sunitynib
Sunitynib to doustny inhibitor wielu kinaz tyrozynowych, stosowany w terapii celowanej nowotworów. Lek blokuje receptory dla czynników wzrostu (m.in. VEGFR, PDGFR, KIT, FLT3), hamując angiogenezę nowotworową, proliferację komórek nowotworowych oraz indukcję apoptozy.
Główne wskazania do stosowania sunitynibu obejmują zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (RCC), nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego (GIST) po niepowodzeniu leczenia imatynibem oraz nieoperacyjne lub przerzutowe wysoko zróżnicowane nowotwory neuroendokrynne trzustki (pNET).
Do najczęstszych działań niepożądanych sunitynibu należą: zmęczenie, biegunka, nudności, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, nadciśnienie tętnicze, zespół ręka-stopa oraz zaburzenia hematologiczne. Lek wymaga regularnego monitorowania parametrów laboratoryjnych, czynności tarczycy, serca oraz ciśnienia tętniczego.
Typowy schemat dawkowania obejmuje 50 mg dziennie przez 4 tygodnie, następnie 2 tygodnie przerwy (schemat 4/2), choć stosowane są również alternatywne schematy dawkowania. Modyfikacja dawki może być konieczna w przypadku wystąpienia działań niepożądanych lub u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sunitinib Synthon 25 mg
Farmakokinetyka sunitynibu została szczegółowo zbadana u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując podobny profil w obu grupach. W zakresie dawek 25-100 mg obserwuje się liniową zależność między dawką a AUC oraz Cmax, z kumulacją leku i jego aktywnego metabolitu (3-4-krotny wzrost sunitynibu, 7-10-krotny metabolitu) osiągającą stan równowagi po 10-14 dniach. Docelowe stężenie łącznego leku i metabolitu wynosi 62,9–101 ng/ml, co jest skuteczne w hamowaniu fosforylacji receptorów. Sunitynib osiąga Cmax po 6-12 godzinach, a jego biodostępność nie jest zależna od pokarmu. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (95%), ma dużą objętość dystrybucji (2230 l) i jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 do aktywnego dezetylosunitynibu. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (61%) i w mniejszym stopniu przez nerki (16%). Okres półtrwania sunitynibu wynosi 40-60 godzin, a metabolitu 80-110 godzin. Klirens pozorny (CL/F) wynosi 34-62 l/h.
AlAT, AspAT, AUC, białko oporności raka piersi, biodostępność leku, Cmax, CYP3A4, cytochrom P450, dezetylosunitynib, farmakokinetyka populacyjna, fosforylacja receptorów, GIST, hemodializa, interakcja międzylekowa, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens leku, maksymalna tolerowana dawka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powierzchnia ciała, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, stan równowagi dynamicznej, sunitynib, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Działania niepożądane – Subinit 12,5 mg
Sunitynib (Subinit) stosowany w terapii onkologicznej charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które mogą mieć różne nasilenie, od łagodnych do zagrażających życiu. Do najcięższych powikłań należą niewydolność nerek, niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, perforacja przewodu pokarmowego oraz krwotoki obejmujące układ oddechowy, przewód pokarmowy, mózg i układ moczowy. W badaniach klinicznych u pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym, GIST i pNET najczęściej obserwowano działania niepożądane takie jak zmniejszenie apetytu, zaburzenia smaku, nadciśnienie tętnicze, uczucie zmęczenia oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego (biegunka, nudności, zapalenie jamy ustnej, niestrawność, wymioty). Często występują również przebarwienia skórne i erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa. Nasilenie wielu objawów może ulegać zmniejszeniu w trakcie kontynuacji terapii, co sugeruje adaptację organizmu do leku.
biegunka, dysgeuzja, działania niepożądane leku, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, funkcja nerek, funkcja tarczycy, krwotok, krwotok mózgowy, krwotok z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność serca, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, perforacja przewodu pokarmowego, rak nerkowokomórkowy, Subinit, sunitynib, terapia onkologiczna, układ krwiotwórczy, zaburzenia rytmu serca, zakażenie bakteryjne, zapalenie jamy ustnej, zator tętnicy płucnej, zespół ręka-stopa - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Suganet 12,5 mg
Sunitynib, substancja czynna leku Suganet dostępnego w kapsułkach twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg, wykazuje niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługiwania maszyn. Mimo to, podczas terapii mogą wystąpić działania niepożądane, takie jak zawroty głowy, które mogą zaburzać sprawność psychomotoryczną. Lekarz powinien poinformować pacjenta o potencjalnym ryzyku, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia lub po zmianie dawki, oraz zalecić obserwację indywidualnej reakcji organizmu. W przypadku pojawienia się zawrotów głowy pacjent powinien powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn do ustąpienia objawów.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Klertis 12,5 mg
Sunitynib, substancja czynna leku Klertis, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które obejmują zarówno często występujące objawy, takie jak zmniejszenie apetytu, zaburzenia smaku, nadciśnienie tętnicze, zmęczenie, biegunka, nudności, zapalenie jamy ustnej, przebarwienia skóry oraz zespół ręka-stopa, jak i poważne powikłania hematologiczne (neutropenia, małopłytkowość, niedokrwistość). Istotnym działaniem niepożądanym jest niedoczynność tarczycy, której częstość występowania waha się od 4% do 16% w zależności od typu nowotworu (MRCC, GIST, pNET). W badaniach klinicznych u pacjentów z guzami litymi odnotowano także poważne incydenty sercowo-naczyniowe, takie jak niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, wydłużenie odstępu QTc (do >500 ms u 0,5% pacjentów) oraz nadciśnienie tętnicze, które występowało u 33,9% pacjentów z MRCC, z ciężkimi postaciami u 12%. Ponadto zgłaszano przypadki zatorowości płucnej (3,1% w GIST, 1,2% w MRCC) oraz perforacji przewodu pokarmowego i krwotoków, które mogą prowadzić do zgonu.
