hipoglikemia
Hipoglikemia to stan kliniczny charakteryzujący się obniżonym poziomem glukozy we krwi, zwykle poniżej 70 mg/dl (3,9 mmol/l). W praktyce klinicznej jest to istotny problem, zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą leczonych insuliną lub doustnymi lekami hipoglikemizującymi.
Objawy hipoglikemii dzieli się na neuroglikopemiczne (związane z niedoborem glukozy w OUN) oraz adrenergiczne (wynikające z aktywacji układu współczulnego). Do pierwszej grupy należą: splątanie, zaburzenia koncentracji, senność, zaburzenia mowy i widzenia, drgawki czy utrata przytomności. Objawy adrenergiczne to m.in. drżenie, niepokój, bladość powłok, tachykardia i zwiększona potliwość.
Postępowanie w hipoglikemii obejmuje podanie 15-20 g łatwo przyswajalnych węglowodanów u pacjenta przytomnego lub domięśniowe/dożylne podanie glukagonu bądź wlewu 20% glukozy u nieprzytomnego. Po początkowym leczeniu konieczne jest monitorowanie poziomu glikemii i zapewnienie długotrwałego utrzymania normoglikemii.
Szczególnie niebezpieczne są hipoglikemie występujące w nocy, bezobjawowe oraz te z brakiem świadomości ich występowania. Nawracające epizody hipoglikemii mogą prowadzić do zespołu nieświadomości hipoglikemii, który zwiększa ryzyko ciężkich incydentów.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie symulowane – Diagnostyka i diagnoza
Zaburzenie symulowane (factitious disorder) to poważne zaburzenie psychiczne charakteryzujące się świadomym fałszowaniem lub wywoływaniem objawów chorobowych bez widocznych korzyści zewnętrznych. Diagnoza opiera się na kryteriach DSM-5, które wymagają celowego fałszowania objawów, prezentowania siebie jako chorego oraz braku innych zaburzeń psychicznych wyjaśniających zachowanie. Szacuje się, że około 1% pacjentów hospitalizowanych spełnia kryteria tego zaburzenia, a częstość występowania w populacji wynosi od 0,0001% do 15%. Diagnostyka wymaga szczegółowego wywiadu, badania fizykalnego, analizy dokumentacji medycznej oraz oceny psychiatrycznej, ze szczególnym uwzględnieniem niespójności w historii choroby i wynikach badań. Wskazania do podejrzenia obejmują m.in. sprzeczne objawy, brak poprawy mimo leczenia, odmowę udostępnienia dokumentacji oraz objawy nasilające się podczas obserwacji. Zaawansowane testy laboratoryjne, takie jak oznaczenie peptydu C, insuliny czy markerów biochemicznych, wspomagają potwierdzenie diagnozy.
badanie fizykalne, diagnostyka różnicowa, DSM-5, fałszowanie objawów, hipochondria, hipoglikemia, marker biochemiczny, monitoring wideo, ocena psychiatryczna, peptyd C, samouszkodzenie, symulacja, test laboratoryjny, tyreoglobulina, współwystępowanie chorób, wywiad medyczny, zaburzenie konwersyjne, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie symulowane, zaburzenie z objawami somatycznymi, zespół Münchausena, zespół Münchausena przez pełnomocnika - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Glibenese GITS 10 mg
Glibenese GITS, zawierający glipizyd w dawkach 5 mg lub 10 mg w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, jest przeciwwskazany u pacjentów z cukrzycą typu 1, ostrymi powikłaniami cukrzycy (kwasica ketonowa, śpiączka cukrzycowa), ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i nerek, ciężkimi zaburzeniami czynności tarczycy, znacznymi zwężeniami przewodu pokarmowego, a także u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Ponadto, stosowanie glipizydu jest niewskazane przy nadwrażliwości na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także w przypadku jednoczesnego stosowania mikonazolu ze względu na ryzyko ciężkiej hipoglikemii. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek, w podeszłym wieku, niedożywionych, z nieregularnym przyjmowaniem posiłków lub nadużywających alkoholu, konieczne jest ostrożne stosowanie leku z dostosowaniem dawki i ścisłym monitorowaniem glikemii.
cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, funkcja nerek, glipizyd, hipoglikemia, insulinoterapia, komórki beta trzustki, kwasica ketonowa, leki azolowe, mikonazol, nadużywanie alkoholu, nieustabilizowana cukrzyca, śpiączka cukrzycowa, sulfonamidy, sulfonylomoczniki, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności tarczycy, zaburzenia czynności wątroby, zwężenie przewodu pokarmowego - Leksykon leków
Interakcje leku – Amlessa 4 mg + 10 mg
Produkt Amlessa, zawierający peryndopryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista kanałów wapniowych), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii przeciwnadciśnieniowej. Szczególnie istotne jest unikanie podwójnej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu, ze względu na ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Wysokie ryzyko hiperkaliemii występuje także przy kojarzeniu peryndoprylu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (spironolakton, eplerenon, triamteren, amiloryd), suplementami potasu, trimetoprimem/kotrimoksazolem, lekami immunosupresyjnymi (cyklosporyna, takrolimus) oraz heparynami. Przeciwwskazane jest stosowanie aliskirenu u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek oraz sakubitrylu/walsartanu ze względu na ryzyko obrzęku naczynioruchowego.
amiloryd, azol przeciwgrzybiczny, błona poliakrylonitrylowa, cyklosporyna, dantrolen, dializa, doustny lek hipoglikemizujący, eplerenon, estramustyna, ewerolimus, gliptyna, heparyna, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hipoglikemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor mTOR, inhibitor proteazy, insulina, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kotrimoksazol, lek immunosupresyjny, lek moczopędny nieoszczędzający potasu, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, makrolid, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, racekadotryl, ryfampicyna, rytonawir, sakubitryl walsartan, spironolakton, suplement potasu, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, triamteren, trimetoprym, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności nerek, zapaść krążeniowa, ziele dziurawca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sunitinib Synthon 25 mg
Leczenie sunitynibem, inhibitorem kinaz tyrozynowych stosowanym głównie w terapii GIST, MRCC oraz pNET, wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych o różnym stopniu nasilenia. Do najcięższych powikłań należą niewydolność nerek i serca, zator tętnicy płucnej, perforacja przewodu pokarmowego oraz krwotoki z układu oddechowego, pokarmowego, moczowego i ośrodkowego układu nerwowego, które mogą prowadzić do zgonu. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zmniejszenie apetytu, zaburzenia smaku, nadciśnienie tętnicze, uczucie zmęczenia oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka, nudności, zapalenie jamy ustnej, niestrawność i wymioty. Nasilenie tych objawów może ulegać zmniejszeniu podczas kontynuacji terapii, co jest istotne przy planowaniu leczenia długoterminowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na rozwój niedoczynności tarczycy oraz zaburzenia hematologiczne, w tym neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość, które wymagają regularnego monitorowania.
