śpiączka wątrobowa
Śpiączka wątrobowa, określana również jako encefalopatia wątrobowa w stadium śpiączki, stanowi najcięższą postać encefalopatii wątrobowej. Jest to stan neuropsychiatryczny spowodowany niewydolnością wątroby, w którym dochodzi do głębokiego zaburzenia świadomości pacjenta, prowadzącego do śpiączki.
Patofizjologia śpiączki wątrobowej wiąże się z niezdolnością niewydolnej wątroby do metabolizowania neurotoksyn, głównie amoniaku, który przenika przez barierę krew-mózg i zaburza funkcje ośrodkowego układu nerwowego. Dodatkowo w jej rozwoju uczestniczą również inne czynniki, takie jak zwiększone stężenie fałszywych neuroprzekaźników, zaburzenia metabolizmu aminokwasów oraz stan zapalny.
Klinicznie śpiączka wątrobowa charakteryzuje się całkowitą utratą przytomności, brakiem reakcji na bodźce, zaburzeniami oddychania oraz objawami neurologicznymi takimi jak sztywność odmóżdżeniowa, odkorowanie czy nieprawidłowe odruchy źreniczne. Często towarzyszą jej inne objawy niewydolności wątroby jak żółtaczka, wodobrzusze czy zaburzenia krzepnięcia.
Leczenie śpiączki wątrobowej obejmuje identyfikację i eliminację czynników wyzwalających, zmniejszenie produkcji i absorpcji amoniaku poprzez podawanie laktulozy i antybiotyków niewchłanialnych z przewodu pokarmowego, wyrównanie zaburzeń metabolicznych oraz w krytycznych przypadkach – zastosowanie systemów wspomagania wątroby lub kwalifikację do przeszczepu wątroby jako leczenia ostatecznego.
Rokowanie w śpiączce wątrobowej jest poważne, a śmiertelność wysoka, szczególnie w przypadku ostrej niewydolności wątroby. Szybkie rozpoznanie i wdrożenie intensywnego leczenia ma kluczowe znaczenie dla poprawy wyników terapeutycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tolutris
Produkt leczniczy Tolutris, zawierający telmisartan (40-80 mg), amlodypinę (5-10 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5-25 mg), wymaga szczególnej ostrożności w określonych grupach pacjentów. Telmisartan jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży oraz pacjentów z zastojem żółci, niedrożnością dróg żółciowych i ciężką niewydolnością wątroby, ze względu na jego eliminację głównie z żółcią. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek konieczne jest monitorowanie elektrolitów (potas, sód), kreatyniny i kwasu moczowego, a także ostrożne dawkowanie amlodypiny z uwagi na wydłużony okres półtrwania i zwiększone AUC. Leczenie u pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy nerkowej jedynej czynnej nerki wiąże się z ryzykiem ciężkiego niedociśnienia i niewydolności nerek. Tolutris jest przeciwwskazany przy klirensie kreatyniny <30 ml/min oraz u pacjentów po niedawnym przeszczepieniu nerki.
alkaloza hipochloremiczna, antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca utajona, dna moczanowa, dysfagia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, jaskra zamkniętego kąta, kardiomiopatia niedokrwienna, kardiomiopatia przerostowa zawężająca, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość na światło, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność wątroby, obrzęk płuc, pierwotny hiperaldosteronizm, przeszczepienie nerki, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, śpiączka wątrobowa, toczeń rumieniowaty układowy, tolerancja glukozy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zastój żółci, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka
Preparat złożony Valsartan + hydrochlorothiazide Krka wymaga ścisłego monitorowania gospodarki elektrolitowej, zwłaszcza stężenia potasu, sodu, magnezu, wapnia oraz parametrów czynności nerek (klirens kreatyniny ≥ 30 ml/min). Walsartan może powodować hiperkaliemię, dlatego nie zaleca się łączenia go z suplementami potasu czy lekami oszczędzającymi potas. Hydrochlorotiazyd natomiast niesie ryzyko hipokaliemii, hiponatremii, zasadowicy hipochloremicznej, hipomagnezemii oraz hiperkalcemii. U pacjentów z ciężką niewydolnością serca, zwężeniem tętnic nerkowych, pierwotnym hiperaldosteronizmem czy po przeszczepie nerki stosowanie leku jest przeciwwskazane lub wymaga szczególnej ostrożności. Ponadto, preparat może wywoływać obrzęk naczynioruchowy, nasilenie tocznia rumieniowatego, zaburzenia metaboliczne (tolerancji glukozy, lipidów) oraz reakcje nadwrażliwości, w tym fotouczulenie i ryzyko rozwoju nieczerniakowych nowotworów skóry (NMSC).
azotemia, cholestaza, ciśnienie wewnątrzgałkowe, diuretyk oszczędzający potas, diuretyk tiazydowy, duszność, gospodarka lipidowa, gospodarka węglowodanowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperkalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, jaskra zamkniętego kąta, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, kwas moczowy, lek hipoglikemiczny, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość na światło, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedobór laktazy, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, przewlekła niewydolność serca, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, skąpomocz, śpiączka wątrobowa, toczeń rumieniowaty układowy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, układ sercowo-naczyniowy, zasadowica hipochloremiczna, zastawka dwudzielna, zastoinowa niewydolność serca, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tertensif SR
Indapamid w preparacie Tertensif SR (1,5 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, ze względu na ryzyko encefalopatii wątrobowej i śpiączki wątrobowej. Należy monitorować gospodarkę wodno-elektrolitową, zwłaszcza stężenia sodu i potasu w osoczu, gdyż hiponatremia i hipokaliemia (stężenie K+ < 3,4 mmol/l) mogą prowadzić do poważnych powikłań, takich jak rabdomioliza, kardiotoksyczność, zaburzenia rytmu serca, w tym torsade de pointes. Szczególnie narażone są osoby starsze, niedożywione, z marskością wątroby, chorobą wieńcową i niewydolnością serca. Pierwsze oznaczenie potasu powinno nastąpić w pierwszym tygodniu terapii, a w razie hipokaliemii konieczne jest uzupełnienie potasu. Preparat zawiera 124,5 mg laktozy jednowodnej, co stanowi przeciwwskazanie u pacjentów z nietolerancją galaktozy lub brakiem laktazy.
alergia na sulfonamidy, choroba wieńcowa, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cukrzyca, czynnościowa niewydolność nerek, dna moczanowa, encefalopatia wątrobowa, fotowrażliwość, glikozyd nasercowy, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, indapamid, jaskra zamkniętego kąta, kardiotoksyczność, krótkowzroczność, lek moczopędny, lek moczopędny tiazydowy, marskość wątroby, nadczynność przytarczyc, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, przesączanie kłębuszkowe, rabdomioliza, reakcja fotoalergiczna, reakcja idiosynkrazji, śpiączka wątrobowa, torsade de pointes, wodobrzusze, wydłużenie odstępu QT, wysięk naczyniówkowy, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Medikinet 10 mg 10 mg
Chlorowodorek metylofenidatu, substancja czynna leku Medikinet 10 mg, wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, obserwowanych zarówno u dzieci, młodzieży, jak i dorosłych. Najczęściej występujące działania obejmują zmniejszenie łaknienia (bardzo często), bezsenność i nerwowość (bardzo często), ból głowy (bardzo często), nudności i suchość w jamie ustnej (bardzo często), a także tachykardię, kołatanie serca i nadciśnienie tętnicze (często). Rzadziej obserwuje się poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość (bardzo rzadko) oraz pancytopenię (częstość nieznana). Zaburzenia psychiczne, w tym myśli samobójcze i próby samobójcze, występują z różną częstością, od niezbyt często do bardzo rzadko, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej.
