nudności
Nudności to subiektywne, nieprzyjemne uczucie dyskomfortu w jamie brzusznej, często poprzedzające wymioty. Jest to jeden z najczęstszych objawów zgłaszanych przez pacjentów, który może towarzyszyć wielu schorzeniom, zarówno z zakresu gastroenterologii, jak i innych specjalności medycznych.
Etiologia nudności jest bardzo zróżnicowana i obejmuje choroby przewodu pokarmowego (zapalenie żołądka, chorobę wrzodową, niedrożność jelit), zaburzenia metaboliczne (cukrzycowa kwasica ketonowa, mocznica), choroby neurologiczne (migrena, wzrost ciśnienia śródczaszkowego), a także stany fizjologiczne (ciąża, choroba lokomocyjna). Nudności mogą być również działaniem niepożądanym wielu leków, w tym chemioterapeutyków, opioidów czy antybiotyków.
Diagnostyka nudności powinna uwzględniać dokładny wywiad, badanie fizykalne oraz, w zależności od podejrzenia klinicznego, badania laboratoryjne i obrazowe. Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę podstawową, ale często wymaga również podawania leków przeciwwymiotnych (antagonistów receptora 5-HT3, antagonistów receptora NK1, leków przeciwhistaminowych, fenotiazyn czy metoklopramidu).
U pacjentów z przewlekłymi nudnościami istotna jest ocena stanu odżywienia i nawodnienia, gdyż długotrwałe występowanie tego objawu może prowadzić do poważnych zaburzeń elektrolitowych i wyniszczenia organizmu. W przypadku nudności opornych na standardowe leczenie należy rozważyć konsultację wielospecjalistyczną.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Mobemid 150 mg
Przedawkowanie moklobemidu, stosowanego jako monoterapia, charakteryzuje się przeważnie łagodnym i krótkotrwałym przebiegiem, z dominującymi objawami ze strony ośrodkowego układu nerwowego oraz przewodu pokarmowego. Do najczęstszych symptomów należą senność, zaburzenia mowy i orientacji, amnezja oraz nudności i wymioty, o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego. W literaturze opisano przypadki śmiertelne po dawce 4,9 g, jednak znane są również przeżycia po dawkach sięgających 20,55 g, z powrotem do zdrowia w ciągu 1-7 dni bez uszkodzeń wątroby czy układu sercowo-naczyniowego.
amnezja, leczenie objawowe, leki psychotropowe, Mobemid, moklobemid, monitorowanie czynności życiowych, nudności, objawy gastroenterologiczne, objawy neurologiczne, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, podrażnienie przewodu pokarmowego, przedawkowanie moklobemidu, senność, toksyczne zmiany w wątrobie, węgiel aktywny, wymioty, zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, zejście śmiertelne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ristidic 1,5 mg
Rywastygmina w postaci kapsułek twardych Ristidic jest wskazana do leczenia otępienia typu alzheimerowskiego oraz otępienia związanego z chorobą Parkinsona, pod warunkiem odpowiedniej opieki nad pacjentem. Leczenie rozpoczyna się od dawki początkowej 1,5 mg dwa razy na dobę (3 mg/dobę) podawanej podczas posiłków, z kolejnym stopniowym zwiększaniem dawki co minimum 2 tygodnie do maksymalnej dawki 6 mg dwa razy na dobę (12 mg/dobę), w zależności od tolerancji pacjenta. Kapsułki należy połykać w całości, bez rozgryzania, co zapewnia prawidłowe uwalnianie substancji czynnej. W przypadku działań niepożądanych, takich jak nudności, wymioty czy nasilenie objawów pozapiramidowych, zaleca się pominięcie dawek lub czasowe zmniejszenie dawki do poprzednio dobrze tolerowanego poziomu, a w ciężkich przypadkach rozważenie przerwania terapii.
ból brzucha, dawka podtrzymująca, dawka terapeutyczna, drżenie, działanie niepożądane, działanie terapeutyczne, efekt terapeutyczny, ekspozycja na lek, kapsułka twarda, nudności, objawy pozapiramidowe, omamy wzrokowe, otępienie typu alzheimerowskiego, otępienie związane z chorobą Parkinsona, Ristidic, rywastygmina, utrata apetytu, wodorowinian rywastygminy, wymioty, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmniejszenie masy ciała - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lisinopril/Amlodipine Alkaloid-INT 20 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Lisinopril/Amlodipine Alkaloid-INT łączy lizynopryl i amlodypinę w terapii nadciśnienia tętniczego. W badaniu klinicznym (n=195) częstość działań niepożądanych podczas terapii skojarzonej nie przekraczała częstości obserwowanej w monoterapii. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to ból głowy (8%), kaszel (5%) oraz zawroty głowy (3%), głównie o łagodnym i przemijającym charakterze. Rzadko konieczne jest przerwanie leczenia. Profil bezpieczeństwa obejmuje m.in. zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, leukopenia, małopłytkowość), reakcje anafilaktyczne, zespół SIADH, zaburzenia gospodarki węglowodanowej (hipoglikemia, hiperglikemia), oraz objawy ze strony układu nerwowego, sercowo-naczyniowego, oddechowego i pokarmowego. Występują także rzadkie, ale poważne powikłania, takie jak zawał mięśnia sercowego czy ostra niewydolność nerek.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, amlodypina, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśnia, ból stawu, depresja, działanie niepożądane, eozynofilowe zapalenie płuc, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, impotencja, incydent mózgowo-naczyniowy, kaszel, kołatanie serca, kurcz mięśnia, leukopenia, lizynopryl, łuszczyca, małopłytkowość, mocznica, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, nudności, objaw Raynauda, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy jelit, omamy, omdlenie, ostra niewydolność nerek, parestezje, pęcherzyca, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, skąpomocz, skurcz oskrzeli, splątanie, świąd, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wahania nastroju, widzenie podwójne, wymioty, wysypka, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia smaku, zaburzenia snu, zaburzenia węchu, zaburzenia widzenia, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Sugammadeks – Działania niepożądane
Sugammadeks jest stosowany do odwrócenia blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej przez rokuronium i wekuronium podczas zabiegów chirurgicznych. Profil bezpieczeństwa opiera się na danych z badań klinicznych fazy I-III obejmujących 3519 pacjentów. Najczęstsze działania niepożądane (≥ 1/100 do < 1/10) to kaszel, powikłania oddechowe i związane ze znieczuleniem, niedociśnienie oraz powikłania po zabiegu. Reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, występują niezbyt często (≥ 1/1000 do < 1/100) i mogą mieć ciężki przebieg, włącznie ze zgonem. W badaniach u zdrowych ochotników częstość nadwrażliwości wzrastała z dawką: 6,6% przy 4 mg/kg mc. i 9,5% przy 16 mg/kg mc., z pojedynczym przypadkiem anafilaksji (0,7%) przy dawce 16 mg/kg mc. Powikłania sercowe, takie jak znaczna bradykardia i zatrzymanie krążenia, zgłaszane sporadycznie po podaniu leku, pojawiają się w ciągu kilku minut od podania. Nawrót blokady nerwowo-mięśniowej obserwowano u 0,20% pacjentów w badaniach klinicznych.
anafilaksja, badanie podwójnie ślepe, blokada nerwowo-mięśniowa, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, choroba układowa, dysgusja, klasyfikacja ASA, krztuszenie, monitorowanie przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, nawrót blokady przewodnictwa, niedociśnienie tętnicze, nudności, obturacja płuc, otyłość chorobliwa, pokrzywka, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, reakcja nadwrażliwości, rokuronium, rurka intubacyjna, skurcz oskrzeli, środek zwiotczający, świąd, tachykardia, wekuronium, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie krążenia, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fulvestrant Eugia 250 mg
Fulvestrant Eugia w dawce 500 mg, stosowany w monoterapii, wykazuje profil działań niepożądanych obejmujący bardzo często występujące reakcje nadwrażliwości, uderzenia gorąca, nudności, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, fosfataza alkaliczna), wysypkę, bóle stawów i mięśniowo-szkieletowe oraz astenia i reakcje w miejscu podania. Mediana czasu trwania leczenia wynosiła 6,5 miesiąca. W badaniu FALCON odnotowano, że bóle mięśniowo-szkieletowe dotyczyły 31,2% pacjentek, pojawiając się najczęściej w pierwszych trzech miesiącach terapii, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania czy przerwania leczenia. Działania niepożądane o mniejszej częstości obejmują m.in. zakażenia dróg moczowych, zmniejszenie liczby płytek krwi, żylne choroby zakrzepowo-zatorowe, niewydolność i zapalenie wątroby oraz neuropatię obwodową.
