GFR
GFR (Glomerular Filtration Rate) to parametr określający ilość krwi filtrowanej przez kłębuszki nerkowe w jednostce czasu. Jest to najważniejszy wskaźnik czynności nerek, pozwalający na ocenę ich wydolności oraz klasyfikację stadiów przewlekłej choroby nerek.
Prawidłowa wartość GFR u młodych dorosłych wynosi około 120-130 ml/min/1,73 m², obniżając się fizjologicznie wraz z wiekiem. W praktyce klinicznej GFR najczęściej szacuje się na podstawie stężenia kreatyniny w surowicy przy użyciu wzorów MDRD lub CKD-EPI, uwzględniających również wiek, płeć i rasę pacjenta.
Zmniejszenie wartości eGFR poniżej 60 ml/min/1,73 m² utrzymujące się przez ponad 3 miesiące jest kryterium rozpoznania przewlekłej choroby nerek. Monitorowanie GFR ma kluczowe znaczenie w dostosowywaniu dawek leków wydalanych przez nerki, ocenie progresji chorób nerek oraz kwalifikacji do leczenia nerkozastępczego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Nonpres Duo 25 mg + 40 mg
Eplexemid to lek moczopędny zawierający eplerenon i furosemid, łączący działanie antagonisty receptorów mineralokortykosteroidowych z diuretykiem pętlowym. Eplerenon selektywnie blokuje receptory mineralokortykosteroidowe, przeciwdziałając efektom aldosteronu, co prowadzi do oszczędzania potasu i zmniejszenia ryzyka hipokaliemii, natomiast furosemid hamuje aktywny transport chlorków w ramieniu wstępującym pętli Henlego, zwiększając wydalanie sodu, chlorków i potasu, co może skutkować hipokaliemią. W badaniach klinicznych, m.in. EPHESUS i EMPHASIS-HF, eplerenon w dawkach początkowych 25 mg/dobę, zwiększanych do 50 mg/dobę przy stężeniu potasu < 5,0 mmol/l, wykazał istotne zmniejszenie śmiertelności całkowitej (o 15% w EPHESUS) oraz ryzyka zgonu lub hospitalizacji z przyczyn sercowo-naczyniowych (o 13% w EPHESUS, o 37% w EMPHASIS-HF). W badaniu EMPHASIS-HF u pacjentów z LVEF około 26% i łagodną niewydolnością serca (NYHA II) odnotowano także redukcję śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych o 24% (p=0,01). Hiperkaliemia (> 5,5 mmol/l) występowała częściej w grupie eplerenonu (3,4% w EPHESUS, 11,8% w EMPHASIS-HF) w porównaniu do placebo, natomiast hipokaliemia (< 4,0 mmol/l) była rzadsza (0,5% vs 1,5% w EPHESUS, 38,9% vs 48,4% w EMPHASIS-HF). Profil elektrokardiograficzny pozostawał stabilny, a poprawa lub stabilizacja klasy NYHA była statystycznie istotna.
aktywność reninowa osocza, aldosteron, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptorów mineralokortykosteroidowych, beta-adrenolityk, BNP, choroba sercowo-naczyniowa, CRT, diuretyk pętlowy, efekt diuretyczny, eplerenon i furosemid, frakcja wyrzutowa lewej komory, furosemid, GFR, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, hipokaliemia, hospitalizacja z przyczyn sercowo-naczyniowych, inhibitor ACE, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kardiowerter-defibrylator, klasyfikacja NYHA, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, LVEF, mózgowy peptyd natriuretyczny, odwodnienie, ostry zawał mięśnia sercowego, otępienie, pętla Henlego, prostaglandyna, przewlekła niewydolność serca, skurczowa niewydolność serca, układ renina-angiotensyna-aldosteron, współczynnik przesączania kłębuszkowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Glucophage XR
Kwasica mleczanowa jest rzadkim, ale poważnym powikłaniem terapii metforminą, szczególnie w kontekście ostrego pogorszenia czynności nerek, chorób układu krążenia, oddechowego oraz posocznicy. Kluczowym czynnikiem ryzyka jest kumulacja metforminy przy GFR < 30 ml/min, co wymaga regularnego monitorowania filtracji kłębuszkowej przed i w trakcie leczenia. Wskazane jest tymczasowe odstawienie metforminy w stanach odwodnienia, po podaniu jodowych środków kontrastowych (przez co najmniej 48 godzin) oraz przed zabiegami chirurgicznymi. Diagnostyka kwasicy mleczanowej opiera się na obniżeniu pH krwi poniżej 7,35, wzroście stężenia mleczanów powyżej 5 mmol/l, zwiększeniu luki anionowej oraz stosunku mleczanów do pirogronianów. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niewydolnością serca, niewydolnością wątroby, nadmiernym spożyciem alkoholu, źle kontrolowaną cukrzycą oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków nefrotoksycznych (NLPZ, leki moczopędne, przeciwnadciśnieniowe).
astenia, biegunka, ból brzucha, choroby układu krążenia, choroby układu oddechowego, duszność kwasicza, filtracja kłębuszkowa, GFR, hipoglikemia, hipotermia, jodowy środek kontrastowy, ketoza, kumulacja metforminy, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, luka anionowa, meglitynid, metformina, mleczany w osoczu, nefropatia kontrastowa, neuropatia, niedokrwistość, niedotlenienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, odwodnienie, pH krwi, pochodna sulfonylomocznika, pogorszenie czynności nerek, posocznica, skurcz mięśniowy, śpiączka, stosunek mleczanów do pirogronianów, witamina B12, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, wymioty, znieczulenie ogólne, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Pranosin forte 100 mg/ml
Pranosin forte, zawierający inozynę pranobeks w stężeniu 100 mg/ml, cechuje się szerokim profilem bezpieczeństwa, a dotychczas nie odnotowano przypadków jego przedawkowania. Na podstawie badań toksyczności na modelach zwierzęcych, ciężkie działania niepożądane są mało prawdopodobne, jednak najistotniejszym klinicznie skutkiem przedawkowania jest hiperurykemia, manifestująca się podwyższonym stężeniem kwasu moczowego w surowicy. Lek zawiera kompleks inozyny oraz 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3, co determinuje jego farmakodynamikę i potencjalne działania niepożądane. W preparacie obecne są także substancje pomocnicze, takie jak sacharoza (660,40 mg/ml), metylu parahydroksybenzoesan (1,60 mg/ml), propylu parahydroksybenzoesan (0,18 mg/ml) oraz etanol, które mogą nasilać działania niepożądane przy znacznym przedawkowaniu.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, etanol, funkcja nerek, funkcja wątroby, GFR, glikemia, hiperurykemia, inozyna pranobeks, kompleks inozyny, kreatynina, kwas moczowy, leczenie objawowe, metylu parahydroksybenzoesan, mocznik, nawodnienie pacjenta, parametry nerkowe, podaż płynów, propylu parahydroksybenzoesan, sacharoza, substancja pomocnicza - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ramicor 10 mg
Ramipryl, jako inhibitor ACE, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub inne inhibitory ACE, a także u osób z historią obrzęku naczynioruchowego, który może być dziedziczny, idiopatyczny lub wywołany wcześniejszym stosowaniem inhibitorów ACE bądź AIIRA. Terapia skojarzona z sakubitrylem i walsartanem jest zabroniona, a rozpoczęcie leczenia ramiprylem po zakończeniu terapii sakubitrylem z walsartanem wymaga co najmniej 36-godzinnej przerwy ze względu na ryzyko obrzęku naczynioruchowego. Ponadto, stosowanie ramiprylu jest przeciwwskazane u pacjentów poddawanych hemodializie lub hemofiltracji z użyciem błon dializacyjnych o ujemnym ładunku elektrycznym, co może wywołać ciężkie reakcje rzekomoanafilaktyczne. Lek nie powinien być stosowany u osób z istotnym obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki, gdyż może to prowadzić do ostrej niewydolności nerek.
afereza lipoprotein, aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, cylazapryl, GFR, hemodializa, hemofiltracja, hiperkaliemia, hipoplazja czaszki, hipotonia, inhibitor ACE, małowodzie, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niestabilność hemodynamiczna, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostre uszkodzenie nerek, ramipryl, reakcja rzekomoanafilaktyczna, sakubitryl z walsartanem, wstrząs anafilaktyczny, zabieg pozaustrojowy, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Karbicombi 32 mg + 12,5 mg
Lek Karbicombi, zawierający kandesartan cyleksetylu oraz hydrochlorotiazyd, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki preparatu, w tym na pochodne sulfonamidów, ze względu na ryzyko reakcji alergicznych. Nie należy stosować go w drugim i trzecim trymestrze ciąży z powodu teratogennego działania antagonistów receptora angiotensyny II, które mogą powodować uszkodzenia układu moczowego i nerek płodu. Przeciwwskazania obejmują także ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min/1,73 m²), ciężkie zaburzenia czynności wątroby oraz cholestazę, gdzie metabolizm kandesartanu jest upośledzony. Dodatkowo, lek jest niewskazany u pacjentów z oporną hipokaliemią, hiperkalcemią oraz dną moczanową, ze względu na potencjalne nasilenie tych stanów przez hydrochlorotiazyd.
