kortykosteroid
Kortykosteroidy to grupa hormonów steroidowych produkowanych naturalnie przez korę nadnerczy lub syntetyzowanych jako leki. Dzielą się na glikokortykosteroidy (wpływające głównie na metabolizm węglowodanów) i mineralokortykosteroidy (regulujące gospodarkę wodno-elektrolitową).
W praktyce medycznej kortykosteroidy są szeroko stosowane ze względu na ich silne działanie przeciwzapalne, immunosupresyjne i przeciwalergiczne. Znajdują zastosowanie w leczeniu chorób autoimmunologicznych, alergicznych, hematologicznych, dermatologicznych, reumatologicznych oraz w transplantologii.
Stosowanie kortykosteroidów wiąże się z ryzykiem wystąpienia licznych działań niepożądanych, szczególnie przy terapii długotrwałej lub wysokimi dawkami. Do najważniejszych należą: zaburzenia metaboliczne (hiperglikemia, hiperlipidemia), osteoporoza, zaburzenia psychiczne, nadciśnienie tętnicze, immunosupresja zwiększająca podatność na infekcje, zaćma, jaskra oraz zespół Cushinga.
Kortykosteroidy mogą być podawane różnymi drogami: doustnie, dożylnie, domięśniowo, wziewnie, donosowo, miejscowo na skórę oraz do stawów, w zależności od leczonego schorzenia i pożądanego efektu terapeutycznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Hyalgan 10 mg/ml
HYALGAN to roztwór do wstrzykiwań o stężeniu 10 mg/ml, zawierający 20 mg sodu hialuronianu w 2 ml roztworu, przeznaczony do podawania dostawowego. Produkt dostępny jest w fiolkach lub ampułkostrzykawkach z bezbarwnego szkła typu I, zamkniętych korkiem elastomerowym bezlateksowym. Składniki pomocnicze to m.in. chlorek sodu zapewniający izotoniczność oraz układ buforowy złożony z sodu diwodorofosforanu dwuwodnego i disodu fosforanu dwunastowodnego. Produkt należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C, a okres ważności wynosi 3 lata od daty produkcji.
ampułkostrzykawka, chlorek sodu, czwartorzędowa sól amoniowa, diwodorofosforan sodu, fiolka, fosforan disodu, korek elastomerowy, kortykosteroid, kwas hialuronowy, łącznik Luer-Lock, niezgodność farmaceutyczna, odpad medyczny, podanie dostawowe, roztwór do wstrzykiwań, sód hialuronowy, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie dostawowe - Leksykon chorób i schorzeń
Przedwczesne zagnieżdżenie łożyska – Zapobieganie i profilaktyka
Przedwczesne zagnieżdżenie łożyska (placenta previa) charakteryzuje się nieprawidłowym umiejscowieniem łożyska w dolnej części macicy, częściowo lub całkowicie pokrywając ujście szyjki macicy. Profilaktyka pierwotna opiera się na ograniczeniu czynników ryzyka, takich jak palenie tytoniu, używanie substancji psychoaktywnych, nadmierna masa ciała oraz niepotrzebne cięcia cesarskie. Diagnostyka opiera się na badaniach ultrasonograficznych wykonywanych w drugim trymestrze oraz kontrolnych USG około 32. tygodnia ciąży, co pozwala na monitorowanie pozycji łożyska i wykrycie ewentualnych nieprawidłowości. Po rozpoznaniu placenta previa zaleca się ograniczenie aktywności fizycznej, unikanie podnoszenia ciężarów powyżej 9 kg, długotrwałego stania (powyżej 4 godzin) oraz stosowanie odpoczynku miednicznego, w tym powstrzymanie się od współżycia po 28. tygodniu ciąży i unikanie badań wewnętrznych pochwy. W przypadku krwawienia wskazany jest spoczynek w łóżku lub hospitalizacja, a także opracowanie planu bezpieczeństwa z szybkim dostępem do szpitala.
badanie ultrasonograficzne, badanie USG, cięcie cesarskie, dojrzewanie płuc płodu, immunoglobulina anty-D, irygacja pochwy, kortykosteroid, krwawienie, krwotok okołoporodowy, lek tokolityczny, opieka prenatalna, placenta accreta, placenta previa, poród drogami natury, przedwczesne zagnieżdżenie łożyska, rozszerzenie kanału szyjki, skurcz macicy, transfuzja krwi, współżycie seksualne, zespół łożyska wrośniętego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Grazax 75 000 SQ-T
Przedawkowanie Grazax, zawierającego standaryzowany wyciąg alergenowy pyłku trawy z tymotki łąkowej, powyżej zalecanej dawki dobowej 75 000 SQ-T, wiąże się z istotnym ryzykiem wystąpienia ciężkich reakcji alergicznych. Dane kliniczne z fazy I wskazują, że dawki do 1 000 000 SQ-T u dorosłych mogą powodować nasilenie działań niepożądanych, jednak brak jest danych dotyczących populacji pediatrycznej. Przedawkowanie może skutkować ogólnoustrojowymi reakcjami alergicznymi, w tym wstrząsem anafilaktycznym, oraz ciężkimi miejscowymi reakcjami, takimi jak obrzęk naczynioruchowy, trudności z przełykaniem i oddychaniem, zmiany głosu czy uczucie pełności w gardle, które mogą zagrażać życiu pacjenta.
