interakcja farmakodynamiczna

Interakcja farmakodynamiczna to rodzaj interakcji między lekami, w której jeden lek modyfikuje efekt farmakologiczny innego leku bez wpływu na jego stężenie w organizmie. Jest to zjawisko odmienne od interakcji farmakokinetycznej, która dotyczy zmian w stężeniu leku w organizmie.

Mechanizmy interakcji farmakodynamicznych obejmują: działanie na ten sam receptor (synergizm lub antagonizm), modyfikację równowagi fizjologicznej, czy wpływ na te same układy biochemiczne. Mogą one prowadzić do wzmocnienia działania terapeutycznego (np. połączenie beta-blokerów i inhibitorów ACE w leczeniu nadciśnienia), nasilenia działań niepożądanych (np. jednoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp QT) lub osłabienia efektu terapeutycznego.

Interakcje farmakodynamiczne występują szczególnie często u pacjentów przyjmujących wiele leków jednocześnie, zwłaszcza w populacji geriatrycznej. Wiedza o tych interakcjach jest kluczowa w codziennej praktyce klinicznej, gdyż pozwala na świadome wykorzystanie synergizmu leków lub unikanie niebezpiecznych połączeń.

Przewidywanie interakcji farmakodynamicznych opiera się na znajomości mechanizmów działania leków oraz ich profilu farmakologicznego. W przeciwieństwie do interakcji farmakokinetycznych, które można monitorować przez pomiar stężenia leku, interakcje farmakodynamiczne ocenia się głównie poprzez obserwację efektów klinicznych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Pramatis 20 mg

Escytalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do poważnych powikłań klinicznych. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieodwracalnymi, niewybiórczymi inhibitorami MAO (ryzyko zespołu serotoninowego), a także z odwracalnymi inhibitorami MAO-A (moklobemid) i MAO (linezolid), gdzie konieczna jest ścisła kontrola kliniczna. Escytalopram nie powinien być stosowany z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre przeciwpsychotyczne, NLPZ, leki przeciwmalaryczne), ze względu na ryzyko arytmii. Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami serotoninergicznymi (tramadol, tryptany) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, a z lekami obniżającymi próg drgawkowy (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki, meflochina, bupropion) wymaga ostrożności i monitorowania. Zaleca się unikanie preparatów z dziurawcem zwyczajnym oraz kontrolę parametrów krzepnięcia przy łączeniu z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi i NLPZ.
CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, dysfagia, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, funkcja poznawcza, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP2C19, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek o działaniu serotoninergicznym, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek wydłużający odstęp QT, myśli samobójcze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obniżenie progu drgawkowego, odwracalny wybiórczy inhibitor MAO-A, ośrodkowy układ nerwowy, próg drgawkowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sprawność psychomotoryczna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ krzepnięcia, zespół serotoninowy, złośliwa arytmia
Leksykon leków
Interakcje leku – Aleric Deslo Active 2,5 mg

Desloratadyna, aktywny metabolit loratadyny i selektywny antagonista obwodowych receptorów histaminowych H₁, wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych z erytromycyną i ketokonazolem, inhibitorami enzymów cytochromu P450, co potwierdzają badania kliniczne bez konieczności modyfikacji dawkowania. W populacji dorosłych nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji, jednak dane dotyczące dzieci i młodzieży są ograniczone. Produkt Aleric Deslo Active zawiera aspartam (1,5 mg/tabletkę), co jest istotne u pacjentów z fenyloketonurią, a postać farmaceutyczna – tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej – może wpływać na biodostępność leku i potencjalne interakcje. Zaleca się indywidualne monitorowanie pacjentów, zwłaszcza z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek, ze względu na możliwe zmiany metabolizmu desloratadyny.
antagonista receptorów histaminowych, antybiotyk makrolidowy, biodostępność leku, desloratadyna, działanie przeciwhistaminowe, działanie sedatywne, erytromycyna, fenyloketonuria, inhibitor cytochromu P450, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, ketokonazol, lek działający depresyjnie na OUN, lek przeciwgrzybiczy, metabolit loratadyny, nietolerancja alkoholu, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie sprawności psychoruchowej, zatrucie alkoholem
Leksykon leków
Interakcje leku – Escitalopram LEK-AM 15 mg

Escitalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieodwracalnymi inhibitorami MAO (fenelzyna, tranylcypromina) – odstęp czasowy wynosi 14 dni po odstawieniu MAO przed rozpoczęciem escytalopramu i 7 dni po odstawieniu escytalopramu przed włączeniem MAO. Również odwracalne inhibitory MAO-A (moklobemid) i nieselektywne (linezolid) są przeciwwskazane ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Szczególną ostrożność wymaga stosowanie selegiliny (do 10 mg/dobę). Ponadto, escytalopram nie powinien być łączony z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki antyarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, niektóre antybiotyki i leki przeciwpsychotyczne) z uwagi na ryzyko arytmii. Interakcje z lekami serotoninergicznymi (tramadol, sumatryptan) mogą prowadzić do zespołu serotoninowego, a leki obniżające próg drgawkowy (np. bupropion, neuroleptyki) zwiększają ryzyko drgawek. Współistniejące stosowanie litu i tryptofanu wymaga monitorowania stężenia litu.
acenokumarol, bupropion, cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek serotoninergiczny, linezolid, lit w psychiatrii, meflochina, metoprolol, moklobemid, nieodwracalny nieselektywny inhibitor MAO, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, propafenon, rysperydon, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sumatryptan, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptofan, tyklopidyna, układ serotoninergiczny, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Indygokarmin SERB 40 mg/5 ml

Indygokarmin SERB to roztwór do wstrzykiwań zawierający indygotynę w stężeniu 8 mg/ml (40 mg/5 ml), stosowany jako preparat diagnostyczny. Brak jest szczegółowych badań dotyczących interakcji tego leku z innymi substancjami, co wymaga zachowania ostrożności podczas jego stosowania u pacjentów przyjmujących jednocześnie inne leki. Indygotyna może wpływać na wyniki badań laboratoryjnych opartych na pomiarach kolorymetrycznych oraz na interpretację badań obrazowych ze względu na swoje właściwości barwiące. Zaleca się poinformowanie laboratorium o podaniu Indygokarminu SERB przed wykonaniem badań diagnostycznych, aby uniknąć błędnej interpretacji wyników.
badanie laboratoryjne, badanie obrazowe, barwnik diagnostyczny, diagnostyka obrazowa, indygotyna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z badaniem laboratoryjnym, politerapia, preparat diagnostyczny, procedura medyczna, produkt leczniczy, roztwór do wstrzykiwań, substancja czynna
Leksykon leków
Interakcje leku – Desloratadine Aurovitas 5 mg

Desloratadyna, stosowana w dawce 5 mg w postaci tabletek powlekanych, wykazuje ograniczoną liczbę klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Badania kliniczne potwierdziły brak znaczących interakcji z antybiotykami makrolidowymi (erytromycyna) oraz lekami przeciwgrzybiczymi z grupy azoli (ketokonazol), co nie wymaga modyfikacji dawkowania. Jednoczesne stosowanie z alkoholem w warunkach kontrolowanych nie nasilało zaburzeń sprawności psychofizycznej, jednak po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano przypadki nietolerancji i zatruć alkoholowych, co wskazuje na konieczność zachowania ostrożności i rozważenia unikania spożywania alkoholu podczas terapii. Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych, brak jest danych dotyczących dzieci i młodzieży, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej w tych grupach wiekowych.
antybiotyki makrolidowe, badania farmakologiczne, desloratadyna, działanie sedatywne, erytromycyna, inhibitory CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, lek przeciwhistaminowy, leki przeciwgrzybicze z grupy azoli, leki przeciwhistaminowe pierwszej generacji, nietolerancja alkoholu, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, zatrucie alkoholowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Undofen Amorolfina 50 mg/ml

Produkt leczniczy Undofen Amorolfina zawiera 50 mg/ml amorolfiny w postaci lakieru do paznokci, stosowany miejscowo w leczeniu grzybiczych zakażeń paznokci. Ze względu na minimalne wchłanianie ogólnoustrojowe amorolfiny, ryzyko interakcji systemowych jest bardzo niskie. Brak formalnych badań interakcji, jednak potencjalne interakcje miejscowe mogą wynikać z jednoczesnego stosowania kosmetycznych lakierów, utwardzaczy, odżywek czy rozpuszczalników organicznych, które mogą zmniejszać penetrację amorolfiny do płytki paznokciowej i obniżać skuteczność terapii. Zaleca się unikanie nakładania kosmetycznych lakierów oraz sztucznych paznokci podczas leczenia, a także dokładne usuwanie poprzednich warstw lakieru leczniczego przed aplikacją kolejnej. Produkt zawiera 482,5 mg/ml etanolu jako rozpuszczalnik, który jest łatwopalny, dlatego należy unikać kontaktu z ogniem do czasu wyschnięcia preparatu.
amorolfina, działanie addytywne, farmakokinetyka, grzybica, grzybica paznokci, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja fizykochemiczna, interakcja miejscowa, interakcja systemowa, lakier do paznokci leczniczy, lek przeciwgrzybiczny miejscowy, płytka paznokciowa, skuteczność terapeutyczna, stosowanie miejscowe, substancja pomocnicza, terapia łączona, wchłanianie ogólnoustrojowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Mesopral 40 mg

Ezomeprazol, jako inhibitor pompy protonowej, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie istotne są interakcje z inhibitorami proteaz stosowanymi w terapii HIV, gdzie np. jednoczesne podawanie ezomeprazolu z atazanawirem (300 mg/rytonawirem 100 mg) powoduje około 75% zmniejszenie ekspozycji na atazanawir, co dyskwalifikuje ich łączne stosowanie. Podobnie przeciwwskazane jest łączenie ezomeprazolu z nelfinawirem ze względu na znaczące obniżenie stężenia leku i jego aktywnego metabolitu M8 (odpowiednio 36-39% i 75-92%). W przypadku sakwinawiru obserwuje się wzrost stężenia o 80-100%, co wymaga monitorowania działań niepożądanych. Ponadto, ezomeprazol może zwiększać stężenia metotreksatu (zwłaszcza w wysokich dawkach), takrolimusu, digoksyny (biodostępność wzrasta o 10-30%), a także leków metabolizowanych przez CYP2C19, takich jak diazepam (zmniejszenie klirensu o 45%) i fenytoina (wzrost stężenia o 13%). W przypadku warfaryny i pochodnych kumaryny zaleca się monitorowanie INR ze względu na ryzyko jego zwiększenia. Interakcje z klopidogrelem są klinicznie istotne – ezomeprazol zmniejsza ekspozycję na aktywny metabolit klopidogrelu o 40% i osłabia hamowanie agregacji płytek o 14%, co stanowi przeciwwskazanie do ich jednoczesnego stosowania.
agregacja płytek, biodostępność digoksyny, błona śluzowa, choroba wrzodowa, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, klirens diazepamu, klirens kreatyniny, klopidogrel, niewydolność wątroby, okres półtrwania, pH soku żołądkowego, refluks żołądkowo-przełykowy, takrolimus, warfaryna, wchłanianie leków, współczynnik INR, wydzielanie kwasu żołądkowego, zakażenie HIV, zapalenie błony śluzowej żołądka
Leksykon leków
Interakcje leku – Xalatan 0,05 mg/ml

Latanoprost, substancja czynna Xalatan (50 μg/ml krople do oczu), charakteryzuje się wąskim profilem interakcji farmakologicznych, głównie ze względu na miejscową aplikację i niskie stężenia ogólnoustrojowe. Najistotniejszą interakcją jest przeciwwskazane jednoczesne stosowanie z innymi analogami prostaglandyn, które może prowadzić do paradoksalnego wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego. U pacjentów z chorobami układu oddechowego zaleca się ostrożność, mimo że badania kliniczne nie wykazały skurczu oskrzeli przy stosowaniu miejscowym, nawet w dawkach wielokrotnie przekraczających terapeutyczne. W przypadku spożycia alkoholu istnieje umiarkowane ryzyko nasilenia działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego (np. zawroty głowy, zmęczenie) oraz potencjalnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów, co wymaga zachowania ostrożności.
agonista receptora alfa-adrenergicznego, analog prostaglandyny, astma oskrzelowa, beta-bloker, biotransformacja, ciśnienie wewnątrzgałkowe, efekt pierwszego przejścia, inhibitor anhydrazy węglanowej, interakcja farmakodynamiczna, interakcja lekowa, interakcja metaboliczna, leczenie objawowe, ośrodkowy układ nerwowy, podrażnienie spojówki, przedawkowanie latanoprostu, przekrwienie spojówki, skurcz oskrzeli, układ sercowo-naczyniowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Berinert 1500 1500 j.m./ml

Inhibitor C1-esterazy, będący składnikiem Berinert, jest fizjologicznym białkiem osocza, które reguluje układ dopełniacza i kaskadę krzepnięcia. Brak jest formalnych badań klinicznych dotyczących interakcji Berinert z innymi lekami, jednak istnieje potencjalne ryzyko zakrzepicy przy stosowaniu wysokich dawek, zwłaszcza w połączeniu z lekami przeciwzakrzepowymi (heparyna, warfaryna, NOAC). Zaleca się monitorowanie parametrów krzepnięcia u pacjentów stosujących jednocześnie Berinert i antykoagulanty. Potencjalne, choć niepotwierdzone klinicznie, interakcje dotyczą także leków modulujących układ dopełniacza (np. ekulizumab), estrogenów (antykoncepcja hormonalna, HRT) oraz leków wpływających na układ kalikreina-kinina (ACE-inhibitory, sartany). Nie stwierdzono bezpośrednich interakcji farmakokinetycznych, gdyż inhibitor C1-esterazy nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista witaminy K, antykoncepcja hormonalna, apiksaban, choroba zakrzepowo-zatorowa, cytochrom P450, dabigatran, doustny antykoagulant, ekulizumab, estrogen, hemostaza, heparyna, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor ACE, inhibitor C1-esterazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kaskada krzepnięcia, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rywaroksaban, układ dopełniacza, układ kalikreina-kinina, warfaryna, wrodzony obrzęk naczynioruchowy, zakrzepica
Leksykon substancji czynnych
Waleriana – Właściwości farmakokinetyczne

Waleriana (Valerianae tinctura) jest składnikiem aktywnym w preparatach leczniczych takich jak Antinervinum (20,0 g/100 g, DER 1:4-4,5, etanol 70% V/V, zawartość etanolu 28-34% V/V) oraz Krople żołądkowe Aflofarm (25,0 g/100 g, DER 1:4,0-4,5, etanol 70% V/V, zawartość etanolu 65-72% V/V). Oba produkty różnią się postacią farmaceutyczną – Antinervinum jest syropem, a Krople żołądkowe Aflofarm kroplami doustnymi. Pomimo powszechnego stosowania, brak jest danych farmakokinetycznych dotyczących wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji waleriany w tych preparatach. Wysoka zawartość etanolu w obu produktach może wpływać na farmakokinetykę poprzez modyfikację przepuszczalności błon komórkowych, aktywności enzymów metabolizujących leki oraz przepływu krwi w wątrobie, co dodatkowo komplikuje ocenę właściwości farmakokinetycznych waleriany.
biodostępność leku, charakterystyka produktu leczniczego, Drug Extract Ratio, dystrybucja leku, eliminacja leku, etanol, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, krople doustne, metabolizm leku, nalewka, nalewka gorzka, nalewka z głogu, nalewka z mięty pieprzowej, nalewka z szyszek chmielu, okres półtrwania, postać farmaceutyczna, preparat leczniczy, stosunek surowca do ekstraktu, waleriana, wchłanianie leku, właściwości farmakokinetyczne, wyciąg z dziurawca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Clexane 10 000 j.m. (100 mg)/ml (30 000 j.m. (300 mg)/3 ml)

Enoksaparyna sodowa (Clexane) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na układ krzepnięcia, co może znacząco zwiększać ryzyko krwawień. Szczególnie niezalecane jest jednoczesne stosowanie enoksaparyny z salicylanami w dawkach przeciwzapalnych (>325 mg/dobę), niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (np. ketorolak), lekami trombolitycznymi (alteplaza, reteplaza, streptokinaza, tenekteplaza, urokinaza) oraz innymi lekami przeciwzakrzepowymi bez ścisłego monitorowania. W przypadku konieczności kojarzenia terapii z inhibitorami agregacji płytek (np. ASA w dawce kardioprotekcyjnej 75-100 mg/dobę, klopidogrel, tyklopidyna) lub antagonistami glikoproteiny IIb/IIIa (abciksimab, eptifibatyd, tirofiban), zaleca się ostrożność i regularne monitorowanie parametrów klinicznych i laboratoryjnych. Dodatkowo, glikokortykosteroidy systemowe oraz dekstran 40 mogą nasilać działanie przeciwkrzepliwe enoksaparyny, co wymaga dostosowania dawki i kontroli hemostazy.
abciksimab, agregacja płytek krwi, alkohol benzylowy, alteplaza, antagonista glikoproteiny IIb/IIIa, benzodiazepina, dawka kardioprotekcyjna, deksametazon, dekstran 40, diuretyk oszczędzający potas, działanie antyagregacyjne, działanie sedatywne, enoksaparyna sodowa, eptifibatyd, glikokortykosteroid, glikokortykosteroid systemowy, hemostaza, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor agregacji płytek krwi, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketorolak, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, metabolizm wątrobowy, metyloprednizolon, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, objętość osocza, opioid, ostry zespół wieńcowy, pochodna tienopirydyny, powikłanie krwotoczne, prednizon, reteplaza, salicylany ogólnoustrojowe, stężenie potasu, streptokinaza, tenekteplaza, tirofiban, tyklopidyna, układ krzepnięcia krwi, urokinaza
Leksykon leków
Interakcje leku – Essylimar 100 mg

Essylimar, zawierający kompleks sylimarynowo-fosfolipidowy z 30% flawonolignanów w przeliczeniu na sylibinę oraz 1,5% fosforu, nie wykazuje klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych ani farmakodynamicznych z innymi lekami, w tym z lekami metabolizowanymi przez wątrobę, indukującymi lub hamującymi enzymy wątrobowe. Dotychczasowe dane kliniczne nie wskazują na konieczność szczególnego monitorowania podczas jednoczesnego stosowania Essylimaru z innymi preparatami, jednak zaleca się standardową ostrożność, zwłaszcza u pacjentów polipragmatycznych. W przypadku leków hepatotoksycznych istnieje potencjalna, umiarkowana interakcja farmakodynamiczna, która może osłabiać działanie hepatoprotekcyjne preparatu.
choroba wątroby, dysfagia, działanie hepatoprotekcyjne, Essylimar, flawonolignany, funkcja wątroby, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor enzymów wątrobowych, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, interakcja z alkoholem, kompleks sylimarynowo-fosfolipidowy, konkurencja metaboliczna, lek hepatotoksyczny, mechanizm interakcji, monitorowanie funkcji wątroby, układ enzymatyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Citabax 10 10 mg

