interakcja farmakokinetyczna

Interakcja farmakokinetyczna to rodzaj interakcji lekowej, w której jeden lek wpływa na procesy farmakokinetyczne drugiego leku. Procesy te obejmują wchłanianie, dystrybucję, metabolizm oraz wydalanie substancji czynnej z organizmu, co może prowadzić do zmiany stężenia leku we krwi i jego działania terapeutycznego.

Najczęstszym mechanizmem interakcji farmakokinetycznych jest wpływ na aktywność enzymów cytochromu P450, odpowiedzialnych za metabolizm wielu leków. Inhibitory tych enzymów (np. ketokonazol, erytromycyna) mogą zwiększać stężenie i nasilać działanie innych leków, podczas gdy induktory (np. rifampicyna, dziurawiec) mogą obniżać ich stężenie i osłabiać efekt terapeutyczny.

Interakcje farmakokinetyczne mogą również dotyczyć białek transportowych (np. glikoproteiny P), wiązania z białkami osocza, zmian pH żołądka wpływających na wchłanianie leków, a także konkurencji o mechanizmy wydalania nerkowego. Monitorowanie tego typu interakcji jest kluczowym elementem bezpiecznej farmakoterapii, szczególnie u pacjentów stosujących politerapię.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Capecitabine Glenmark 500 mg

Kapecytabina wykazuje szybkie i znaczące wchłanianie po podaniu doustnym, z dawkami badanymi w zakresie 502-3514 mg/m²/dobę. Metabolizowana jest sekwencyjnie w wątrobie i tkankach nowotworowych do aktywnego 5-fluorouracylu (5-FU), którego stężenia w tkankach guza są istotnie wyższe niż w tkankach zdrowych (stosunek 5-FU w guzie do surowicy wynosi średnio 21,4). W 14. dniu podawania dawki 1250 mg/m² po posiłku, Cmax kapecytabiny wynosiła 4,67 µg/ml (Tmax 1,5 h), a 5-FU 0,95 µg/ml (Tmax 2 h), z wartościami AUC0-∞ odpowiednio 7,75 i 2,03 µg×h/ml. Kapecytabina i jej metabolity wiążą się z białkami osocza w różnym stopniu (kapecytabina 54%, 5-FU 10%). Eliminacja zachodzi głównie przez nerki, z 95,5% dawki wydalanej w moczu, głównie jako metabolit FBAL (57% dawki). Okres półtrwania t1/2 wynosi od 0,66 h (5′-DFUR) do 3,23 h (FBAL). Współistniejące zaburzenia czynności wątroby i nerek wpływają na farmakokinetykę, zwłaszcza na ekspozycję na metabolity 5′-DFUR i FBAL, przy czym niedobór dehydrogenazy pirymidynowej (DPD) może prowadzić do zwiększonej toksyczności kapecytabiny.
5-fluorouracyl, 5′-deoksy-5-fluorocytydyna, 5′-deoksy-5-fluorourydyna, badanie farmakokinetyczne, biodostępność kapecytabiny, dehydrogenaza pirymidynowa, dezaminaza cytydyny, dihydro-5-fluorouracyl, działanie antyproliferacyjne, esteraza karboksylowa, fosforylaza tymidynowa, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, kwas 5-fluoroureidopriopionowy, niedobór dehydrogenazy pirymidynowej, nowotwór jelita grubego, przerzut nowotworowy, rak jelita grubego, skala Karnofsky’ego, tkanka guza, tkanka nowotworowa, trudność w połykaniu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, α-fluoro-β-alanina
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ircolon Forte 200 mg