Interakcje lekowe stanowią istotne ograniczenie – jednoczesne stosowanie Karbicombi z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą oraz z GFR <60 ml/min/1,73 m² z powodu ryzyka hiperkaliemii i pogorszenia funkcji nerek. Preparat dostępny jest w czterech dawkach: 8 mg + 12,5 mg, 16 mg + 12,5 mg, 32 mg + 12,5 mg oraz 32 mg + 25 mg kandesartanu cyleksetylu i hydrochlorotiazydu, z różną zawartością laktozy (od 65,46 mg do 142,79 mg) oraz specyficznym wyglądem tabletek. Linia podziału w trzech pierwszych dawkach służy jedynie ułatwieniu połknięcia, natomiast tabletki 32 mg + 25 mg można dzielić na równe dawki. Decyzja o doborze dawki powinna uwzględniać profil bezpieczeństwa i tolerancję, a lek nie powinien być stosowany przy obecności jakiegokolwiek przeciwwskazania.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, cholestaza, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, GFR, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, kandesartan cyleksetylu, klirens kreatyniny, kwas moczowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na sulfonamidy, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia układu moczowego, zaburzenie rytmu serca, zastój żółci - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Valsartan HCT Fair-Med 80 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Valsartan HCT Fair-Med, zawierający walsartan i hydrochlorotiazyd, jest dostępny w pięciu dawkach: 80 mg + 12,5 mg, 160 mg + 12,5 mg, 160 mg + 25 mg, 320 mg + 12,5 mg oraz 320 mg + 25 mg. Zalecana dawka to jedna tabletka raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki w celu optymalizacji kontroli ciśnienia tętniczego i minimalizacji działań niepożądanych. Maksymalna dawka wynosi 320 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu. Efekt hipotensyjny pojawia się zwykle po 2 tygodniach, a pełny efekt terapeutyczny może wymagać 4-8 tygodni terapii. W przypadku braku kontroli ciśnienia po 8 tygodniach stosowania maksymalnej dawki, wskazane jest rozważenie dodatkowej terapii przeciwnadciśnieniowej lub zmiana schematu leczenia.
bezmocz, cholestaza, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciśnienie tętnicze, dawkowanie produktu, efekt hipotensyjny, GFR, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, kontrola ciśnienia tętniczego, leczenie skojarzone, lek przeciwnadciśnieniowy, monoterapia walsartanem, nadciśnienie, niedociśnienie tętnicze, tabletka powlekana, walsartan i hydrochlorotiazyd, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, żółciowa marskość wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – PHINGROUM 100 mg
Lek PHINGROUM (sytagliptyna) jest dostępny w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg w formie tabletek powlekanych, z zalecaną standardową dawką 100 mg raz na dobę. Dawkowanie może być modyfikowane w zależności od współistniejących terapii oraz stanu klinicznego pacjenta. W terapii skojarzonej z metforminą i/lub agonistą receptora PPARγ stosuje się standardową dawkę PHINGROUM bez zmiany dawek pozostałych leków. Natomiast przy łączeniu z pochodnymi sulfonylomocznika lub insuliną zaleca się rozważenie redukcji ich dawek w celu ograniczenia ryzyka hipoglikemii. W przypadku pominięcia dawki, pacjent powinien przyjąć ją jak najszybciej, unikając podwójnej dawki w tym samym dniu. Przed rozpoczęciem terapii wskazana jest ocena czynności nerek oraz jej okresowa kontrola podczas leczenia.
agonista receptora PPARγ, dializa otrzewnowa, ESRD, farmakokinetyka sytagliptyny, filtracja kłębuszkowa, GFR, hemodializa, hipoglikemia, insulina, metformina, pochodna sulfonylomocznika, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, sytagliptyny chlorowodorek jednowodny, tabletka powlekana, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lernidum 20 mg
Lek Lernidum (chlorowodorek lerkanidypiny) jest dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawkach 10 mg i 20 mg, stosowanych doustnie, najlepiej rano, co najmniej 15 minut przed posiłkiem, aby zapewnić optymalną biodostępność. Standardowa dawka początkowa wynosi 10 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększenia do 20 mg na dobę, przy czym pełne działanie przeciwnadciśnieniowe obserwuje się po około 2 tygodniach terapii. Dawki powyżej 20 mg nie przynoszą istotnej poprawy efektu terapeutycznego, a zwiększają ryzyko działań niepożądanych. U pacjentów z niewystarczającą kontrolą ciśnienia tętniczego wskazane jest rozważenie terapii skojarzonej z beta-adrenolitykami, diuretykami lub inhibitorami ACE. Tabletki 10 mg posiadają linię podziału ułatwiającą połknięcie, natomiast tabletki 20 mg można dzielić na równe dawki. Należy unikać spożywania grejpfrutów i soku grejpfrutowego ze względu na ryzyko zwiększenia biodostępności leku i nasilenia działania hipotensyjnego.
atenolol, beta-adrenolityk, biodostępność substancji czynnej, ciśnienie tętnicze, dializoterapia, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, działanie przeciwnadciśnieniowe, enalapryl, farmakokinetyka, GFR, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaptopryl, lek moczopędny, lerkanidypina, Lernidum, monoterapia, podanie doustne, tabletka powlekana, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Formetic SR 500 mg
Formetic SR to preparat zawierający metforminę chlorowodorek w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu, każda zawierająca 500 mg metforminy chlorowodorku (390 mg metforminy). Lek jest wskazany u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2, z prawidłową czynnością nerek (GFR ≥90 ml/min). Standardowa dawka początkowa wynosi 500 mg raz dziennie podczas wieczornego posiłku, z możliwością stopniowego zwiększania dawki co 10-15 dni do maksymalnie 2000 mg (4 tabletki) na dobę. U pacjentów już leczonych metforminą o natychmiastowym uwalnianiu dawka Formetic SR powinna odpowiadać dotychczasowej dawce, z zastrzeżeniem, że dawki powyżej 2000 mg nie są zalecane do zamiany na Formetic SR. W przypadku nieskuteczności maksymalnej dawki 2000 mg można rozważyć powrót do metforminy o natychmiastowym uwalnianiu do 3000 mg/dobę. Formetic SR może być stosowany w terapii skojarzonej z insuliną, gdzie dawka insuliny jest indywidualnie dostosowywana.
cukrzyca typu 2, dawka maksymalna, dawka początkowa, doustny lek przeciwcukrzycowy, dysfagia, filtracja kłębuszkowa, GFR, kontrola glikemii, kwasica mleczanowa, lek przeciwcukrzycowy, metforminy chlorowodorek, monoterapia, prawidłowa czynność nerek, stężenie glukozy, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, terapia skojarzona, tolerancja przewodu pokarmowego, wskaźnik GFR, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cirrus Duo 5 mg + 120 mg
Cirrus Duo to lek zawierający cetyryzynę dichlorowodorek (5 mg) o natychmiastowym uwalnianiu oraz pseudoefedrynę chlorowodorek (120 mg) o przedłużonym uwalnianiu, stosowany w dawce 1 tabletki dwa razy na dobę u dorosłych i młodzieży (12-18 lat). Dawkowanie wymaga modyfikacji u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, zależnie od wskaźnika przesączania kłębuszkowego (GFR): przy GFR ≥ 60 ml/min/1,73 m² stosuje się standardową dawkę, przy umiarkowanych zaburzeniach (GFR 30-<60) dawkę zmniejsza się do 1 tabletki raz na dobę, a przy ciężkich zaburzeniach (GFR 15-<30) do 1 tabletki co drugi dzień. Stosowanie jest przeciwwskazane przy GFR < 15 ml/min/1,73 m² oraz u dzieci poniżej 12 lat. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby zaleca się zmniejszenie dawki do 1 tabletki na dobę i monitorowanie stanu klinicznego.
