izoenzym CYP1A2
Izoenzym CYP1A2 należy do rodziny cytochromów P450 i jest jednym z kluczowych enzymów biorących udział w metabolizmie ksenobiotyków w organizmie człowieka. Jest kodowany przez gen CYP1A2 znajdujący się na chromosomie 15q24.1 i stanowi około 13% wszystkich cytochromów P450 w wątrobie.
CYP1A2 odgrywa istotną rolę w biotransformacji wielu leków, w tym teofiliny, kofeiny, olanzapiny, klozapiny oraz niektórych antydepresantów. Enzym ten metabolizuje również związki endogenne, takie jak estradiol, oraz kancerogeny środowiskowe, w tym aminy heterocykliczne i wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne.
Aktywność CYP1A2 wykazuje znaczne zróżnicowanie międzyosobnicze, co jest uwarunkowane czynnikami genetycznymi oraz środowiskowymi. Induktorami tego izoenzymu są m.in. dym tytoniowy, potrawy z grilla, kapusta oraz leki takie jak omeprazol i karbamazepina. Do inhibitorów należą fluorochinolony, fluwoksamina oraz składniki soku grejpfrutowego.
Polimorfizm genu CYP1A2 może prowadzić do zmian w aktywności enzymatycznej, co wpływa na metabolizm leków i ryzyko interakcji lekowych. Znajomość statusu CYP1A2 pacjenta ma istotne znaczenie w farmakoterapii zindywidualizowanej, szczególnie w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Riluzol PMCS 50 mg
Riluzol PMCS, stosowany w terapii stwardnienia zanikowego bocznego (SLA), jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP1A2 cytochromu P450. Inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina (silny inhibitor), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (klomipramina, imipramina, amitryptylina), diklofenak, diazepam, kofeina, teofilina, chinolony oraz fenacetyna, mogą znacząco zmniejszać eliminację ryluzolu, prowadząc do wzrostu jego stężenia w osoczu i potencjalnego nasilenia działań niepożądanych. Z kolei induktory CYP1A2, takie jak dym papierosowy, ryfampicyna, omeprazol oraz żywność pieczona na węglu, przyspieszają metabolizm ryluzolu, co może skutkować obniżeniem jego stężenia i osłabieniem efektu terapeutycznego. Wysoki poziom istotności interakcji wymaga monitorowania pacjenta, ewentualnej modyfikacji dawkowania oraz unikania jednoczesnego stosowania niektórych leków.
antybiotyki chinolonowe, dym tytoniowy, działania niepożądane, działanie sedatywne, enzymy wątrobowe, farmakokinetyka, funkcje wątroby, hepatotoksyczność, inhibitory CYP1A2, interakcje farmakokinetyczne, interakcje lekowe, izoenzym CYP1A2, leki przeciwdepresyjne trójpierścieniowe, OUN, przemiany oksydacyjne, riluzol, stwardnienie zanikowe boczne, wywiad lekowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Requip 0,25 mg
Ropinirol, agonista receptorów dopaminowych stosowany w terapii choroby Parkinsona, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z różnymi lekami. Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji z lewodopą i domperydonem, co pozwala na bezpieczne stosowanie terapii skojarzonej. Jednakże antagonisty dopaminy, takie jak neuroleptyki, sulpiryd czy metoklopramid, znacząco obniżają skuteczność ropinirolu poprzez konkurencyjny antagonizm receptorowy, co wymaga unikania jednoczesnego podawania. W przypadku dużych dawek estrogenów obserwuje się wzrost stężenia ropinirolu w osoczu, co może wymagać dostosowania dawki przy rozpoczynaniu lub odstawianiu hormonalnej terapii zastępczej (HTZ). Ropinirol metabolizowany jest głównie przez CYP1A2; inhibitory tego enzymu, takie jak cyprofloksacyna, zwiększają Cmax o 60% i AUC o 84%, co podnosi ryzyko działań niepożądanych i wymaga korekty dawkowania.
antagonista dopaminy, antagonista witaminy K, choroba Parkinsona, cyprofloksacyna, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie przeciwdopaminergiczne, enoksacyna, fluwoksamina, hipotensja ortostatyczna, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor CYP1A2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP1A2, lek neuroleptyczny, lewodopa, metoklopramid, palenie tytoniu, receptor dopaminowy, ropinirol, sedacja, substancja czynna, sulpiryd, teofilina, terapia skojarzona, warfaryna, zaburzenie psychomotoryczne, zawroty głowy, znormalizowany czas protrombinowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Nicorama Fruitmint 4 mg
Stosowanie gumy do żucia leczniczej Nicorama Fruitmint, zawierającej nikotynę, wymaga uwzględnienia potencjalnych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych, zwłaszcza w kontekście zmian metabolicznych po zaprzestaniu palenia tytoniu. Palenie indukuje aktywność izoenzymu CYP1A2, a jego odstawienie prowadzi do zmniejszenia klirensu leków metabolizowanych przez ten enzym, co może skutkować wzrostem ich stężenia w osoczu. Dotyczy to leków o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak teofilina, takryna, olanzapina i klozapina, a także innych substancji, m.in. kofeiny, paracetamolu, warfaryny czy benzodiazepin. Wysoki poziom ważności interakcji wymaga monitorowania stężenia leków i rozważenia redukcji dawki po zaprzestaniu palenia. Ponadto, zmiany te mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii, co podkreśla konieczność ścisłej obserwacji klinicznej pacjentów stosujących te leki.
abstynencja nikotynowa, agonista receptora adrenergicznego, antagonista receptora adrenergicznego, antagonista receptora H2, antagonista wapnia, benzodiazepina, choroba Alzheimera, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciśnienie tętnicze, cukrzyca, cytochrom P450, działanie niepożądane, efekt hemodynamiczny, estrogen, fenazon, fenylobutazon, flekainid, furosemid, glikemia, hipoglikemia, izoenzym CYP1A2, katecholamina, klozapina, kofeina, kortyzol, lek antyarytmiczny, lek opioidowy, lek przeciwpsychotyczny, lidokaina, nifedypina, nikotynowa terapia zastępcza, olanzapina, paracetamol, parametr hemodynamiczny, pentazocyna, POChP, propoksyfen, propranolol, stężenie leku, stężenie w osoczu, takryna, teofilina, układ sercowo-naczyniowy, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, wchłanianie insuliny, witamina B12, wrzód przewodu pokarmowego - Leksykon leków
Interakcje leku – Pazopanib Accord 400 mg
Pazopanib jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, z udziałem CYP1A2 i CYP2C8, oraz jest substratem transporterów P-gp i BCRP, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę), zwiększają AUC(0-24) pazopanibu o 66% i Cmax o 45%, co wymaga zmniejszenia dawki pazopanibu do 400 mg/dobę. Podobny efekt obserwuje się przy stosowaniu lapatynibu (1500 mg), który podnosi AUC i Cmax pazopanibu o 50-60%. Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, obniżają stężenie leku, dlatego zaleca się unikanie ich stosowania. Pazopanib hamuje także CYP1A2, CYP3A4, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP2E1 oraz transportery OATP1B1 i UGT1A1, co może zwiększać ekspozycję na leki takie jak paklitaksel (AUC +26%, Cmax +31%) i SN-38 (metabolit irynotekanu, ekspozycja +20%). Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu statyn, zwłaszcza symwastatyny, ze względu na zwiększone ryzyko hepatotoksyczności (AlAT >3× GGN u 27% pacjentów). Pazopanib należy przyjmować na czczo, co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku, gdyż jedzenie podwaja AUC i Cmax leku.
aktywność AlAT, antagonista receptora H2, atazanawir, atorwastatyna, białko oporności raka piersi, biodostępność, cetuksymab, dekstrometorfan, działanie niepożądane, esomeprazol, farmakokinetyka, fluwastatyna, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, irynotekan, itrakonazol, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2C8, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klarytromycyna, kofeina, lapatynib, midazolam, nelfinawir, omeprazol, P-glikoproteina, paklitaksel, polimorfizm UGT1A1, polipeptyd transportujący aniony organiczne, prawastatyna, rozuwastatyna, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, sok grejpfrutowy, statyna, symwastatyna, telitromycyna, transferaza urydyno-difosforano-glukuronozylowa, warfaryna, worykonazol - Leksykon leków
Interakcje leku – Zolafren 20 mg
Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą zwiększać klirens olanzapiny, obniżając jej stężenia w osoczu, co wymaga monitorowania klinicznego i ewentualnej korekty dawki. Inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina, znacząco podnoszą stężenia olanzapiny (Cmax wzrasta o 54-77%, AUC o 52-108%), co wskazuje na konieczność rozważenia redukcji dawki początkowej. Węgiel aktywny obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany z co najmniej 2-godzinnym odstępem. Nie stwierdzono istotnych interakcji z inhibitorami CYP2D6 (fluoksetyna), lekami zobojętniającymi (glin, magnez), cymetydyną, litem, biperydenem oraz walproinianem, co pozwala na ich bezpieczne łączne stosowanie bez konieczności modyfikacji dawkowania.
adrenalina, agonista dopaminy, aktywność beta-agonistyczna, alkohol etylowy, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, częstoskurcz, delirium, depresja oddechowa, diazepam, dopamina, drgawka, dyzartria, farmakokinetyka olanzapiny, fluoksetyna, fluwoksamina, indukcja CYP1A2, izoenzym CYP1A2, karbamazepina, lek przeciwparkinsonowski, lek zobojętniający kwas solny, lit, objaw pozapiramidowy, olanzapina, ortostatyczny spadek ciśnienia, otępienie, palenie tytoniu, śpiączka, środek sympatykomimetyczny, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walpronian, warfaryna, węgiel aktywny, wydłużenie QTc, zaburzenie rytmu serca, zachłyśnięcie, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Requip-Modutab 2 mg
Ropinirol, zawarty w preparacie Requip-Modutab w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, charakteryzuje się biodostępnością około 50% (36-57%) oraz Tmax wynoszącym 6-10 godzin. Po doustnym podaniu obserwuje się liniową farmakokinetykę w zakresie terapeutycznym, z okresem półtrwania eliminacji około 6 godzin. Lek wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (10-40%) oraz dużą objętość dystrybucji (~7 L/kg), co wynika z jego wysokiej lipofilności. Metabolizm ropinirolu odbywa się głównie przez izoenzym CYP1A2, a metabolity są wydalane głównie z moczem; główny metabolit ma znacznie słabsze działanie dopaminergiczne (co najmniej 100-krotnie). Wysokotłuszczowy posiłek zwiększa ekspozycję na lek (AUC o 20%, Cmax o 44%) i opóźnia Tmax o 3 godziny, jednak zmiany te nie mają istotnego znaczenia klinicznego.
biodostępność, choroba Parkinsona, cytochrom P450, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, działanie dopaminergiczne, efekt terapeutyczny, farmakokinetyka, farmakokinetyka liniowa, formulacja o przedłużonym uwalnianiu, hemodializa, izoenzym CYP1A2, klirens, lipofilność, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, ropinirol, stężenie maksymalne, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Linorion 2,5 mg
Lenalidomid, występujący w postaci racemicznej (S(-) 56%, R(+) 44%), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym na czczo, osiągając Cmax w 0,5-2 godziny. Farmakokinetyka leku jest liniowa względem dawki, bez istotnej kumulacji przy wielokrotnym podawaniu. Biodostępność lenalidomidu zmniejsza się o około 20% (AUC) i 50% (Cmax) przy jednoczesnym spożyciu posiłku wysokotłuszczowego, jednak w praktyce klinicznej lek może być podawany niezależnie od posiłku. Lenalidomid wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (23-29%) i nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Eliminacja leku odbywa się głównie przez nerki (90% w moczu, z czego 82% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 3-5 godzin, zależnym od czynności nerek. Klirens nerkowy przekracza filtrację kłębuszkową, wskazując na aktywny transport wydalania.
białko oporności raka piersi, bilirubina całkowita, biodostępność leku, Cmax, cytochrom P450, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hydroksy-lenalidomid, izoenzym CYP1A2, klirens kreatyniny, klirens lenalidomidu, klirens nerkowy, łagodna niewydolność wątroby, lenalidomid, Linorion, N-acetylo-lenalidomid, niewydolność nerek, okres półtrwania, polipeptyd transportujący aniony organiczne, stężenie w osoczu, szpiczak mnogi, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Interakcje leku – Zolmitriptan STADA 2,5 mg
Zolmitryptan STADA wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii migreny. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie zolmitryptanu z ergotaminą i jej pochodnymi ze względu na ryzyko nasilonego skurczu naczyń wieńcowych; zaleca się zachowanie odstępu czasowego minimum 24 godzin po ergotaminie przed podaniem zolmitryptanu oraz 6 godzin po zolmitryptanie przed podaniem ergotaminy. Podobne ograniczenia dotyczą innych agonistów receptorów 5HT1B/1D. W przypadku jednoczesnego stosowania moklobemidu (inhibitor MAO-A) obserwuje się wzrost AUC zolmitryptanu o 26% oraz trzykrotny wzrost AUC aktywnego metabolitu, co wymaga ograniczenia maksymalnej dawki zolmitryptanu do 5 mg/24h i przeciwwskazania przy dawkach moklobemidu powyżej 150 mg dwa razy dziennie. Cymetydyna wydłuża okres półtrwania zolmitryptanu o 44% i zwiększa AUC o 48%, a także podwaja parametry farmakokinetyczne aktywnego metabolitu, co również wymaga ograniczenia dawki zolmitryptanu do 5 mg/24h. Podobne zalecenia dotyczą inhibitorów CYP1A2, takich jak fluwoksamina czy chinolony (np. cyprofloksacyna).
