schyłkowa choroba nerek
Schyłkowa choroba nerek (ang. end-stage renal disease, ESRD) to zaawansowane stadium przewlekłej choroby nerek, w którym funkcja nerek jest nieodwracalnie upośledzona do poziomu poniżej 15% prawidłowej wydolności (GFR <15 ml/min/1,73m²). Stan ten wymaga wdrożenia leczenia nerkozastępczego w postaci dializ lub przeszczepienia nerki.
Główne przyczyny schyłkowej niewydolności nerek to cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, kłębuszkowe zapalenie nerek, wielotorbielowatość nerek oraz nefropatia zaporowa. U pacjentów z ESRD dochodzi do kumulacji toksyn mocznicowych, zaburzeń wodno-elektrolitowych, kwasicy metabolicznej oraz zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforanowej.
Objawy kliniczne schyłkowej choroby nerek obejmują osłabienie, nudności, utratę apetytu, świąd skóry, nadciśnienie tętnicze oporne na leczenie, obrzęki, duszność oraz zaburzenia neurologiczne. Nieleczona prowadzi do zespołu mocznicowego i śmierci. Poza leczeniem nerkozastępczym, postępowanie terapeutyczne obejmuje kontrolę ciśnienia tętniczego, gospodarkę wodno-elektrolitową, leczenie niedokrwistości oraz zaburzeń mineralnych i kostnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cetrix 10 mg
Cetrix, zawierający 10 mg cetyryzyny dichlorowodorku w formie tabletek powlekanych, wymaga dawkowania dostosowanego do wieku pacjenta oraz funkcji nerek. U dorosłych i osób starszych z prawidłową czynnością nerek (klirens kreatyniny ≥80 ml/min) zaleca się dawkę 10 mg raz na dobę. Dzieci w wieku 6-12 lat powinny otrzymywać 5 mg dwa razy dziennie, natomiast młodzież powyżej 12 lat dawkę jak u dorosłych. Tabletki nie są wskazane dla dzieci poniżej 6 roku życia ze względu na brak możliwości precyzyjnego dostosowania dawki. W przypadku zaburzeń czynności nerek dawkowanie należy modyfikować zgodnie z klirensem kreatyniny: przy umiarkowanych zaburzeniach (30-49 ml/min) dawka wynosi 5 mg raz na dobę, a przy ciężkich (≤30 ml/min) 5 mg co drugi dzień. Schyłkowa niewydolność nerek (≤10 ml/min) stanowi przeciwwskazanie do stosowania leku.
cetyryzyna dichlorowodorek, ciężkie zaburzenie nerek, dysfagia, działanie niepożądane, izolowane zaburzenie czynności wątroby, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenie nerek, pacjent dializowany, schyłkowa choroba nerek, stężenie kreatyniny, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenie nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Torbiele nerek – Epidemiologia
Torbiele nerek są powszechnym schorzeniem, którego częstość wzrasta z wiekiem – proste torbiele występują u około 25% osób powyżej 40. roku życia i do 50% osób powyżej 50. roku życia. Proste torbiele stanowią 65-70% wszystkich zmian torbielowatych i zazwyczaj są bezobjawowe, wykrywane przypadkowo w badaniach obrazowych (około 40% pacjentów poddawanych TK). Wśród chorób torbielowatych najczęstsza jest autosomalnie dominująca wielotorbielowatość nerek (ADPKD) z częstością 1:2500 do 1:1000, prowadząca u 50% pacjentów do schyłkowej niewydolności nerek do 70. roku życia. Nabyta choroba torbielowata nerek (ACKD) rozwija się u 44-90% pacjentów dializowanych przez 3-10 lat. Klasyfikacja Bosniaka (I-IV) służy do oceny złożoności torbieli i ryzyka złośliwości, gdzie torbiele I i II zwykle nie wymagają leczenia, IIF wymagają monitorowania przez około 5 lat, a III i IV tradycyjnie kwalifikują się do leczenia chirurgicznego ze względu na ryzyko złośliwości odpowiednio około 50% i 80-90%.
ACKD, ADPKD, aktywny nadzór, ARPKD, autosomalnie dominująca wielotorbielowatość nerek, autosomalnie recesywna wielotorbielowatość nerek, badanie autopsyjne, badanie obrazowe, dializa otrzewnowa, dializoterapia, ESRD, guz nerki, hemodializa, klasyfikacja Bosniaka, nadzór onkologiczny, obrazowanie rezonansu magnetycznego, prosta torbiel nerki, przeszczep nerki, przewlekła niewydolność nerek, rak nerkowokomórkowy, rezonans magnetyczny, schyłkowa choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, tomografia komputerowa, torbiel nerki, torbielowaty rak nerkowokomórkowy, ultrasonografia z kontrastem - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cinacalcet Reddy 60 mg
Cinacalcet Reddy, zawierający cynakalcet w dawkach 30 mg, 60 mg i 90 mg, jest wskazany przede wszystkim w leczeniu wtórnej nadczynności przytarczyc (HPT) u pacjentów ze schyłkową chorobą nerek (ESRD) poddawanych długotrwałej dializoterapii. Lek umożliwia skuteczną kontrolę stężenia parathormonu (PTH) oraz parametrów gospodarki wapniowo-fosforanowej, co jest kluczowe w zapobieganiu powikłaniom metabolicznym u tej grupy chorych. Ponadto, preparat jest dopuszczony do stosowania u dzieci i młodzieży od 3. roku życia, u których standardowe metody leczenia nie zapewniają odpowiedniej kontroli HPT. Terapia może być prowadzona w skojarzeniu z lekami wiążącymi fosforany i/lub preparatami witaminy D, co pozwala na kompleksowe zarządzanie zaburzeniami metabolicznymi u pacjentów dializowanych.
