digoksyna

Digoksyna to glikozyd nasercowy pozyskiwany z rośliny naparstnicy purpurowej (Digitalis purpurea). Jest stosowana w terapii niewydolności serca oraz w kontroli częstości rytmu serca u pacjentów z migotaniem przedsionków.

Mechanizm działania digoksyny polega na hamowaniu aktywności pompy sodowo-potasowej, co prowadzi do zwiększenia stężenia wewnątrzkomórkowego sodu i wapnia w kardiomiocytach. Skutkuje to wzmocnieniem siły skurczu mięśnia sercowego (działanie inotropowe dodatnie) oraz spowolnieniem przewodzenia w węźle przedsionkowo-komorowym.

Stosowanie digoksyny wymaga szczególnej ostrożności ze względu na wąskie okno terapeutyczne. Monitorowanie stężenia leku w surowicy jest często konieczne dla uniknięcia toksyczności, która może manifestować się zaburzeniami widzenia, arytmiami, nudnościami, wymiotami i zaburzeniami neurologicznymi. Interakcje z innymi lekami oraz zaburzenia elektrolitowe (szczególnie hipokaliemia) zwiększają ryzyko działań niepożądanych.

W aktualnych wytycznych dotyczących leczenia niewydolności serca rola digoksyny została ograniczona na rzecz nowszych grup leków, jednak nadal znajduje zastosowanie w wybranych przypadkach klinicznych, zwłaszcza u pacjentów z migotaniem przedsionków współistniejącym z niewydolnością serca.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Hioscyna butylobromek – Interakcje

Hioscyna butylobromek, jako lek o działaniu cholinolitycznym, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na skuteczność terapii oraz profil działań niepożądanych. Szczególnie istotne jest nasilenie działania antycholinergicznego przy jednoczesnym stosowaniu trój- i czteropierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, leków przeciwhistaminowych I generacji, leków przeciwpsychotycznych (butyrofenony, fenotiazyny, klozapina, olanzapina), chinidyny, amantadyny, dizopiramidu oraz innych leków o działaniu antycholinergicznym (np. tiotropium, ipratropium). Objawy nasilonego działania antycholinergicznego obejmują tachykardię, suchość błon śluzowych, zaburzenia widzenia, zaparcia i zatrzymanie moczu. Ponadto, u pacjentów stosujących jednocześnie hioscynę butylobromek i digoksynę obserwuje się wzrost stężenia digoksyny w surowicy o około 33%, co zwiększa ryzyko toksyczności glikozydów nasercowych. Interakcje z inhibitorami MAO prowadzą do hamowania metabolizmu hioscyny i nasilają jej działanie, co wymaga szczególnej ostrożności klinicznej.
alkalizacja moczu, amantadyna, antagonista dopaminy, butyrofenon, chinidyna, ciśnienie śródgałkowe, cytrynian, digoksyna, dizopiramid, działanie antycholinergiczne, działanie cholinolityczne, fenotiazyna, fizostygmina, galantamina, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, hioscyna butylobromek, inhibitor MAO, ipratropium, jaskra, ketokonazol, klozapina, kortykosteroid, lek beta-adrenergiczny, lek cholinomimetyczny, lek przeciwcholinoesterazowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, metoklopramid, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, pilokarpina, pirydostygmina, suchość błon śluzowych, tachykardia, tiotropium, zaburzenie wchłaniania, zaburzenie widzenia, zatrzymanie moczu
Leksykon leków
Interakcje leku – Orebriton 60 mg

Tikagrelor jest substratem i łagodnym inhibitorem izoenzymu CYP3A4 oraz substratem i słabym inhibitorem glikoproteiny P (P-gp), co wpływa na jego interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują znaczące zwiększenie ekspozycji na tikagrelor (2,4-krotne zwiększenie Cmax i 7,3-krotne AUC) oraz zmniejszenie stężenia aktywnego metabolitu, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych i jest przeciwwskazane. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. diltiazem) podnoszą Cmax tikagreloru o 69% i AUC 2,7-krotnie, co wymaga ostrożności. Induktory CYP3A (np. ryfampicyna) obniżają ekspozycję tikagreloru (Cmax o 73%, AUC o 86%), zmniejszając jego skuteczność, dlatego ich stosowanie jest niezalecane. Cyklosporyna zwiększa Cmax tikagreloru 2,3-krotnie i AUC 2,8-krotnie, co wymaga zachowania ostrożności. Tikagrelor nie wpływa na CYP2C9, a jego jednoczesne stosowanie z heparyną, ASA czy desmopresyną nie zmienia farmakokinetyki ani działania przeciwpłytkowego.
alkaloid sporyszu, atorwastatyna, cyklosporyna, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas krzepnięcia po aktywacji, desmopresyna, digoksyna, etynyloestradiol, glikoproteina p, heparyna, induktor CYP3A, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor pompy protonowej, kinaza fosfokreatynowa, lewonorgestrel, rabdomioliza, rosuwastatyna, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, silny inhibitor CYP3A4, sok grejpfrutowy, symwastatyna, tikagrelor, tolbutamid, umiarkowany inhibitor CYP3A4, wąski indeks terapeutyczny
Leksykon substancji czynnych
Fluoresceina – Interakcje

Fluoresceina, stosowana głównie w diagnostyce okulistycznej, w tym angiografii fluoresceinowej, może wchodzić w istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z beta-adrenolitykami, które mogą zwiększać ryzyko ciężkich reakcji anafilaktycznych oraz osłabiać skuteczność adrenaliny w leczeniu zapaści sercowo-naczyniowej. Ponadto, probenecyd i inne inhibitory transportu anionów organicznych mogą zaburzać farmakokinetykę fluoresceiny, a leki o wąskim indeksie terapeutycznym, takie jak digoksyna i chinidyna, mogą wykazywać zmienione wyniki monitorowania terapeutycznego w ciągu 3-4 dni po podaniu fluoresceiny. Zaleca się także unikanie jednoczesnego mieszania fluoresceiny z innymi roztworami do wstrzykiwań ze względu na ryzyko niekorzystnych interakcji fizykochemicznych.
angiografia fluoresceinowa, badanie laboratoryjne, chinidyna, chromaturia, diagnostyka okulistyczna, digoksyna, farmakodynamika, farmakokinetyka, fluoresceina, fluoresceina sodowa, interakcja fizykochemiczna, lek beta-adrenolityczny, monitorowanie terapeutyczne leków, niedociśnienie, nudności, probenecyd, reakcja anafilaktyczna, szok anafilaktyczny, tachykardia, transporter anionów organicznych, wąski indeks terapeutyczny, wymioty, zabieg resuscytacyjny, zapaść sercowo-naczyniowa, zawroty głowy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Helicid 20

Podczas terapii omeprazolem (Helicid 20) konieczne jest monitorowanie objawów alarmowych, takich jak istotna utrata masy ciała, nawracające wymioty, dysfagia, wymioty krwawe lub smolisty stolec oraz podejrzenie owrzodzenia żołądka, które mogą wskazywać na proces nowotworowy i wymagają pilnej diagnostyki. Omeprazol wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, zwłaszcza z atazanawirem (zalecane zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg z rytonawirem 100 mg przy jednoczesnym ograniczeniu omeprazolu do 20 mg) oraz klopidogrelem, co wymaga ostrożności i ścisłej kontroli klinicznej. Należy również zwrócić uwagę na rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna martwica naskórka (TEN), zespół DRESS oraz ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP), które wymagają natychmiastowej interwencji lekarskiej.
achlorhydria, arytmia komorowa, arytmia serca, atazanawir, Campylobacter, chromogranina A, cyjanokobalamina, digoksyna, diuretyk, drgawki, dysfagia, guz neuroendokrynny, hipomagnezemia, inhibitor pompy protonowej, izoenzym CYP2C19, klopidogrel, majaczenie, niedobór laktazy, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, omeprazol, osteoporoza, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre zapalenie cewkowo-śródmiąższowe nerek, owrzodzenie żołądka, podostra postać skórna tocznia rumieniowatego, Salmonella, smolisty stolec, tężyczka, toksyczna rozpływna martwica naskórka, utrata masy ciała, witamina B12, wymioty krwawe, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złamanie kości
Leksykon leków
Interakcje leku – Geroladut 0,5 mg

Dutasteryd, stosowany w terapii łagodnego przerostu gruczołu krokowego, znacząco obniża stężenie PSA w surowicy, co wymaga uwzględnienia przy interpretacji wyników diagnostycznych w kierunku raka prostaty. Metabolizm dutasterydu odbywa się głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP3A5, a jego stężenie w surowicy może wzrastać 1,6-1,8-krotnie przy jednoczesnym stosowaniu umiarkowanych inhibitorów CYP3A4 i P-glikoproteiny, takich jak werapamil czy diltiazem. Silne inhibitory CYP3A4 (np. rytonawir, indynawir, nefazodon, itrakonazol, ketokonazol) mogą prowadzić do istotnego wzrostu ekspozycji na dutasteryd, co wymaga monitorowania i ewentualnej redukcji dawki. Dutasteryd nie wykazuje istotnych interakcji farmakokinetycznych z warfaryną, digoksyną, tamsulozyną czy terazosyną, a także nie wpływa na aktywność kluczowych enzymów CYP450 (CYP1A2, CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4). W przypadku długotrwałego stosowania zaleca się ograniczenie spożycia alkoholu ze względu na potencjalne kumulatywne obciążenie wątroby.
5α-reduktaza, cholestyramina, CYP1A2, CYP2C9, CYP2E1, CYP3A4, CYP3A5, digoksyna, dutasteryd, dysfagia, inhibitor 5α-reduktazy, inhibitor CYP3A4, inhibitor P-glikoproteiny, ketokonazol, okres półtrwania, PSA w surowicy, rak gruczołu krokowego, rytonawir, specyficzny antygen sterczowy, tamsulozyna, terazosyna, warfaryna, werapamil, zaburzenie funkcji wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Apap przeziębienie junior 300 mg + 20 mg + 5 mg