Trimebutyna maleinian, substancja czynna leku Ircolon Forte w dawce 200 mg, charakteryzuje się niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, co przekłada się na wysoką biodostępność. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest szybko, w ciągu około 30 minut. Substancja wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (~5%), co zwiększa frakcję wolnego leku dostępnego do działania farmakologicznego i dystrybucji tkankowej. Metabolizm trimebutyny zachodzi głównie w wątrobie, a eliminacja metabolitów odbywa się przede wszystkim drogą nerkową. Brak jest szczegółowych danych dotyczących okresów półtrwania metabolitów oraz ich aktywności farmakologicznej.
bariera łożyskowa, biodostępność, biodostępność substancji czynnej, biotransformacja wątrobowa, Cmax, dystrybucja tkankowa, eliminacja leku, interakcja farmakokinetyczna, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, przewód pokarmowy, stężenie w osoczu, trimebutyna, trimebutyna maleinian, wiązanie z białkami osocza, wolna frakcja leku, wydalanie nerkowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Oxycort (30 mg + 10 mg)/g

Maść Oxycort zawiera oksytetracyklinę (30 mg/g) oraz hydrokortyzon octan (10 mg/g) i jest przeznaczona do stosowania miejscowego, co znacząco ogranicza ryzyko interakcji ogólnoustrojowych. Jednakże, jednoczesne stosowanie innych preparatów miejscowych może prowadzić do zmiany stężenia substancji czynnych w miejscu aplikacji, co może obniżać skuteczność terapii lub zwiększać ryzyko działań niepożądanych, takich jak podrażnienie skóry i zaczerwienienie. Stosowanie preparatów zawierających alkohol etylowy miejscowo może nasilać podrażnienia, zwiększać przezskórne wchłanianie hydrokortyzonu oraz powodować nadmierne wysuszenie skóry. Spożycie alkoholu etylowego nie wykazuje istotnych interakcji farmakodynamicznych ani farmakokinetycznych przy prawidłowym stosowaniu maści.
bariera naskórkowa, hydrokortyzon octan, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja ogólnoustrojowa, kortykosteroid miejscowy, maść Oxycort, oksytetracyklina, penetracja skórna, podrażnienie skóry, preparat dermatologiczny, środek keratolityczny, środek ściągający, wchłanianie ogólnoustrojowe, wchłanianie przezskórne
Leksykon leków
Interakcje leku – Menero MED 5 mg

Preparat Menero MED zawierający tadalafil (dawki 10 mg i 20 mg) wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem przez izoenzym CYP3A4. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę podwaja AUC i zwiększa Cmax o 15% przy dawce 10 mg, a 400 mg/dobę czterokrotnie zwiększa AUC i o 22% Cmax przy dawce 20 mg) oraz rytonawir (200 mg 2x/dobę podwaja AUC przy dawce 20 mg), znacząco podnoszą stężenie tadalafilu w osoczu, co może zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, redukują AUC tadalafilu o 88%, co może obniżać skuteczność terapeutyczną. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do stosowania tadalafilu z organicznymi azotanami ze względu na ryzyko ciężkiej hipotensji utrzymującej się ponad 24 godziny i ustępującej po 48 godzinach od ostatniej dawki tadalafilu. Ponadto, jednoczesne stosowanie z doksazosyną (4-8 mg/dobę) nasila działanie hipotensyjne i może prowadzić do omdleń, dlatego jest niezalecane.
alfuzosyna, amlodypina, azotan, bendrofluazyd, beta-adrenolityk, bloker kanału wapniowego, bloker receptora alfa-adrenergicznego, bloker receptora angiotensyny II, czas protrombinowy, doksazosyna, enalapril, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor ACE, inhibitor cytochromu P450, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, metoprolol, niedociśnienie ortostatyczne, nieselektywny inhibitor fosfodiesterazy, nitrogliceryna, P-glikoproteina, R-warfaryna, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, S-warfaryna, sakwinawir, sok grejpfrutowy, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, tadalafil, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny
Leksykon leków
Interakcje leku – Lipoflex peri –