akatyzja, bilirubina, bradykardia, chlorowodorek metylofenidatu, drgawki, dusznica bolesna, dysfemia, dyskineza, dyspepsja, fosfataza zasadowa, ginekomastia, krwiomocz, krwotok mózgowy, leukopenia, małopłytkowość, migrena, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy grand mal, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, plamica małopłytkowa, pokrzywka, priapizm, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śpiączka wątrobowa, stała wysypka polekowa, tachykardia, zapalenie tętnic mózgowych, zawał mięśnia sercowego, zespół Tourette’a, złośliwy zespół neuroleptyczny, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Candepres HCT
Podczas terapii produktem Candepres HCT, zawierającym kandesartan cyleksetylu i hydrochlorotiazyd, konieczne jest szczegółowe monitorowanie funkcji nerek, stężenia elektrolitów oraz ciśnienia tętniczego, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu, ze względu na ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i ostrej niewydolności nerek. U pacjentów z nefropatią cukrzycową, obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki wskazane jest ścisłe monitorowanie parametrów nerkowych. Ponadto, u osób z hipowolemią lub niedoborem sodu stosowanie Candepres HCT jest przeciwwskazane do czasu wyrównania tych zaburzeń. Szczególną ostrożność należy zachować także podczas znieczulenia i zabiegów chirurgicznych, gdyż może dojść do znacznego niedociśnienia tętniczego wymagającego interwencji dożylnej.
antagonista receptora angiotensyny II, heparyna sodowa, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipowolemia, hormon adrenokortykotropowy, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, kandesartan cyleksetylu, kardiomiopatia przerostowa, kortykosteroid, kotrimoksazol, lek moczopędny oszczędzający potas, marskość wątroby, nadczynność przytarczyc, nefropatia cukrzycowa, niedobór sodu, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, pierwotny hiperaldosteronizm, przeszczepienie nerki, śpiączka wątrobowa, suplement potasu, tiazydowy lek moczopędny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zasadowica hipochloremiczna, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lorista HL 100 mg + 12,5 mg
Przedawkowanie Lorista HL, zawierającego 100 mg losartanu potasowego oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu, może prowadzić do poważnych zaburzeń hemodynamicznych i elektrolitowych. Dominujące objawy to nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego, tachykardia lub bradykardia wynikająca z pobudzenia układu przywspółczulnego, a także hipokaliemia, hipochloremia i hiponatremia spowodowane nasilonym działaniem moczopędnym hydrochlorotiazydu. Hipokaliemia jest szczególnie niebezpieczna u pacjentów stosujących jednocześnie glikozydy naparstnicy, zwiększając ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca. Warto podkreślić, że brak jest precyzyjnych danych dotyczących dawki wywołującej przedawkowanie, co wymaga indywidualnej oceny klinicznej i ścisłego monitorowania pacjenta.
bradykardia, drgawki, działanie moczopędne, encefalopatia wątrobowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodializa, hipochloremia, hipokaliemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, lek wazopresyjny, losartan potasowy, naparstnica, nerw błędny, niedociśnienie, niedociśnienie tętnicze, obniżenie ciśnienia tętniczego, odwodnienie, omdlenie, osłabienie mięśniowe, śpiączka wątrobowa, tachykardia, układ przywspółczulny, wstrząs, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zawroty głowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Azacitidine Zentiva
Azacytydyna wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko powikłań hematologicznych, takich jak niedokrwistość, neutropenia i małopłytkowość, szczególnie w trakcie pierwszych dwóch cykli terapii. Zaleca się wykonywanie morfologii krwi przed każdym cyklem, a w razie potrzeby częściej, celem oceny odpowiedzi na leczenie i toksyczności. Konieczne jest dostosowanie dawki na podstawie wartości nadiru i odpowiedzi hematologicznej. Pacjenci powinni być poinstruowani o natychmiastowym zgłaszaniu gorączki i objawów krwawienia. U osób z dysfunkcją wątroby, zwłaszcza z albuminą <30 g/l i rozległym obciążeniem nowotworowym, obserwowano ryzyko śpiączki wątrobowej i zgonu, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania azacytydyny u pacjentów z zaawansowanymi nowotworami wątroby.
azacytydyna, bezmocz, dwuwęglany w surowicy, hipokaliemia, kreatynina w surowicy, małopłytkowość, martwicze zapalenie powięzi, morfologia krwi, naciek płucny, nadir, nerkowa kwasica cewkowa, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, obrzęk obwodowy, obrzęk płuc, parametry hemodynamiczne, przewlekła białaczka szpikowa, skąpomocz, śpiączka wątrobowa, testy wątrobowe, toksyczność hematologiczna, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zastoinowa niewydolność serca, zespół kwasu retinowego, zespół różnicowania, zespół rozpadu guza - Leksykon substancji czynnych
L-fenyloalanina – Właściwości farmakodynamiczne
L-fenyloalanina, jako aminokwas egzogenny, odgrywa kluczową rolę w żywieniu pozajelitowym, będąc substratem do syntezy białek ustrojowych oraz prekursorem tyrozyny i ważnych neurotransmiterów (dopamina, adrenalina, noradrenalina). Preparaty do żywienia pozajelitowego, takie jak Vamin 18 Electrolyte-Free (7,9 g L-fenyloalaniny/1000 ml, 460 kcal/l), Aminomel 10E (5,4 g/1000 ml, 400 kcal/l) czy Aminomel 12,5E (6,75 g/1000 ml, 500 kcal/l), dostarczają L-fenyloalaninę w różnych stężeniach, co pozwala na indywidualizację terapii. W terapii niezbędne jest jednoczesne podawanie energii w postaci węglowodanów i tłuszczów, aby zapewnić efektywne wykorzystanie aminokwasów w procesach anabolicznych. Preparaty dla dzieci, np. Vaminolact (2,7 g/1000 ml, 240 kcal/l), są skomponowane tak, aby odzwierciedlać proporcje aminokwasów występujące w mleku kobiecym, co sprzyja prawidłowemu rozwojowi.
aminokwas egzogenny, aminokwasy aromatyczne, aminokwasy BCAA, aminokwasy o rozgałęzionym łańcuchu, amoniak w osoczu, efekt termogenny, encefalopatia wątrobowa, L-fenyloalanina, neurotransmitery, neurotransmitery katecholaminowe, niewydolność wątroby, pokarm kobiecy, preparat aminokwasowy, preparat do żywienia pozajelitowego, procesy anaboliczne, śpiączka wątrobowa, synteza białek ustrojowych, zaburzenia równowagi aminokwasów, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Candepres HCT
Produkt leczniczy Candepres HCT, zawierający kandesartan cyleksetylu oraz hydrochlorotiazyd, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych związanych z blokadą układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA). Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia tętniczego, hiperkaliemii oraz ostrej niewydolności nerek, co wyklucza rutynowe stosowanie podwójnej blokady RAA. U pacjentów z nefropatią cukrzycową jest to przeciwwskazane. Konieczne jest ścisłe monitorowanie czynności nerek, stężenia elektrolitów (w tym potasu) oraz ciśnienia tętniczego, zwłaszcza u osób z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych, po przeszczepie nerki, z hipowolemią, zaburzeniami czynności wątroby, a także u pacjentów poddawanych znieczuleniu lub zabiegom chirurgicznym, gdzie może wystąpić ciężkie niedociśnienie tętnicze wymagające interwencji dożylnej.