anoreksja, choroba refluksowa przełyku, dysfagia, dysgeuzja, hipoglikemia, inhibitor kinaz tyrozynowych, kardiomiopatia, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok otrzewnowy, krwotok płucny, leukopenia, limfopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie powięzi, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, niewydolność wielonarządowa, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrzęk naczynioruchowy, odma opłucnowa, odwodnienie, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, posocznica, przetoka odbytu, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ropień, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, rozwarstwienie tętnicy, sunitynib, torsade de pointes, wstrząs, zakażenie dróg moczowych, zakażenie grzybicze, zakażenie wirusowe, zapalenie jamy ustnej, zapalenie jelita, zapalenie płuc, zapalenie tarczycy, zapalenie trzustki, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zespół ręka-stopa, zespół rozpadu guza - Leksykon chorób i schorzeń
Drżenie rąk – Etiologia i przyczyny
Drżenie rąk (tremor) to mimowolne, rytmiczne skurcze mięśni, najczęściej dotyczące rąk, ale mogące obejmować także inne części ciała. Drżenie samoistne (Essential Tremor) jest najczęstszą przyczyną, charakteryzującą się drżeniem pozycyjnym lub kinetycznym, często z podłożem genetycznym (około 50% przypadków, autosomalne dominujące). Choroba Parkinsona powoduje drżenie spoczynkowe, wynikające z degeneracji neuronów istoty czarnej i niedoboru dopaminy, początkowo jednostronne. Inne przyczyny neurologiczne to stwardnienie rozsiane, udar mózgu, dystonia, drżenie móżdżkowe oraz atypowe zespoły parkinsonowskie. Metaboliczne i endokrynologiczne etiologie obejmują hipertyreozę, hipoglikemię, niewydolność wątroby i nerek oraz niedobory witamin i elektrolitów. Ekspozycja na toksyny (metale ciężkie, alkohol, nikotyna) oraz leki (beta-mimetyki, SSRI, lit, amiodaron, walproinian, kortykosteroidy i inne) mogą indukować lub nasilać drżenie, najczęściej posturalne i kinetyczne.
adrenalina, choroba Alzheimera, choroba Parkinsona, choroba Wilsona, drżenie fizjologiczne, drżenie kinetyczne, drżenie móżdżkowe, drżenie parkinsonowskie, drżenie polekowe, drżenie posturalne, drżenie samoistne, drżenie spoczynkowe, dystonia, encefalopatia wątrobowa, hipertyreoza, hipoglikemia, istota czarna, leki immunosupresyjne, leki przeciwastmatyczne, leki przeciwpadaczkowe, nadczynność tarczycy, niewydolność wątroby, stwardnienie rozsiane, tremor, tremor rąk, udar mózgu, układ współczulny, zanik wieloukładowy, zatrucie rtęcią, zespół łamliwego chromosomu X, zespół odstawienia - Leksykon leków
Przedawkowanie – Propranolol Aurovitas 40 mg
Przedawkowanie propranololu stanowi poważne zagrożenie, z dawkami śmiertelnymi u dorosłych około 2 g oraz poważnymi zaburzeniami u dzieci przy dawce >40 mg. Objawy kliniczne obejmują głównie układ sercowo-naczyniowy (bradykardia, niedociśnienie tętnicze, blok przedsionkowo-komorowy I/II stopnia), ośrodkowy układ nerwowy (senność, dezorientacja, drgawki, halucynacje, śpiączka) oraz układ oddechowy (skurcz oskrzeli, depresja oddechowa, sinica). Szczególnie narażone są osoby starsze, z chorobą niedokrwienną serca, chorobami dróg oddechowych oraz przyjmujące inne leki kardioaktywne. Występują także rzadkie objawy, takie jak hipoglikemia, hipokalcemia i uogólniony skurcz.
aminofilina, antagonista wapnia, atropina, blok przedsionkowo-komorowy, blokada receptorów beta-adrenergicznych, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, depresja oddechowa, diazepam, digoksyna, dobutamina, dopamina, drgawka, glukagon, halucynacja, hipoglikemia, hipokalcemia, izoprenalina chlorowodorek, kardioselektywność, neuroleptyk, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, noradrenalina, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, propranolol, resuscytacja, rozrusznik serca, salbutamol, sinica, skurcz oskrzeli, śpiączka, stymulacja nerwu błędnego, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywny, wstrząs kardiogenny, zaburzenie przewodzenia, zatrzymanie akcji serca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Polhumin MIX-3
Produkt leczniczy Polhumin Mix-3 zawiera biosyntetyczną insulinę ludzką dwufazową (100 j.m./ml) w proporcjach 3:7 (insulina rozpuszczalna: izofanowa), uzyskaną metodą rekombinacji DNA z Escherichia coli. Terapia wymaga rotacji miejsc podskórnych wstrzyknięć w celu zapobiegania lipodystrofii i amyloidozie skórnej, które mogą opóźniać wchłanianie insuliny i pogarszać kontrolę glikemii. Nagła zmiana miejsca iniekcji może wywołać hipoglikemię, dlatego konieczna jest ścisła kontrola glikemii i ewentualna korekta dawki. U pacjentów z niewydolnością wątroby, nerek oraz niedoczynnością przysadki i nadnerczy zaleca się ostrożność i dostosowanie dawki insuliny ze względu na zmienioną farmakokinetykę i zwiększone ryzyko hipoglikemii. Przed podróżą między strefami czasowymi wskazana jest konsultacja lekarska w celu modyfikacji schematu leczenia.
amyloidoza skórna, ciała ketonowe w moczu, glikokortykosteroid, hemoglobina glikowana, hiperglikemia, hipoglikemia, insulina dwufazowa, insulina izofanowa, insulina rozpuszczalna, insulinoterapia, kontrola glikemii, kwasica ketonowa, lek tiazydowy, lipodystrofia, niedoczynność przysadki i nadnerczy, niewydolność wątroby i nerek, oddech Kussmaula, polidypsja, poliuria, śpiączka hiperglikemiczna, śpiączka hipoglikemiczna, stężenie glukozy we krwi, wahania glikemii, wstrzyknięcie podskórne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Apo-Doxan 2 2 mg
Terapia doksazosyną (Apo-Doxan w dawkach 1 mg, 2 mg, 4 mg) wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować klinicznie. Często obserwuje się zakażenia dróg oddechowych i moczowych, senność, zawroty głowy, ból głowy, zaburzenia akomodacji oka, kołatanie serca, tachykardię, ból w klatce piersiowej, niedociśnienie tętnicze i ortostatyczne oraz obrzęki. Niezbyt często występują reakcje alergiczne, zaburzenia psychiczne (niepokój, bezsenność, depresja), incydenty naczyniowe (udar mózgu), zaburzenia metaboliczne (anoreksja, skaza moczanowa), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (zaparcia, biegunka), a także zaburzenia układu moczowego (nietrzymanie moczu, krwiomocz). Bardzo rzadko notuje się poważne powikłania hematologiczne (leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość), zaburzenia wątroby (zapalenie, żółtaczka), arytmie, bradykardię, obrzęk krtani oraz priapizm. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000).
anoreksja, arytmia serca, bradykardia, dławica piersiowa, doksazosyna, dyzuria, ginekomastia, hiperurykemia, hipoglikemia, hipokaliemia, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, niedociśnienie ortostatyczne, niedoczulica, niedokrwienie obwodowe, niedokrwistość, nykturia, parestezja, priapizm, przeczulica, skurcz oskrzeli, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, tachykardia, udar naczyniowy mózgu, wielomocz, wsteczna ejakulacja, zaburzenie mózgowo-naczyniowe, zapalenie wątroby, zastój żółci, żółtaczka - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Sitagliptin STADA 100 mg
Sytagliptyna (Sitagliptin STADA), stosowana w dawkach 50 mg i 100 mg w terapii cukrzycy typu 2, nie wykazuje istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługi maszyn, co potwierdza jej korzystny profil bezpieczeństwa w zakresie funkcji psychomotorycznych. Niemniej jednak, lekarz powinien poinformować pacjenta o możliwych działaniach niepożądanych, takich jak zawroty głowy i senność, które mogą negatywnie wpływać na zdolność szybkiego reagowania podczas prowadzenia pojazdów. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu sytagliptyny w skojarzeniu z pochodnymi sulfonylomocznika lub insuliną, gdyż zwiększa się ryzyko hipoglikemii, objawiającej się m.in. zawrotami głowy, drżeniem, wzmożoną potliwością i zaburzeniami widzenia, co stanowi poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego.