anastrozol, anoreksja, astenia, biegunka, ból głowy, ból pleców, bóle mięśniowo-szkieletowe, choroba zakrzepowo-zatorowa, enzymy wątrobowe, fulwestrant, GGTP, gorączka neutropeniczna, hiperbilirubinemia, kandydoza pochwy, krwawienie z pochwy, leukopenia, małopłytkowość, monoterapia, nadwrażliwość, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność wątroby, nudności, palbocyklib, rak piersi, reakcja anafilaktyczna, reakcja w miejscu podania, receptory hormonalne, rwa kulszowa, terapia skojarzona, uderzenia gorąca, wymioty, wysypka, zakażenie dróg moczowych, zapalenie jamy ustnej, zapalenie wątroby, zmęczenie - Leksykon leków
Przedawkowanie – Glibetic 4 mg 4 mg
Przedawkowanie glimepirydu, substancji czynnej leku Glibetic, prowadzi do przedłużonej hipoglikemii, której objawy mogą pojawić się z opóźnieniem nawet do 24 godzin po przyjęciu nadmiernej dawki. Klinicznie manifestuje się to objawami ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, bóle nadbrzusza) oraz neurologicznymi (niepokój ruchowy, drżenia mięśni, zaburzenia widzenia, ataksja, senność, śpiączka, drgawki). Objawy hipoglikemiczne mogą utrzymywać się od 12 do 72 godzin i wykazywać tendencję do nawrotów, co wymaga długotrwałej obserwacji pacjenta, najczęściej w warunkach szpitalnych, ze szczególnym uwzględnieniem monitorowania glikemii i stanu neurologicznego. Leczenie przedawkowania glimepirydu powinno być natychmiastowe i wieloetapowe. W pierwszej kolejności stosuje się metody ograniczające wchłanianie leku, takie jak wywołanie wymiotów, podanie aktywnego węgla, siarczanu sodu lub płukanie żołądka, w zależności od czasu od przedawkowania i ilości leku. W przypadku ciężkiego zatrucia konieczna jest hospitalizacja na oddziale intensywnej terapii z ciągłym monitorowaniem parametrów życiowych i glikemii. Podstawą terapii hipoglikemii jest dożylne podanie glukozy: bolus 50 ml 50% roztworu glukozy, a następnie ciągły wlew 10% roztworu glukozy, z regularnym kontrolowaniem stężenia glukozy we krwi. Szczególną ostrożność należy zachować u dzieci, zwłaszcza niemowląt, ze względu na ryzyko ciężkich powikłań hipoglikemicznych i konieczność precyzyjnego dawkowania glukozy, aby uniknąć hiperglikemii.
ataksja, ból nadbrzusza, drgawki, drżenie mięśni, glimepiryd, gospodarka węglowodanowa, hiperglikemia, monitorowanie glikemii, napad toniczno-kloniczny, niepokój ruchowy, nudności, objawy kliniczne, objawy neurologiczne, oddział intensywnej opieki medycznej, odwodnienie, płukanie żołądka, przedłużona hipoglikemia, przewód pokarmowy, siarczan sodu, śpiączka, stan hipoglikemiczny, stężenie glukozy we krwi, węgiel aktywny, wlew dożylny glukozy, zaburzenie koordynacji, zaburzenie widzenia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Febrofen 200 mg
Febrofen 200 mg, zawierający ketoprofen w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, szczególnie ze strony przewodu pokarmowego i układu sercowo-naczyniowego. Najczęściej obserwowane objawy to niestrawność, nudności, ból brzucha i wymioty (częstość ≥1/100 do <1/10). U pacjentów w podeszłym wieku istnieje podwyższone ryzyko poważnych powikłań, takich jak wrzody żołądka, perforacja czy krwawienie z przewodu pokarmowego, które mogą prowadzić do zgonu. Dawkowanie 200 mg/dobę zwiększa ryzyko krwawień, a ryzyko to rośnie wraz ze wzrostem dawki. Ponadto, ketoprofen może wywoływać ciężkie reakcje alergiczne (w tym wstrząs anafilaktyczny), poważne reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella), ostrą niewydolność nerek, zaburzenia czynności wątroby oraz zwiększone ryzyko zatorów tętniczych, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu i dużych dawkach.
agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, astma oskrzelowa, ból brzucha, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa żołądka, hiperkaliemia, ketoprofen, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, martwica toksyczna rozpływna naskórka, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niestrawność, niewydolność serca, nudności, ostra niewydolność nerek, parestezja, perforacja, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, toczeń rumieniowaty układowy, trombocytopenia, udar mózgu, wrzód żołądka, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, zahamowanie czynności szpiku, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie okrężnicy, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał serca, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Makrogol 4000 – Działania niepożądane
Makrogol 4000, stosowany głównie w preparatach do oczyszczania jelit przed zabiegami diagnostycznymi i chirurgicznymi (np. Fortrans zawierający 64 g makrogolu na saszetkę), wywołuje działania niepożądane głównie ze strony przewodu pokarmowego. Do najczęstszych należą nudności, ból brzucha oraz rozdęcie brzucha, występujące bardzo często (≥1/10). Wymioty pojawiają się często (≥1/100 do <1/10). Mechanizm działania makrogolu opiera się na indukcji biegunki, co jest efektem terapeutycznym niezbędnym do skutecznego oczyszczenia jelita. Długotrwała biegunka może jednak prowadzić do zaburzeń elektrolitowych, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami gospodarki elektrolitowej lub przyjmujących leki wpływające na ten balans, ze względu na obecność elektrolitów w preparatach (sodu siarczan bezwodny, sodu wodorowęglan, sodu chlorek, potasu chlorek).
biegunka, ból brzucha, duszność, dysfagia, działania niepożądane, glikol polietylenowy, makrogol 4000, nadwrażliwość, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, oczyszczanie jelita, PEG, pokrzywka, przewód pokarmowy, rozdęcie brzucha, świąd, utrata przytomności, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia układu immunologicznego, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Normodipine 10 mg
Amlodypina, substancja czynna Normodipine dostępnego w dawkach 5 mg i 10 mg, wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Najczęściej obserwuje się obrzęki (≥1/10), zmęczenie i osłabienie (często, ≥1/100 do <1/10), a także objawy ze strony układu nerwowego, takie jak senność, zawroty głowy i bóle głowy (często). Działania niepożądane układu sercowo-naczyniowego obejmują kołatanie serca i nagłe zaczerwienienie twarzy (często), a rzadziej zaburzenia rytmu serca, w tym bradykardię, tachykardię komorową i migotanie przedsionków (niezbyt często). Bardzo rzadko zgłaszano zawał mięśnia sercowego oraz zapalenie naczyń. W zakresie układu pokarmowego często występują ból brzucha, nudności, niestrawność oraz zmiany rytmu wypróżnień, a bardzo rzadko zapalenie trzustki i rozrost dziąseł. Wśród działań niepożądanych skóry i tkanki podskórnej dominują zmiany takie jak wysypka, świąd i pokrzywka (niezbyt często), a poważne reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona, są bardzo rzadkie.
amlodypina, antagonista wapnia, ból brzucha, ból mięśni, ból stawów, bradykardia, cholestaza, depresja, duszność, działanie niepożądane, enzymy wątrobowe, ginekomastia, hiperglikemia, impotencja, kołatanie serca, małopłytkowość, migotanie przedsionków, neuropatia obwodowa, niedociśnienie, nieżyt żołądka, nudności, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, szum uszny, tachykardia komorowa, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zaburzenia mikcji, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia widzenia, zaczerwienienie twarzy, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ospamox 500 mg/5 ml
Przedawkowanie amoksycyliny, składnika aktywnego leku Ospamox 500 mg/5 ml, może prowadzić do poważnych objawów klinicznych, głównie ze strony układu pokarmowego, takich jak nudności, wymioty i biegunka, które skutkują zaburzeniami wodno-elektrolitowymi. Istotnym powikłaniem jest krystaluria, wynikająca z wysokich stężeń leku w moczu, co może prowadzić do upośledzenia funkcji nerek, a nawet ich niewydolności. W grupie ryzyka znajdują się pacjenci z istniejącymi zaburzeniami czynności nerek oraz osoby przyjmujące bardzo duże dawki amoksycyliny, u których może wystąpić również neurotoksyczność manifestująca się drgawkami. Kumulacja leku w organizmie, zwłaszcza przy niewydolności nerek, zwiększa ryzyko tych powikłań.
alkalizacja moczu, antybiotyk β-laktamowy, biegunka, błona śluzowa przewodu pokarmowego, dawkowanie leku, drgawki, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodializa, korekta zaburzeń wodno-elektrolitowych, krystaluria, kryształki amoksycyliny, kumulacja amoksycyliny, leczenie objawowe, neurotoksyczność, niewydolność nerek, nudności, Ospamox, przedawkowanie amoksycyliny, wymioty, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia układu pokarmowego, zaburzenia wodno-elektrolitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Finamlox 5 mg
Profil bezpieczeństwa amlodypiny w dawkach 5 mg i 10 mg (Finamlox) obejmuje szeroki zakres działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej występujące objawy to senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, zaczerwienienie twarzy, ból brzucha, nudności, obrzęk kostek oraz zmęczenie. Obrzęki są bardzo częstym działaniem niepożądanym, a obrzęk kostek występuje często, co wymaga regularnej oceny klinicznej pacjentów, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (>1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz o nieznanej częstości.