Produkt leczniczy APAP przeziębienie junior, zawierający paracetamol, fenylefrynę oraz kwas askorbinowy, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym stopniu istotności klinicznej. Stosowanie go jednocześnie z innymi preparatami zawierającymi paracetamol lub sympatykomimetyki jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko przedawkowania i nasilenia działań niepożądanych. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z inhibitorami MAO, które mogą nasilać działanie obu substancji czynnych. Paracetamol może zwiększać działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny, kumaryny) oraz wykazuje ryzyko hepatotoksyczności przy jednoczesnym stosowaniu z induktorami enzymów mikrosomalnych (leki przeciwpadaczkowe, barbiturany, ryfampicyna, ziele dziurawca). Metoklopramid i domperydon przyspieszają wchłanianie paracetamolu, natomiast kolestyramina je opóźnia. Współstosowanie z zydowudyną zwiększa ryzyko neutropenii i uszkodzenia wątroby, a z flukloksacyliną może prowadzić do kwasicy metabolicznej z dużą luką anionową.
alkohol etylowy, antagonista receptorów β-adrenergicznych, bromokryptyna, digoksyna, domperydon, działanie adrenergiczne, działanie hepatotoksyczne, działanie hipotensyjne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie sedatywne, fenylefryna, flukloksacylina, glikozyd nasercowy, guanetydyna, indometacyna, induktor enzymów mikrosomalnych wątroby, inhibitor MAO, kabergolina, kolestyramina, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, kwas askorbowy, kwasica metaboliczna z dużą luką anionową, lek przeciwzakrzepowy, lizuryd, mekamylamina, metoklopramid, metyldopa, neutropenia, paracetamol, pergolid, pochodna alkaloidów sporyszu, przełom nadciśnieniowy, rezerpina, salicylamid, sympatykomimetyk, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, uszkodzenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Zalanzo 30 mg

Lansoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, znacząco podnosi pH soku żołądkowego, co wpływa na wchłanianie leków zależnych od kwaśnego środowiska, takich jak atazanawir (400 mg) – jego AUC i Cmax mogą zostać obniżone nawet o 90%, ketokonazol i itrakonazol, których stężenia mogą spaść poniżej poziomu terapeutycznego. Lansoprazol jest metabolizowany głównie przez CYP2C19, a także wpływa na CYP3A4, co może prowadzić do interakcji z lekami metabolizowanymi przez te enzymy. Przykładowo, stosowanie lansoprazolu może zwiększać stężenia digoksyny i takrolimusa (wzrost do 81%), co wymaga monitorowania ich poziomów w osoczu. Z kolei stężenie teofiliny może ulec obniżeniu, co może osłabić jej działanie terapeutyczne.
atazanawir, AUC i Cmax, biodostępność, błona śluzowa żołądka, cytochrom P450, digoksyna, dziurawiec zwyczajny, ekspozycja ogólnoustrojowa, fluwoksamina, glikoproteina p, indukcja CYP2C19, induktor CYP2C19, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2C19, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, komórki okładzinowe żołądka, lansoprazol, lek przeciwgrzybiczny z grupy azoli, lek zobojętniający kwas żołądkowy, metabolizm wątrobowy, nadmierne wydzielanie kwasu solnego, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pH soku żołądkowego, ryfampicyna, stężenie digoksyny, stężenie subterapeutyczne, sukralfat, takrolimus, teofilina, toksyczność digoksyny, wąski indeks terapeutyczny, wydzielanie kwasu solnego
Leksykon substancji czynnych
Goryczka – Interakcje

Goryczka (Gentianae) jest składnikiem wielu preparatów leczniczych, takich jak tabletki drażowane czy krople doustne (np. Kalms, Krople żołądkowe, Krople żołądkowe T). Sama goryczka nie wykazuje klinicznie istotnych interakcji z lekami metabolizowanymi przez główne izoenzymy cytochromu P450 (CYP2D6, CYP3A4/5, CYP1A2, CYP2E1). Jednak preparaty zawierające goryczkę często są złożone z innymi ziołami, zwłaszcza dziurawcem, który indukuje izoenzymy CYP450 i może znacząco obniżać stężenia leków o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak cyklosporyna, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, indynawir, teofilina oraz warfaryna. Ponadto, preparaty z dziurawcem nie powinny być stosowane łącznie z inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Wysoka zawartość etanolu w kroplach żołądkowych (65-75% v/v) może nasilać działanie sedatywne leków działających depresyjnie na OUN, wpływać na kontrolę glikemii, wywoływać reakcje disulfiramowe (np. z metronidazolem) oraz zmieniać skuteczność leków przeciwzakrzepowych.
antykoagulant, choroba obturacyjna dróg oddechowych, cyklosporyna, CYP 1A2, CYP 2D6, CYP 2E1, CYP 3A4/5, cytochrom P450, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie sedatywne, goryczka, immunosupresant, indynawir, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kontrola glikemii, kozłek lekarski, krople doustne, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, metronidazol, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, reakcja disulfiramowa, SSRI, tabletka drażowana, teofilina, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, wyciąg z dziurawca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Digoxin Teva 250 mcg

Digoksyna, stosowana w dawkach terapeutycznych 100 μg lub 250 μg (np. Digoxin Teva), nie wykazuje bezpośredniego negatywnego wpływu na funkcje psychomotoryczne, co oznacza, że pacjenci bez działań niepożądanych mogą bezpiecznie prowadzić pojazdy mechaniczne i obsługiwać maszyny. Jednakże, wystąpienie działań niepożądanych takich jak zawroty głowy czy zaburzenia widzenia (nieostre widzenie, zaburzenia widzenia barwnego w odcieniach żółto-zielonych) może znacząco obniżyć zdolność do bezpiecznego poruszania się w ruchu drogowym. Lekarz powinien uwzględnić indywidualne czynniki ryzyka pacjenta, takie jak wiek, choroby współistniejące, polipragmazja czy funkcja nerek, które mogą zwiększać ryzyko wystąpienia tych objawów.
charakterystyka produktu leczniczego, dawka terapeutyczna, digoksyna, dysfagia, działanie niepożądane digoksyny, funkcja nerek, funkcja psychomotoryczna, glikozyd nasercowy, interakcja lekowa, nieostre widzenie, niewydolność serca, objaw niepożądany, polipragmazja, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie widzenia, zaburzenie widzenia barwnego, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Agen 5 5 mg

Amlodypina, jako antagonista kanałów wapniowych i substrat CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Inhibitory CYP3A4 (np. inhibitory proteazy, azole, makrolidy, werapamil, diltiazem) mogą znacząco zwiększać stężenie amlodypiny, co podnosi ryzyko niedociśnienia, zwłaszcza u osób starszych, wymagając monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca) obniżają stężenie amlodypiny, co może osłabić jej działanie przeciwnadciśnieniowe. Grejpfrut i sok grejpfrutowy zwiększają biodostępność amlodypiny, nasilając jej efekt hipotensyjny. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie amlodypiny z dożylnym dantrolenem u pacjentów podatnych na hipertermię złośliwą ze względu na ryzyko hiperkaliemii, migotania komór i zapaści krążeniowej. Ponadto, amlodypina może nasilać działanie innych leków przeciwnadciśnieniowych oraz alkoholu, co zwiększa ryzyko nadmiernego spadku ciśnienia tętniczego i działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy i omdlenia.
amlodypina, antagonista kanałów wapniowych, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczny, blokada kanału wapniowego, cyklosporyna, dantrolen, digoksyna, diltiazem, erytromycyna, ewerolimus, glukonian wapnia, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinazy mTOR, inhibitor proteazy, klarytromycyna, makrolid, migotanie komór, niedociśnienie, niekardiogenny obrzęk płuc, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, symwastatyna, syrolimus, tachykardia, takrolimus, temsyrolimus, warfaryna, węgiel aktywny, werapamil, wstrząs, zapaść krążeniowa, zawrót głowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Rivaroxaban Medreg 15 mg

Rywaroksaban, metabolizowany głównie przez CYP3A4 i transportowany przez P-gp, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami. Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2×/dobę), zwiększają AUC rywaroksabanu odpowiednio 2,6- i 2,5-krotnie oraz Cmax 1,7- i 1,6-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko krwawień. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2×/dobę) i erytromycyna (500 mg 3×/dobę), powodują wzrost AUC o 1,3–1,5 razy i Cmax o 1,3–1,4 razy, szczególnie nasilony u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Silne induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, zmniejszają AUC rywaroksabanu o około 50%, co może obniżać skuteczność przeciwzakrzepową. Współistniejące stosowanie z innymi lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna, enoksaparyna) wykazuje addytywne działanie przeciwzakrzepowe, z ryzykiem znacznego wydłużenia czasu protrombinowego (INR do 12) i koniecznością ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia.
agregacja płytek, atorwastatyna, azolowe leki przeciwgrzybicze, CYP3A4, cytochrom P450, czas krzepnięcia, czas protrombinowy, czynnik anty-Xa, czynnik Xa, digoksyna, dronedaron, działanie farmakodynamiczne, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, enoksaparyna, erytromycyna, farmakodynamika, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, INR, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm wątrobowy, midazolam, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, omeprazol, parametr krzepnięcia, potencjał trombiny, przewód pokarmowy, PT, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SNRI, SSRI, szlak metaboliczny, uszkodzenie śluzówki, warfaryna, zaburzenie czynności nerek
Leksykon substancji czynnych
Dutasteryd – Interakcje

Dutasteryd, stosowany w terapii łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH), jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP3A5. Interakcje farmakokinetyczne są przede wszystkim związane z inhibitorami CYP3A4, które mogą zwiększać stężenie dutasterydu w surowicy – umiarkowane inhibitory (werapamil, diltiazem) podnoszą stężenie o 1,6-1,8 raza, natomiast silne inhibitory (np. rytonawir, ketokonazol) mogą powodować jeszcze większe zwiększenie ekspozycji. Wzrost stężenia dutasterydu nie przekłada się na dalsze zahamowanie 5α-reduktazy, jednak może wymagać zmniejszenia częstości dawkowania w przypadku działań niepożądanych. Dutasteryd nie wpływa na farmakokinetykę warfaryny, digoksyny, tamsulozyny ani terazosyny, a także nie wykazuje działania indukującego lub hamującego innych izoenzymów CYP (CYP1A2, CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4), co wskazuje na niski potencjał do wywoływania interakcji metabolicznych z tymi lekami. Cholestyramina podana godzinę po dutasterydzie nie wpływa na jego farmakokinetykę.
5α-reduktaza, alfa-adrenolityk, antagonista receptora α1-adrenergicznego, cholestyramina, cymetydyna, digoksyna, diltiazem, działanie hipotensyjne, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor P-glikoproteiny, inhibitor PDE5, interakcja z alkoholem, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek hipotensyjny, metabolizm dutasterydu, nefazodon, niedociśnienie ortostatyczne, paroksetyna, rytonawir, tamsulozyna, terazosyna, warfaryna, werapamil
Leksykon leków
Interakcje leku – Pantoprazol Zentiva 40 mg

Pantoprazol Zentiva w dawce 40 mg, podawany dożylnie, jako inhibitor pompy protonowej wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez podwyższenie pH żołądka oraz metabolizm przez układ cytochromu P-450 (głównie CYP2C19 i CYP3A4). Istotne klinicznie jest zmniejszenie biodostępności leków wymagających kwaśnego środowiska żołądka, takich jak azole przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol), erlotynib oraz inhibitory proteazy HIV (np. atazanawir), co może prowadzić do obniżenia skuteczności terapii. W przypadku inhibitorów proteazy HIV zaleca się ograniczenie dawki pantoprazolu do 20 mg/dobę oraz ścisłe monitorowanie stanu klinicznego i miana wirusa. Ponadto, pantoprazol może wpływać na farmakodynamikę antykoagulantów (warfaryna, fenprokumon), zwiększając ryzyko krwawień poprzez podwyższenie INR i czasu protrombinowego, co wymaga regularnego monitorowania tych parametrów, zwłaszcza na początku terapii skojarzonej.
antykoagulanty, atazanawir, azole przeciwgrzybicze, choroba wrzodowa, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P-450, czas protrombinowy, diazepam, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, dziurawiec zwyczajny, eradykacja Helicobacter pylori, erlotynib, etanol, fluwoksamina, glibenklamid, Helicobacter pylori, hormonalne środki antykoncepcyjne, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP2C19, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, INR, karbamazepina, metabolizm wątrobowy, metoprolol, metotreksat, metyloksantyny, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nifedypina, P-glikoproteina, pochodne kumaryny, refluks żołądkowo-przełykowy, ryfampicyna, tetrahydrokannabinol, zapalenie błony śluzowej żołądka
Leksykon leków
Interakcje leku – Lercaprel 20 mg + 10 mg

Produkt leczniczy Lercaprel, zawierający enalapryl maleinian 20 mg oraz lerkanidypinę chlorowodorek 10 mg, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Enalapryl, jako inhibitor ACE, jest przeciwwskazany do stosowania z sakubitrylem/walsartanem ze względu na ryzyko obrzęku naczynioruchowego, a także z inhibitorami mTOR, racekadotrylem i wildagliptyną. Podwójna blokada układu RAA (np. z antagonistami receptora angiotensyny II lub aliskirenem) zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności. Leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu, trimetoprym, ko-trimoksazol, cyklosporyna i heparyna mogą powodować hiperkaliemię, wymagając ścisłego monitorowania stężenia potasu. Wcześniejsze stosowanie dużych dawek diuretyków zwiększa ryzyko niedociśnienia po rozpoczęciu terapii enalaprylem, co można złagodzić przez odpowiednie dostosowanie dawki i nawodnienie. Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami rozszerzającymi naczynia (np. nitrogliceryną) oraz z litem, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, opioidami czy NLPZ (w tym selektywnymi inhibitorami COX-2) może nasilać działanie hipotensyjne lub pogarszać funkcję nerek.
aliskiren, amiloryd, amiodaron, antagonista receptora angiotensyny II, astemizol, aurotiojabłczan sodu, azotan, beta-adrenergiczny, beta-adrenolityk, chinidyna, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, diuretyk, doustny lek hipoglikemizujący, enalapryl maleinian, enzym CYP3A4, erytromycyna, ewerolimus, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, glikozyd nasercowy, heparyna, hiperkaliemia, hipoglikemia, induktor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor mTOR, insulina, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, ko-trimoksazol, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek trombolityczny, lerkanidypina chlorowodorek, metoprolol, midazolam, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nitrogliceryna, obrzęk naczynioruchowy, opioidowy lek przeciwbólowy, ostra niewydolność nerek, pochodna dihydropirydyny, racekadotryl, ryfampicyna, rytonawir, sakubitryl walsartan, selektywny inhibitor COX-2, sotalol, spironolakton, sulfametoksazol, sympatykomimetyk, symwastatyna, syrolimus, temsyrolimus, terfenadyna, triamteren, trimetoprym, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, troleandomycyna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, wildagliptyna, β-hydroksykwas, β-metylodigoksyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Telmisartan Genoptim 80 mg

Telmisartan Genoptim, jako antagonista receptora angiotensyny II, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej. Szczególnie ważna jest interakcja z digoksyną, gdzie obserwuje się wzrost mediany maksymalnego stężenia digoksyny w osoczu o 49% oraz minimalnego o 20%, co wymaga ścisłego monitorowania poziomu digoksyny podczas inicjacji, modyfikacji dawki oraz odstawiania telmisartanu. Ponadto, telmisartan zwiększa ryzyko hiperkaliemii, zwłaszcza w połączeniu z lekami oszczędzającymi potas (spironolakton, eplerenon, triamteren), substytutami soli zawierającymi potas, inhibitorami ACE, innymi antagonistami receptora angiotensyny II, NLPZ, heparyną, lekami immunosupresyjnymi (cyklosporyna, takrolimus) oraz trimetoprimem. Ryzyko to jest szczególnie wysokie przy jednoczesnym stosowaniu diuretyków oszczędzających potas i substytutów soli potasowych, co wymaga unikania takiej kombinacji lub bardzo ścisłego monitorowania stężenia potasu w surowicy.
amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, cyklosporyna, digoksyna, działanie hipotensyjne, enalapryl, eplerenon, farmakokinetyka digoksyny, filtracja kłębuszkowa, heparyna, hiperkaliemia, hipotonia objawowa, hipotonia ortostatyczna, hipowolemii, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, metabolizm telmisartanu, monitorowanie stężenia digoksyny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obniżenie ciśnienia tętniczego, ramipryl, rozszerzenie naczyń krwionośnych, selektywny inhibitor COX-2, spironolakton, substytut soli zawierający potas, takrolimus, triamteren, trimetoprim, układ renina-angiotensyna-aldosteron, upośledzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Intractum Hyperici Phytopharm 4,65 g/5 ml

Intractum Hyperici Phytopharm zawiera etanolowy wyciąg z ziela dziurawca, którego główne składniki aktywne – hiperycyna i hiperforyna – indukują enzymy cytochromu P450 (CYP1A2, CYP3A4, CYP2C9), co prowadzi do istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych. Indukcja tych enzymów skutkuje obniżeniem stężenia w osoczu wielu leków, takich jak cyklosporyna, warfaryna, teofilina, digoksyna oraz inhibitory proteaz stosowane w terapii HIV (np. indynawir), co może powodować zmniejszenie ich skuteczności terapeutycznej i zwiększone ryzyko powikłań, np. odrzucenia przeszczepu, zaostrzenia astmy, czy rozwoju oporności wirusa. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu z lekami z grupy SSRI oraz na wysoką zawartość etanolu (52-62% V/V) w preparacie, który może nasilać depresję ośrodkowego układu nerwowego i modyfikować metabolizm leków.
arytmia, benzodiazepina, cyklosporyna, CYP1A2, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie inotropowe dodatnie, działanie niepożądane przewodu pokarmowego, działanie przeciwzakrzepowe, efekt immunosupresyjny, efekt sedacyjny, fenobarbital, fenytoina, glikozyd nasercowy, indeks terapeutyczny, indukcja enzymów wątrobowych, indynawir, inhibitor proteazy, karbamazepina, lek immunosupresyjny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, lek uspokajający, metabolizm wątrobowy, niewydolność serca, NLPZ, odrzucenie przeszczepu, oporność wirusa, P-glikoproteina, preparat estrogenowo-progestagenowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, teofilina, terapia przeciwwirusowa, układ serotoninergiczny, warfaryna, zaburzenie psychomotoryczne, zakażenie HIV, zakrzepica, zaostrzenie astmy, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Pantoprazol Towa Pharmaceutical Europe 40 mg

Pantoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, znacząco podnosi pH soku żołądkowego, co wpływa na biodostępność leków wymagających kwaśnego środowiska do prawidłowego wchłaniania. Szczególnie istotne są interakcje z azolami przeciwgrzybiczymi (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol), erlotinibem oraz inhibitorami proteazy HIV, zwłaszcza atazanawirem, gdzie dochodzi do znacznego zmniejszenia skuteczności terapii. W przypadku atazanawiru zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub ograniczenie dawki pantoprazolu do 20 mg/dobę z monitorowaniem miana wirusa. Ponadto, pantoprazol może zwiększać wartości INR i czas protrombinowy u pacjentów leczonych warfaryną lub fenprokumonem, co wymaga regularnego monitorowania parametrów krzepnięcia. Wysokie dawki metotreksatu (np. 300 mg) podawane z pantoprazolem mogą prowadzić do wzrostu stężenia metotreksatu w surowicy, co wskazuje na konieczność czasowego odstawienia IPP w trakcie terapii.
amoksycylina, atazanawir, azol przeciwgrzybiczny, biodostępność leku, choroba wrzodowa, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, diazepam, digoksyna, diklofenak, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, eradykacja H. pylori, erlotinib, etanol, etynyloestradiol, fenprokumon, fluwoksamina, glibenklamid, glikoproteina p, hamowanie wydzielania kwasu żołądkowego, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, INR, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kofeina, lewonorgestrel, mechanizm metaboliczny, metoprolol, metotreksat, metronidazol, miano wirusa, naproksen, nifedypina, pantoprazol, pH soku żołądkowego, piroksykam, pochodna kumaryny, pozakonazol, refluks żołądkowo-przełykowy, ryfampicyna, teofilina, terapia przeciwwirusowa, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Kostarox 90 mg

Etorykoksyb (Kostarox) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Stosowanie etorykoksybu w dawce 120 mg/dobę u pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwzakrzepowe, takie jak warfaryna, powoduje wzrost INR o około 13%, co wymaga monitorowania czasu protrombinowego. NLPZ, w tym etorykoksyb, mogą osłabiać działanie leków moczopędnych, inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, zwiększając ryzyko ostrej niewydolności nerek. Etorykoksyb nie wpływa na przeciwpłytkowe działanie kwasu acetylosalicylowego w dawce 81 mg, jednak jednoczesne stosowanie może zwiększać ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego. W przypadku metotreksatu w dawce 120 mg obserwowano wzrost stężenia leku w osoczu o 28% i zmniejszenie klirensu nerkowego o 13%, co wymaga monitorowania toksyczności. Ponadto, etorykoksyb zwiększa AUC etynyloestradiolu o 37-60% w zależności od dawki, co podnosi ryzyko żylnych incydentów zakrzepowych u kobiet stosujących doustne środki antykoncepcyjne.
antagonista receptora angiotensyny II, antykoagulant, choroba wątroby, cyklosporyna, czas protrombinowy, digoksyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, doustny środek antykoncepcyjny, działanie nefrotoksyczne, działanie przeciwpłytkowe, etorykoksyb, etynyloestradiol, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor ACE, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, klirens nerkowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek zobojętniający, mikonazol, minoksydyl, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, prednizolon, prednizon, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, salbutamol, sulfotransferaza, takrolimus, warfaryna, worykonazol, zaburzenie krzepnięcia krwi, żylny incydent zakrzepowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Valsartan Medical Valley 320 mg