Cytalopram wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie cytalopramu z inhibitorami MAO (np. selegilina, linezolid, moklobemid), co może prowadzić do zespołu serotoninowego objawiającego się pobudzeniem, drżeniem, drgawkami klonicznymi mięśni i hipertermią, stanowiąc przeciwwskazanie do takiego połączenia. Ponadto, cytalopram nie powinien być łączony z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre przeciwpsychotyczne, antybiotyki jak sparfloksacyna, czy leki przeciwmalaryczne), ze względu na ryzyko addytywnego wydłużenia QTc i złośliwych arytmii. Podanie pimozydu 2 mg u pacjentów na cytalopramie 40 mg/dobę powodowało wzrost AUC i Cmax pimozydu oraz wydłużenie QTc o około 10 ms, co również stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Ostrożność wymaga także kojarzenie cytalopramu z lekami serotoninergicznymi (lit, tryptofan, tramadol, sumatryptan), preparatami z dziurawca zwyczajnego oraz lekami wpływającymi na hemostazę (NLPZ, ASA, dipyrydamol, tyklopidyna), ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych i krwawień.
agonista receptora serotoninowego, antybiotyk fluorochinolonowy, biotransformacja, buspiron, cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytalopram, cytochrom P-450, dezypramina, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, glikoproteina p, halofantryna, haloperydol, hipertermia, hipokaliemia, imipramina, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, leki przeciwarytmiczne, mefenytoina, metabolizm leku, metoprolol, moklobemid, nortryptylina, omeprazol, pimozyd, pochodna fenotiazyny, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, SSRI, terapia elektrowstrząsowa, tiorydazyna, triazolam, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyklopidyna, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwa arytmia
Leksykon leków
Interakcje leku – Tiopental Panpharma 1 g

Tiopental sodu, silny lek działający na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Współpodawanie z lekami hamującymi OUN, takimi jak benzodiazepiny czy opioidy, może prowadzić do nasilenia sedacji, przedłużenia znieczulenia oraz zwiększenia ryzyka depresji oddechowej, co wymaga redukcji dawki tiopentalu i ścisłego monitorowania funkcji oddechowych. Tiopental silnie wiąże się z białkami osocza (75-85%), a konkurencja o te wiązania, np. przez sulfonamidy, zwiększa stężenie wolnej, aktywnej farmakologicznie frakcji leku, co również może wymagać dostosowania dawki. Ponadto, tiopental indukuje enzymy mikrosomalne układu cytochromu P450, co przyspiesza metabolizm leków takich jak pochodne kumaryny, kortykosteroidy i doustne środki antykoncepcyjne, potencjalnie osłabiając ich działanie terapeutyczne i wymagając korekty dawkowania.
barbituranym, benzodiazepimy, choroba autoimmunologiczna, cytochrom P450, cytostatyk, depresja oddechowa, depresja ośrodka oddechowego, doustne środki antykoncepcyjne, działanie hamujące, działanie immunosupresyjne, działanie przeciwzapalne, efekt przeciwzakrzepowy, farmakokinetyka, hipotonia, indukcja enzymów wątrobowych, interakcja farmaceutyczna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcje lekowe, kortykosteroidy, mechanizm działania leku, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niezgodność farmaceutyczna, odczyn zasadowy, opioidowy lek przeciwbólowy, opioidy, ośrodkowy układ nerwowy, pochodne kumaryny, roztwór chlorku sodu, sulfonamidy, tiopental, warfaryna, wiązanie z białkami, wolna frakcja leku, zaburzenie poznawcze, zaburzenie psychomotoryczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Claritine Allergy 10 mg

Produkt leczniczy Claritine Allergy zawierający loratadynę w dawce 10 mg cechuje się niskim potencjałem interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych, co wynika z szerokiego indeksu terapeutycznego substancji czynnej. Metabolizm loratadyny odbywa się głównie przez enzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2D6, co implikuje możliwość zwiększenia stężenia loratadyny w osoczu podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów tych enzymów, takich jak ketokonazol, erytromycyna czy cymetydyna. Pomimo obserwowanego wzrostu stężenia leku, badania kliniczne nie wykazały istotnych zmian klinicznych ani elektrokardiograficznych, co wskazuje na umiarkowany poziom istotności tych interakcji i konieczność zachowania ostrożności oraz monitorowania pacjenta w trakcie terapii wielolekowej, zwłaszcza u dorosłych. Brak jest danych dotyczących interakcji u dzieci i młodzieży, co wymaga szczególnej uwagi w tej populacji.
cymetydyna, CYP2D6, działanie depresyjne na OUN, enzym cytochromu P450, erytromycyna, farmakokinetyka loratadyny, indeks terapeutyczny, inhibitor metabolizmu wątrobowego, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, loratadyna, ośrodkowy układ nerwowy, stężenie loratadyny w osoczu, zapis elektrokardiograficzny
Leksykon leków
Interakcje leku – Fluimucil Muko 200 mg

Acetylocysteina (200 mg w preparacie Fluimucil Muko) wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z wieloma lekami, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Przeciwwskazane jest łączenie acetylocysteiny z lekami przeciwkaszlowymi ze względu na ryzyko nagromadzenia wydzieliny w oskrzelach i niedrożności dróg oddechowych. Węgiel aktywny zmniejsza biodostępność acetylocysteiny przez adsorpcję, dlatego należy unikać ich jednoczesnego stosowania. Zaleca się zachowanie 2-godzinnego odstępu między podaniem acetylocysteiny a doustnymi antybiotykami, z wyjątkiem lorakarbefu, który nie wykazuje klinicznie istotnych interakcji. Acetylocysteina może zwiększać przenikanie cefuroksymu do wydzieliny oskrzelowej, co potencjalnie poprawia skuteczność leczenia zakażeń dróg oddechowych.
acetylocysteina, antybiotyk, badanie laboratoryjne, biodostępność, błona śluzowa, cefuroksym, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, drogi oskrzelowe, działanie wazodylatacyjne, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketony w moczu, leczenie przeciwpadaczkowe, lek mukolityczny, lek przeciwkaszlowy, nabłonek rzęskowy, napad padaczkowy, niedociśnienie, niedrożność dróg oddechowych, nitrogliceryna, odruch kaszlowy, rozrzedzenie wydzieliny, salicylany, tętnica skroniowa, węgiel aktywny, wydzielina w oskrzelach, zakażenie dróg oddechowych
Leksykon substancji czynnych
Sodu glukonian – Właściwości farmakodynamiczne

Sodu glukonian, obecny w roztworze do infuzji Plasmalyte w stężeniu 5,02 g/l (23 mmol/l, 23 mEq/l), pełni kluczową rolę farmakodynamiczną jako prekursor wodorowęglanu, co umożliwia alkalizację środowiska wewnętrznego organizmu. Metabolizowany głównie w wątrobie do wodorowęglanu, sodu glukonian wspomaga wyrównywanie zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej, co jest szczególnie istotne w terapii kwasicy metabolicznej. Ponadto, uczestniczy w zwiększaniu objętości kompartmentu pozakomórkowego, wpływając na płyn śródmiąższowy i wewnątrznaczyniowy, co ma zastosowanie w leczeniu odwodnienia oraz stanach wymagających zwiększenia objętości krążącego płynu. Roztwór Plasmalyte, zawierający sodu glukonian, charakteryzuje się izoosmotycznością (około 295 mOsm/l) oraz pH około 7,4 (zakres 6,5–8,0), co minimalizuje ryzyko zaburzeń osmotycznych i kwasowo-zasadowych podczas infuzji.
anion glukonianu, działanie alkalizujące, homeostaza organizmu, interakcja farmakodynamiczna, izotoniczność roztworu, kompartment pozakomórkowy, kwasica metaboliczna, magnezu chlorek, metabolizm w organizmie, pH osocza, pH roztworu, płyn pozakomórkowy, płyn śródmiąższowy, płyn wewnątrznaczyniowy, potasu chlorek, równowaga elektrolitowa, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór izoosmotyczny, skład osocza, sodu chlorek, sodu glukonian, sodu octan trójwodny, terapia infuzyjna, zaburzenie osmotyczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Digavar 100 mg

Aceklofenak, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie aceklofenaku z innymi NLPZ, inhibitorami ACE, antagonistami receptora angiotensyny II oraz diuretykami, co może prowadzić do zwiększonego ryzyka nefrotoksyczności, ostrej niewydolności nerek oraz zmniejszenia skuteczności hipotensyjnej. W terapii skojarzonej z glikozydami nasercowymi (np. digoksyną) i litem konieczne jest monitorowanie stężeń tych leków ze względu na ryzyko ich toksyczności. Ponadto aceklofenak może zwiększać stężenie metotreksatu w osoczu, co wymaga zachowania co najmniej 24-godzinnego odstępu między podaniami oraz regularnej kontroli funkcji nerek i stężenia metotreksatu. Wysokie ryzyko działań niepożądanych, takich jak krwawienia z przewodu pokarmowego, występuje także przy jednoczesnym stosowaniu aceklofenaku z kortykosteroidami, lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryną), lekami przeciwpłytkowymi oraz SSRI, co wymaga ścisłej kontroli pacjenta i rozważenia gastroprotekcji.
aceklofenak, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, cyklosporyna, Digavar, digoksyna, diuretyk, diuretyk oszczędzający potas, działanie hipoglikemiczne, gastroprotekcja, glikozyd nasercowy, hemofilia, hepatotoksyczność, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek hipoglikemizujący, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, mifepryston, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie żołądka i dwunastnicy, parametr koagulologiczny, przesączanie kłębuszkowe, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, takrolimus, toksyczność hematologiczna, warfaryna, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Ortofosforan sodu, Na2H32PO4, do wstrzykiwań Natrii phosphatis (32^P) solutio iniectabilis 37-370 MBq/ml

Ortofosforan sodu znakowany izotopem fosforu-32 (Na₂H³²PO₄) wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie w terapii onkologicznej. Szczególnie ważne jest monitorowanie pacjentów stosujących jednocześnie preparaty hormonalne, takie jak estrogeny i androgeny, które mogą modyfikować metabolizm i retencję radioaktywnego fosforu-32 w tkankach, wpływając na skuteczność i bezpieczeństwo leczenia. Ponadto, współstosowanie ortofosforanu sodu z chemioterapią lub radioterapią wiąże się z ryzykiem nasilonej mielosupresji i długotrwałej pancytopenii, co wymaga zachowania odpowiednich odstępów czasowych między terapiami oraz dokładnej oceny stosunku korzyści do ryzyka.
bezpieczeństwo leczenia, działanie niepożądane, eliminacja radiofarmaceutyku, fosfor-32, funkcja wątroby, hormony płciowe, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izotop radioaktywny, lek hepatotoksyczny, lek nefrotoksyczny, metabolizm komórkowy, mielosupresja, ortofosforan sodu, pancytopenia, produkt ziołowy, radiofarmaceutyk, suplement diety, supresja szpiku kostnego, układ pokarmowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Furazek 100 mg

