Właściwości farmakokinetyczne peryndoprylu z argininą

Peryndopryl z argininą, substancja czynna leku Prestarium 2,5 mg, charakteryzuje się złożonym profilem farmakokinetycznym, obejmującym procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę poszczególnych procesów farmakokinetycznych tego związku.Peryndopryl jest prolekiem, który wymaga biotransformacji do aktywnego metabolitu – peryndoprylatu, aby wykazać działanie terapeutyczne.¹

Wchłanianie peryndoprylu

Po podaniu doustnym peryndopryl wchłania się szybko z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu osiąga już po 1 godzinie od przyjęcia leku. Okres półtrwania samego peryndoprylu wynosi 1 godzinę. Przeprowadzone badania farmakologiczne wykazały liniową zależność pomiędzy zastosowaną dawką peryndoprylu a osiąganym stężeniem w osoczu krwi.²

Należy zaznaczyć, że pokarm ma istotny wpływ na wchłanianie peryndoprylu, gdyż zmniejsza przemianę do aktywnego metabolitu – peryndoprylatu, a tym samym obniża biodostępność leku. Z tego powodu zaleca się stosowanie peryndoprylu z argininą w pojedynczej dawce podawanej rano przed posiłkiem.³

Metabolizm peryndoprylu

Spośród podanej dawki peryndoprylu, która dostaje się do krwiobiegu, 27% stanowi aktywny metabolit – peryndoprylat. Oprócz tego głównego aktywnego metabolitu, w organizmie powstaje jeszcze 5 innych metabolitów, które nie wykazują jednak aktywności farmakologicznej. Maksymalne stężenie peryndoprylatu w osoczu krwi pojawia się w czasie od 3 do 4 godzin po przyjęciu leku.⁴

Dystrybucja peryndoprylatu

Objętość dystrybucji niezwiązanego peryndoprylatu wynosi około 0,2 l/kg masy ciała. Peryndoprylat w umiarkowanym stopniu wiąże się z białkami osocza – wiązanie to wynosi 20%, przy czym głównie łączy się z enzymem konwertazy angiotensyny. Istotną cechą jest fakt, że stopień wiązania z białkami zależy od stężenia peryndoprylatu w osoczu.⁵

Eliminacja peryndoprylatu

Peryndoprylat jest wydalany głównie przez nerki z moczem. Okres półtrwania w fazie eliminacji wolnej frakcji peryndoprylatu wynosi około 17 godzin. Stan stacjonarny stężenia leku w organizmie jest osiągany po około 4 dniach regularnego stosowania.⁶

Właściwości farmakokinetyczne w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się wolniejszą eliminację peryndoprylatu w porównaniu do populacji ogólnej. Ten fakt należy uwzględnić podczas ustalania schematu dawkowania leku w tej grupie wiekowej.⁷

Pacjenci z niewydolnością serca

U pacjentów z niewydolnością serca eliminacja peryndoprylatu przebiega wolniej niż u osób z prawidłową funkcją serca. Ten aspekt farmakokinetyki może wpływać na efekty terapeutyczne leku i potencjalne działania niepożądane w tej grupie pacjentów.⁸

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z niewydolnością nerek eliminacja peryndoprylatu jest spowolniona, co wymaga dostosowania dawki leku w zależności od stopnia niewydolności, określonego za pomocą klirensu kreatyniny. Warto podkreślić, że peryndoprylat może być usuwany podczas zabiegu dializy, przy czym klirens dializacyjny wynosi 70 ml/min.⁹

Pacjenci z marskością wątroby

U pacjentów z marskością wątroby obserwuje się zmiany w parametrach farmakokinetycznych peryndoprylu. Klirens wątrobowy cząsteczki macierzystej (peryndoprylu) jest zmniejszony o około 50% w porównaniu do pacjentów z prawidłową czynnością wątroby. Warto podkreślić, że pomimo tych zmian ilość powstającego aktywnego metabolitu (peryndoprylatu) nie ulega zmniejszeniu. Z tego powodu nie jest konieczne dostosowywanie dawki peryndoprylu u pacjentów z marskością wątroby.¹⁰