Walsartan, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą wpływać na bezpieczeństwo leczenia. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie walsartanu z innymi lekami blokującymi układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), takimi jak inhibitory ACE czy aliskiren, co zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. W przypadku terapii skojarzonej z litem obserwuje się wzrost stężenia litu w surowicy i nasilenie jego toksyczności, co wymaga ścisłego monitorowania. Ponadto, stosowanie walsartanu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, suplementami potasu lub zamiennikami soli zawierającymi potas wiąże się z wysokim ryzykiem hiperkaliemii, co wymaga regularnej kontroli stężenia potasu w osoczu. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2 oraz kwas acetylosalicylowy w dawce >3 g/dobę, mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu i zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek, dlatego zaleca się kontrolę funkcji nerek i odpowiednie nawodnienie pacjenta.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, atenolol, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, działanie hipotensyjne, furosemid, glibenklamid, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, indometacyna, inhibitor ACE, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lit w surowicy, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omdlenie, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, pogorszenie czynności nerek, ryfampicyna, rytonawir, selektywny inhibitor COX-2, stężenie potasu w osoczu, suplement potasu, transporter wychwytu OATP1B1/OATP1B3, transporter wyrzutu MRP2, walsartan, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zawrót głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Sabumalin 100 mcg/dawkę

Salbutamol, stosowany w postaci aerozolu inhalacyjnego Sabumalin (100 mikrogramów/dawkę), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne jest ryzyko hipokaliemii nasilanej przez jednoczesne stosowanie pochodnych ksantyny, kortykosteroidów (systemowych i wziewnych) oraz diuretyków pętlowych i tiazydowych, co wymaga regularnego monitorowania stężenia potasu w surowicy i ewentualnej suplementacji. Ponadto, antagonizm farmakologiczny z nieselektywnymi beta-adrenolitykami (np. propranolol) może prowadzić do ciężkiego zwężenia oskrzeli, co jest szczególnie niebezpieczne u pacjentów z astmą i wymaga unikania takiego połączenia lub ścisłej kontroli specjalistycznej.
aerozol inhalacyjny, aminofilina, arytmia komorowa, astma oskrzelowa, beta-2-mimetyk, beta-adrenolityk, bezwodny etanol, charakterystyka produktu leczniczego, ciśnienie tętnicze, digoksyna, diuretyki pętlowe, diuretyki tiazydowe, duszność, enfluran, enzym metabolizujący, glikozyd naparstnicy, glikozydy naparstnicy, halogenowe środki znieczulające, halotan, hipokaliemia, IMAO, inhibitor monoaminooksydazy, kortykosteroidy, kortykosteroidy systemowe, leki moczopędne, metoksyfluran, monitorowanie stężenia potasu, niedociśnienie tętnicze, nieselektywne beta-adrenolityki, ośrodkowy układ nerwowy, parametry elektrokardiograficzne, pochodne ksantyny, propranolol, Sabumalin, salbutamol, steroidy, suplementacja potasu, tachykardia, teofilina, TLPD, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenia rytmu serca, znieczulenie ogólne, zwężenie oskrzeli
Leksykon leków
Interakcje leku – Clozapine Aristo 100 mg

Klozapina (Clozapine Aristo) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Bezwzględne przeciwwskazania dotyczą jednoczesnego stosowania z lekami o silnym działaniu mielosupresyjnym (np. karbamazepina, chloramfenikol) oraz długo działającymi lekami przeciwpsychotycznymi depot ze względu na ryzyko ciężkiej neutropenii. Spożywanie alkoholu podczas terapii klozapiną jest zakazane z powodu znacznego nasilenia sedacji, ryzyka zapaści krążeniowej i depresji oddechowej. Klozapina nasila działanie leków hamujących OUN (opioidy, benzodiazepiny, leki przeciwhistaminowe), co wymaga szczególnej ostrożności, zwłaszcza przy benzodiazepinach z uwagi na ryzyko zatrzymania akcji serca i oddychania. Ponadto, klozapina wykazuje addytywne działanie antycholinergiczne i może nasilać hipotensję indukowaną lekami przeciwnadciśnieniowymi. Istotne jest także zwiększone ryzyko złośliwego zespołu neuroleptycznego przy jednoczesnym stosowaniu litu oraz ryzyko napadów padaczkowych przy kojarzeniu z kwasem walproinowym.
benzodiazepina, chloramfenikol, cyprofloksacyna, cytalopram, depresja oddechowa, digoksyna, działanie alfa-adrenolityczne, działanie mielosupresyjne, enzym cytochromu P450, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, hamowanie ośrodkowego układu nerwowego, hormonalny środek antykoncepcyjny, induktor enzymu cytochromu P450, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, inhibitor enzymu cytochromu P450, karbamazepina, klozapina, kofeina, kwas walproinowy, lek antycholinergiczny, lek hamujący czynność szpiku kostnego, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny depot, majaczenie, mechanizm działania, monitorowanie EKG, napad padaczkowy, neutropenia, odstęp QTc, omeprazol, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, perazyna, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, SSRI, sulfonamid, warfaryna, właściwości antycholinergiczne, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zaburzenie rytmu serca, zapaść krążeniowa, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – NebivoLek 5 mg

NebivoLEK zawiera nebiwolol chlorowodorek i jest stosowany głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz stabilnej przewlekłej niewydolności serca. Standardowa dawka dla dorosłych z nadciśnieniem wynosi 5 mg raz na dobę, z efektem hipotensyjnym pojawiającym się po 1-2 tygodniach i pełnym efektem po 4 tygodniach. U pacjentów z niewydolnością nerek zaleca się rozpoczęcie terapii od 2,5 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 5 mg, natomiast u osób powyżej 65 lat dawka początkowa również wynosi 2,5 mg/dobę, z ostrożnym zwiększaniem do 5 mg. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z niewydolnością wątroby oraz u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat. Tabletki można dzielić na mniejsze dawki (1,25 mg, 2,5 mg) w celu precyzyjnego dostosowania terapii.
antagonista angiotensyny II, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia objawowa, chlorowodorek, digoksyna, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, leczenie skojarzone, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, nebiwolol, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostra dekompensacja, ostry obrzęk płuc, przewlekła niewydolność serca, stężenie kreatyniny, wstrząs kardiogenny, zaburzenie przewodzenia
Leksykon substancji czynnych
Pioglitazon – Interakcje

Pioglitazon, stosowany w terapii cukrzycy typu 2, wykazuje korzystny profil interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych z wieloma lekami, co umożliwia bezpieczne łączenie go z metforminą, pochodnymi sulfonylomocznika, digoksyną, warfaryną, fenprokumonem oraz lekami metabolizowanymi przez cytochrom P450 (1A, 2C8/9, 3A4), takimi jak doustne środki antykoncepcyjne, cyklosporyna, blokery kanału wapniowego i statyny. Kluczowe znaczenie mają jednak interakcje z gemfibrozylem, który jako inhibitor CYP2C8 powoduje trzykrotne zwiększenie AUC pioglitazonu, oraz z ryfampicyną, induktorem CYP2C8, zmniejszającym AUC pioglitazonu o 54%. W obu przypadkach konieczne jest odpowiednie dostosowanie dawki pioglitazonu oraz ścisłe monitorowanie glikemii, aby uniknąć nasilenia działań niepożądanych lub utraty kontroli glikemii.
alkohol etylowy, choroba współistniejąca, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, farmakodynamika, farmakokinetyka, gemfibrozyl, hiperglikemia, hipoglikemia, inhibitor cytochromu P450, inhibitor reduktazy HMGCoA, izoenzym cytochromu P450, kontrola glikemii, lek blokujący kanał wapniowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm glukozy, metformina, pioglitazon, pochodna sulfonylomocznika, polifarmakoterapia, ryfampicyna, schorzenie kardiologiczne, statyna, stężenie glukozy we krwi, terapia skojarzona, warfaryna, wrażliwość na insulinę
Leksykon substancji czynnych
Montelukast – Interakcje

Montelukast, stosowany w leczeniu astmy oskrzelowej, wykazuje korzystny profil interakcji farmakokinetycznych z większością leków powszechnie stosowanych w terapii tej choroby. W dawce klinicznej nie wpływa istotnie na farmakokinetykę teofiliny, prednizonu, prednizolonu, doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol/noretyndron 35:1), terfenadyny, digoksyny oraz warfaryny. Montelukast jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP 3A4, 2C8 i 2C9, co ma znaczenie kliniczne w kontekście interakcji z lekami indukującymi lub hamującymi te enzymy. Indukcja przez fenobarbital powoduje zmniejszenie AUC montelukastu o około 40%, co wymaga ostrożności, zwłaszcza u dzieci, oraz rozważenia dostosowania dawki. Podobne ryzyko zmniejszenia stężenia montelukastu występuje przy jednoczesnym stosowaniu fenytoiny i ryfampicyny, przy czym ryfampicyna może wywołać efekt o umiarkowanym do wysokiego znaczeniu klinicznym.
alkohol etylowy, astma oskrzelowa, cytochrom P450, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, działanie przeciwzakrzepowe, etynyloestradiol, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, gemfibrozyl, inhibitor CYP 2C8, itrakonazol, izoenzym CYP 3A4, monitorowanie INR, montelukast, noretyndron, paklitaksel, prednizolon, prednizon, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, schorzenia dróg oddechowych, teofilina, terapia skojarzona astmy, terfenadyna, trimetoprim, warfaryna, zaburzenia neuropsychiatryczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Torvacard 10 10 mg

