hipermagnezemia
Hipermagnezemia to stan patologiczny charakteryzujący się podwyższonym stężeniem magnezu w surowicy krwi powyżej 2,5 mg/dl (1,03 mmol/l). Jest to rzadsze zaburzenie elektrolitowe niż hipomagnezemia, występujące głównie u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek.
Przyczyny hipermagnezemii obejmują nadmierną podaż magnezu (dożylną lub doustną), niewydolność nerek, rabdomiolizę, zespół lizy guza, niedoczynność kory nadnerczy, oraz stosowanie leków zawierających magnez (np. środki przeczyszczające, antacida). Zagrożenie hipermagnezemią jest szczególnie wysokie u pacjentów dializowanych oraz w ciężkiej niewydolności nerek.
Objawy kliniczne hipermagnezemii zależą od stężenia magnezu we krwi. Przy stężeniach 4-6 mg/dl (1,65-2,47 mmol/l) występują nudności, wymioty, zaczerwienienie skóry i hipotensja. Przy stężeniach 6-10 mg/dl (2,47-4,11 mmol/l) dochodzi do zaburzeń przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, osłabienia odruchów, senności i zaburzeń świadomości. Stężenia powyżej 10 mg/dl mogą prowadzić do bloku przedsionkowo-komorowego, zatrzymania krążenia i paraliżu oddechowego.
Leczenie hipermagnezemii polega na odstawieniu preparatów zawierających magnez, nawodnieniu pacjenta i stymulacji diurezy. W ciężkich przypadkach stosuje się chlorek lub glukonian wapnia jako antagonistę magnezu (10 ml 10% roztworu dożylnie). W przypadku niewydolności nerek konieczne może być zastosowanie hemodializy w celu szybkiego obniżenia stężenia magnezu.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Magnezu chlorek – Interakcje
Magnez w postaci chlorku, stosowany w infuzjach i dializie, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie magnezu z lekami blokującymi złącze nerwowo-mięśniowe (suksametonium, wekuronium, tubokuraryna), co może prowadzić do przedłużonej blokady nerwowo-mięśniowej i zaburzeń wentylacji. Magnez zmniejsza uwalnianie acetylocholiny, potęgując efekt zwiotczenia mięśni, a w połączeniu z aminoglikozydami nasila blokadę nerwowo-mięśniową. U noworodków i wcześniaków stosowanie ceftriaksonu z magnezem i wapniem jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko wytrącania się soli wapniowych. W przypadku glikozydów naparstnicy hipermagnezemia może maskować toksyczność, a jej korekta może ujawnić objawy zatrucia, w tym zaburzenia rytmu serca. Nifedypina i inne blokery kanałów wapniowych mogą nasilać działanie magnezu, co wymaga monitorowania parametrów hemodynamicznych. U pacjentów z cukrzycą konieczne jest dostosowanie dawki insuliny lub leków hipoglikemizujących, a jednoczesne stosowanie magnezu z wapniem lub witaminą D może prowadzić do hiperkalcemii.
acetylocholina, antybiotyk aminoglikozydowy, blokada nerwowo-mięśniowa, ceftriakson, chlorek magnezu, dializa otrzewnowa, dializoterapia, działanie depresyjne na OUN, glikozyd naparstnicy, hemofiltracja, hiperkalcemia, hipermagnezemia, hipomagnezemia, kortykosteroid, lek blokujący kanały wapniowe, lek blokujący złącze nerwowo-mięśniowe, lek hipoglikemizujący, lek moczopędny, niewydolność nerek, nifedypina, równowaga elektrolitowa, rytm serca, suksametonium, tubokuraryna, wekuronium, zaburzenie przewodnictwa, zatrucie naparstnicą, złącze nerwowo-mięśniowe - Leksykon substancji czynnych
Tlenek magnezu – Przeciwwskazania stosowania
Tlenek magnezu, stosowany jako substancja czynna w preparatach leczniczych, posiada szereg przeciwwskazań wynikających z jego farmakologicznych właściwości oraz potencjalnych interakcji z innymi składnikami leków złożonych. Podstawowymi przeciwwskazaniami są nadwrażliwość na tlenek magnezu, ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min), hipermagnezemia, blok serca oraz miastenia gravis. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, gdyż magnez może nasilać objawy tych schorzeń. W preparatach złożonych, takich jak Aspimag (21 mg MgO + 150 mg kwasu acetylosalicylowego) i Neospasmina Extra (80 mg MgO + wyciągi roślinne i witamina B6), przeciwwskazania rozszerzają się o nadwrażliwość na pozostałe składniki oraz specyficzne stany kliniczne, np. zakażenia wirusowe u dzieci i młodzieży, skazę krwotoczną, chorobę wrzodową czy ostatni trymestr ciąży (dotyczy Aspimagu ze względu na obecność ASA).