ciężka hipoglikemia, cukrzyca typu 2, drżenie, epizod hipoglikemii, funkcja poznawcza, glikemia, hipoglikemia, inhibitor dipeptydylopeptydazy-4, insulina, interakcja lekowa, lek przeciwcukrzycowy, pochodna sulfonylomocznika, poziom glukozy, senność, sytagliptyna, terapia skojarzona, wzmożona potliwość, zaburzenia widzenia, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Klertis 25 mg
Sunitynib, substancja czynna leku Klertis, jest stosowany w terapii nowotworów takich jak GIST, MRCC oraz pNET, jednak wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych. Najczęściej obserwowane objawy to zmniejszenie apetytu, zaburzenia smaku, nadciśnienie tętnicze, zmęczenie oraz dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (biegunka, nudności, zapalenie jamy ustnej). Często występują również zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia (stopień 3 i 4 u 10-16% pacjentów) i małopłytkowość (stopień 3 i 4 u 3,7-8,2% pacjentów). Niedoczynność tarczycy pojawia się u 16% pacjentów z MRCC, a nadciśnienie tętnicze dotyczy około 33,9% pacjentów leczonych sunitynibem. Wśród poważnych powikłań wymienia się niewydolność nerek i serca, zator tętnicy płucnej, perforację przewodu pokarmowego oraz krwotoki, które w niektórych przypadkach prowadziły do zgonu.
białkomocz, dysfagia, dysfunkcja wątroby, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, hipoglikemia, kardiomiopatia, krwotok z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, martwica kości szczęki, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwicze zapalenie powięzi, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nekrotyczne zapalenie powięzi, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrzęk naczynioruchowy, odma opłucnowa, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, piodermia zgorzelinowa, posocznica, rabdomioliza, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, rozsiane krzepnięcie wewnątrznaczyniowe, sunitynib, udar mózgu, wydłużenie odstępu QT, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy ustnej, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zator tętnicy płucnej, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół odwracalny tylnej encefalopatii, zespół ostrego rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fromilid 500
Klarytromycyna, jako antybiotyk makrolidowy metabolizowany głównie w wątrobie, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek. Monitorowanie parametrów wątrobowych jest niezbędne ze względu na ryzyko miąższowego i cholestatycznego zapalenia wątroby oraz potencjalnej niewydolności wątroby. Lek może powodować wydłużenie odstępu QT w EKG, co stanowi przeciwwskazanie u pacjentów z arytmią, hipokaliemią lub przyjmujących leki wydłużające QT, a także u osób z chorobą wieńcową i niewydolnością serca. Istotne jest także ryzyko rzekomobłoniastego zapalenia jelit (CDAD), które może wystąpić nawet do 2 miesięcy po zakończeniu terapii. Przed zastosowaniem klarytromycyny w pozaszpitalnym zapaleniu płuc zaleca się wykonanie badania wrażliwości na antybiotyki ze względu na rosnącą oporność Streptococcus pneumoniae.
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk makrolidowy, apiksaban, bradykardia, cholestatyczne zapalenie wątroby, choroba tętnic wieńcowych, Clostridium difficile, Corynebacterium minutissimum, dabigatran, edoksaban, enzym wątrobowy, Helicobacter pylori, hipoglikemia, hipokaliemia, kolchicyna, miąższowe zapalenie wątroby, midazolam, nadkażenie, niewydolność serca, niewydolność wątroby, oporność krzyżowa, ostra uogólniona osutka krostkowa, ototoksyczność, polekowa reakcja z eozynofilią, pozaszpitalne zapalenie płuc, rabdomioliza, róża, rywaroksaban, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, Staphylococcus aureus, Streptococcus pyogenes, szpitalne zapalenie płuc, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, trądzik pospolity, triazolam, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Oriven 225 mg
Przedawkowanie wenlafaksyny, substancji czynnej leku Oriven, stanowi poważne zagrożenie dla życia, szczególnie przy dawkach około 3 g, co odpowiada spożyciu 13-14 kapsułek po 225 mg (maksymalna dawka terapeutyczna to 225 mg/dobę). Objawy zatrucia obejmują tachykardię, zaburzenia świadomości od senności do śpiączki, mydriazę, drgawki, wymioty, a także zmiany w EKG takie jak wydłużenie odstępu QT, blok odnogi pęczka Hisa i poszerzenie zespołu QRS. Może dojść do groźnych arytmii, w tym tachykardii komorowej, bradykardii, niedociśnienia, hipoglikemii oraz zawrotów głowy o podłożu błędnikowym. Epidemiologicznie przedawkowanie wenlafaksyny wiąże się z wyższym ryzykiem zgonu niż w przypadku SSRI, choć niższym niż trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, a pacjenci leczeni wenlafaksyną często mają większe obciążenie czynnikami ryzyka samobójstwa.
blok odnogi pęczka Hisa, bradykardia, ciężkie zatrucie, dawka toksyczna, dializa, drgawka, hemoperfuzja, hipoglikemia, kardiotoksyczność, leczenie objawowe, maksymalna dawka terapeutyczna, mydriaza, napad drgawkowy, niedociśnienie, odtrutka, ośrodek toksykologiczny, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, poszerzenie zespołu QRS, rozszerzenie źrenic, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, śpiączka, stężenie glukozy we krwi, tachykardia, tachykardia komorowa, transfuzja wymienna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, wenlafaksyna, wstrząs, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wymuszona diureza, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zachłyśnięcie, zatrzymanie krążenia, zawrót głowy pochodzenia błędnikowego, zmiany w EKG - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Symescital 10 mg
Escytalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, zwłaszcza tych planujących ciążę, będących w ciąży lub karmiących piersią. Dane kliniczne dotyczące stosowania escytalopramu w ciąży są ograniczone, a badania przedkliniczne wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję, co stanowi istotny element oceny ryzyka i korzyści terapii. Stosowanie SSRI w późnych etapach ciąży wiąże się ze zwiększonym ryzykiem przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodków (PPHN) – 5 przypadków na 1000 ciąż w porównaniu do 1-2 na 1000 w populacji ogólnej. Ponadto, obserwuje się podwyższone, choć mniej niż dwukrotne, ryzyko krwotoku poporodowego po ekspozycji na SSRI/SNRI w miesiącu przed porodem. W przypadku kontynuacji terapii w trzecim trymestrze, noworodek wymaga szczegółowej obserwacji pod kątem objawów serotoninergicznych lub odstawiennych, takich jak zaburzenia oddechowe, sinica, bezdech, napady drgawek, wahania temperatury, trudności w karmieniu, wymioty, hipoglikemia, zaburzenia napięcia mięśniowego, hiperrefleksja, drżenia, drażliwość, letarg, ciągły płacz oraz zaburzenia snu, które zwykle pojawiają się w ciągu 24 godzin po porodzie.