Atorwastatyna jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4 oraz transportowana przez białka OATP1B1, OATP1B3, P-gp i BCRP, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak cyklosporyna, telitromycyna, klarytromycyna, ketokonazol czy inhibitory proteazy HIV (np. rytonawir), mogą zwiększać AUC atorwastatyny nawet do 9,4-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy. W takich przypadkach zaleca się redukcję dawki atorwastatyny (np. nie przekraczanie 10 mg/dobę) oraz ścisłe monitorowanie kliniczne. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem, werapamil) również podwyższają stężenia leku, co wymaga rozważenia obniżenia dawki i monitorowania. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, efawirenz) mogą obniżać stężenia atorwastatyny, co może wymagać dostosowania terapii. Ponadto inhibitory transporterów (np. cyklosporyna, letermowir) zwiększają ekspozycję na atorwastatynę, a ich jednoczesne stosowanie z letermowirem i cyklosporyną jest przeciwwskazane.
amiodaron, atazanawir, białko oporności raka piersi, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, darunawir, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, efawirenz, elbaswir z grazoprewirem, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, flukonazol, gemfibrozil, glekaprewir/pibrentaswir, hepatotoksyczność, induktor cytochromu P450 3A, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, klirens żółciowy, kolchicyna, kwas fusydowy, letermowir, lopinawir, miopatia, noretysteron, P-glikoproteina, pochodna kumaryny, pochodna kwasu fibrynowego, polipeptyd 1B1, polipeptyd 1B3, pozakonazol, rabdomioliza, ryfampicyna, rytonawir, telaprewir, telitromycyna, typranawir rytonawir, umiarkowany inhibitor CYP3A4, warfaryna, werapamil, worykonazol, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Combodiab 50 mg + 850 mg

Farmakokinetyka sytagliptyny (50 mg 2x/dobę) i metforminy (1000 mg 2x/dobę) podawanych jednocześnie w produkcie Combodiab nie wykazuje istotnych interakcji. Jednak brak jest badań dotyczących interakcji samego produktu z innymi lekami. Spożycie alkoholu jest przeciwwskazane ze względu na wysokie ryzyko kwasicy mleczanowej, zwłaszcza przy głodzeniu, niedożywieniu lub zaburzeniach czynności wątroby. Przed badaniami z jodowymi środkami kontrastowymi należy przerwać terapię Combodiab na co najmniej 48 godzin i potwierdzić stabilną funkcję nerek, aby uniknąć ostrej niewydolności nerek. Szczególną ostrożność wymaga stosowanie leków nefrotoksycznych (NLPZ, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, diuretyki pętlowe) ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej i pogorszenia funkcji nerek, co wymaga monitorowania czynności nerek i glikemii.
agoniści receptorów beta-2-adrenergicznych, antagoniści receptora angiotensyny II, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, dysfagia, farmakokinetyka, filtracja kłębuszkowa, glikogenoliza, glikokortykosteroidy, glikoproteina p, glukoneogeneza, hipoglikemia, inhibitory ACE, inhibitory COX-2, insulinooporność, izoenzymy CYP450, jodowe środki kontrastowe, kontrola glikemii, kwasica mleczanowa, leki moczopędne, niesteroidowe leki przeciwzapalne, ostra niewydolność nerek, retencja płynów, schyłkowa niewydolność nerek, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych 2, transporter MATE
Leksykon leków
Interakcje leku – Maysiglu 100 mg

Sytagliptyna, substancja czynna leku Maysiglu, wykazuje ograniczony metabolizm głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP2C8, co przekłada się na niskie ryzyko istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek metabolizm nie wpływa znacząco na klirens leku, jednak u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub ESRD metabolizm może mieć większe znaczenie. Sytagliptyna jest substratem glikoproteiny P oraz transportera OAT3, przy czym hamowanie transportu przez probenecyd nie wykazuje istotnego wpływu klinicznego. Silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna) mogą potencjalnie zwiększać ekspozycję na sytagliptynę, zwłaszcza u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, jednak brak jest danych klinicznych potwierdzających ten efekt. W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnych interakcji z metforminą (1000 mg x2/dobę) ani z innymi lekami metabolizowanymi przez CYP450, takimi jak gliburyd, symwastatyna, rozyglitazon, warfaryna czy doustne środki antykoncepcyjne.
cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, doustne leki antykoncepcyjne, gliburyd, glikoproteina p, glukoneogeneza wątrobowa, hipoglikemia, inhibitory CYP3A4, itrakonazol, izoenzymy CYP450, ketokonazol, klarytromycyna, kontrola glikemii, metformina, probenecyd, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, symwastatyna, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, warfaryna, zaburzenia czynności nerek, zatrucie digoksyną
Leksykon leków
Interakcje leku – Atorvastatin Bluefish AB 20 mg

Atorwastatyna jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4 oraz transportowana przez białka OATP1B1, OATP1B3, MDR1 i BCRP, co determinuje jej farmakokinetykę i potencjał interakcji lekowych. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, ketokonazol, inhibitory proteazy HIV) znacząco podwyższają stężenia atorwastatyny w osoczu, zwiększając ryzyko miopatii, dlatego zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub redukcję dawki i ścisłe monitorowanie pacjenta. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem, werapamil, flukonazol, amiodaron) również podnoszą stężenia leku, co wymaga rozważenia obniżenia dawki. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) obniżają stężenia atorwastatyny, co może osłabiać jej skuteczność; w przypadku ryfampicyny zaleca się jednoczesne podawanie i monitorowanie efektu terapeutycznego. Inhibitory transporterów białkowych (cyklosporyna, letermowir) zwiększają ekspozycję na atorwastatynę, a stosowanie letermowiru z cyklosporyną jest przeciwwskazane.
amiodaron, atorwastatyna, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, delawirdyna, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, efawirenz, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, fibrat, flukonazol, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, induktor cytochromu P450 3A, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor transportera białek, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, kolestypol, kumaryna, kwas fusydowy, letermowir, miopatia, noretysteron, polipeptydy 1B1, pozakonazol, rabdomioliza, ryfampicyna, styrypentol, telitromycyna, transporter OATP1B1/1B3, warfaryna, werapamil, worykonazol, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Lacipil 2 mg

Lacydypina, pochodna dihydropirydyny stosowana w leczeniu nadciśnienia tętniczego, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Współstosowanie z beta-adrenolitykami, lekami moczopędnymi oraz inhibitorami ACE może prowadzić do addytywnego efektu hipotensyjnego, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego i ewentualnej korekty dawek. Lacydypina jest metabolizowana przez CYP3A4, co powoduje ryzyko interakcji z inhibitorami (np. itrakonazol) i induktorami (np. ryfampicyna) tego enzymu, skutkując odpowiednio wzrostem lub spadkiem stężenia leku w osoczu. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania soku grejpfrutowego, który zwiększa biodostępność lacydypiny. Ponadto, cymetydyna może podnosić stężenie lacydypiny, co wymaga rozważenia redukcji dawki.
beta-adrenolityk, biodostępność, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450 3A4, digoksyna, działanie niepożądane, działanie wazodilatacyjne, efekt hipotensyjny, enzym wątrobowy, hipotonia objawowa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid, lek moczopędny, lek obniżający ciśnienie tętnicze, nadciśnienie tętnicze, obrzęk obwodowy, pochodna dihydropirydyny, politerapia, przesączanie kłębuszkowe, przeszczepienie nerki, sok grejpfrutowy, szlak metaboliczny, tachykardia, tetrakozaktyd, tolbutamid, warfaryna, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Interakcje leku – Cytosar 500 mg

Cytarabina (produkt leczniczy CYTOSAR) wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie w terapii przeciwnowotworowej. Jednoczesne stosowanie cytarabiny z digoksyną prowadzi do odwracalnego zmniejszenia stężenia digoksyny w osoczu oraz jej wydalania nerkowego, co wymaga monitorowania stężeń digoksyny lub zastąpienia jej digitoksyną. Antagonizm cytarabiny z gentamycyną obniża skuteczność leczenia zakażeń Klebsiella pneumoniae, co może wymagać zmiany antybiotyku. Cytarabina osłabia również działanie fluorocytozyny, prawdopodobnie przez konkurencyjny wychwyt, co może skutkować suboptymalną terapią przeciwgrzybiczą. Szczególnie niebezpieczna jest interakcja cytarabiny podawanej dożylnie z metotreksatem dokanałowo, zwiększająca ryzyko ciężkich neurologicznych działań niepożądanych, takich jak ból głowy, porażenie, śpiączka i epizody udaropodobne, wymagająca ścisłego monitorowania neurologicznego pacjentów.
alkohol benzylowy, alkohol etylowy, beta-acetylodigoksyna, chemioterapia, cyklofosfamid, cytarabina, digitoksyna, digoksyna, działanie niepożądane neurologiczne, epizod udaropodobny, farmakokinetyka, fluorocytozyna, gentamycyna, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, Klebsiella pneumoniae, lek przeciwgrzybiczny, metotreksat, porażenie, prednizolon, stężenie digoksyny w osoczu, substancja pomocnicza, terapia przeciwgrzybicza, winkrystyna, zaburzenie funkcji wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Lenalidomide Pharmascience 2,5 mg

Lenalidomid, stosowany w terapii szpiczaka mnogiego i innych nowotworów hematologicznych, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na zwiększone ryzyko zakrzepicy przy jednoczesnym stosowaniu lenalidomidu z deksametazonem oraz czynnikami wpływającymi na erytropoezę i hormonalną terapią zastępczą. W przypadku doustnych środków antykoncepcyjnych, mimo braku indukcji enzymów CYP przez lenalidomid, deksametazon może obniżać ich skuteczność poprzez indukcję CYP3A4, co wymaga stosowania dodatkowych metod antykoncepcji. Interakcje z warfaryną nie wykazały istotnego wpływu w monoterapii, jednak przy skojarzeniu z deksametazonem zaleca się ścisłe monitorowanie INR. Ponadto, lenalidomid zwiększa stężenie digoksyny w osoczu o 14%, co wymaga regularnego monitorowania jej poziomu, a jednoczesne stosowanie ze statynami zwiększa ryzyko rabdomiolizy, co wymaga wzmożonej kontroli klinicznej i laboratoryjnej.
chinidyna, deksametazon, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, działanie prozakrzepowe, enzymy CYP, erytropoeza, glikoproteina p, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, indukcja enzymatyczna, lek immunomodulujący, lenalidomid, lenalidomid z deksametazonem, monitorowanie parametrów krzepnięcia, nowotwory hematologiczne, rabdomioliza, statyny, stężenie digoksyny, szpiczak mnogi, temsyrolimus, teratogenność, trombocytopenia, warfaryna, zakrzepica
Leksykon leków
Interakcje leku – Nurofen dla dzieci Junior pomarańczowy 40 mg/ml