Furazydyna, pochodna nitrofuranu, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotny wpływ na jej skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Przeciwwskazane jest łączenie jej z chloramfenikolem, rystomycyną, lewomicetyną oraz sulfanilamidami ze względu na ryzyko hamowania czynności układu krwiotwórczego. Jednoczesne stosowanie z kwasem nalidyksowym i innymi chinolonami prowadzi do antagonizmu działania przeciwbakteryjnego. Natomiast antybiotyki aminoglikozydowe i tetracykliny mogą nasilać efekt bakteriobójczy furazydyny, co wymaga monitorowania pacjenta. Leki urykozuryczne, takie jak probenecyd w dużych dawkach oraz sulfinpirazon, zmniejszają wydzielanie kanalikowe furazydyny, co skutkuje kumulacją leku, zwiększoną toksycznością oraz obniżeniem stężenia w moczu poniżej minimalnego stężenia bakteriostatycznego, co osłabia skuteczność terapii.
antagonizm lekowy, antybiotyk aminoglikozydowy, atropina, biodostępność leku, chloramfenikol, działanie niepożądane, furazydyna, hipotensja, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kwas nalidyksowy, lek alkalizujący, lek urykozuryczny, lek zobojętniający sok żołądkowy, lewomicetyna, nitrofuran, pochodna chinolonowa, pochodna nitrofuranu, probenecyd, reakcja disulfiramowa, rystomicyna, stężenie terapeutyczne, sulfanilamid, sulfinpirazon, tachykardia, tetracyklina, trójkrzemian magnezu, układ krwiotwórczy, witamina z grupy B, wydzielanie kanalikowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Atenza 18 mg

Metylofenidat wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Nie wpływa on znacząco na enzymy cytochromu P450, jednak może hamować metabolizm leków takich jak pochodne kumaryny (zwiększając ryzyko krwawień), leki przeciwdrgawkowe (fenobarbital, fenytoina, prymidon) oraz przeciwdepresyjne (TLPD, SSRI), co wymaga monitorowania stężeń w osoczu i dostosowania dawek. Metylofenidat może obniżać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych oraz nasilać działanie leków podwyższających ciśnienie tętnicze, co wymaga regularnej kontroli ciśnienia. Przeciwwskazane jest łączenie metylofenidatu z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego. Ponadto, stosowanie leków serotoninergicznych z metylofenidatem może prowadzić do zespołu serotoninowego, a połączenie z anestetykami halogenowymi zwiększa ryzyko nagłego wzrostu ciśnienia i tachykardii podczas zabiegów chirurgicznych.
agonista receptora alfa-2, anestetyk halogenowy, antagonista dopaminy, cytochrom P450, działanie sympatykomimetyczne, farmakokinetyka, indeks terapeutyczny, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek dopaminergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, metylofenidat, nadciśnienie tętnicze, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna kumaryny, przekaźnictwo dopaminergiczne, przełom nadciśnieniowy, sedacja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tachykardia, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Ornispar 3 g/5 g

L-ornityny L-asparaginian (substancja czynna preparatu Ornispar 3 g/5 g w postaci granulatu do sporządzania roztworu doustnego) nie wykazuje dotychczas udokumentowanych interakcji farmakokinetycznych ani farmakodynamicznych z innymi lekami. Nie stwierdzono wpływu na enzymy układu cytochromu P450, co sugeruje niskie ryzyko interakcji metabolicznych. Pomimo braku dedykowanych badań, w praktyce klinicznej nie zaobserwowano negatywnych skutków jednoczesnego stosowania Ornisparu z innymi produktami leczniczymi, w tym lekami hepatoprotekcyjnymi czy suplementami aminokwasowymi. Substancje pomocnicze, takie jak sorbitol (360 mg/saszetka), izomalt (1070,25 mg/saszetka) oraz glikol propylenowy (1%), mogą jednak nasilać działanie przeczyszczające lub wchodzić w interakcje przy jednoczesnym stosowaniu innych leków o podobnym działaniu lub zawierających glikol propylenowy, co wymaga uwzględnienia w monitorowaniu terapii.
choroby wątroby, cytochrom P450, działanie hepatotoksyczne, działanie przeczyszczające, efekt addytywny, efekt synergistyczny, enzymy metabolizujące, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcje z alkoholem, L-ornityna L-asparaginian, lek hepatoprotekcyjny, metabolizm wątrobowy leków, Ornithini aspartas, roztwór doustny, schorzenia wątroby, substancja pomocnicza, upośledzona funkcja wątroby, wąski indeks terapeutyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Tulip Combo 10 mg + 20 mg

Tulip Combo, łączący ezetymib i atorwastatynę, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem atorwastatyny przez CYP3A4 oraz transportem przez OATP1B1/1B3 i BCRP. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, ketokonazol) znacząco zwiększają stężenia atorwastatyny, co podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy, dlatego ich jednoczesne stosowanie należy unikać lub stosować mniejsze dawki Tulip Combo z monitorowaniem klinicznym. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem) również podnoszą stężenia atorwastatyny, wymagając dostosowania dawki. Inhibitory BCRP (elbaswir, grazoprewir) zwiększają stężenia atorwastatyny około 1,9-krotnie, co ogranicza maksymalną dawkę Tulip Combo do 10 mg + 20 mg na dobę. Fibraty (fenofibrat, gemfibrozyl) podnoszą stężenia ezetymibu 1,5-1,7-krotnie i zwiększają ryzyko miopatii, dlatego ich łączne stosowanie nie jest zalecane. Kolestyramina zmniejsza AUC ezetymibu o około 55%, osłabiając efekt obniżania LDL-C. Cyklosporyna zwiększa AUC ezetymibu 3,4- do 12-krotnie i wpływa na jej stężenia, co wymaga ostrożności i monitorowania. Równoczesne stosowanie kwasu fusydowego, daptomycyny czy kolchicyny z Tulip Combo zwiększa ryzyko miopatii i rabdomiolizy, co wymaga przerwania lub ostrożności w terapii.
aktywność enzymatyczna wątroby, AUC, białko BCRP, białko MDR1, biodostępność ezetymibu, cholesterol LDL, cytochrom CYP3A4, czas protrombinowy, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, działanie niepożądane, ezetymib i atorwastatyna, glukuronid ezetymibu, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor białek transportowych, inhibitor CYP3A4, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, kwas fusydowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, miopatia i rabdomioliza, nośnik wątrobowy, OATP1B1
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Sermion 30 mg

Sermion 30 mg (nicergolina), lek z grupy pochodnych ergotaminy, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub inne składniki preparatu, a także u osób po świeżym zawale mięśnia sercowego ze względu na ryzyko niekorzystnych zmian hemodynamicznych. Ponadto, stosowanie leku jest zabronione u pacjentów z ciężką bradykardią, gdyż nicergolina może nasilać zaburzenia przewodnictwa i obniżać częstość akcji serca. Przeciwwskazaniem jest także niedociśnienie tętnicze lub ortostatyczne w wywiadzie, ponieważ lek może pogłębiać spadki ciśnienia tętniczego, zwiększając ryzyko omdleń i upadków, szczególnie u osób starszych.
aktywne krwawienie, ciężka bradykardia, częstość akcji serca, farmakoterapia, interakcja farmakodynamiczna, krwotok, mechanizm hemostazy, nadwrażliwość, nicergolina, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, pochodna ergotaminy, przepływ krwi, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rokowanie, Sermion, spadek ciśnienia tętniczego, substancja pomocnicza, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie przewodnictwa, zawał mięśnia sercowego, zmiana hemodynamiczna
Leksykon leków
Interakcje leku – Atywia 0,03 mg + 2 mg

Produkt leczniczy Atywia, zawierający 0,03 mg etynyloestradiolu i 2,00 mg dienogestu, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność antykoncepcyjną oraz bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z lekami indukującymi enzymy mikrosomalne (np. fenytoina, barbiturany, karbamazepina, ryfampicyna, ziele dziurawca), które zwiększają klirens hormonów płciowych, prowadząc do zmniejszenia skuteczności antykoncepcji i krwawień śródcyklicznych. W takich przypadkach zaleca się stosowanie dodatkowej mechanicznej metody antykoncepcji podczas terapii i przez 28 dni po jej zakończeniu. Inhibitory CYP3A4 (np. azolowe leki przeciwgrzybicze, makrolidy, werapamil, diltiazem, sok grejpfrutowy) mogą zwiększać stężenia estrogenów i progestagenów, co wymaga monitorowania działań niepożądanych. Etorykoksyb w dawce 60-120 mg/dobę może podnieść stężenie etynyloestradiolu 1,4-1,6-krotnie. Ponadto, stosowanie leków przeciwwirusowych w terapii HCV (ombitaswir z parytaprewirem i rytonawirem, dazabuwir, glekaprewir, sofosbuwir z welpataswirem) wiąże się ze znacznym wzrostem aktywności aminotransferaz (AlAT >5x górnej granicy normy), co wymusza zmianę metody antykoncepcji na niehormonalną lub zawierającą wyłącznie progestagen, z powrotem do Atywia dopiero po 2 tygodniach od zakończenia terapii przeciwwirusowej.
antykoncepcja hormonalna, antykoncepcja progestagenowa, azolowy lek przeciwgrzybiczny, barbituran, cytochrom P450 3A4, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, enzymy mikrosomalne, etynyloestradiol i dienogest, fenytoina, globulina wiążąca kortykosteroidy, indukcja enzymów, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcje lekowe, karbamazepina, klirens hormonów płciowych, krwawienie śródcykliczne, lek przeciwwirusowy HCV, metoda antykoncepcji, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, okskarbazepina, parametry czynności tarczycy, parametry czynności wątroby, parametry krzepnięcia, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, topiramat, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, złożony hormonalny produkt antykoncepcyjny, zwiększona aktywność aminotransferaz
Leksykon leków
Interakcje leku – Symbicort (80 mcg + 2,25 mcg)/dawkę