drożność dróg oddechowych, duszność, dysfagia, immunoterapia alergenowa, kortykosteroid, leczenie przeciwwstrząsowe, lek przeciwhistaminowy, lek rozszerzający oskrzela, miejscowa reakcja alergiczna, niedrożność dróg oddechowych, niewydolność oddechowa, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk tkanek miękkich, reakcja alergiczna ogólnoustrojowa, świąd, świszczący oddech, tlenoterapia, tymotka łąkowa, wstrząs anafilaktyczny, wyciąg alergenowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Nurofen dla dzieci o smaku truskawkowym
Stosowanie Nurofenu dla dzieci o smaku truskawkowym wymaga zachowania szczególnej ostrożności, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku, dzieci odwodnionych oraz osób z astmą oskrzelową i chorobami alergicznymi. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas, aby ograniczyć ryzyko działań niepożądanych, takich jak zaburzenia czynności nerek, wątroby oraz układu pokarmowego. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, toczniem rumieniowatym układowym czy chorobami przewodu pokarmowego (np. wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna) konieczna jest konsultacja lekarska przed rozpoczęciem terapii. Ibuprofen może powodować zatrzymanie płynów, podwyższenie ciśnienia tętniczego, obrzęki oraz wydłużenie czasu krwawienia, co jest istotne u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia lub przyjmujących leki przeciwzakrzepowe.
acenokumarol, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, astma oskrzelowa, choroba Crohna, ciężka reakcja skórna, dziedziczna nietolerancja fruktozy, ibuprofen, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, ospa wietrzna, ostra uogólniona osutka krostkowa, owrzodzenie przewodu pokarmowego, perforacja przewodu pokarmowego, pozaszpitalne bakteryjne zapalenie płuc, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, warfaryna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie krzepnięcia, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon substancji czynnych
Cyklezonid – Właściwości farmakokinetyczne
Cyklezonid, stosowany w leczeniu astmy oskrzelowej, wykazuje liniową zależność między dawką inhalacyjną a ekspozycją ogólnoustrojową. Po podaniu doustnym wchłanianie jest niecałkowite (24,5%), a dostępność biologiczna cyklezonidu i jego aktywnego metabolitu jest znikoma (<0,5% i <1%). Depozycja płucna u zdrowych osób wynosi 52%, a ogólnoustrojowa dostępność biologiczna metabolitu po inhalacji przekracza 50%, co wskazuje, że połknięta część dawki nie zwiększa ekspozycji systemowej. Cyklezonid charakteryzuje się dużą lipofilnością, objętością dystrybucji około 2,9 l/kg oraz wysokim klirensem wątrobowym (2,0 l/h/kg). Zarówno cyklezonid, jak i jego metabolit wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza (odpowiednio 99% i 98–99%).
astma oskrzelowa, depozycja płucna, dostępność biologiczna, droga podania leku, ekspozycja ogólnoustrojowa, esterazy płucne, estry lipofilne, farmakokinetyka cyklezonidu, inhalator ciśnieniowy, izoenzym CYP3A4, klirens całkowity, kortykosteroid, marskość wątroby, mikrosomy wątrobowe, objętość dystrybucji, patofizjologia astmy, roztwór aerozolowy, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z żółcią - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba whipple’a – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Choroba Whipple’a to rzadka, wieloukładowa infekcja bakteryjna wywołana przez Tropheryma whipplei, pierwotnie zajmująca błonę śluzową jelita cienkiego i prowadząca do zespołu złego wchłaniania. Leczenie opiera się na długotrwałej antybiotykoterapii, rozpoczynającej się fazą indukcji z dożylnym ceftriaksonem 2 g/dobę lub meropenem przez około 2 tygodnie, a następnie fazą podtrzymującą z doustnym trimetoprim-sulfametoksazolem 960 mg dwa razy dziennie przez 1-2 lata. Monitorowanie skuteczności terapii obejmuje ocenę kliniczną, badanie PCR oraz endoskopię z biopsją. Objawy pozajelitowe ustępują zwykle w ciągu kilku dni, natomiast żołądkowo-jelitowe i niedożywienie mogą utrzymywać się przez kilka miesięcy. Ze względu na ryzyko nawrotów (około 40%) konieczne jest długoterminowe monitorowanie pacjentów.
antybiotykoterapia, badanie endoskopowe, badanie PCR, biegunka, biopsja, ceftriakson, choroba Whipple’a, diagnoza pielęgnacyjna, doksycyklina, kortykosteroid, kotrimoksazol, kwas foliowy, meropenem, metyloprednizolon, minocyklina, niedożywienie, objawy pozajelitowe, objawy żołądkowo-jelitowe, opieka pielęgniarska, ośrodkowy układ nerwowy, suplementacja witamin, trimetoprim-sulfametoksazol, Tropheryma whipplei, układ odpornościowy, zaburzenie wchłaniania, zajęcie ośrodkowego układu nerwowego, zapalenie stawów, zespół złego wchłaniania - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Oxycort
Produkt leczniczy Oxycort, zawierający oksytetracyklinę i hydrokortyzon, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania miejscowego. Leczenie należy przerwać w przypadku podrażnienia skóry, braku poprawy po 7 dniach (ze względu na ryzyko maskowania objawów zakażenia przez hydrokortyzon) oraz nasilenia lub utrzymania się objawów zakażenia, co wymaga wdrożenia odpowiedniej terapii przeciwbakteryjnej lub przeciwgrzybiczej. Maksymalny czas ciągłego stosowania nie powinien przekraczać 2 tygodni, aby zapobiec rozwojowi oporności mikroorganizmów na oksytetracyklinę. Produkt nie powinien mieć kontaktu z oczami i błonami śluzowymi, a stosowanie na skórę twarzy, pach i pachwin jest dopuszczalne tylko w wyjątkowych przypadkach ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych, takich jak teleangiektazje czy dermatitis perioralis.