cetyryzyny dichlorowodorek, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dializa, farmakokinetyka, GFR, objawy alergiczne, przedłużone uwalnianie, przekrwienie błony śluzowej nosa, pseudoefedryny chlorowodorek, schyłkowa niewydolność nerek, umiarkowana niewydolność wątroby, wskaźnik przesączania kłębuszkowego, wzrost ciśnienia tętniczego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – Simcovas 40 mg
Przedawkowanie symwastatyny, substancji czynnej Simcovas dostępnego w dawkach 20 mg i 40 mg, jest stanem wymagającym monitorowania, choć ryzyko poważnych powikłań jest relatywnie niskie. Najwyższa udokumentowana dawka przedawkowania wyniosła 3,6 g (90 tabletek 40 mg), a pacjenci powrócili do zdrowia bez trwałych następstw. Objawy przedawkowania mogą obejmować rabdomiolizę, miopatię, hepatotoksyczność, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, neurologiczne oraz nerkowe, przy czym ryzyko powikłań mięśniowych wzrasta przy dawkach powyżej 40 mg/dobę. Diagnostyka powinna obejmować oznaczenie kinazy kreatynowej (CK), funkcji wątroby (ALT, AST, bilirubina), nerek (kreatynina, mocznik, GFR), analizę moczu pod kątem mioglobinurii oraz monitorowanie elektrolitów, zwłaszcza potasu.
alkalizacja moczu, aminotransferaza, bilirubina, GFR, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kreatynina, mioglobinuria, miopatia, mocznik, neuropatia obwodowa, niewydolność wątroby, ostra niewydolność nerek, parestezja, przedawkowanie symwastatyny, rabdomioliza, statyna, symwastatyna, uszkodzenie mięśni szkieletowych, węgiel aktywowany - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Diabufor XR 500 mg
Diabufor XR (metformina chlorowodorek) w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu dostępny jest w dawkach 500 mg, 750 mg oraz 1000 mg. Leczenie rozpoczyna się od 500 mg raz na dobę podczas wieczornego posiłku, z możliwością stopniowego zwiększania dawki co 10-15 dni o 500 mg do maksymalnej dawki 2000 mg/dobę (4 tabletki). W przypadku niewystarczającej kontroli glikemii możliwe jest podawanie 1000 mg dwa razy na dobę lub przejście na metforminę o natychmiastowym uwalnianiu do dawki maksymalnej 3000 mg/dobę. Dawkowanie powinno być dostosowane indywidualnie na podstawie pomiarów glikemii (OGTT, FPG, HbA1c) oraz tolerancji leku, a także uwzględniać wskazania terapeutyczne, w tym monoterapię, terapię skojarzoną z innymi lekami przeciwcukrzycowymi lub insuliną. U pacjentów już leczonych metforminą dawka Diabufor XR powinna być równoważna dotychczasowej dobowej dawce, z maksymalną dawką odpowiednio 1500 mg (tabletki 750 mg) lub 2000 mg (tabletki 1000 mg).
cukrzyca typu 2, czynność nerek, dawka dobowa, Diabufor XR, doustny lek przeciwcukrzycowy, FPG, GFR, HbA1c, insulina, kontrola glikemii, metformina chlorowodorek, metformina o natychmiastowym uwalnianiu, monoterapia cukrzycy, OGTT, pomiar glikemii, przewód pokarmowy, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, terapia skojarzona, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, wywiad medyczny, zaburzenie funkcji nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Jansitin 25 mg
Sytagliptyna, substancja czynna leku Jansitin, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając Cmax 950 nM w 1-4 godziny oraz AUC 8,52 µM•hr przy dawce 100 mg u osób zdrowych. Biodostępność wynosi około 87%, a posiłki nie wpływają na farmakokinetykę leku. Lek wykazuje znaczną dystrybucję tkankową (objętość dystrybucji ~198 l) i niski stopień wiązania z białkami osocza (38%). Metabolizm jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, a eliminacja odbywa się przede wszystkim przez nerki (79% dawki w postaci niezmienionej w moczu). Okres półtrwania wynosi około 12,4 godziny, a klirens nerkowy to około 350 ml/min, wskazując na aktywne wydzielanie kanalikowe. Sytagliptyna nie wykazuje istotnego wpływu na izoenzymy CYP450 ani na transportery OCT2, OAT1, PEPT1/2, a jej interakcje z glikoproteiną P są minimalne.
biodostępność bezwzględna, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, cytochrom P450, eliminacja leku, enzym DPP-4, farmakokinetyka populacyjna, farmakokinetyka sytagliptyny, GFR, glikoproteina p, hemodializa, inhibitor glikoproteiny p, klirens nerkowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia leku, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu krwi, transporter anionów organicznych, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik masy ciała, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Primovist 0,25 mmol/ml
Primovist (disodu gadoksetynian) stosowany jest jako środek kontrastowy w dawce standardowej 0,1 ml/kg masy ciała (0,025 mmol/kg) u dorosłych pacjentów, podawany dożylnie bolusem z szybkością około 2 ml/s. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR < 30 ml/min/1,73 m²) oraz w okresie okołooperacyjnym po przeszczepie wątroby dawka nie powinna przekraczać 0,025 mmol/kg, a podanie powinno być ograniczone do pojedynczej dawki podczas badania. U pacjentów z niewydolnością wątroby oraz osób w podeszłym wieku (≥ 65 lat) nie jest konieczna modyfikacja dawki, jednak w tej ostatniej grupie zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności. Dzieci i młodzież poniżej 18 roku życia nie mają ustalonego schematu dawkowania ze względu na brak danych klinicznych.
ampułkostrzykawka, bolus, chlorek sodu, ciężkie zaburzenie czynności nerek, disodu gadoksetynian, droga dożylna, funkcja nerek, GFR, jałowy roztwór, niewydolność wątroby, okres okołooperacyjny, przeszczep wątroby, środek kontrastowy, środek kontrastowy Primovist, środek kontrastowy zawierający gadolin, wartość GFR, wzmocnienie kontrastowe, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Przedawkowanie – Zevtera 500 mg
Przedawkowanie ceftobiprolu, stosowanego w postaci dożylnej ceftobiprolu medokarylu sodowego (500 mg ceftobiprolu odpowiada 666,6 mg medokarylu sodowego), jest rzadkim, lecz potencjalnie niebezpiecznym stanem klinicznym. Największa dotychczas podana dawka w badaniach I fazy wynosiła 3 g/dobę (1 g co 8 godzin). Objawy przedawkowania mogą obejmować encefalopatię, drgawki, zaburzenia świadomości, nudności, wymioty, biegunkę, bóle brzucha, zaburzenia elektrolitowe związane z wysoką zawartością sodu (około 1,3 mmol/29 mg sodu na fiolkę), reakcje nadwrażliwości, a także nefrotoksyczność przy dawkach przekraczających 3 g/dobę. Szczególnie narażone na powikłania są grupy pacjentów z niewydolnością nerek, w podeszłym wieku, z zaburzeniami neurologicznymi oraz niewydolnością serca.
anafilaksja, cefalosporyna, ceftobiprol, ceftobiprol medokaryl sodowy, drgawki, EEG, encefalopatia, enzym wątrobowy, funkcja nerek, funkcja wątroby, GFR, hemodializa, kreatynina, morfologia krwi, nefrotoksyczność, niewydolność nerek, niewydolność serca, objaw neurologiczny, parametr życiowy, reakcja nadwrażliwości, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór do infuzji, stężenie elektrolitów, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie świadomości, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, Zevtera - Leksykon leków
Przedawkowanie – Rosufy 20 mg
Przedawkowanie rozuwastatyny, substancji czynnej leku Rosufy (dostępnego w dawkach 5 mg, 10 mg, 20 mg i 40 mg), wymaga natychmiastowej interwencji medycznej, choć brak jest specyficznego protokołu leczenia przyczynowego. Postępowanie opiera się na leczeniu objawowym i monitorowaniu funkcji życiowych pacjenta, ze szczególnym uwzględnieniem parametrów biochemicznych takich jak enzymy wątrobowe (AspAT, AlAT) oraz aktywność kinazy kreatynowej (CK), które są kluczowe w wykrywaniu hepatotoksyczności i ryzyka rabdomiolizy. Hemodializa nie jest skuteczna ze względu na farmakokinetykę rozuwastatyny, w tym wysokie wiązanie z białkami osocza. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby i nerek, interakcjami lekowymi (inhibitory OATP1B1, BCRP, CYP2C9), w podeszłym wieku oraz z niedoczynnością tarczycy.