bezdech, drżączka, drżenie, działanie serotoninergiczne, escytalopram, hiperrefleksja, hipoglikemia, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, jakość nasienia, krwotok poporodowy, letarg, nagłe odstawienie leku, napad drgawkowy, objaw odstawienny, przenikanie leków do mleka, przetrwałe nadciśnienie płucne noworodków, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sinica, wpływ leków na płodność, zaburzenie napięcia mięśniowego, zaburzenie oddechowe, zespół odstawienny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pregabalin Vivanta 150 mg
Pregabalina, stosowana w terapii ośrodkowego bólu neuropatycznego oraz napadów padaczkowych, charakteryzuje się profilem bezpieczeństwa opartym na badaniach klinicznych obejmujących ponad 8900 pacjentów, z czego ponad 5600 uczestniczyło w badaniach kontrolowanych placebo. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy, senność oraz bóle głowy, występujące bardzo często (≥1/10). Inne często występujące objawy to ataksja, zaburzenia koordynacji, drżenia, zaburzenia mowy, niepamięć, parestezje oraz zaburzenia widzenia, takie jak nieostre i podwójne widzenie (≥1/100 do <1/10). Wśród działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego często występują nudności, wymioty, zaparcia, biegunka i suchość błony śluzowej jamy ustnej. Odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wynosi 12% w grupie leczonej pregabaliną, głównie z powodu zawrotów głowy i senności.
arytmia zatokowa, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, ból neuropatyczny, bradykardia zatokowa, depersonalizacja, drgawki, duszność, dysgrafia, dyzuria, fosfokinaza kreatynowa, hipoglikemia, leukopenia, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, napad paniki, napady padaczkowe ogniskowe, napady wtórnie uogólnione, neutropenia, niedociśnienie, niedoczulica, nieostre widzenie, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, objawy grypopodobne, objawy odstawienia, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oczopląs, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, parestezje, podwójne widzenie, przeczulica, rabdomioliza, reakcja alergiczna, refluks żołądkowo-przełykowy, retencja moczu, senność, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uraz rdzenia kręgowego, uzależnienie od leku, wirusowe zapalenie wątroby, wodobrzusze, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia erekcji, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół odstawienia, zespół parkinsonowski, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Poltram Combo 37,5 mg + 325 mg
Poltram Combo, zawierający 37,5 mg tramadolu chlorowodorku oraz 325 mg paracetamolu w tabletkach powlekanych, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować szczególnie na początku terapii. Najczęściej (>10%) obserwuje się nudności, zawroty głowy, senność oraz hipoglikemię. Zaburzenia psychiczne, takie jak splątanie, zmienność nastrojów, lęk, nerwowość, euforia i zaburzenia snu, występują często (1-10%), natomiast depresja, omamy, koszmary senne, niepamięć oraz uzależnienie pojawiają się niezbyt często (0,1-1%). Rzadko mogą wystąpić objawy neurologiczne, takie jak drżenie, ataksja, drgawki czy omdlenia. Ponadto, działania niepożądane o nieznanej częstości obejmują m.in. zaburzenia widzenia, szumy uszne, kołatania serca, tachykardię, nadciśnienie, duszność, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, podwyższenie aminotransferaz, reakcje skórne, albuminurię oraz zaburzenia mikcji.
agranulocytoza, albuminuria, aminotransferaza, anafilaksja, ataksja, bradykardia, depresja, drgawka, duszność, dysfagia, hipoglikemia, hipoprothrombinemia, koszmar senny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niestrawność, nudność, obrzęk naczynioruchowy, omam, paracetamol, parestezja, senność, splątanie, świąd, szum uszny, tachykardia, tramadol chlorowodorek, trombocytopenia, uzależnienie, wymioty, zaburzenie mikcji, zaburzenie snu, zaparcie, zawrót głowy, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Glitoprel 1 mg
Przedawkowanie glimepirydu, substancji czynnej leku Glitoprel, prowadzi do hipoglikemii trwającej od 12 do 72 godzin, z możliwością nawrotów po początkowej poprawie. Objawy kliniczne mogą nie ujawnić się w ciągu pierwszych 24 godzin. Przedawkowanie manifestuje się objawami ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, bóle nadbrzusza) oraz układu nerwowego, w tym niepokojem ruchowym, drżeniami, zaburzeniami widzenia, ataksją, sennością, a w ciężkich przypadkach śpiączką i drgawkami. Hipoglikemia jest podstawowym i najgroźniejszym objawem, wymagającym natychmiastowej interwencji.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Bibloc 10 mg
Przedawkowanie fumaranu bisoprololu, substancji czynnej leku Bibloc, może prowadzić do poważnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego, takich jak bradykardia (poniżej 60 uderzeń/min), niedociśnienie tętnicze, blok przedsionkowo-komorowy III stopnia, a także do skurczu oskrzeli, ostrej niewydolności serca i hipoglikemii. Opisano przypadki przyjęcia nawet do 2000 mg bisoprololu jednorazowo (200-krotność dawki terapeutycznej 10 mg), z różnicami indywidualnej wrażliwości, szczególnie u pacjentów z niewydolnością serca. Objawy przedawkowania mogą pojawić się już przy dawkach 15 mg i powyżej, a ich nasilenie rośnie wraz z dawką, zwłaszcza u osób z chorobami współistniejącymi.
aminofilina, atropina, beta-2-sympatykomimetyk, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba wieńcowa, dysfunkcja lewej komory, działanie chronotropowe, działanie inotropowe, fumaran bisoprololu, glukagon, hipoglikemia, izoprenalina, kurczliwość mięśnia sercowego, lek moczopędny, lek rozszerzający oskrzela, leki zwężające naczynia, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, ostra niewydolność serca, parametr hemodynamiczny, receptor beta-1, receptor beta-2, receptor beta-adrenergiczny, rytm serca, rzut serca, skurcz oskrzeli, stężenie glukozy, stymulator serca, zapis EKG - Leksykon leków
Interakcje leku – Captopril Polfarmex 50 mg
Kaptopryl, jako inhibitor ACE, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne jest ryzyko hiperkaliemii przy jednoczesnym stosowaniu leków moczopędnych oszczędzających potas (spironolakton, triamteren, amiloryd) oraz suplementów potasu, co wymaga regularnego monitorowania stężenia potasu w surowicy. Wysokie dawki diuretyków tiazydowych lub pętlowych mogą zwiększać ryzyko hipotonii na początku terapii, co można ograniczyć przez przerwanie diuretyku, zwiększenie podaży płynów i soli oraz rozpoczęcie leczenia od niskich dawek kaptoprylu. Kaptopryl może być bezpiecznie łączony z beta-adrenolitykami i blokerami kanału wapniowego, jednak należy monitorować ciśnienie tętnicze ze względu na potencjalne nasilenie działania hipotensyjnego. Szczególną ostrożność wymaga jednoczesne stosowanie z nitrogliceryną i innymi azotanami ze względu na ryzyko znacznej hipotonii.
aliskiren, allopurynol, antagonista receptora angiotensyny II, azotan, beta-adrenolityk, bloker kanału wapniowego, cytostatyk, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, diuretyki oszczędzające potas, doustny lek przeciwcukrzycowy, furosemid, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipotonia, hipotonia ortostatyczna, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, insulina, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwpsychotyczny, lek sympatykomimetyczny, lek trombolityczny, leukopenia, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nitrogliceryna, ostra niewydolność nerek, pochodna sulfonylomocznika, podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron, prokainamid, suplement potasu, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenie czynności nerek, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – ACEBIS 2,5 mg + 1,25 mg
Lek ACEBIS, zawierający ramipryl (inhibitor konwertazy angiotensyny) oraz bisoprolol (selektywny beta-adrenolityk), charakteryzuje się specyficznym profilem działań niepożądanych wynikającym z synergii obu substancji czynnych. Do najczęstszych działań niepożądanych należą: ból głowy, zawroty głowy, niedociśnienie, objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka, zaparcia), osłabienie i zmęczenie. Ramipryl jest szczególnie kojarzony z uporczywym suchym kaszlem oraz ryzykiem obrzęku naczynioruchowego, hiperkaliemii (często), zaburzeń czynności nerek i wątroby, zapalenia trzustki, ciężkich reakcji skórnych oraz neutropenii/agranulocytozy (rzadko). Działania niepożądane sklasyfikowano według MedDRA, z częstością występowania od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10000), co umożliwia precyzyjne monitorowanie i ocenę ryzyka u pacjentów.