białkomocz, encefalopatia hiperamonemiczna, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, kardiomiopatia, krwotok, krwotok mózgowy, limfopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie powięzi, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wielonarządowa, obrzęk naczynioruchowy, odma opłucnowa, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, piodermia zgorzelinowa, rozsiane krzepnięcie wewnątrznaczyniowe, rumień wielopostaciowy, sunitynib, tętniak tętnicy, toksyczna martwica naskórka, torsade de pointes, udar mózgu, wstrząs, wysięk osierdziowy, zakrzepica żył głębokich, zapalenie tarczycy, zator tętnicy płucnej, zespół odwracalny tylnej encefalopatii, zespół ostrego rozpadu guza, zespół ręka-stopa, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Subinit 50 mg
Subinit, zawierający sunitynib w dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg (odpowiednio 16,70 mg, 33,40 mg i 66,80 mg sunitynibu jabłczanu), wykazuje niewielki wpływ na zdolności psychomotoryczne, w tym prowadzenie pojazdów mechanicznych i obsługę maszyn. Głównym działaniem niepożądanym wpływającym na bezpieczeństwo jest występowanie zawrotów głowy, które mogą upośledzać koncentrację i sprawność niezbędną do wykonywania tych czynności. Kapsułki Subinit są rozpoznawalne po charakterystycznym kolorze wieczka i korpusu, co ułatwia identyfikację dawki. Informacje te są kluczowe dla lekarzy w kontekście oceny ryzyka i edukacji pacjentów podczas terapii sunitynibem.
bezpieczeństwo farmakoterapii, charakterystyka produktu leczniczego, choroba współistniejąca, działanie niepożądane leku, kapsułka twarda, modyfikacja dawki, początkowy okres leczenia, pojazd mechaniczny, sprawność psychomotoryczna, Subinit, sunitynib, sunitynib jabłczan, terapia sunitynibem, zawroty głowy, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Asikreba
Sunitynib (Asikreba) wymaga ścisłego monitorowania ze względu na liczne potencjalne działania niepożądane i interakcje farmakologiczne. Należy unikać jednoczesnego stosowania z silnymi induktorami lub inhibitorami CYP3A4, które mogą odpowiednio obniżać lub podwyższać stężenia leku w osoczu. W trakcie terapii obserwuje się ryzyko ciężkich reakcji skórnych (SJS, TEN, EM), krwotoków z różnych lokalizacji (w tym z nosa i guza nowotworowego), nadciśnienia tętniczego (ciśnienie skurczowe >200 mmHg, rozkurczowe 110 mmHg), zaburzeń hematologicznych (neutropenia, małopłytkowość, niedokrwistość), a także poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych, takich jak niewydolność serca, kardiomiopatia i wydłużenie odstępu QT z ryzykiem torsade de pointes. Zaleca się regularne badania morfologii krwi, czynności tarczycy co 3 miesiące, kontrolę parametrów wątrobowych (AlAT, AspAT, bilirubina) oraz monitorowanie funkcji nerek i ciśnienia tętniczego. W przypadku ciężkich działań niepożądanych, takich jak SJS/TEN, mikroangiopatia zakrzepowa, zapalenie trzustki, niewydolność wątroby lub nerek, należy przerwać leczenie i wdrożyć odpowiednie postępowanie.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bezwzględna liczba neutrofili, białkomocz, czas protrombinowy, dysfagia, frakcja wyrzutowa lewej komory, hepatotoksyczność, hipoglikemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, kardiomiopatia, krwioplucie, małopłytkowość, martwica kości szczęki, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwicze zapalenie powięzi, mikroangiopatia zakrzepowa, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, perforacja jelita, pioderma zgorzelinowa, przemijający napad niedokrwienny, rumień wielopostaciowy, sunitynib, torsade de pointes, udar naczyniowy mózgu, wskaźnik INR, wydłużenie odstępu QT, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, zawał mózgu, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół ostrego rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Sunitinib Glenmark 12,5 mg
Produkt leczniczy Sunitinib Glenmark, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg, jest przeciwwskazany wyłącznie u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną – sunitynib lub na którąkolwiek substancję pomocniczą zawartą w preparacie. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego, ze zwróceniem uwagi na ewentualne reakcje nadwrażliwości, które mogą manifestować się jako wysypka, pokrzywka, świąd, obrzęk naczynioruchowy, zaburzenia oddechowe (duszność, skurcz oskrzeli) lub reakcje ogólnoustrojowe, włącznie z wstrząsem anafilaktycznym. W przypadku potwierdzenia nadwrażliwości stosowanie leku jest bezwzględnie przeciwwskazane, a w dokumentacji medycznej pacjenta należy szczegółowo odnotować tę informację.