blok serca, choroba autoimmunologiczna, choroba wrzodowa, ciężka niewydolność nerek, hipermagnezemia, klirens kreatyniny, kwas acetylosalicylowy, męczliwość mięśni, miastenia, nadwrażliwość na salicylany, niedoczynność nadnerczy, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, skaza krwotoczna, tlenek magnezu, transmisja impulsów nerwowych, trzeci trymestr ciąży, układ przewodzący serca, zaburzenia przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, zaburzenia przewodnictwa sercowego, zespół Reye’a - Leksykon substancji czynnych
Magnezu mleczan – Przedawkowanie
Magnez mleczan dwuwodny, stosowany m.in. w żywieniu pozajelitowym (np. Pediaven NN1), jest istotnym źródłem magnezu podawanego dożylnie, jednak jego przedawkowanie prowadzi do hipermagnezemii z poważnymi konsekwencjami klinicznymi. Stężenia magnezu w surowicy powyżej 2 mmol/l wywołują zaburzenia elektrolitowe i rozszerzenie naczyń, a wartości 3-5 mmol/l mogą powodować hipotensję ortostatyczną, bradykardię i osłabienie mięśniowe. Przy stężeniach 6-7 mmol/l obserwuje się zmiany w EKG oraz zaburzenia świadomości, natomiast przekroczenie 7 mmol/l wiąże się z depresją oddechową, a powyżej 10 mmol/l z zatrzymaniem oddychania i krążenia. Szczególnie narażeni są pacjenci z niewydolnością nerek, noworodki, osoby z zaburzeniami przewodnictwa serca oraz przyjmujący leki wpływające na eliminację magnezu.
bradykardia, ciągła terapia nerkozastępcza, depresja oddechowa, diuretyk pętlowy, furosemid, gazometria krwi tętniczej, glukonian wapnia, hemodializa, hemoperfuzja, hiperazotemia, hiperglikemia, hipermagnezemia, hiperosmolarność, hipotensja ortostatyczna, kapnografia, magnez mleczan, niewydolność nerek, przeciążenie płynami, przewodnictwo mięśnia sercowego, równowaga kwasowo-zasadowa, układ sercowo-naczyniowy, upośledzenie funkcji nerek, wentylacja mechaniczna, zaburzenie przewodnictwa serca, zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej, zaburzenie świadomości, zatrzymanie krążenia, zatrzymanie oddychania, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Slow-Mag 64 mg Mg 2+
Slow-Mag to preparat zawierający 535 mg magnezu chlorku sześciowodnego, co odpowiada 64 mg jonów magnezu, dostępny w formie tabletek dojelitowych. Do tej pory nie odnotowano przypadków przedawkowania tego leku, co może wynikać z kontrolowanego uwalniania substancji czynnej w jelitach. Pomimo braku zgłoszonych incydentów, należy mieć na uwadze potencjalne ryzyko hipermagnezemii przy znacznym przekroczeniu zalecanej dawki, co jest typowe dla preparatów magnezu.
- Leksykon substancji czynnych
Magnez węglan ciężki – Przeciwwskazania stosowania
Magnezu węglan ciężki, stosowany w preparatach antacydowych takich jak Rennie Extra (zawierający 73,50 mg magnezu węglanu ciężkiego i 625 mg węglanu wapnia na tabletkę), jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek ze względu na ryzyko kumulacji jonów magnezu i wapnia oraz rozwoju hipermagnezemii i hiperkalcemii. Przeciwwskazania obejmują także hiperkalcemię, stany predysponujące do hiperkalcemii, istniejącą hipofosfatemię (z powodu ryzyka pogłębienia niedoboru fosforanów), kamicę nerkową z kamieniami wapniowymi oraz nadwrażliwość na składniki preparatu, w tym kwas alginowy (150 mg w Rennie Extra). Preparaty te zawierają również sacharozę (230 mg) i glukozę (555,22 mg), co wymaga ostrożności u pacjentów z cukrzycą, a także 14 mg sodu na tabletkę, co jest istotne u osób na diecie niskosodowej, z nadciśnieniem tętniczym lub niewydolnością serca.