antagonista receptora angiotensyny II, choroba wątroby, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipowolemia, hormon adrenokortykotropowy, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kandesartan cyleksetylu, kardiomiopatia przerostowa, kortykosteroid, lek moczopędny tiazydowy, marskość wątroby, nadczynność przytarczyc, nefropatia cukrzycowa, niedobór sodu, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek, pierwotny hiperaldosteronizm, śpiączka wątrobowa, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia czynności wątroby, zasadowica hipochloremiczna, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Telmisartan + HCT Genoptim 40 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Telmisartan + HCT Genoptim jest wskazany do leczenia nadciśnienia tętniczego u pacjentów, u których monoterapia telmisartanem (w dawkach 40 mg lub 80 mg) nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia tętniczego. Preparat dostępny jest w trzech dawkach: 40 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu, 80 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu oraz 80 mg telmisartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu, podawanych raz na dobę. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane, a w uzasadnionych przypadkach możliwa jest bezpośrednia zmiana z monoterapii na terapię skojarzoną. Lek można przyjmować niezależnie od posiłku, co sprzyja poprawie compliance. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczna jest regularna kontrola funkcji nerek ze względu na obecność hydrochlorotiazydu, natomiast u osób z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami wątroby maksymalna dawka to 40 mg + 12,5 mg raz na dobę. Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz u dzieci i młodzieży poniżej 18. roku życia, ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, compliance pacjenta, funkcja nerek, hydrochlorotiazyd, łagodne zaburzenie czynności wątroby, monoterapia telmisartanem, nadciśnienie tętnicze, parametr nerkowy, preparat złożony, śpiączka wątrobowa, substancja czynna, Telmisartan HCT, właściwość fizykochemiczna, właściwości higroskopijne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej - Leksykon substancji czynnych
Klometiazol – Dawkowanie i sposób podawania
Klometiazol w postaci kapsułek Heminevrin 300 mg (zawierających 192 mg klometiazolu, odpowiadającego 300 mg klometiazolu etanodisulfonianu) wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od stanu klinicznego pacjenta. W leczeniu stanów niepokoju i pobudzenia u osób geriatrycznych zaleca się dawkę 1 kapsułki trzy razy na dobę, natomiast w zaburzeniach snu u osób starszych początkowo 2 kapsułki przed snem, z możliwością redukcji dawki w przypadku wczesnoporannej senności. W terapii zespołu abstynencyjnego alkoholowego dawka początkowa wynosi 2-4 kapsułki, z możliwością powtórzenia po kilku godzinach, nie przekraczając 8 kapsułek w ciągu pierwszych 2 godzin. Dawkowanie w kolejnych dniach to 9-12 kapsułek w 3-4 dawkach podzielonych w pierwszej dobie, 6-8 kapsułek w drugiej, 4-6 kapsułek w trzeciej, z dalszą stopniową redukcją do dawki podtrzymującej, a całkowite leczenie nie powinno przekraczać 10 dni. Leczenie powinno być prowadzone pod ścisłą kontrolą kliniczną, zwłaszcza u pacjentów wymagających głębokiego uspokojenia, z uwzględnieniem ryzyka zwiększonego wydzielania śluzu i koniecznością unikania pozycji leżącej na plecach.
abstynencja poalkoholowa, delirium tremens, Heminevrin, klometiazol, klometiazol etanodisulfonian, lek uspokajający i nasenny, majaczenie alkoholowe, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pacjent geriatryczny, podanie doustne, śpiączka wątrobowa, stan niepokoju, stan splątania, wydzielanie śluzu, zaburzenie snu, zespół abstynencyjny, zespół abstynencyjny alkoholowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ramidilan HCT 10 mg + 10 mg + 25 mg
Ramidilan HCT zawiera trzy substancje czynne o odmiennych profilach farmakokinetycznych: ramipryl, amlodypinę i hydrochlorotiazyd. Ramipryl jest szybko wchłaniany (tmax ok. 1h) i metabolizowany niemal całkowicie do aktywnego ramiprylatu, którego biodostępność wynosi 45%, a okres półtrwania 13-17 godzin (dla dawek 5-10 mg). Ramiprylat wiąże się z białkami osocza w 56% i jest wydalany głównie przez nerki, przy czym klirens nerkowy jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co powoduje wydłużenie eliminacji u pacjentów z niewydolnością nerek. U chorych z zaburzeniami czynności wątroby metabolizm ramiprylu jest opóźniony, co skutkuje zwiększonym stężeniem ramiprylu, natomiast stężenia ramiprylatu pozostają niezmienione.
2-amino-4-chloro-m-benzenodisulfonamid, amlodypina, biodostępność, całkowita biodostępność, cytochrom P450, efektywny okres półtrwania, enzym konwertujący angiotensynę, ester diketopiperazynowy, glukuronid, hydrochlorotiazyd, końcowy okres półtrwania, kwas diketopiperazynowy, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, pozorna objętość dystrybucji, ramipryl, ramiprylat, śpiączka wątrobowa, stan przedśpiączkowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Trifas 20 5 mg/ml
Torasemid w postaci roztworu do wstrzykiwań (Trifas 10 i 20) jest przeciwwskazany u pacjentów z potwierdzoną nadwrażliwością na substancję czynną oraz na substancje pomocnicze preparatu. Należy zachować ostrożność u osób z alergią na sulfonylomoczniki ze względu na podobieństwo strukturalne. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują niewydolność nerek z bezmoczem, śpiączkę wątrobową lub stan przedśpiączkowy, hipotensję, hipowolemię oraz istotne zaburzenia elektrolitowe, takie jak hiponatremia i hipokaliemia. Ponadto, preparat nie powinien być stosowany u pacjentów z zaburzeniami opróżniania pęcherza moczowego (np. rozrost gruczołu krokowego) oraz u kobiet karmiących piersią ze względu na ryzyko przenikania leku do mleka i potencjalne działania niepożądane u niemowląt.