charakterystyka produktu leczniczego, kapsułka twarda, nadwrażliwość na substancję czynną, obrzęk naczynioruchowy, opcja terapeutyczna, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, skurcz oskrzeli, substancja pomocnicza, sunitynib, wstrząs anafilaktyczny, wywiad alergologiczny, zaburzenie oddechowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib MSN 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sunitynibu wykazały toksyczność po wielokrotnym podaniu u szczurów i małp, obejmującą zmiany w przewodzie pokarmowym (nudności, biegunki), nadnerczach (przekrwienie, krwotoki, martwica), układzie limfatycznym i krwiotwórczym (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustce (degranulacja, martwica), śliniankach (przerost gronek), stawach (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układzie rozrodczym żeńskim (zanik macicy, zmniejszenie pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF), zanik kanalików jądrowych, rozrost komórek mezangium nerek, krwotoki z przewodu pokarmowego i jamy ustnej oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. W badaniach genotoksyczności sunitynib nie wykazywał mutagenności ani klastogenności in vivo, jednak in vitro obserwowano poliploidię w ludzkich limfocytach. Badania rakotwórczości na myszach transgenicznych rasH2 i szczurach wykazały występowanie nowotworów przewodu pokarmowego i nadnerczy przy ekspozycji ≥ 0,9 do 7,8 razy wyższej niż AUC u pacjentów otrzymujących zalecaną dawkę dobową (RDD).
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków jajnikowych, badanie prenatalne i postnatalne, badanie rakotwórczości, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, frakcja wyrzutowa lewej komory, guz chromochłonny, laktacja, nadnercze, poliplodia, potencjał genotoksyczny, przewód pokarmowy, przysadka, resorpcja, rozrost komórek mezangium, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, ślinianka, sunitynib, szpik kostny, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowo-płodowa, układ limfatyczny i krwiotwórczy, utrata ciąży po zagnieżdżeniu, wydłużenie odstępu QTc, zanik kanalików jądrowych, zanik tkanki limfoidalnej, zewnątrzwydzielnicza część trzustki, zwyrodnienie ciałek żółtych - Leksykon leków
Przedawkowanie – Subinit 25 mg
Przedawkowanie sunitynibu (Subinit) wymaga natychmiastowej interwencji medycznej, mimo braku swoistej odtrutki. Postępowanie polega na zastosowaniu standardowych środków wspomagających, dostosowanych do stanu klinicznego pacjenta. W celu eliminacji niewchłoniętej substancji czynnej można rozważyć wywołanie wymiotów lub płukanie żołądka, jednak procedury te są skuteczne jedynie w krótkim czasie po zażyciu leku i powinny być stosowane ostrożnie, uwzględniając czas od przyjęcia dawki oraz stan pacjenta. Objawy przedawkowania manifestują się jako nasilone działania niepożądane charakterystyczne dla sunitynibu, zgodne z jego profilem bezpieczeństwa.
działanie niepożądane, eliminacja niewchłoniętej substancji, kapsułka żelatynowa twarda, niewchłonięta substancja czynna, odtrutka, płukanie żołądka, profil bezpieczeństwa, przedawkowanie sunitynibu, przypadek kliniczny przedawkowania, środek wspomagający, stan kliniczny pacjenta, Subinit, substancja czynna, sunitynib, sunitynib jabłczan, wywoływanie wymiotów - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sunitinib Zentiva 37,5 mg
Sunitinib Zentiva jest lekiem przeciwnowotworowym dostępnym w kapsułkach o dawkach 12,5 mg, 25 mg, 37,5 mg oraz 50 mg, stosowanym w leczeniu GIST, MRCC oraz pNET. Standardowe dawkowanie dla GIST i MRCC to 50 mg/dobę przez 4 tygodnie, następnie 2 tygodnie przerwy (schemat 4/2), z dawką minimalną 25 mg/dobę i maksymalną 75 mg/dobę. W przypadku pNET zalecana dawka to 37,5 mg/dobę podawana ciągle, bez przerw, z dawką minimalną 25 mg/dobę i maksymalną 50 mg/dobę (maksymalna dawka stosowana w badaniach klinicznych III fazy). Dawkowanie powinno być dostosowywane stopniowo co 12,5 mg w zależności od tolerancji i działań niepożądanych, a w razie poważnych działań niepożądanych możliwe jest czasowe przerwanie terapii. Sunitynib jest metabolizowany przez CYP3A4, co wymaga uwzględnienia potencjalnych interakcji lekowych i odpowiedniego dostosowania dawki w przypadku stosowania inhibitorów lub induktorów tego enzymu.
działanie niepożądane, hemodializa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, lek onkologiczny, lek przeciwnowotworowy, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, przerwanie terapii, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, schyłkowa niewydolność nerek, Sunitinib Zentiva, sunitynib, terapia skojarzona, układ enzymatyczny CYP3A4, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sunitinib G.L. Pharma 12,5 mg
Sunitinib G.L. Pharma jest dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg i znajduje zastosowanie w leczeniu trzech zaawansowanych nowotworów: nieoperacyjnych i/lub przerzutowych guzów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) po niepowodzeniu terapii imatynibem, zaawansowanego oraz przerzutowego raka nerkowokomórkowego (RCC/MRCC) oraz wysoko zróżnicowanych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) z progresją choroby. Lek stanowi terapię drugiego rzutu w GIST, a także istotną opcję terapeutyczną w zaawansowanym RCC i progresywnych pNET, co podkreśla jego rolę w leczeniu opornych i zaawansowanych stanów onkologicznych u dorosłych pacjentów.