Produkt leczniczy Lipoflex peri wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami, które należy uwzględnić podczas terapii. Insulina wpływa na układ lipaz, jednak bez konieczności zmiany dawkowania. Heparyna w dawkach klinicznych powoduje przejściowe uwolnienie lipazy lipoproteinowej, co może zwiększać lipolizę i zmniejszać klirens triglicerydów, dlatego wskazane jest monitorowanie profilu lipidowego. Olej sojowy w emulsji zawiera witaminę K1, która antagonizuje działanie pochodnych kumaryny (np. warfaryny), co wymaga ścisłego monitorowania INR i ewentualnej korekty dawki leków przeciwzakrzepowych. Lipoflex peri zawiera potas, co w połączeniu z diuretykami oszczędzającymi potas, inhibitorami ACE, antagonistami receptora angiotensyny II, cyklosporyną i takrolimusem może prowadzić do hiperkaliemii; konieczne jest regularne monitorowanie stężenia potasu i dostosowanie terapii.
ACTH, antagonista receptora angiotensyny, diuretyk oszczędzający potas, elektrolity, emulsja tłuszczowa, hiperkaliemia, homeostaza glikemii, inhibitor ACE, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens triglicerydów, krzepnięcie krwi, lipaza lipoproteinowa, lipidogram, lipoliza, pochodna kumaryny, profil lipidowy, retencja sodu, witamina K1, żywienie parenteralne, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Ismigen –

Produkt leczniczy Ismigen w postaci tabletek podjęzykowych zawiera 7 mg lizatu bakterii i wykazuje minimalne wchłanianie systemowe, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami. W badaniach klinicznych i obserwacjach porejestracyjnych nie stwierdzono istotnych klinicznie interakcji z lekami stosowanymi równocześnie, w tym z antybiotykami, lekami przeciwalergicznymi, przeciwbólowymi, przeciwzapalnymi (NLPZ, paracetamol) oraz lekami rozszerzającymi oskrzela i mukolitykami. Szczepionki mogą być stosowane jednocześnie bez ryzyka negatywnych interakcji, a potencjalne synergistyczne działanie immunostymulujące jest możliwe. Ze względu na mechanizm immunomodulujący, teoretycznie możliwe jest zmniejszenie skuteczności Ismigenu przy jednoczesnym stosowaniu leków immunosupresyjnych (np. kortykosteroidy systemowe, cyklosporyna, takrolimus, metotreksat), jednak brak jest udokumentowanych przypadków klinicznych potwierdzających tę interakcję.
absorpcja systemowa, błona śluzowa jamy ustnej, cyklosporyna, immunomodulacja, immunomodulator, immunostymulacja, immunosupresja, interakcja farmakokinetyczna, jeżówka purpurowa, kortykosteroid systemowy, kromon, lek immunosupresyjny, lek przeciwbólowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwzapalny, lek rozszerzający oskrzela, lizat bakteryjny, mechanizm działania leku, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, odpowiedź immunologiczna, takrolimus, układ odpornościowy, wchłanianie systemowe, żeń-szeń
Leksykon leków
Interakcje leku – Panadol Rapid 500 mg

Paracetamol, substancja czynna preparatu Panadol Rapid, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Leki prokinetyczne (metoklopramid, domperidon) przyspieszają wchłanianie paracetamolu, natomiast kolestyramina je opóźnia, co może wpływać na skuteczność terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z doustnymi antykoagulantami (np. warfaryna), gdzie regularne stosowanie paracetamolu nasila działanie przeciwzakrzepowe, zwiększając ryzyko krwawień (konieczne monitorowanie INR). Leki indukujące enzymy wątrobowe (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna) zwiększają ryzyko hepatotoksyczności nawet przy standardowych dawkach paracetamolu. Dodatkowo, salicylamid wydłuża czas wydalania paracetamolu, a kofeina wzmacnia jego działanie przeciwbólowe. Interakcje z inhibitorami MAO mogą wywołać pobudzenie psychoruchowe i hipertermię, a łączone stosowanie z NLPZ zwiększa ryzyko nefrotoksyczności, szczególnie u pacjentów z istniejącą dysfunkcją nerek.
choroba wątroby, domperidon, doustny antykoagulant, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, kofeina, kolestyramina, kumaryna, lek prokinetyczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolit NAPQI, metoklopramid, nefropatia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, paracetamol, ryfampicyna, salicylamid, uszkodzenie hepatocytów, warfaryna, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Atozet 10 mg + 80 mg