białkomocz, bilirubina, czas protrombinowy, działanie hepatotoksyczne, elektrolit, enzymy wątrobowe, GFR, hemodializa, hepatotoksyczność, INR, intoksykacja, kinaza kreatynowa, kreatynina, krwiomocz, leczenie objawowe, lek przeciwzakrzepowy, mioglobina, mioglobinuria, miopatia, monitorowanie pacjenta, neuropatia obwodowa, niedoczynność tarczycy, ostra niewydolność nerek, parametry biochemiczne, podwyższone transaminazy, przedawkowanie rozuwastatyny, rabdomioliza, równowaga kwasowo-zasadowa, rozpad komórek mięśniowych, rozuwastatyna wapniowa, świąd skóry, układ mięśniowy, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wybroczyna, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie poznawcze, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lafactin 37,5 mg
Lafactin (wenlafaksyna) w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu dostępny jest w dawkach 37,5 mg, 75 mg i 150 mg, a dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do wskazań i stanu klinicznego pacjenta. W leczeniu ciężkich epizodów depresyjnych dawka początkowa wynosi 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnie 375 mg/dobę co około 2 tygodnie (minimum 4 dni w uzasadnionych przypadkach). W terapii uogólnionych zaburzeń lękowych i fobii społecznej dawka początkowa to 75 mg/dobę, z maksymalną dawką 225 mg/dobę. W leczeniu lęku napadowego rozpoczyna się od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie 75 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 225 mg/dobę. Terapia powinna trwać kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną efektów i kontynuacją co najmniej 6 miesięcy po remisji w depresji. U pacjentów w podeszłym wieku nie jest konieczna modyfikacja dawki wyłącznie ze względu na wiek, jednak zaleca się ostrożność ze względu na możliwe zaburzenia czynności nerek i zmiany neuroprzekaźnikowe.
ciężki epizod depresyjny, dawka równoważna, fobia społeczna, GFR, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, Lafactin, lęk napadowy, nawrót choroby, profilaktyka nawrotu, remisja, skuteczność leku, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenia lękowe, wenlafaksyna, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół odstawienny, zwiększanie dawki - Leksykon substancji czynnych
Gadodiamid – Dawkowanie i sposób podawania
Gadodiamid (Omniscan) jest niejonowym, paramagnetycznym środkiem kontrastowym podawanym dożylnie, stosowanym głównie w badaniach rezonansu magnetycznego (MRI) ośrodkowego układu nerwowego, całego ciała, angiografii MR oraz ocenie perfuzji mięśnia sercowego. Zalecana dawka u dorosłych i dzieci do 100 kg wynosi standardowo 0,2 ml/kg mc. (0,1 mmol/kg mc.), z maksymalną dawką 20 ml (lub 60 ml przy masie ciała powyżej 100 kg). W przypadku podejrzenia przerzutów nowotworowych do mózgu lub zwężenia aorty brzusznej/tętnic biodrowych dawka może być zwiększona do 0,6 ml/kg mc. (0,3 mmol/kg mc.). U pacjentów z chorobą wieńcową serca stosuje się dawkę 0,3 ml/kg mc. podzieloną na dwie iniekcje po 0,15 ml/kg mc. z odstępem ≥10 minut. Podanie gadodiamidu wymaga pojedynczego wstrzyknięcia dożylnego, a po nim przepłukania wenflonu 0,9% roztworem NaCl, aby zapewnić pełne podanie dawki. Nie zaleca się powtarzania badania z kontrastem w odstępach krótszych niż 7 dni.
angiografia rezonansu magnetycznego, badanie NMR, choroba wieńcowa serca, ciężkie zaburzenie czynności nerek, gadodiamid, GFR, obciążenie farmakologiczne, Omniscan, opóźnione wzmocnienie kontrastowe, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, ostre uszkodzenie nerek, paramagnetyczny środek kontrastowy, perfuzja mięśnia sercowego, podanie dożylne, przerzut nowotworowy do mózgu, przeszczepienie wątroby, rezonans magnetyczny, sekwencja T1, tętnica biodrowa, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wzmocnienie kontrastowe, zwężenie aorty brzusznej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Cazaprol 1 mg
Produkt leczniczy Cazaprol zawiera cylazapryl w dawkach 1 mg, 2,5 mg oraz 5 mg w formie tabletek powlekanych. Przeciwwskazania do stosowania obejmują nadwrażliwość na cylazapryl, inne inhibitory ACE oraz substancje pomocnicze, w tym laktozę (od 107,36 mg do 162,89 mg w zależności od dawki), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest historia obrzęku naczynioruchowego, zarówno związanego z inhibitorami ACE, jak i wrodzonego lub idiopatycznego. Cylazapryl jest także przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko uszkodzenia płodu i poważnych powikłań układu krążenia płodu.
aliskiren, ciężkie zaburzenie funkcji nerek, cylazapryl, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, GFR, hiperkaliemia, inhibitor ACE, laktoza, nadwrażliwość na lek, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, obrzęk naczynioruchowy, reakcja krzyżowa, sakubitryl z walsartanem, tabletka powlekana, trymestr ciąży, wrodzony obrzęk naczynioruchowy, zaburzenie czynności nerek, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Furaginum US Pharmacia
Furazydyna (Furaginum US Pharmacia) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby, zaburzeniami neurologicznymi, niedokrwistością, zaburzeniami elektrolitowymi, niedoborami witamin z grupy B i kwasu foliowego oraz chorobami płuc. U chorych na cukrzycę istnieje ryzyko rozwoju polineuropatii, która może być nieodwracalna i zagrażać życiu. W przypadku pojawienia się objawów neuropatii, takich jak parestezje, należy natychmiast przerwać terapię. Reakcje płucne mogą mieć charakter ostry, podostry lub przewlekły, co wymaga natychmiastowego odstawienia leku i konsultacji lekarskiej. Przy długotrwałym stosowaniu konieczne jest monitorowanie morfologii krwi (ze szczególnym uwzględnieniem leukocytozy), parametrów czynności nerek (kreatynina, mocznik, GFR) oraz wątroby (ALT, AST, GGTP, ALP).
ALP, ALT, AST, brak laktazy, choroba płuc, cukrzyca, enzymy wątrobowe, furazydyna, GFR, GGTP, kreatynina, kwas foliowy, leukocytoza, mocznik, morfologia krwi, niedobór sacharazy-izomaltazy, niedobór witamin z grupy B, niedokrwistość, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, parametry czynności nerek, parametry czynności wątroby, parestezje, pochodna nitrofuranu, polineuropatia, polineuropatia obwodowa, reakcja płucna, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia neurologiczne, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lisinopril Grindeks 10 mg
Lisinopril Grindeks, zawierający lizynopryl w dawkach 5 mg, 10 mg lub 20 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na lizynopryl, składniki pomocnicze lub inne inhibitory ACE. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest także historia obrzęku naczynioruchowego związanego z inhibitorami ACE, dziedziczny lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy. Ponadto, terapia skojarzona lizynoprylem i sakubitrylem/walsartanem jest przeciwwskazana ze względu na ryzyko obrzęku naczynioruchowego – leczenie Lisinoprilem można rozpocząć nie wcześniej niż po 36 godzinach od ostatniej dawki sakubitrylu/walsartanu. Jednoczesne stosowanie z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub z GFR <60 mL/min/1,73 m². Lizynopril jest bezwzględnie przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży z powodu ryzyka poważnych wad rozwojowych płodu, takich jak hipotensja, niewydolność nerek, hipoplazja kości czaszki i opóźnienie rozwoju wewnątrzmacicznego.