Ze względu na profil działania i potencjalne ryzyko, Sunitinib powinien być stosowany pod ścisłym nadzorem onkologicznym, z indywidualnym doborem dawki oraz regularnym monitorowaniem parametrów laboratoryjnych i stanu klinicznego pacjenta. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest dokładna ocena przeciwwskazań, interakcji lekowych oraz dokumentacja wcześniejszych terapii, zwłaszcza w przypadku GIST – potwierdzenie oporności lub nietolerancji na imatynib. W RCC istotna jest ocena stopnia zaawansowania choroby, natomiast w pNET potwierdzenie wysokiego stopnia zróżnicowania guza i progresji choroby. Takie podejście pozwala na optymalne wykorzystanie potencjału terapeutycznego sunitynibu w leczeniu trudnych przypadków onkologicznych.
GIST, imatynib, MRCC, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, onkolog kliniczny, oporność na leczenie, parametry laboratoryjne, pNET, progresja choroby, przerzut, rak nerkowokomórkowy, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, sunitynib, zmiana nieoperacyjna, zróżnicowanie guza - Leksykon leków
Skład i postać leku – Subinit 25 mg
Produkt leczniczy Subinit zawiera sunitynib w postaci sunitynibu jabłczanu i jest dostępny w trzech dawkach: 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg sunitynibu, odpowiadających odpowiednio 16,70 mg, 33,40 mg i 66,80 mg sunitynibu jabłczanu na kapsułkę. Kapsułki twarde różnią się wyglądem i rozmiarem w zależności od dawki, zawierają granulki o barwie od żółtej do pomarańczowej oraz specyficzny zestaw substancji pomocniczych, w tym mannitol, kroskarmelozę sodową, powidon K-25, hypromelozę, magnezu stearynian oraz różne barwniki i żelatynę w osłonkach. Subinit 12,5 mg ma czerwone wieczko i korpus (rozmiar 4), 25 mg żółte wieczko i czerwony korpus (rozmiar 2), a 50 mg żółte wieczko i korpus (rozmiar 1).
- Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Subinit 25 mg
Subinit (sunitynib) w dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg (odpowiednio 16,70 mg, 33,40 mg i 66,80 mg sunitynibu jabłczanu) wykazuje niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Pomimo tego, istotne jest, aby lekarz prowadzący terapię szczegółowo poinformował pacjenta o ryzyku wystąpienia zawrotów głowy, które mogą znacząco obniżyć bezpieczeństwo podczas wykonywania tych czynności. Zaleca się monitorowanie objawów oraz zachowanie ostrożności, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia lub po zmianie dawkowania. W przypadku pojawienia się zawrotów głowy pacjent powinien powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn do czasu ustąpienia objawów.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Sunitinib Bluefish 12,5 mg
Lek Sunitinib Bluefish dostępny jest w formie twardych kapsułek o trzech dawkach: 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg substancji czynnej – sunitynibu. Kapsułki zawierają substancje pomocnicze takie jak celuloza mikrokrystaliczna, mannitol, kroskarmeloza sodowa, powidon K-30 oraz stearynian magnezu, które wpływają na odpowiednią objętość, rozpad i wiązanie leku. Otoczka kapsułek różni się składem barwników w zależności od dawki, zawierając m.in. tytanu dwutlenek (E171) oraz tlenki żelaza (E172). Kapsułki są oznaczone białym nadrukiem tuszem zawierającym szelak, tytanu dwutlenek i glikol propylenowy, co ułatwia ich identyfikację kliniczną.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Sunitinib Zentiva 12,5 mg
Produkt leczniczy Sunitinib Zentiva dostępny jest w formie kapsułek twardych zawierających sunitynib w dawkach 12,5 mg, 25 mg, 37,5 mg oraz 50 mg, co umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta. Kapsułki różnią się rozmiarem, kolorem oraz oznaczeniem, co ułatwia ich identyfikację: 12,5 mg (rozmiar 4, pomarańczowa), 25 mg (rozmiar 3, karmelowo-pomarańczowa), 37,5 mg (rozmiar 2, żółta) oraz 50 mg (rozmiar 1, karmelowa). Substancje pomocnicze wewnątrz kapsułek obejmują celulozę mikrokrystaliczną, mannitol, kroskarmelozę sodową, powidon K30 oraz magnezu stearynian, które wspierają odpowiednie uwalnianie i stabilność sunitynibu. Skład otoczki kapsułek różni się w zależności od dawki, zawierając różne barwniki (np. tlenki żelaza, dwutlenek tytanu) oraz tusze do nadruku, co wpływa na ich charakterystyczny wygląd.