chlorowodorek, cynakalcet, dializoterapia, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperkalcemia, nadczynność przytarczyc, nietolerancja laktozy, parathormon, paratyreoidektomia, pierwotna nadczynność przytarczyc, rak przytarczyc, schyłkowa choroba nerek, stężenie parathormonu, stężenie wapnia w surowicy, terapia dializacyjna, usunięcie przytarczyc, wtórna nadczynność przytarczyc - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sigrada
Prasugrel (Sigrada) stosowany w terapii ostrych zespołów wieńcowych, zwłaszcza w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA), wiąże się ze zwiększonym ryzykiem powikłań krwotocznych, klasyfikowanych według skali TIMI jako ciężkie i niewielkie. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów ≥ 75 lat, z masą ciała < 60 kg (zalecana dawka podtrzymująca 5 mg zamiast 10 mg), ze skłonnością do krwawień, przyjmujących jednocześnie inne leki przeciwkrzepliwe lub przeciwzapalne oraz u osób z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek i wątroby. W badaniu ACCOAST wykazano, że podanie dawki nasycającej prasugrelu na 2-48 godzin przed angiografią u pacjentów z NSTEMI zwiększa ryzyko krwawień, dlatego dawkę nasycającą należy podać dopiero podczas PCI. W przypadku planowanych zabiegów chirurgicznych, prasugrel należy odstawić co najmniej 7 dni przed operacją, ze względu na zwiększone ryzyko krwawień, zwłaszcza po CABG.
angiografia naczyń wieńcowych, brak laktazy, CABG, choroba wrzodowa, doustny lek przeciwzakrzepowy, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek fibrynolityczny, morfina, niestabilna dławica piersiowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, NSTEMI, obrzęk naczynioruchowy, ostry zespół wieńcowy, pochodna tienopirydyny, pomostowanie aortalno-wieńcowe, prasugrel, przetoczenie płytek, przezskórna interwencja wieńcowa, schyłkowa choroba nerek, skala TIMI, uniesienie odcinka ST, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie niedokrwienne, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Micalcet 30 mg
Micalcet (cynakalcet) to kalcymimetyk dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 30 mg, 60 mg i 90 mg, stosowany głównie w leczeniu wtórnej nadczynności przytarczyc (HPT) u pacjentów ze schyłkową chorobą nerek (ESRD) poddawanych długotrwałej dializie. Lek reguluje homeostazę wapniową, umożliwiając kontrolę zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforanowej. Micalcet jest również wskazany u dzieci powyżej 3 lat z ESRD, gdy standardowa terapia jest nieskuteczna. Może być stosowany w terapii skojarzonej z lekami wiążącymi fosforany i suplementami witaminy D, co pozwala na kompleksowe zarządzanie zaburzeniami metabolicznymi u pacjentów dializowanych.
cynakalcet, hiperkalcemia, homeostaza wapniowa, kalcymimetyk, laktoza jednowodna, Micalcet, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, paratyreoidektomia, pierwotna nadczynność przytarczyc, preparat wiążący fosforany, rak przytarczyc, schyłkowa choroba nerek, stężenie wapnia w surowicy, suplement witaminy D, terapia dializacyjna, wtórna nadczynność przytarczyc, zaburzenie gospodarki wapniowo-fosforanowej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Atarax 25 mg
Atarax (chlorowodorek hydroksyzyny) należy stosować w najmniejszej skutecznej dawce, z możliwie najkrótszym czasem terapii. U dorosłych dawka w leczeniu lęku wynosi 50 mg/dobę w 2-3 dawkach podzielonych, z możliwością zwiększenia do 100 mg/dobę w ciężkich przypadkach. W terapii świądu początkowa dawka to 25 mg przed snem, z możliwością zwiększenia do 25 mg 3-4 razy na dobę. Premedykacja przed zabiegami chirurgicznymi obejmuje 50 mg w dwóch dawkach lub jednorazowo 100 mg doustnie. Maksymalna dawka dobowa u dorosłych i dzieci powyżej 40 kg wynosi 100 mg. U osób starszych dawka powinna być zmniejszona o połowę (maks. 50 mg/dobę), a u pacjentów z niewydolnością wątroby o 33%. W niewydolności nerek dawkowanie należy odpowiednio zmodyfikować ze względu na zmniejszone wydalanie metabolitu cetyryzyny.