Ibuprofen, aktywny składnik Nurofenu dla dzieci Junior pomarańczowy, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność terapeutyczną oraz zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z innymi NLPZ, w tym inhibitorami COX-2, oraz kwasem acetylosalicylowym ze względu na wysokie ryzyko nasilenia działań niepożądanych, w tym hamowanie przeciwpłytkowego efektu ASA. Ibuprofen może osłabiać działanie leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, beta-blokery, antagoniści receptora angiotensyny II) oraz diuretyków, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego i funkcji nerek, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem niewydolności nerek. Ponadto, stosowanie ibuprofenu z glikozydami nasercowymi, litem, metotreksatem, takrolimusem, cyklosporyną, kortykosteroidami, lekami przeciwzakrzepowymi, przeciwpłytkowymi i SSRI wiąże się z wysokim ryzykiem działań niepożądanych, takich jak nefrotoksyczność, nasilenie toksyczności czy zwiększone ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego.
aminoglikozyd, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, baklofen, beta-bloker, cholestyramina, cyklosporyna, digoksyna, działanie przeciwpłytkowe, fenytoina, flukonazol, gastroprotekcja, glikozyd nasercowy, hemofilia, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor CYP2C9, kaptopryl, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sulfinpirazon, takrolimus, układ krzepnięcia, warfaryna, worykonazol, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Oxodil PPH 12 mcg

Formoterol, substancja czynna leku Oxodil PPH, jest agonistą receptorów β2-adrenergicznych i może wchodzić w liczne interakcje farmakodynamiczne z innymi lekami. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z innymi sympatykomimetykami (np. salbutamol, terbutalina, efedryna) ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych. Leki β-adrenolityczne (np. propranolol, metoprolol) antagonizują działanie formoterolu, co może prowadzić do osłabienia efektu terapeutycznego i dlatego ich łączna terapia jest przeciwwskazana, o ile nie istnieją bezwzględne wskazania. Ponadto, stosowanie formoterolu z lekami moczopędnymi (furosemid, hydrochlorotiazyd), pochodnymi ksantyny (teofilina, aminofilina) oraz steroidami (prednizon, deksametazon) wymaga monitorowania stężenia potasu w surowicy z uwagi na ryzyko hipokaliemii, która u pacjentów leczonych glikozydami naparstnicy (digoksyna) może zwiększać ryzyko zaburzeń rytmu serca.
aminofilina, astemizol, chinidyna, chlorowcowany węglowodór, deksametazon, digoksyna, disopyramid, diuretyk tiazydowy i pętlowy, działanie przeciwcholinergiczne, enfluran, erytromycyna, glikozyd naparstnicy, halotan, hipokaliemia, inhibitor MAO, ipratropium, izofluran, komorowe zaburzenie rytmu serca, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwhistaminowy, mizolastyna, moklobemid, pochodna ksantyny, POChP, prednizon, prokainamid, receptor β2-adrenergiczny, rozszerzenie oskrzeli, selegilina, skurcz oskrzeli, steroid, sympatykomimetyk, teofilina, terfenadyna, tiotropium, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie rytmu serca, β-adrenolityk
Leksykon substancji czynnych
Tokoferol – Interakcje

Tokoferol (witamina E) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, zwłaszcza z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi (warfaryna, acenokumarol, fenprokumon), gdzie nasila ich działanie poprzez antagonizm wobec witaminy K, co wymaga częstszego monitorowania parametrów krzepnięcia (PT/INR). Preparaty żelaza obniżają biodostępność tokoferolu, dlatego zaleca się zachowanie odstępu 4-6 godzin między ich podawaniem. U pacjentów stosujących estrogeny oraz leki przeciwcukrzycowe (insulinę) i glikozydy naparstnicy (digoksyna, digitoksyna) konieczne jest monitorowanie parametrów klinicznych i laboratoryjnych ze względu na potencjalne zmniejszenie zapotrzebowania na te leki. Ponadto, leki takie jak kolestyramina, kolestypol, neomycyna oraz olej mineralny obniżają wchłanianie witaminy E, co wymaga odpowiedniego odstępu czasowego lub modyfikacji dawki tokoferolu.
acenokumarol, aminokwas siarkowy, antagonizm witaminy K, biodostępność witaminy E, czas protrombinowy, czynniki krzepnięcia, digoksyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, doustny środek antykoncepcyjny, estrogen, fenprokumon, glikozyd naparstnicy, hormonalna terapia zastępcza, indukcja enzymów wątrobowych, koenzym Q10, kolestypol, kolestyramina, lek hipoglikemizujący, metabolizm witaminy E, neomycyna, niedobór witaminy E, obrona antyoksydacyjna, olej mineralny, parametry kliniczne, parametry krzepnięcia, pochodna kumaryny, przeciwutleniacz, stres oksydacyjny, tokoferol, ubichinon, warfaryna, witamina A, witamina C, wrażliwość na insulinę
Leksykon leków
Interakcje leku – Radirex PLUS –

Radirex PLUS, zawierający wyciąg z korzenia rzewienia, kory kruszyny, owocu kopru włoskiego i kminku, wykazuje działanie przeczyszczające, które przy długotrwałym stosowaniu może prowadzić do hipokaliemii, tj. obniżenia poziomu potasu w surowicy krwi. Hipokaliemia ta może nasilać toksyczność i działania niepożądane leków takich jak glikozydy naparstnicy (np. digoksyna, digitoksyna), leki przeciwarytmiczne (np. amiodaron, sotalol), diuretyki (np. furosemid, hydrochlorotiazyd), steroidy kory nadnerczy (np. prednizon, deksametazon) oraz preparaty zawierające korzeń lukrecji. Zaleca się monitorowanie poziomu potasu, unikanie długotrwałego stosowania Radirex PLUS oraz rozważenie suplementacji potasu w trakcie terapii. Ponadto, preparat zawiera sacharozę w stężeniu 62 g/100 g, co jest istotne u pacjentów z cukrzycą, oraz do 3,5% etanolu (m/m), co wymaga ostrożności u osób z chorobami wątroby, alkoholizmem, padaczką, a także u kobiet w ciąży i karmiących piersią.
alkoholizm, amiodaron, choroba wątroby, deksametazon, digitoksyna, digoksyna, diuretyk, etanol, furosemid, glikozydy naparstnicy, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, korzeń lukrecji, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, padaczka, prednizon, przewód pokarmowy, sotalol, steroid kory nadnerczy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Amlodipine Orion 5 mg

Amlodypina Orion wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne i umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. inhibitory proteazy, azole przeciwgrzybicze, erytromycyna, klarytromycyna, werapamil, diltiazem) mogą znacząco zwiększać ekspozycję na amlodypinę, co podnosi ryzyko niedociśnienia tętniczego, zwłaszcza u osób starszych. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca) obniżają stężenie amlodypiny, osłabiając jej efekt hipotensyjny, co wymaga monitorowania ciśnienia i dostosowania dawki. Grejpfrut i sok grejpfrutowy są przeciwwskazane ze względu na zwiększenie biodostępności amlodypiny. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu dantrolenu w infuzji, ze względu na ryzyko hiperkaliemii, migotania komór i zapaści krążeniowej, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem hipertermii złośliwej.
antagonista wapnia, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczny, biodostępność leku, cyklosporyna, dantrolen, digoksyna, diltiazem, efekt hipotensyjny, erytromycyna, ewerolimus, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinazy mTOR, interakcja farmakokinetyczna, klarytromycyna, lek hipolipemizujący, lek immunosupresyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, migotanie komór, niedociśnienie tętnicze, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, warfaryna, werapamil, zapaść krążeniowa, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Luminalum Unia 15 mg

Fenobarbital, składnik leku Luminalum UNIA, jest silnym induktorem mikrosomalnych enzymów wątrobowych, co prowadzi do przyspieszenia metabolizmu wielu leków i osłabienia ich działania terapeutycznego. Interakcje kliniczne obejmują osłabienie działania antybiotyków (np. doksycykliny, metronidazolu), leków kardiologicznych (chinidyny, digoksyny), immunosupresyjnych (cyklosporyny), hormonów (lewotyroksyny, kortykosteroidów) oraz doustnych środków antykoncepcyjnych zawierających estrogeny, co może wymagać zmiany metody antykoncepcji. W terapii przeciwpadaczkowej fenobarbital wpływa na metabolizm innych leków (karbamazepina, prymidon, kwas walproinowy, fenytoina), co wymaga monitorowania stężeń i dostosowania dawek. Ponadto, fenobarbital nasila działanie leków hamujących OUN (leki nasenne, opioidy, przeciwhistaminowe), zwiększając ryzyko sedacji i depresji oddechowej, szczególnie w połączeniu z ketaminą i maprotyliną.
acetazolamid, antagonista kanałów wapniowych, brak laktazy, chinidyna, cyklosporyna, depresja ośrodka oddechowego, digoksyna, doksycyklina, doustny lek przeciwzakrzepowy, doustny preparat antykoncepcyjny, encefalopatia, enfluran, fenytoina, glukuronylotransferaza, guanetydyna, halotan, hiperamonemia, inhibitor anhydrazy węglanowej, inhibitor MAO, karbamazepina, ketamina, kortykosteroid, kwas walproinowy, lek immunosupresyjny, lek nasenny, lek przeciwhistaminowy, lewotyroksyna, maprotylina, metabolizm witaminy D, metoksyfluran, metotreksat, metronidazol, mikrosomalne enzymy wątrobowe, niedociśnienie ortostatyczne, nietolerancja galaktozy, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, osteopenia, pochodna fenotiazyny, prymidon, ryfampicyna, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Interakcje leku – Symcloza 200 mg