Produkt leczniczy Symbicort, zawierający budezonid (80 µg) i formoterol (2,25 µg) na dawkę inhalacyjną, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne są interakcje budezonidu z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, klarytromycyna), które mogą zwiększać stężenie budezonidu w osoczu nawet 3-6-krotnie, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub maksymalnego wydłużenia odstępu między dawkami. Formoterol natomiast wchodzi w interakcje farmakodynamiczne z beta-adrenolitykami, które mogą osłabiać jego działanie, oraz z lekami wydłużającymi odstęp QTc (np. chinidyna, dyzopiramid, terfenadyna), co zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu komorowego. Ponadto, jednoczesne stosowanie z inhibitorami MAO może prowadzić do wzrostu ciśnienia tętniczego, a z halogenowanymi węglowodorami stosowanymi w znieczuleniu ogólnym – do zwiększonego ryzyka arytmii.
beta-adrenolityk, budezonid i formoterol, choroba Parkinsona, choroba układu sercowo-naczyniowego, formoterol, glikozyd naparstnicy, halogenowany węglowodór, hipokaliemia, inhibitor izoenzymu CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, komorowe zaburzenia rytmu serca, kortykosteroid systemowy, leczenie podtrzymujące i doraźne, lek antyarytmiczny, lek antyhistaminowy, lek moczopędny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek β2-sympatykomimetyczny, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, odstęp QTc, pochodna fenotiazyny, pochodna ksantyny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny
Leksykon leków
Interakcje leku – Simvastatin Aurovitas 20 mg

Symwastatyna jest metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4 oraz transportery OATP1B, co czyni ją podatną na liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol, erytromycyna, inhibitory proteazy HIV) znacząco podwyższają stężenie symwastatyny w osoczu, co wiąże się z bardzo wysokim ryzykiem miopatii i rabdomiolizy, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane. Leki takie jak cyklosporyna i danazol również hamują metabolizm i transport symwastatyny, co wymaga unikania kojarzenia. Fibraty, zwłaszcza gemfibrozyl, wykazują wysokie ryzyko interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych, a ich łączne stosowanie z symwastatyną jest przeciwwskazane lub niezalecane. Niacyna w dawkach ≥1 g/dobę zwiększa ryzyko miopatii, dlatego dawka symwastatyny nie powinna przekraczać 10 mg/dobę. Leki wpływające na przewodnictwo wapniowe (amiodaron, amlodypina, werapamil, diltiazem) oraz niektóre leki przeciwwirusowe (elbaswir, grazoprewir) wymagają ograniczenia dawki symwastatyny do 20 mg/dobę.
amiodaron, amlodypina, boceprewir, cyklosporyna, CYP3A4, danazol, daptomycyna, diltiazem, elbaswir, erytromycyna, fenofibrat, fibrat, gemfibrozyl, grazoprewir, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kobicystat, kwas fusydowy, lek obniżający stężenie lipidów, lek przeciwwirusowy, lomitapid, miopatia, nefazodon, niacyna, pozakonazol, rabdomioliza, sok grejpfrutowy, telaprewir, telitromycyna, transporter OATP1B, werapamil, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Crusia 20 mg/0,2 ml (2000 j.m.)

Enoksaparyna sodowa, będąca heparyną drobnocząsteczkową o działaniu przeciwzakrzepowym, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, szczególnie z lekami wpływającymi na hemostazę. Niezalecane jest jednoczesne stosowanie enoksaparyny z salicylanami w dawkach przeciwzapalnych (>325 mg/dzień), NLPZ (np. ketorolak), lekami trombolitycznymi (alteplaza, reteplaza, streptokinaza, tenekteplaza, urokinaza) oraz innymi antykoagulantami (warfaryna, dabigatran, apiksaban, riwaroksaban) ze względu na bardzo wysokie ryzyko krwawień. Leki takie jak inhibitory agregacji płytek (klopidogrel, tyklopidyna, antagoniści GP IIb/IIIa), dekstran 40 oraz glikokortykosteroidy systemowe mogą być stosowane ostrożnie, z koniecznością ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia i objawów krwawienia. Ponadto, stosowanie leków zwiększających stężenie potasu (inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, spironolakton) wymaga kontroli poziomu potasu w surowicy z uwagi na ryzyko hiperkaliemii wynikające z hamowania wydzielania aldosteronu przez heparyny.
acenokumarol, aktywność anty-Xa, aldosteron, alteplaza, antagonista glikoproteiny IIb/IIIa, antagonista receptora angiotensyny II, apiksaban, aPTT, dabigatran, dextran 40, diuretyk oszczędzający potas, działanie antyagregacyjne, działanie przeciwzakrzepowe, enoksaparyna sodowa, glikokortykosteroid, hemostaza, hemostaza pierwotna, hemostaza wtórna, heparyna drobnocząsteczkowa, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor agregacji płytek, interakcja farmakodynamiczna, kaskada krzepnięcia, ketorolak, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, leki trombolityczne, niesteroidowe leki przeciwzapalne, ostry zespół wieńcowy, parametry koagulologiczne, powikłania, PT, riwaroksaban, salicylany, spironolakton, streptokinaza, tyklopidyna, układ krzepnięcia, urokinaza, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Escitalopram Bluefish 10 mg

Escitalopram Bluefish wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO (fenelzyna, izokarboksazyd, tranylcypromina) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; konieczny jest odstęp 14 dni po MAO i 7 dni po escytalopramie. Podobne przeciwwskazania dotyczą odwracalnych inhibitorów MAO-A (moklobemid) i nieselektywnych inhibitorów MAO (linezolid). Escitalopram nie powinien być stosowany z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre przeciwpsychotyczne, antybiotyki jak sparfloksacyna, moksyfloksacyna, dożylna erytromycyna), ze względu na ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca. Jednoczesne podawanie leków serotoninergicznych (tramadol, sumatryptan, buprenorfina) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, a leki obniżające próg drgawkowy (np. bupropion, meflochina) wymagają ostrożności. Współstosowanie z lekami przeciwzakrzepowymi wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia, a NLPZ zwiększają ryzyko krwawień. Preparaty z dziurawca zwyczajnego mogą nasilać działania niepożądane escytalopramu.
astemizol, buprenorfina, bupropion, cymetydyna, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna dożylna, escytalopram, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, halofantryna, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, Hypericum perforatum, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwmalaryczny, lek serotoninergiczny, linezolid, meflochina, metoprolol, mizolastyna, moklobemid, moksyfloksacyna, nieodwracalny nieselektywny inhibitor MAO, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, omeprazol, pentamidyna, pimozyd, pochodna fenotiazyny, propafenon, rysperydon, sparfloksacyna, sumatryptan, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z kwiatów dziewanny – Interakcje

Wyciąg z kwiatów dziewanny (Verbascum spp.) będący substancją czynną syropu Noverban (958 mg/5 ml) nie wykazuje udokumentowanych interakcji farmakodynamicznych ani farmakokinetycznych z innymi lekami. W badaniach klinicznych oraz raportach bezpieczeństwa nie zidentyfikowano istotnych klinicznie interakcji, a wyciąg nie wpływa na enzymy cytochromu P450, wiązanie z białkami osocza ani transportery leków. Produkt zawiera 4-7% (V/V) etanolu, co wymaga ostrożności u pacjentów z chorobami wątroby, padaczką, schorzeniami OUN lub stosujących leki o działaniu depresyjnym na OUN. Teoretyczne, niskie ryzyko interakcji farmakodynamicznych dotyczy leków przeciwkaszlowych (np. kodeina) i wykrztuśnych (np. bromheksyna), jednak nie zostało to potwierdzone klinicznie.
ambroksol, benzodiazepina, bezpieczeństwo farmakoterapii, bromheksyna, choroba ośrodkowego układu nerwowego, choroba wątroby, cytochrom P450, dekstrometorfan, indeks terapeutyczny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kodeina, lek działający depresyjnie na OUN, lek hamujący enzymy wątrobowe, lek indukujący enzymy wątrobowe, lek przeciwkaszlowy, lek sedatywny, lek wykrztuśny, padaczka, politerapia, transporter leku, Verbascum thapsus, wiązanie z białkami osocza, wyciąg z kwiatów dziewanny
Leksykon leków
Interakcje leku – Melisana Klosterfrau Original –

Melisana Klosterfrau Original, zawierająca 66,8% (V/V) etanolu oraz olejki lotne z 13 surowców roślinnych, wykazuje potencjał do licznych interakcji farmakodynamicznych i farmakokinetycznych. Szczególnie istotne jest nasilenie działania leków uspokajających (benzodiazepiny, barbiturany, leki przeciwhistaminowe o działaniu sedatywnym) oraz ryzyko nadmiernej sedacji, senności i zaburzeń psychomotorycznych. Preparat może modulować metabolizm leków poprzez wpływ na enzymy cytochromu P450 (CYP3A4, CYP2D6) i glikoproteinę P, co może prowadzić do zwiększenia stężenia leków we krwi. Zawartość etanolu zwiększa ryzyko interakcji z alkoholem spożywczym i lekami zawierającymi etanol, co może skutkować nasileniem depresji OUN, hepatotoksycznością oraz reakcjami typu disulfiramowego. Zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między podaniem Melisany a innymi lekami, a także unikanie jednoczesnego spożywania alkoholu.
benzodiazepina, cytochrom P450, działanie hipoglikemizujące, działanie sedatywne, efekt terapeutyczny, furanokumaryna, glikoproteina p, hepatotoksyczność, indeks terapeutyczny, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek nasenny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek uspokajający, liść melisy, metabolizm wątrobowy, ośrodkowy układ nerwowy, politerapia, reakcja disulfiramowa, wchłanianie leku, zaburzenie psychomotoryczne
Leksykon substancji czynnych
Heksamidyna – Interakcje