amlodypina, bezsenność, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, cholestaza, częstoskurcz komorowy, depresja, duszność, enzymy wątrobowe, ginekomastia, hiperglikemia, impotencja, kołatanie serca, leukocytopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, neuropatia obwodowa, niedociśnienie, nudności, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, przerost dziąseł, rumień wielopostaciowy, senność, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zaburzenia mikcji, zaburzenia pozapiramidowe, zaczerwienienie twarzy, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał serca, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Miłorząb – Działania niepożądane
Preparaty zawierające wyciąg z liści miłorzębu japońskiego (Ginkgo biloba L.), takie jak Ginkofar (40 mg) i Ginkofar Forte (80 mg), wykazują szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Najczęściej obserwowane objawy neurologiczne to ból głowy (≥1/10) oraz zawroty głowy (≥1/100 do <1/10), które mogą wpływać na bezpieczeństwo pacjentów, zwłaszcza prowadzących pojazdy. Ze strony przewodu pokarmowego często występują biegunka, bóle brzucha, nudności i wymioty (≥1/100 do <1/10), co może zaburzać gospodarkę wodno-elektrolitową i obniżać adherencję do terapii. Szczególnie istotne są zaburzenia hematologiczne, w tym krwawienia z oczu, nosa, przewodu pokarmowego oraz naczyń mózgowych, o częstości nieznanej, które stanowią poważne ryzyko u pacjentów stosujących leki przeciwzakrzepowe lub przeciwpłytkowe. Ponadto, preparaty mogą wywoływać reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs alergiczny, oraz różnorodne alergiczne zmiany skórne (rumień, obrzęk, świąd, wysypka) o nieokreślonej częstości.
acenokumarol, adrenalina, agregacja płytek, biegunka, ból brzucha, ból głowy, choroba refluksowa, choroba wrzodowa, czynnik aktywujący płytki, ginkgolidy, glikokortykosteroid, klopidogrel, krwawienie narządowe, krwawienie oczne, krwawienie z naczyń mózgowych, krwawienie z nosa, krwotok z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, migrena, miłorząb japoński, morfologia krwi, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niewydolność oddechowa, nudności, obrzęk, obrzęk dróg oddechowych, obrzęk naczynioruchowy, padaczka, parametry krzepnięcia, pokrzywka, przewód pokarmowy, reakcja alergiczna skórna, reakcja nadwrażliwości, rumień, spadek ciśnienia tętniczego, świąd, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, udar krwotoczny, warfaryna, wstrząs alergiczny, wyciąg z miłorzębu, wymioty, wysypka, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia neurologiczne, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, zawroty głowy, zespół jelita drażliwego, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie szyjki kości udowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Clofarabine Accord 1 mg/ml
Klofarabina Accord w dawce 52 mg/m²/dobę przez 5 dni, stosowana u pacjentów w wieku 1-21 lat z ostrą białaczką limfoblastyczną (ALL) lub ostrą białaczką szpikową (AML), wykazuje wysoki profil działań niepożądanych. Prawie 98% pacjentów doświadczyło co najmniej jednego działania niepożądanego związanego z leczeniem, a 59% zgłosiło ciężkie powikłania. Najczęstsze działania niepożądane obejmują nudności (61%), wymioty (59%), biegunkę (20%), gorączkę neutropeniczną (35%), wysypkę (21%), świąd (20%), zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej (15%), ból głowy (24%) oraz lęk (12%). Odnotowano również przypadek hiperbilirubinemii 4. stopnia prowadzący do przerwania terapii. Trzy zgony związane z leczeniem wynikały z niewydolności oddechowej z uszkodzeniem wątroby i zespołem przesiąkania włośniczek, posocznicy z niewydolnością wielonarządową oraz wstrząsu septycznego z niewydolnością wielonarządową.
biegunka, gorączka neutropeniczna, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, klasyfikacja MedDRA, klofarabina, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, niewydolność oddechowa, niewydolność wielonarządowa, nudności, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka szpikowa, posocznica, przepuszczalność naczyń włosowatych, świąd, uszkodzenie komórek wątrobowych, wstrząs septyczny, wymioty, wysypka, zapalenie błon śluzowych, zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej, zespół przesiąkania włośniczek - Leksykon leków
Przedawkowanie – Smecta 3 g
Przedawkowanie diosmektytu, substancji czynnej leku Smecta (3 g diosmektytu w jednej saszetce), może prowadzić do poważnych powikłań klinicznych, takich jak ciężkie zaparcie oraz tworzenie bezoarów w przewodzie pokarmowym. Mechanizm działania polega na nadmiernej absorpcji wody przez diosmektyt, co skutkuje stwardnieniem mas kałowych i ryzykiem niedrożności jelit. Objawy przedawkowania obejmują silny ból brzucha, wzdęcia, nudności, wymioty (czasem z krwią), a także zaburzenia elektrolitowe i odwodnienie, które mogą prowadzić do zaburzeń rytmu serca i zmian stanu psychicznego. Szczególnie narażeni są pacjenci z istniejącą skłonnością do zaparć, zaburzeniami motoryki przewodu pokarmowego, odwodnieni, przyjmujący leki zapierające oraz z upośledzoną funkcją nerek lub wątroby.
bezoar, ból brzucha, charakterystyka produktu leczniczego, diosmektyt, drożność przewodu pokarmowego, glinokrzemian, interwencja endoskopowa, leczenie chirurgiczne, lek zapierający, niedrożność przewodu pokarmowego, nudności, odwodnienie, równowaga elektrolitowa, środek przeczyszczający, środek przeczyszczający osmotyczny, tachykardia, upośledzenie funkcji nerek, upośledzenie funkcji wątroby, właściwości absorpcyjne, wlew doodbytniczy, wymioty, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie motoryki przewodu pokarmowego, zaparcie, zawiesina doustna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Atofab 40 mg
Atomoksetyna (Atofab) jest dostępna w kapsułkach o dawkach 10 mg, 18 mg, 25 mg oraz 40 mg, a dawkowanie zależy od wieku, masy ciała i odpowiedzi klinicznej pacjenta. U dzieci i młodzieży ≤70 kg dawka początkowa wynosi około 0,5 mg/kg mc./dobę, z dawką podtrzymującą około 1,2 mg/kg mc./dobę i maksymalną 1,8 mg/kg mc./dobę, bez korzyści z dawek powyżej 1,2 mg/kg. Dla pacjentów >70 kg oraz dorosłych dawka początkowa to 40 mg/dobę, dawka podtrzymująca 80 mg/dobę (dla dzieci i młodzieży) lub 80-100 mg/dobę (dla dorosłych), a maksymalna dawka dobowa wynosi 100 mg. W przypadku niewydolności wątroby dawki należy odpowiednio zmniejszyć: do 50% przy stopniu B i do 25% przy stopniu C wg Child-Pugh. U pacjentów z niewydolnością nerek dawka nie wymaga modyfikacji, jednak atomoksetyna może nasilać nadciśnienie.
ADHD, Atofab, atomoksetyna, chlorowodorek, ciężka niewydolność wątroby, ciśnienie tętnicze, CYP2D6, dawka podtrzymująca, działanie niepożądane, ekspozycja ustrojowa, kapsułka twarda, klasyfikacja Child-Pugh, nadciśnienie, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności, objaw niepożądany, schyłkowa niewydolność nerek, senność, siatka centylowa, układ sercowo-naczyniowy, umiarkowana niewydolność wątroby, zespół odstawienny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Clensia –
Clensia to preparat do oczyszczania jelit przed badaniami diagnostycznymi, zawierający makrogol 4000, sód siarczan bezwodny, symetykon (saszetka A) oraz sód cytrynian dwuwodny, kwas cytrynowy bezwodny, sód chlorek i potas chlorek (saszetka B). W badaniach klinicznych na 442 dorosłych pacjentach działania niepożądane występowały z różną częstością, najczęściej obejmując dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak ból brzucha, wzdęcia, nudności i podrażnienie odbytu (często ≥1/100 do <1/10). Rzadziej obserwowano reakcje nadwrażliwości, w tym wysypkę, pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy i duszność (rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000), a wyjątkowo wstrząs anafilaktyczny. Inne działania niepożądane to m.in. odwodnienie (niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100), bóle głowy, zawroty głowy, zaburzenia rytmu serca i hipokaliemia, wymagające monitorowania elektrolitów, zwłaszcza u pacjentów z chorobami współistniejącymi lub przyjmujących leki wpływające na gospodarkę elektrolitową.
