obrzęk obwodowy
Obrzęk obwodowy to stan patologiczny charakteryzujący się zwiększoną objętością płynu w przestrzeni pozakomórkowej, najczęściej manifestujący się w dystalnych częściach kończyn. Jest objawem wielu schorzeń, od łagodnych po poważne, często jednak wiąże się z dysfunkcją układu sercowo-naczyniowego, nerek lub wątroby.
Patofizjologia obrzęku obwodowego obejmuje zwiększone ciśnienie hydrostatyczne (np. w niewydolności serca), zmniejszone ciśnienie onkotyczne (np. w hipoalbuminemii), zwiększoną przepuszczalność naczyń (np. w zapaleniach) lub upośledzony drenaż limfatyczny. Klinicznie obrzęk można ocenić poprzez test wciskania, gdzie ucisk palcem pozostawia wgłębienie w tkance obrzękniętej.
Diagnostyka różnicowa obrzęków obwodowych powinna uwzględniać niewydolność serca, marskość wątroby, zespół nerczycowy, niedoczynność tarczycy, obrzęk limfatyczny, zakrzepicę żył głębokich oraz reakcje polekowe. Istotne jest różnicowanie obrzęków symetrycznych od asymetrycznych oraz określenie ich związku z porą dnia i pozycją ciała.
Leczenie obrzęków obwodowych zależy od przyczyny podstawowej. Może obejmować stosowanie diuretyków, modyfikację diety (ograniczenie soli), unoszenie kończyn, noszenie pończoch uciskowych oraz leczenie choroby podstawowej. W przypadkach ciężkich obrzęków, zwłaszcza związanych z niewydolnością serca, może być konieczna hospitalizacja.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Dipperam 10 mg + 160 mg
Produkt złożony Dipperam, zawierający amlodypinę i walsartan, był oceniany w pięciu kontrolowanych badaniach klinicznych obejmujących 5175 pacjentów, z czego 2613 otrzymywało skojarzenie obu substancji. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zapalenie nosowej części gardła, objawy grypopodobne, reakcje nadwrażliwości, ból głowy, omdlenia, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęki (w tym obrzęk z dołkiem pod wpływem ucisku, obrzęk twarzy i obwodowe), zmęczenie, nagłe zaczerwienienie skóry oraz uderzenia gorąca. Obrzęki obwodowe, typowe dla amlodypiny, występowały rzadziej u pacjentów stosujących lek złożony niż u tych leczonych wyłącznie amlodypiną (średnia częstość 5,1%). Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana.
amlodypina i walsartan, ból głowy, choroba posurowicza, Dipperam, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperlipidemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, impotencja, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność nerek, objawy grypopodobne, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, obrzęk Quinckego, obrzęk twarzy, omdlenie, pęcherzowe zapalenie skóry, reakcja nadwrażliwości, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, tachykardia komorowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie wzwodu, zapalenie naczyń, zapalenie nosowej części gardła, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Mirtor 45 mg
Mirtazapina, dostępna w dawkach 15 mg, 30 mg i 45 mg w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które mogą utrudniać różnicowanie objawów choroby podstawowej od efektów terapii. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (występujące u >5% pacjentów) to senność, uspokojenie, suchość w ustach, zwiększenie masy ciała i apetytu, zawroty głowy oraz zmęczenie. Szczególnie istotne są ciężkie reakcje skórne (SCAR), takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), reakcja DRESS, pęcherzowe zapalenie skóry oraz rumień wielopostaciowy, które stanowią zagrożenie życia i wymagają natychmiastowego odstawienia leku i interwencji medycznej. Metaanaliza 20 randomizowanych badań klinicznych obejmująca 1501 pacjentów leczonych mirtazapiną do 60 mg oraz 850 pacjentów na placebo potwierdziła występowanie tych działań niepożądanych w czasie terapii do 12 tygodni.
agranulocytoza, anemia aplastyczna, ciężka reakcja skórna, depresja szpiku kostnego, eozynofilia, granulocytopenia, halucynacje, hiperprolaktynemia, hiponatremia, hipotonia ortostatyczna, kinaza kreatynowa, mioklonie, mirtazapina, myśli samobójcze, niedociśnienie, obrzęk obwodowy, parestezje, pęcherzowe zapalenie skóry, podwyższone aminotransferazy, priapizm, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, senność, somnambulizm, suchość w jamie ustnej, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, zapalenie trzustki, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół niespokojnych nóg, zespół niewłaściwego wydzielania ADH, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, zwiększenie apetytu, zwiększenie masy ciała - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pitamet 1 mg
Pitawastatyna, dostępna w dawkach 1 mg, 2 mg i 4 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na danych z badań klinicznych oraz obserwacji porejestracyjnych. Odsetek przerwań leczenia z powodu działań niepożądanych wynosił poniżej 4%. Najczęstszym działaniem niepożądanym były bóle mięśni, a podwyższone stężenie kinazy keratynowej (CK) przekraczające 3-krotnie górną granicę normy wystąpiło u 1,8% pacjentów, natomiast znaczne podwyższenie CK (≥10x GGN) z towarzyszącymi skurczami mięśni było rzadkie (0,04%). Częstość występowania działań niepożądanych obejmuje m.in. zaburzenia żołądkowo-jelitowe (zaparcia, biegunki, nudności), podwyższone aminotransferazy (AST, ALT) niezbyt często, a także bóle mięśni i stawów często. Istotne jest zwiększone ryzyko rozwoju cukrzycy, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka takimi jak glukoza na czczo ≥5,6 mmol/l, BMI >30 kg/m², podwyższone triglicerydy czy nadciśnienie tętnicze.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anemia, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, cukrzyca, częstomocz, depresja, ginekomastia, hipoestezja, immunozależna miopatia martwicza, jadłowstręt, kinaza keratynowa, miastenia, miastenia oczna, miopatia, nieprawidłowa czynność wątroby, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, osłabienie, ostre zapalenie trzustki, pitawastatyna, podwyższone aminotransferazy, pokrzywka, rabdomioliza, rumień, skurcz mięśni, śródmiąższowa choroba płuc, suchość w ustach, świąd, szum w uszach, utrata pamięci, wymioty, wysypka, zaburzenia funkcji seksualnych, zaburzenia ostrości widzenia, zaburzenia smaku, zaburzenia snu, zaparcia, zawroty głowy, zespół toczniopodobny, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sitagliptin Sandoz 25 mg
Sitagliptin Sandoz, zawierający sytagliptynę (chlorowodorek jednowodny) w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg, jest stosowany w terapii cukrzycy typu 2. Profil bezpieczeństwa leku obejmuje ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym ostrego zapalenia trzustki (w tym martwiczego i krwotocznego), które mogą prowadzić do zgonu, choć częstość ich występowania jest nieznana. W badaniu TECOS odnotowano zapalenie trzustki u 0,3% pacjentów leczonych sytagliptyną versus 0,2% w grupie placebo. Hipoglikemia występowała często, zwłaszcza w terapii skojarzonej z pochodnymi sulfonylomocznika (4,7-13,8%) oraz insuliną (9,6%). Inne działania niepożądane to m.in. małopłytkowość (rzadko), reakcje nadwrażliwości (częstość nieznana), bóle głowy (często), śródmiąższowa choroba płuc (częstość nieznana), zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz zmiany skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i pemfigoid pęcherzowy (częstość nieznana).