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cinacalcet Sandoz
Cynakalcet, stosowany w leczeniu wtórnej nadczynności przytarczyc u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek poddawanych dializoterapii, wiąże się z ryzykiem hipokalcemii, która może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak tężyczka, drgawki oraz wydłużenie odstępu QT i komorowe zaburzenia rytmu serca. Stężenie wapnia w surowicy należy monitorować szczególnie w pierwszym tygodniu terapii oraz po każdej zmianie dawki, zwracając uwagę, że u około 30% pacjentów dializowanych stężenie wapnia może spaść poniżej 7,5 mg/dl (1,9 mmol/l). Terapia nie powinna być rozpoczynana, jeśli wapń jest poniżej dolnej granicy normy, a u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia QT (np. wrodzony zespół długiego QT, stosowanie innych leków wydłużających QT) wymagana jest szczególna ostrożność. U dzieci powyżej 3 lat z ESRD i HPT terapia jest możliwa przy stężeniu wapnia w górnej granicy normy, z koniecznością ścisłego monitorowania i edukacji pacjenta oraz opiekunów.
adynamiczna choroba kości, ciężka hipokalcemia, cynakalcet, dializoterapia, etelkalcetyd, hipokalcemia, klasyfikacja Childa-Pugha, komorowe zaburzenia rytmu, niedobór laktazy, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, odstęp QT, pacjent dializowany, parathormon, parestezja, próg drgawkowy, przewlekła choroba nerek, schyłkowa choroba nerek, sterole witaminy D, tężyczka, wapń w surowicy, wolny testosteron, wtórna nadczynność przytarczyc, zespół długiego QT, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Neoparin 40 mg/0,4 ml
Neoparin (enoksaparyna sodowa) jest niskocząsteczkowym heparynoidem stosowanym w profilaktyce i leczeniu zakrzepowo-zatorowym. Dostępny jest w ampułko-strzykawkach o aktywności anty-Xa od 2000 j.m. (20 mg) do 10 000 j.m. (100 mg) na ml roztworu. Profilaktyka u pacjentów z umiarkowanym ryzykiem wymaga dawki 2000 j.m. (20 mg) podskórnie raz na dobę, rozpoczynając 2 godziny przed zabiegiem i kontynuując przez 7-10 dni. U pacjentów z wysokim ryzykiem stosuje się 4000 j.m. (40 mg) podskórnie raz na dobę, z rozpoczęciem 12 godzin przed zabiegiem, a w przypadku ortopedii lub nowotworów profilaktykę przedłuża się do 4-5 tygodni. W leczeniu zakrzepicy i zatorowości stosuje się schematy 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg) raz na dobę lub 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg) dwa razy na dobę, zależnie od ryzyka nawrotu i współistniejących chorób. W leczeniu świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem ST stosuje się bolus dożylny 3000 j.m. (30 mg) oraz podskórne dawki 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg) co 12 godzin, z modyfikacją dawkowania u pacjentów ≥75 lat (bez bolusa, dawka 75 j.m./kg mc.).
ampułko-strzykawka, chirurgia ortopedyczna, choroba nowotworowa, doustny lek przeciwzakrzepowy, enoksaparyna sodowa, hemodializa, klirens kreatyniny, krążenie pozaustrojowe, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, leczenie trombolityczne, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, pierścień fibrynowy, przezskórna interwencja wieńcowa, schyłkowa choroba nerek, terapia przeciwpłytkowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zasadowa depolimeryzacja, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, zawał serca bez uniesienia odcinka ST, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zyrtec 10 mg/ml
Zyrtec w postaci kropli doustnych zawiera cetyryzynę dichlorowodorek w stężeniu 10 mg/ml, gdzie jedna kropla dostarcza 0,5 mg substancji czynnej. Standardowa dawka dla dorosłych wynosi 10 mg (20 kropli) raz na dobę. U pacjentów geriatrycznych z prawidłową funkcją nerek oraz u osób z izolowaną dysfunkcją wątroby modyfikacja dawkowania nie jest konieczna. Kluczowe jest dostosowanie dawki u pacjentów z niewydolnością nerek na podstawie eGFR: przy eGFR ≥ 60 ml/min stosuje się 10 mg/dobę, przy eGFR 30–<60 ml/min dawkę redukuje się do 5 mg/dobę, a przy eGFR 15–<30 ml/min zaleca się 5 mg co drugi dzień. Stosowanie u pacjentów z eGFR <15 ml/min (wymagających dializy) jest przeciwwskazane. U dzieci dawkowanie jest zróżnicowane: 2,5 mg dwa razy na dobę (5 kropli) dla 2–6 lat, 5 mg dwa razy na dobę (10 kropli) dla 6–12 lat oraz 10 mg raz na dobę (20 kropli) dla młodzieży powyżej 12 lat. W przypadku zaburzeń czynności nerek u dzieci konieczne jest indywidualne dostosowanie dawki z uwzględnieniem wieku i masy ciała.
cetyryzyna dichlorowodorek, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dializa, dysfunkcja wątroby, funkcja nerek, klirens kreatyniny, krople doustne, łagodne zaburzenie czynności nerek, niewydolność nerek, pacjent dorosły, pacjent geriatryczny, populacja pediatryczna, roztwór doustny, schyłkowa choroba nerek, substancja czynna, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, Zyrtec - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Losmina 150 mg/ml (15 000 j.m.)