Heksamidyna diizetionanu, stosowana miejscowo, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza z antybiotykami polienowymi takimi jak amfoterycyna B, nystatyna i natamycyna. Mechanizm tych interakcji polega na konkurencyjnym wiązaniu do struktur ściany komórkowej grzybów, co prowadzi do zmniejszenia skuteczności terapeutycznej tych leków. W przypadku kremu Imazol plus zawierającego heksamidynę i klotrymazol, jednoczesne stosowanie z antybiotykami polienowymi jest przeciwwskazane lub wymaga ścisłego monitorowania efektów terapii. Ponadto, stosowanie kosmetyków, takich jak dezodoranty, w miejscu aplikacji preparatów z heksamidyną może prowadzić do fizykochemicznego tworzenia kompleksów, zmniejszających biodostępność substancji czynnej i osłabiających jej działanie, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania tych produktów.
absorpcja systemowa, amfoterycyna, amfoterycyna B, antybiotyk polienowy, biodostępność substancji czynnej, działanie przeciwbakteryjne i przeciwgrzybicze, farmakokinetyka substancji czynnej, grzybica, interakcja farmakodynamiczna, klotrymazol, krople do oczu, natamycyna, nystatyna, preparat kosmetyczny, terapia okulistyczna, terapia przeciwgrzybicza
Leksykon leków
Interakcje leku – Amotaks Dis 1 g

Amoksycylina wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Probenecyd znacząco zmniejsza nerkowe wydzielanie kanalikowe amoksycyliny, co prowadzi do podwyższenia i przedłużenia stężenia antybiotyku we krwi, zwiększając ryzyko działań niepożądanych. Tetracykliny i inne leki bakteriostatyczne hamują bakteriobójcze działanie amoksycyliny, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest niewskazane. Allopurynol zwiększa ryzyko skórnych reakcji alergicznych, co wymaga monitorowania pacjentów z wywiadem alergicznym. W przypadku doustnych leków przeciwzakrzepowych (acenokumarol, warfaryna) obserwuje się wzrost INR, co wymaga ścisłej kontroli czasu protrombinowego i ewentualnej modyfikacji dawki. Metotreksat w połączeniu z amoksycyliną może wykazywać zwiększoną toksyczność z powodu zmniejszonego wydalania cytostatyku, co wymaga monitorowania parametrów toksyczności.
acenokumarol, allopurynol, amoksycylina, antybiotyk o szerokim spektrum, czas protrombinowy, działanie bakteriobójcze, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek bakteriostatyczny, lek przeciwzakrzepowy doustny, metotreksat, metronidazol, probenecyd, reakcja alergiczna skórna, reakcja disulfiramopodobna, środek antykoncepcyjny doustny, tetracyklina, tinidazol, warfaryna, witamina K, wydzielanie kanalikowe nerkowe, zaburzenie wodno-elektrolitowe
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Buscopan 10 mg

Produkt leczniczy Buscopan w dawce 10 mg, zawierający hioscynę butylobromek, nie posiada specyficznych badań klinicznych oceniających wpływ na zdolności psychomotoryczne, w tym prowadzenie pojazdów mechanicznych i obsługę maszyn. Hioscyna butylobromek, jako lek o działaniu antycholinergicznym, może potencjalnie wywoływać działania niepożądane wpływające na funkcje poznawcze i motoryczne, co wymaga szczególnej ostrożności podczas kwalifikacji pacjenta do terapii. Szczególnie istotne jest to u osób starszych, stosujących jednocześnie inne leki działające na ośrodkowy układ nerwowy, z chorobami współistniejącymi oraz u pacjentów, których praca wymaga pełnej sprawności psychomotorycznej.
Buscopan, charakterystyka produktu leczniczego, działanie niepożądane, farmakoterapia, funkcja poznawcza i motoryczna, funkcja psychomotoryczna, hioscyny butylobromek, interakcja farmakodynamiczna, lek antycholinergiczny, ośrodkowy układ nerwowy, sprawność psychomotoryczna, tabletka powlekana, terapia farmakologiczna, zdolność psychomotoryczna
Leksykon substancji czynnych
Piracetam – Interakcje

Piracetam wykazuje korzystny profil interakcji farmakokinetycznych, co wynika z jego farmakokinetyki – około 90% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej, bez istotnego metabolizmu wątrobowego. Badania in vitro wykazały brak hamowania izoform CYP 1A2, 2B6, 2C8, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 i 4A9/11 przy stężeniach do 1422 μg/ml, a jedynie słabe hamowanie CYP 2A6 (21%) i CYP 3A4/5 (11%) przy najwyższym stężeniu, co klinicznie nie jest istotne. Nie stwierdzono wpływu piracetamu (do 20 g/dobę) na stężenia leków przeciwpadaczkowych (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, kwas walproinowy). Również interakcje farmakokinetyczne z alkoholem etylowym są nieistotne, jednak zaleca się ostrożność ze względu na potencjalne nasilenie działań niepożądanych ze strony OUN. W badaniu z acenokumarolem (9,6 g/dobę piracetamu) nie zaobserwowano wpływu na dawkę leku ani INR (2,5-3,5), lecz odnotowano istotne zmiany farmakodynamiczne w zakresie agregacji płytek, uwalniania β-tromboglobuliny, stężenia fibrynogenu, czynników von Willebranda oraz lepkości krwi.
acenokumarol, agregacja płytek krwi, alkohol etylowy, cytochrom P450, czynnik von Willebranda, działanie niepożądane, fenobarbital, fenytoina, fibrynogen, hormon tarczycy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoformy CYP, karbamazepina, kwas walproinowy, lek przeciwpadaczkowy, lepkość krwi, neuroleptyk, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, splątanie, stała hamowania, substancja nootropowa, walproinian, wskaźnik INR, zakrzepica żylna, β-tromboglobulina
Leksykon leków
Interakcje leku – Neurontin 800 800 mg

Gabapentyna wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, szczególnie z opioidami, gdzie podanie morfiny (60 mg, o kontrolowanym uwalnianiu) na 2 godziny przed gabapentyną (600 mg) zwiększa AUC gabapentyny o 44%, co prowadzi do nasilenia depresji ośrodkowego układu nerwowego (OUN) i ryzyka depresji oddechowej. Wskazane jest ścisłe monitorowanie pacjentów, zwłaszcza osób starszych, osłabionych, z chorobami układu oddechowego oraz stosujących politerapię. Brak istotnych interakcji farmakokinetycznych stwierdzono z lekami przeciwpadaczkowymi (fenobarbital, fenytoina, kwas walproinowy, karbamazepina) oraz doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi noretyndron i/lub etynyloestradiol. Probenecyd nie wpływa na wydalanie gabapentyny, a cymetydyna powoduje jedynie niewielkie, klinicznie nieistotne zmniejszenie jej wydalania.
antykoncepcja hormonalna, AUC, biodostępność gabapentyny, choroba wrzodowa, cymetydyna, depresja oddechowa, dna moczanowa, dostępność biologiczna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, kwas walproinowy, lek przeciwpadaczkowy, lek zobojętniający, noretyndron, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, politerapia, probenecyd, senność, uspokojenie polekowe, zaburzenia funkcji poznawcze, zaburzenia koordynacji ruchowej, zawroty głowy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Urofort

Preparat leczniczy Urofort, zawierający wyciągi z liścia mącznicy (45%), ziela nawłoci (35%) oraz ziela pokrzywy (20%) w postaci płynu doustnego, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów płci męskiej, u których konieczna jest wcześniejsza konsultacja lekarska. W trakcie terapii należy monitorować objawy alarmowe takie jak gorączka, trudności w oddawaniu moczu, skurcze oraz hematuria, które wskazują na możliwe poważne schorzenia układu moczowego i wymagają natychmiastowego przerwania leczenia i konsultacji medycznej. Zmiana zabarwienia moczu na zielonkawo-brunatny jest efektem działania wyciągu z mącznicy i nie stanowi powodu do przerwania terapii.
choroba wątroby, cytochrom P450, działanie moczopędne, hematuria, infekcja układu moczowego, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kamica układu moczowego, lek moczopędny, mącznica lekarska, nawłoć pospolita, pokrzywa zwyczajna, próg drgawkowy, stan zapalny, trudności w oddawaniu moczu, uzależnienie od alkoholu, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie mikcji, zwężenie dróg moczowych
Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z karczocha – Interakcje

Wyciąg z karczocha (Cynara scolymus L.) stosowany w preparacie Cynarex zawiera 250 mg suchego ekstraktu z ziela karczocha (stosunek surowiec:ekstrakt 3-5:1) z użyciem 50% etanolu jako ekstrahentu. Nie przeprowadzono formalnych badań klinicznych dotyczących interakcji tego wyciągu z innymi lekami, co ogranicza możliwość formułowania jednoznacznych zaleceń terapeutycznych. Ze względu na potencjalne działanie hepatoprotekcyjne wyciągu oraz metabolizm alkoholu głównie w wątrobie, istnieje teoretyczne ryzyko interakcji farmakodynamicznych, jednak brak jest potwierdzonych danych klinicznych. Zaleca się ostrożność zwłaszcza u pacjentów przyjmujących leki o wąskim indeksie terapeutycznym oraz leki metabolizowane przez enzymy cytochromu P450. Teoretyczne interakcje wyciągu z karczocha obejmują potencjalne modyfikacje metabolizmu wątrobowego alkoholu, wpływ na aktywność enzymów cytochromu P450, synergistyczne działanie z lekami moczopędnymi oraz możliwy wpływ na metabolizm leków przeciwzakrzepowych. Poziom istotności klinicznej tych interakcji pozostaje nieokreślony z powodu braku badań klinicznych. W praktyce klinicznej rekomenduje się monitorowanie efektów terapeutycznych, działań niepożądanych, parametrów krzepnięcia oraz równowagi wodno-elektrolitowej podczas jednoczesnego stosowania wyciągu z karczocha z innymi lekami, szczególnie u pacjentów z chorobami wątroby lub przyjmujących leki o wąskim indeksie terapeutycznym.
biodostępność, choroba wątroby, Cynara scolymus, cytochrom P450, ekstrahent, enzymy wątrobowe, etanol, interakcja farmakodynamiczna, interakcja lekowa, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm wątrobowy, parametry krzepnięcia, równowaga wodno-elektrolitowa, synergizm, wąski indeks terapeutyczny, wyciąg z karczocha
Leksykon leków
Interakcje leku – Imatinib LEK-AM 400 mg