artropatia, badanie TECOS, bezpieczeństwo sercowo-naczyniowe, chlorowodorek jednowodny, ciężka hipoglikemia, cukrzyca typu 2, hipoglikemia, małopłytkowość, martwicze zapalenie trzustki, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowa choroba płuc, sytagliptyna, terapia skojarzona, zapalenie błony śluzowej nosogardła, zapalenie kości i stawów, zapalenie naczyń skóry, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – SITAGLIPTIN BIOTON 50 mg
Profil bezpieczeństwa sytagliptyny (SITAGLIPTIN BIOTON 50 mg) obejmuje zarówno często występujące, jak i rzadkie działania niepożądane. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zapalenia trzustki, w tym ostrego oraz martwiczego lub krwotocznego, które może być śmiertelne. Reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, oraz hipoglikemia, zwłaszcza w terapii skojarzonej z pochodnymi sulfonylomocznika (4,7-13,8%) lub insuliną (9,6%), stanowią istotne zagrożenia kliniczne. Inne działania niepożądane obejmują trombocytopenię (rzadko), bóle głowy (często), zawroty głowy (niezbyt często), śródmiąższową chorobę płuc (częstość nieznana), zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zmiany skórne (w tym zespół Stevensa-Johnsona i pemfigoid pęcherzowy), bóle mięśniowo-szkieletowe oraz zaburzenia czynności nerek, w tym ostrą niewydolność nerek (częstość nieznana). Ponadto, zakażenia górnych dróg oddechowych i zapalenie błony śluzowej nosogardła występowały u ≥5% pacjentów.
artropatia, badanie TECOS, ciężka hipoglikemia, hipoglikemia, insulina, martwicze zapalenie trzustki, metformina, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, odpowiedź anafilaktyczna, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pioglitazon, pochodna sulfonylomocznika, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowa choroba płuc, sytagliptyna, terapia skojarzona, trombocytopenia, zaburzenie czynności nerek, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosogardła, zapalenie kości i stawów, zapalenie naczyń skóry, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczająca choroba skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Solifurin 5 mg
Solifurin, zawierający bursztynian solifenacyny w dawce 5 mg, wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla leków o właściwościach cholinolitycznych. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym jest suchość w jamie ustnej, występująca u 11% pacjentów przy dawce 5 mg, co jest istotnie wyższe niż w grupie placebo (4%), a przy dawce 10 mg wzrasta do 22%. Inne często zgłaszane objawy obejmują zaparcia, nudności, niestrawność, ból brzucha, refluks żołądkowo-przełykowy oraz suchość w gardle. Działania niepożądane ze strony układu nerwowego to senność i zaburzenia smaku, natomiast ze strony układu sercowo-naczyniowego po wprowadzeniu leku do obrotu odnotowano poważne zdarzenia, takie jak torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, migotanie przedsionków, kołatanie serca i tachykardia. Skórne reakcje niepożądane obejmują suchość skóry, świąd, wysypkę, rumień wielopostaciowy, pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy oraz złuszczające zapalenie skóry.
arytmia komorowa, arytmia nadkomorowa, bursztynian solifenacyny, dysfonia, hiperkaliemia, jaskra, klasyfikacja MedDRA, kołatanie serca, majaczenie, migotanie przedsionków, niedrożność jelita, niedrożność okrężnicy, niestrawność, nudność, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, osłabienie mięśni, osłabienie perystaltyki jelit, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, solifenacyna, splątanie, suchość jamy nosowej, suchość jamy ustnej, suchość skóry, tachykardia, torsade de pointes, trudność w oddawaniu moczu, właściwość cholinolityczna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie smaku, zakażenie układu moczowego, zaklinowanie stolca, zapalenie pęcherza moczowego, zaparcie, zespół suchego oka, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ipinzan 50 mg + 1000 mg
Profil bezpieczeństwa leku Ipinzan, zawierającego wildagliptynę i metforminę, opiera się na danych z randomizowanych badań kontrolowanych placebo obejmujących 6197 pacjentów, z czego 3698 otrzymywało kombinację wildagliptyny i metforminy, a 2499 placebo z metforminą. Produkt wykazuje biorównoważność z jednoczesnym stosowaniem składników osobno. Działania niepożądane były przeważnie łagodne i przemijające, bez konieczności przerwania terapii, a ich występowanie nie korelowało z wiekiem, etnicznością, czasem leczenia ani dawką. Najczęstsze działania niepożądane obejmują zakażenia górnych dróg oddechowych, zawroty głowy, bóle głowy, dolegliwości żołądkowo-jelitowe (wymioty, biegunka, nudności, refluks, wzdęcia, zaparcia, ból brzucha) oraz objawy skórne (nadmierne pocenie się, świąd, wysypka, zapalenie skóry). Hipoglikemia występowała niezbyt często (0,4–5,1% w zależności od terapii skojarzonej), a bardzo rzadko obserwowano zmniejszenie wchłaniania witaminy B12 i kwasicę mleczanową, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Ryzyko zapalenia trzustki klasyfikowane jest jako niezbyt częste, a zapalenie wątroby i zaburzenia czynności wątroby występowały rzadko, zwykle bezobjawowo i odwracalnie po odstawieniu leku.
astenia, biegunka, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, choroba refluksowa przełyku, hipoglikemia, inhibitor ACE, kwasica mleczanowa, nadmierna potliwość, niedokrwistość megaloblastyczna, nieprawidłowe próby wątrobowe, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, pemfigoid pęcherzowy, pokrzywka, rumień, wildagliptyna i metformina, wymioty, wzdęcia, zaburzenie czynności nerek, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie naczyń skóry, zapalenie nosogardła, zapalenie skóry, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dacepton 5 mg/ml
Dacepton (5 mg/ml, roztwór do infuzji) zawierający apomorfiny chlorowodorek półwodny jest stosowany w terapii choroby Parkinsona, jednak wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych. Najczęściej obserwuje się reakcje w miejscu podania (guzki podskórne, stwardnienie, rumień, tkliwość, zapalenie tkanki podskórnej) u większości pacjentów, zwłaszcza przy ciągłej infuzji. Bardzo często występują omamy, a często pojawiają się zaburzenia neuropsychiczne, takie jak przemijające stany splątania, patologiczny hazard, hiperseksualność czy kompulsywne zachowania. Często obserwuje się również sedację, senność, zawroty głowy, oszołomienie oraz nudności i wymioty, szczególnie po pierwszym podaniu apomorfiny, zwłaszcza bez zastosowania domperydonu. Niezbyt często występują dyskinezy w okresach „on”, hipotonia ortostatyczna, wysypka skórna, martwica i owrzodzenia w miejscu podania oraz trombocytopenia i niedokrwistość hemolityczna.
agonista receptora dopaminowego, anafilaksja, apomorfina chlorowodorek, choroba Parkinsona, dyskineza, eozynofil, eozynofilia, hiperseksualność, hipotonia ortostatyczna, martwica tkanki, nagłe zaśnięcie, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk obwodowy, omamy wzrokowe, patologiczny hazard, pirosiarczyn sodu, reakcja alergiczna, sedacja, skurcz oskrzeli, test Coombsa, trombocytopenia, zaburzenie kontroli impulsów, zaburzenie krzepnięcia krwi, zapalenie tkanki podskórnej - Leksykon leków
Przedawkowanie – Doloxib 120 mg
Przedawkowanie etorykoksybu, substancji czynnej leku Doloxib, choć klinicznie stosunkowo dobrze tolerowane nawet w dawkach do 500 mg jednorazowo i 150 mg/dobę przez 21 dni, może prowadzić do poważnych powikłań. Najczęściej obserwowane objawy toksyczności dotyczą układu żołądkowo-jelitowego (bóle brzucha przy dawkach >150 mg/dobę, nudności i wymioty przy dawkach >500 mg, krwawienia z przewodu pokarmowego przy dawkach >120 mg/dobę), sercowo-naczyniowego (nadciśnienie tętnicze >90 mg/dobę, zaburzenia rytmu serca przy dawkach >300 mg, obrzęki obwodowe >60 mg/dobę) oraz nerkowego (ostre uszkodzenie nerek i retencja sodu/wody przy dawkach >90-120 mg/dobę). W przypadku zatrucia konieczna jest szybka interwencja medyczna, gdyż etorykoksyb nie jest usuwany przez hemodializę, a skuteczność dializy otrzewnowej nie została potwierdzona.