astenia, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból nadbrzusza, cytrynian sodu dwuwodny, dreszcze, duszność, dyskomfort jamy brzusznej, działanie niepożądane, hipokaliemia, kwas cytrynowy bezwodny, makrogol 4000, makrogole, nadwrażliwość, nudności, obrzęk naczynioruchowy, oczyszczanie jelit, odwodnienie, podrażnienie odbytu, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, rumień, siarczan sodu bezwodny, skurcz, środek przeczyszczający, stan przedomdleniowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej, świąd, symetykon, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, wzdęcie, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie smaku, zawrót głowy, zawrót głowy błędnikowy, złe samopoczucie - Leksykon substancji czynnych
Olejek eteryczny z kłączy imbiru – Działania niepożądane
Olejek eteryczny z kłączy imbiru (Zingiber officinale Roscoe), obecny w preparacie Melisana Klosterfrau, wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się głównie łagodnymi do umiarkowanych działaniami niepożądanymi. Najczęściej obserwowane objawy to dolegliwości żołądkowe, takie jak nudności i zgaga, oraz zmęczenie, występujące z częstością ≥1/100 do <1/10, głównie na początku terapii i ustępujące przy przyjmowaniu leku po posiłku. Niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100) pojawiają się zawroty głowy, a rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) uczucie ciepła, świąd skóry oraz przemijające drętwienie kończyn. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko reakcji fotosensytyzujących podczas ekspozycji na promieniowanie UV oraz możliwość nadmiernego wysuszenia i podrażnienia skóry przy stosowaniu miejscowym, zwłaszcza z uwagi na obecność aldehydu cynamonowego w preparacie.
aldehyd cynamonowy, dolegliwości żołądkowe, drętwienie kończyn, ekspozycja na promieniowanie słoneczne, farmakowigilancja, Melisana Klosterfrau, monitorowanie działań niepożądanych, nadmierne wysuszenie skóry, nudności, olejek eteryczny z kłączy imbiru, podrażnienie skóry, reakcja fotosensytyzująca, reakcja nadwrażliwości skórnej, substancja aktywna farmakologiczna, świąd, uczucie ciepła, zawroty głowy, zgaga, Zingiber officinale - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tadalafil STADA 10 mg
Tadalafil STADA 10 mg, stosowany w leczeniu zaburzeń erekcji oraz łagodnego rozrostu gruczołu krokowego, wykazuje profil działań niepożądanych potwierdzony w badaniach klinicznych na 8022 pacjentach leczonych i 4422 placebo. Najczęstsze działania niepożądane to ból głowy, niestrawność, ból pleców i mięśni, z nasileniem zależnym od dawki. Ból głowy pojawia się głównie w pierwszych 10-30 dniach terapii. U osób powyżej 65. roku życia obserwuje się częstsze występowanie biegunki, a u pacjentów powyżej 75 lat – zawrotów głowy i biegunki przy dawkowaniu 5 mg/dobę. Zmiany w zapisie EKG, głównie bradykardia zatokowa, występują nieznacznie częściej niż w grupie placebo, jednak bez powiązania z klinicznymi objawami. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) i bardzo rzadko (<1/10 000).
biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból kończyn, ból mięśni, ból oka, ból pleców, ból w klatce piersiowej, bradykardia zatokowa, centralna surowicza chorioretinopatia, choroba refluksowa przełyku, częstoskurcz, duszność, kołatanie serca, komorowe zaburzenia rytmu serca, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwotok z prącia, łagodny rozrost gruczołu krokowego, migrena, nadciśnienie tętnicze, nadmierna potliwość, nagła głuchota, nagłe zaczerwienienie twarzy, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, niestabilna dławica piersiowa, niestrawność, nietętnicza przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, obrzęk powieki, obrzęk twarzy, okluzja naczyń siatkówki, omdlenie, pokrzywka, priapizm, przedłużony wzwód, przekrwienie błony śluzowej nosa, przekrwienie spojówki, przemijająca amnezja, przemijający napad niedokrwienny, reakcja nadwrażliwości, szum w uszach, ubytek pola widzenia, udar, wymioty, wysypka, zaburzenie erekcji, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Przedawkowanie – Omeprazole Noridem 40 mg
Przedawkowanie omeprazolu, choć rzadkie, może wystąpić po przyjęciu dawek znacznie przekraczających zalecane dawki terapeutyczne, sięgających nawet 560 mg do 2400 mg jednorazowo, co stanowi odpowiednio 28- i 120-krotność standardowej dawki klinicznej. Objawy przedawkowania obejmują głównie dolegliwości ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka) oraz ośrodkowego układu nerwowego (zawroty głowy, ból głowy), pojawiające się przy dawkach od 560 mg wzwyż. W pojedynczych przypadkach odnotowano także objawy neuropsychiatryczne, takie jak apatia, depresja czy splątanie, zwłaszcza przy bardzo wysokich dawkach do 2400 mg. Badania kliniczne potwierdzają, że omeprazol zachowuje kinetykę pierwszego rzędu nawet przy znacznych przekroczeniach dawki, a podanie dożylne w dawkach do 270 mg/dobę oraz 650 mg przez 3 dni nie wywołuje działań niepożądanych zależnych od dawki, co wskazuje na stosunkowo wysoki profil bezpieczeństwa leku.
apatia, biegunka, ból brzucha, ból głowy, dawka doustna, dawka terapeutyczna, depresja, dolegliwość bólowa, działanie niepożądane, funkcje życiowe, jama brzuszna, kinetyka pierwszego rzędu, leczenie objawowe, leczenie przeciwwymiotne, lek przeciwbólowy, nawodnienie dożylne, nudności, objaw kliniczny, odtrutka swoista, odwodnienie, omeprazol, opróżnianie żołądka, ośrodkowy układ nerwowy, podanie dożylne, profil bezpieczeństwa, przewód pokarmowy, splątanie, układ pokarmowy, wymioty, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie równowagi, zaburzenie świadomości, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Krople nasercowe –
Produkt leczniczy Krople nasercowe zawiera nalewki z ziela konwalii (50,0 g), kwiatostanu głogu (25,0 g) oraz korzenia kozłka (25,0 g) na 100 g preparatu, z zawartością etanolu wynoszącą 61,0%–67,0% (V/V). Brak jest szczegółowych danych klinicznych dotyczących przedawkowania, jednak ze względu na obecność glikozydów nasercowych w nalewce z konwalii, potencjalne przedawkowanie może wywołać objawy typowe dla zatrucia glikozydami, takie jak zaburzenia rytmu serca (bradykardia, bloki przedsionkowo-komorowe, tachykardia komorowa, migotanie komór), a także objawy ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha) oraz ośrodkowego układu nerwowego (zawroty głowy, zaburzenia widzenia, splątanie, senność, depresja oddechowa). Dodatkowo, wysokie stężenie etanolu może powodować objawy zatrucia alkoholowego, takie jak ataksja, zaburzenia mowy, utrata przytomności i śpiączka. Zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hiperkalcemia, hipomagnezemia) również mogą wystąpić w wyniku działania glikozydów nasercowych.
ataksja, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból brzucha, bradykardia, depresja oddechowa, glikozyd nasercowy, hiperkalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, migotanie komór, nalewka z korzenia kozłka, nalewka z kwiatostanu głogu, nalewka z ziela konwalii, nudności, ośrodkowy układ nerwowy, śpiączka, splątanie, tachykardia komorowa, układ sercowo-naczyniowy, utrata przytomności, wymioty, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie mowy, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie widzenia, zatrucie alkoholowe, zatrucie glikozydami nasercowymi, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fluxazol 50 mg
Flukonazol, zawarty w produkcie Fluxazol, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które wymagają uważnego monitorowania podczas terapii przeciwgrzybiczej. Najczęściej obserwowane działania (≥1/10) to ból głowy, ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty, podwyższone aktywności aminotransferazy alaninowej (ALT), aminotransferazy asparaginianowej (AST) oraz fosfatazy alkalicznej, a także wysypka. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko ciężkich reakcji polekowych, takich jak zespół DRESS z eozynofilią, oraz potencjalnie zagrażające życiu zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes i wydłużenie odstępu QT. Flukonazol może powodować poważne uszkodzenia wątroby, w tym niewydolność, martwicę komórek wątrobowych i zapalenie wątroby, co podkreśla konieczność regularnego monitorowania parametrów funkcji wątrobowej.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, astenia, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, drgawki, dysgeuzja, flukonazol, fosfataza alkaliczna, łysienie, martwica wątroby, mialgia, niedokrwistość, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, parestezja, pokrzywka, senność, świąd, terapia przeciwgrzybicza, torsade de pointes, uszkodzenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka, wysypka polekowa, zaburzenie funkcji wątroby, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zawroty głowy obwodowe, zespół DRESS, złuszczające zapalenie skóry, zmniejszenie łaknienia - Leksykon leków
Przedawkowanie – Srivasso 18 mcg
Bromek tiotropiowy, substancja czynna leku Srivasso, wykazuje wysoki margines bezpieczeństwa, nawet przy dawkach znacznie przekraczających zalecaną terapię wziewną. Badania kliniczne u zdrowych ochotników wykazały brak istotnych działań niepożądanych przy pojedynczej dawce do 340 µg (ponad 18-krotność dawki terapeutycznej) oraz przy dawce wielokrotnej 170 µg/dobę przez 7 dni, gdzie jedynym obserwowanym efektem była suchość błony śluzowej jamy ustnej. U pacjentów z POChP stosujących do 43 µg bromku tiotropiowego na dobę przez 4 tygodnie nie odnotowano znaczących działań niepożądanych. Niska biodostępność po podaniu doustnym kapsułek Srivasso (22,5 µg bromku tiotropiowego jednowodnego, odpowiadające 18 µg tiotropium) minimalizuje ryzyko ostrego zatrucia w przypadku przypadkowego spożycia.