błony śluzowe, działanie ogólnoustrojowe, glikozuria, hiperglikemia, hydrokortyzon, kortykosteroid, leczenie przeciwgrzybicze, łuszczyca, nadkażenie skórne, oksytetracyklina, opatrunek okluzyjny, oporność mikroorganizmów, oś podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowa, podrażnienie skóry, rozstępy, teleangiektazja, zaćma, zakażenie, zanik naskórka, zanik tkanki podskórnej, zapalenie okołoustne, zespół Cushinga - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ibuprofen Polfarmex
Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), może maskować objawy zakażenia i gorączki, co wymaga uwzględnienia podczas diagnostyki. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, zaburzeniami czynności serca, wątroby i nerek, a także u osób z toczniem rumieniowatym układowym, chorobami przewodu pokarmowego (np. wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), astmą oskrzelową oraz u osób w podeszłym wieku. Ibuprofen może powodować zatrzymanie płynów, obrzęki, pogorszenie funkcji wątroby i nerek, a także zwiększać ryzyko jałowego zapalenia opon mózgowych u pacjentów z chorobami tkanki łącznej. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas, nie dzieląc tabletek. Istotne jest monitorowanie pacjentów z nadciśnieniem i niewydolnością serca, zwłaszcza przy dawkach do 2400 mg/dobę, ze względu na ryzyko incydentów zatorowo-zakrzepowych.
acenokumarol, astma oskrzelowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, choroba przewodu pokarmowego, cukrzyca, cyklosporyna, czas krwawienia, digoksyna, działanie antyagregacyjne, hiperlipidemia, ibuprofen, jałowe zapalenie opon mózgowych, kortykosteroid, krwotok z przewodu pokarmowego, kwas salicylowy, kwas walproinowy, lek antyagregacyjny, lek przeciwzakrzepowy, lit, metotreksat, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie przewodu pokarmowego, probenecyd, skurcz oskrzeli, tętniczy incydent zatorowo-zakrzepowy, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar, warfaryna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Skład i postać leku – AirFluSal 25 mcg + 125 mcg
AirFluSal to aerozol inhalacyjny w postaci zawiesiny, zawierający dwie substancje czynne: salmeterol (25 µg dawka odmierzona, 21 µg dawka dostarczona) – długo działający β2-agonista oraz flutykazon propionian (125 µg lub 250 µg dawka odmierzona, odpowiednio 110 µg lub 220 µg dawka dostarczona) – kortykosteroid o działaniu przeciwzapalnym. Lek dostępny jest w dwóch wariantach dawkowania, co umożliwia indywidualne dostosowanie terapii. Zawiesina ma jednolitą białą barwę i jest przechowywana w aluminiowym pojemniku pod ciśnieniem z nowoczesnym propelentem norfluranem (HFA 134a), który jest przyjazny dla środowiska. Inhalator wyposażony jest w licznik dawek i dostarcza 120 dawek odmierzonych na pojemnik.
aerozol inhalacyjny, dawka odmierzona, długo działający β2-agonista, działanie przeciwzapalne, działanie terapeutyczne, flutykazonu propionian, gaz nośny, kortykosteroid, niezgodność farmaceutyczna, norfluran, postać leku, propelent, salmeterol, salmeterol ksynafonian, schorzenie dróg oddechowych, substancja czynna, zawór dozujący - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Hydrocortisonum Aflofarm 5 mg/g
Octan hydrokortyzonu w stężeniu 5 mg/g, zawarty w kremie Hydrocortisonum Aflofarm, jest syntetycznym kortykosteroidem o słabym działaniu przeciwzapalnym, sklasyfikowanym w grupie D07AA02 według kodu ATC. Preparat wykazuje trzy kluczowe właściwości farmakodynamiczne: działanie przeciwzapalne, przeciwświądowe oraz obkurczające naczynia krwionośne, co czyni go odpowiednim do miejscowego leczenia łagodnych i umiarkowanych stanów zapalnych skóry. Mechanizm działania opiera się na wiązaniu się z receptorami cytoplazmatycznymi i jądrowymi, prowadząc do modulacji ekspresji genów i syntezy białek, co skutkuje hamowaniem mediatorów zapalenia, migracji komórek zapalnych oraz zmniejszeniem przepuszczalności naczyń włosowatych.