anuria, arytmia, błona śluzowa żołądka, dializa otrzewnowa, diureza, duszność wysiłkowa, dysfunkcja nerek, działanie niepożądane, etorykoksyb, hemodializa, inhibitor pompy protonowej, interwencja medyczna, krwawienie z przewodu pokarmowego, leczenie hipotensyjne, nadciśnienie tętnicze, obrzęk obwodowy, oddział intensywnej terapii, ostre uszkodzenie nerek, płukanie żołądka, retencja wody, smolisty stolec, tachykardia, zaburzenie rytmu serca, zatrucie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tadalafil Teva 20 mg
Tadalafil Teva w dawce 20 mg, stosowany w leczeniu zaburzeń erekcji oraz łagodnego rozrostu gruczołu krokowego, wykazuje profil bezpieczeństwa obejmujący najczęściej ból głowy, niestrawność, ból pleców i mięśni, których częstość wzrasta wraz z dawką. Działania niepożądane mają zwykle charakter przemijający i umiarkowany, z bólem głowy pojawiającym się najczęściej w ciągu 10-30 dni od rozpoczęcia terapii. Analiza danych z 8022 pacjentów leczonych tadalafilem oraz 4422 pacjentów z placebo potwierdza bezpieczeństwo stosowania, jednak szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z istniejącymi czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego oraz tych przyjmujących leki przeciwnadciśnieniowe, u których obserwuje się zwiększoną częstość działań niepożądanych. Wśród poważnych powikłań wymienia się zdarzenia sercowo-naczyniowe, takie jak zawał mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa czy komorowe zaburzenia rytmu serca, a także incydenty neurologiczne, w tym udar mózgu i przemijające napady niedokrwienne (TIA).
ból głowy, ból kończyny, ból mięśni, ból oka, ból pleców, ból w klatce piersiowej, centralna surowicza chorioretinopatia, choroba refluksowa przełyku, częstoskurcz, duszność, hemospermia, incydent krwotoczny, kołatanie serca, komorowe zaburzenie rytmu serca, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwotok z prącia, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek przeciwnadciśnieniowy, migrena, nadciśnienie tętnicze, nagła głuchota, nagła śmierć sercowa, NAION, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, niestabilna dławica piersiowa, niestrawność, niewyraźne widzenie, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, obrzęk powieki, obrzęk twarzy, omdlenie, pokrzywka, priapizm, przedłużony wzwód, przekrwienie błony śluzowej nosa, przekrwienie spojówki, przemijająca amnezja, przemijający napad niedokrwienny, szum w uszach, tabletka powlekana, ubytek pola widzenia, udar mózgu, wysypka, zaburzenie erekcji, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon substancji czynnych
Lerkanidypina – Działania niepożądane
Lerkanidypina, selektywny bloker kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn, jest stosowana w leczeniu nadciśnienia tętniczego w dawkach 10-20 mg raz na dobę. Bezpieczeństwo jej stosowania potwierdzono w badaniach klinicznych obejmujących około 3676 pacjentów. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są obrzęki obwodowe (częstość do 2% w badaniach długoterminowych), ból głowy, nagłe zaczerwienienie skóry (zwłaszcza twarzy i szyi), tachykardia oraz kołatanie serca. W preparacie złożonym Coripren (lerkanidypina + enalapryl) najczęściej zgłaszano kaszel (4,03%), zawroty głowy (1,67%) i ból głowy (1,67%). Rzadziej występują reakcje nadwrażliwości, niedociśnienie tętnicze, omdlenia, a także przerost dziąseł i podwyższenie aktywności aminotransferaz w surowicy. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko nasilenia objawów dławicy piersiowej u pacjentów z chorobą wieńcową oraz możliwość wystąpienia obrzęku naczynioruchowego, stanowiącego zagrożenie życia.
aminotransferaza, antagonista wapnia, biegunka, bloker kanałów wapniowych, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawu, choroba wieńcowa, Coripren, częstomocz, dławica piersiowa, enalapryl, kołatanie serca, lerkanidypina, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omdlenie, osłabienie, pokrzywka, przerost dziąseł, senność, stężenie glukozy, świąd, tachykardia, wielomocz, wymioty, wysypka, zaburzenie gospodarki lipidowej, zaczerwienienie skóry, zapaść krążeniowa, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sartesta 10 mg + 160 mg
Bezpieczeństwo stosowania preparatu złożonego Sartesta, zawierającego amlodypinę i walsartan, zostało ocenione w pięciu kontrolowanych badaniach klinicznych obejmujących 5175 pacjentów, z czego 2613 otrzymywało kombinację obu substancji. Profil bezpieczeństwa obejmuje działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości, klasyfikowane według standardowej skali od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000). Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zapalenie części nosowej gardła, objawy grypopodobne, ból głowy, omdlenia, niedociśnienie ortostatyczne, różne typy obrzęków (w tym obrzęk z tworzeniem dołka pod wpływem ucisku, obrzęk twarzy i obwodowe), zmęczenie, nagłe zaczerwienienie twarzy oraz uderzenia gorąca. Działania te są charakterystyczne dla amlodypiny i walsartanu, a ich występowanie zależy od dawki, stanu klinicznego pacjenta oraz stosowanych jednocześnie leków.
amlodypina i walsartan, ból głowy, ciśnienie tętnicze, compliance pacjenta, dysfagia, działanie wazodylatacyjne, hipotensja, nadwrażliwość, nagłe zaczerwienienie twarzy, niedociśnienie ortostatyczne, objawy grypopodobne, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, obrzęk twarzy, obrzęk z tworzeniem dołka, omdlenie, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, substancja czynna, uderzenie gorąca, zapalenie części nosowej gardła, zawrót głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – ParoGen 20 mg
Paroksetyna (ParoGen 20 mg) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o zróżnicowanej częstości i nasileniu, które często ulegają zmniejszeniu podczas kontynuacji terapii. Do najczęstszych należą nudności (≥1/10), senność, bezsenność, zawroty głowy, bóle głowy, zaparcia, biegunka, suchość w jamie ustnej, poty oraz zaburzenia seksualne (≥1/100 do <1/10). Istotne są również działania o nieznanej częstości, takie jak hiponatremia, zespół SIADH, trombocytopenia, reakcje alergiczne, zaburzenia psychiczne (w tym myśli i zachowania samobójcze), zaburzenia pozapiramidowe, zespół serotoninowy, podwyższenie enzymów wątrobowych oraz poważne reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hiponatremii u pacjentów w podeszłym wieku oraz możliwość wystąpienia napadów agresji i zachowań samobójczych, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia lub po jego zakończeniu.
bradykardia, cholesterol, drgawki, duże zaburzenie depresyjne, dystonia ustno-twarzowa, enzymy wątrobowe, hiperkineza, hiperprolaktynemia, hiponatremia, hormon antydiuretyczny, jaskra ostra, krwotok poporodowy, mlekotok, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie ortostatyczne, nietrzymanie moczu, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, parestezja, ParoGen, paroksetyna, płytki krwi, priapizm, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktoidalna, rumień wielopostaciowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, szum uszny, tachykardia zatokowa, toksyczna martwica naskórka, trombocytopenia, zaburzenia glikemii, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie pozapiramidowe, zatrzymanie moczu, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół odstawienia, zespół serotoninowy, zespół SIADH, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Requip 1 mg
Ropinirol, substancja czynna leku Requip, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uważnie monitorować podczas terapii, zarówno w monoterapii, jak i leczeniu skojarzonym z lewodopą. Do najczęstszych działań należą senność (≥ 1/10), omdlenia (≥ 1/10 w monoterapii), nudności (≥ 1/10), dyskinezy (≥ 1/10 w terapii skojarzonej) oraz zawroty głowy (≥ 1/100 do < 1/10). Niezbyt często obserwuje się niedociśnienie ortostatyczne i tętnicze (≥ 1/1000 do < 1/100), czkawkę (≥ 1/1000 do < 1/100), a także reakcje wątrobowe i spontaniczne erekcje o częstości nieznanej. Szczególną uwagę należy zwrócić na zaburzenia psychiczne, takie jak omamy (≥ 1/100 do < 1/10), reakcje psychotyczne, agresję, manię oraz zaburzenia kontroli impulsów, które mogą manifestować się patologicznym hazardem, zwiększonym libido czy kompulsywnym jedzeniem. Reakcje nadwrażliwości, w tym pokrzywka i obrzęk naczynioruchowy, występują z częstością nieznaną i mogą wymagać natychmiastowego przerwania terapii.