aliskiren, angiotensynogen, choroba niedokrwienna serca, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, efekt odbicia, encefalopatia wątrobowa, GFR, hemodializa, hiperkaliemia, hipoplazja kości czaszki, hipotensja płodu, idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, lizynopryl, nadwrażliwość, niewydolność krążenia mózgowego, niewydolność nerek, niewydolność nerek płodu, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, przeszczep nerki, rzut serca, sakubitryl walsartan, środek anestetyczny, stenoza tętnicy nerkowej, terapia skojarzona, trymestr ciąży, wodobrzusze, wywiad alergologiczny, zabieg chirurgiczny, zaburzenia poznawcze, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Metformax 1000 1000 mg
Metformax 1000 zawiera 1000 mg metforminy chlorowodorku (780 mg metforminy) w formie tabletek powlekanych, stosowanych w leczeniu cukrzycy typu 2. Standardowa dawka początkowa wynosi 500 lub 850 mg, podawana 2-3 razy dziennie podczas lub po posiłkach, z możliwością stopniowego zwiększania dawki w celu poprawy tolerancji przewodu pokarmowego. Maksymalna dawka dobowa to 3 g metforminy chlorowodorku, podzielona na 2-3 dawki. W terapii skojarzonej z insuliną dawkę insuliny należy dostosować na podstawie glikemii. U dzieci powyżej 10 roku życia dawka początkowa wynosi 500 lub 850 mg raz dziennie, z maksymalną dawką do 2 g na dobę.
czynność nerek, dawka początkowa, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie niepożądane przewodu pokarmowego, GFR, insulina, kontrola glikemii, kwasica mleczanowa, leczenie skojarzone, metforminy chlorowodorek, monoterapia, pomiar glikemii, stężenie glukozy we krwi, tabletka powlekana, terapia skojarzona, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Siofor 850
Kwasica mleczanowa jest rzadkim, ale poważnym powikłaniem terapii metforminą, szczególnie u pacjentów z ostrym pogorszeniem czynności nerek, chorobami układu krążenia, oddechowego lub posocznicą. Nagłe obniżenie GFR prowadzi do kumulacji metforminy i zwiększa ryzyko kwasicy mleczanowej, której objawy obejmują duszność kwasiczą, ból brzucha, skurcze mięśni, astenia, hipotermię i śpiączkę. W badaniach laboratoryjnych obserwuje się pH krwi < 7,35, stężenie mleczanów w osoczu > 5 mmol/l, zwiększoną lukę anionową oraz zaburzenia stosunku mleczanów do pirogronianów. Metformina jest przeciwwskazana przy GFR < 30 ml/min, a jej stosowanie należy przerwać w stanach odwodnienia, niewydolności nerek, przed badaniami z kontrastem jodowym oraz przed zabiegami chirurgicznymi wymagającymi znieczulenia. Regularne monitorowanie funkcji nerek, zwłaszcza u osób starszych i z obniżonym klirensem kreatyniny, jest niezbędne.
astenia, ból brzucha, choroba układu krążenia, choroba układu oddechowego, cukrzyca typu 2, długotrwałe głodzenie, duszność kwasicza, GFR, hipoglikemia, hipotermia, insulina, ketoza, klirens kreatyniny, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, luka anionowa, meglitynid, metformina, nefropatia pokontrastowa, neuropatia, niedobór witaminy B12, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, niewydolność wątroby, NLPZ, odwodnienie pacjenta, ostre pogorszenie czynności nerek, pochodna sulfonylomocznika, posocznica, skurcz mięśnia, śpiączka, środek kontrastowy zawierający jod, stosunek mleczanów do pirogronianów, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej, źle kontrolowana cukrzyca, znieczulenie ogólne, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Acurenal 10 mg
Lek Acurenal zawiera chinapryl w formie chlorowodorku i jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 5 mg, 10 mg oraz 20 mg. Bezwzględne przeciwwskazania do jego stosowania obejmują nadwrażliwość na chinapryl lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (12,134 mg w tabletce 5 mg, 24,268 mg w 10 mg i 48,536 mg w 20 mg), a także historię obrzęku naczynioruchowego indukowanego inhibitorami ACE lub obecność dziedzicznego/idiopatycznego obrzęku naczynioruchowego. Ponadto, Acurenal jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko teratogenności. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazania dotyczące interakcji lekowych, takich jak jednoczesne stosowanie z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m² oraz konieczność zachowania co najmniej 36-godzinnego odstępu po stosowaniu sakubitrylu/walsartanu przed rozpoczęciem terapii chinaprylem.
aliskiren, chinapryl, chlorowodorek, cukrzyca, działanie teratogenne, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, GFR, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia przerostowa zawężająca, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na substancję czynną, nietolerancja laktozy, obrzęk naczynioruchowy, parametry hemodynamiczne, sakubitryl walsartan, stenoza aortalna, tabletki powlekane, trymestr ciąży, zaburzenie czynności nerek, zawężenie drogi odpływu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Elvanse 40 mg
Elvanse (lisdeksamfetaminy dimezylan) dostępny jest w kapsułkach o dawkach 20 mg, 30 mg, 40 mg, 50 mg, 60 mg i 70 mg, stosowany doustnie, z możliwością podawania zawartości kapsułki rozpuszczonej w miękkim pokarmie lub napoju. Początkowa dawka wynosi zwykle 30 mg raz dziennie rano, z możliwością rozpoczęcia od 20 mg, a dawkę można zwiększać o 10-20 mg co tydzień do maksymalnej dawki 70 mg/dobę. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (GFR 15-<30 mL/min/1,73 m² lub klirens kreatyniny <30 mL/min) dawka maksymalna nie powinna przekraczać 50 mg/dobę, a u pacjentów dializowanych zaleca się dodatkowe zmniejszenie dawki. Monitorowanie terapii obejmuje regularne pomiary ciśnienia tętniczego i tętna (co najmniej co 6 miesięcy), ocenę wzrostu, masy ciała i apetytu u dzieci i młodzieży, a także ocenę stanu psychicznego i ryzyka nadużywania leku.
ADHD, apetyt, bezsenność, ciężka niewydolność nerek, ciśnienie tętnicze, ciśnienie tętnicze krwi, częstość akcji serca, deksamfetamina, dializa, farmakoterapia, GFR, kapsułka twarda, klirens kreatyniny, lisdeksamfetamina, lisdeksamfetamina dimezylan, nadużywanie leków, nagła śmierć sercowa, niewydolność nerek, siatka centylowa, stan psychiczny, układ krążenia, układ sercowo-naczyniowy, wywiad medyczny, wywiad rodzinny, zaburzenie psychiczne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Manti Extra 10 mg + 165 mg + 800 mg
Przedawkowanie leku Manti Extra, zawierającego famotydynę (10 mg), magnezu wodorotlenek (165 mg) oraz wapnia węglan (800 mg), wymaga natychmiastowego postępowania medycznego, mimo ograniczonych danych klinicznych. Famotydyna wykazuje dobrą tolerancję nawet przy dawkach do 800 mg/dobę przez rok, bez poważnych działań niepożądanych. W przypadku podejrzenia przedawkowania zaleca się płukanie żołądka, leczenie objawowe oraz monitorowanie stanu klinicznego pacjenta, ze szczególnym uwzględnieniem parametrów życiowych, równowagi elektrolitowej (stężenia magnezu i wapnia), funkcji nerek (kreatynina, mocznik, GFR), równowagi kwasowo-zasadowej oraz EKG w celu wykrycia zaburzeń rytmu serca.
depresja OUN, famotydyna, funkcja nerek, GFR, hiperkalcemia, hipermagnezmia, hipotensja, kamica nerkowa, leczenie objawowe, Manti Extra, monitorowanie kliniczne, nadmierne wydzielanie żołądkowe, niewydolność nerek, ośrodkowy układ nerwowy, pH krwi, płukanie żołądka, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, równowaga elektrolitowa, równowaga kwasowo-zasadowa, węglan wapnia, wodorotlenek magnezu, zaburzenia rytmu serca, zespół mleczno-zasadowy - Leksykon substancji czynnych
Chlorek strontu – Przeciwwskazania stosowania
Chlorek strontu 89SrCl2 POLATOM (37,5 MBq/ml) to radiofarmaceutyk zawierający izotop strontu-89 o okresie półtrwania 50,5 dnia, emitujący promieniowanie beta o maksymalnej energii 1,492 MeV. Jego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na składniki preparatu, kobiet w ciąży lub karmiących piersią. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami hematologicznymi – podanie leku jest względnie przeciwwskazane przy hemoglobinie < 90 g/l, leukocytach < 3,5 x 10^9/l oraz płytkach krwi < 100 x 10^9/l. W wyjątkowych przypadkach można rozważyć terapię przy leukocytopenii > 2,4 x 10^9/l i/lub trombocytopenii > 60 x 10^9/l, po wykluczeniu zespołu DIC i dokładnej ocenie ryzyka mielotoksyczności.