bezmocz, choroba wątroby, ciśnienie tętnicze, diuretyk pętlowy, encefalopatia wątrobowa, funkcja nerek, funkcja wątroby, hipokaliemia, hiponatremia, hipotensja, hipowolemia, homeostaza wodno-elektrolitowa, infekcja układu moczowego, kreatynina i mocznik, nadwrażliwość na substancję czynną, niestabilność hemodynamiczna, niewydolność nerek, rozrost gruczołu krokowego, śpiączka wątrobowa, stan przedśpiączkowy, sulfonylomoczniki, torasemid, zaleganie moczu - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Azacitidine Eugia
Terapia azacytydyną wiąże się z wysokim ryzykiem hematologicznej toksyczności, manifestującej się niedokrwistością, neutropenią i małopłytkowością, szczególnie nasilonymi w trakcie pierwszych dwóch cykli leczenia. Monitorowanie pełnej morfologii krwi jest niezbędne przed każdym cyklem oraz w razie potrzeby klinicznej. Modyfikacje dawkowania, takie jak redukcja dawki lub odroczenie podania, powinny być rozważane na podstawie wartości nadiru parametrów hematologicznych i odpowiedzi na leczenie. Pacjenci muszą być poinformowani o konieczności natychmiastowego zgłaszania gorączki oraz objawów krwawienia. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza z niskim stężeniem albumin (<30 g/L) i rozległymi przerzutami nowotworowymi, istnieje podwyższone ryzyko śpiączki wątrobowej i zgonu, co stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do stosowania azacytydyny w zaawansowanych nowotworach wątroby.
azacytydyna, bezmocz, hipokaliemia, kortykosteroidy, kwasica kanalikowo-nerkowa, małopłytkowość, martwicze zapalenie powięzi, morfologia krwi, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość, niewydolność oddechowa, próby wątrobowe, przerzuty nowotworowe, przewlekła białaczka szpikowa, skąpomocz, śpiączka wątrobowa, toksyczność hematologiczna, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zastoinowa niewydolność serca, zespół różnicowania, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sumilar HCT 10 mg + 10 mg + 25 mg
Sumilar HCT to preparat zawierający ramipryl, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, których farmakokinetyka charakteryzuje się specyficznymi właściwościami. Ramipryl szybko się wchłania (tmax 1 godzina), a jego aktywny metabolit ramiprylat osiąga maksymalne stężenie po 2-4 godzinach, z okresem półtrwania 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg. Ramipryl wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (73%), a ramiprylat 56%, jest intensywnie metabolizowany w wątrobie i wydalany głównie przez nerki. Amlodypina ma biodostępność 64-80%, tmax 6-12 godzin, silne wiązanie z białkami (97,5%) oraz długi okres półtrwania 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Hydrochlorotiazyd szybko się wchłania (tmax około 2 godzin), biodostępność wynosi 70%, wiązanie z białkami 40-70%, a okres półtrwania 6-15 godzin; jest wydalany głównie przez nerki w postaci niezmienionej (60-80% w ciągu 72 godzin).
amlodypina, biodostępność, całkowita biodostępność, cytochrom P450, dysfagia, dystrybucja leku, efektywny okres półtrwania, enzym konwertujący angiotensynę, erytrocyt, hydrochlorotiazyd, klirens nerkowy, końcowy okres półtrwania, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, pole powierzchni pod krzywą, pozorna objętość dystrybucji, ramipryl, ramiprylat, śpiączka wątrobowa, stan równowagi dynamicznej, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie maksymalne we krwi, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Furosemidum Aurovitas 40 mg
Furosemidum Aurovitas jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na furosemid, amiloryd, sulfonamidy lub ich pochodne, a także u osób z nietolerancją laktozy (każda tabletka zawiera 90 mg laktozy jednowodnej). Lek nie powinien być stosowany w stanach hipowolemii lub odwodnienia, ciężkiej hipokaliemii oraz ciężkiej hiponatremii, ze względu na ryzyko nasilenia zaburzeń gospodarki elektrolitowej i hemodynamicznych. Ponadto, furosemid jest przeciwwskazany u pacjentów z bezmoczem lub niewydolnością nerek nieodpowiadającą na leczenie diuretyczne, a także w niewydolności nerek spowodowanej nefrotoksycznością lub hepatotoksycznością oraz w niewydolności nerek związanej ze śpiączką wątrobową.
bezmocz, choroba Addisona, czynniki hepatotoksyczne, encefalopatia wątrobowa, furosemid, glikozydy naparstnicy, hamowanie laktacji, hipokaliemia, hiponatremia, hipowolemia, karmienie piersią, laktoza jednowodna, linia podziału tabletki, marskość wątroby, nadwrażliwość na substancję czynną, nadwrażliwość na sulfonamidy, niedociśnienie, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, porfiria, śpiączka wątrobowa, tabletki niepowlekane, wrażliwość krzyżowa, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenia hemodynamiczne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ipres long 1,5
Indapamid 1,5 mg (Ipres long 1,5) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z upośledzoną funkcją wątroby, gdzie może indukować encefalopatię wątrobową, potencjalnie prowadzącą do śpiączki. W przypadku objawów encefalopatii leczenie należy natychmiast przerwać. Lek może wywoływać reakcje fotouczuleniowe, dlatego w razie nadwrażliwości na światło zaleca się odstawienie i stosowanie fotoprotekcji przy ponownym podaniu. Indapamid może powodować hiponatremię, dlatego konieczne jest regularne monitorowanie stężenia sodu, zwłaszcza u osób starszych i z marskością wątroby. Ryzyko hipokaliemii wymaga kontroli potasu co 4-6 tygodni, z pierwszą oceną już w pierwszym tygodniu terapii, szczególnie u pacjentów z grup ryzyka (wiek podeszły, niedożywienie, choroby serca, marskość wątroby). Hipokaliemia i hipomagnezemia mogą prowadzić do zaburzeń rytmu serca, w tym torsade de pointes, zwłaszcza przy wydłużonym QT w EKG.
częstoskurcz torsade de pointes, dna moczanowa, encefalopatia wątrobowa, fotoprotekcja, glikozyd naparstnicy, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipowolemia, indapamid, jaskra zamkniętego kąta, krótkowzroczność przejściowa, lek moczopędny, marskość wątroby, nadczynność przytarczyc, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, rabdomioliza, reakcja uczuleniowa na światło, śpiączka wątrobowa, tiazydowy lek moczopędny, wydłużony odstęp QT, zamknięty kąt przesączania, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Revival Plus
Lek Revival Plus, zawierający olmesartan medoksomil oraz hydrochlorotiazyd, wymaga szczególnej ostrożności klinicznej ze względu na ryzyko wystąpienia niedociśnienia, zaburzeń elektrolitowych oraz pogorszenia czynności nerek. Stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i cholestazą. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanymi zaburzeniami nerek (klirens kreatyniny 30-60 ml/min) konieczna jest regularna kontrola stężenia potasu, kreatyniny i kwasu moczowego. Szczególną ostrożność należy zachować u osób z obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej, zastoinową niewydolnością serca, chorobami nerek oraz u pacjentów stosujących jednocześnie inne leki wpływające na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), ze względu na ryzyko ostrego niedociśnienia, azotemii i niewydolności nerek. Podwójna blokada układu RAA (np. jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu) jest przeciwwskazana lub wymaga ścisłego nadzoru specjalistycznego.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, cholestaza, dna moczanowa, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipochloremia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia przerostowa, marskość wątroby, nadczynność przytarczyc, nefropatia cukrzycowa, niedobór sodu, niedrożność dróg żółciowych, objętość krwi krążącej, pierwotny hiperaldosteronizm, skąpomocz, śpiączka wątrobowa, tachykardia, tiazydowy lek moczopędny, tolerancja glukozy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Uldiulan 12,5 mg
Chlortalidon, dostępny w dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg (preparat Uldiulan), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na tiazydy lub pochodne sulfonamidu, a także u osób z astmą oskrzelową i nietolerancją laktozy (zawartość laktozy jednowodnej wynosi odpowiednio 39,09 mg, 78,18 mg i 156,36 mg na tabletkę). Bezwzględne przeciwwskazania obejmują bezmocz (<100 mg/24h), ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <30 mL/min, stężenie kreatyniny >1,8 mg/100 mL), kłębuszkowe zapalenie nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby (zwłaszcza stany przedśpiączkowe i śpiączka wątrobowa), hiperkalcemię, oporną na leczenie hipokaliemię, ciężką hiponatremię, objawową hiperurykemię oraz nadciśnienie tętnicze w ciąży. Wskazane jest monitorowanie elektrolitów (Na, K, Ca), parametrów nerkowych (kreatynina, mocznik, GFR), wątrobowych oraz stężenia kwasu moczowego podczas terapii, a w przypadku nieprawidłowości rozważyć modyfikację dawki lub odstawienie leku.