blister aluminiowy, butelka HDPE, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, glikol propylenowy, kapsułka twarda, kapsułka żelatynowa, kroskarmeloza sodowa, mannitol, powidon, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, sunitynib, szelak, tlenek żelaza czarny, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty, wodorotlenek amonu, żelatyna - Leksykon leków
Skład i postać leku – Suganet 50 mg
Produkt leczniczy Suganet zawiera sunitynib w postaci jabłczanu, dostępny w kapsułkach twardych o trzech mocach: 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg. Każda dawka charakteryzuje się odmiennym wyglądem kapsułki, co ułatwia identyfikację: kapsułki 12,5 mg mają pomarańczowe wieczko i korpus (rozmiar 4, długość ok. 14 mm), 25 mg posiadają karmelowe wieczko i pomarańczowy korpus (rozmiar 3, długość ok. 16 mm), natomiast 50 mg mają karmelowe wieczko i korpus (rozmiar 1EL, długość ok. 20 mm). Substancje pomocnicze obejmują m.in. powidon K30 LP, celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową oraz magnezu stearynian, a skład otoczki i tuszu do nadruku różni się nieznacznie w zależności od dawki.
blister perforowany, blister standardowy, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, glikol propylenowy, kapsułka twarda, kroskarmeloza sodowa, niezgodność farmaceutyczna, postać farmaceutyczna, powidon, środek pochłaniający wilgoć, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, sunitynib, szelak, tlenek żelaza czarny, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty, żelatyna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Klertis 12,5 mg
Przedawkowanie sunitynibu, substancji czynnej preparatu Klertis dostępnego w kapsułkach o dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg, stanowi poważne zagrożenie kliniczne wymagające natychmiastowej interwencji. Brak swoistej odtrutki wymusza stosowanie standardowych procedur wspomagających, takich jak wywołanie wymiotów lub płukanie żołądka, o ile od przyjęcia leku upłynął krótki czas. W przypadku przedawkowania obserwuje się nasilenie działań niepożądanych zgodnych z profilem bezpieczeństwa sunitynibu, w tym objawy ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka), hematologiczne (neutropenia, małopłytkowość, anemia), sercowo-naczyniowego (nadciśnienie, zaburzenia rytmu), metaboliczne (hipoglikemia, hiperkaliemia), neurologiczne (zawroty głowy, zaburzenia świadomości), a także zaburzenia czynności wątroby i nerek oraz zmiany skórne. Dawki wywołujące objawy są orientacyjne i zależą od indywidualnej ekspozycji, przy czym przekroczenie dawki terapeutycznej (>50 mg/dobę) zwiększa ryzyko powikłań.
arytmia, badanie elektrokardiograficzne, białkomocz, enzymy wątrobowe, hiperkaliemia, hipoglikemia, kapsułka twarda, kreatynina, leczenie objawowe, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, oddział intensywnej terapii, okres półtrwania, parametry biochemiczne krwi, parametry życiowe, płukanie żołądka, procedura wspomagająca, profil bezpieczeństwa, sunitynib, wywoływanie wymiotów, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia świadomości, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zespół ręka-stopa, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Sunitinib MSN 25 mg
Przedawkowanie sunitynibu, dostępnego w kapsułkach o dawkach 12,5 mg, 25 mg, 37,5 mg i 50 mg, wymaga natychmiastowej interwencji medycznej, gdyż nie istnieje swoista odtrutka neutralizująca jego toksyczne działanie. Leczenie opiera się na standardowych metodach wspomagających i objawowych, z uwzględnieniem szybkiego usunięcia niewchłoniętej substancji czynnej, jeśli interwencja nastąpiła w krótkim czasie po zażyciu leku. Do metod eliminacji należą wywołanie wymiotów oraz płukanie żołądka, których skuteczność jest ograniczona czasowo i zależy od momentu podjęcia działań po przedawkowaniu.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Sunitinib Medical Valley 12,5 mg
Przedawkowanie sunitynibu, leku z grupy inhibitorów kinaz tyrozynowych, stanowi poważne zagrożenie kliniczne, wymagające natychmiastowej interwencji medycznej. Brak swoistej odtrutki dla produktu Sunitinib Medical Valley powoduje, że postępowanie opiera się na leczeniu objawowym oraz standardowych metodach wspomagających, takich jak wywołanie wymiotów lub płukanie żołądka, jeśli czas od przyjęcia dawki jest krótki. Przedawkowanie może prowadzić do nasilenia typowych działań niepożądanych, w tym zaburzeń hematologicznych (neutropenia, trombocytopenia, niedokrwistość), żołądkowo-jelitowych (nudności, wymioty, biegunka), sercowo-naczyniowych (nadciśnienie tętnicze, ryzyko incydentów), a także zaburzeń funkcji wątroby i nerek, które mogą mieć charakter potencjalnie ciężki lub zagrażający życiu.