Imatynib jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol, inhibitory proteaz HIV czy makrolidy (erytromycyna, klarytromycyna), zwiększają stężenie imatynibu w osoczu (Cmax o 26%, AUC o 40%), co wymaga ostrożności i ewentualnej redukcji dawki. Z kolei induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital czy dziurawiec, znacząco obniżają ekspozycję na imatynib (Cmax ↓ 54%, AUC ↓ 74%), co może prowadzić do niepowodzenia terapii i wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub zwiększenia dawki imatynibu. Imatynib jako inhibitor CYP3A4 podwyższa stężenia leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez ten enzym, np. cyklosporyny, takrolimusu, pimozydu, ergotaminy czy symwastatyny (Cmax 2x, AUC 3,5x), co wymaga monitorowania toksyczności. Ponadto, imatynib hamuje CYP2D6, zwiększając stężenia metoprololu o około 23%, co wskazuje na konieczność monitorowania klinicznego przy stosowaniu leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez CYP2D6.
alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, azol przeciwgrzybiczny, benzodiazepina, bloker kanału wapniowego, dysfagia, dziurawiec, glejak złośliwy, glikokortykosteroid, heparyna niskocząsteczkowa, hepatotoksyczność, indeks terapeutyczny, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, izoenzym CYP3A4, L-asparaginaza, lek antyarytmiczny, lek immunosupresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lewotyroksyna, metabolizm imatynibu, mielosupresja, opioid, Ph+ ALL, pochodna dihydropirydyny, pochodna kumaryny, powikłanie krwotocze, statyna, substrat CYP2D6, terapia imatynibem, toksyczność leku, tyreoidektomia
Leksykon leków
Interakcje leku – Gabitril 15 mg

Tiagabina, metabolizowana głównie przez enzymy CYP3A4/5, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami indukującymi enzymy wątrobowe, takimi jak fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, prymidon oraz ryfampicyna. Te leki przyspieszają metabolizm tiagabiny, co skutkuje obniżeniem jej stężenia w osoczu i skróceniem okresu półtrwania, wymagając zwiększenia dawki dobowej i/lub częstotliwości podawania w celu utrzymania skuteczności terapeutycznej. U pacjentów nieprzyjmujących induktorów enzymów CYP stężenie tiagabiny jest około dwukrotnie wyższe, co wymaga stosowania mniejszych dawek i wolniejszego ich zwiększania. Ponadto, ziele dziurawca, silny induktor CYP3A4, jest przeciwwskazane w terapii tiagabiną ze względu na ryzyko znacznego obniżenia jej stężenia i utraty efektu terapeutycznego.
alkohol etylowy, cymetydyna, CYP 3A4/5, digoksyna, enzymy CYP 450, farmakokinetyka tiagabiny, fenobarbital, fenytoina, GABA, hormonalny środek antykoncepcyjny, Hypericum perforatum, induktor CYP3A4/5, induktor enzymów CYP, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor enzymów wątrobowych, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, kwas gamma-aminomasłowy, kwas walproinowy, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, OUN, parametry krzepnięcia, prymidon, receptor GABA, receptor glutaminergiczny, ryfampicyna, sedacja, skuteczność terapeutyczna, stężenie w osoczu, teofilina, tiagabina, układ neuroprzekaźnikowy, warfaryna, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Tegretol CR 200 200 mg

Karbamazepina, składnik aktywny Tegretolu CR, jest metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, który katalizuje powstawanie aktywnego metabolitu karbamazepiny-10,11-epoksydu. Lek ten jest silnym induktorem enzymów wątrobowych fazy I i II, co prowadzi do licznych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Inhibitory CYP3A4 mogą zwiększać stężenie karbamazepiny i jej metabolitu, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych takich jak zawroty głowy, senność, ataksja czy diplopia. Induktory CYP3A4 natomiast obniżają stężenie karbamazepiny, zmniejszając jej skuteczność terapeutyczną. Przeciwwskazane jest łączenie karbamazepiny z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) – konieczne jest odstawienie MAO co najmniej 2 tygodnie przed rozpoczęciem terapii. W trakcie leczenia zaleca się monitorowanie stężeń karbamazepiny i dostosowanie dawkowania w przypadku jednoczesnego stosowania leków takich jak makrolidy, azole przeciwgrzybicze, leki przeciwdepresyjne, przeciwpadaczkowe, przeciwwirusowe, kardiologiczne czy immunosupresyjne.
alkohol etylowy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, azol przeciwgrzybiczny, cytochrom P450 3A4, depresja ośrodkowego układu nerwowego, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie hepatotoksyczne, enzym wątrobowy, hepatotoksyczność, hiponatremia, hormonalny środek antykoncepcyjny, indukcja enzymów wątrobowych, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kwas walproinowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwirusowy, lek zwiotczający mięśnie, metabolit karbamazepiny, mikrosomalana hydrolaza epoksydowa, objawy neurologiczne, preparat z dziurawcem, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny
Leksykon leków
Interakcje leku – Dexmedetomidine Altan 100 mcg/ml

Deksmedetomidyna, jako agonista receptorów α2-adrenergicznych, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy oraz wpływającymi na układ sercowo-naczyniowy. Współpodawanie z izofluranem, propofolem, alfentanylem i midazolamem prowadzi do nasilenia efektów sedatywnych, znieczulających i depresyjnych na OUN, co wymaga indywidualnej redukcji dawek i ścisłego monitorowania pacjenta. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów stosujących beta-adrenolityki i inne leki hipotensyjne lub bradykardyzujące, gdyż deksmedetomidyna może nasilać ich działanie, powodując obniżenie ciśnienia tętniczego i zwolnienie rytmu serca. W badaniach nie wykazano istotnych interakcji farmakokinetycznych z najczęściej stosowanymi środkami znieczulającymi, jednak in vitro obserwowano hamowanie CYP2B6 oraz indukcję izoenzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9 i CYP3A4, co może wpływać na metabolizm leków będących ich substratami.
alfentanil, alkohol etylowy, benzodiazepina, beta-adrenolityk, bradykardia, CYP1A2, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, deksmedetomidyna, depresja oddechowa, depresja OUN, działanie hipotensyjne, działanie opioidowe, działanie znieczulające, efekt hipotensyjny, efekt sedatywny, esmolol, hepatotoksyczność, indukcja enzymatyczna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, izofluran, metabolizm wątrobowy, midazolam, mikrosom wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, parametr farmakokinetyczny, propofol, receptor α2-adrenergiczny, układ sercowo-naczyniowy, układ sercowo-oddechowy, zaburzenia rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Relanium 5 mg

Diazepam, metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A i CYP2C19, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do zmiany jego stężenia i działania terapeutycznego. Inhibitory tych enzymów, takie jak ketokonazol, fluwoksamina czy ryfampicyna, mogą powodować zwiększenie i przedłużenie działania uspokajającego diazepamu. Szczególnie istotna jest interakcja z rytonawirem, prowadząca do znacznego wzrostu stężenia diazepamu w surowicy i ryzyka depresji oddechowej, co wymaga często redukcji dawki. Ponadto, diazepam wpływa na metabolizm fenytoiny, a cyzapryd może przyspieszać jego wchłanianie, nasilając tymczasowo efekt uspokajający. W tabeli interakcji podano poziomy ważności, gdzie interakcje z rytonawirem, opioidami i alkoholem oceniono jako bardzo wysokie, a z inhibitorami CYP3A i CYP2C19 oraz lekami przeciwpadaczkowymi jako wysokie.
amnezja następcza, buprenorfina, choroba obturacyjna płuc, cyzapryd, depresja oddechowa, działanie uspokajające, inhibitor enzymu CYP, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, izoenzym cytochromu P450, kwas walproinowy, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek znieczulający, metabolizm diazepamu, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, receptor GABA-ergiczny, rytonawir, terapia antyretrowirusowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Escitalopram Actavis 20 mg

Escytalopram Actavis wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie escytalopramu z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO, moklobemidem oraz linezolidem ze względu na wysokie ryzyko zespołu serotoninowego. Również jednoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre przeciwpsychotyczne, trójpierścieniowe antydepresanty, wybrane antybiotyki) jest przeciwwskazane z powodu zwiększonego ryzyka zaburzeń rytmu serca. W przypadku inhibitorów CYP2C19 (np. omeprazol 30 mg/dobę, esomeprazol, flukonazol) oraz cymetydyny (400 mg 2x/dobę) obserwuje się umiarkowane zwiększenie stężenia escytalopramu w osoczu (odpowiednio około 50% i 70%), co może wymagać dostosowania dawki. Escytalopram hamuje także CYP2D6, co prowadzi do podwojenia stężenia leków metabolizowanych przez ten enzym, takich jak dezypramina czy metoprolol, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania pacjenta.
astemizol, beta-bloker, cymetydyna, CYP2D6, dezypramina, dziurawiec zwyczajny, esomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, halofantryna, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, hydroksyzyna, inhibicja CYP2D6, inhibitor CYP2C19, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, klomipramina, lanzoprazol, lek obniżający próg drgawkowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, lek SSRI, lek wydłużający odstęp QT, linezolid, metabolizm escytalopramu, metoprolol, mizolastyna, moklobemid, nieselektywny nieodwracalny inhibitor MAO, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, omeprazol, pimozyd, pochodna fenotiazyny, propafenon, rysperydon, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyklopidyna, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Ziele męczennicy – Interakcje