Klozapina, substancja czynna produktu Symcloza, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakologicznym i znaczącym ryzykiem mielosupresji, co wymaga szczególnej uwagi w kontekście interakcji lekowych. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie leków hamujących czynność szpiku kostnego (np. karbamazepina, chloramfenikol) oraz długo działających leków przeciwpsychotycznych w postaci depot ze względu na ryzyko agranulocytozy. Klozapina może nasilać działanie leków hamujących OUN, w tym benzodiazepin, opioidów i leków przeciwhistaminowych, co zwiększa ryzyko zapaści krążeniowej i depresji oddechowej. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu substancji o działaniu antycholinergicznym, hipotensyjnym oraz adrenergicznym, a także przy stosowaniu leków wydłużających odstęp QTc ze względu na ryzyko zaburzeń rytmu serca. Spożycie alkoholu jest przeciwwskazane z powodu addycyjnego działania depresyjnego na OUN, zwiększonego ryzyka zapaści krążeniowej i oddechowej oraz nasilenia działań niepożądanych klozapiny.
adrenalina, agranulocytoza, benzodiazepina, chloramfenikol, cymetydyna, cyprofloksacyna, cytalopram, cytochrom P450, cytopenia, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, depresja OUN, digoksyna, działanie adrenergiczne, działanie antycholinergiczne, działanie hipotensyjne, działanie sedacyjne, erytromycyna, fenylbutazon, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, hipotensja, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, karbamazepina, klozapina, kwas walproinowy, lek cytotoksyczny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny depot, metabolizm wątrobowy, mielosupresja, mielosupresja szpiku kostnego, napad padaczkowy, neutropenia, noradrenalina, omeprazol, opioid, paroksetyna, penicylamina, ryfampicyna, sedacja, sertralina, SSRI, sulfonamid, warfaryna, wiązanie z białkami osocza, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zapaść krążeniowa, zatrzymanie krążenia, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Calcium Polfarmex (o smaku truskawkowym) 114 mg Ca 2+/5 ml

Preparat Calcium Polfarmex, zawierający 114 mg jonów wapnia w 5 ml syropu (wapnia glukonian i wapnia laktobionian), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Wapń może nasilać działanie glikozydów naparstnicy (digoksyny), zwiększając ryzyko kardiotoksyczności i zaburzeń rytmu serca, co wymaga ścisłego monitorowania EKG i stężenia digoksyny. Ponadto, wapń wzmacnia efekt przeciwbakteryjny sulfonamidów, co wymaga obserwacji pod kątem działań niepożądanych. Z kolei tworzenie nierozpuszczalnych kompleksów z tetracyklinami i związkami fluoru prowadzi do istotnego zmniejszenia ich wchłaniania i skuteczności, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnej przerwy między podaniem tych leków a preparatem wapnia. Tiazydowe leki moczopędne zmniejszają wydalanie wapnia, co w połączeniu z suplementacją może skutkować hiperkalcemią, wymagającą monitorowania stężenia wapnia w surowicy. Połączenie z witaminą D zwiększa wchłanianie wapnia i jest często korzystne, ale wymaga kontroli poziomu wapnia, zwłaszcza przy wysokich dawkach witaminy D.
badanie EKG, calcium polfarmex, choroba wątroby, digoksyna, działanie farmakodynamiczne, działanie kardiotoksyczne, działanie przeciwbakteryjne, funkcja nerek, glikozyd naparstnicy, glubonian wapnia, gospodarka wapniowa, hiperkalcemia, jon wapnia, laktobionian wapnia, leczenie osteoporozy, metabolizm kostny, profilaktyka przeciwpróchnicza, stężenie wapnia w surowicy, sulfonamid, tetracyklina, tiazydowy lek moczopędny, witamina D, zaburzenie gospodarki wapniowej, zaburzenie rytmu serca, związek fluoru
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Combigan (2 mg + 5 mg)/ml

Lek Combigan, zawierający winian brymonidyny (2 mg/ml) oraz tymolol (5 mg/ml), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancje czynne lub pomocnicze, w tym chlorek benzalkoniowy (0,05 mg/ml) i fosforany (10,58 mg/ml). Ze względu na obecność tymololu, nieselektywnego beta-adrenolityku, nie należy stosować leku u chorych z astmą oskrzelową, ciężką POChP, chorobą dróg oddechowych z nadreaktywnością, a także u pacjentów z bradykardią zatokową, zespołem chorego węzła zatokowego, blokiem przedsionkowo-komorowym II/III stopnia bez stymulatora, jawną niewydolnością serca oraz wstrząsem kardiogennym. Ponadto, lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u noworodków i niemowląt poniżej 2 lat ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych.
amiodaron, antagonista wapnia, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, bradykardia zatokowa, chlorek benzalkoniowy, digoksyna, diltiazem, dysfagia, inhibitor monoaminooksydazy, kryzys nadciśnieniowy, lek przeciwarytmiczny, mianseryna, nadreaktywność dróg oddechowych, nadwrażliwość, niestabilna choroba wieńcowa, niewydolność serca, propafenon, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rozstrzenie oskrzeli, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tymolol, werapamil, winian brymonidyny, wstrząs kardiogenny, zaburzenie rytmu serca, zespół chorego węzła zatokowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Telmix Plus 40 mg + 12,5 mg

Telmix Plus, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym stopniu istotności klinicznej, które należy uwzględnić podczas terapii. Szczególnie istotne są interakcje z litem (zwiększenie stężenia i toksyczności litu – zalecane ścisłe monitorowanie), lekami wpływającymi na gospodarkę potasową (ryzyko hipokaliemii przy stosowaniu diuretyków kaliuretycznych, kortykosteroidów, amfoterycyny oraz ryzyko hiperkaliemii przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE, diuretyków oszczędzających potas i suplementów potasu – konieczne monitorowanie stężenia potasu). Ponadto, Telmix Plus może zwiększać toksyczność digoksyny (wzrost Cmax o 49%) i nasilać ryzyko torsades de pointes przy stosowaniu leków przeciwarytmicznych klasy Ia i III, co wymaga monitorowania EKG i elektrolitów. Podwójna blokada układu RAA (np. telmisartan z inhibitorem ACE) wiąże się z ryzykiem niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek, a stosowanie z metforminą wymaga ostrożności ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej przy niewydolności nerek.
allopurynol, amantadyna, amfoterycyna, amifostyna, antagonista receptora angiotensyny II, atropina, baklofen, beta-adrenolityk, biperyden, cyklofosfamid, diazoksyd, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, glikozyd naparstnicy, heparyna sodowa, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor COX-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, kortykosteroid, kwas salicylowy, kwasica mleczanowa, lek cytotoksyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek zwiotczający mięśnie szkieletowe, metotreksat, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, probenecyd, sulfinpirazon, telmisartan, torsades de pointes, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie gospodarki węglowodanowej
Leksykon leków
Interakcje leku – Valarox 160 mg + 20 mg

Produkt leczniczy Valarox, zawierający rozuwastatynę i walsartan, wykazuje liczne potencjalne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne wynikające z właściwości poszczególnych składników. Walsartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, może wchodzić w interakcje prowadzące do zwiększonego ryzyka niedociśnienia tętniczego, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami ACE, innymi AIIRA lub aliskirenem. Zaleca się unikanie takiego skojarzenia lub ścisłe monitorowanie parametrów nerkowych i elektrolitów. Ponadto, walsartan może zwiększać stężenie litu w surowicy, co wymaga ostrożności i monitorowania. Interakcje z NLPZ mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe i pogarszać funkcję nerek, dlatego wskazane jest monitorowanie czynności nerek i odpowiednie nawodnienie pacjenta. Walsartan jest substratem transporterów OATP1B1/OATP1B3 i MRP2, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów tych transporterów (np. ryfampicyna, cyklosporyna, rytonawir).
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista witaminy K, cyklosporyna, cytochrom P450, digoksyna, działanie hipotensyjne, ezetymib, fibrat, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, hormonalna terapia zastępcza, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor proteazy, inhibitory COX-2, inhibitory transporterów białkowych, kwas acetylosalicylowy, kwas fusydowy, lek zobojętniający kwas solny, miopatia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowe leki przeciwzapalne, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, rabdomioliza, rozuwastatyna, tikagrelor, transporter wychwytu wątrobowego, transporter wypływu odkomórkowego, transporter wyrzutu wątrobowego, transportery wychwytu wątrobowego, walsartan, warfaryna, zaburzenia czynności nerek
Leksykon substancji czynnych
Diosmektyt – Interakcje

Diosmektyt, będący glinokrzemianem o silnych właściwościach adsorpcyjnych, może znacząco wpływać na farmakokinetykę innych leków poprzez zmniejszenie ich szybkości i stopnia wchłaniania, co prowadzi do obniżenia biodostępności. Szczególnie istotne są interakcje z lekami doustnymi, w tym antybiotykami (chinolony, tetracykliny), lekami przeciwdrgawkowymi, przeciwzakrzepowymi, hormonami tarczycy (lewotyroksyna), digoksyną, inhibitorami pompy protonowej, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, preparatami żelaza oraz suplementami mineralnymi. Zaleca się zachowanie minimum 2-godzinnej przerwy między podaniem diosmektytu a innymi lekami, a w przypadku antybiotyków i leków o wąskim indeksie terapeutycznym rozważenie wydłużenia odstępu do 4 godzin. Monitorowanie parametrów terapeutycznych, takich jak poziom leku we krwi czy funkcja tarczycy, jest wskazane w trakcie równoczesnej terapii.
adsorpcja, alkohol etylowy, antybiotyk, biegunka, biegunka infekcyjna, biodostępność, chinolon, digoksyna, diosmektyt, funkcja tarczycy, glinokrzemian, hormon tarczycy, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, interakcja z alkoholem, kompleks lekowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwzakrzepowy, lewotyroksyna, niedoczynność tarczycy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, odwodnienie, parametr krzepnięcia, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, preparat żelaza, stężenie we krwi, terapia substytucyjna, tetracyklina, wąski indeks terapeutyczny, właściwość adsorpcyjna
Leksykon leków
Interakcje leku – Infex Zatoki 200 mg + 30 mg