ciśnienie tętnicze, działanie niepożądane kardiologiczne, EKG, enzymy wątrobowe, funkcja wątroby, hemoglobina, incydent sercowo-naczyniowy, inhibitor kinaz tyrozynowych, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedokrwistość, odtrutka, ostra niewydolność nerek, parametry biochemiczne, parametry hematologiczne, płukanie żołądka, płytki krwi, sunitynib, trombocytopenia, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Sunitinib Glenmark 50 mg
Lek Sunitinib Glenmark, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną – sunitynib – lub na którąkolwiek substancję pomocniczą zawartą w preparacie. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest wcześniejsze wystąpienie reakcji alergicznych na sunitynib. Przed przepisaniem leku konieczne jest dokładne zweryfikowanie historii alergii pacjenta oraz zapoznanie się z pełnym składem preparatu, aby wykluczyć ryzyko reakcji nadwrażliwości. Kapsułki różnią się wyglądem w zależności od dawki (12,5 mg – pomarańczowe, 25 mg – karmelowo-pomarańczowe, 50 mg – karmelowe), co ułatwia identyfikację i minimalizuje ryzyko pomyłki podczas podawania.
działanie niepożądane, kapsułka żelatynowa, kapsułki twarde, kwalifikacja pacjenta, nadwrażliwość na substancję czynną, produkt leczniczy, przeciwwskazanie bezwzględne, reakcja alergiczna na sunitynib, reakcja nadwrażliwości, stosunek korzyści do ryzyka, substancja pomocnicza, sunitynib, terapia sunitynibem - Leksykon chorób i schorzeń
Samotny guz włóknisty – Leczenie
Samotny guz włóknisty (SFT) to rzadki nowotwór mezenchymalny, najczęściej lokalizujący się w jamie opłucnowej, wymagający wielodyscyplinarnego podejścia terapeutycznego. Złotym standardem leczenia jest całkowita resekcja chirurgiczna (R0) z marginesem zdrowych tkanek, co zapewnia 10-letnie przeżycie całkowite na poziomie 54-89%. Technika operacyjna zależy od wielkości i lokalizacji guza: torakoskopia dla guzów ≤5 cm, torakotomia z resekcją klinową lub lobektomią dla większych zmian, a w przypadku zajęcia struktur sąsiadujących – rozszerzona resekcja ściany klatki piersiowej lub osierdzia. Radioterapia pooperacyjna (PORT) jest wskazana przy dodatnich marginesach, dużych guzach lub cechach złośliwości histologicznej, poprawiając kontrolę miejscową i przeżycie wolne od progresji, zwłaszcza w SFT wewnątrzczaszkowych, z dawką CTV około 1 cm. Radioterapia przedoperacyjna (np. 50 Gy w SFT miednicy) może zmniejszyć rozmiar guza i ułatwić resekcję. Chemioterapia, oparta głównie na antracyklinach (doksorubicyna) i ifosfamidzie, jest zarezerwowana dla zaawansowanych lub przerzutowych przypadków, jednak jej skuteczność jest ograniczona.
antracyklina, bewacyzumab, cecha histologiczna, dakarbazyna, doksorubicyna, ekspresja PD-L1, ifosfamid, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor multikinazowy, jama opłucnowa, kontrola miejscowa, lek antyangiogenny, lobektomia, margines zdrowych tkanek, mięsak tkanek miękkich, mutacja IDH1, nowotwór mezenchymalny, paklitaksel, pazopanib, pneumonektomia, przeżycie wolne od progresji, radioterapia pooperacyjna, radioterapia przedoperacyjna, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, resekcja en bloc, resekcja fragmentaryczna, resekcja guza, samotny guz włóknisty, segmentektomia, sorafenib, sunitynib, temozolomid, terapia radioizotopowa, torakoskopia, torakotomia, trabektedyna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Sunitinib Bluefish 50 mg
Przedawkowanie sunitynibu (dostępnego w kapsułkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg) wymaga natychmiastowej interwencji medycznej, gdyż nie istnieje swoista odtrutka neutralizująca jego działanie. Postępowanie opiera się na standardowych metodach wspomagających, w tym eliminacji niewchłoniętej substancji z przewodu pokarmowego (wywołanie wymiotów lub płukanie żołądka, jeśli stan pacjenta na to pozwala). Przedawkowanie może nasilać typowe działania niepożądane sunitynibu, takie jak zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka), hematologiczne (neutropenia, trombocytopenia), sercowo-naczyniowe (nadciśnienie, arytmie), metaboliczne (zaburzenia elektrolitowe, hipoglikemia/hiperglikemia) oraz skórne (zespół ręka-stopa). Konieczne jest wnikliwe monitorowanie wszystkich układów organizmu, w tym parametrów hemodynamicznych, morfologii krwi oraz biochemii.
arytmia, ciśnienie tętnicze, cytopenia, czynniki wzrostu układu krwiotwórczego, działanie niepożądane, funkcje wątroby i nerek, intensywna terapia, lek przeciwnowotworowy, mielosupresja, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, objawy żołądkowo-jelitowe, parametry biochemiczne, parametry hemodynamiczne, płukanie żołądka, profil bezpieczeństwa leku, równowaga elektrolitowa, sunitynib, wywoływanie wymiotów, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia glikemii, zespół ręka-stopa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Subinit 12,5 mg
Przedkliniczne badania sunitynibu, substancji czynnej leku Subinit, wykazały wielonarządową toksyczność przy klinicznie istotnych stężeniach w osoczu, obejmującą zmiany w przewodzie pokarmowym (nudności, biegunki), nadnerczach (przekrwienie, krwotoki, martwica), układzie limfatycznym i krwiotwórczym (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustce zewnątrzwydzielniczej (degranulacja, martwica), śliniankach (przerost gronek), stawach (zgrubienie płytki wzrostu) oraz narządach rozrodczych żeńskich (zanik macicy, zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych). Sunitynib nie wykazywał mutagenności in vitro ani działania klastogennego in vivo, choć obserwowano poliploidię w ludzkich limfocytach. Potencjał rakotwórczy potwierdzono w modelach zwierzęcych, gdzie dawki ≥ 1 mg/kg mc. (ekspozycja ≥ 0,9 razy AUC u pacjentów) indukowały nowotwory gruczołów Brunnera, a dawki 3 mg/kg mc. (ekspozycja 7,8 razy AUC) powodowały rozrost rdzenia nadnerczy i złośliwe śródbłoniaki.