agranulocytoza, beta-adrenolityk, ciśnienie tętnicze, dysfagia, enzym wątrobowy, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek moczopędny oszczędzający potas, leukopenia, małopłytkowość, morfologia krwi, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, ramipryl i bisoprolol fumaran, suchy kaszel, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie krzepnięcia, zapalenie trzustki, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego - Leksykon leków
Interakcje leku – Ciprofloxacin Kabi 100 mg/50 ml roztwór do infuzji 100 mg/50 ml
Cyprofloksacyna wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o różnym stopniu istotności klinicznej, które mogą wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne są interakcje z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne), które zwiększają ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca. Probenecyd hamuje kanalikowy transport cyprofloksacyny, podnosząc jej stężenie w osoczu, natomiast metoklopramid przyspiesza wchłanianie leku bez zmiany biodostępności. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie tyzanidyny, ze względu na 7-krotny wzrost Cmax i 10-krotny wzrost AUC tyzanidyny, co nasila jej działanie hipotensyjne i sedatywne. Cyprofloksacyna hamuje także transport metotreksatu i metabolizm teofiliny, co wymaga monitorowania stężeń tych leków i dostosowania dawek. Ponadto, lek może nasilać działanie antagonistów witaminy K (wymagane jest ścisłe monitorowanie INR) oraz wpływać na metabolizm duloksetyny, ropinirolu, klozapiny, syldenafilu i agomelatyny poprzez hamowanie izoenzymu CYP450 1A2 lub CYP3A4, co skutkuje wzrostem ich stężeń i potencjalnym nasileniem działań niepożądanych.
agomelatyna, antagoniści witaminy K, cyklosporyna, cyprofloksacyna, duloksetyna, działanie hipoglikemizujące, fenytoina, glibenklamid, hipoglikemia, inhibitory pompy protonowej, INR, izoenzym CYP450, klozapina, lek prokinetyczny, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwpsychotyczne, lidokaina, makrolidy, metoklopramid, metotreksat, N-demetyloklozapina, omeprazol, pentoksyfilina, pochodne ksantyny, probenecyd, ropinirol, syldenafil, teofilina, terapia przeciwbakteryjna, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, tyzanidyna, układ nerwowy, układ odpornościowy, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia przewodu pokarmowego, zaburzenia rytmu serca, zawroty głowy, zolpidem - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo 10 mg + 5 mg
Przedawkowanie preparatu Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo stanowi poważne zagrożenie dla pacjenta, wynikające z synergistycznego działania obu substancji czynnych. Bisoprolol w dawkach do 2000 mg może wywołać bradykardię i niedociśnienie tętnicze, z większą wrażliwością obserwowaną u pacjentów z niewydolnością serca. Ramipryl, jako inhibitor ACE, może powodować ciężkie niedociśnienie tętnicze, bradykardię, zaburzenia elektrolitowe oraz niewydolność nerek, które mogą prowadzić do wstrząsu i wymagają natychmiastowej interwencji. Ramiprylat jest słabo dializowalny, podobnie jak bisoprolol, co ogranicza skuteczność dializy w eliminacji tych leków.
agonista receptorów alfa-1-adrenergicznych, aminofilina, angiotensyna II, angiotensynamid, atropina, beta-2-sympatykomimetyk, beta-adrenolityk, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba wieńcowa, dializoterapia, duszność, glukagon, hemodializa, hipoglikemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, izoprenalina, leczenie szpitalne, lek inotropowo dodatni, lek rozszerzający oskrzela, lek wazopresyjny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, oliguria, przedawkowanie bisoprololu, przedawkowanie ramiprylu, ramipryl, ramiprylat, rozszerzenie naczyń obwodowych, skurcz oskrzeli, stymulator serca, wstrząs, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Jansitin 25 mg
Przedawkowanie sytagliptyny, substancji czynnej leku Jansitin, wymaga szczegółowego monitorowania klinicznego, zwłaszcza ze względu na potencjalne ryzyko wydłużenia odstępu QTc, które zaobserwowano przy dawce pojedynczej 800 mg, choć bez istotności klinicznej. Badania fazy I wykazały, że wielokrotne dawkowanie do 600 mg/dobę przez 10 dni oraz 400 mg/dobę przez 28 dni nie powodowało istotnych działań niepożądanych zależnych od dawki. W przypadku podejrzenia przedawkowania zaleca się usunięcie niewchłoniętego leku z przewodu pokarmowego, monitorowanie parametrów życiowych, wykonanie EKG w celu wykluczenia zaburzeń rytmu serca oraz leczenie objawowe w warunkach szpitalnych. Hemodializa może usunąć około 13,5% dawki podczas standardowej sesji trwającej 3-4 godziny, co może być rozszerzone w zależności od stanu pacjenta, natomiast skuteczność dializy otrzewnowej nie jest potwierdzona.
badanie kliniczne, choroby współistniejące, dializa otrzewnowa, działanie niepożądane, elektrokardiogram, hemodializa, hipoglikemia, leczenie objawowe, leki hipoglikemizujące, monitoring serca, niewydolność nerek, odstęp QTc, poziom glukozy, przewód pokarmowy, sytagliptyna, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Xaloptic Combi (50 mcg + 5 mg)/ml
Xaloptic Combi to krople do oczu zawierające 50 µg/ml latanoprostu oraz 5 mg/ml tymololu, stosowane w leczeniu jaskry. Profil działań niepożądanych obejmuje zarówno efekty miejscowe, jak i ogólnoustrojowe związane z oboma składnikami. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zmiany w narządzie wzroku, w tym zwiększenie pigmentacji tęczówki u 16-20% pacjentów, które może być trwałe, a w badaniach pięcioletnich dotyczyło nawet 33% chorych. Typowe objawy miejscowe to ból, podrażnienie oka, zapalenie spojówek i rogówki, a także zmiany w obrębie rzęs i powiek. Tymolol może wywoływać ogólnoustrojowe działania niepożądane, takie jak bradykardia, zaburzenia rytmu serca, skurcz oskrzeli oraz reakcje alergiczne, choć ich częstość jest niższa niż przy podaniu ogólnoustrojowym. Preparat zawiera również benzalkoniowy chlorek (0,2 mg/ml) i fosforany (6,345 mg/ml), które mogą powodować podrażnienia i rzadko zwapnienia rogówki u pacjentów z uszkodzeniem tego narządu.
benzalkoniowy chlorek, beta-adrenolityk, bezsoczewkowość, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba obturacyjna dróg oddechowych, dławica piersiowa, hipoglikemia, latanoprost, łuszczyca, miastenia, nadżerka rogówki, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk plamki, obrzęk rogówki, odwarstwienie naczyniówki, opryszczkowe zapalenie rogówki, pigmentacja tęczówki, podrażnienie oka, przekrwienie spojówek, reakcja alergiczna, skurcz oskrzeli, torbielowaty obrzęk plamki, tymolol, zaburzenie rytmu serca, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zapalenie tęczówki, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Symformin XR 500 mg
Symformin XR (metformina chlorowodorek) w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu (500 mg, 750 mg, 1000 mg) w monoterapii nie wywołuje hipoglikemii, co przekłada się na brak negatywnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Pacjenci stosujący wyłącznie metforminę nie doświadczają zaburzeń świadomości, koncentracji ani koordynacji ruchowej, co stanowi istotną zaletę terapeutyczną w porównaniu z innymi lekami przeciwcukrzycowymi. W związku z tym, podczas monoterapii nie ma konieczności ograniczania aktywności wymagającej pełnej sprawności psychomotorycznej.