Losmina, zawierająca enoksaparynę sodową, jest dostępna w ampułko-strzykawkach o dawkach 12 000 j.m. (120 mg)/0,8 ml oraz 15 000 j.m. (150 mg)/1 ml, stosowana głównie w profilaktyce i leczeniu zakrzepowo-zatorowym. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od ryzyka zakrzepowo-zatorowego, ocenianego za pomocą modelu stratyfikacji ryzyka. W profilaktyce u pacjentów z umiarkowanym ryzykiem zaleca się dawkę 2000 j.m. (20 mg) podskórnie raz na dobę, rozpoczynając 2 godziny przed zabiegiem chirurgicznym, a u pacjentów z wysokim ryzykiem – 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę, zaczynając 12 godzin przed zabiegiem. Wysokie ryzyko wymaga przedłużonej profilaktyki, np. do 5 tygodni po dużych zabiegach ortopedycznych lub 4 tygodni po operacjach onkologicznych jamy brzusznej i miednicy. W leczeniu zakrzepicy i zatorowości stosuje się schematy dawkowania 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę lub 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) dwa razy na dobę, w zależności od ryzyka nawrotu i współistniejących schorzeń. W przypadku niestabilnej dławicy piersiowej i NSTEMI dawka wynosi 100 j.m./kg mc. co 12 godzin, a w STEMI stosuje się bolus dożylny 3000 j.m. (30 mg) oraz podskórne 100 j.m./kg mc. co 12 godzin, maksymalnie do 10 000 j.m. (100 mg) dla pierwszych dwóch dawek.
antagonista witaminy K, bezpośredni doustny lek przeciwzakrzepowy, chirurgia ortopedyczna, DOAC, dostęp naczyniowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, enoksaparyna sodowa, hemodializa, klirens kreatyniny, krążenie pozaustrojowe, krwiak okołordzeniowy, kwas acetylosalicylowy, nakłucie lędźwiowe, niestabilna dławica piersiowa, NSTEMI, PCI, profilaktyka zakrzepowo-zatorowa, przezskórna interwencja wieńcowa, schyłkowa choroba nerek, STEMI, terapia przeciwpłytkowa, VKA, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zabieg chirurgiczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lucetam 1200 mg
Piracetam, dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 400 mg, 800 mg i 1200 mg, wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania w zależności od wskazań klinicznych oraz stanu pacjenta. W terapii mioklonii korowej dawka początkowa wynosi 7,2 g/dobę, stopniowo zwiększana co 3-4 dni o 4,8 g do maksymalnej dawki 24 g/dobę, podzielonej na 2-3 dawki. W leczeniu zawrotów głowy stosuje się dawki od 2,4 do 4,8 g/dobę, a w zaburzeniach dyslektycznych u dzieci i młodzieży (od 8. roku życia) około 3,2 g/dobę w 2 dawkach. Redukcję dawki przy odstawianiu u pacjentów z ostrym epizodem przeprowadza się stopniowo, zmniejszając o 1,2 g co 2 dni, natomiast w zespole Lance-Adamsa co 3-4 dni, z zaleceniem próby redukcji co 6 miesięcy. W trakcie terapii należy utrzymywać dawki innych leków przeciwmioklonicznych, redukując je dopiero po uzyskaniu poprawy klinicznej.
choroba podstawowa, drgawki z odstawienia, klirens kreatyniny, lek przeciwmiokloniczny, lucetam, mioklonia pochodzenia korowego, nawrót objawów, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, piracetam, schyłkowa choroba nerek, tabletka powlekana, terapia logopedyczna, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia dyslektyczne, zawroty głowy, zespół Lance-Adamsa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Micalcet 60 mg
Produkt leczniczy Micalcet (cynakalcet) jest wskazany w leczeniu wtórnej nadczynności przytarczyc, raka przytarczyc oraz pierwotnej nadczynności przytarczyc. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są nudności i wymioty, występujące bardzo często (≥1/10), zwykle o łagodnym do umiarkowanego nasileniu i przemijającym charakterze. Inne często występujące działania niepożądane obejmują hipokalemię (często), drgawki (często), zawroty głowy, parestezje, ból głowy, niedociśnienie, duszność, kaszel, bóle mięśni i pleców, wysypkę oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe takie jak niestrawność, biegunka i ból brzucha. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hipokalcemii, która może prowadzić do wydłużenia odstępu QT i groźnych komorowych zaburzeń rytmu serca, zwłaszcza u dzieci i młodzieży, gdzie odnotowano także przypadek zgonu z powodu ciężkiej hipokalcemii.