chlorek strontu 89SrCl2, DIC, działanie mielotoksyczne, farmakoterapia przeciwbólowa, GFR, hemoglobina, klirens kreatyniny, kreatynina, leukocytopenia, leukocyty, morfologia krwi, nadwrażliwość na substancję aktywną, niewydolność nerek, patologiczne złamanie kości, płytki krwi, promieniowanie beta, promieniowanie jonizujące, przerzut nowotworowy do kości, radiofarmaceutyk, radioterapia paliatywna, radioterapia zewnętrzna, trombocytopenia, ucisk rdzenia kręgowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie hematologiczne, zespół przewlekłego rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Flukonazol Actavis 100 mg
Przedawkowanie flukonazolu stanowi poważny stan kliniczny, charakteryzujący się głównie objawami ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takimi jak omamy, zachowania paranoidalne, zaburzenia świadomości od obniżonej przytomności do śpiączki oraz potencjalne zaburzenia funkcji nerek. Objawy psychiatryczne, w tym urojenia prześladowcze i nieuzasadniony lęk, są szczególnie istotne i mogą wymagać interwencji psychiatrycznej. W diagnostyce i monitorowaniu pacjentów po przedawkowaniu należy zwrócić uwagę na parametry nerkowe (mocznik, kreatynina, GFR), funkcję wątroby (enzymy wątrobowe) oraz równowagę elektrolitową, zwłaszcza przy stosowaniu wymuszonej diurezy.
działanie hepatotoksyczne, enzymy wątrobowe, farmakokinetyka, flukonazol, GFR, hemodializa, konsultacja psychiatryczna, leczenie objawowe, lek przeciwgrzybiczy, nerkowy mechanizm eliminacji, objaw niepożądany, objaw psychotyczny, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, parametry laboratoryjne, parametry nerkowe, płukanie żołądka, równowaga elektrolitowa, stężenie leku w surowicy, wymuszona diureza, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie psychiatryczne, zaburzenie świadomości, zachowanie paranoidalne - Leksykon substancji czynnych
Polimyksyna B – Przedawkowanie
Polimyksyna B, antybiotyk peptydowy stosowany głównie w terapii zakażeń bakteriami Gram-ujemnymi, charakteryzuje się wąskim indeksem terapeutycznym, co zwiększa ryzyko toksyczności przy przedawkowaniu. Preparaty miejscowe, takie jak maści (Maxibiotic, Polibiotic, Tribiotic) i krople okulistyczne (Maxitrol), przy prawidłowym stosowaniu wykazują niskie ryzyko systemowego przedawkowania. Jednakże, aplikacja na rozległe uszkodzone powierzchnie skóry, błony śluzowe, długotrwałe stosowanie, zaburzenia czynności nerek oraz kojarzenie z lekami nefrotoksycznymi zwiększają ryzyko kumulacji i toksyczności. Objawy przedawkowania obejmują nefrotoksyczność (białkomocz, krwiomocz, oligurię, wzrost kreatyniny i mocznika), neurotoksyczność (parestezje, ataksję, drgawki) oraz ototoksyczność (szumy uszne, utratę słuchu, która może być nieodwracalna). Miejscowe preparaty okulistyczne mogą wywoływać punkcikowe zapalenie rogówki, zaczerwienienie i obrzęk powiek.
antybiotyk peptydowy, ataksja, bakterie Gram-ujemne, białkomocz, drgawki, działanie nefrotoksyczne, działanie neurotoksyczne, działanie ototoksyczne, GFR, hemodializa, indeks terapeutyczny, kontaktowe zapalenie skóry, kreatynina, krwiomocz, lek nefrotoksyczny, maść, mocznik we krwi, obrzęk powiek, oliguria, parestezje, polimyksyna B, punkcikowe zapalenie rogówki, rumień, szumy uszne, utrata słuchu, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fordiab
Produkt leczniczy Fordiab, zawierający sytagliptynę i metforminę chlorowodorek, jest przeciwwskazany u pacjentów z cukrzycą typu 1 oraz w leczeniu kwasicy ketonowej. Stosowanie sytagliptyny wiąże się z ryzykiem ostrego zapalenia trzustki, które wymaga natychmiastowego odstawienia leku i nie powinno być ponownie rozpoczynane po potwierdzeniu diagnozy. Metformina może powodować rzadkie, ale ciężkie powikłanie w postaci kwasicy mleczanowej, szczególnie u pacjentów z ostrym pogorszeniem czynności nerek, odwodnieniem, niewydolnością wątroby, czy nadmiernym spożyciem alkoholu. Przed rozpoczęciem terapii należy ocenić przesączanie kłębuszkowe (GFR), a Fordiab jest przeciwwskazany przy GFR < 30 ml/min. W trakcie leczenia konieczne jest monitorowanie czynności nerek oraz ostrożność przy stosowaniu leków mogących ją zaburzać, takich jak leki przeciwnadciśnieniowe, moczopędne i NLPZ.
anafilaksja, cukrzyca typu 1, duszność kwasicza, GFR, hipoglikemia, inhibitor DPP-4, kwasica ketonowa, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, martwicze zapalenie trzustki, metformina, nefropatia kontrastowa, neuropatia, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, przesączanie kłębuszkowe, sytagliptyna, witamina B12, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczająca choroba skóry - Leksykon leków
Przedawkowanie – Erwinase 10 000 IU
Przedawkowanie kryzantaspazy, enzymu L-asparaginazy pochodzącej z Erwinia chrysanthemi, stanowi poważne zagrożenie kliniczne, prowadząc do przewlekłego zatrucia z dominującymi zaburzeniami funkcji wątroby i nerek. Mechanizm toksyczności opiera się na katalitycznej hydrolizie L-asparaginy, co w przypadku nadmiernej ekspozycji skutkuje całkowitym wyczerpaniem zapasów tego aminokwasu i nasileniem toksycznego działania enzymu. Aktywność katalityczna kryzantaspazy wynosi 10 000 IU na fiolkę, gdzie jedna jednostka katalizuje hydrolizę jednego mikromola L-asparaginy na minutę w warunkach pH 8,6 i 37°C. Brak specyficznego antidotum oraz nieskuteczność dializy otrzewnowej i hemodializy w eliminacji enzymu z organizmu wymuszają stosowanie wyłącznie leczenia objawowego i wspomagającego, ze szczególnym uwzględnieniem monitorowania parametrów biochemicznych funkcji wątroby (AspAT, AlAT, bilirubina, albuminy, czas protrombinowy), nerek (kreatynina, mocznik, GFR, elektrolity) oraz układu krzepnięcia (PT, APTT, fibrynogen).
amylaza i lipaza, antidotum, bilirubina, czas protrombinowy, dializa otrzewnowa, enzymy wątrobowe, fibrynogen, funkcja wątroby i nerek, GFR, hemodializa, hiperamonemia, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, hydroliza L-asparaginy, koncentrat fibrynogenu, kreatynina i mocznik, kryzantaspaza, oliguria, osocze świeżo mrożone, parametry biochemiczne, przewlekłe zatrucie, technika nerkozastępcza, układ krzepnięcia, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia krzepnięcia, zapalenie trzustki - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Trifas 200 200 mg
Trifas 200 to diuretyk pętlowy zawierający 200 mg torasemidu, przeznaczony wyłącznie dla dorosłych pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, definiowaną jako klirens kreatyniny < 20 ml/min i/lub stężenie kreatyniny > 6 mg/100 dl. Lek ten nie jest wskazany u pacjentów z prawidłową funkcją nerek ze względu na ryzyko nadmiernej diurezy i zaburzeń elektrolitowych. Trifas 200 stosuje się w celu utrzymania diurezy w przypadku obrzęków obwodowych i płucnych, przesięków w jamach ciała oraz nadciśnienia tętniczego związanych z ciężką niewydolnością nerek.
bilans płynowy, ciężka niewydolność nerek, diuretyk pętlowy, diureza, diureza resztkowa, GFR, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, nadciśnienie tętnicze, obrzęk, obrzęk obwodowy, obrzęk płucny, pacjent dializowany, płyn w jamie opłucnej, płyn w jamie otrzewnej, przesięk, przewodnienie, stężenie kreatyniny, torasemid, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – GluaMet 50 mg/tabl. + 850 mg/tabl.