apatia, ból brzucha, choroba Parkinsona, czkawka, depresja, dyskineza, enzym wątrobowy, lewodopa, majaczenie, nadwrażliwość, napad snu, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omamy, omdlenie, patologiczny hazard, reakcja psychotyczna, reakcja wątrobowa, ropinirol, senność, spontaniczna erekcja, stan splątania, świąd, wymioty, zaburzenie kontroli impulsów, zawroty głowy, zespół dysregulacji dopaminergicznej, zespół odstawienia, zespół odstawienia agonisty dopaminy, zgaga, zwiększone libido - Leksykon leków
Działania niepożądane – Abiraterone Sandoz 500 mg
Abirateron, stosowany w leczeniu zaawansowanego raka gruczołu krokowego z przerzutami, wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych, w tym bardzo często występujące obrzęki obwodowe, hipokaliemię (18% vs. 8% placebo), nadciśnienie tętnicze (22% vs. 16% placebo), infekcje dróg moczowych oraz podwyższenie aktywności aminotransferaz (AlAT i/lub AspAT), co wskazuje na potencjalną hepatotoksyczność. Ciężkie działania niepożądane stopnia 3. i 4. wg CTCAE obejmują hipokaliemię (6%), nadciśnienie (7%), zastój płynów/obrzęk obwodowy (1%), a także niewydolność serca, migotanie przedsionków i złamania. Jednoczesne stosowanie kortykosteroidów redukuje częstość i nasilenie reakcji mineralokortykosteroidowych. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hepatotoksyczności, która występuje u około 6% pacjentów, najczęściej w pierwszych 3 miesiącach terapii, z koniecznością monitorowania i ewentualnego przerwania leczenia przy wzroście AlAT lub AspAT >5 x GGN lub bilirubiny >3 x GGN.
alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, aminotransferaza, częstoskurcz, dławica piersiowa, hepatotoksyczność, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, infekcja dróg moczowych, krwiomocz, migotanie przedsionków, miopatia, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nadnerczy, niewydolność serca, obrzęk obwodowy, osteoporoza, ostra niewydolność wątroby, piorunujące zapalenie wątroby, posocznica, rabdomioliza, rak gruczołu krokowego, reakcja anafilaktyczna, reakcja mineralokortykosteroidowa, supresja androgenowa, zastój płynów, zawał mięśnia sercowego, złamanie kości - Leksykon leków
Działania niepożądane – Razarxo 2,5 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku Razarxo 2,5 mg, został oceniony w 13 badaniach klinicznych fazy III, obejmujących 69 608 dorosłych oraz 488 pacjentów pediatrycznych. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były krwawienia, w tym krwawienia z nosa (4,5%) i z przewodu pokarmowego (3,8%), oraz anemia, co jest zgodne z mechanizmem przeciwzakrzepowym leku. Działania niepożądane sklasyfikowano według układów i narządów, z częstością występowania od bardzo częstych (1-10%) do bardzo rzadkich (<0,01%). Szczególnie istotne są krwawienia śródczaszkowe, które mogą prowadzić do trwałego uszkodzenia neurologicznego lub zgonu, oraz zespół ciasnoty przedziałów powięziowych jako rzadkie, ale poważne powikłanie. Rywaroksaban może również powodować reakcje alergiczne, w tym obrzęk naczynioruchowy, oraz podwyższenie aktywności aminotransferaz, co wymaga monitorowania funkcji wątroby.
aminotransferaza, badanie kliniczne fazy III, klasyfikacja MedDRA, krwawienie z dziąseł, krwawienie z nosa, krwiak, krwiak pooperacyjny, krwiomocz, krwioplucie, krwotok do mięśni, krwotok do oka, krwotok skórny, krwotok spojówkowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok śródmózgowy, krwotok z przewodu pokarmowego, lek przeciwzakrzepowy, niedokrwistość pokrwotoczna, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, rywaroksaban, smołowaty stolec, trombocytoza, wstrząs hipowolemiczny, zapalenie skóry, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Abiraterone Glenmark 500 mg
Analiza danych z badań fazy 3 dotyczących stosowania abirateronu octanu wykazała, że najczęstsze działania niepożądane (≥10% pacjentów) to obrzęk obwodowy (23% vs 17% placebo), hipokaliemia (18% vs 8%), nadciśnienie tętnicze (22% vs 16%) oraz zakażenia dróg moczowych i podwyższenie aktywności aminotransferaz (AlAT i/lub AspAT). Ciężkie działania niepożądane stopnia 3 i 4 wg CTCAE, takie jak hipokaliemia (6% vs 1%), nadciśnienie (7% vs 5%) i obrzęk obwodowy (1% vs 1%), występowały częściej w grupie leczonej abirateronem. Profil bezpieczeństwa obejmuje także ryzyko chorób serca (niewydolność serca, migotanie przedsionków), hepatotoksyczności (6-8,4% pacjentów z podwyższonymi AlAT/AspAT lub bilirubiną >5× GGN), złamań oraz alergicznego zapalenia pęcherzyków płucnych. Reakcje mineralokortykosteroidowe, takie jak hipokaliemia i nadciśnienie, można skutecznie kontrolować kortykosteroidami. W badaniach wykluczono pacjentów z ciężkimi chorobami serca i zaburzeniami wątroby, co ograniczyło ryzyko poważnych powikłań.
abirateronu octan, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, arytmia, biegunka, dusznica bolesna, dysfunkcja lewej komory, hepatotoksyczność, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, incydent mózgowo-naczyniowy, krwiomocz, migotanie przedsionków, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nadostre zapalenie wątroby, niestrawność, niewydolność nadnerczy, niewydolność serca, obrzęk obwodowy, osteoporoza, ostra niewydolność wątroby, posocznica, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, reakcja mineralokortykosteroidowa, supresja androgenowa, tachykardia, wydłużenie odstępu QT, wysypka, zakażenie dróg moczowych, zastój płynów, zawał mięśnia sercowego, złamanie, zmniejszenie frakcji wyrzutowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Torvazin Plus 10 mg + 10 mg
Torvazin Plus, zawierający atorwastatynę wapniową trójwodną oraz ezetymib, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Do najczęstszych należą zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, takie jak bóle mięśni, stawów i skurcze mięśni, a także objawy ze strony przewodu pokarmowego, w tym dyspepsja, nudności, biegunka i zaparcia. Istotne są również zaburzenia metaboliczne, w tym hiperglikemia, która może predysponować do rozwoju cukrzycy u pacjentów z czynnikami ryzyka (glukoza na czczo ≥ 5,6 mmol/l, BMI > 30 kg/m², podwyższone triglicerydy, nadciśnienie). Rzadziej obserwuje się poważne powikłania, takie jak miopatia, rabdomioliza, zapalenie mięśni, a także zaburzenia funkcji wątroby (cholestaza, zapalenie, niewydolność) oraz reakcje skórne o ciężkim przebiegu (zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka).