biegunka, cynakalcet, drgawki, duszność, hiperkalemia, hipokalcemia, jadłowstręt, komorowe zaburzenia rytmu serca, niedociśnienie, niestrawność, niewydolność serca, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, pierwotna nadczynność przytarczyc, pokrzywka, rak przytarczyc, reakcja nadwrażliwości, schyłkowa choroba nerek, wtórna nadczynność przytarczyc, wydłużenie odstępu QT, zakażenie górnych dróg oddechowych, zmniejszone stężenie testosteronu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cinacalcet Reddy 90 mg
Cinacalcet Reddy, dostępny w dawkach 30 mg, 60 mg oraz 90 mg w formie tabletek powlekanych, jest wskazany przede wszystkim w leczeniu wtórnej nadczynności przytarczyc (HPT) u dorosłych i dzieci powyżej 3 lat ze schyłkową chorobą nerek (ESRD) poddawanych dializoterapii, zwłaszcza gdy standardowa terapia nie kontroluje odpowiednio poziomu parathormonu (PTH). Lek stosowany jest jako element kompleksowej terapii, często w połączeniu z preparatami wiążącymi fosforany i suplementacją witaminy D. Ponadto, cinacalcet jest efektywny w redukcji hiperkalcemii u dorosłych pacjentów z rakiem przytarczyc oraz u tych z pierwotną nadczynnością przytarczyc, u których paratyreoidektomia jest przeciwwskazana lub klinicznie niewskazana. Kontrola stężenia wapnia w surowicy jest kluczowa dla zapobiegania powikłaniom hiperkalcemii, takim jak zaburzenia rytmu serca, odwodnienie czy ostre uszkodzenie nerek.
cynakalcet, dializa, dializoterapia, hiperkalcemia, nietolerancja laktozy, ostre uszkodzenie nerek, parathormon, paratyreoidektomia, pierwotna nadczynność przytarczyc, preparaty wiążące fosforany, przewlekła choroba nerek, rak przytarczyc, schyłkowa choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, standardowe metody leczenia, suplementacja witaminy D, tabletka powlekana, wtórna nadczynność przytarczyc, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sunitinib Bluefish 25 mg
Leczenie Sunitinib Bluefish powinno być prowadzone przez lekarza doświadczonego w terapii przeciwnowotworowej, z uwzględnieniem specyfiki dawkowania zależnej od typu nowotworu. W przypadku stromalnego guza przewodu pokarmowego (GIST) oraz raka nerkowokomórkowego z przerzutami (MRCC) zalecana dawka wynosi 50 mg doustnie raz na dobę w schemacie 4 tygodnie leczenia i 2 tygodnie przerwy (4/2). Dla nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) stosuje się 37,5 mg doustnie raz na dobę w sposób ciągły. Dawkowanie może być modyfikowane o 12,5 mg w zależności od tolerancji pacjenta, z maksymalnymi dawkami odpowiednio 75 mg dla GIST i MRCC oraz 50 mg dla pNET. W trakcie terapii należy monitorować interakcje z lekami wpływającymi na CYP3A4, unikając silnych induktorów i inhibitorów tego enzymu lub odpowiednio dostosowując dawkę sunitynibu (maksymalnie do 87,5 mg/dobę przy induktorach i minimalnie do 37,5 mg/dobę przy inhibitorach dla GIST i MRCC, oraz do 62,5 mg i 25 mg odpowiednio dla pNET).
enzym CYP3A4, hemodializa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, kapsułka twarda, ketokonazol, klasyfikacja Child-Pugh, lek przeciwnowotworowy, nowotwór neuroendokrynny trzustki, podanie doustne, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, schyłkowa choroba nerek, stromalny guz przewodu pokarmowego, sunitinib, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cinacalcet Aristo
Stosowanie cynakalcetu (Cinacalcet Aristo) wymaga ścisłego monitoringu ze względu na ryzyko ciężkiej hipokalcemii, która może prowadzić do objawów takich jak parestezje, bóle mięśniowe, tężyczka, drgawki oraz wydłużenie odstępu QT i komorowe zaburzenia rytmu serca. Hipokalcemia poniżej 7,5 mg/dl (1,9 mmol/l) występuje u około 30% pacjentów dializowanych, a u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek niepoddawanych dializie ryzyko to jest jeszcze wyższe (stężenie wapnia < 8,4 mg/dl [2,1 mmol/l]). Zaleca się oznaczenie stężenia wapnia w surowicy w ciągu 1 tygodnia od rozpoczęcia lub zmiany dawki. Przeciwwskazaniem do terapii jest stężenie wapnia poniżej dolnej granicy normy. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego QT oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających QT. Jednoczesne podawanie cynakalcetu i etelkalcetydu jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkiej hipokalcemii.
adynamiczna choroba kości, ból mięśniowy, brak laktazy, ciężka hipokalcemia, cynakalcet, dializoterapia, drgawki, etelkalcetyd, hipokalcemia, klasyfikacja Childa-Pugha, komorowe zaburzenia rytmu serca, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, niewydolność wątroby, parathormon, parestezja, przewlekła choroba nerek, schyłkowa choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, skurcz mięśni, tężyczka, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności mięśnia sercowego, zespół wydłużonego QT, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lucetam 800 mg
Lek Lucetam (piracetam) dostępny jest w dawkach 400 mg, 800 mg oraz 1200 mg w formie tabletek powlekanych. Podstawowymi przeciwwskazaniami do jego stosowania są: nadwrażliwość na piracetam lub inne pochodne pirolidonu oraz składniki pomocnicze preparatu, krwawienie śródmózgowe (zarówno ostre, jak i niedawno przebyty), schyłkowa niewydolność nerek oraz pląsawica Huntingtona. W przypadku niewydolności nerek kumulacja piracetamu może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych, co stanowi istotne zagrożenie dla pacjenta. Stosowanie leku w tych stanach jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko powikłań i niekorzystny wpływ na przebieg choroby.