drżenie rąk, efekt hipoglikemizujący, glukometr, hipoglikemia, insulina, kołatanie serca, kontrola glikemii, łatwo przyswajalny węglowodan, lek przeciwcukrzycowy, meglitynid, metformina chlorowodorek, monoterapia, objaw hipoglikemii, pochodna sulfonylomocznika, pomiar glikemii, stężenie glukozy we krwi, Symformin XR, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tabletka z glukozą, wydzielanie insuliny, wzmożona potliwość, zaburzenie koncentracji - Leksykon leków
Działania niepożądane – Megapar Forte 1000 mg
Megapar Forte, zawierający 1000 mg paracetamolu w formie tabletek musujących, może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, sklasyfikowane zgodnie z MedDRA. Rzadkie działania obejmują zaburzenia hematologiczne (np. trombocytopenia, leukopenia), reakcje alergiczne, zaburzenia psychiczne (depresja, splątanie, halucynacje), neurologiczne (drżenia, bóle głowy), okulistyczne (zaburzenia widzenia), sercowe (obrzęk), żołądkowo-jelitowe (krwotoki, nudności, wymioty), a także poważne zaburzenia wątroby (niewydolność, martwica, żółtaczka). Bardzo rzadko obserwuje się ciężkie reakcje hematologiczne (np. niedokrwistość hemolityczna), hipoglikemię, hepatotoksyczność, ropomocz jałowy oraz reakcje nadwrażliwości zagrażające życiu, wymagające natychmiastowego przerwania terapii.
bezmocz, hepatotoksyczność, hipoglikemia, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, paracetamol, plamica, pokrzywka, reakcja alergiczna, ropomocz jałowy, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atorvastatin Bluefish AB 20 mg
Atorwastatyna, będąca inhibitorem reduktazy HMG-CoA, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych obejmujących 16 066 pacjentów leczonych średnio przez 53 tygodnie. Odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł 5,2% w grupie atorwastatyny versus 4,0% w grupie placebo. Istotne klinicznie podwyższenie aktywności aminotransferaz (>3x GGN) wystąpiło u 0,8% pacjentów, a zwiększenie kinazy kreatynowej (>3x GGN) u 2,5%, z czego 0,4% miało wzrost >10x GGN. Działania niepożądane obejmują m.in. często występujące zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, reakcje alergiczne, hiperglikemię, bóle mięśni i stawów, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (zaparcia, wzdęcia, nudności, biegunka) oraz podwyższone wyniki badań czynności wątroby i kinazy kreatynowej. Rzadziej obserwuje się małopłytkowość, neuropatię obwodową, zapalenie wątroby, miopatię, rabdomiolizę oraz reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona.
aminotransferaza, amnezja, anafilaksja, atorwastatyna, cholestaza, cukrzyca, enzymy wątrobowe, ginekomastia, glukoza na czczo, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miopatia, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, niedoczulica, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, triglicerydy, zaburzenie smaku, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sitagliptin Aurovitas
Produkt leczniczy Sitagliptin Aurovitas jest wskazany wyłącznie w leczeniu cukrzycy typu 2 i przeciwwskazany u pacjentów z cukrzycą typu 1 oraz w przypadku kwasicy ketonowej. Ze względu na mechanizm działania inhibitorów DPP-4, w tym sytagliptyny, istnieje ryzyko ostrego zapalenia trzustki, które wymaga natychmiastowego odstawienia leku przy podejrzeniu objawów takich jak uporczywy, silny ból brzucha. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z historią zapalenia trzustki. Ponadto, ryzyko hipoglikemii jest zależne od terapii skojarzonej – w monoterapii lub z lekami niepowodującymi hipoglikemii (np. metformina, agonista receptora PPARγ) częstość hipoglikemii jest porównywalna z placebo, natomiast w skojarzeniu z insuliną lub pochodnymi sulfonylomocznika konieczne może być dostosowanie dawki tych leków.
agonista receptora PPARγ, anafilaksja, ciężka reakcja nadwrażliwości, cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, dializa otrzewnowa, hemodializa, hipoglikemia, inhibitor DPP-4, insulina, kwasica ketonowa, martwicze zapalenie trzustki, metformina, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, schyłkowa niewydolność nerek, silny ból brzucha, sytagliptyna, zaburzenie czynności nerek, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczająca choroba skóry - Leksykon substancji czynnych
Glipizyd – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Glipizyd, należący do pochodnych sulfonylomocznika, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej ze względu na ryzyko niedokrwistości hemolitycznej. Kluczowym zagrożeniem jest hipoglikemia, której objawy obejmują m.in. osłabienie, senność, nadmierne pocenie się, drżenia, a w ciężkich przypadkach śpiączkę wymagającą hospitalizacji. Leczenie hipoglikemii powinno obejmować podanie glukozy i monitorowanie pacjenta przez 24-48 godzin. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby, osoby w podeszłym wieku, wyniszczone, z niedoczynnością kory nadnerczy lub przysadki oraz tych stosujących beta-adrenolityki, u których ryzyko hipoglikemii jest zwiększone. Czynniki takie jak niedostateczna podaż kalorii, intensywny wysiłek fizyczny, spożycie alkoholu czy politerapia hipoglikemizująca dodatkowo nasilają to ryzyko.
cukrzyca, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, drgawki, farmakodynamika, farmakokinetyka, glukoneogeneza, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, lek beta-adrenolityczny, lek sympatykolityczny, niedoczynność kory nadnerczy, niedokrwistość hemolityczna, niedrożność, niewydolność nerek, objawy hipoglikemii, pochodna sulfonylomocznika, przysadka mózgowa, śpiączka, splątanie, stężenie glukozy, wtórna nieskuteczność, zaburzenia koncentracji - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Adimuplan 100 mg
Adimuplan, zawierający sytagliptynę (chlorowodorek jednowodny), jest inhibitorem dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4) stosowanym w terapii cukrzycy typu 2, dostępnym w dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg w formie tabletek powlekanych. Mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu DPP-4, co prowadzi do zwiększenia stężenia aktywnych inkretyn – GLP-1 i GIP. Hormony te, uwalniane w odpowiedzi na posiłek, stymulują wydzielanie insuliny i hamują sekrecję glukagonu w sposób zależny od stężenia glukozy, co skutkuje poprawą kontroli glikemii i obniżeniem poziomu HbA1c oraz glukozy na czczo i po posiłku. Sytagliptyna wykazuje wysoką selektywność wobec DPP-4, nie wpływając na enzymy DPP-8 i DPP-9, co zwiększa bezpieczeństwo terapii.
cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, dipeptydylopeptydaza 4, glukagonopodobny peptyd-1, hemoglobina glikowana A1c, hiperglikemia, hipoglikemia, homeostaza glukozy, inhibitor DPP-4, inhibitor peptydazy dipeptydylowej 4, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, lek hipoglikemizujący, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy, produkcja glukozy w wątrobie, sytagliptyna, tabletka powlekana, wydzielanie glukagonu - Leksykon leków
Przedawkowanie – Metformax SR Combi 50 mg + 500 mg
Przedawkowanie Metformax SR Combi, zawierającego sytagliptynę (50 mg lub 100 mg) oraz metforminę chlorowodorek w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, stanowi poważne zagrożenie kliniczne, wymagające natychmiastowej interwencji. Dane z badań klinicznych wskazują, że sytagliptyna podawana w dawkach do 800 mg jednorazowo powoduje minimalne, nieistotne klinicznie wydłużenie odstępu QTc w EKG. W badaniach I fazy stosowanie sytagliptyny do 600 mg/dobę przez 10 dni oraz 400 mg/dobę przez 28 dni nie wykazało działań niepożądanych zależnych od dawki. Natomiast znaczne przedawkowanie metforminy jest szczególnie niebezpieczne ze względu na ryzyko rozwoju kwasicy mleczanowej, charakteryzującej się obniżonym pH krwi, stężeniem mleczanów >5 mmol/l, zwiększoną luką anionową oraz objawami takimi jak hiperwentylacja, bóle brzucha, nudności, wymioty, hipotermia, hipotensja, zaburzenia rytmu serca, senność i śpiączka.
chlorowodorek metforminy, dializa otrzewnowa, elektrokardiogram, hemodializa, hiperkaliemia, hipermagnezemia, hiperwentylacja, hipofosfatemia, hipoglikemia, hipokalcemia, hipoksja tkanek, hipotensja, hipotermia, kwasica mleczanowa, luka anionowa, Metformax SR Combi, metformina, odstęp QTc, sytagliptyna, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie gospodarki kwasowo-zasadowej, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Humulin R 100 j.m./ml
Przedawkowanie insuliny Humulin R (insulina ludzka 100 j.m./ml) prowadzi do hipoglikemii, której objawy zależą od stopnia nasilenia i indywidualnej wrażliwości pacjenta. Mechanizm polega na nadmiernym transporcie glukozy z krwi do tkanek, co skutkuje gwałtownym spadkiem glikemii. Objawy hipoglikemii obejmują apatię, splątanie, kołatanie serca, potliwość, bóle głowy, wymioty, a w ciężkich przypadkach utratę przytomności i śpiączkę hipoglikemiczną. Postępowanie terapeutyczne jest uzależnione od stopnia hipoglikemii: łagodna wymaga doustnego podania 10-20 g glukozy, umiarkowana – domięśniowego lub podskórnego podania glukagonu (1 mg u dorosłych) oraz doustnych węglowodanów, a ciężka – glukagonu i w razie braku reakcji dożylnego podania roztworu glukozy, z natychmiastowym podaniem posiłku po odzyskaniu świadomości.
ciężka hipoglikemia, doustne podanie glukozy, dożylne podanie glukozy, drgawki, glukagon, hipoglikemia, Humulin R, insulina ludzka, kołatanie serca, łagodna hipoglikemia, monitorowanie glikemii, podanie glukagonu, podeszły wiek, przedawkowanie insuliny, rekombinacja DNA, śpiączka hipoglikemiczna, stan splątania, stężenie glukozy we krwi, umiarkowana hipoglikemia, utrata przytomności - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Polhumin MIX-4 100 j.m./ml
Polhumin Mix-4 to dwufazowa insulina ludzka (100 j.m./ml) zawierająca 40% insuliny rozpuszczalnej i 60% insuliny izofanowej, stosowana w leczeniu cukrzycy. Bezwzględnymi przeciwwskazaniami do jej stosowania są nadwrażliwość na insulinę lub substancje pomocnicze oraz obecność hipoglikemii, która wymaga najpierw potwierdzenia glikemii i odpowiedniego leczenia. Reakcje alergiczne mogą mieć różny przebieg, od miejscowych do ciężkich, włącznie z wstrząsem anafilaktycznym, co wymaga konsultacji alergologicznej przed ewentualnym odczulaniem. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek, chorobami maskującymi objawy hipoglikemii (np. neuropatia autonomiczna), niestabilną kontrolą glikemii, planujących intensywny wysiłek fizyczny lub prowadzących nieregularny tryb życia.
alergolog, analog insuliny, cukrzyca typu 2, hipoglikemia, insulina dwufazowa, insulina izofanowa, insulina krótko działająca, insulina ludzka biosyntetyczna, insulina o przedłużonym działaniu, insulina rozpuszczalna, lek hipoglikemizujący, nadwrażliwość na substancję czynną, neuropatia autonomiczna, niedocukrzenie, niestabilna kontrola glikemii, Polhumin Mix-4, program odczulania, reakcja alergiczna na insulinę, rekombinacja DNA, stężenie glukozy we krwi, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Vizidor Duo (20 mg + 5 mg)/ml
Produkt leczniczy Vizidor Duo, zawierający dorzolamid 20 mg/ml i tymolol 5 mg/ml w postaci kropli do oczu, wykazuje potencjalne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z wieloma grupami leków. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano istotnych interakcji z inhibitorami ACE, antagonistami kanału wapniowego, lekami moczopędnymi, NLPZ, hormonami czy insuliną. Jednakże, ze względu na obecność tymololu – beta-adrenolityku – istnieje ryzyko nasilenia działań niepożądanych, takich jak bradykardia, hipotensja czy zaburzenia przewodzenia serca, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu antagonistów kanału wapniowego, doustnych beta-adrenolityków, leków antyarytmicznych (w tym amiodaronu), glikozydów naparstnicy, parasympatykomimetyków, inhibitorów MAO, leków opioidowych oraz inhibitorów CYP2D6 (np. chinidyny, fluoksetyny, paroksetyny). Nasilenie ogólnoustrojowych efektów beta-adrenolitycznych może objawiać się zwolnieniem czynności serca i depresją, co wymaga szczególnej ostrożności klinicznej.
adrenalina, amina katecholowa, amiodaron, antagonista kanału wapniowego, beta-adrenolityk, blokada receptorów beta, bradykardia, chinidyna, cytochrom P450, dorzolamid, działanie beta-adrenolityczne, działanie chronotropowe ujemne, działanie hipoglikemiczne, działanie hipotensyjne, efekt uspokajający, fluoksetyna, glikozyd naparstnicy, guanetydyna, hipoglikemia, hipotensja ortostatyczna, hipotonia, inhibitor CYP2D6, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor oksydazy monoaminowej, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, klonidyna, kwas acetylosalicylowy, lek antyarytmiczny, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek opioidowy, lek przeciwcukrzycowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obniżenie ciśnienia tętniczego, parasympatykomimetyk, paroksetyna, rozszerzenie źrenicy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tymolol, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca, źrenica, zwolnienie czynności serca, zwyżka ciśnienia tętniczego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atorvastatin Bluefish AB 80 mg
Analiza bezpieczeństwa atorwastatyny opiera się na danych z badań klinicznych obejmujących 16 066 pacjentów leczonych średnio przez 53 tygodnie, gdzie 5,2% przerwało terapię z powodu działań niepożądanych, w porównaniu do 4,0% w grupie placebo. Najczęściej obserwowanymi działaniami były podwyższenie aktywności aminotransferaz (>3 razy GGN u 0,8% pacjentów) oraz kinazy kreatynowej (>3 razy GGN u 2,5%, >10 razy GGN u 0,4%). Profil działań niepożądanych u dzieci i młodzieży (10-17 lat) był zbliżony do dorosłych, bez istotnego wpływu na wzrost i dojrzewanie. Wśród działań niepożądanych wyróżniono m.in. zaburzenia mięśniowo-szkieletowe (mialgia, miopatia, rabdomioliza), zaburzenia wątroby (zapalenie, niewydolność), reakcje alergiczne (w tym anafilaksja i poważne zmiany skórne jak zespół Stevensa-Johnsona), a także zaburzenia metaboliczne, w tym hiperglikemię i ryzyko rozwoju cukrzycy u pacjentów z czynnikami ryzyka (glukoza na czczo ≥5,6 mmol/l, BMI >30 kg/m², nadciśnienie).