aberracja chromosomalna, aplazja szpiku kostnego, atrezja pęcherzyków jajnikowych, badanie rakotwórcze, degranulacja komórek pęcherzykowych, działanie klastogenne, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, oligospermia, opóźnienie kostnienia, poliploidia, przekrwienie kory nadnerczy, przerost gronek ślinianek, przewód pokarmowy, rak gruczołów Brunnera, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śródbłoniak krwionośny, sunitynib, szpik kostny, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wada rozwojowa szkieletu, właściwości mutagenne, zanik kanalików jąder, zanik macicy, zanik tkanki limfoidalnej, zgrubienie płytki wzrostu, zwyrodnienie ciałka żółtego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Subinit 50 mg
Lek Subinit zawiera sunitynib w postaci jabłczanu i jest dostępny w dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg, podawanych w formie kapsułek twardych. Bezwzględnym przeciwwskazaniem do stosowania jest nadwrażliwość na sunitynib, jabłczan lub inne substancje pomocnicze zawarte w preparacie. Każda dawka zawiera odpowiednio 16,70 mg, 33,40 mg oraz 66,80 mg sunitynibu jabłczanu, co odpowiada 12,5 mg, 25 mg i 50 mg sunitynibu. Kapsułki różnią się kolorem i rozmiarem, co ułatwia ich identyfikację przez pacjenta.
- Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Sunitynib Adamed 50 mg
Sunitynib Adamed, zawierający sunitynibu jabłczan w dawce 50 mg, może wywierać niewielki wpływ na zdolności psychomotoryczne pacjentów, co jest istotne w kontekście prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Głównym objawem niepożądanym wpływającym na bezpieczeństwo jest występowanie zawrotów głowy, które mogą zaburzać koncentrację i sprawność psychoruchową. Lekarz powinien poinformować pacjenta o potencjalnym ryzyku oraz zalecić powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn w przypadku pojawienia się takich objawów, szczególnie w początkowym okresie terapii.
bezpieczeństwo farmakoterapii, charakterystyka produktu leczniczego, działania niepożądane sunitynibu, funkcje psychomotoryczne, kapsułki twarde, odpowiedź na leczenie, prowadzenie pojazdów mechanicznych, sprawność psychoruchowa, sunitynib, sunitynibu jabłczan, terapia sunitynibem, zawroty głowy, zdolności psychomotoryczne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Asikreba 50 mg
Produkt leczniczy Asikreba zawiera sunitynib w postaci jabłczanu i jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z trzema typami nowotworów: nieoperacyjnymi i/lub przerzutowymi nowotworami podścieliskowymi przewodu pokarmowego (GIST) po niepowodzeniu terapii imatynibem, zaawansowanym lub przerzutowym rakiem nerkowokomórkowym (MRCC) oraz wysoko zróżnicowanymi, nieoperacyjnymi lub przerzutowymi nowotworami neuroendokrynnymi trzustki (pNET) z udokumentowaną progresją choroby. Lek dostępny jest w kapsułkach twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg, 37,5 mg oraz 50 mg sunitynibu, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii oraz modyfikację dawkowania w zależności od tolerancji i odpowiedzi klinicznej pacjenta.
działania niepożądane, GIST, imatynib, jabłczan sunitynibu, MRCC, nietolerancja leczenia, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, odpowiedź na leczenie, pNET, progresja choroby, przerzuty nowotworowe, rak nerkowokomórkowy, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, sunitynib, tartrazyna, żółcień pomarańczowa FCF - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Sunitinib MSN 12,5 mg
Sunitynib, substancja czynna preparatu Sunitinib MSN dostępnego w dawkach 12,5 mg, 25 mg, 37,5 mg oraz 50 mg w formie kapsułek twardych, wykazuje niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn. Kluczowym działaniem niepożądanym, które może zaburzać funkcje psychoruchowe i zwiększać ryzyko wypadków, są zawroty głowy, wpływające na ocenę sytuacji drogowej oraz czas reakcji. Ryzyko to jest szczególnie istotne w początkowym okresie leczenia lub po zmianie dawkowania, zwłaszcza przy wyższych dawkach (37,5 mg i 50 mg). Lekarz powinien indywidualnie ocenić zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów, uwzględniając wiek, choroby współistniejące, stosowane leki oraz charakter zawodowy pacjenta.