antybiotyk, bisfosfonian, ciężka niewydolność nerek, cukrzyca, fluorochinolon, hiperkalcemia, hipermagnezemia, hipofosfatemia, interakcja lekowa, kamica nerkowa, kamień wapniowy, kwas alginowy, lek przeciwtarczycowy, Magnesii subcarbonas ponderosus, magnezu węglan ciężki, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niewydolność serca, ograniczenie sodu, stężenie elektrolitów, tetracyklina, zaburzenie gospodarki wapniowej - Leksykon substancji czynnych
Magnezu wodorotlenek – Przeciwwskazania stosowania
Magnezu wodorotlenek, stosowany jako składnik preparatów zobojętniających kwas solny w żołądku (np. Manti z 200 mg magnezu wodorotlenku na tabletkę oraz Manti Extra z 165 mg), posiada szereg przeciwwskazań, które należy uwzględnić podczas kwalifikacji pacjenta do terapii. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na magnezu wodorotlenek lub inne składniki preparatu (w tym glinu wodorotlenek, symetykon, famotydynę, wapnia węglan), ciężką niewydolność nerek (ze szczególnym uwzględnieniem pacjentów dializowanych) oraz wiek poniżej 6 lat w przypadku preparatu Manti. Dodatkowo, preparaty zawierają substancje pomocnicze takie jak aspartam (6,3 mg/tabletkę), sorbitol (≤ 703,6 mg/tabletkę), glukozę (2,9 mg/tabletkę) oraz dekstraty (413 mg/tabletkę w Manti Extra), które mogą stanowić przeciwwskazania u pacjentów z fenyloketonurią, nietolerancją fruktozy lub cukrzycą. W preparacie Manti Extra należy także uwzględnić ryzyko nadwrażliwości krzyżowej na inne leki zobojętniające kwas solny i antagonistów receptora H₂.
antagonista receptora H2, cymetydyna, dializoterapia, famotydyna, fenyloketonuria, górny odcinek przewodu pokarmowego, hipermagnezemia, kwas solny, nadwrażliwość krzyżowa, niedrożność jelit, nietolerancja fruktozy, niewydolność nerek, osłabienie mięśniowe, preparat złożony, ranitydyna, symetykon, węglan wapnia, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie gospodarki węglowodanowej, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie perystaltyki przewodu pokarmowego, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Aspar Espefa Premium 250 mg + 250 mg
Przedawkowanie preparatu Aspar Espefa Premium, zawierającego 250 mg magnezu wodoroasparaginianu (17 mg jonów magnezu) oraz 250 mg potasu wodoroasparaginianu (54 mg jonów potasu) w jednej tabletce, może prowadzić do objawów toksycznych, głównie ze strony przewodu pokarmowego. Do najczęstszych symptomów należą biegunka i wymioty, które stanowią mechanizmy obronne organizmu mające na celu eliminację nadmiaru jonów magnezu i potasu. W przypadku ciężkiego zatrucia konieczne jest szybkie wdrożenie terapii, obejmującej dożylne podanie soli wapnia, które antagonizuje działanie jonów magnezu, oraz dializę w celu usunięcia nadmiaru elektrolitów z organizmu.
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Gastal (o smaku miętowym) 450 mg + 300 mg
Lek Gastal w dawce 450 mg glinu wodorotlenku z magnezu węglanu oraz 300 mg magnezu wodorotlenku w tabletce do ssania jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub pomocnicze, takie jak laktoza jednowodna (30 mg) i sorbitol (50 mg). Reakcje alergiczne mogą obejmować objawy od łagodnych zmian skórnych do ciężkich reakcji anafilaktycznych. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest ciężka niewydolność nerek, ze względu na ryzyko kumulacji jonów glinu i magnezu, co może prowadzić do encefalopatii, osteomalacji, anemii mikrocytarnej oraz hipermagnezemii manifestującej się osłabieniem mięśniowym, zaburzeniami rytmu serca i hipotensją.