amnezja, anafilaksja, anoreksja, atorwastatyna, bezsenność, ból mięśniowy, ból stawowy, cholestaza, cukrzyca, epistaxis, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, koszmar senny, łysienie, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miopatia, neuropatia obwodowa, nieostre widzenie, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, szum uszny, zaburzenie smaku, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Glucophage 500 mg 500 mg
Metformina, dostępna w postaci tabletek powlekanych Glucophage 500 mg (zawierających 500 mg chlorowodorku metforminy, co odpowiada 390 mg metforminy), jest podstawowym lekiem w terapii cukrzycy typu 2. W monoterapii nie wywołuje hipoglikemii, co oznacza brak wpływu na zdolności psychomotoryczne niezbędne do prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Jednakże w terapii skojarzonej z pochodnymi sulfonylomocznika, insuliną lub meglitynidami istnieje realne ryzyko hipoglikemii, która może prowadzić do zaburzeń świadomości, opóźnienia reakcji oraz utraty przytomności, znacząco upośledzając bezpieczeństwo pacjenta w ruchu drogowym i podczas obsługi maszyn.
charakterystyka produktu leczniczego, chlorowodorek metforminy, choroba podstawowa, cukrzyca typu 2, funkcje psychomotoryczne, glikemia, Glucophage, hipoglikemia, insulina, komórki beta trzustki, kontrola glikemii, lek przeciwcukrzycowy, meglitynidy, metformina, monoterapia metforminą, pochodna sulfonylomocznika, stężenie glukozy, szybko działające węglowodany, terapia farmakologiczna, terapia skojarzona, zdolności psychomotoryczne - Leksykon leków
Interakcje leku – Lisinopril Grindeks 20 mg
Lizynopryl, jako inhibitor ACE, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne istotne klinicznie, zwłaszcza u pacjentów stosujących politerapię. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie lizynoprylu z antagonistami receptora angiotensyny II lub aliskirenem, co prowadzi do podwójnej blokady układu RAA i zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz ostrej niewydolności nerek. Przeciwwskazane jest także stosowanie lizynoprylu z sakubitrilem/walsartanem oraz inhibitorami mTOR (temsirolimus, sirolimus, ewerolimus) ze względu na wysokie ryzyko obrzęku naczynioruchowego. Współstosowanie z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (spironolakton, triamteren, amiloryd) zwiększa ryzyko hiperkaliemii, natomiast z diuretykami powodującymi utratę potasu może łagodzić hipokaliemię. Konieczne jest monitorowanie stężenia potasu w surowicy, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu suplementów potasu, trimetoprimu/kotrimoksazolu, cyklosporyny czy heparyny.
aliskiren, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, azotan, beta-adrenolityk, choroba współistniejąca, cyklosporyna, diuretyk, diuretyk oszczędzający potas, doustny lek hipoglikemizujący, dysfagia, ewerolimus, heparyna, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipokaliemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor mTOR, inhibitor NEP, insulina, kotrimoksazol, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek trombolityczny, lit, lizynopryl, niedociśnienie, niedociśnienie objawowe, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, NLPZ, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, politerapia, preparat złota, sakubitryl walsartan, sirolimus, sodu aurotiojabłczan, spironolakton, sympatykomimetyk, temsirolimus, tiazydowy lek moczopędny, tkankowy aktywator plazminogenu, triamteren, triazotan glicerolu, trimetoprim, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wazodilatator, wildagliptyna, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sitagliptin TZF 25 mg
Sytagliptyna, substancja czynna leku Sitagliptin TZF (dostępnego w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Do najważniejszych należą ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, oraz zapalenie trzustki, w tym postaci martwicze i krwotoczne, które mogą być śmiertelne. Hipoglikemia występuje często, zwłaszcza w terapii skojarzonej z pochodnymi sulfonylomocznika (4,7-13,8%) i insuliną (9,6%). Inne działania niepożądane obejmują bóle głowy (często), zawroty głowy (niezbyt często), śródmiąższową chorobę płuc, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (zaparcia, wymioty), oraz liczne reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i pemfigoid pęcherzowy (częstość nieznana). Rzadko obserwowano trombocytopenię, co może zwiększać ryzyko krwawień, zwłaszcza u pacjentów na lekach przeciwkrzepliwych. Ponadto, zgłaszano bóle mięśniowo-szkieletowe oraz zaburzenia czynności nerek, w tym ostrą niewydolność nerek (częstość nieznana).
artropatia, badanie TECOS, cukrzyca typu 2, hipoglikemia, lek przeciwcukrzycowy, martwicze zapalenie trzustki, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, Sitagliptin TZF, śródmiąższowa choroba płuc, sytagliptyna, trombocytopenia, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosogardła, zapalenie kości i stawów, zapalenie naczyń skóry, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Amaryl 3
Amaryl, zawierający glimepiryd – pochodną sulfonylomocznika, jest stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2, jednak wymaga ścisłego przestrzegania zasad dawkowania i monitorowania ze względu na ryzyko hipoglikemii. Lek należy przyjmować krótko przed lub w trakcie posiłku, aby zapobiec spadkom glikemii. Hipoglikemia może manifestować się objawami neurologicznymi (np. ból głowy, zaburzenia mowy, drgawki), psychicznymi (niepokój, agresja), ogólnymi (nudności, senność) oraz ze strony układu krążenia i oddechowego (bradykardia, płytki oddech). Dodatkowo występują objawy kompensacji adrenergicznej, takie jak potliwość i tachykardia. W przypadku hipoglikemii należy natychmiast podać węglowodany, gdyż sztuczne środki słodzące nie są skuteczne. Monitorowanie glikemii, HbA1c, funkcji wątroby oraz morfologii krwi jest niezbędne dla bezpieczeństwa terapii.
cukrzyca, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, drgawki pochodzenia mózgowego, działanie hipoglikemizujące, glimepiryd, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, insulinoterapia, kompensacja adrenergiczna, kontrola glikemii, nadciśnienie tętnicze, niedobór laktazy, niedokrwistość hemolityczna, nietolerancja galaktozy, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność nerek, obraz krwi, pochodna sulfonylomocznika, przedni płat przysadki mózgowej, stężenie glukozy we krwi, udar mózgowy, zabieg chirurgiczny, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie czynności tarczycy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Propranolol Aurovitas
Propranolol, jako nieselektywny beta-adrenolityk, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niewydolnością serca, zwłaszcza niekontrolowaną, oraz u osób z zaburzeniami przewodzenia sercowego, w tym blokiem serca I stopnia. Lek jest przeciwwskazany w ciężkich zaburzeniach krążenia obwodowego i przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc, gdzie może nasilać obturację dróg oddechowych. Należy unikać jednoczesnego stosowania propranololu z antagonistami wapnia o działaniu inotropowym ujemnym (werapamil, diltiazem) ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia, bradykardii i niewydolności serca, a także zachować co najmniej 48-godzinne odstępy czasowe między podaniem tych leków dożylnie. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek, w tym z niewyrównaną marskością, konieczne jest dostosowanie dawki ze względu na wydłużony okres półtrwania propranololu oraz ryzyko rozwoju encefalopatii wątrobowej.
antagoniści wapnia, beta-adrenolityk, blok serca, bradykardia, encefalopatia wątrobowa, guz chromochłonny, hemodializoterapia, hipoglikemia, lek hipoglikemizujący, marskość wątroby, miastenia, nadciśnienie wrotne, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, tyreotoksykoza, zaburzenia czynności komór, zaburzenia przewodzenia