aplikacja miejscowa, dermatoza, działanie przeciwświądowe, działanie przeciwzapalne, ekspresja genów, klasyfikacja kortykosteroidów, kortykosteroid, kortykosteroid dermatologiczny, mediator stanu zapalnego, migracja komórek zapalnych, obkurczanie naczyń krwionośnych, octan hydrokortyzonu, przepuszczalność naczyń włosowatych, receptor cytoplazmatyczny, receptor jądrowy, stan zapalny skóry, terapia długoterminowa - Leksykon chorób i schorzeń
Ostra białaczka limfoblastyczna – Zapobieganie i profilaktyka
Ostra białaczka limfoblastyczna (ALL) charakteryzuje się nieznaną etiologią w większości przypadków, co utrudnia opracowanie skutecznej prewencji pierwotnej. Niemniej jednak, istnieją zalecenia profilaktyczne obejmujące unikanie ekspozycji na promieniowanie jonizujące, benzen, formaldehyd, pestycydy, dym tytoniowy oraz długotrwałe narażenie na paliwa i pola elektromagnetyczne. U kobiet w ciąży rekomenduje się suplementację kwasu foliowego i żelaza, ograniczenie ekspozycji na leki, alkohol i promieniowanie rentgenowskie. Teoria „dwóch uderzeń” sugeruje, że wczesna ekspozycja na patogeny środowiskowe, np. poprzez karmienie piersią lub uczęszczanie do żłobka, może stymulować układ immunologiczny i zmniejszać ryzyko ALL. Profilaktyka trzeciego stopnia koncentruje się na zapobieganiu powikłaniom, w tym zakażeniom i zajęciu ośrodkowego układu nerwowego (OUN), które bez odpowiedniej profilaktyki może wystąpić u 50-75% pacjentów w ciągu roku od diagnozy.
allogeniczne przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych, benzen, chemioterapia dokanałowa, cytarabina, czynnik wzrostu, dehydrogenaza mleczanowa, dożylne podawanie immunoglobulin, efekt przeszczep-przeciwko-białaczce, formaldehyd, G-CSF, hydrokortyzon, immunoglobulina, immunoterapia, infuzja limfocytów dawcy, interleukina-2, inwazyjne zakażenie grzybicze, kortykosteroid, kwas foliowy, lek przeciwgrzybiczny, metotreksat, mikrobiom jelitowy, neutropenia, nowotwór krwi, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka szpikowa, pestycyd, pole elektromagnetyczne, profilaktyka przeciwbakteryjna, profilaktyka przeciwgrzybicza, profilaktyka przeciwwirusowa, promieniowanie jonizujące, promieniowanie rentgenowskie, punkcja lędźwiowa, radioterapia mózgu, substancja chemiczna, suplementacja żelaza, teoria dwóch uderzeń, terapia celowana, zajęcie ośrodkowego układu nerwowego, zakażenie - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Diclaner
Diklofenak sodowy (Diclaner 75 mg) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku, pacjentów z chorobami układu pokarmowego, sercowo-naczyniowego, wątroby i nerek. Stosowanie diklofenaku wiąże się z ryzykiem krwawień, owrzodzeń i perforacji przewodu pokarmowego, które mogą prowadzić do zgonu, szczególnie przy dawkach powyżej 150 mg/dobę i u pacjentów z historią choroby wrzodowej. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki oraz rozważenie leków osłonowych (np. inhibitorów pompy protonowej lub mizoprostolu) u pacjentów z grup ryzyka. Diklofenak może maskować objawy zakażeń, wywoływać reakcje alergiczne, w tym zespół Kounisa, oraz powodować poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona. U pacjentów z nadciśnieniem, łagodną niewydolnością serca (I klasa NYHA) i czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego konieczna jest ścisła kontrola, gdyż lek zwiększa ryzyko incydentów zakrzepowych.
astma analgetyczna, choroba Crohna, cukrzyca, diklofenak sodowy, fumaran dizoproksylu tenofowiru, hiperlipidemia, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor pompy protonowej, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, nefropatia analgetyczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja leków przeciwbólowych, niewydolność serca, obrzęk Quinckego, pokrzywka, polip nosa, porfiria wątrobowa, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, warfaryna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na pszenicę – Zapobieganie i profilaktyka
Alergia na pszenicę, dotycząca około 1% dzieci w USA i rzadziej dorosłych, może prowadzić do reakcji od łagodnych objawów skórnych po zagrażające życiu anafilaksje. Podstawą profilaktyki jest ścisłe unikanie pszenicy i produktów ją zawierających, w tym ukrytych źródeł białek pszenicy, takich jak gluten, maltodekstryna czy mąka wysokobiałkowa. Kluczowe jest czytanie etykiet zgodnie z FALCPA oraz zapobieganie zanieczyszczeniu krzyżowemu (cross-contact) w domu i restauracjach. W przypadku ciężkich reakcji pacjenci powinni mieć przy sobie dwie dawki adrenaliny w autostrzykawce, a także posiadać pisemny plan działania. Edukacja pacjenta i otoczenia, konsultacje z dietetykiem oraz wczesne wprowadzanie pokarmów alergizujących u niemowląt stanowią integralne elementy skutecznej profilaktyki.
