blokada receptorów beta-adrenergicznych

Blokada receptorów beta-adrenergicznych to mechanizm działania leków znanych jako beta-blokery lub beta-adrenolityki, które selektywnie blokują działanie katecholamin (adrenaliny i noradrenaliny) na receptory beta-adrenergiczne. Dzięki temu hamują one efekty pobudzenia układu współczulnego.

Receptory beta-adrenergiczne dzielą się na trzy główne podtypy: beta-1 (dominujące w sercu), beta-2 (obecne głównie w oskrzelach i naczyniach krwionośnych) oraz beta-3 (znajdujące się głównie w tkance tłuszczowej). W zależności od selektywności działania, beta-blokery mogą wpływać na wszystkie podtypy receptorów (leki nieselektywne) lub wybiórczo na receptory beta-1 (leki kardioselektywne).

Blokada receptorów beta-adrenergicznych prowadzi do wielu efektów klinicznych, w tym zwolnienia częstości akcji serca, zmniejszenia siły skurczu mięśnia sercowego, obniżenia ciśnienia tętniczego, zmniejszenia przewodzenia w węźle przedsionkowo-komorowym oraz redukcji zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen. Te właściwości sprawiają, że beta-blokery są szeroko stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego, choroby wieńcowej, niewydolności serca, zaburzeń rytmu serca oraz w prewencji wtórnej po zawale mięśnia sercowego.

Nieselektywna blokada receptorów beta może jednak powodować niepożądane działania uboczne, takie jak skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą czy POChP (poprzez blokadę receptorów beta-2), pogorszenie przepływu obwodowego, czy maskowanie objawów hipoglikemii u pacjentów z cukrzycą. Z tego powodu wybór odpowiedniego beta-blokera powinien być zawsze zindywidualizowany i uwzględniać profil bezpieczeństwa u konkretnego pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl