczyniowy, walsartan, wazodylatacja, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Inegy 20 mg + 10 mg
Produkt leczniczy INEGY, zawierający ezetymib i symwastatynę, wykazuje brak istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych między tymi substancjami przy jednoczesnym podaniu. Ezetymib charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem (Cₘₐₓ) glukuronidu ezetymibu osiąganym w 1-2 godziny, a samego ezetymibu w 4-12 godzin. Biodostępność ezetymibu nie jest wpływana przez spożycie posiłków. Symwastatyna ma niską biodostępność (<5%) z powodu intensywnego wychwytu wątrobowego, a jej aktywne metabolity osiągają maksymalne stężenia w osoczu między 1,3 a 2,4 godziną po podaniu. Obie substancje wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza (ezetymib 99,7%, glukuronid 88-92%, symwastatyna 95%). Okres półtrwania ezetymibu i jego glukuronidu wynosi około 22 godziny, natomiast beta-hydroksykwasu symwastatyny około 1,9 godziny. Metabolizm ezetymibu odbywa się głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym i wydalanie z żółcią, a symwastatyna jest metabolizowana do aktywnego beta-hydroksykwasu w wątrobie, z minimalną dostępnością aktywnej formy w krążeniu ogólnym.
BCRP, beta-hydroksykwas, bezwzględna biodostępność, białka osocza, cholesterol LDL, ciężka choroba nerek, cyklosporyna, ezetymib i symwastatyna, gen SLCO1B1, glukuronid ezetymibu, glukuronid fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, przeszczepienie nerki, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, sitosterolemia, skala Child-Pugh, wątroba, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Venolyte –
Venolyte jest roztworem do infuzji zawierającym elektrolity (Na+, K+, Mg2+, Cl-, octany), stosowanym w terapii płynowej. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są przewodnienie i niewydolność serca (≥1/10), szczególnie u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami sercowo-płucnymi, objawiające się dusznością i obrzękami. Inne działania obejmują obrzęk z przeciążenia wodą i sodem (częstość nieznana) oraz powikłania miejscowe związane z infuzją, takie jak gorączka, zakażenie, ból, podrażnienie żyły, zakrzepica, zapalenie żył i wynaczynienie. Podawanie dużych objętości Venolyte może prowadzić do rozcieńczenia czynników krzepnięcia, białek osocza oraz obniżenia hematokrytu, co występuje często (≥1/100 do <1/10) i może zaburzać hemostazę oraz procesy fizjologiczne zależne od białek osocza.
białka osocza, czynniki krzepnięcia, działanie niepożądane, elementy morfotyczne krwi, hematokryt, hemostaza, monitorowanie działań niepożądanych, niewydolność serca, obrzęk płuc, produkt leczniczy, przewodnienie, roztwór do infuzji, sepsa, stosunek korzyści do ryzyka, terapia płynowa, Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, wynaczynienie, zakażenie miejsca wkłucia, zakrzepica żylna, zapalenie żył, zatorowość - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Prestarium 2,5 mg 2,5 mg
Peryndopryl, będący prolekiem, ulega szybkiej absorpcji po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po około 1 godzinie. Jego aktywny metabolit, peryndoprylat, pojawia się w maksymalnym stężeniu po 3-4 godzinach i stanowi 27% dawki w krwiobiegu. Peryndoprylat charakteryzuje się objętością dystrybucji około 0,2 l/kg masy ciała oraz umiarkowanym wiązaniem z białkami osocza (20%), głównie z enzymem konwertazy angiotensyny. Okres półtrwania peryndoprylu wynosi 1 godzinę, natomiast wolnej frakcji peryndoprylatu około 17 godzin, co pozwala na osiągnięcie stanu stacjonarnego po 4 dniach regularnego stosowania. Pokarm obniża biodostępność leku poprzez zmniejszenie przemiany do peryndoprylatu, dlatego zaleca się podawanie leku na czczo.
białka osocza, biodostępność leku, biotransformacja, dializa, faza eliminacji, klirens dializacyjny, klirens kreatyniny, klirens wątrobowy, konwertaza angiotensyny, krwiobieg, marskość wątroby, niewydolność nerek, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peryndopryl z argininą, peryndoprylat, Prestarium, prolek, stan stacjonarny, stężenie w osoczu