choroba Huntingtona, ciężka niewydolność nerek, farmakoterapia, krwawienie śródmózgowe, lucetam, nadwrażliwość na piracetam, objaw neurologiczny, piracetam, pląsawica Huntingtona, pochodna pirolidonu, reakcja alergiczna, schorzenie neurodegeneracyjne, schyłkowa choroba nerek, składnik pomocniczy, substancja czynna, tabletka powlekana - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Allertec WZF 10 mg
Allertec WZF to lek przeciwhistaminowy zawierający cetyryzynę dichlorowodorek w dawce 10 mg w postaci tabletek powlekanych. Dawkowanie jest uzależnione od wieku pacjenta: dzieci 6-12 lat przyjmują 5 mg dwa razy dziennie (pół tabletki), młodzież powyżej 12 lat oraz dorośli 10 mg raz na dobę (1 tabletka). U dzieci poniżej 6 lat nie zaleca się stosowania tej postaci leku ze względu na trudności w precyzyjnym dostosowaniu dawki. U pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową czynnością nerek nie ma konieczności modyfikacji dawkowania.
cetyryzyna, cetyryzyna dichlorowodorek, choroby współistniejące, ciężkie zaburzenia czynności nerek, dysfunkcja nerek, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenia czynności nerek, pacjent dializowany, podanie doustne, prawidłowa czynność nerek, schyłkowa choroba nerek, stężenie kreatyniny w surowicy, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cinacalcet Reddy 30 mg
Profil bezpieczeństwa cynakalcetu został szczegółowo oceniony w badaniach klinicznych oraz w warunkach rzeczywistych. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi u pacjentów z wtórną, pierwotną nadczynnością przytarczyc oraz rakiem przytarczyc były nudności i wymioty, które miały przeważnie łagodny lub umiarkowany przebieg i były przyczyną przerwania terapii. Inne często występujące działania niepożądane obejmują reakcje nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy, pokrzywkę), jadłowstręt, zawroty głowy, drgawki, ból głowy, niedociśnienie, zakażenia górnych dróg oddechowych, wysypkę, bóle mięśni i skurcze oraz hipokalemię i hiperkalemię. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hipokalcemii, która może prowadzić do poważnych powikłań kardiologicznych, takich jak wydłużenie odstępu QT i komorowe zaburzenia rytmu serca, a także na możliwość nasilenia niewydolności serca u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami czynności serca.
biegunka, cynakalcet, drgawki, duszność, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperkalemia, hipokalcemia, jadłowstręt, komorowe zaburzenia rytmu serca, niedociśnienie, niedożywienie, niestrawność, niewydolność serca, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, obstrukcja dróg oddechowych, parestezje, pierwotna nadczynność przytarczyc, pokrzywka, rak przytarczyc, reakcja idiosynkratyczna, schyłkowa choroba nerek, skurcze mięśni, wtórna nadczynność przytarczyc, wydłużenie odstępu QT, zakażenie górnych dróg oddechowych, zaparcia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lucetam 800 mg
Piracetam (Lucetam) jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 400 mg, 800 mg i 1200 mg, z dawkowaniem dostosowywanym indywidualnie do wskazań klinicznych, wieku pacjenta oraz funkcji nerek. W leczeniu mioklonii korowej zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 7,2 g/dobę, zwiększając ją o 4,8 g co 3-4 dni do maksymalnej dawki 24 g/dobę, podzielonej na 2-3 dawki. W terapii zawrotów głowy stosuje się dawki 2,4-4,8 g/dobę, a w zaburzeniach dyslektycznych u dzieci i młodzieży około 3,2 g/dobę. U pacjentów z niewydolnością nerek dawkowanie modyfikuje się zgodnie z klirensem kreatyniny (CLcr), obliczanym według wzoru Cockcrofta-Gaulta, z dawkami zmniejszanymi proporcjonalnie do stopnia upośledzenia funkcji nerek (np. 2/3 dawki przy CLcr 50-79 ml/min, 1/3 przy 30-49 ml/min, 1/6 przy <30 ml/min). U chorych z niewydolnością wątroby bez zaburzeń nerkowych nie jest wymagana modyfikacja dawki, natomiast przy współistniejącej niewydolności nerek stosuje się dawkowanie dostosowane do funkcji nerek.
drgawki z odstawienia, funkcja nerek, klirens kreatyniny, kreatynina w surowicy, lek przeciwmiokloniczny, nawrót objawów, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pacjent w podeszłym wieku, piracetam, schyłkowa choroba nerek, tabletka powlekana, terapia logopedyczna, zaburzenia dyslektyczne, zawroty głowy, zespół Lance-Adamsa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Grindeks 15 mg
Lenalidomid występuje jako mieszanina racemiczna enancjomerów S(-) i R(+) w stosunku około 56% do 44%. Po podaniu doustnym na czczo u zdrowych ochotników lek charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z osiągnięciem Cmax w 0,5-2 godziny. Wartości Cmax i AUC rosną proporcjonalnie do dawki, a wielokrotne dawkowanie nie powoduje klinicznie istotnej kumulacji. Spożycie posiłku bogatego w tłuszcze zmniejsza AUC o około 20% i Cmax o 50%, jednak w badaniach klinicznych lenalidomid był podawany niezależnie od posiłków. Lek wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (23-29%) i jest eliminowany głównie przez nerki – 90% dawki wydalane jest w postaci niezmienionej w moczu, z okresem półtrwania 3-5 godzin u pacjentów ze szpiczakiem mnogim. Metabolizm nie obejmuje enzymów cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych.
AspAT, asymetryczny atom węgla, białko ekstruzji wielolekowej, białko oporności raka piersi, bilirubina całkowita, cytochrom P450, dysfagia, enancjomer, filtracja kłębuszkowa, hydroksylenalidomid, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lenalidomid, mieszanina racemiczna, N-acetylolenalidomid, okres półtrwania, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa eksportująca sole kwasów żółciowych, schyłkowa choroba nerek, stężenie w osoczu, szpiczak mnogi, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, wiązanie z białkami osocza, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Atomoksetyna Medice 25 mg
Atomoksetyna Medice jest dostępna w tabletkach powlekanych o dawkach 10 mg, 18 mg, 25 mg i 40 mg, stosowana doustnie, niezależnie od posiłków, w całości bez dzielenia. Dawkowanie zależy od masy ciała i wieku pacjenta: u dzieci i młodzieży do 70 kg dawka początkowa wynosi około 0,5 mg/kg mc./dobę, podtrzymująca 1,2 mg/kg mc./dobę, z maksymalną dawką do 1,8 mg/kg mc./dobę; u pacjentów powyżej 70 kg oraz dorosłych dawka początkowa to 40 mg/dobę, podtrzymująca 80-100 mg/dobę, maksymalna 100 mg/dobę. W przypadku niewydolności wątroby dawki należy odpowiednio zmniejszyć do 50% (stopień B) lub 25% (stopień C) zwykle stosowanej dawki. U pacjentów z niewydolnością nerek dawka nie wymaga modyfikacji, jednak należy monitorować nadciśnienie tętnicze. U około 7% osób rasy białej z genotypem CYP2D6 o słabej aktywności enzymu zaleca się ostrożne dawkowanie ze względu na zwiększoną ekspozycję na lek i ryzyko działań niepożądanych.
ADHD, atomoksetyna, ciężka niewydolność wątroby, ciśnienie tętnicze krwi, CYP2D6, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, działania niepożądane, ekspozycja ustrojowa, enzym CYP2D6, klasyfikacja Childa-Pugha, leczenie dorosłych, masa ciała, nadciśnienie, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności, schyłkowa choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, siatka centylowa, wydolność układu krążenia, wywiad medyczny, zespół odstawienia leku - Leksykon substancji czynnych
Chlorek amonowy – Właściwości farmakokinetyczne
Lenalidomid z chlorkiem amonowym, stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego, jest podawany w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg. Substancja występuje jako mieszanina racemiczna enancjomerów S(-) (56%) i R(+) (44%), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w 0,5-2 godziny. Biodostępność leku jest zmniejszona o około 20% (AUC) i 50% (Cmax) przy spożyciu wysokotłuszczowego posiłku, jednak w badaniach klinicznych lek był skuteczny niezależnie od przyjmowania z jedzeniem. Lenalidomid wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (23-29%), nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji metabolicznych, a 82% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej przez nerki. Okres półtrwania wynosi około 3-5 godzin, a lek jest usuwany także podczas hemodializy (około 30% dawki w 4 godziny). W nasieniu obecny jest w ilości <0,01% dawki, stając się niewykrywalny po 3 dniach od zakończenia terapii.
AspAT, AUC, BCRP, bilirubina całkowita, biodostępność, BSEP, Cmax, cytochrom P450, dieta wysokotłuszczowa, farmakokinetyka populacyjna, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hydroksylenalidomid, interakcje lekowe, izoenzymy cytochromu P450, kapsułki twarde, klirens kreatyniny, klirens lenalidomidu, lenalidomid, Lenalidomide Grindeks, MATE1, mieszanina racemiczna, N-acetylolenalidomid, OATP1B1, okres półtrwania, rozpuszczalniki organiczne, schyłkowa choroba nerek, szpiczak mnogi, transportery OAT, transportery OCT, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie cewkowe, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, znakowany lenalidomid - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zyrtec UCB 10 mg
Zyrtec UCB zawiera 10 mg cetyryzyny dichlorowodorku w formie tabletek powlekanych, które można dzielić na dwie równe dawki. U dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat zalecana dawka wynosi 10 mg raz na dobę. U dzieci w wieku 6-12 lat dawka to 5 mg dwa razy dziennie (połowa tabletki dwukrotnie). Nie zaleca się stosowania tabletek u dzieci poniżej 6 lat ze względu na trudności w dostosowaniu dawki. U osób starszych z prawidłową czynnością nerek nie ma potrzeby modyfikacji dawkowania. Tabletki należy przyjmować doustnie, popijając szklanką wody, a dawkowanie może być modyfikowane indywidualnie w zależności od stanu klinicznego pacjenta.