alergia na pszenicę, alergiczny nieżyt nosa, anafilaksja, astma piekarzy, białko pszenicy, biżuteria medyczna, ciężka alergia, ciężka reakcja alergiczna, desensytyzacja, egzema, gluten, immunomodulacja, immunoterapia doustna, immunoterapia podjęzykowa, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, omalizumab, Program Indukcji Tolerancji, reakcja anafilaktyczna, remisja, układ odpornościowy, WDEIA, wyprysk, zanieczyszczenie krzyżowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Decapeptyl 0,1 mg
Decapeptyl 0,1 mg (octan tryptoreliny), agonista GnRH, wymaga szczególnej ostrożności klinicznej ze względu na ryzyko zmniejszenia gęstości mineralnej kości, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka osteoporozy (np. przewlekłe nadużywanie alkoholu, palenie tytoniu, długotrwała terapia lekami obniżającymi gęstość kości). Wstępne dane sugerują, że jednoczesne stosowanie bisfosfonianów może ograniczać demineralizację. U pacjentów z gruczolakami przysadki typu gonadotropinoma istnieje ryzyko udaru przysadki, wymagającego natychmiastowej interwencji. Ponadto, terapia może indukować epizody depresyjne, które mogą mieć ciężki przebieg, co wymaga odpowiedniego monitorowania i edukacji pacjentów. W początkowej fazie leczenia obserwuje się przejściowy wzrost stężenia testosteronu, co może prowadzić do zaostrzenia objawów raka prostaty (tumour flare), wskazując na konieczność rozważenia terapii antyandrogenowej.
agonista GnRH, antyandrogen, bisfosfonian, blokada androgenowa, choroba sercowo-naczyniowa, demineralizacja kości, epizod depresyjny, gęstość mineralna kości, gonadotropinoma, gruczolak przysadki, hormon uwalniający gonadotropinę, kastracja chirurgiczna, kortykosteroid, lek przeciwpadaczkowy, niedrożność cewki moczowej, niedrożność dróg moczowych, nietolerancja glukozy, odstęp QT, oś przysadka-gonady, osteoporoza, przerzut do kręgosłupa, przysadka mózgowa, rak gruczołu krokowego, stężenie testosteronu, stłuszczenie wątroby, torsade de pointes, tryptorelina, ucisk na rdzeń kręgowy, udar przysadki - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cetraxal Plus
Cetraxal Plus to preparat w postaci kropli do uszu zawierający cyprofloksacynę (3 mg/ml) oraz acetonid fluocynolonu (0,25 mg/ml). Lek przeznaczony jest wyłącznie do stosowania miejscowego w obrębie ucha i nie powinien być stosowany do oczu, wdychany, wstrzykiwany ani podawany doustnie. W przypadku utrzymującego się wycieku z ucha po zakończeniu terapii lub nawracających epizodów w ciągu 6 miesięcy, konieczna jest kontrola lekarska w celu wykluczenia perlaka, ciała obcego lub nowotworu. Stosowanie leku należy przerwać natychmiast przy wystąpieniu wysypki lub innych objawów nadwrażliwości, ze względu na ryzyko ciężkich reakcji anafilaktycznych, które mogą pojawić się nawet po pierwszej dawce. Preparat zawiera również konserwanty – parahydroksybenzoesan metylu (0,6 mg/ml) i propylu (0,3 mg/ml), które mogą wywoływać reakcje alergiczne, w tym opóźnione. Ponadto, stosowanie może prowadzić do nadkażeń drobnoustrojami niewrażliwymi na lek, co wymaga odpowiedniej interwencji terapeutycznej.
Acetonid fluocynolonu w preparacie może obniżać miejscową odporność, maskować objawy infekcji oraz powodować zaburzenia widzenia, takie jak zaćma, jaskra czy centralna chorioretinopatia surowicza (CSCR), co wymaga konsultacji okulistycznej w przypadku pojawienia się nieostrego widzenia. Bezpieczeństwo stosowania u dzieci poniżej 6 miesiąca życia nie jest jednoznacznie ustalone i wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka. Ze względu na miejscowe podanie ryzyko reakcji fotoalergicznych jest niskie, choć u pacjentów stosujących chinolony ogólnoustrojowo obserwowano nadwrażliwość na światło. W terapii należy uwzględnić potencjalne interakcje i monitorować pacjentów pod kątem działań niepożądanych, zwłaszcza w kontekście reakcji nadwrażliwości i możliwych powikłań infekcyjnych.
acetonid fluocynolonu, centralna chorioretinopatia surowicza, chinolon, cyprofloksacyna, fotowrażliwość, jaskra, kortykosteroid, krople do uszu, nadkażenie, nieostre widzenie, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, perlak, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja fotoalergiczna, zaćma - Leksykon leków
Interakcje leku – Moxifloxacin Kabi 400 mg/250 ml
Moksyfloksacyna, fluorochinolon o potencjale wydłużania odstępu QTc, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mogą zwiększać ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca, w tym torsade de pointes. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie moksyfloksacyny z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA (np. chinidyna), klasy III (np. amiodaron), lekami przeciwpsychotycznymi (fenotiazyny, haloperydol), trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi oraz wybranymi antybiotykami i lekami przeciwhistaminowymi, ze względu na addycyjne wydłużenie QT i bardzo wysokie ryzyko kardiologiczne. Ponadto, leki obniżające stężenie potasu (diuretyki pętlowe i tiazydowe, kortykosteroidy, amfoterycyna B) zwiększają ryzyko hipokaliemii i wtórnego wydłużenia QT, co wymaga monitorowania elektrolitów. W badaniach wykazano, że moksyfloksacyna zwiększa maksymalne stężenie digoksyny w osoczu o około 30%, jednak bez wpływu na AUC, co nie wymaga rutynowego monitorowania digoksyny. Jednoczesne podawanie z glibenklamidem obniża jego Cmax o 21%, co może powodować przejściową hiperglikemię, jednak bez istotnych klinicznie skutków.