astma oskrzelowa, bezmocz, chlortalidon, diuretyk, dna moczanowa, elektrolity, encefalopatia wątrobowa, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, kłębuszkowe zapalenie nerek, klirens kreatyniny, kwas moczowy, laktoza jednowodna, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niedobór potasu, nietolerancja laktozy, parametry nerkowe, parametry wątrobowe, perfuzja łożyska, pochodne sulfonamidu, reakcja krzyżowa, śpiączka wątrobowa, stan przedśpiączkowy, stężenie kreatyniny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie gospodarki elektrolitowej - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lozap HCT 50 mg + 12,5 mg
Przedawkowanie leku Lozap HCT, zawierającego losartan potasowy (50 mg) i hydrochlorotiazyd (12,5 mg), wiąże się z ryzykiem ciężkiego niedociśnienia tętniczego, tachykardii lub bradykardii oraz zaburzeń elektrolitowych, takich jak hipokaliemia, hipochloremia i hiponatremia, a także odwodnienia. Objawy te wynikają z nadmiernej blokady receptorów angiotensyny II przez losartan oraz nasilonej diurezy indukowanej przez hydrochlorotiazyd. W przypadku przedawkowania należy natychmiast przerwać podawanie leku, wdrożyć leczenie podtrzymujące, w tym płynoterapię i suplementację elektrolitów, oraz monitorować ciśnienie tętnicze, tętno, EKG, gospodarkę elektrolitową, funkcję nerek i wątroby oraz bilans płynów. Wczesne wywołanie wymiotów może być rozważane, jeśli przedawkowanie jest świeże.
bilans płynów, bradykardia, diureza, funkcja nerki, funkcja wątroby, glikozyd nasercowy, gospodarka kwasowo-zasadowa, hemodializa, hipochloremia, hipokaliemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, losartan potasowy, Lozap HCT, naparstnica, nerw błędny, niedociśnienie tętnicze, odwodnienie, receptor angiotensyny II, śpiączka wątrobowa, tachykardia, układ przywspółczulny, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Gerodaza 25 mg/ml
Lek Gerodaza zawierający azacytydynę (25 mg/ml) wykazuje wysoki odsetek działań niepożądanych, obserwowanych u 97% pacjentów z MDS, CMML, AML oraz w populacji pediatrycznej. Najczęstsze działania niepożądane to reakcje hematologiczne (71,4%) – trombocytopenia, neutropenia, leukopenia, zwykle w stopniu 3-4, zdarzenia żołądkowo-jelitowe (60,6%) – nudności i wymioty w stopniu 1-2 oraz odczyny w miejscu podania (77,1%). Ciężkie działania niepożądane obejmują neutropenię z gorączką (8,0%), niedokrwistość (2,3%), zakażenia (posocznica neutropeniczna 0,8%, zapalenie płuc 2,5%), trombocytopenię (3,5%) oraz krwotoczne powikłania, takie jak krwotok mózgowy (0,5%) i żołądkowo-jelitowy (0,8%). U pacjentów ≥65 lat z AML (>30% blastów) najczęstsze ciężkie działania to gorączka neutropeniczna (25,0%) i zapalenie płuc (20,3%). Profil bezpieczeństwa u dzieci jest zbliżony do dorosłych, z dominującymi gorączką, zdarzeniami hematologicznymi i zaburzeniami przewodu pokarmowego.
azacytydyna, choroba śródmiąższowa płuc, gorączka neutropeniczna, krwotok mózgowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok żołądkowo-jelitowy, leukopenia, martwicze zapalenie powięzi, mielosupresja, młodzieńcza białaczka mielomonocytowa, nerkowa kwasica cewkowa, neutropenia, neutropenia z gorączką, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność szpiku kostnego, niewydolność wątroby, ostra białaczka szpikowa, ostra gorączkowa dermatoza neutrofilowa, pancytopenia, posocznica, posocznica neutropeniczna, przewlekła białaczka mielomonocytowa, pyoderma gangrenosum, reakcja rzekomoanafilaktyczna, ropne zgorzelinowe zapalenie skóry, śpiączka wątrobowa, trombocytopenia, zapalenie płuc, zespół mielodysplastyczny, zespół różnicowania, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Działania niepożądane – Azacitidine Sandoz 100 mg
Azacytydyna, stosowana w leczeniu zespołów mielodysplastycznych (MDS), przewlekłej białaczki mielomonocytowej (CMML) oraz ostrej białaczki szpikowej (AML) z 20-30% blastów w szpiku, wiąże się z wysokim ryzykiem działań niepożądanych, które występują u 97% pacjentów. Najczęstsze ciężkie powikłania obejmują gorączkę neutropeniczną (8,0%), niedokrwistość (2,3%), małopłytkowość (3,5%) oraz zakażenia, takie jak posocznica neutropeniczna (0,8%) i zapalenie płuc (2,5%). U pacjentów starszych (≥65 lat) z AML i >30% blastów częstość gorączki neutropenicznej wzrasta do 25,0%, a zapalenia płuc do 20,3%. Działania niepożądane hematologiczne (71,4%) i żołądkowo-jelitowe (60,6%) są powszechne, a reakcje w miejscu podania dotyczą 77,1% pacjentów, zwykle o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu (stopień 1-2). Wśród poważnych powikłań wymienia się również krwotoki mózgowe (0,5%) i żołądkowo-jelitowe (0,8%), reakcje nadwrażliwości (0,25%) oraz zespół rozpadu guza.
azacytydyna, duszność, gorączka neutropeniczna, krwotok mózgowy, krwotok spojówkowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok żołądkowo-jelitowy, kwasica cewek nerkowych, leukopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie okrężnicy, mielosupresja, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność szpiku kostnego, niewydolność wątroby, ostra białaczka szpikowa, ostra gorączkowa neutrofilowa dermatoza, pancytopenia, posocznica, posocznica neutropeniczna, przewlekła białaczka mielomonocytowa, reakcja nadwrażliwości, śpiączka wątrobowa, śródmiąższowa choroba płuc, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zakażenie dróg moczowych, zapalenie osierdzia, zapalenie płuc, zapalenie tkanki łącznej, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zgorzelinowe zapalenie skóry - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Elestar HCT
Produkt leczniczy Elestar HCT, zawierający olmesartan medoksomil, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej, niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min), chorobami wątroby oraz u osób z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych. U pacjentów z ryzykiem niedociśnienia tętniczego, zwłaszcza po pierwszej dawce, zaleca się wyrównanie zaburzeń objętości krwi i sodu lub ścisłą obserwację. Monitorowanie stężenia potasu i kreatyniny jest niezbędne, ze względu na ryzyko hiperkaliemii i azotemii, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA). Stosowanie podwójnej blokady układu RAA jest przeciwwskazane, a w wyjątkowych przypadkach wymaga nadzoru specjalistycznego. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby dawka olmesartanu nie powinna przekraczać 20 mg, a amlodypinę należy stosować ostrożnie, zaczynając od najmniejszej dawki. Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby, cholestazą i niedrożnością dróg żółciowych.