GluaMet, zawierający wildagliptynę i metforminę chlorowodorek, wymaga indywidualnego dostosowania dawki w oparciu o aktualny schemat leczenia, skuteczność terapii oraz tolerancję leku. Maksymalna dobowa dawka wildagliptyny wynosi 100 mg, a metforminy jest dostosowywana w zależności od czynności nerek i stanu pacjenta. Standardowe dawki początkowe to 50 mg wildagliptyny z 850 mg lub 1000 mg metforminy, podawane dwukrotnie dziennie. U pacjentów po monoterapii metforminą, dawka wildagliptyny wynosi 50 mg dwa razy na dobę, a metformina jest kontynuowana w dawce aktualnie stosowanej. W przypadku terapii skojarzonej z pochodnymi sulfonylomocznika zaleca się rozważenie zmniejszenia dawki sulfonylomocznika w celu ograniczenia ryzyka hipoglikemii. U pacjentów stosujących insulinę z metforminą, dawki wildagliptyny i metforminy powinny odpowiadać aktualnym dawkom tych leków.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, czynność nerek, działanie niepożądane, GFR, glikemia, górna granica normy, hipoglikemia, kontrola glikemii, kwasica mleczanowa, monoterapia metforminą, objawy żołądkowo-jelitowe, pochodne sulfonylomocznika, tiazolidynodion, trzylekowa terapia doustna, wildagliptyna i metformina chlorowodorek, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sitagliptin + Metformin hydrochloride +pharma 50 mg + 1000 mg
Produkt leczniczy Sitagliptin + Metformin hydrochloride +pharma wymaga indywidualnego dostosowania dawki na podstawie aktualnego schematu terapeutycznego, skuteczności i tolerancji pacjenta, z uwzględnieniem maksymalnej dobowej dawki sytagliptyny wynoszącej 100 mg. U dorosłych z prawidłową czynnością nerek (GFR ≥ 90 ml/min) dawkowanie powinno być dostosowane klinicznie, uwzględniając wcześniejszą terapię. W przypadku niedostatecznego wyrównania glikemii podczas monoterapii metforminą lub leczenia skojarzonego (z sulfonylomocznikiem, agonistą PPARγ lub insuliną), zaleca się podawanie 50 mg sytagliptyny dwa razy na dobę (łącznie 100 mg/dobę) wraz z dotychczasową dawką metforminy. Konieczne może być zmniejszenie dawki sulfonylomocznika lub insuliny, aby ograniczyć ryzyko hipoglikemii. Produkt dostępny jest w tabletkach zawierających 50 mg sytagliptyny oraz 850 mg lub 1000 mg metforminy chlorowodorku, co pozwala na elastyczne dostosowanie terapii.
agonista receptora PPARγ, cukrzyca, dawka dobowa sytagliptyny, działanie niepożądane przewodu pokarmowego, GFR, hipoglikemia, kwasica mleczanowa, leczenie skojarzone insuliną, monoterapia metforminą, pacjent w podeszłym wieku, pochodna sulfonylomocznika, prawidłowa czynność nerek, sytagliptyna i metformina, terapia przeciwcukrzycowa, współczynnik przesączania kłębuszkowego, wyrównanie glikemii, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Perindopril 2 mg
Peryndopryl, jako inhibitor konwertazy angiotensyny (ACEI), wymaga starannej kwalifikacji pacjenta z uwzględnieniem przeciwwskazań takich jak nadwrażliwość na substancję czynną lub laktozę jednowodną (36,14 mg w tabletce 2 mg, 72,28 mg w tabletce 4 mg), obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie, ciąża (II i III trymestr), znaczne obustronne zwężenie tętnic nerkowych oraz stosowanie dializy lub aferezy z powierzchniami o ujemnym ładunku elektrycznym. Przeciwwskazane jest także łączenie peryndoprylu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub GFR < 60 ml/min/1,73 m² oraz z sakubitrylem i walsartanem (konieczne 36-godzinne odstępy). Wskazana jest diagnostyka obrazowa przed terapią u pacjentów z podejrzeniem zwężenia tętnicy nerkowej oraz ostrożność u osób z nietolerancją laktozy i planujących ciążę lub będących w I trymestrze ciąży.
W przypadku przeciwwskazań do stosowania peryndoprylu, zaleca się rozważenie alternatywnych terapii: inne grupy leków hipotensyjnych (antagoniści wapnia, β-blokery, diuretyki) w nadciśnieniu tętniczym, sartany w niewydolności serca (jeśli brak przeciwwskazań), leki bezpieczne w ciąży zgodnie z wytycznymi oraz rewaskularyzację lub alternatywne leki u pacjentów ze zwężeniem tętnic nerkowych. Indywidualizacja leczenia z uwzględnieniem profilu bezpieczeństwa i przeciwwskazań jest kluczowa dla optymalizacji efektów terapeutycznych i minimalizacji ryzyka powikłań.
afereza, aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, beta-bloker, cukrzyca, dializa, diuretyk, GFR, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, laktoza jednowodna, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, peryndopryl, rewaskularyzacja, sakubitryl z walsartanem, sartan, trymestr ciąży, wrodzony obrzęk naczynioruchowy, zaburzenie czynności nerek, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Przedawkowanie – Urostad 0,4 mg kapsułka o zmodyfikowanym uwalnianiu, twarda 0,4 mg
Przedawkowanie tamsulosyny chlorowodorku, substancji czynnej leku Urostad 0,4 mg, może prowadzić do ostrego niedociśnienia tętniczego (ciśnienie skurczowe około 70 mm Hg), wymiotów oraz biegunki, obserwowanych przy dawce 5 mg, czyli ponad 12-krotności dawki terapeutycznej. Ostre niedociśnienie stanowi największe zagrożenie kliniczne ze względu na ryzyko hipoperfuzji narządowej i utraty przytomności. Leczenie powinno być kompleksowe i ukierunkowane na objawy, obejmując pozycjonowanie pacjenta, terapię płynową zwiększającą objętość krwi krążącej oraz, w razie potrzeby, zastosowanie leków wazoaktywnych. Niezbędne jest także monitorowanie funkcji nerek (mocznik, kreatynina, GFR) oraz wyrównywanie zaburzeń elektrolitowych i wsparcie układów oddechowego i sercowo-naczyniowego.
czynność nerek, funkcje życiowe, GFR, hipoperfuzja narządowa, lek wazoaktywny, objętość krwi krążącej, osmotyczny środek przeczyszczający, ostre niedociśnienie, parametry nerkowe, perystaltyka jelit, płukanie żołądka, pozycja leżąca, siarczan sodu, skurczowe ciśnienie tętnicze, tamsulosyny chlorowodorek, terapia płynowa, Urostad, uszkodzenie nerek, węgiel aktywowany, wiązanie z białkami osocza, wymioty i biegunka, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Amoksiklav 875 mg + 125 mg
Przedawkowanie amoksycyliny z kwasem klawulanowym (Amoksiklav, tabletki powlekane 875 mg + 125 mg) manifestuje się głównie objawami ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak nudności, wymioty, biegunka i bóle brzucha, a także zaburzeniami wodno-elektrolitowymi, w tym odwodnieniem i nierównowagą elektrolitową. Szczególnie niebezpieczne są drgawki, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek lub po podaniu wysokich dawek leku. Istotnym powikłaniem jest krystaluria, czyli wytrącanie się kryształków amoksycyliny w moczu, co może prowadzić do ostrej niewydolności nerek. U pacjentów z cewnikiem dopęcherzowym obserwuje się ryzyko zatkania cewnika przez kryształy, zwłaszcza po dożylnym podaniu dużych dawek.