anemia mikrocytarna, dolegliwość żołądkowa, dyskomfort żołądkowo-jelitowy, działanie przeczyszczające, encefalopatia, hipermagnezemia, hipotensja, nadwrażliwość na składniki leku, niedobór laktazy, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, nietolerancja sorbitolu, niewydolność nerek, osteomalacja, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, wodorotlenek glinu z węglanem magnezu, wodorotlenek magnezu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie rytmu serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rennie Antacidum 680 mg + 80 mg
Lek Rennie Antacidum, zawierający 680 mg węglanu wapnia i 80 mg węglanu magnezu, wykazuje profil działań niepożądanych zidentyfikowanych głównie na podstawie zgłoszeń spontanicznych, co uniemożliwia precyzyjne określenie częstości ich występowania według standardów CIOMS III. W bardzo rzadkich przypadkach obserwuje się reakcje nadwrażliwości, takie jak wysypka, pokrzywka, świąd, obrzęk naczynioruchowy, duszność oraz wstrząs anafilaktyczny, wymagające natychmiastowego odstawienia leku i interwencji medycznej. Długotrwałe stosowanie wysokich dawek u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek może prowadzić do hipermagnezemii, hiperkalcemii oraz zasadowicy, co wymaga monitorowania parametrów biochemicznych. Dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, dyskomfort żołądkowy, zaparcia i biegunka, mają zwykle charakter przejściowy. Ponadto, u niektórych pacjentów może wystąpić osłabienie mięśni manifestujące się zmniejszeniem siły i szybszym męczeniem się.
azotemia, biegunka, ból głowy, duszność, dyskomfort w żołądku, hiperkalcemia, hipermagnezemia, lek zobojętniający, monitorowanie niepożądanych działań, nudności, obrzęk naczynioruchowy, osłabienie mięśni, pokrzywka, preparat zobojętniający, przedawkowanie preparatu, reakcja nadwrażliwości, świąd, upośledzenie funkcji nerek, węglan magnezu, węglan wapnia, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka skórna, zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej, zaburzenie smaku, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zaparcie, zasadowica, zespół mleczno-alkaliczny, zwapnienie - Leksykon substancji czynnych
Magnezu chlorek – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Magnez chlorek, jako istotny elektrolit, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu u pacjentów z ryzykiem hipermagnezemii, zwłaszcza u osób z ciężką niewydolnością nerek, miastenią oraz podczas leczenia stanu przedrzucawkowego. Monitorowanie stężenia magnezu w surowicy jest kluczowe, zwłaszcza że nadmiar magnezu może prowadzić do objawów takich jak osłabienie mięśniowe, zaburzenia oddychania, hipotensja, a nawet zatrzymanie krążenia. Konieczne jest także kontrolowanie innych elektrolitów (wapnia, potasu, sodu) oraz równowagi kwasowo-zasadowej, aby zapobiec powikłaniom metabolicznym. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami, w tym z preparatami zawierającymi magnez, lekami zwiotczającymi mięśnie, glikozydami nasercowymi oraz ceftriaksonem, z którym magnez może tworzyć nierozpuszczalne osady, zwiększając ryzyko powikłań.
U pacjentów w podeszłym wieku oraz tych z chorobami współistniejącymi (np. niewydolnością serca, nerek, wątroby) stosowanie chlorku magnezu wymaga indywidualizacji dawkowania i ścisłego monitorowania stanu klinicznego. W trakcie terapii, zwłaszcza w kontekście dializ otrzewnowych, hemofiltracji czy hemodializy, niezbędne jest regularne badanie stężenia magnezu w surowicy oraz ocena hemodynamiki i bilansu płynów. W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaksji, infuzję należy natychmiast przerwać i wdrożyć leczenie objawowe. Podsumowując, bezpieczne stosowanie chlorku magnezu wymaga od lekarza świadomości potencjalnych zagrożeń, systematycznego monitorowania parametrów biochemicznych oraz dostosowania terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta.