agonista receptora 5HT1B/1D, chinolon, cymetydyna, cyprofloksacyna, cytochrom P-450, ergotamina, fluoksetyna, fluwoksamina, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy typu A, izoenzym CYP1A2, kofeina, metoklopramid, migrena, moklobemid, paracetamol, propranolol, ryfampicyna, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skurcz naczyń wieńcowych, układ serotoninergiczny, zaburzenie nerwowo-mięśniowe, zespół serotoninowy, zolmitryptan - Leksykon leków
Interakcje leku – Pazopanib Pharmascience 400 mg
Pazopanib jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, z udziałem CYP1A2 i CYP2C8, oraz jest substratem transporterów P-gp i BCRP, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, klarytromycyna) zwiększają stężenia pazopanibu w osoczu o 66% (AUC) i 45% (Cₘₐₓ), co wymaga redukcji dawki do 400 mg/dobę. Podobny efekt wykazuje lapatynib (50-60% wzrost AUC i Cₘₐₓ). Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, obniżają stężenia leku, dlatego ich stosowanie należy unikać. Ponadto, inhibitory pompy protonowej (esomeprazol) zmniejszają biodostępność pazopanibu o około 40%, co wymaga odpowiedniego odstępu czasowego między podaniem leków. Pazopanib hamuje również enzymy CYP (m.in. CYP3A4, CYP2D6) i transportery (OATP1B1), co wpływa na farmakokinetykę innych leków, np. zwiększając AUC midazolamu o 30% oraz AUC i Cₘₐₓ paklitakselu o 26% i 31%. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z symwastatyną, która zwiększa ryzyko hepatotoksyczności (AlAT >3× GGN u 27% pacjentów vs 14% bez statyn).
aktywność AlAT, antagonista receptora H2, atazanawir, atorwastatyna, białko oporności raka piersi, cetuksymab, dekstrometorfan, esomeprazol, fluwastatyna, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, irynotekan, itrakonazol, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2C8, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klarytromycyna, kofeina, lapatynib, midazolam, P-glikoproteina, paklitaksel, polimorfizm UGT1A1, polipeptyd transportujący aniony organiczne, prawastatyna, rozuwastatyna, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, symwastatyna, transferaza urydyno-difosforano-glukuronozylowa, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Zolafren 15 mg
Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co powoduje, że jej stężenie w osoczu może ulegać znacznym zmianom pod wpływem inhibitorów (np. fluwoksamina, cyprofloksacyna) oraz induktorów (np. karbamazepina, palenie tytoniu). Inhibitory CYP1A2 mogą zwiększać Cmax i AUC olanzapiny nawet o 50-108%, co wymaga rozważenia zmniejszenia dawki początkowej leku. Z kolei induktory mogą obniżać stężenie olanzapiny, osłabiając jej efekt terapeutyczny, co może wymagać zwiększenia dawki. Węgiel aktywny zmniejsza biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany z co najmniej 2-godzinnym odstępem. Nie stwierdzono istotnych interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez inne izoenzymy CYP, takimi jak CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4.