Ziele męczennicy (Passiflora incarnata L.) w dawce 32 mg na tabletkę powlekaną jest składnikiem preparatu Neurapas, który dodatkowo zawiera wyciąg z ziela dziurawca (60 mg) oraz korzenia kozłka lekarskiego (28 mg). Mimo że samo ziele męczennicy nie wykazuje istotnych interakcji farmakodynamicznych, obecność ziela dziurawca w preparacie niesie ryzyko zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu leków serotoninergicznych, objawiającego się zaburzeniami autonomicznymi, psychicznymi i motorycznymi. Dziurawiec indukuje enzymy cytochromu P450 (CYP3A4, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19) oraz glikoproteinę P, co przyspiesza metabolizm wielu leków i może obniżać ich stężenie w osoczu, zmniejszając skuteczność terapeutyczną. Szczególnie przeciwwskazane jest łączenie Neurapasu z lekami przeciwzakrzepowymi typu kumaryny, immunosupresantami (cyklosporyna, ewerolimus, syrolimus, takrolimus), inhibitorami proteazy, nukleozydowymi inhibitorami odwrotnej transkryptazy oraz cytostatykami metabolizowanymi przez wymienione enzymy i transportowane przez glikoproteinę P.
antykoncepcja hormonalna, cytochrom P450, działanie sedatywne, glikoproteina p, immunosupresanty, inhibitory odwrotnej transkryptazy, inhibitory proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, korzeń kozłka lekarskiego, krwawienie międzymiesiączkowe, kumaryna, leki przeciwnowotworowe, Neurapas, ośrodkowy układ nerwowy, SSRI, tryptany, zespół serotoninowy, ziele dziurawca, ziele męczennicy
Leksykon substancji czynnych
Propranolol – Interakcje

Propranolol, jako nieselektywny beta-adrenolityk, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z antagonistami wapnia (werapamil, diltiazem), które może prowadzić do ciężkiej bradykardii i niedociśnienia tętniczego, zwłaszcza u pacjentów z niewyrównaną niewydolnością serca. Również leki sympatykomimetyczne (np. adrenalina podawana pozajelitowo) mogą wywołać skurcz naczyń i bradykardię. Propranolol jest przeciwwskazany u pacjentów z astmą ze względu na antagonizm działania beta-agonistów rozszerzających oskrzela. Interakcje z fingolimodem mogą nasilać bradykardię, a z propafenonem – podwajać stężenie propranololu w osoczu, co wymaga unikania takiego skojarzenia. Ponadto, propranolol może zwiększać stężenie warfaryny, cymetydyny, fluwoksaminy i ryzatryptanu, co wymaga monitorowania odpowiednich parametrów i dostosowania dawek.
alfa-adrenolityk, amiodaron, antagonista wapnia, antagonista wapnia dihydropirydynowy, barbituran, beta-adrenolityk nieselektywny, beta-agonista, bradykardia, bradykardia zatokowa, chloropromazyna, cymetydyna, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie inotropowe ujemne, działanie rozszerzające oskrzela, ergotamina, fingolimod, fluwoksamina, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, hipotonia ortostatyczna, inhibitor MAO, insulina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens teofiliny, klonidyna, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwmigrenowy, lek przeciwnadciśnieniowy o działaniu ośrodkowym, lek sympatykomimetyczny, lidokaina, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca niewyrównana, NLPZ, oznaczanie katecholamin, propafenon, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, ryfampicyna, ryzatryptan, skurcz naczyń, środek znieczulający, teofilina, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Dexamethasone Krka 8 mg

Deksametazon wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zwiększonego występowania owrzodzeń żołądka i krwawień przy jednoczesnym stosowaniu NLPZ i kwasu acetylosalicylowego, a także na osłabienie działania leków przeciwcukrzycowych (insulina, metformina, sulfonylomocznik) z ryzykiem hiperglikemii i ketoacydozy. Deksametazon nasila hipokaliemiczny efekt diuretyków pętlowych, tiazydowych oraz amfoterycyny B, co zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca, w tym torsade de pointes. Przed terapią należy wyrównać niedobór potasu, monitorować elektrolity i wykonać EKG. Istotne jest także unikanie jednoczesnego stosowania inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, ritonawir, erytromycyna), które zwiększają stężenie deksametazonu w osoczu i ryzyko działań niepożądanych, oraz induktorów CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina), które obniżają jego stężenie i skuteczność terapeutyczną.
amfoterycyna B, aminoglutetymid, antybiotyk makrolidowy, antykoagulant doustny, atropina, azol przeciwgrzybiczny, barbituran, chlorokina, cholestyramina, ciśnienie śródoczne, cyklosporyna, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, deksametazon, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, efedryna, erytromycyna, fenytoina, fluorochinolon, glikozyd nasercowy, hiperglikemia, hipokaliemia, hydroksychlorokina, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor cholinesterazy, inhibitor CYP3A, inhibitor proteazy HIV, insulina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoniazyd, karbamazepina, kardiomiopatia, ketoacydoza cukrzycowa, ketokonazol, klirens nerkowy, kobicystat, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwcukrzycowy, meflokina, metformina, miastenia gravis, miopatia, niedepolaryzujący środek zwiotczający, niedoczynność kory nadnerczy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, prazykwantel, protyrelina, ritonawir, ryfabutyna, ryfampicyna, somatotropina, sulfonylomocznik, szczepionka żywa, talidomid, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, węgiel aktywny, zapalenie ścięgna, zerwanie ścięgna
Leksykon leków
Interakcje leku – Pregabalin Stada 150 mg

Pregabalina, będąca substancją czynną leku Pregabalin Stada, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, w którym główną drogą eliminacji jest wydalanie niezmienionej substancji w moczu, a metabolizm stanowi mniej niż 2% dawki. Nie wykazuje istotnego wiązania z białkami osocza ani hamowania enzymów metabolizujących inne leki, co przekłada się na niskie ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Badania in vivo nie wykazały klinicznie istotnych interakcji z lekami przeciwpadaczkowymi (fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, gabapentyna), lorazepamem, oksykodonem, etanolem, doustnymi lekami antykoncepcyjnymi (noretysteron, etynyloestradiol), doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, insuliną, diuretykami, fenobarbitalem, tiagabiną oraz topiramatem, co nie wymaga modyfikacji dawkowania tych preparatów.
białko osocza, depresja oddechowa, diuretyk, doustny lek przeciwcukrzycowy, etanol, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, funkcja poznawcza, gabapentyna, hormonalny środek antykoncepcyjny, insulina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens pregabaliny, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lorazepam, metabolizm leków, motoryka duża, niewydolność oddechowa, noretysteron, oksykodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, pregabalina, sedacja, śpiączka, tiagabina, topiramat, upośledzenie funkcji poznawczych, zaburzenie koordynacji ruchowej
Leksykon leków
Interakcje leku – Tachyben 50 mg

Urapidyl, substancja czynna preparatu Tachyben, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii hipotensyjnej. Szczególnie istotne jest nasilenie działania hipotensyjnego przy jednoczesnym stosowaniu antagonistów receptorów alfa-adrenergicznych, leków rozszerzających naczynia oraz innych leków hipotensyjnych, co wymaga ostrożności i często redukcji dawek. Interakcja z baklofenem może potęgować efekt hipotensyjny, a cymetydyna hamuje metabolizm urapidylu, zwiększając jego stężenie w surowicy o około 15%, co wskazuje na konieczność rozważenia zmniejszenia dawki Tachybenu. Dodatkowo, leki takie jak imipramina i neuroleptyki zwiększają ryzyko hipotonii ortostatycznej, a kortykosteroidy mogą osłabiać efekt przeciwnadciśnieniowy urapidylu poprzez retencję sodu i wody.
alkohol etylowy, antagonista receptorów alfa-adrenergicznych, baklofen, cymetydyna, działanie hipotensyjne, hipotonia ortostatyczna, imipramina, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, kortykosteroid, lek hipotensyjny, lek neuroleptyczny, lek rozszerzający naczynia, metabolizm urapidylu, nadmierny spadek ciśnienia tętniczego, odwodnienie organizmu, retencja sodu i wody, rozszerzenie naczyń obwodowych, urapidyl, zaburzenie świadomości, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Pemetrexed Eugia 500 mg

Pemetreksed jest głównie wydalany przez nerki w postaci niezmienionej, głównie poprzez wydzielanie w cewkach nerkowych, z mniejszym udziałem filtracji kłębuszkowej. Interakcje farmakokinetyczne dotyczą przede wszystkim leków nefrotoksycznych (aminoglikozydy, diuretyki pętlowe, związki platyny, cyklosporyna), które mogą opóźniać eliminację pemetreksedu, zwiększając ryzyko toksyczności. Konkurencja o transport nerkowy ze strony leków takich jak probenecyd czy penicylina również może spowalniać wydalanie. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) i kwas acetylosalicylowy w dużych dawkach (ibuprofen >1600 mg/dobę, ASA ≥1,3 g/dobę) zmniejszają wydalanie pemetreksedu, szczególnie u pacjentów z klirensem kreatyniny <80 ml/min, co wymaga ścisłego monitorowania lub unikania ich stosowania w okresie 2 dni przed i po podaniu leku. NLPZ o długim okresie półtrwania (piroksykam, rofekoksyb) u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością nerek wymagają przerwy w stosowaniu co najmniej 5 dni przed i 2 dni po terapii pemetreksedem. Metabolizm wątrobowy pemetreksedu jest ograniczony, a interakcje z enzymami CYP450 są klinicznie nieistotne.
abstynencja od alkoholu, antybiotyk aminoglikozydowy, cyklosporyna, CYP1A2, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A, diuretyk pętlowy, doustny antykoagulant, efekt hepatotoksyczny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, klirens kreatyniny, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwzakrzepowe, lek nefrotoksyczny, metabolizm wątrobowy, mielosupresja, mikrosom wątroby, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nudności i wymioty, pemetreksed, piroksykam, powikłanie zakrzepowe, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, rofekoksyb, szczepionka przeciwko żółtej gorączce, uogólniony odczyn poszczepienny, wskaźnik INR, wydalanie nerkowe, wydzielanie cewkowe, związek platyny, żywa atenuowana szczepionka