bezpieczeństwo farmakoterapii, charakterystyka produktu leczniczego, czynniki ryzyka, dawka leku, działania niepożądane, działanie niepożądane leku, działanie sedatywne, farmakoterapia, funkcje motoryczne, funkcje poznawcze, kapsułki twarde, koordynacja psychoruchowa, objawy neurologiczne, objawy niepożądane, ośrodkowy układ nerwowy, schorzenie podstawowe, sunitynib, zawroty głowy, zdolności psychomotoryczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sunitinib Synthon 12,5 mg
Leczenie Sunitinibem Synthon powinno być prowadzone przez doświadczonych onkologów, z uwzględnieniem specyficznego dawkowania zależnego od wskazania. W terapii GIST i MRCC stosuje się dawkę 50 mg raz na dobę w schemacie 4/2 (4 tygodnie leczenia, 2 tygodnie przerwy), natomiast w neuroendokrynnych nowotworach trzustki (pNET) dawka wynosi 37,5 mg raz na dobę podawana ciągle. Dawkę można modyfikować co 12,5 mg w zakresie od 25 mg do 75 mg dla GIST i MRCC oraz do 50 mg dla pNET, w zależności od tolerancji i bezpieczeństwa terapii. U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh A i B) nie jest konieczna zmiana dawki, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami (Child-Pugh C) stosowanie leku jest przeciwwskazane. W przypadku niewydolności nerek, w tym u pacjentów dializowanych, nie wymaga się modyfikacji dawki początkowej.
działanie niepożądane, hemodializa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, kapsułka twarda, ketokonazol, klasyfikacja Child-Pugh, lek przeciwnowotworowy, modyfikacja dawkowania, neuroendokrynny nowotwór trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, schyłkowa niewydolność nerek, sunitynib, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Sunitinib MSN 25 mg
Sunitynib, dostępny w dawkach 12,5 mg, 25 mg, 37,5 mg oraz 50 mg, wykazuje niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn, jednak głównym objawem niepożądanym, który może zaburzać sprawność psychomotoryczną, są zawroty głowy. Lekarze powinni informować pacjentów o ryzyku wystąpienia tego objawu oraz zalecać ostrożność podczas wykonywania czynności wymagających pełnej sprawności psychofizycznej. Wskazane jest, aby pacjenci oceniali własne samopoczucie przed prowadzeniem pojazdów i wstrzymywali się od takich czynności w przypadku wystąpienia zawrotów głowy lub innych objawów mogących wpływać na zdolności psychomotoryczne.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Subinit 50 mg
Subinit, zawierający sunitynib w postaci sunitynibu jabłczanu, jest dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg, odpowiadających zawartości sunitynibu jabłczanu odpowiednio 16,70 mg, 33,40 mg i 66,80 mg. Lek jest wskazany u dorosłych pacjentów z nowotworami podścieliskowymi przewodu pokarmowego (GIST) po niepowodzeniu terapii imatynibem, zaawansowanym rakiem nerkowokomórkowym (RCC i MRCC) jako leczenie pierwszego rzutu oraz wysoko zróżnicowanymi nowotworami neuroendokrynnymi trzustki (pNET) w przypadku progresji choroby. Subinit stosuje się w sytuacjach, gdy guz jest nieoperacyjny i/lub występują przerzuty, a w przypadku GIST dodatkowo wymagana jest oporność lub nietolerancja na imatynib, natomiast w pNET – progresja po wcześniejszym leczeniu.
GIST, imatynib, jabłczan sunitynibu, kapsułka twarda, leczenie pierwszego rzutu, MRCC, nietolerancja leku, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, oporność na leczenie, pNET, progresja choroby, przerzuty raka nerkowokomórkowego, rak nerkowokomórkowy, stadium zaawansowania, sunitynib - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib MSN 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sunitynibu wykazały toksyczność wielonarządową przy klinicznie istotnych poziomach ekspozycji, obejmującą przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ krwiotwórczy i limfatyczny (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja, martwica komórek), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy (zanik macicy, zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zanik kanalików jądrowych, rozrost komórek mezangium nerek, krwotoki z przewodu pokarmowego i jamy ustnej oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć obserwowano poliploidię in vitro; metabolit aktywny nie był oceniany. W badaniach rakotwórczości u myszy transgenicznych rasH2 i szczurów stwierdzono zwiększoną częstość nowotworów (m.in. rak żołądka, dwunastnicy, złośliwy śródbłoniak krwionośny, rak gruczołów Brunnera) przy dawkach ≥ 25 mg/kg mc./dobę (ekspozycja ≥ 7,3 razy AUC u pacjentów) oraz 3 mg/kg mc./dobę (ekspozycja ≥ 7,8 razy AUC), jednak znaczenie kliniczne dla ludzi pozostaje nieustalone.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków jajnikowych, ciałko żółte, działanie klastogenne, działanie mutagenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoł krokowy, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, kanaliki jądrowe, komórki mezangium, kora nadnerczy, kostnienie kręgów, limfocyty krwi obwodowej, organogeneza, pęcherzyki nasienne, płytka wzrostu, poliploidia, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, rdzeń nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śmiertelność zarodkowa, sunitynib, szpik kostny, tkanka limfoidalna, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ krwiotwórczy, węzeł chłonny, zagnieżdżenie zarodka