anafilaksja, atorwastatyna wapniowa trójwodna, ból mięśni, ból stawów, cholestaza, cukrzyca, dyspepsja, ezetymib, ginekomastia, hiperglikemia, hipoestezja, immunozależna miopatia martwicza, kamica żółciowa, kinaza kreatynowa, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miastenia, miopatia, miopatia martwicza, neuropatia obwodowa, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, parestezja, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, tendinopatia, trombocytopenia, zapalenie mięśni, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ezehron Duo 30 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Ezehron Duo, zawierający rozuwastatynę wapniową i ezetymib, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na znanych działaniach niepożądanych obu składników. W badaniach klinicznych ezetymib w dawce 10 mg/dobę podawano 2396 pacjentom przez okres do 112 tygodni, a w skojarzeniu ze statyną 11 308 pacjentom, z działaniami niepożądanymi o charakterze głównie łagodnym i przemijającym. Rozuwastatyna wykazuje podobny profil, z mniej niż 4% przerwaniem terapii z powodu działań niepożądanych. W terapii skojarzonej (około 1200 pacjentów) najczęstsze działania niepożądane to podwyższenie aktywności aminotransferaz wątrobowych, dolegliwości żołądkowo-jelitowe oraz bóle mięśni, co może wskazywać na potencjalną interakcję farmakodynamiczną. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko miopatii, rabdomiolizy, uszkodzenia wątroby oraz zaburzeń hematologicznych, takich jak małopłytkowość i neutropenia.
aminotransferaza wątrobowa, astenia, ginekomastia, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, kinaza kreatynowa, krwiomocz, małopłytkowość, mialgia, miopatia, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, parestezja, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rozuwastatyna i ezetymib, uszkodzenie hepatocytów, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona, zespół suchego oka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Teva 15 mg
Lenalidomid (Lenalidomide Teva) wykazuje zróżnicowany profil bezpieczeństwa zależny od wskazań klinicznych i schematów terapeutycznych, szczególnie w leczeniu szpiczaka mnogiego (MM), zespołów mielodysplastycznych (MDS) oraz chłoniaków. W terapii podtrzymującej po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (ASCT) u pacjentów z MM najczęstsze ciężkie działania niepożądane to zapalenie płuc (10,6%), zakażenia płuc (9,4%) oraz neutropenia (60,8-79,0%) i trombocytopenia (23,5-72,3%). W skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem dominują zmęczenie (73,7%), neuropatia obwodowa (71,8%) i hipokalcemia (50,0%). W schematach z deksametazonem obserwuje się także niewydolność nerek (6,3%) i zapalenie płuc (9,8%). U pacjentów z MDS i chłoniakami najczęstsze działania niepożądane to neutropenia (do 76,8%), trombocytopenia (46,4%), biegunka (do 34,8%) oraz żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, w tym zakrzepica żył głębokich i zatorowość płucna, stanowiąca istotne ryzyko kliniczne.
alergiczne zapalenie skóry, astenia, biegunka, ból pleców, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, gorączka, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, lenalidomid, Lenalidomide Teva, leukopenia, morfologia krwi, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, nudności, obrzęk obwodowy, odwodnienie, osłabione łaknienie, przeszczep komórek macierzystych, skurcze mięśni, świąd, szpiczak mnogi, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, wysypka, zaburzenia snu, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit, zaparcie, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, zmęczenie, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Torsemed 10 mg
Torsemed to lek moczopędny zawierający torasemid w dawkach 10 mg i 20 mg, dostępny w formie białych, okrągłych tabletek z rowkiem umożliwiającym podział na równe dawki. Substancja czynna działa poprzez zwiększenie wydalania sodu i wody, co skutkuje redukcją obrzęków związanych z zastoinową niewydolnością serca, przewlekłą niewydolnością nerek oraz niewydolnością wątroby, w tym wodobrzuszem. Torasemid zmniejsza obciążenie serca, poprawia diurezę u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek oraz kontroluje gromadzenie płynów w jamie brzusznej i tkankach obwodowych.
diuretyk, diureza, duszność, lek moczopędny, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk, obrzęk obwodowy, przepełnienie żył szyjnych, torasemid, wodobrzusze, wydalanie sodu, zastoinowa niewydolność serca, zastój płucny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Rak wątrobowokomórkowy – Objawy
Rak wątrobowokomórkowy (HCC) stanowi ponad 90% pierwotnych nowotworów wątroby, z medianą wieku rozpoznania około 69 lat i przewagą zachorowań u mężczyzn. U około 85% pacjentów współistnieje marskość wątroby, będąca głównym czynnikiem ryzyka. Wczesne stadia HCC przebiegają bezobjawowo lub z niespecyficznymi symptomami, co utrudnia wczesną diagnostykę. Typowe objawy to utrata masy ciała, osłabienie, nudności, ból w prawym podżebrzu (50-95% przypadków), wodobrzusze, żółtaczka oraz zaburzenia krzepnięcia. W około 20% przypadków występują zespoły paraneoplastyczne, takie jak hiperkalcemia czy hipoglikemia. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych i oznaczeniu alfa-fetoproteiny (AFP), której wzrost może wskazywać na progresję choroby.
alfa-fetoproteina, alkoholowa choroba wątroby, encefalopatia wątrobowa, guzek dysplastyczny, hiperkalcemia, hipoglikemia, kacheksja, marskość wątroby, nadciśnienie wrotne, niealkoholowe stłuszczeniowe zapalenie wątroby, obrzęk obwodowy, powiększenie śledziony, przeszczepienie wątroby, przewlekłe zapalenie wątroby typu B, przewlekłe zapalenie wątroby typu C, przewlekłe zmęczenie, rak wątrobowokomórkowy, resekcja wątroby, ultrasonografia wątroby, utrata masy ciała, wodobrzusze, zaburzenie krzepnięcia, zakrzepica żyły wrotnej, zespół paraneoplastyczny, zespół wątrobowo-nerkowy, żółtaczka, żylaki przełyku - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pioglitazone Bioton
Pioglitazon stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2 wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z ryzykiem niewydolności serca, zwłaszcza u osób z przebytym zawałem mięśnia sercowego, chorobą niedokrwienną serca oraz w podeszłym wieku. Zaleca się rozpoczynanie terapii od dawki 15 mg z monitorowaniem objawów niewydolności serca, przyrostu masy ciała i obrzęków. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko retencji płynów przy jednoczesnym stosowaniu insuliny lub niesteroidowych leków przeciwzapalnych. Pioglitazon może zwiększać ryzyko raka pęcherza moczowego (HR=2,64; 95% CI 1,11-6,31) oraz złamań kości u kobiet (2,6% vs 1,7% w grupie kontrolnej; 1,9 vs 1,1 złamania na 100 pacjento-lat). Konieczne jest monitorowanie enzymów wątrobowych, z przerwaniem terapii przy aktywności AlAT przekraczającej 3-krotnie normę, oraz ocena czynników ryzyka raka pęcherza przed rozpoczęciem leczenia.
choroba niedokrwienna serca, cukrzyca typu 2, cukrzycowy obrzęk plamki żółtej, enzym wątrobowy, hemodylucja, hipoglikemia, inhibitor cytochromu P450, krwiomocz, makroangiopatia, niedobór laktazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, nudności, obrzęk obwodowy, pioglitazon, pochodna sulfonylomocznika, rak pęcherza moczowego, retencja płynów, selektywny inhibitor COX-2, tiazolidynodion, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół policystycznych jajników, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złamanie kości, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Epigapent
Gabapentyna (Epigapent 600 mg, 800 mg) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko ciężkich reakcji skórnych (SCAR), takich jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) oraz polekowa wysypka z eozynofilią i objawami układowymi (DRESS), które mogą zagrażać życiu. W przypadku wystąpienia objawów tych reakcji należy natychmiast przerwać terapię. Ponadto gabapentyna może wywoływać reakcje anafilaktyczne, objawiające się trudnościami w oddychaniu, obrzękiem warg, gardła i języka oraz niedociśnieniem tętniczym, wymagającymi pilnej interwencji. Istotne jest monitorowanie pacjentów pod kątem myśli i zachowań samobójczych, które wykazują niewielki wzrost ryzyka w badaniach klinicznych. W przypadku ich pojawienia się należy rozważyć przerwanie leczenia. Dodatkowo, u pacjentów z padaczką odstawianie gabapentyny powinno przebiegać stopniowo, aby uniknąć ryzyka stanu padaczkowego, a lek nie jest skuteczny w napadach pierwotnie uogólnionych, takich jak napady nieświadomości, które może nawet nasilać.