antagonista receptora angiotensyny II, biegunka przewlekła, dna moczanowa, elektrolity w surowicy, fotodermatoza, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperlipidemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hiponatremia rozcieńczeniowa, hipowolemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, jaskra zamkniętego kąta, kardiomiopatia przerostowa, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie ciężkie, niewydolność nerek, obrzęk płuc, pierwotny hiperaldosteronizm, schyłkowa niewydolność nerek, sole litu, śpiączka wątrobowa, toczeń rumieniowaty układowy, tolerancja glukozy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wysięk naczyniówkowo-twardówkowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastawka dwudzielna, zastoinowa niewydolność serca, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Telmizek HCT 40 mg + 12,5 mg
Telmizek HCT jest wskazany do leczenia nadciśnienia tętniczego u pacjentów, u których monoterapia telmisartanem nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia. Preparat dostępny jest w trzech dawkach: 40 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu, 80 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu oraz 80 mg telmisartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu, stosowanych raz na dobę. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane, a w uzasadnionych przypadkach możliwa jest bezpośrednia zmiana z monoterapii na terapię skojarzoną. Lek można podawać niezależnie od posiłków, co sprzyja poprawie adherencji. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek zaleca się okresowe monitorowanie funkcji nerek ze względu na ryzyko zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej wywołanych przez hydrochlorotiazyd.
adherencja pacjenta, bezpieczeństwo i skuteczność leku, ciśnienie tętnicze, gospodarka wodno-elektrolitowa, hydrochlorotiazyd, modyfikacja dawkowania, monitorowanie funkcji nerek, monoterapia telmisartanem, nadciśnienie tętnicze, pacjent w podeszłym wieku, śpiączka wątrobowa, terapia skojarzona, tiazyd, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka
Produkt leczniczy Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka, zawierający 80 mg telmisartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu, wymaga szczególnej ostrożności przed wdrożeniem terapii. Nie zaleca się stosowania u kobiet w ciąży oraz u pacjentów z zastojem żółci, ciężką niewydolnością wątroby, obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min). U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek konieczne jest monitorowanie stężenia potasu, kreatyniny i kwasu moczowego. Istotne jest unikanie podwójnej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) ze względu na ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i niewydolności nerek. Leczenie tiazydami może zaburzać tolerancję glukozy, powodować hipokaliemię, hiponatremię, hiperurykemię oraz zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, dlatego konieczne jest regularne monitorowanie elektrolitów i dostosowanie terapii u pacjentów z cukrzycą i chorobami sercowo-naczyniowymi.
alkaloza hipochloremiczna, antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca utajona, dna moczanowa, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hormon adrenokortykotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, jaskra zamkniętego kąta, kardiomiopatia przerostowa, kardiopatia niedokrwienna, marskość wątroby, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość na światło, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pierwotny hiperaldosteronizm, przeszczepienie nerki, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, śpiączka wątrobowa, toczeń rumieniowaty układowy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zastoinowa niewydolność serca, zastój żółci, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zmniejszona objętość wewnątrznaczyniowa, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Furosemid Laboratórios Basi 10 mg/ml
Furosemid Laboratórios Basi (10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań/do infuzji) jest diuretykiem pętlowym o licznych przeciwwskazaniach klinicznych. Lekarz powinien unikać jego stosowania u pacjentów z nadwrażliwością na furosemid lub substancje pomocnicze, a także u osób z alergią krzyżową na sulfonamidy. Przeciwwskazaniem jest również niewydolność nerek z bezmoczem opornym na leczenie furosemidem, śpiączka wątrobowa i stan przedśpiączkowy, ciężka hipokaliemia oraz hiponatremia, a także hipowolemia i odwodnienie. Podanie leku w tych stanach może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak reakcje anafilaktyczne, zaburzenia rytmu serca, pogorszenie encefalopatii wątrobowej, czy niewydolność krążenia. Ponadto, preparat zawiera około 3 mg sodu/ml, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniem spożycia sodu.
alergia krzyżowa, diuretyk pętlowy, diureza, encefalopatia wątrobowa, furosemid, hamowanie laktacji, hipokaliemia, hiponatremia, hipowolemia, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność krążenia, niewydolność nerek z bezmoczem, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, rabdomioliza, śpiączka wątrobowa, stan przedśpiączkowy, sulfonamid, upośledzenie perfuzji narządów, wstrząs anafilaktyczny, wydalanie potasu, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tialorid 5 mg + 50 mg
Lek Tialorid, zawierający amilorydu chlorowodorek (5 mg) i hydrochlorotiazyd (50 mg), posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na składniki leku, w tym sulfonamidy i laktozę jednowodną (100 mg/tabletka), hiperkaliemię (stężenie potasu > 5,5 mmol/l), hiperkalcemię, ciężką niewydolność wątroby (w tym stan przedśpiączkowy w marskości), ciężką niewydolność nerek, bezmocz, nefropatię cukrzycową, stężenie mocznika > 10 mmol/l lub kreatyniny > 130 µmol/l bez możliwości monitorowania, cukrzycę oraz chorobę Addisona. Lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 18 lat oraz w okresie laktacji ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i ryzyko działań niepożądanych u niemowląt.
amiloryd, bezmocz, choroba Addisona, cukrzyca, eplerenon, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, kreatynina, laktacja, lek oszczędzający potas, lit w farmakoterapii, marskość wątroby, mocznik we krwi, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość na sulfonamidy, nefropatia cukrzycowa, niedoczynność kory nadnerczy, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, śpiączka wątrobowa, spironolakton, triamteren, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Medikinet CR 40 mg 40 mg
Metylofenidat, substancja czynna leku Medikinet CR 40 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, obejmujących układy hematologiczny, immunologiczny, psychiczny, nerwowy, sercowo-naczyniowy, oddechowy, pokarmowy, wątrobowy, skórny, mięśniowo-szkieletowy, moczowo-płciowy oraz ogólne. Do najczęstszych działań należą bezsenność, nerwowość, ból głowy, tachykardia, kołatanie serca, nadciśnienie tętnicze, nudności, suchość w jamie ustnej, ból brzucha, nadmierna potliwość, łysienie, ból stawów i mięśni, a także zmniejszenie masy ciała i opóźnienie wzrostu u dzieci. Bardzo rzadko obserwuje się poważne zaburzenia hematologiczne (leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość, plamica małopłytkowa, pancytopenia), ciężkie reakcje nadwrażliwości, złośliwy zespół neuroleptyczny, zatrzymanie krążenia, zawał mięśnia sercowego, śpiączkę wątrobową oraz nagłą śmierć sercową. Występują również rzadkie i nieznane częstościowo zaburzenia psychiczne, takie jak myśli i próby samobójcze, omamy, mania, zaburzenia psychotyczne, tiki, uzależnienie oraz różnorodne objawy neurologiczne i naczyniowo-mózgowe (w tym udary i krwotoki).