amfoterycyna B, amiodaron, chinidyna, cyklosporyna, cytochrom P450, digoksyna, diuretyk pętlowy i tiazydowy, doustny środek antykoncepcyjny, erytromycyna, fenotiazyna, fluorochinolon, glibenklamid, haloperydol, hepatotoksyczność, hiperglikemia, hipokaliemia, itrakonazol, komorowe zaburzenia rytmu serca, kortykosteroid, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, moksyfloksacyna, monitorowanie stężenia digoksyny, ośrodkowy układ nerwowy, probenecyd, ranitydyna, sotalol, teofilina, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wskaźnik INR, wydłużenie odstępu QT - Leksykon leków
Interakcje leku – Seractil 200 mg
Deksibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo terapii. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryną), gdzie konieczne jest monitorowanie wskaźnika INR ze względu na ryzyko nasilenia działania przeciwzakrzepowego i krwawień. Równoczesne podawanie z metotreksatem w dawkach ≥15 mg/tydzień jest przeciwwskazane z powodu zwiększenia stężenia metotreksatu i ryzyka toksyczności, natomiast przy dawkach <15 mg/tydzień wymagana jest kontrola morfologii krwi i czynności nerek. Interakcje z lekami nefrotoksycznymi (cyklosporyna, takrolimus, aminoglikozydy) oraz inhibitorami ACE i antagonistami receptora angiotensyny II zwiększają ryzyko ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza u osób starszych i pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, co wymaga ścisłego monitorowania funkcji nerek. Ponadto, stosowanie deksibuprofenu z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, kortykosteroidami, lekami przeciwpłytkowymi i SSRI, podnosi ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego.
agregacja płytek krwi, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk aminoglikozydowy, azydotymidyna, cyklooksygenaza płytkowa, cyklosporyna, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, diuretyk pętlowy, dyspepsja, fenytoina, hemofilia, induktor CYP, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, INR, klirens nerkowy, kortykosteroid, krzepliwość krwi, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, metotreksat, morfologia krwi, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pemetreksed, pochodna sulfonylomocznika, przesączanie kłębuszkowe, salicylan, synteza prostaglandyn, syrolimus, takrolimus, zapalenie błony śluzowej żołądka, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuprom Ultramax Sprint 600 mg
Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ) o dawce 600 mg (Ibuprom Ultramax Sprint), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, ze względu na zwiększone ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego. Ibuprofen może również kompetycyjnie hamować działanie niskich dawek kwasu acetylosalicylowego, co osłabia jego efekt kardioprotekcyjny. Współstosowanie z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryną) i przeciwpłytkowymi zwiększa ryzyko krwawień, a z inhibitorami ACE, beta-adrenolitykami i antagonistami receptora angiotensyny II może prowadzić do pogorszenia funkcji nerek, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem niewydolności nerek. Konieczne jest monitorowanie parametrów takich jak stężenie digoksyny, potasu, metotreksatu, a także funkcji nerek podczas terapii skojarzonej.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antagonista angiotensyny II, antagonista kanałów wapniowych, biodostępność ibuprofenu, błona śluzowa przewodu pokarmowego, chinolon, diuretyk oszczędzający potas, działanie antyagregacyjne, działanie kardioprotekcyjne, działanie nefrotoksyczne, działanie toksyczne, glikozyd nasercowy, hiperkaliemia, inhibitor COX-2, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor CYP2C9, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid, krwawienie do stawu, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie żołądkowo-jelitowe, pochodna sulfonylomocznika, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny - Leksykon leków
Interakcje leku – Korzeń Lukrecji –
Korzeń lukrecji (Glycyrrhiza spp.) wykazuje istotne klinicznie interakcje farmakologiczne, głównie poprzez zawartość glicyryzyny, która działa podobnie do mineralokortykosteroidów, powodując zatrzymanie sodu i wody oraz zwiększone wydalanie potasu, co prowadzi do wzrostu ciśnienia tętniczego i hipokaliemii. Interakcje te są szczególnie niebezpieczne w połączeniu z lekami przeciwnadciśnieniowymi (osłabienie ich działania), lekami moczopędnymi (nasilenie hipokaliemii), glikozydami nasercowymi (zwiększone ryzyko toksyczności i arytmii), kortykosteroidami (nasilenie zaburzeń elektrolitowych) oraz lekami przeczyszczającymi (zwiększone ryzyko ciężkiej hipokaliemii). Poziom istotności tych interakcji jest wysoki, dlatego jednoczesne stosowanie korzenia lukrecji z wymienionymi grupami leków jest przeciwwskazane.