blok nerwowo-mięśniowy, ceftriakson, chlorek magnezu, dializa otrzewnowa, elektrolity, glikozyd nasercowy, hemodializa, hemofiltracja, hipermagnezemia, hipotensja, leki zwiotczające mięśnie, miastenia, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, odżywianie pozajelitowe, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, reakcja anafilaktyczna, rekuraryzacja, równowaga kwasowo-zasadowa, rzucawka, stan przedrzucawkowy, układ bodźcoprzewodzący serca, zaburzenie oddychania, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie krążenia, złącze nerwowo-mięśniowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Optilyte –
Optilyte to złożony roztwór do infuzji o osmolarności 295 mOsmol/l i pH 5,5-7,5, zawierający elektrolity: Na+ 141 mmol/l, K+ 5 mmol/l, Ca2+ 2 mmol/l, Mg2+ 1 mmol/l oraz aniony chlorkowe (109 mmol/l), octanowe (34 mmol/l) i cytrynianowe (3 mmol/l). Preparat jest wskazany do leczenia zaburzeń elektrolitowych, jednak jego stosowanie jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z ostrą niewydolnością nerek, hiperwolemią, obrzękiem płuc oraz w przypadku nadwrażliwości na składniki. Ze względu na zawartość jonów sodu, potasu, wapnia i magnezu, podanie Optilyte może pogłębić istniejące hipernatremię, hiperkaliemię, hiperkalcemię i hipermagnezemię, co stanowi kolejne przeciwwskazanie do terapii.
anion chlorkowy, anion cytrynianowy, anion octanowy, funkcja oddechowa, gospodarka elektrolitowa, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipermagnezemia, hipernatremia, hiperwolemia, jon magnezu, jon potasu, jon sodu, jon wapnia, kumulacja jonów, nadwrażliwość, obrzęk płuc, osmolarność, ostra niewydolność nerek, postępowanie przeciwalergiczne, roztwór do infuzji, substancja czynna, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Magne B6 48 mg Mg 2+ + 5 mg
Przedawkowanie preparatu Magne B6, zawierającego 48 mg magnezu i 5 mg pirydoksyny, wiąże się z ryzykiem toksyczności zależnej od funkcji nerek pacjenta oraz czasu stosowania. U osób z prawidłową czynnością nerek doustne przedawkowanie magnezu rzadko wywołuje objawy toksyczne, gdyż nadmiar jonów magnezu jest efektywnie wydalany. Natomiast u pacjentów z niewydolnością nerek może dojść do hipermagnezemii manifestującej się hipotensją, nudnościami, wymiotami, depresją OUN, zaburzeniami przewodzenia w EKG, a w ciężkich przypadkach depresją ośrodka oddechowego, śpiączką i zatrzymaniem akcji serca. Przewlekłe stosowanie wysokich dawek pirydoksyny może prowadzić do czuciowej neuropatii aksonalnej, objawiającej się drętwieniem, zaburzeniami czucia położenia i wibracji oraz ataksją czuciową, która jest zwykle odwracalna po odstawieniu leku.
anuria, ataksja czuciowa, czuciowa neuropatia aksonalna, depresja ośrodka oddechowego, depresja OUN, dializa otrzewnowa, diureza forsowana, hemodializa, hipermagnezemia, hipotensja, neuropatia, niewydolność nerek, objawy gastroenterologiczne, porażenie układu oddechowego, śpiączka, zaburzenia czucia, zaburzenia EKG, zatrzymanie akcji serca - Leksykon substancji czynnych
Wapń węglan – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Stosowanie węglanu wapnia wymaga szczególnej ostrożności, zwłaszcza u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, gdzie konieczna jest regularna kontrola kalcemii i fosfatemii. Preparat jest przeciwwskazany u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek ze względu na ryzyko hiperkalcemii, hipermagnezemii oraz zespołu mleczno-alkalicznego. Wysokie dawki węglanu wapnia, zwłaszcza w połączeniu z witaminą D, tiazydami lub produktami mlecznymi, mogą prowadzić do hiperkalcemii i zaburzeń czynności nerek. U pacjentów z hiperkalciurią stosowanie węglanu wapnia jest przeciwwskazane, a długotrwała terapia zwiększa ryzyko kamicy nerkowej. Ponadto, preparaty te nie powinny być stosowane u pacjentów z chorobami serca leczonych glikozydami naparstnicy ze względu na potencjalne interakcje lekowe.