Produkt leczniczy Infex Zatoki, zawierający ibuprofen 200 mg oraz pseudoefedrynę 30 mg, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do poważnych skutków klinicznych. Przeciwwskazane jest stosowanie go z nieselektywnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko nadciśnienia napadowego i hipertermii. Pseudoefedryna może nasilać działanie innych sympatykomimetyków, co zwiększa ryzyko zwężenia naczyń i przełomu nadciśnieniowego. Zaleca się odstawienie leku przed planowanymi zabiegami chirurgicznymi ze względu na ryzyko ostrej reakcji nadciśnieniowej w połączeniu z lotnymi lekami halogenowymi do znieczulenia. Ibuprofen wchodzący w skład preparatu może nasilać działania niepożądane innych NLPZ, salicylanów i inhibitorów COX-2, zwiększając ryzyko wrzodów i krwawień z przewodu pokarmowego. Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami przeciwzakrzepowymi, przeciwpłytkowymi oraz SSRI podnosi ryzyko krwawień. W trakcie krótkotrwałej terapii (do 5 dni) zwykle nie jest konieczne monitorowanie stężeń digoksyny, fenytoiny czy litu, jednak należy zachować ostrożność u pacjentów z chorobami współistniejącymi.
antagonista receptora angiotensyny, antybiotyk chinolonowy, beta-adrenolityk, cyklosporyna, digoksyna, drgawki, fenytoina, glikozyd nasercowy, hemofilia, hiperkaliemia, ibuprofen, inhibitor ACE, inhibitor MAO, inhibitor RIMA, interakcja z alkoholem, kortykosteroid, krwawienie dostawowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwdepresyjny trójcykliczny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykomimetyczny, metotreksat, mifepriston, nadciśnienie tętnicze, NLPZ, ostra niewydolność nerek, probenecyd, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna, SSRI, sulfonylomocznik, takrolimus, warfaryna, wrzód żołądka, zaburzenie rytmu serca, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Telmisartan Viatris 80 mg

Telmisartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie stężenia digoksyny, gdyż telmisartan powoduje wzrost jej stężenia maksymalnego o 49% i minimalnego o 20%. Ponadto, telmisartan zwiększa ryzyko hiperkaliemii, zwłaszcza w połączeniu z lekami oszczędzającymi potas (spironolakton, eplerenon, triamteren, amiloryd), substytutami soli zawierającymi potas, inhibitorami ACE, NLPZ, heparyną, lekami immunosupresyjnymi (cyklosporyna, takrolimus) oraz trimetoprimem. W przypadku konieczności stosowania tych leków jednocześnie, zaleca się ścisłe monitorowanie stężenia potasu w surowicy. Interakcje z litem mogą prowadzić do przemijającego wzrostu jego stężenia i toksyczności, co wymaga regularnego monitorowania.
amifostyna, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, baklofen, barbiturany, cyklosporyna, digoksyna, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, eplerenon, furosemid, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, heparyna, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor COX-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, opioidowy lek przeciwbólowy, ostra niewydolność nerek, spironolakton, takrolimus, telmisartan, triamteren, trimetoprym, układ renina-angiotensyna-aldosteron
Leksykon leków
Interakcje leku – Sitagliptin Grindeks 25 mg

Analiza farmakokinetyczna sytagliptyny wskazuje na niewielkie ryzyko istotnych klinicznie interakcji lekowych, co czyni ją bezpieczną opcją terapeutyczną w leczeniu cukrzycy typu 2, zwłaszcza u pacjentów bez zaburzeń czynności nerek. Metabolizm sytagliptyny odbywa się głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP2C8, jednak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek klirens leku jest dominująco nerkowy, a wpływ metabolizmu wątrobowego jest ograniczony. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna) mogą zwiększać stężenie sytagliptyny u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub ESRD, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Sytagliptyna jest substratem glikoproteiny P i transportera OAT3, jednak interakcje z inhibitorami tych transporterów (np. probenecyd) są klinicznie nieistotne. W badaniach klinicznych nie stwierdzono znaczących zmian farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu metforminy (1000 mg x2/dobę), cyklosporyny (600 mg), gliburydów, symwastatyny, rozyglitazonu, warfaryny czy doustnych środków antykoncepcyjnych.
cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, farmakokinetyka sytagliptyny, gliburyd, glikoproteina p, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor OAT3, itrakonazol, izoenzym CYP450, ketokonazol, klarytromycyna, kontrola glikemii, leczenie wielolekowe, metformina, monitorowanie glikemii, probenecyd, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, symwastatyna, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zatrucie digoksyną
Leksykon substancji czynnych
Korzeń mydlnicy – Interakcje

Korzeń mydlnicy (Saponaria officinalis L., radix) zawiera saponazydy, które ze względu na swoje właściwości powierzchniowo czynne mogą wpływać na farmakokinetykę leków poprzez obniżanie napięcia powierzchniowego i zwiększanie rozpuszczalności trudno rozpuszczalnych w wodzie substancji leczniczych. W efekcie może dochodzić do zwiększenia biodostępności tych leków, co potencjalnie nasila ich działanie oraz ryzyko działań niepożądanych. Szczególnie istotne jest to w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak warfaryna czy digoksyna, gdzie nawet niewielkie zmiany stężenia mogą mieć kliniczne znaczenie. Preparaty zawierające korzeń mydlnicy, np. Pectosol, zawierają również etanol w stężeniu 57-63% V/V, co dodatkowo może nasilać przepuszczalność błon biologicznych i wpływać na metabolizm leków, zwłaszcza tych metabolizowanych przez CYP2E1.
biodostępność, CYP2E1, digoksyna, działanie sedatywne, hipoglikemia, indukcja CYP2E1, korzeń mydlnicy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, napięcie powierzchniowe, ośrodkowy układ nerwowy, Pectosol, saponazyd, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, wyciąg alkoholowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Levosimendan Kalceks 2,5 mg/ml

Lewozymendan, wykazujący działanie inotropowe dodatnie oraz wazodylatacyjne, wymaga szczególnej ostrożności podczas kojarzenia z innymi lekami, zwłaszcza dożylnymi wazodylatatorami, ze względu na ryzyko nasilonego efektu hipotensyjnego. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z monoazotanem izosorbidu, które może prowadzić do znacznej hipotonii ortostatycznej i zaburzeń perfuzji tkanek. Warto podkreślić, że lewozymendan nie wykazuje istotnych interakcji farmakokinetycznych z digoksyną oraz jest bezpieczny w połączeniu z beta-adrenolitykami, co jest istotne w terapii pacjentów z niewydolnością serca. Ponadto, lewozymendan jest inhibitorem enzymu CYP2C8, co może zwiększać stężenia leków metabolizowanych przez ten izoenzym, takich jak loperamid, pioglitazon, repaglinid oraz enzalutamid, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub ścisłego monitorowania i dostosowania dawkowania. Interakcje lewozymendanu z alkoholem mają podwójny wymiar: farmakologiczny, gdzie synergistyczne działanie wazodylatacyjne może prowadzić do niebezpiecznego spadku ciśnienia tętniczego, oraz związany z zawartością etanolu w preparacie Levosimendan Kalceks (785 mg/mL, co daje około 3,9 g etanolu w fiolce 5 mL), co może mieć znaczenie kliniczne u pacjentów z chorobami wątroby, alkoholizmem, padaczką czy kobiet w ciąży. Zaleca się unikanie spożywania alkoholu podczas terapii lewozymendanem. Podsumowując, lewozymendan wymaga ostrożnego stosowania w kontekście potencjalnych interakcji farmakodynamicznych i farmakokinetycznych, a także uwzględnienia zawartości etanolu w preparacie, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa pacjentów.
cytochrom P450, dehydrogenaza alkoholowa, digoksyna, działanie hipotensyjne, działanie inotropowe dodatnie, działanie wazodylatacyjne, efekt hipotensyjny, enzalutamid, enzym CYP2C8, hipoglikemia, hipotonia ortostatyczna, lek beta-adrenolityczny, lek hipoglikemizujący, lek wazodylatacyjny, loperamid, metabolizm wątrobowy, monoazotan izosorbidu, niewydolność serca, pioglitazon, rak prostaty, repaglinid, rozszerzenie naczyń obwodowych, spadek ciśnienia tętniczego, zaburzenie perfuzji tkanek
Leksykon leków
Interakcje leku – Pikopil 7,5 mg

Produkt leczniczy Pikopil (7,5 mg, tabletki) zawierający sodu pikosiarczan jednowodny wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które należy uwzględnić w planowaniu terapii. Szczególnie istotne są interakcje z lekami moczopędnymi i adrenokortykosteroidami, które mogą nasilać hipokaliemię i inne zaburzenia elektrolitowe, zwiększając ryzyko zaburzeń rytmu serca oraz osłabienia mięśniowego. Równoczesne stosowanie z glikozydami nasercowymi (np. digoksyną) może prowadzić do zwiększonej toksyczności tych leków z powodu zwiększonej wrażliwości mięśnia sercowego na hipokaliemię. Antybiotyki o szerokim spektrum działania mogą osłabiać efekt przeczyszczający Pikopilu poprzez wpływ na florę bakteryjną jelita, co wymaga uwzględnienia w dostosowaniu dawkowania. Ponadto, łączna ekspozycja na alkohol i Pikopil może nasilać działanie odwadniające i ryzyko zaburzeń elektrolitowych, w tym hipokaliemii, a także podrażnienie przewodu pokarmowego.
adrenokortykosteroidy, antybiotyki o szerokim spektrum, charakterystyka produktu leczniczego, digoksyna, diuretyki, działanie diuretyczne, efekt przeczyszczający, flora bakteryjna jelita, glikokortykosteroidy, glikozydy nasercowe, hipokaliemia, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek przeczyszczający, monitorowanie elektrolitów, osłabienie mięśniowe, pikosiarczan sodu, podrażnienie przewodu pokarmowego, utrata elektrolitów, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Adimuplan 100 mg

Adimuplan (substancja czynna: sytagliptyna) wykazuje niski potencjał do istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych z innymi lekami stosowanymi w terapii cukrzycy typu 2 oraz chorób współistniejących. Metabolizm sytagliptyny odbywa się głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, jednak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek wpływ metabolizmu wątrobowego na eliminację leku jest ograniczony. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna) mogą zwiększać ekspozycję na sytagliptynę, zwłaszcza u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub ESRD, choć brak jest danych klinicznych potwierdzających ten efekt. Sytagliptyna jest substratem glikoproteiny P oraz transportera OAT3, przy czym hamowanie transportu przez probenecyd nie wykazuje istotnego znaczenia klinicznego. W badaniach klinicznych nie stwierdzono konieczności modyfikacji dawkowania przy jednoczesnym stosowaniu metforminy (1000 mg x 2/dobę), cyklosporyny (600 mg), czy digoksyny (0,25 mg), mimo że cyklosporyna zwiększała AUC sytagliptyny o 29% i Cmax o 68%, a sytagliptyna podnosiła AUC digoksyny o 11% i Cmax o 18%.
cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, farmakokinetyka metforminy, gliburyd, glikoproteina p, hiperglikemia, hipoglikemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzymy CYP450, ketokonazol, klarytromycyna, kontrola glikemii, lek przeciwcukrzycowy, metabolizm wątrobowy, metformina, niewydolność nerek, OAT3, probenecyd, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, symwastatyna, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, warfaryna, zatrucie digoksyną