Przedawkowanie bromku tiotropiowego może potencjalnie wywołać objawy przeciwcholinergiczne, takie jak rozszerzenie źrenic, zaburzenia akomodacji, tachykardia, zatrzymanie moczu, zaparcia, nudności i wymioty, jednak nie zaobserwowano ich nawet przy dawkach wielokrotnie przekraczających terapeutyczne. Jedynym istotnym objawem klinicznym potwierdzonym w badaniach była suchość błony śluzowej jamy ustnej przy dawce 170 µg/dobę przez 7 dni u zdrowych ochotników. W świetle dostępnych danych bromek tiotropiowy cechuje się wysokim profilem bezpieczeństwa, co jest istotne przy ocenie ryzyka przedawkowania i postępowaniu klinicznym.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Exferana 90 mg
Przedawkowanie deferazyroksu, substancji czynnej Exferany, manifestuje się głównie objawami ze strony układu pokarmowego, takimi jak ból brzucha, biegunka, nudności i wymioty, które mogą prowadzić do odwodnienia i zaburzeń elektrolitowych. Ponadto obserwuje się zaburzenia funkcji wątroby, objawiające się podwyższoną aktywnością enzymów wątrobowych, oraz upośledzenie funkcji nerek, potwierdzone wzrostem stężenia kreatyniny w surowicy. Szczególnie istotne jest ryzyko rozwoju zespołu Fanconiego po podaniu pojedynczej dawki 90 mg/kg masy ciała, co wskazuje na poważne uszkodzenie kanalików nerkowych i wymaga natychmiastowej interwencji terapeutycznej.
biegunka, ból brzucha, deferazyroks, enzym wątrobowy, Exferana, filtracja kłębuszkowa, gospodarka kwasowo-zasadowa, hepatocyty, kanaliki nerkowe, kreatynina w surowicy, leczenie objawowe, nudności, reabsorpcja elektrolitów, wymioty, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby, zespół Fanconiego - Leksykon leków
Działania niepożądane – ApoAmlo 10 mg
Lek ApoAmlo zawiera amlodypinę w dawce 10 mg i charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej występującym działaniem niepożądanym jest obrzęk, pojawiający się u ≥1/10 pacjentów, co wskazuje na konieczność szczególnej uwagi zwłaszcza na początku leczenia. Inne często obserwowane objawy to senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy, ból brzucha, nudności oraz zmęczenie. Działania niepożądane obejmują różne układy, w tym hematologiczny (bardzo rzadko leukopenia, małopłytkowość), immunologiczny (reakcje alergiczne), metaboliczny (hiperglikemia), neurologiczny (bezsenność, zmiany nastroju), sercowo-naczyniowy oraz wątrobowy (bardzo rzadko zapalenie wątroby, żółtaczka, podwyższenie enzymów wątrobowych). Obrzęki i retencja płynów mogą prowadzić do dekompensacji niewydolności serca u pacjentów predysponowanych.
amlodypina, bezsenność, ból głowy, cholestaza, depresja, diplopia, działania niepożądane amlodypiny, enzymy wątrobowe, hiperglikemia, kołatanie serca, kurcze mięśni, małopłytkowość, nadmierna potliwość, niewydolność nerek, nudności, obrzęk kostek, podatność na infekcje, pokrzywka, profil bezpieczeństwa amlodypiny, reakcja alergiczna, reakcja skórna, retencja płynów, senność, świąd, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia widzenia, zapalenie wątroby, zawroty głowy, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pregabalin Aurovitas 300 mg
Pregabalin Aurovitas, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 75 mg, 150 mg i 300 mg, wykazuje dobrze udokumentowany profil działań niepożądanych na podstawie badań klinicznych obejmujących ponad 8900 pacjentów, w tym ponad 5600 w badaniach kontrolowanych placebo. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy i senność, które występują bardzo często (≥ 1/10) i mogą ograniczać codzienne funkcjonowanie, prowadząc do odstawienia leku u 12% pacjentów (w porównaniu do 5% w grupie placebo). Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży jest podobny do dorosłych, z najczęstszymi zdarzeniami niepożądanymi takimi jak senność, gorączka i infekcje górnych dróg oddechowych. W leczeniu bólu neuropatycznego po urazie rdzenia kręgowego obserwuje się zwiększoną częstość działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony ośrodkowego układu nerwowego. Objawy odstawienia, takie jak bezsenność, bóle głowy, nudności, lęk czy drgawki, mogą wskazywać na potencjał uzależniający pregabaliny i wymagają stopniowego odstawiania leku.
ataksja, bezsenność, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, ból neuropatyczny ośrodkowy, bradykardia zatokowa, depresja, drgawki, drgawki kloniczne mięśni, duszność, dyskineza, dyzuria, fosfokinaza kreatynowa, hipoglikemia, leukopenia, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, nadmierne pocenie, neutropenia, niedociśnienie, niedoczulica, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, obrzęki obwodowe, oczopląs, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, podwójne widzenie, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, retencja moczu, senność, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uraz rdzenia kręgowego, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia erekcji, zaburzenia koncentracji, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół grypopodobny, zespół parkinsonowski, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Omeprazole Mercapharm 20 mg
Przedawkowanie omeprazolu, nawet w dawkach znacznie przekraczających standardową dawkę kliniczną (np. do 560 mg, a w pojedynczych przypadkach do 2400 mg, co stanowi 120-krotność dawki terapeutycznej), prowadzi do przemijających objawów ze strony przewodu pokarmowego i układu nerwowego. Najczęściej obserwowane symptomy to nudności, wymioty, zawroty głowy, bóle brzucha, biegunka oraz bóle głowy, które występują przy różnych poziomach przedawkowania. Rzadziej dokumentowane są objawy neuropsychiatryczne, takie jak apatia, depresja czy splątanie. Pomimo wysokich stężeń leku, omeprazol zachowuje kinetykę pierwszego rzędu, co oznacza brak wysycenia mechanizmów eliminacji nawet przy znacznych dawkach.
apatia, biegunka, ból brzucha, ból głowy, dawka terapeutyczna, depresja, dolegliwości przewodu pokarmowego, farmakokinetyka, kinetyka pierwszego rzędu, leczenie objawowe, lek przeciwwymiotny, nudności, objawy neurologiczne, omeprazol, płukanie żołądka, przedawkowanie omeprazolu, splątanie, wymioty, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Citronil 20 mg
Cytalopram w dawce 20 mg (Citronil) wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Najczęściej obserwowane działania niepożądane to senność, bezsenność, nasilone pocenie się, suchość w jamie ustnej, nudności, biegunka oraz zmęczenie. Występują one najintensywniej w początkowym okresie terapii i mają tendencję do ustępowania z czasem. Częstość występowania działań niepożądanych została sklasyfikowana według standardowych kategorii: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), niezbyt często (≥1/1000, ≤1/100), rzadko (≥1/10000, ≤1/1000) oraz bardzo rzadko (<1/10000). Wśród rzadkich, ale istotnych działań niepożądanych wymienia się m.in. zespół serotoninowy, zaburzenia rytmu serca (wydłużenie QT, arytmie komorowe), hiponatremię oraz myśli i zachowania samobójcze, szczególnie w początkowej fazie leczenia lub po zmianie dawki.