ból neuropatyczny, ciężkie skórne działania niepożądane, depresja oddechowa, depresja OUN, gabapentyna, lek przeciwpadaczkowy, metoda biuretowa, metoda turbidymetryczna, myśl samobójcza, napad drgawkowy, napad nieświadomości, napad pierwotnie uogólniony, niedociśnienie tętnicze, obrzęk obwodowy, ostre zapalenie trzustki, polekowa wysypka z eozynofilią i objawami układowymi, reakcja anafilaktyczna, stan padaczkowy, stan splątania, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, tolerancja lekowa, uzależnienie lekowe, zachowanie samobójcze, zespół DRESS, zespół odstawienny, zespół SJS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół TEN - Leksykon leków
Działania niepożądane – SENTINO Forte 25 mg
Doksylamina w dawce 25 mg, substancja czynna leku SENTINO Forte, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które można modulować poprzez redukcję dawki dobowej. Szczególnie narażeni na ich wystąpienie są pacjenci powyżej 65. roku życia, ze względu na współistniejące schorzenia i politerapię. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to senność (bardzo często, ≥1/10), suchość w jamie ustnej, zaparcia, zawroty głowy, niewyraźne widzenie oraz zatrzymanie moczu (często, ≥1/100 do <1/10). Rzadziej występują poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak niedokrwistość hemolityczna, małopłytkowość, leukopenia i agranulocytoza, które wymagają natychmiastowego przerwania leczenia. Działania antycholinergiczne, charakterystyczne dla doksylaminy, obejmują również zaburzenia widzenia i zatrzymanie moczu, co jest szczególnie istotne u mężczyzn z przerostem prostaty.
agranulocytoza, antagonista receptora histaminowego, bezsenność, biegunka, ból nadbrzusza, diplopia, doksylaminy wodorobursztynian, drżenie, duszność, działanie antycholinergiczne, hipotonia ortostatyczna, leukopenia, małopłytkowość, napad drgawkowy, niedokrwistość hemolityczna, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk obwodowy, pobudzenie, przerost prostaty, receptor muskarynowy, senność, suchość w jamie ustnej, szumy uszne, wysypka skórna, zaburzenie hematologiczne, zaparcia, zatrzymanie moczu, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pregabalin Stada 75 mg
Pregabalin Stada, dostępny w kapsułkach o dawkach od 25 mg do 300 mg, jest lekiem o szerokim spektrum zastosowań, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych. W badaniach klinicznych obejmujących ponad 8900 pacjentów, najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były zawroty głowy i senność, występujące u ponad 10% leczonych, zwykle o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. Przerwanie terapii z powodu działań niepożądanych dotyczyło 12% pacjentów w grupie pregabaliny, w porównaniu do 5% w grupie placebo. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z ośrodkowym bólem neuropatycznym po urazie rdzenia kręgowego, u których odnotowano zwiększoną częstość działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony ośrodkowego układu nerwowego, w tym senności.
ataksja, ból neuropatyczny, bradykardia, dysuria, dyzartria, działanie niepożądane, encefalopatia, hipoglikemia, hiponatremia, kapsułka twarda, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewyraźne widzenie, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, pregabalina, rabdomioliza, senność, tachykardia, uraz rdzenia kręgowego, wydłużenie odstępu QT, wysypka pęcherzowa, zawroty głowy, zespół odstawienny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Loxon Max 50 mg/ml
Minoksydyl w stężeniu 50 mg/ml stosowany miejscowo w preparacie Loxon Max może wywoływać działania niepożądane obejmujące różne układy narządów. Wśród najczęściej obserwowanych objawów znajdują się ból głowy oraz ból w klatce piersiowej, występujące u 1-10% pacjentów. Rzadziej, u 0,01-0,1% pacjentów, notuje się niedociśnienie tętnicze, które może manifestować się zawrotami głowy i omdleniami. Reakcje alergiczne, w tym obrzęk naczynioruchowy, mają nieznaną częstość występowania, ale mogą stanowić zagrożenie życia. Działania niepożądane skórne, takie jak świąd, rumień, wysypka, zapalenie skóry oraz nadmierny wzrost włosów, występują często (1-10%), natomiast suchość skóry, łuszczenie oraz przejściowa utrata włosów są rzadkie (0,01-0,1%). Obrzęk, najczęściej miejscowy, również pojawia się u 1-10% pacjentów.
absorpcja leku, ból głowy, ból w klatce piersiowej, działanie niepożądane, działanie ogólnoustrojowe, farmakoterapia, hirsutyzm, Loxon Max, łuszczenie skóry, łysienie, minoksydyl, niedociśnienie, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, podrażnienie skóry, przyrost masy ciała, reakcja alergiczna, rumień, suchość skóry, świąd, tachykardia, wysypka, zapalenie skóry - Leksykon leków
Przedawkowanie – Physioneal 40 Clear-Flex 30,3 g + 0,245 g + 0,068 g + 19,95 g + 9,29 g + 6,73 g + 25 g + 5,38 g + 0,051 g + 2,1 g + 1,68 g
Przedawkowanie roztworu do dializy otrzewnowej Physioneal 40 Clear-Flex może prowadzić do poważnych zaburzeń homeostazy, w tym hiperwolemii, hipowolemii, zaburzeń elektrolitowych oraz hiperglikemii, szczególnie istotnej u pacjentów z cukrzycą. Objawy hiperwolemii obejmują obrzęki obwodowe, duszność, podwyższone ciśnienie tętnicze i obrzęk płuc, natomiast hipowolemia manifestuje się obniżonym ciśnieniem tętniczym, tachykardią i zmniejszoną diurezą. Zaburzenia elektrolitowe, takie jak hipokaliemia, hipernatremia i hiponatremia, mogą powodować osłabienie mięśniowe, arytmie, parestezje oraz objawy neurologiczne. Hiperglikemia u pacjentów z cukrzycą objawia się wzmożonym pragnieniem, wielomoczem i zaburzeniami świadomości. Wartości stężenia elektrolitów i glukozy należy monitorować regularnie, a interwencje terapeutyczne powinny być dostosowane do rodzaju i nasilenia zaburzeń.
bilans płynów, chlorek potasu, hiperglikemia, hipernatremia, hiperwolemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipowolemia, insulinoterapia, obrzęk obwodowy, obrzęk płuc, przewodnienie, roztwór do dializy otrzewnowej, stężenie elektrolitów w surowicy, stężenie glukozy we krwi, ultrafiltracja, wielomocz, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zastój w krążeniu płucnym - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vesoligo 10 mg
Produkt leczniczy Vesoligo, zawierający solifenacyny bursztynian w dawkach 5 mg i 10 mg, wykazuje działania niepożądane głównie o charakterze cholinolitycznym, z częstością i nasileniem zależnym od dawki. Najczęstszym objawem jest suchość w jamie ustnej, występująca u 11% pacjentów przy dawce 5 mg oraz u 22% przy dawce 10 mg, podczas gdy w grupie placebo wynosiła 4%. Inne często obserwowane działania niepożądane dotyczą układu żołądkowo-jelitowego (zaparcia, nudności, niestrawność, ból brzucha, refluks żołądkowo-przełykowy) oraz układu nerwowego (senność, zaburzenia smaku, zawroty głowy, ból głowy). U pacjentów w podeszłym wieku należy zwrócić szczególną uwagę na potencjalne zaburzenia psychiczne, takie jak omamy, splątanie i majaczenie. Działania niepożądane obejmują również trudności w oddawaniu moczu (niezbyt często) oraz rzadkie przypadki zatrzymania moczu, a także możliwe zaburzenia czynności nerek i zakażenia układu moczowego.