cetyryzyna dichlorowodorek, ciężkie zaburzenie czynności nerek, GFR, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenie czynności nerek, podanie doustne, prawidłowa czynność nerek, schyłkowa choroba nerek, tabletka podzielna, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, upośledzenie funkcji nerek, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, Zyrtec - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lucetam 400 mg
Piracetam (Lucetam) jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 400 mg, 800 mg i 1200 mg, a dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do wskazań klinicznych, wieku pacjenta oraz funkcji nerek. W leczeniu mioklonii korowej zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 7,2 g/dobę, zwiększając ją co 3-4 dni o 4,8 g do maksymalnej dawki 24 g/dobę, podawanej w 2-3 dawkach podzielonych. W terapii zawrotów głowy stosuje się dawki od 2,4 do 4,8 g/dobę, a w zaburzeniach dyslektycznych u dzieci i młodzieży dawkę około 3,2 g/dobę w 2 dawkach. U pacjentów geriatrycznych i z niewydolnością nerek konieczne jest monitorowanie klirensu kreatyniny i odpowiednia modyfikacja dawkowania, zgodnie z podziałem na stopnie niewydolności nerek (np. 2/3 dawki przy klirensie 50-79 ml/min, 1/3 przy 30-49 ml/min, 1/6 przy <30 ml/min). W przypadku schyłkowej niewydolności nerek piracetam jest przeciwwskazany.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, drgawki z odstawienia, klirens kreatyniny, kreatynina w surowicy, łagodne zaburzenie czynności nerek, lek przeciwmiokloniczny, mioklonia pochodzenia korowego, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, piracetam, schyłkowa choroba nerek, terapia logopedyczna, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zaburzenia dyslektyczne, zaburzona czynność nerek, zawroty głowy, zespół Lance-Adamsa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Neoparin Forte 15 000 j.m. (150 mg)/ml
Neoparin Forte (enoksaparyna sodowa) wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od wskazania klinicznego, ryzyka powikłań zakrzepowo-zatorowych oraz stanu pacjenta. W profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej u pacjentów chirurgicznych dawki wynoszą 2000 j.m. (20 mg) raz na dobę dla umiarkowanego ryzyka oraz 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę dla wysokiego ryzyka, z rozpoczęciem podawania odpowiednio 2 godziny lub 12 godzin przed zabiegiem. Profilaktyka powinna trwać co najmniej 7-10 dni, a w przypadku dużych zabiegów ortopedycznych lub nowotworowych – do 4-5 tygodni. U pacjentów internistycznych zalecana dawka to 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę przez 6-14 dni. W leczeniu zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej stosuje się schematy 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę lub 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) dwa razy na dobę, w zależności od ryzyka nawrotu i współistniejących schorzeń. W leczeniu przedłużonym u pacjentów onkologicznych dawka początkowa wynosi 100 j.m./kg mc. dwa razy na dobę przez 5-10 dni, następnie 150 j.m./kg mc. raz na dobę do 6 miesięcy.
antagonista witaminy K, choroba nowotworowa, doustne leki przeciwzakrzepowe, enoksaparyna sodowa, hemodializa, INR, klirens kreatyniny, krwiak okołordzeniowy, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, leczenie trombolityczne, nakłucie lędźwiowe, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, przezskórna interwencja wieńcowa, schyłkowa choroba nerek, terapia przeciwpłytkowa, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem ST, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Cynakalcet – Wskazania do stosowania
Cynakalcet, dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 30 mg, 60 mg i 90 mg, jest wskazany przede wszystkim w leczeniu wtórnej nadczynności przytarczyc (HPT) u dorosłych i dzieci powyżej 3 lat ze schyłkową niewydolnością nerek (ESRD) leczonych dializami, zwłaszcza gdy standardowa terapia jest niewystarczająca. Lek ten stosuje się także w hiperkalcemii związanej z rakiem przytarczyc oraz w pierwotnej nadczynności przytarczyc, gdy paratyreoidektomia jest wskazana ze względu na podwyższone stężenie wapnia w surowicy, ale jest przeciwwskazana lub klinicznie niewłaściwa. Cynakalcet jest stosowany jako element kompleksowej terapii, często w połączeniu z preparatami wiążącymi fosforany i/lub witaminą D, co pozwala na skuteczne obniżenie poziomu parathormonu (PTH) i wapnia, poprawę gospodarki wapniowo-fosforanowej oraz zmniejszenie ryzyka powikłań kostnych i sercowo-naczyniowych.
choroby sercowo-naczyniowe, dializa, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperkalcemia, kalcyfikacja naczyń, mineralizacja tkanek miękkich, nefrokalcynoza, objawy gastroenterologiczne, objawy neurologiczne, osteoporoza, parathormon, paratyreoidektomia, pierwotna nadczynność przytarczyc, powikłania kostne, preparaty wiążące fosforany, rak przytarczyc, schyłkowa choroba nerek, tabletki powlekane, witamina D, wtórna nadczynność przytarczyc, zaburzenia gospodarki wapniowo-fosforanowej, zaburzenia kostne, zaburzenia świadomości, złamania patologiczne