antagonista dopaminy, biodostępność olanzapiny, biperyden, choroba Parkinsona, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cyprofloksacyna, depresja oddechowa, diazepam, efekt sedatywny, fluoksetyna, fluwoksamina, indukcja CYP1A2, inhibitor CYP1A2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP1A2, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, klirens olanzapiny, lit, mechanizm działania, niedociśnienie ortostatyczne, objaw pozapiramidowy, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, pole pod krzywą AUC, receptor dopaminowy, repolaryzacja komór serca, stężenie olanzapiny w osoczu, teofilina, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, warfaryna, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Nicorama Mint 2 mg
Stosowanie Nicorama Mint, jako formy nikotynowej terapii zastępczej, wiąże się z istotnymi interakcjami farmakokinetycznymi i farmakodynamicznymi, głównie wynikającymi z fizjologicznych zmian po zaprzestaniu palenia. Kluczowym mechanizmem jest zmniejszenie aktywności izoenzymu CYP1A2, indukowanego przez składniki dymu tytoniowego, co prowadzi do wzrostu stężenia leków metabolizowanych przez ten enzym, takich jak teofilina, klozapina, olanzapina, takryna, kofeina, paracetamol, warfaryna i inne. Szczególnie istotne jest monitorowanie leków o wąskim indeksie terapeutycznym (np. teofilina, klozapina, olanzapina) oraz insuliny, której podskórne wchłanianie może się zwiększyć, co wymaga dostosowania dawki w celu uniknięcia hipoglikemii. Ponadto, zmiany w poziomie katecholamin i kortyzolu pod wpływem nikotyny mogą osłabiać działanie nifedypiny i antagonistów receptorów adrenergicznych, a także zwiększać efekt agonistów receptorów adrenergicznych.
agonista receptorów adrenergicznych, antagonista receptora H2, antagonista receptorów adrenergicznych, antagonista wapnia, benzodiazepiny, beta-bloker, ciśnienie tętnicze, doustny antykoagulant, estrogeny, farmakodynamika, farmakokinetyka, fenazon, fenylobutazon, flekainid, furosemid, indeks terapeutyczny, insulina, insulinoterapia, interakcja farmakodynamiczna, izoenzym CYP1A2, katecholaminy, klozapina, kofeina, kortyzol, lidokaina, monitorowanie stężenia leku, nifedypina, nikotynowa terapia zastępcza, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, parametry hemodynamiczne, pentazocyna, poziom glukozy we krwi, propoksyfen, propranolol, rytm serca, takryna, teofilina, terapia antynikotynowa, układ sercowo-naczyniowy, warfaryna, witamina B12, wskaźnik INR - Leksykon leków
Interakcje leku – Bendamustine Accord 25 mg/ml
Bendamustyna chlorowodorek wykazuje liczne potencjalne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście terapii onkologicznych. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie bendamustyny z innymi lekami mielosupresyjnymi, co może prowadzić do nasilenia mielosupresji i zwiększonego ryzyka pancytopenii, wymagając ścisłego monitorowania morfologii krwi oraz dostosowania dawek. Interakcje z lekami immunosupresyjnymi, takimi jak cyklosporyna i takrolimus, mogą skutkować nadmierną immunosupresją i ryzykiem zespołu limfoproliferacyjnego, co wymaga unikania takiego połączenia lub bardzo dokładnego nadzoru. Ponadto, bendamustyna jest metabolizowana przez izoenzym CYP1A2, a inhibitory tego enzymu (fluwoksamina, cyprofloksacyna, acyklowir, cymetydyna) mogą zwiększać jej stężenie w osoczu, co potencjalnie nasila działania niepożądane i wymaga rozważenia zmniejszenia dawki.
acyklowir, bendamustyna, cyklosporyna i takrolimus, cymetydyna, cyprofloksacyna, działanie immunosupresyjne, działanie mielosupresyjne, fluorochinolon, fluwoksamina, hepatotoksyczność, immunosupresja, inhibitor CYP1A2, izoenzym CYP1A2, lek cytostatyczny, lek immunosupresyjny, lek mielosupresyjny, lek przeciwwirusowy, lek sedatywny, mielosupresja, morfologia krwi, pancytopenia, SSRI, szczepionka przeciw odrze, szczepionka z żywym wirusem, szpik kostny, zespół limfoproliferacyjny - Leksykon leków
Interakcje leku – Olpinat 10 mg
Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą obniżać stężenia olanzapiny w osoczu, co może wymagać zwiększenia dawki. Natomiast inhibitory CYP1A2, w szczególności fluwoksamina i cyprofloksacyna, powodują istotny wzrost Cmax (o 54-77%) i AUC (o 52-108%) olanzapiny, co wskazuje na konieczność rozważenia redukcji dawki leku. Węgiel aktywowany zmniejsza biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu czasowego między podaniem tych substancji. Nie stwierdzono istotnych interakcji z inhibitorami CYP2D6 (fluoksetyna), lekami zobojętniającymi (glin, magnez) ani cymetydyną.
