Właściwości farmakokinetyczne
Trokserutyna

Właściwości farmakokinetyczne trokserutyny

Trokserutyna (o-β-hydroksyetylorutozydy) to substancja o udokumentowanych właściwościach farmakokinetycznych, choć w przypadku niektórych postaci farmaceutycznych zawierających tę substancję brak jest kompleksowych badań. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych trokserutyny na podstawie dostępnych danych z charakterystyk produktów leczniczych zawierających tę substancję.^{1 2}

Wchłanianie trokserutyny

Trokserutyna charakteryzuje się dobrą absorpcją po podaniu doustnym. Wchłania się głównie w obrębie jelita cienkiego w postaci niezmienionej lub po odłączeniu fragmentu cukrowego (rutynozy), czyli w postaci aglikonu – hydroksyetylokwercetyny.^{3 4}

Badania farmakokinetyczne wykazały, że po doustnym podaniu trokserutyny maksymalne stężenie we krwi (Cmax) osiągane jest po około 1-3 godzinach od podania. W przypadku produktu Venolan, maksymalne stężenie występuje po 1 godzinie, natomiast w przypadku produktów Venotrex i Sapoven T po 2-3 godzinach.^{5 6 7}

W badaniu biodostępności wykazano, że po podaniu jednorazowej dawki 0,5 – 4 g mono-3′-hydroksyetylokwercetyny wchłanianie jest proporcjonalne do zastosowanej dawki związku.⁸

Biodostępność trokserutyny po podaniu doustnym waha się w przedziale od 10% do 20% zastosowanej jednorazowo dawki. Podobną biodostępność obserwuje się przy aplikacji miejscowej na skórę.⁹

Warto zauważyć, że trokserutyna wchłania się również przez skórę, przy czym przekrwienie oraz zwiększenie temperatury ciała mogą być przyczyną zwiększonego wchłaniania substancji do krążenia ogólnoustrojowego.¹⁰

Ze względu na bardzo dobrą rozpuszczalność w wodzie, trokserutynę można również stosować w postaci kropli ocznych, gdzie działa w przednim odcinku oka oraz dyfunduje przez rogówkę.¹¹

Dystrybucja

Po wchłonięciu trokserutyna wiąże się z białkami osocza. W zależności od produktu leczniczego stopień wiązania z białkami osocza wynosi od około 16% do 30%.^{12 13 14 15}

Dystrybucja trokserutyny w organizmie charakteryzuje się kilkoma istotnymi cechami:¹⁶

• Nie przenika przez barierę krew-mózg^{17 18 19}
• W badaniach na zwierzętach wykazano, że trokserutyna w niewielkim stopniu przechodzi przez łożysko i do organizmu płodu, z którego jest szybko eliminowana^{20 21 22}
• Nie przenika do mleka kobiet karmiących²³

Metabolizm

Metabolizm trokserutyny u człowieka obejmuje kilka ścieżek. W krwi występuje ona w postaci wolnej, pochodnych glukuronowych oraz trihydroksyetylokwercetyny.²⁴

Główne szlaki metaboliczne trokserutyny to:^{25 26}

• Powstawanie pochodnej kwercetyny w przewodzie pokarmowym
• Sprzęganie z kwasem glukuronowym
• Przekształcanie do aglikonów i kwasów arylooctowych

W przypadku podania do oka, wchłonięta substancja czynna zostaje szybko przekształcona w glikozyd kwasu glukuronowego.²⁷

Eliminacja i okres półtrwania

Okres półtrwania trokserutyny wynosi od 8 do 21 godzin, w zależności od produktu leczniczego:^{28 29 30}

• Venolan: 8,73 ± 0,88 godziny
• Venotrex: 10-18 godzin
• Posorutin: 18 godzin

Eliminacja trokserutyny odbywa się głównie poprzez wydalanie z żółcią do przewodu pokarmowego, a następnie z kałem. Ok. 65% wchłoniętej trokserutyny wydalane jest z kałem w postaci glukuronianów.^{31 32}

Ważną cechą farmakokinetyki trokserutyny jest fakt, że pochodne trokserutyny są wydalane wraz z żółcią do dwunastnicy i mogą podlegać krążeniu wątrobowo-jelitowemu, stąd odznaczają się dosyć długim okresem eliminacji (72 godziny, T0,5 = 8,7 godziny).³³

Tylko niewielka ilość trokserutyny jest wydalana przez nerki po uprzednim sprzęgnięciu z kwasem glukuronowym.^{34 35}

W badaniu na ochotnikach stwierdzono, że kinetyka eliminacji (T0,5) po podaniu dawki 0,5-4 g ma charakter liniowy i nie wykazuje zmian wskazujących na istnienie zależności od dawki.³⁶

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Dostępne dane nie zawierają szczegółowych informacji na temat farmakokinetyki trokserutyny w szczególnych grupach pacjentów, takich jak osoby z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby, osoby w podeszłym wieku czy dzieci. Biorąc pod uwagę, że wydalanie trokserutyny odbywa się głównie przez układ wątrobowo-żółciowy, a tylko w niewielkim stopniu przez nerki, można przypuszczać, że zaburzenia czynności wątroby mogą wpływać na farmakokinetykę tej substancji.³⁷

Porównanie danych farmakokinetycznych dla różnych produktów leczniczych zawierających trokserutynę

Należy zauważyć, że nie dla wszystkich produktów zawierających trokserutynę przeprowadzono kompletne badania farmakokinetyczne. Na przykład, w przypadku produktów Rutoven żel, Venescin czy Kelicardina, dane farmakokinetyczne są ograniczone lub nie zostały wykonane.^{38 39 40}

Główne parametry farmakokinetyczne trokserutyny