arytmia komorowa, bezsenność, biegunka, bradykardia, cytalopram, drgawki, dyskineza, halucynacja, hipertermia, hipokaliemia, hiponatremia, impotencja, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok maciczny, łysienie, mania, migrena, myśl samobójcza, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, pokrzywka, priapizm, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, suchość jamy ustnej, tachykardia, wybroczyna, wydłużenie odstępu QT, wysypka, zaburzenie ejakulacji, zaburzenie koncentracji, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie snu, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zapalenie wątroby, zaparcie, zespół serotoninowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Dydrogesteron – Przedawkowanie
Dydrogesteron, syntetyczny progestagen stosowany zarówno w monoterapii (Duphaston) jak i w preparatach złożonych z estrogenem (Femoston, Femoston conti, Femoston mini), charakteryzuje się niską toksycznością. Maksymalna odnotowana dawka dobowa wynosiła 360 mg, znacznie przekraczając typowe dawki terapeutyczne (10 mg w Duphaston i Femoston, 5 mg w Femoston conti, 2,5 mg w Femoston mini), bez poważnych działań niepożądanych zagrażających życiu. Przedawkowanie może manifestować się objawami żołądkowo-jelitowymi (nudności, wymioty, bóle brzucha), neurologicznymi (zawroty głowy, senność) oraz endokrynologicznymi (tkliwość piersi, krwawienia po odstawieniu), które zwykle mają łagodne do umiarkowanego nasilenie i ustępują samoistnie. Objawy te są częstsze i bardziej nasilone w preparatach złożonych zawierających estradiol, co należy uwzględnić w diagnostyce różnicowej i monitorowaniu pacjenta.
bezpieczeństwo farmakoterapii, ból brzucha, dawkowanie terapeutyczne, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, Duphaston, działanie niepożądane, estradiol, farmakodynamika, farmakokinetyka, Femoston, Femoston conti, Femoston mini, komponent estrogenowy, krwawienie po odstawieniu, leczenie objawowe, monitorowanie stanu klinicznego, nudności, objaw neurologiczny, odtrutka, preparat złożony, produkt leczniczy, progestagen syntetyczny, równowaga wodno-elektrolitowa, senność, tkliwość piersi, układ krążenia, wymioty, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Baklofen – Działania niepożądane
Baklofen, stosowany w terapii spastyczności, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które najczęściej pojawiają się przy szybkim zwiększaniu dawki lub stosowaniu dawek ≥100 mg, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku, z padaczką, chorobami układu krążenia oraz uzależnionych od alkoholu. Do bardzo często występujących działań należą uspokojenie, senność, nudności, splątanie oraz obniżenie ciśnienia tętniczego. Często obserwuje się także zaburzenia widzenia, suchość w ustach, bóle mięśni, wielomocz i mimowolne oddawanie moczu. Rzadziej występują poważne objawy, takie jak depresja oddechowa, zmniejszenie pojemności minutowej serca, zaburzenia czynności wątroby, zatrzymanie moczu czy zaburzenia psychiczne (euforia, omamy, obniżenie progu drgawkowego). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zespołu bezdechu sennego u pacjentów przyjmujących duże dawki baklofenu oraz na możliwość paradoksalnego nasilenia spastyczności, co wymaga natychmiastowej modyfikacji terapii.
ataksja, baklofen, depresja oddechowa, hipotermia, impotencja, jadłowstręt, krwiomocz, mimowolne oddawanie moczu, moczenie nocne, napad drgawkowy, nudności, obniżenie ciśnienia krwi, obniżenie progu drgawkowego, oczopląs, osłabienie siły mięśniowej, padaczka, parestezje, spastyczność, splątanie, suchość w ustach, wielomocz, zaburzenie akomodacji, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie smaku, zaburzenie widzenia, zaburzenie wytrysku, zahamowanie oddechu, zatrzymanie moczu, zespół bezdechu sennego, zmniejszenie pojemności minutowej serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Livazo 1 mg
Produkt leczniczy Livazo (pitawastatyna w postaci soli wapnia) wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla statyn, z najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi obejmującymi bóle mięśni oraz podwyższone stężenie kinazy kreatynowej (CK) przekraczające 3-krotnie górną granicę normy (GGN) u 1,8% pacjentów. W badaniach klinicznych rzadko (0,04%) odnotowano stężenia CK ≥10× GGN z towarzyszącymi skurczami mięśni. Inne działania niepożądane o częstości niezbyt częstej lub rzadkiej obejmują zaburzenia ze strony układu nerwowego (bóle głowy, zawroty głowy), przewodu pokarmowego (zaparcia, biegunki, nudności), wątroby (podwyższone aminotransferazy, żółtaczka cholestatyczna) oraz mięśniowo-szkieletowe (miopatia, rabdomioliza). W populacji pediatrycznej (6-17 lat) częstość działań niepożądanych jest podobna do dorosłych, z najczęstszymi objawami w postaci bólów głowy (4,9%), mięśni (2,1%) i brzucha (4,9%).
anemia, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, cukrzyca, częstomocz, depresja, ginekomastia, hipoestezja, immunozależna miopatia martwicza, jadłowstręt, kinaza keratynowa, miastenia, miastenia oczna, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nieprawidłowa czynność wątroby, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, osłabienie, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, pokrzywka, rabdomioliza, rumień, skurcz mięśni, śródmiąższowa choroba płuc, suchość w ustach, świąd, szum w uszach, utrata pamięci, wymioty, wysypka, zaburzenie ostrości widzenia, zaburzenie seksualne, zaburzenie smaku, zaburzenie snu, zaparcie, zawroty głowy, zespół toczniopodobny, złe samopoczucie, zmęczenie, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Tadalafil STADA 10 mg
Przedawkowanie tadalafilu, nawet w dawkach jednorazowych sięgających 500 mg lub wielokrotnych do 100 mg na dobę, wiąże się z nasileniem działań niepożądanych typowych dla dawek terapeutycznych. Objawy takie jak ból głowy, zaburzenia ze strony układu pokarmowego (niestrawność, ból brzucha, nudności), dolegliwości mięśniowo-szkieletowe (ból pleców, mięśni) oraz potencjalne zaburzenia ciśnienia tętniczego mogą wystąpić z większym nasileniem, jednak nie zaobserwowano nowych, specyficznych objawów toksyczności. Badania kliniczne potwierdzają, że profil bezpieczeństwa pozostaje porównywalny, nawet przy dawkach znacznie przekraczających zalecane wartości.
ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból pleców, działanie niepożądane, eliminacja tadalafilu, hemodializa, niestrawność, nudności, objawy mięśniowo-szkieletowe, postępowanie objawowe, przedawkowanie tadalafilu, tadalafil, zaburzenia ciśnienia tętniczego, zaburzenia układu krążenia, zaburzenia układu pokarmowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Gefitinib Synthon 250 mg
Gefitynib Synthon (250 mg) charakteryzuje się specyficznym profilem działań niepożądanych, które występują najczęściej w pierwszym miesiącu terapii i są przeważnie odwracalne. Najczęstsze działania niepożądane (≥20%) to biegunka oraz objawy skórne, takie jak wysypka, trądzik, suchość skóry i świąd. Ciężkie działania niepożądane (3. i 4. stopnia wg CTC) wystąpiły u około 8% pacjentów, a przerwanie leczenia z powodu toksyczności dotyczyło 3%. Szczególną uwagę należy zwrócić na śródmiąższową chorobę płuc (ILD), która pojawiła się u 1,3% pacjentów i często miała ciężki przebieg, prowadząc w niektórych przypadkach do zgonu. Inne często obserwowane działania obejmują brak łaknienia, zapalenie spojówek, krwawienia, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (wymioty, nudności, zapalenie jamy ustnej), podwyższenie aktywności aminotransferaz oraz reakcje skórne o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, białkomocz, biegunka, choroba śródmiąższowa płuc, działanie niepożądane gefitynibu, gorączka, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego, łysienie, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadżerka rogówki, niedrobnokomórkowy rak płuca, niewydolność wątroby, nudności, objaw skórny, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, osłabienie, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, suchość jamy ustnej, suchość oka, suchość skóry, świąd, trądzik, Wspólna Skala Toksyczności, wymioty, wysypka, wysypka krostkowa, zapalenie jamy ustnej, zapalenie naczyń skórnych, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie powiek, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zmiany paznokci - Leksykon substancji czynnych
Olejek eukaliptusowy – Przedawkowanie
Olejek eukaliptusowy (Eucalypti aetheroleum), pozyskiwany z gatunków Eucalyptus globulus, polybractea i smithii, stosowany jest zarówno zewnętrznie (żele, maści, kremy), jak i doustnie (kapsułki dojelitowe). Przedawkowanie doustne manifestuje się objawami ze strony układu pokarmowego (gwałtowny ból w nadbrzuszu, nudności, wymioty, biegunka), oddechowego (skurcze oskrzeli, depresja oddechowa, przyspieszony oddech, zwężenie źrenic) oraz neurologicznego (spowolnienie mowy, ataksja, osłabienie mięśni, utrata przytomności). Dawka letalna u dorosłych wynosi około 30 ml czystego olejku (ok. 136 kapsułek Bronchosol MAXIPUREN), jednak zgłoszono zgony po spożyciu już 4-5 ml (18-23 kapsułki). U dzieci toksyczność jest nieprzewidywalna, z ciężkimi objawami po dawkach nawet 1,9 g (9-10 kapsułek). Charakterystycznym objawem diagnostycznym jest eukaliptusowy zapach w oddechu, co pozwala różnicować zatrucie od opiatowego. Zewnętrzne przedawkowanie rzadziej prowadzi do ogólnoustrojowych objawów, ale może wywołać podrażnienie skóry oraz objawy neurologiczne, takie jak ataksja i utrata przytomności.