dysfonia, działania niepożądane, działanie cholinolityczne, hiperkaliemia, jaskra, klasyfikacja MedDRA, kołatanie serca, majaczenie, migotanie przedsionków, niedrożność jelita, niedrożność okrężnicy, nieprawidłowe wyniki testów wątrobowych, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omamy, osłabienie mięśni, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, solifenacyna bursztynian, splątanie, suchość jamy ustnej, tachykardia, torsade de pointes, trudność w oddawaniu moczu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia smaku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie układu moczowego, zapalenie pęcherza moczowego, zaparcie, zatrzymanie moczu, zespół suchego oka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Arthryl 1500 mg
Produkt leczniczy Arthryl zawierający 1500 mg glukozaminy siarczanu w postaci proszku do sporządzania roztworu doustnego charakteryzuje się dobrą tolerancją kliniczną, z częstością działań niepożądanych na poziomie 15%, porównywalną do placebo. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą układu żołądkowo-jelitowego i obejmują biegunki, zaparcia, nudności, wzdęcia, ból brzucha, niestrawność oraz wymioty. Inne zgłaszane objawy to bóle głowy, senność, zawroty głowy, a także reakcje skórne takie jak rumień, świąd, wysypka, obrzęk naczynioruchowy i pokrzywka. Rzadziej występują reakcje alergiczne, zaburzenia rytmu serca (tachykardia), zaostrzenie astmy, żółtaczka oraz zaburzenia metaboliczne, w tym niedostateczna kontrola glikemii u pacjentów z cukrzycą. W trakcie terapii mogą pojawić się nieprawidłowości w badaniach laboratoryjnych, takie jak wzrost aktywności enzymów wątrobowych, wahania wskaźnika INR oraz podwyższone stężenie glukozy we krwi.
Arthryl, arytmia, astma, biegunka, ból brzucha, ból głowy, cukrzyca, dysfunkcja wątroby, dyspepsja, enzymy wątrobowe, hipercholesterolemia, hiperglikemia, insomnia, leczenie przeciwzakrzepowe, MedDRA, nudność, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, rumień, senność, siarczan glukozaminy, świąd, tachykardia, wskaźnik INR, wysypka skórna, wzdęcie brzucha, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie widzenia, zaparcie, zawrót głowy, zespół dyspeptyczny, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sartesta 5 mg + 80 mg
Lek Sartesta, zawierający amlodypinę maleinian i walsartan w dawkach 5 mg + 80 mg, 5 mg + 160 mg oraz 10 mg + 160 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa oceniony w pięciu kontrolowanych badaniach klinicznych na 5175 pacjentach, z czego 2613 otrzymywało kombinację. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zapalenie części nosowej gardła, objawy grypopodobne, ból głowy, omdlenia, niedociśnienie ortostatyczne, różne typy obrzęków (w tym obrzęk z tworzeniem dołka pod wpływem ucisku, obrzęk twarzy i obrzęki obwodowe), zmęczenie, nagłe zaczerwienienie twarzy oraz uderzenia gorąca. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), z większością wymienionych objawów występujących często lub niezbyt często. Warto podkreślić, że niektóre działania niepożądane pojawiają się częściej przy monoterapii amlodypiną lub walsartanem niż przy ich połączeniu w preparacie Sartesta.
amlodypiny maleinian, badanie kontrolowane, ból głowy, klasyfikacja MedDRA, nadwrażliwość, niedociśnienie ortostatyczne, objawy grypopodobne, obrzęk dołkowy, obrzęk obwodowy, obrzęk twarzy, omdlenie, Sartesta, skutek uboczny, uderzenie gorąca, walsartan, zaburzenia immunologiczne, zaburzenia naczyniowe, zaburzenia ogólne, zaburzenia układu nerwowego, zaczerwienienie twarzy, zakażenia pasożytnicze, zapalenie nosowej części gardła - Leksykon leków
Działania niepożądane – Wamlox 10 mg + 160 mg
Wamlox, preparat złożony zawierający amlodypinę (5 mg lub 10 mg) oraz walsartan (80 mg lub 160 mg), wykazuje profil działań niepożądanych głównie związanych z układem sercowo-naczyniowym. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to obrzęki (często), niedociśnienie ortostatyczne (niezbyt często), bóle głowy (często), zmęczenie i osłabienie (często), a także nagłe zaczerwienienie twarzy i uderzenia gorąca (często). Rzadziej występują reakcje nadwrażliwości (rzadko) oraz omdlenia (niezbyt często). Profil bezpieczeństwa leku został potwierdzony w pięciu kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem 5175 pacjentów, z czego 2613 otrzymywało skojarzenie amlodypiny i walsartanu. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania, co ułatwia ocenę ryzyka u poszczególnych pacjentów.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny, bloker kanałów wapniowych, ból głowy, ciężka reakcja nadwrażliwości, górne drogi oddechowe, nadwrażliwość, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęk, obrzęk dołkowy, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, obrzęk twarzy, omdlenie, pochodna dihydropirydyny, preparat złożony, reakcja alergiczna, retencja płynów, rozszerzenie naczyń krwionośnych, uderzenie gorąca, układ immunologiczny, układ nerwowy, układ sercowo-naczyniowy, walsartan, zaburzenie naczyniowe, zaczerwienienie twarzy, zapalenie nosa i gardła, zawrót głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Ból w klatce piersiowej – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Ból w klatce piersiowej jest częstym objawem wymagającym szybkiej i kompleksowej oceny, gdyż może wskazywać na stany od łagodnych po zagrażające życiu, takie jak ostry zespół wieńcowy czy zator tętnicy płucnej. Kluczowa jest szczegółowa ocena pielęgniarska obejmująca wywiad według schematu PQRST, monitorowanie parametrów życiowych (ciśnienie tętnicze, tętno, częstość oddechów, saturacja), badanie EKG oraz identyfikację czynników ryzyka. W przypadku ostrego bólu w klatce piersiowej zaleca się podanie aspiryny w dawce 162-325 mg doustnie, tlen przy saturacji poniżej 90%, nitrogliceryny oraz, w razie potrzeby, opioidów (morfina, fentanyl). Pozycja półsiedząca (Fowlera), ciągły monitoring rytmu serca i parametrów życiowych oraz szybkie wykonanie 12-odprowadzeniowego EKG w ciągu 10 minut od zgłoszenia bólu są standardem postępowania. Diagnozy pielęgniarskie obejmują m.in. ostry ból wieńcowy, zmniejszony rzut serca, lęk oraz ryzyko nieskutecznej perfuzji tkankowej, co determinuje indywidualny plan opieki.
badanie elektrokardiograficzne, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, ból ściany klatki piersiowej, ból w klatce piersiowej, choroba sercowo-naczyniowa, ciśnienie tętnicze, dławica piersiowa, EKG 12-odprowadzeniowe, fentanyl, hipoksemia, kwas acetylosalicylowy, lek trombolityczny, morfina, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność oddechowa, nitrogliceryna, obrzęk obwodowy, ocena kliniczna, opioidowy lek przeciwbólowy, ostry zespół wieńcowy, perfuzja obwodowa, pozycja Fowlera, pozycja półsiedząca, rehabilitacja kardiologiczna, saturacja krwi, statyna, troponina, wskaźnik masy ciała, zator tętnicy płucnej, zawał serca, zespół interdyscyplinarny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Jamesi 56,688 mg + 850 mg
Jamesi, zawierający sytagliptynę (50 mg) i metforminę (850 mg lub 1000 mg), wykazuje złożony profil bezpieczeństwa wynikający z działania obu składników. Produkt jest biorównoważny z jednoczesnym podawaniem tych substancji oddzielnie. W trakcie terapii obserwowano poważne działania niepożądane, takie jak zapalenie trzustki oraz reakcje nadwrażliwości, a także zwiększone ryzyko hipoglikemii przy jednoczesnym stosowaniu z pochodnymi sulfonylomocznika (13,8%) lub insuliną (10,9%). Częstość występowania działań niepożądanych wzrasta przy terapii skojarzonej, m.in. zaparcia z sulfonylomocznikami, obrzęki obwodowe z pioglitazonem oraz bóle głowy i suchość w ustach z insuliną. Metformina powoduje głównie objawy ze strony układu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka i ból brzucha, które najczęściej ustępują samoistnie. Długotrwałe stosowanie metforminy może prowadzić do niedoboru witaminy B12.