antagonizm farmakodynamiczny, arytmia, ciśnienie tętnicze, dysfagia, działanie moczopędne, farmakodynamika leku, farmakokinetyka, glicyryzyna, glikozyd nasercowy, Glycyrrhiza glabra, gospodarka sodowo-potasowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hipokaliemia, kortykosteroid, korzeń lukrecji, kwas glicyryzynowy, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeczyszczający, mineralokortykosteroid, poziom elektrolitów, utrata potasu, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej, zaburzenie rytmu serca, zatrucie glikozydami, zatrzymanie sodu - Leksykon leków
Interakcje leku – Aramlessa 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Aramlessa, zawierający peryndopryl z argininą oraz amlodypinę, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne jest unikanie podwójnej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu, ze względu na zwiększone ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Przeciwwskazane jest łączenie peryndoprylu z sakubitrylem/walsartanem (wymagana 36-godzinna przerwa), aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek oraz z pozaustrojowymi metodami leczenia z użyciem niektórych błon dializacyjnych. Ponadto, stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas, soli potasowych, niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), heparyn, leków immunosupresyjnych (np. cyklosporyna, takrolimus) oraz trimetoprimu i kotrimoksazolu wymaga ostrożności i regularnego monitorowania stężenia potasu w surowicy, aby zapobiec hiperkaliemii.
alfuzosyna, amifostyna, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, aurotiojabłczan sodu, azol przeciwgrzybiczny, cyklosporyna, dantrolen, diltiazem, doksazosyna, doustny lek hipoglikemizujący, ewerolimus, frakcja wyrzutowa lewej komory, gliptyna, heparyna, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hipoglikemia, hipowolemia, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinazy mTOR, inhibitor mTOR, insulina, klarytromycyna, kortykosteroid, lek blokujący receptor alfa, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpsychotyczny, lek rozszerzający naczynia, linagliptyna, makrolid, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, prazosyna, racekadotryl, ryfampicyna, saksagliptyna, sakubitryl i walsartan, sitagliptyna, spironolakton, sulfametoksazol, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, tamsulosyna, temsyrolimus, terazosyna, tetrakozaktyd, triamteren, trimetoprim, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, werapamil, wildagliptyna, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Act-HiB
Szczepionka Act-HIB zawiera 10 µg polisacharydu otoczkowego Haemophilus influenzae typu b skoniugowanego z 18-30 µg toksoidu tężcowego w dawce 0,5 ml. Podanie szczepionki powinno odbywać się wyłącznie drogą pozanaczyniową, z zachowaniem ostrożności, aby uniknąć podania donaczyniowego, które może prowadzić do poważnych powikłań. Przed szczepieniem konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu lekarskiego oraz badania fizykalnego w celu wykluczenia przeciwwskazań. Szczepionka może być stosowana u pacjentów z niedoborami odporności, jednak odpowiedź immunologiczna może być osłabiona, a u dzieci poddawanych terapii immunosupresyjnej zaleca się odroczenie szczepienia do zakończenia leczenia. U bardzo niedojrzałych wcześniaków (≤ 28. tydzień ciąży) istnieje ryzyko bezdechu, dlatego wskazane jest monitorowanie czynności oddechowej przez 48-72 godziny po podaniu szczepionki.
badanie lekarskie, bezdech, biologiczny produkt leczniczy, chemioterapia, dieta niskosodowa, guma lateksowa, Haemophilus influenzae typ b, kortykosteroid, leczenie immunosupresyjne, liofilizacja, niedobór odporności, niedojrzałość układu oddechowego, odpowiedź psychogenna, podanie donaczyniowe, polisacharyd otoczkowy, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, toksoid tężcowy, wcześniak niedojrzały - Leksykon substancji czynnych
Cyprofloksacyna – Przeciwwskazania stosowania
Cyprofloksacyna, fluorochinolonowy antybiotyk o szerokim spektrum działania, jest dostępna w postaciach doustnych, parenteralnych, okulistycznych i usznych. Bezwzględnymi przeciwwskazaniami do jej stosowania są nadwrażliwość na cyprofloksacynę lub inne chinolony oraz na substancje pomocnicze zawarte w preparatach. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z tyzanidyną, gdyż hamowanie metabolizmu tego leku przez cyprofloksacynę (blokada CYP1A2) może prowadzić do znacznego wzrostu stężenia tyzanidyny, skutkując ciężką hipotonią, sedacją, a nawet śpiączką; przeciwwskazanie dotyczy postaci doustnych i parenteralnych. Preparaty złożone, takie jak Cetraxal Plus i Ciprotic (zawierające fluocynolonu acetonid), mają dodatkowe przeciwwskazania, w tym wirusowe (ospa wietrzna, opryszczka pospolita) i grzybicze zakażenia przewodu słuchowego zewnętrznego, ze względu na ryzyko zaostrzenia infekcji i pogorszenia stanu klinicznego.