ataksja, ból jamy brzusznej, dawka letalna, depresja oddechowa, Eucalypti aetheroleum, Eucalyptus globulus, intubacja pacjenta, konwulsje, nudności, olejek eukaliptusowy, osłabienie mięśni, płukanie jelit, płukanie żołądka, podrażnienie skóry, przypadkowe spożycie, skurcz oskrzeli, śpiączka, utrata przytomności, węgiel aktywowany, wentylacja mechaniczna, zatrucie opiatami, zawroty głowy, ziarniniakowe zapalenie wątroby, znieczulenie ogólne, zwężenie źrenic - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg suchy z liści bluszczu – Działania niepożądane
Wyciąg suchy z liści bluszczu (Hedera helix L, folium), stosowany m.in. w preparacie Hederasal (430,55 mg wyciągu suchego na 100 g produktu, DER 4-8:1), wykazuje udokumentowane działanie wykrztuśne. Jednakże jego stosowanie wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, których częstość występowania określono jako „nieznaną” z powodu ograniczonych danych epidemiologicznych. Do najczęstszych działań niepożądanych należą zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności, wymioty i biegunka, prawdopodobnie wynikające z drażniącego wpływu saponin triterpenowych na błonę śluzową przewodu pokarmowego. Objawy te mogą prowadzić do odwodnienia i zaburzeń elektrolitowych, szczególnie u pacjentów pediatrycznych, geriatrycznych oraz z chorobami współistniejącymi, co wymaga monitorowania stanu klinicznego podczas terapii.
araliowate, bąbel pokrzywkowy, biegunka, duszność, działanie wykrztuśne, Hedera helix, MedDRA, monitorowanie działań niepożądanych, nudności, obrzęk krtani, pokrzywka, profil bezpieczeństwa leku, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rumień, saponiny triterpenowe, skurcz oskrzeli, wstrząs anafilaktyczny, wyciąg suchy z liści bluszczu, wymioty, wysypka plamisto-grudkowa, wysypka skórna, zaburzenia immunologiczne, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon substancji czynnych
Chloroprokaina – Działania niepożądane
Chloroprokaina, stosowana w dawce 10 mg/ml w znieczuleniu rdzeniowym, wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla leków znieczulających miejscowo z grupy estrów. Najczęściej obserwuje się niedociśnienie tętnicze (≥1/10) oraz nudności (≥1/10), a także wymioty (≥1/100). Reakcje alergiczne, choć rzadkie (<1/10 000), mogą obejmować pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy z potencjalną niedrożnością dróg oddechowych, tachykardię i reakcje anafilaktoidalne z ciężkim niedociśnieniem. Często występują objawy neurologiczne takie jak lęk, niepokój ruchowy, parestezje i zawroty głowy, a niezbyt często objawy toksycznego wpływu na OUN, w tym drgawki i utrata przytomności. Rzadkie, ale poważne powikłania neurologiczne obejmują neuropatię, blokadę rdzeniową, zapalenie pajęczynówki oraz trwałe deficyty neurologiczne, w tym zespół ogona końskiego.
arytmia, blokada rdzeniowa, bradykardia, całkowita blokada rdzeniowa, depresja mięśnia sercowego, depresja oddechowa, diplopia, drgawki, hipowolemia, krwiak rdzeniowy, nadciśnienie tętnicze, neuropatia, niedociśnienie tętnicze, niedrożność dróg oddechowych, niepokój ruchowy, nudności, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, parestezje okołoustne, płyn mózgowo-rdzeniowy, podwójne widzenie, pokrzywka, reakcja anafilaktoidalna, szum w uszach, tachykardia, utrata przytomności, wstrzyknięcie donaczyniowe, wymioty, zaburzenia słuchu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie pajęczynówki, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie czynności oddechowej, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół ogona końskiego, znieczulenie rdzeniowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Konaten 40 mg
Przedawkowanie atomoksetyny, substancji czynnej leku Konaten, może wystąpić zarówno po pojedynczej, jak i wielokrotnej dawce, manifestując się objawami ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka), nerwowego (senność, zawroty głowy, drżenie) oraz objawami pobudzenia układu współczulnego (tachykardia, nadciśnienie tętnicze, rozszerzenie źrenic, suchość w jamie ustnej). Objawy te mają zwykle nasilenie łagodne do umiarkowanego, jednak mogą wystąpić poważne powikłania, takie jak napady drgawek czy wydłużenie odstępu QT, które są potencjalnie zagrażające życiu. Zgony po przedawkowaniu atomoksetyny są bardzo rzadkie i najczęściej związane z jednoczesnym przyjęciem innych leków. Ze względu na wysoki stopień wiązania atomoksetyny z białkami osocza, hemodializa nie jest skuteczną metodą eliminacji leku.
atomoksetyna, białka osocza, biegunka, ból brzucha, ciśnienie tętnicze, drgawki, drżenie, EKG, farmakokinetyka, hemodializa, napad drgawkowy, nudności, pobudzenie, rozszerzenie źrenic, senność, świąd, tachykardia, układ pokarmowy, układ współczulny, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QT, wysypka, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zaburzenia zachowania, zawroty głowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Linefor
Pregabalina (Linefor) wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą, niewydolnością nerek (dostosowanie dawki wg klirensu kreatyniny: ≥60 ml/min – 150-600 mg/dobę, <15 ml/min – 25-75 mg/dobę) oraz chorobami sercowo-naczyniowymi. Należy monitorować ryzyko reakcji nadwrażliwości (obrzęk naczynioruchowy), ciężkich reakcji skórnych (SJS, TEN), zaburzeń neurologicznych (zawroty głowy, senność, splątanie), a także zaburzeń widzenia, które mogą ustąpić po odstawieniu leku. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko depresji oddechowej u pacjentów z chorobami układu oddechowego, neurologicznymi, nerkowymi oraz u osób starszych, a także na możliwość wystąpienia myśli i zachowań samobójczych, co wymaga ścisłej obserwacji i edukacji pacjentów i opiekunów. Wskazane jest także ostrożne stosowanie pregabaliny z opioidami ze względu na zwiększone ryzyko zgonu (iloraz szans 1,68) oraz zaparć, zwłaszcza u kobiet i osób starszych.
Pregabalina może prowadzić do uzależnienia, a po jej odstawieniu obserwuje się objawy abstynencyjne, takie jak bezsenność, ból głowy, nudności, lęk, drgawki czy myśli samobójcze, co wymaga stopniowego odstawiania przez co najmniej 1 tydzień. U pacjentów z chorobami współistniejącymi istnieje ryzyko encefalopatii. Lek jest przeciwwskazany w ciąży ze względu na ryzyko ciężkich wad wrodzonych, a kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję. Produkt zawiera laktozę i nie powinien być stosowany u pacjentów z nietolerancją galaktozy lub brakiem laktazy. Decyzje o zmianie terapii przeciwpadaczkowej na monoterapię pregabaliną należy podejmować ostrożnie, a u pacjentów z urazem rdzenia kręgowego należy uwzględnić ryzyko nasilonych działań niepożądanych ze strony OUN.
bezsenność, biegunka, ból głowy, brak laktazy, ciężka depresja oddechowa, ciężka niepożądana reakcja skórna, ciężka wada wrodzona, cukrzyca, depresja, depresja ośrodkowego układu nerwowego, drgawki, encefalopatia, klirens kreatyniny, lęk, lek hipoglikemizujący, lek przeciwpadaczkowy, myśli samobójcze, nadużywanie substancji, napad padaczkowy grand mal, nerwowość, niedrożność jelita, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewyraźne widzenie, nudności, objawy grypopodobne, objawy odstawienia, obrzęk naczynioruchowy, opioid, osłabienie czynności przewodu pokarmowego, ośrodkowy ból neuropatyczny, porażenna niedrożność jelit, pregabalina, reakcja nadwrażliwości, senność, splątanie, stan padaczkowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uraz rdzenia kręgowego, utrata przytomności, utrata wzroku, uzależnienie, zaburzenie psychiczne, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zmiana w polu widzenia, zmniejszenie ostrości widzenia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Spamilan 5 mg
Produkt leczniczy Spamilan, zawierający buspiron chlorowodorek, wykazuje działania niepożądane najczęściej na początku terapii, które zwykle ustępują przy kontynuacji leczenia lub redukcji dawki. W badaniach klinicznych zaobserwowano istotnie częstsze występowanie zawrotów głowy, bólów głowy, nerwowości, nudności, pobudzenia oraz nadmiernej potliwości skóry (p < 0,10) w porównaniu z placebo. Działania niepożądane klasyfikowane są według układów i narządów z częstością: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10) oraz bardzo rzadko (< 1/10 000). Wśród najczęstszych objawów neurologicznych wymienia się zawroty głowy, bóle głowy i senność, a w zakresie zaburzeń psychicznych – nerwowość, bezsenność, zaburzenia koncentracji i depresję. Rzadkie, ale poważne działania obejmują zespół serotoninowy, drgawki, zaburzenia pozapiramidowe oraz zaburzenia psychotyczne, które wymagają natychmiastowej interwencji.