agonista dopaminy, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, diazepam, efekt farmakodynamiczny, farmakokinetyka olanzapiny, fluoksetyna, fluwoksamina, funkcja poznawcza, indukcja enzymatyczna, izoenzym CYP1A2, karbamazepina, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, lit, objawy pozapiramidowe, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, teofilina, walproinian, warfaryna, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Tyzanidyna – Interakcje
Tyzanidyna jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co powoduje, że jej stężenie w osoczu jest silnie modulowane przez inhibitory i induktory tego enzymu. Silne inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina i cyprofloksacyna, powodują odpowiednio 33- i 10-krotne zwiększenie pola pod krzywą (AUC) tyzanidyny, co może prowadzić do ciężkiego i przedłużającego się niedociśnienia tętniczego, senności, zawrotów głowy, a nawet śpiączki. Słabsze inhibitory (np. amiodaron, werapamil, cymetydyna, doustne środki antykoncepcyjne) również zwiększają stężenie tyzanidyny i ryzyko działań niepożądanych, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest niezalecane lub wymaga ostrożności i monitorowania. Induktor CYP1A2, ryfampicyna, zmniejsza stężenie tyzanidyny o około 50%, co może osłabić jej efekt terapeutyczny i wymaga dostosowania dawki. Palenie papierosów (>10/dzień) również obniża ekspozycję na tyzanidynę o około 30%.
agonista receptora alfa-2 adrenergicznego, beta-adrenolityk, bloker receptora H2, bradykardia, działanie chronotropowo ujemne, działanie niepożądane, efekt hipotensyjny, fluorochinolon, hamowanie OUN, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP1A2, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, receptor beta-adrenergiczny, tachykardia z odbicia, torsade de pointes, udar mózgu, wydłużenie QT, zaburzenia psychomotoryczne - Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzapin Krka 5 mg
Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą obniżać stężenia olanzapiny w osoczu, co skutkuje umiarkowanym wzrostem klirensu i wymaga monitorowania stanu klinicznego oraz ewentualnej korekty dawki. Inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina, znacząco zwiększają Cmax (o 54-77%) i AUC (o 52-108%) olanzapiny, co wskazuje na konieczność rozważenia zmniejszenia dawki początkowej. Węgiel aktywowany obniża dostępność biologiczną olanzapiny o 50-60%, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między podaniami. Inne inhibitory CYP1A2, takie jak cyprofloksacyna, również mogą podnosić stężenia olanzapiny, co wymaga ostrożności.
agonista dopaminy, arytmia komorowa, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, depresja ośrodka oddechowego, diazepam, elektrokardiografia, fluoksetyna, fluwoksamina, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, izoenzym CYP1A2, karbamazepina, lit, objawy pozapiramidowe, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, palenie tytoniu, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, warfaryna, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzapin Krka 15 mg
Olanzapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z substancjami wpływającymi na aktywność tego enzymu. Indukcja CYP1A2 przez nikotynę (palenie tytoniu) i karbamazepinę prowadzi do umiarkowanego zwiększenia klirensu olanzapiny i obniżenia jej stężenia w osoczu, co może wymagać monitorowania klinicznego i ewentualnej korekty dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina i cyprofloksacyna, powodują znaczne zwiększenie Cmax (o 54-77%) oraz AUC (o 52-108%) olanzapiny, co wymaga zmniejszenia dawki początkowej i ścisłego monitorowania pacjenta. Węgiel aktywowany obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między ich podaniem. Nie stwierdzono istotnych interakcji z inhibitorami CYP2D6 (fluoksetyna), lekami zobojętniającymi (glin, magnez) oraz cymetydyną.