anafilaksja, antybiotyk fluorochinolonowy, chlorek benzalkoniowy, ciśnienie tętnicze krwi, dysfagia, działanie przeciwbakteryjne, fluocynolonu acetonid, izoenzym CYP1A2, karmienie piersią, kortykosteroid, krople do oczu, lek chinolonowy, lek zwiotczający mięśnie, maść oczna, miastenia, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, obrzęk naczynioruchowy, oporność bakteryjna, opryszczka pospolita, ospa wietrzna, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, preparat okulistyczny, reakcja alergiczna, roztwór do infuzji, substancja pomocnicza, tyzanidyna, wchłanianie ogólnoustrojowe, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie grzybicze ucha - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Cisatracurium Kabi 2 mg/ml
Cisatracurium Kabi, zawierający 2 mg/ml cisatrakurium w postaci bezylanu, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na cisatrakurium, atrakurium lub kwas benzenosulfonowy. Reakcje nadwrażliwości mogą obejmować wysypkę, pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, spadek ciśnienia tętniczego oraz wstrząs anafilaktyczny. Produkt dostępny jest w ampułkach o objętości 2,5 ml (5 mg cisatrakurium), 5 ml (10 mg) oraz 10 ml (20 mg). Przed podaniem konieczne jest dokładne zbadanie historii alergii pacjenta, a w przypadku wcześniejszych reakcji na środki zwiotczające mięśnie szkieletowe lub brak możliwości monitorowania bloku nerwowo-mięśniowego, stosowanie leku należy rozważyć bardzo ostrożnie lub odradzić. Ponadto, brak dostępu do sprzętu do intubacji i wentylacji mechanicznej stanowi przeciwwskazanie do podania.
atrakurium, blok nerwowo-mięśniowy, choroba nerwowo-mięśniowa, cisatrakurium, intubacja, kortykosteroid, kwas benzenosulfonowy, lek antyhistaminowy, miastenia gravis, nadwrażliwość, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, roztwór do wstrzykiwań, skurcz oskrzeli, środek zwiotczający mięśnie szkieletowe, wentylacja mechaniczna, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie elektrolitowe, zespół Lamberta-Eatona, zestaw przeciwwstrząsowy - Leksykon chorób i schorzeń
Granulomatoza z wieloogniskowym zapaleniem naczyń – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Granulomatoza z wieloogniskowym zapaleniem naczyń (GPA) to rzadkie, układowe zapalenie naczyń o zmiennym przebiegu klinicznym, od postaci ograniczonych do ciężkich, zagrażających życiu. Nieleczona uogólniona lub ciężka GPA wiąże się z wysoką śmiertelnością – do 90% pacjentów umiera w ciągu 2 lat, głównie z powodu niewydolności oddechowej lub nerkowej. Wprowadzenie terapii immunosupresyjnej, w tym cyklofosfamidu i rytuksymabu, znacząco poprawiło wskaźniki przeżycia: 1-, 3-, 5- i 9-letnie przeżycie wynosi odpowiednio 94,7%, 86,6%, 83,8% i 77,4%, a 10-letnie przeżycie waha się między 75% a 88%. Remisję uzyskuje około 80% pacjentów, jednak nawroty występują u około połowy w ciągu 5 lat. Najważniejszym niezależnym czynnikiem ryzyka śmiertelności jest uszkodzenie nerek wymagające dializoterapii, a także wysokie stężenie kreatyniny, białkomocz, zmiany jamiste w płucach, hipoalbuminemia, wysoki wskaźnik aktywności choroby (BVAS) oraz poważne infekcje.
azatiopryna, białkomocz, cyklofosfamid, dializoterapia, granulomatoza z wieloogniskowym zapaleniem naczyń, hipoalbuminemia, kortykosteroid, kreatynina w surowicy, lek cytotoksyczny, lek modyfikujący przebieg choroby, limfocyt, mikroskopowe zapalenie naczyń, niewydolność nerkowa, niewydolność oddechowa, PR3-ANCA, przeciwciała przeciwko proteinazie 3, przeciwciało monoklonalne, regresja logistyczna, remisja, rytuksymab, schyłkowa niewydolność nerek, skala FRS, terapia immunosupresyjna, trimetoprym-sulfametoksazol, układowe zapalenie naczyń, uszkodzenie nerek, wskaźnik przeżycia, współczynnik filtracji kłębuszkowej, ziarniniakowatość Wegenera - Leksykon leków
Interakcje leku – Dexak 50 50 mg
Dekskeoprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne są przeciwwskazane jednoczesne stosowania z innymi NLPZ i wysokimi dawkami salicylanów (≥3 g/dobę), lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna), heparynami, kortykosteroidami, solami litu oraz metotreksatem w dawkach ≥15 mg/tydzień, ze względu na zwiększone ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego, toksyczności hematologicznej oraz nefrotoksyczności. W przypadku konieczności kojarzenia tych leków wymagana jest ścisła kontrola kliniczna i laboratoryjna, w tym monitorowanie morfologii krwi, stężenia litu oraz funkcji nerek. Dekskeoprofen może także osłabiać działanie leków hipotensyjnych (leki moczopędne, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II), co wymaga odpowiedniego nawodnienia pacjenta i kontroli ciśnienia tętniczego.
antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk chinolonowy, antykoagulant, azot mocznikowy, choroba wrzodowa żołądka, cyklosporyna, deferazyroks, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dojrzewanie szyjki macicy, działanie drażniące, działanie hepatotoksyczne, działanie hipoglikemizujące, działanie nefrotoksyczne, glikozyd nasercowy, hamowanie czynności płytek krwi, heparyna, inhibitor ACE, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kortykosteroid, kreatynina w osoczu, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, liczba retikulocytów, metotreksat, mifepryston, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pemetreksed, pentoksyfilina, pochodna hydantoiny, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, prostaglandyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, śluzówka żołądka, sól litu, SSRI, sulfonamid, synteza prostaglandyn, takrolimus, tenofowir, układ krwiotwórczy, wiązanie z białkami osocza, wydalanie cewkowe, zaburzenie czynności nerek, zydowudyna