Amoksiklav, amoksycylina z kwasem klawulanowym, biegunka, ból brzucha, cewnik dopęcherzowy, drgawki, filtracja kłębuszkowa, GFR, hemodializa, kreatynina i mocznik, krystaluria, kryształki amoksycyliny w moczu, leczenie objawowe, napad drgawkowy, nudności i wymioty, objawy przewodu pokarmowego, odwodnienie, oligoanuria, ostra niewydolność nerek, parametry nerkowe, podanie dożylne, powikłania urologiczne, upośledzenie funkcji nerek, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia świadomości, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zatrucie Amoksiklavem - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Jazeta 100 mg
Standardowa dawka sytagliptyny (Jazeta) wynosi 100 mg raz na dobę, z możliwością dostosowania w zależności od stopnia zaburzenia czynności nerek. U pacjentów z GFR ≥ 60 do < 90 ml/min oraz ≥ 45 do < 60 ml/min dawka pozostaje na poziomie 100 mg/dobę, natomiast u umiarkowanych zaburzeń (GFR ≥ 30 do < 45 ml/min) zaleca się dawkę 50 mg/dobę. W ciężkich zaburzeniach nerek (GFR ≥ 15 do < 30 ml/min) oraz w schyłkowej niewydolności nerek (GFR < 15 ml/min, w tym dializowanych) dawka powinna być zmniejszona do 25 mg raz na dobę. Lek można stosować niezależnie od terminu dializy. W przypadku terapii skojarzonej z metforminą, agonistami receptora PPARγ, pochodnymi sulfonylomocznika lub insuliną, konieczne jest zachowanie dotychczasowego dawkowania tych leków, z ewentualnym zmniejszeniem dawek sulfonylomocznika lub insuliny w celu ograniczenia ryzyka hipoglikemii oraz monitorowaniem glikemii. Pacjentów należy poinformować o konieczności unikania podwójnej dawki w przypadku pominięcia dawki.
agonista receptora PPARγ, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dializa, dializa otrzewnowa, dializoterapia, ESRD, farmakokinetyka leku, GFR, glikemia, hemodializa, hipoglikemia, insulina, lek przeciwcukrzycowy, pochodna sulfonylomocznika, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, terapia skojarzona z metforminą, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Simlerid 25 mg
Simlerid (sitagliptyna) dostępny jest w dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg, a dawkowanie należy indywidualizować, uwzględniając funkcję nerek oraz leczenie skojarzone. Standardowa dawka dla dorosłych wynosi 100 mg raz na dobę. W terapii łączonej z metforminą i/lub agonistą receptora PPARγ dawkę sitagliptyny utrzymuje się na poziomie 100 mg/dobę, natomiast przy jednoczesnym stosowaniu sulfonylomocznika lub insuliny zaleca się rozważenie redukcji ich dawek w celu minimalizacji ryzyka hipoglikemii. W przypadku pominięcia dawki, pacjent powinien przyjąć ją jak najszybciej, unikając podwójnej dawki w tym samym dniu.
agonista receptora PPARγ, filtracja kłębuszkowa, GFR, hipoglikemia, insulina, leczenie skojarzone, lek przeciwcukrzycowy, metformina, niewydolność nerek, schyłkowa niewydolność nerek, sitagliptyna, sulfonylomocznik, tabletka powlekana, terapia skojarzona, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Bizmut – Przedawkowanie
Przedawkowanie bizmutu, będącego składnikiem preparatu Pylera (140 mg bizmutu potasu cytrynianu zasadowego, odpowiadającego 40 mg tlenku bizmutu na kapsułkę), stanowi poważne zagrożenie kliniczne wymagające pilnej interwencji szpitalnej. Objawy toksyczności bizmutu obejmują encefalopatię, zaburzenia świadomości, drgawki, niewydolność nerek z białkomoczem, nudności, wymioty, biegunkę, ból brzucha oraz zmiany hematologiczne. W diagnostyce zaleca się oznaczenie stężenia bizmutu w surowicy i moczu, ocenę funkcji nerek (mocznik, kreatynina, GFR), badania elektrolitowe (ze szczególnym uwzględnieniem potasu), funkcji wątroby, morfologię krwi z rozmazem oraz EKG, a w ciężkich przypadkach obrazowanie OUN (TK/MRI).
badanie elektrolitowe, badanie funkcji wątroby, badanie obrazowe OUN, białkomocz, biegunka, bizmut potasu cytrynian zasadowy, ból brzucha, chelatacja, chlorowodorek tetracykliny, choroba neuropsychiatryczna, ciężka niewydolność nerek, dekontaminacja przewodu pokarmowego, drgawka, EKG, encefalopatia, funkcja nerek, funkcja życiowa, GFR, hemodializa, kreatynina, metronidazol, mocznik, morfologia krwi, morfologia krwi z rozmazem, niewydolność nerek, nudność, objaw hematologiczny, objaw nefrotoksyczny, objaw neurologiczny, objaw toksyczny, płukanie żołądka, rezonans magnetyczny, tlenek bizmutu, tomografia komputerowa, upośledzona funkcja nerek, węgiel aktywowany, wymioty, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Przedawkowanie – Rosufy 40 mg
Przedawkowanie rozuwastatyny, substancji czynnej leku Rosufy, stanowi poważne zagrożenie kliniczne, głównie ze względu na ryzyko miopatii, rabdomiolizy oraz hepatotoksyczności. W diagnostyce i monitorowaniu pacjentów z podejrzeniem przedawkowania kluczowe jest regularne oznaczanie enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT, GGTP, fosfataza alkaliczna), bilirubiny, aktywności kinazy kreatynowej (CK) oraz parametrów nerkowych (kreatynina, mocznik, GFR) i elektrolitów (K+, Na+, Ca2+, Mg2+). Wysokie stężenie CK, zwłaszcza przekraczające 10-krotnie górną granicę normy, wskazuje na ryzyko rabdomiolizy, która może prowadzić do ostrej niewydolności nerek. Hemodializa nie jest skuteczna w eliminacji rozuwastatyny, co ogranicza możliwości przyspieszenia detoksykacji po przedawkowaniu.
AlAT, AspAT, bilirubina, cyklosporyna, czas protrombinowy, czynność wątroby, enzymy wątrobowe, fosfataza alkaliczna, funkcja wątroby, gemfibrozyl, GFR, GGTP, gospodarka elektrolitowa, hemodializa, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, inhibitory proteazy, kinaza kreatynowa, kreatynina, leczenie objawowe, leczenie podtrzymujące, mięśnie poprzecznie prążkowane, miopatia, niedoczynność tarczycy, ostra niewydolność nerek, rabdomioliza, równowaga elektrolitowa, rozuwastatyna, statyny, substancja czynna, układ mięśniowy, uszkodzenie hepatocytów, zaburzenia nerkowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Dironorm 10 mg + 5 mg
Dironorm, zawierający lizynopryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (bloker kanału wapniowego), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na lizynopryl, inhibitory ACE lub amlodypinę, a także u osób z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie, zwłaszcza po wcześniejszym leczeniu inhibitorami ACE. Ciąża, zwłaszcza w drugim i trzecim trymestrze, stanowi bezwzględne przeciwwskazanie ze względu na ryzyko poważnych uszkodzeń płodu, takich jak zaburzenia rozwoju układu moczowego czy niewydolność nerek. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkim niedociśnieniem tętniczym, wstrząsem (w tym kardiogennym), zwężeniem drogi odpływu z lewej komory (np. ciężka stenoza aortalna) oraz hemodynamicznie niestabilną niewydolnością serca po ostrym zawale. Przeciwwskazane jest także jednoczesne stosowanie Dironormu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub z GFR <60 ml/min/1,73 m² oraz z sakubitrylem z walsartanem, z zachowaniem co najmniej 36-godzinnego odstępu między terapiami, aby uniknąć ryzyka obrzęku naczynioruchowego.
afereza lipoprotein, bloker kanału wapniowego, charakterystyka produktu leczniczego, cukrzyca, Dironorm, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, GFR, hiperkaliemia, inhibitor ACE, lizynopryl i amlodypina, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, pochodna dihydropirydyny, przeszczep nerki, reakcja anafilaktyczna, sakubitryl z walsartanem, stenoza aortalna, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zawał serca