dieta niskosodowa, fenyloketonuria, glikozydy naparstnicy, hemoroidy, hiperkalcemia, hiperkalciuria, hipermagnezemia, hipernatremia, hipofosfatemia, kalcemia i fosfatemia, kamica nerkowa, krwotok z przewodu pokarmowego, kwas solny w żołądku, leki zobojętniające sok żołądkowy, niedobór sacharazy-izomaltazy, niedrożność jelit, nietolerancja fruktozy, niewydolność nerek, nowotwór złośliwy żołądka, przewlekła niewydolność nerek, sarkoidoza, stężenie wapnia, tiazydowe leki moczopędne, wapnica nerek, witamina D, zaburzenia czynności nerek, zapalenie wyrostka robaczkowego, zaparcie, zastoinowa niewydolność serca, zespół mleczno-alkaliczny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Śpiączka – Etiologia i przyczyny
Śpiączka to stan głębokiej nieświadomości wynikający z dysfunkcji obu półkul mózgowych lub uszkodzenia układu siatkowatego aktywującego (RAS). Przyczyny śpiączki dzielą się na strukturalne, takie jak urazy czaszkowo-mózgowe, krwotoki śródczaszkowe (np. krwiak nadtwardówkowy, podtwardówkowy, krwotok śródmózgowy, podpajęczynówkowy), udary mózgu (zarówno niedokrwienne, jak i krwotoczne), guzy mózgu, wodogłowie oraz rozlane uszkodzenie aksonalne, oraz niestrukturalne, obejmujące zaburzenia metaboliczne (np. hipoglikemia <40 mg/dl, hiperglikemia w DKA i HHS), elektrolitowe (hiponatremia <110 mmol/l, hipernatremia >160 mmol/l, hiperkalcemia >3,5 mmol/l, hipermagnezemia >12 mg/dl), niewydolność narządową (encefalopatia wątrobowa, mocznicowa), zaburzenia endokrynologiczne (śpiączka tyreotoksyczna, niedoczynność przysadki i nadnerczy) oraz toksyczne i infekcyjne czynniki. Niedotlenienie mózgu, będące przyczyną około 25% przypadków, może wynikać z zatrzymania krążenia, niewydolności oddechowej, zatrucia tlenkiem węgla czy ciężkiej anemii. Dodatkowo, przewlekłe lub ciężkie napady drgawkowe (status epilepticus, niekonwulsyjny stan padaczkowy) oraz ekstremalne wartości temperatury ciała (hipotermia <28°C, hipertermia >40°C) mogą prowadzić do śpiączki.
ciśnienie śródczaszkowe, encefalopatia mocznicowa, encefalopatia wątrobowa, encefalopatia Wernickego, guz mózgu, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperkalcemia, hipermagnezemia, hipernatremia, hipertermia, hipertermia złośliwa, hipoglikemia, hiponatremia, hipotermia, krwiak nadtwardówkowy, krwiak podtwardówkowy, krwotok podpajęczynówkowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok śródmózgowy, kwasica ketonowa, malaria mózgowa, niedoczynność tarczycy, niedotlenienie mózgu, niekonwulsyjny stan padaczkowy, ośrodkowy układ nerwowy, porfiria, ropień mózgu, rozlane uszkodzenie aksonalne, sepsa, śpiączka poanoksyczna, stan padaczkowy, udar mózgu, układ siatkowaty aktywujący, uraz czaszkowo-mózgowy, wodogłowie, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zatrzymanie krążenia, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, znieczulenie ogólne - Leksykon substancji czynnych
Magnezu chlorek sześciowodny – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Magnez chlorek sześciowodny (MgCl₂·6H₂O) jest stosowany w różnych produktach leczniczych, głównie w roztworach do dializy otrzewnowej, hemodializy, hemofiltracji oraz infuzji dożylnych. Analiza charakterystyk produktów wykazała, że roztwory takie jak Balance (zawierające 0,1017 g/1000 ml MgCl₂·6H₂O), BicaVera (0,1017 g/1000 ml) oraz Venolyte (0,30 g/1000 ml) nie mają lub wywierają nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. W przypadku roztworów do hemofiltracji Duosol (0,51 g/1000 ml) informacja o wpływie jest określona jako „Nie dotyczy”, ze względu na stosowanie ich wyłącznie w warunkach szpitalnych, gdzie pacjent nie prowadzi pojazdów. Natomiast dla produktu Aminomel 10E (1,017 g/1000 ml) brak jest danych dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów, co wymaga indywidualnej oceny klinicznej i ostrożności.
analgetyk, choroba nerek, dializa otrzewnowa, dializoterapia, hemodializa, hemofiltracja, hipermagnezemia, infuzja dożylna, lek hipotensyjny, magnez chlorek, magnez chlorek sześciowodny, niewydolność nerek, pacjent dializowany, płyn dializacyjny, roztwór do infuzji, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia równowagi elektrolitowej, zaburzenia rytmu serca