agonista dopaminy, biodostępność olanzapiny, choroba Parkinsona, Cmax olanzapiny, cymetydyna, cyprofloksacyna, diazepam, farmakokinetyka olanzapiny, fluoksetyna, fluwoksamina, funkcja poznawcza, hipotensja ortostatyczna, indukcja CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, izoenzym CYP1A2, karbamazepina, klirens olanzapiny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwparkinsonowski, odstęp QTc, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, sedacja, teofilina, walproinian, warfaryna, węgiel aktywowany, zaburzenie psychomotoryczne, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzin 10 mg
Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co czyni jej farmakokinetykę podatną na interakcje z lekami modyfikującymi aktywność tego enzymu. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą obniżać stężenia olanzapiny w osoczu, co wymaga monitorowania klinicznego i ewentualnej korekty dawki. Inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina, znacząco zwiększają Cmax olanzapiny o 54-77% oraz AUC o 52-108%, co wskazuje na konieczność rozważenia zmniejszenia dawki początkowej olanzapiny. Węgiel aktywowany obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany z co najmniej 2-godzinnym odstępem. Nie stwierdzono istotnych interakcji farmakokinetycznych z inhibitorami CYP2D6 (fluoksetyna), lekami zobojętniającymi kwas solny, cymetydyną, litem, biperydenem oraz walproinianem.
agonista dopaminy, biodostępność leku, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, diazepam, farmakodynamika leku, farmakokinetyka leku, fluoksetyna, fluwoksamina, hipotensja, inhibitor CYP1A2, izoenzym CYP1A2, karbamazepina, lek zobojętniający kwas solny, lit, odstęp QTc, otępienie, palenie tytoniu, repolaryzacja mięśnia sercowego, sedacja, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, upośledzenie funkcji poznawczych, walproinian, warfaryna, węgiel aktywowany, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Interakcje leku – Zopridoxin 5 mg
Olanzapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą zwiększać klirens olanzapiny, co wymaga monitorowania stanu klinicznego i ewentualnego zwiększenia dawki. Inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina, powodują istotny wzrost stężenia olanzapiny (Cmax wzrasta o 54-77%, AUC o 52-108%), co wskazuje na konieczność zmniejszenia dawki olanzapiny. Węgiel aktywny obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany z co najmniej 2-godzinnym odstępem. Fluoksetyna, leki zobojętniające oraz cymetydyna nie wpływają istotnie na farmakokinetykę olanzapiny. Olanzapina nie hamuje głównych izoenzymów CYP450 i nie wykazuje istotnych interakcji z trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, warfaryną, teofiliną, diazepamem, litem czy walproinianem.
antagonizm dopaminergiczny, arytmia komorowa, biperiden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, diazepam, działanie depresyjne, działanie sedatywne, fluoksetyna, fluwoksamina, indukcja CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, izoenzym CYP1A2, karbamazepina, lit farmakologiczny, odstęp QTc, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, palenie tytoniu, sedacja, teofilina, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, upośledzenie funkcji poznawczych, walproinian, warfaryna, węgiel aktywny, zaburzenie psychomotoryczne - Leksykon substancji czynnych
Lisdeksamfetamina – Interakcje
Lisdeksamfetamina dimezylan, jako prolek deksamfetaminy, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o różnym znaczeniu klinicznym. W badaniach in vitro amfetamina wykazuje słabe hamowanie CYP2D6, a jej metabolity mogą hamować CYP1A2, CYP2D6 i CYP3A4, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków metabolizowanych przez te izoenzymy. Współpodawanie z guanfacyną o przedłużonym uwalnianiu zwiększa Cmax guanfacyny o 19% i AUC o 7%, natomiast z wenlafaksyną (225 mg) obserwuje się zmniejszenie Cmax o-desmetylowenlafaksyny o 9% i AUC o 17%, a wzrost Cmax wenlafaksyny o 10% i AUC o 13%, bez wpływu na ekspozycję na deksamfetaminę. Zmiany te są niewielkie i prawdopodobnie nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Ponadto, pH moczu wpływa na farmakokinetykę amfetaminy: zakwaszenie moczu (np. kwas askorbinowy, tiazydowe diuretyki) zwiększa wydalanie i skraca okres półtrwania, natomiast alkalizacja (np. wodorowęglan sodu) zmniejsza wydalanie i wydłuża okres półtrwania.
alkalizacja moczu, całkowita ekspozycja, chlorpromazyna, guanetydyna, guanfacyna o przedłużonym uwalnianiu, haloperydol, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, kwasica oddechowa, lek hipotensyjny, lisdeksamfetamina dimezylan, O-desmetylowenlafaksyna, pH moczu, prolek deksamfetaminy, przełom nadciśnieniowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, stężenie osoczowe, tiazydowy lek moczopędny, węglan litu, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, wodorowęglan sodu, zakwaszenie moczu, zespół serotoninowy, złośliwa hipertermia