Ważne jest monitorowanie parametrów morfologicznych krwi oraz funkcji wątroby podczas terapii, ze względu na ryzyko hematologicznych i wątrobowych działań niepożądanych. Należy zwrócić uwagę na objawy ze strony układu sercowo-naczyniowego, takie jak tachykardia, kołatanie serca, nadciśnienie tętnicze oraz rzadkie przypadki dusznicy bolesnej i zaburzeń rytmu serca. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych, zwłaszcza tych o ciężkim przebiegu, konieczne jest zgłaszanie ich do odpowiednich organów nadzoru farmakologicznego. Lekarz powinien uwzględnić indywidualne predyspozycje pacjenta oraz wiek, a także prowadzić stałą ocenę stosunku korzyści do ryzyka terapii metylofenidatem. Zaleca się szczególną ostrożność u pacjentów pediatrycznych ze względu na możliwe opóźnienie wzrostu oraz u osób z ryzykiem zaburzeń psychicznych i sercowo-naczyniowych.
akatyzja, astenia, bezsenność, bradykardia, dusznica bolesna, dyskineza, dyspepsja, ginekomastia, hiperaktywność psychoruchowa, hormon stymulujący tarczycę, jadłowstręt, klasyfikacja częstości działań niepożądanych, krwiomocz, labilność emocjonalna, leukopenia, małopłytkowość, metylofenidat, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wewnątrzgałkowe, nagła śmierć sercowa, napad drgawkowy typu grand mal, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, omamy, pancytopenia, plamica małopłytkowa, podwójne widzenie, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, priapizm, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, skurcz dodatkowy komór, śpiączka wątrobowa, szczękościsk, szumy uszne, tachykardia, tachykardia nadkomorowa, urojenia, wysypka polekowa, zaburzenia naczyniowo-mózgowe, zaburzenia psychiczne, zaburzenia psychotyczne, zapalenie naczyń, zapalenie nosogardzieli, zapalenie żołądka i jelit, zawał mięśnia sercowego, zespół suchego oka, zespół Tourette’a, złośliwy zespół neuroleptyczny, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Revival Plus
Produkt leczniczy Revival Plus, zawierający olmesartan medoksomil w połączeniu z hydrochlorotiazydem, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej, zwłaszcza u osób ze zmniejszoną objętością krwi krążącej i niedoborem sodu, co zwiększa ryzyko objawowego niedociśnienia, szczególnie po pierwszym podaniu. Należy wyrównać te zaburzenia przed rozpoczęciem terapii. U pacjentów z ciężką zastoinową niewydolnością serca, chorobami nerek (w tym zwężeniem tętnicy nerkowej) oraz u osób z klirensem kreatyniny <30 ml/min stosowanie leku jest przeciwwskazane, natomiast u pacjentów z klirensem 30–60 ml/min konieczna jest ostrożność i okresowa kontrola parametrów laboratoryjnych, takich jak stężenie potasu, kreatyniny i kwasu moczowego w surowicy. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek, dlatego podwójna blokada układu RAA jest niewskazana bez ścisłego nadzoru specjalistycznego.
antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, cholestaza, dna moczanowa, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipochloremia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia przerostowa, marskość wątroby, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadczynność przytarczyc, nefropatia cukrzycowa, niedobór sodu, objętość krwi krążącej, olmesartan medoksomil, ostra niewydolność nerek, ostre niedociśnienie, pierwotny hiperaldosteronizm, skąpomocz, śpiączka wątrobowa, stężenie cholesterolu, stężenie kreatyniny, stężenie kwasu moczowego, stężenie potasu, stężenie triglicerydów, tiazydowy lek moczopędny, tolerancja glukozy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, utajona cukrzyca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie gospodarki lipidowej, zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej, zasadowica hipochloremiczna, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Torsemed 5 mg
Lek Torsemed (torasemid) w dawce 5 mg, będący diuretykiem pętlowym, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na torasemid, pochodne sulfonylomocznika oraz substancje pomocnicze, w tym laktozę (38 mg/tabletkę). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest niewydolność nerek z bezmoczem oraz nefrotoksyczne uszkodzenie nerek. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów ze śpiączką wątrobową, ciężkimi zaburzeniami mikcji (np. rozrost gruczołu krokowego), dną moczanową oraz zaburzeniami rytmu serca, takimi jak blok zatokowo-przedsionkowy i bloki przedsionkowo-komorowe II i III stopnia. Torasemid może nasilać hipowolemię, hiponatremię, hipokaliemię oraz niedociśnienie tętnicze, dlatego jego stosowanie u pacjentów z tymi stanami wymaga szczególnej ostrożności.
antybiotyk aminoglikozydowy, bezmocz, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, cefalosporyna, ciśnienie tętnicze, diuretyk pętlowy, diureza, dna moczanowa, hipokaliemia, hiponatremia, hipowolemia, kwas moczowy, laktoza jednowodna, lek moczopędny, nefrotoksyczność, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, ototoksyczność, pochodna sulfonylomocznika, rozrost gruczołu krokowego, śpiączka wątrobowa, torasemid, zaburzenie mikcji, zaburzenie przewodnictwa, zatrzymanie moczu - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Valtap HCT
Produkt leczniczy Valtap HCT, zawierający walsartan (320 mg) i hydrochlorotiazyd (12,5 mg lub 25 mg), wymaga ścisłego monitorowania parametrów elektrolitowych ze względu na ryzyko zaburzeń wodno-elektrolitowych. Walsartan może powodować hiperkaliemię, dlatego przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie suplementów potasu, leków oszczędzających potas oraz innych leków zwiększających stężenie potasu (np. heparyny). Hydrochlorotiazyd natomiast może indukować hipokaliemię, hiponatremię, zasadowicę hipochloremiczną, hipomagnezemię oraz hiperkalcemię. U pacjentów z klirensem kreatyniny ≥30 ml/min nie jest konieczna modyfikacja dawki, jednak zaleca się regularne badania stężenia potasu, kreatyniny i kwasu moczowego. Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką przewlekłą niewydolnością serca, zwężeniem tętnic nerkowych oraz pierwotnym hiperaldosteronizmem, a także wymaga ostrożności u osób z zaburzeniami czynności wątroby, chorobami zastawkowymi serca i kardiomiopatią przerostową ze zwężeniem drogi odpływu z lewej komory (HOCM).
antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, cholestaza, hiperkalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia przerostowa, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość na światło, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie tętnicze, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, oliguria, ostra jaskra zamkniętego kąta, ostra niewydolność nerek, pierwotny hiperaldosteronizm, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, śpiączka wątrobowa, tiazydowy lek moczopędny, toczeń rumieniowaty układowy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zasadowica hipochloremiczna, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Telmizek HCT
Telmizek HCT, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, nerek oraz u kobiet w ciąży. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z zastojem żółci, niedrożnością dróg żółciowych, ciężką niewydolnością wątroby oraz u osób z klirensem kreatyniny poniżej 30 ml/min. U pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy nerkowej jedynej czynnej nerki stosowanie Telmizek HCT może prowadzić do ciężkiego niedociśnienia i niewydolności nerek. Konieczne jest monitorowanie stężenia potasu, kreatyniny i kwasu moczowego w surowicy, zwłaszcza u pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością nerek. Ponadto, u pacjentów z hipowolemią lub hiponatremią istnieje ryzyko objawowego niedociśnienia tętniczego, szczególnie po pierwszej dawce, dlatego należy wyrównać te zaburzenia przed rozpoczęciem terapii.
alkaloza hipochloremiczna, antagonista receptora angiotensyny II, astma oskrzelowa, azotemia, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca utajona, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, hiperazotemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipoglikemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, jaskra z zamkniętym kątem, kardiomiopatia niedokrwienna, klirens kreatyniny, klirens wątrobowy, marskość wątroby, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość na światło, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie tętnicze, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, objętość wewnątrznaczyniowa, oliguria, ostra niewydolność nerek, pierwotny hiperaldosteronizm, przerostowa kardiomiopatia zawężająca, przeszczep nerki, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, śpiączka wątrobowa, toczeń rumieniowaty układowy, tolerancja glukozy, udar, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zastoinowa niewydolność serca, zastój żółci, zawał serca, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atenza 45 mg
Lek Atenza zawierający metylofenidatu chlorowodorek w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu (dawki 18 mg, 27 mg, 36 mg, 45 mg, 54 mg) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które występują z różną częstością. Najczęstsze działania obejmują zaburzenia neuropsychiatryczne, takie jak bezsenność i nerwowość (bardzo często, ≥1/10), ból głowy (bardzo często), a także zaburzenia ze strony układu pokarmowego (ból brzucha, nudności, biegunka – często, ≥1/100 do <1/10) oraz sercowo-naczyniowe (tachykardia, arytmia, nadciśnienie tętnicze – często). U dzieci obserwuje się umiarkowane opóźnienie wzrostu i masy ciała przy długotrwałym stosowaniu. Rzadziej występują poważne powikłania, takie jak zaburzenia psychotyczne, próby samobójcze (bardzo rzadko, <1/10 000), ciężkie reakcje alergiczne, zaburzenia hematologiczne (leukopenia, trombocytopenia) oraz poważne incydenty sercowo-naczyniowe (zawał mięśnia sercowego, zatrzymanie akcji serca). Konieczne jest monitorowanie parametrów życiowych, funkcji wątroby, układu krwiotwórczego oraz stanu psychicznego pacjentów, zwłaszcza u osób z wcześniejszymi zaburzeniami psychicznymi lub chorobami sercowo-naczyniowymi.
arytmia, częstomocz, dławica piersiowa, drgawki, dyskineza, fosfataza zasadowa, jadłowstręt, jadłowstręt psychiczny, kołatanie serca, krwiomocz, leukopenia, mania, martwicze zapalenie naczyń, metylofenidatu chlorowodorek, mydriaza, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, omamy, ostra niewydolność wątroby, plamica małopłytkowa, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, ruchy choreoatetotyczne, rumień wielopostaciowy, śpiączka wątrobowa, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tachykardia, zaburzenie akomodacji, zaburzenie erekcji, zaburzenie naczyniowo-mózgowe, zaburzenie psychotyczne, zapalenie górnych dróg oddechowych, zapalenie nosa i gardła, zapalenie zatok, zawał mięśnia sercowego, zawał mózgu, zespół Tourette’a, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Acurenal
Chinapryl, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego i niewydolności serca, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości, takich jak plamica, martwicze zapalenie naczyń, obrzęk płuc czy reakcje anafilaktyczne. Objawowe niedociśnienie tętnicze jest rzadkie, ale częstsze u pacjentów z odwodnieniem, ciężkim nadciśnieniem reninozależnym oraz u osób z niewydolnością serca i chorobą niedokrwienną serca lub naczyń mózgowych. W przypadku niedociśnienia zaleca się ułożenie pacjenta na plecach i podanie dożylne roztworu soli fizjologicznej, a także rozważenie zmniejszenia dawki lub modyfikacji terapii. U pacjentów z niewydolnością nerek konieczne jest monitorowanie czynności nerek, zwłaszcza przy klirensie kreatyniny poniżej 60 ml/min, gdyż okres półtrwania chinaprylatu ulega wydłużeniu, a dawka początkowa powinna być odpowiednio zmniejszona.
agranulocytoza, azotemia, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, fotowrażliwość, hiperkaliemia, hipoaldosteronizm, hipoglikemia, hiponatremia, klirens kreatyniny, kolagenoza naczyń, LDL-afereza, lek hipoglikemizujący, martwicze zapalenie naczyń, nadciśnienie reninozależne, nefropatia cukrzycowa, niedobór laktazy, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelit, ostra niewydolność nerek, piorunująca martwica wątroby, plamica, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, SIADH, skąpomocz, śpiączka wątrobowa, supresja szpiku kostnego, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy, żółtaczka zastoinowa, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lactulosum Espefa 2,5 g/5 ml
Lactulosum Espefa w stężeniu 2,5 g/5 ml w formie syropu jest wskazany przede wszystkim w leczeniu zaparć oraz encefalopatii wątrobowej. W przypadku zaparć lek działa poprzez zmiękczanie mas kałowych i ułatwienie ich pasażu, co jest szczególnie istotne u pacjentów z żylakami odbytu, po operacjach jelita grubego oraz odbytu, gdzie miękki stolec zmniejsza ryzyko powikłań i traumatyzacji tkanek. W encefalopatii wątrobowej Lactulosum Espefa stosuje się zarówno w leczeniu śpiączki wątrobowej i stanów przedśpiączkowych, jak i w profilaktyce tych stanów u pacjentów z zaawansowaną chorobą wątroby, celem obniżenia poziomu amoniaku i poprawy funkcji mózgowych.
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Furosemide Kalceks 10 mg/ml
Furosemid Kalceks w formie roztworu do wstrzykiwań jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na furosemid lub substancje pomocnicze, w tym możliwą alergią krzyżową na sulfonamidy. Nie należy go stosować w określonych stanach niewydolności nerek, takich jak skąpomocz oporny na leczenie furosemidem, niewydolność nerek spowodowana zatruciami nefrotoksycznymi lub hepatotoksycznymi oraz w niewydolności nerek związanej ze śpiączką wątrobową. Ponadto, lek jest przeciwwskazany w ciężkich postaciach niewydolności wątroby, w tym w śpiączce wątrobowej i stanie przedśpiączkowym, ze względu na ryzyko pogorszenia encefalopatii wątrobowej.
alergia krzyżowa, dieta niskosodowa, diuretyk pętlowy, encefalopatia wątrobowa, farmakoterapia, hipokaliemia, hiponatremia, hipowolemia, lek moczopędny, nadwrażliwość na furosemid, nadwrażliwość na sulfonamidy, niewydolność wątroby, odwodnienie, przenikanie leku do mleka, roztwór do wstrzykiwań, skąpomocz, śpiączka wątrobowa, stan przedśpiączkowy, substancja hepatotoksyczna, substancja nefrotoksyczna, substancja pomocnicza, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie rytmu serca