akatyzja, amnezja, ataksja, bezsenność, biegunka, ból gardła i krtani, ból głowy, ból kostno-mięśniowy, ból w klatce piersiowej, buspiron chlorowodorek, chwiejność emocjonalna, depersonalizacja, depresja, drżenie, dyskinezy, dystonia, mlekotok, nadmierna potliwość skóry, nerwowość, nieostre widzenie, niepokój ruchowy, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, omdlenie, parestezje, parkinsonizm, pokrzywka, przekrwienie błony śluzowej nosa, stan splątania, suchość w jamie ustnej, szum w uszach, tachykardia, wybroczyny, wymioty, zaburzenia koncentracji, zaburzenia koordynacji, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia snu, zaparcia, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół niespokojnych nóg, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nebivor 5 mg
Nebiwolol, będący beta-adrenolitykiem stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz przewlekłej niewydolności serca, wykazuje zróżnicowany profil działań niepożądanych zależny od leczonej jednostki chorobowej. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym najczęściej obserwuje się działania niepożądane takie jak bradykardia, niewydolność serca, spowolnienie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, niedociśnienie tętnicze, duszność, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (zaparcia, nudności, biegunka), a także objawy skórne (świąd, wysypka, nasilenie łuszczycy). Częstość występowania tych działań mieści się w zakresie od ≥1/100 do <1/10 dla najczęstszych objawów. Dodatkowo, beta-adrenolityki mogą powodować zmniejszenie wydzielania łez oraz objawy takie jak omamy, psychozy czy objaw Raynauda, które również mogą wystąpić podczas terapii nebiwololem.
beta-adrenolityk, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, chromanie przestankowe, duszność, impotencja, koszmary senne, łuszczyca, nadciśnienie tętnicze, nebiwolol, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, nudności, objaw Raynauda, obrzęk, obrzęk kończyn dolnych, obrzęk naczynioruchowy, omam, omdlenie, parestezja, pokrzywka, przewlekła niewydolność serca, psychoza, skurcz oskrzeli, splątanie, świąd, wymioty, wysypka rumieniowa, wzdęcie, zaburzenia widzenia, zaparcie, zawroty głowy, zespół oczno-śluzówkowo-skórny, zespół suchego oka, zmęczenie - Leksykon leków
Przedawkowanie – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 160 mg + 12,5 mg
Przedawkowanie leku Valsartan + hydrochlorothiazide Krka (160 mg + 12,5 mg) prowadzi do poważnych zaburzeń hemodynamicznych i metabolicznych wynikających z działania obu substancji czynnych. Walsartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, powoduje znaczne niedociśnienie tętnicze, które może skutkować zaburzeniami świadomości, zapaścią krążeniową, a nawet wstrząsem. Hydrochlorotiazyd, diuretyk tiazydowy, wywołuje nudności, senność, hipowolemię oraz zaburzenia elektrolitowe, które mogą prowadzić do arytmii serca i skurczów mięśni. Objawy te wymagają natychmiastowej interwencji medycznej, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, niewydolnością nerek lub wątroby oraz u osób w podeszłym wieku.
antagonista receptora angiotensyny II, białko osocza, bilans płynów i elektrolitów, diuretyk tiazydowy, gazometria, hemodializa, hipotensja, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, infuzja płynów, niedociśnienie tętnicze, nudności, parametr hemodynamiczny, schorzenie układu sercowo-naczyniowego, senność, skurcz mięśni, stabilizacja układu krążenia, walsartan, wstrząs, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Eslibon 800 mg
Octan eslikarbazepiny, substancja czynna leku Eslibon dostępnego w dawkach 200 mg, 400 mg, 600 mg i 800 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla leków przeciwpadaczkowych, z działaniami niepożądanymi o łagodnym do umiarkowanego nasileniu, najczęściej pojawiającymi się na początku terapii. Najczęstsze działania niepożądane obejmują zawroty głowy, senność, ból głowy i nudności, występujące u mniej niż 3% pacjentów. Wśród innych zgłaszanych objawów znajdują się m.in. hiponatremia, niedokrwistość, zaburzenia widzenia (podwójne widzenie u 11,4% pacjentów stosujących jednocześnie karbamazepinę), zaburzenia rytmu serca (w tym wydłużenie odstępu PR i ryzyko bloku przedsionkowo-komorowego), a także reakcje skórne, takie jak wysypka i zespół DRESS. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z karbamazepiną, które zwiększają częstość występowania działań niepożądanych neurologicznych i okulistycznych.
alergiczne zapalenie skóry, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, depresja, hiponatremia, karbamazepina, lek przeciwpadaczkowy, leukopenia, małopłytkowość, nadciśnienie, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niedosłuch, nudności, octan eslikarbazepiny, osteopenia, osteoporoza, pobudzenie, podwójne widzenie, reakcja anafilaktyczna, senność, stan splątania, szumy uszne, toczeń rumieniowaty układowy, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia równowagi elektrolitowej, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakażenie dróg moczowych, zapalenie trzustki, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia obwodowego, zespół nieadekwatnego wydzielania ADH, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Mensinorm Set 900 j.m.
Mensinorm Set (900 j.m.) to preparat zawierający ludzki hormon folikulotropowy (FSH) i luteinizujący (LH) pozyskiwane z moczu kobiet po menopauzie, wzbogacony o ludzką gonadotropinę kosmówkową (hCG) w celu zwiększenia aktywności LH. W trakcie terapii obserwuje się szereg działań niepożądanych, z których najczęstsze to ból głowy (≥1/10), wzdęcia brzucha (≥1/10), nudności, zmęczenie, zawroty głowy oraz ból w miejscu wstrzyknięcia (≥1/100 do ≤1/10). Szczególną uwagę należy zwrócić na zespół hiperstymulacji jajników (OHSS), który występuje często i może mieć przebieg od łagodnego do ciężkiego, objawiając się powiększeniem jajników, torbielami, ostrym bólem brzucha, a w cięższych przypadkach wodobrzuszem, wysiękiem opłucnowym, hipowolemią, skrętem jajników oraz rzadkimi powikłaniami zakrzepowo-zatorowymi.
ból brzucha, ból głowy, ból miednicy, ból pleców, dyskomfort brzucha, dyskomfort jelitowy, gonadotropina kosmówkowa, hipowolemia, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, nudności, powiększenie jajników, reakcja alergiczna, retencja płynów, skręt jajnika, system MedDRA, tkliwość piersi, torbiel jajnika, uderzenia gorąca, wodobrzusze, wysięk opłucnowy, wzdęcie brzucha, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, zawroty głowy, zespół hiperstymulacji jajników - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cabazitaxel G.L.
Kabazytaksel wymaga ścisłego nadzoru medycznego ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym reakcji nadwrażliwości, które mogą wystąpić już podczas pierwszych infuzji. Konieczna jest premedykacja oraz monitorowanie pacjentów pod kątem objawów takich jak uogólniona wysypka, niedociśnienie i skurcz oskrzeli; w przypadku ich wystąpienia infuzję należy natychmiast przerwać. Najczęstszym działaniem niepożądanym jest neutropenia, dlatego zaleca się profilaktyczne stosowanie G-CSF, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka (wiek >65 lat, zły stan czynnościowy, wcześniejsze epizody gorączki neutropenicznej). Monitorowanie morfologii krwi powinno odbywać się co tydzień podczas pierwszego cyklu oraz przed każdym kolejnym, a dawkę kabazytakselu należy dostosować w przypadku gorączki neutropenicznej lub przedłużającej się neutropenii. Dawkowanie standardowe wynosi 25 mg/m² pc., z możliwością redukcji do 20 mg/m² pc. w przypadku neuropatii obwodowej stopnia ≥2.
biegunka, G-CSF, gorączka neutropeniczna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A, krwotok z przewodu pokarmowego, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, migotanie przedsionków, morfologia krwi, neuropatia czuciowa, neuropatia obwodowa, neuropatia ruchowa, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, nudności, odwodnienie, owrzodzenie przewodu pokarmowego, perforacja przewodu pokarmowego, premedykacja, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie płuc, tachykardia, wymioty, zaburzenia rytmu serca, zahamowanie szpiku kostnego, zapalenie jelita grubego, zapalenie płuc, zaporowa uropatia