artropatia, bezpieczeństwo sercowo-naczyniowe, ból głowy, ciężka hipoglikemia, cukrzyca typu 2, hipoglikemia, kwasica mleczanowa, martwicze zapalenie trzustki, metformina, niedobór witaminy B12, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, odpowiedź anafilaktyczna, ostra niewydolność nerek, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowa choroba płuc, suchość w ustach, sytagliptyna, trombocytopenia, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosogardła, zapalenie kości i stawów, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zawrót głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Abiraterone Olainfarm 500 mg
Analiza danych z badań fazy 3 dotyczących octanu abirateronu wykazała, że najczęściej występujące działania niepożądane u ≥10% pacjentów to obrzęk obwodowy, hipokaliemia (18% vs. 8% placebo), nadciśnienie tętnicze (22% vs. 16% placebo), zakażenia dróg moczowych oraz podwyższenie aktywności aminotransferaz alaninowej (AlAT) i asparaginianowej (AspAT). Działania niepożądane stopnia 3. i 4. według CTCAE obejmowały hipokaliemię (6% vs. 1%), nadciśnienie tętnicze (7% vs. 5%) oraz zastój płynów (1% vs. 1%). Mechanizm działania abirateronu wiąże się z efektami mineralokortykosteroidowymi, co wymaga monitorowania i kontroli tych objawów, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu kortykosteroidów, które zmniejszają ich częstość i nasilenie. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego, hepatotoksyczności oraz złamań, które występowały z częstością od rzadkiej do bardzo częstej.
AlAT, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, aminotransferaza alaninowa, analog LHRH, AspAT, biegunka, choroba serca, częstoskurcz, dusznica bolesna, dysfunkcja lewej komory, działanie mineralokortykosteroidowe, hepatotoksyczność, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, klasyfikacja CTCAE, krwiomocz, migotanie przedsionków, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nadostre zapalenie wątroby, niestrawność, niewydolność nadnerczy, niewydolność serca, obrzęk obwodowy, octan abirateronu, osteoporoza, ostra niewydolność wątroby, posocznica, przewlekła choroba wątroby, rabdomioliza, rak gruczołu krokowego, reakcja anafilaktyczna, supresja androgenowa, wirusowe zapalenie wątroby, wodobrzusze, wydłużenie odstępu QT, zakażenie dróg moczowych, zastój płynów, zawał mięśnia sercowego, złamanie, złamanie patologiczne, zmniejszenie frakcji wyrzutowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Gerocilan 2,5 mg
Tadalafil, substancja czynna leku Gerocilan, wykazuje profil działań niepożądanych obejmujący najczęściej ból głowy, niestrawność, ból pleców oraz ból mięśni, których częstość wzrasta wraz z dawką. Działania te mają zazwyczaj charakter łagodny lub umiarkowany i są przemijające, z bólem głowy pojawiającym się najczęściej w pierwszych 10-30 dniach terapii. W badaniach klinicznych na 8022 pacjentach leczonych tadalafilem oraz 4422 pacjentach z placebo odnotowano również rzadkie, ale poważne działania niepożądane, w tym incydenty sercowo-naczyniowe (zawał mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, komorowe zaburzenia rytmu serca), które występowały głównie u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka. Ponadto, u pacjentów stosujących tadalafil raz na dobę zaobserwowano nieznacznie wyższą częstość bradykardii zatokowej w EKG, zwykle bez objawów klinicznych.
biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból kończyn, ból mięśni, ból oka, ból pleców, bradykardia zatokowa, centralna surowicza chorioretinopatia, częstoskurcz, duszność, kołatanie serca, komorowe zaburzenia rytmu serca, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwotok z prącia, łagodny rozrost gruczołu krokowego, migrena, nadciśnienie tętnicze, nagła głuchota, nagły zgon sercowy, NAION, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, niestabilna dławica piersiowa, niestrawność, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, obrzęk twarzy, okluzja naczyń siatkówki, omdlenie, pokrzywka, priapizm, przedłużony wzwód, przekrwienie błony śluzowej nosa, przemijająca amnezja, przemijający napad niedokrwienny, reakcja nadwrażliwości, refluks żołądkowo-przełykowy, szum w uszach, tadalafil, ubytek pola widzenia, udar, układ sercowo-naczyniowy, wymioty, wysypka, zaburzenia erekcji, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Furosemidum Aurovitas 40 mg
Furosemidum Aurovitas, zawierający 40 mg furosemidu w tabletce, jest silnym diuretykiem pętlowym o szybkim początku działania, stosowanym głównie w leczeniu retencji płynów związanej z marskością wątroby (wodobrzusze, obrzęki obwodowe) oraz chorobami nerek prowadzącymi do upośledzenia funkcji wydalniczej. Ponadto, lek znajduje zastosowanie w terapii nadciśnienia tętniczego o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego, zwłaszcza u pacjentów z towarzyszącymi stanami przewodnienia. Tabletki o średnicy 8 mm zawierają 40 mg furosemidu oraz 90 mg laktozy jednowodnej, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy. Linia podziału umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki do indywidualnych potrzeb pacjenta.
choroba nerek, diuretyk pętlowy, dna moczanowa, działanie diuretyczne, działanie moczopędne, elektrolity w surowicy, funkcja wątroby, funkcja wydalnicza nerek, furosemid, gospodarka elektrolitowa, hipoproteinemia, kontrola glikemii, kwas moczowy, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, nefropatia, nietolerancja laktozy, objętość krwi krążąca, obrzęk obwodowy, odstęp QT, ototoksyczność, parametry laboratoryjne, retencja płynów, stężenie elektrolitów, wodobrzusze, wydalanie sodu, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zespół nerczycowy - Leksykon substancji czynnych
Nitrendypina – Działania niepożądane
Nitrendypina, jako antagonista kanałów wapniowych typu L, wykazuje specyficzny profil działań niepożądanych, które wynikają z jej mechanizmu działania. Najczęściej obserwowane działania niepożądane o częstości ≥1/100 do <1/10 to ból głowy (4,7%), kołatanie serca, rozszerzenie naczyń krwionośnych (3,0%), obrzęki obwodowe (6,2%), wzdęcia, złe samopoczucie oraz reakcje lękowe. Obrzęki obwodowe i nagłe zaczerwienienie twarzy występują bardzo często (≥1/10), zwłaszcza na początku terapii, i mają zwykle charakter przemijający. Niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) mogą pojawić się poważniejsze objawy, takie jak niedociśnienie tętnicze, dusznica bolesna, tachykardia, zaburzenia rytmu serca oraz reakcje alergiczne, w tym obrzęk naczynioruchowy, które mogą wymagać natychmiastowej interwencji medycznej. Bardzo rzadko (<1/10 000) odnotowano zawał mięśnia sercowego, leukopenię, agranulocytozę, złuszczające zapalenie skóry oraz zaburzenia wzwodu i ginekomastię.
agranulocytoza, antagonista wapnia, ból głowy, dławica piersiowa, dusznica bolesna, ginekomastia, kanał wapniowy typu L, kołatanie serca, krwotok miesiączkowy, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie tętnicze, nitrendypina, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, parestezja, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, rozrost dziąseł, rozszerzenie naczyń krwionośnych, tachykardia, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia snu, zaburzenia wzwodu, zaburzenie rytmu serca, zapalenie naczyń, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, złuszczające zapalenie skóry