Produkt leczniczy Atozet, zawierający atorwastatynę i ezetymib, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem atorwastatyny przez enzym CYP3A4 oraz transportem przez białka OATP1B1, OATP1B3, MDR1 i BCRP. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, klarytromycyna, itrakonazol) mogą zwiększać stężenie atorwastatyny w osoczu nawet 4,4-9,4-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy. W przypadku konieczności jednoczesnego stosowania zaleca się ograniczenie dawki Atozet do 10 mg atorwastatyny i 10 mg ezetymibu na dobę oraz ścisłe monitorowanie pacjenta. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. erytromycyna, diltiazem) zwiększają stężenie atorwastatyny 1,5-3,3-krotnie, co również wymaga dostosowania dawki i monitorowania klinicznego. Inhibitory BCRP (elbaswir, grazoprewir) podnoszą stężenie atorwastatyny 1,9-krotnie, a ich stosowanie wymaga ograniczenia dawki do 10 mg + 20 mg na dobę. Ponadto, równoczesne podawanie fibratów (fenofibrat, gemfibrozyl) zwiększa stężenie ezetymibu 1,5-1,7-krotnie i podnosi ryzyko miopatii, dlatego ich łączna terapia jest niezalecana.
atorwastatyna, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, boceprewir, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, daptomycyna, delawirdyna, digoksyna, diltiazem, efawirenz, elbaswir, erytromycyna, ezetymib, fenofibrat, fluindion, flukonazol, gemfibrozyl, glekaprewir, grazoprewir, hepatotoksyczność, inhibitor białka transportowego, inhibitor cytochromu CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, kolestyramina, kwas fibrynowy, kwas fusydowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, polipeptydy 1B1, pozakonazol, rabdomioliza, ryfampicyna, styrypentol, telitromycyna, transportery wątrobowe, warfaryna, werapamil, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Voquily 1 mg/ml

Melatonina zawarta w preparacie Voquily (1 mg/ml) jest metabolizowana głównie przez enzym CYP1A2, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina, powodują znaczący wzrost stężenia melatoniny (17-krotny wzrost AUC i 12-krotny wzrost Cmaks), co wymaga bezwzględnego unikania jednoczesnego stosowania. Inne substancje hamujące CYP1A2, jak 5- lub 8-metoksypsoralen, cymetydyna, estrogeny, chinolony oraz kofeina, również zwiększają poziom melatoniny, co wymaga zachowania ostrożności i monitorowania pacjenta. Z kolei induktory CYP1A2, takie jak karbamazepina, ryfampicyna oraz palenie tytoniu, obniżają stężenie melatoniny, co może wymagać dostosowania dawki i monitorowania skuteczności terapii.
antagonista witaminy K, benzodiazepina, beta-adrenolityk, chinolon, cymetydyna, cytochrom P450, doustny środek antykoncepcyjny, działanie hipotensyjne, działanie przeciwzakrzepowe, efekt sedatywny, estrogen, fluwoksamina, hormonalna terapia zastępcza, ibuprofen, imipramina, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP1A2, karbamazepina, kofeina, kwas acetylosalicylowy, metabolizm melatoniny, metoksypsoralen, midazolam, niebenzodiazepinowy lek nasenny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nifedypina, ryfampicyna, temazepam, tiorydazyna, warfaryna, zaleplon, zolpidem, zopiklon
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibandronic Acid Viatris 150 mg

Kwas ibandronowy, substancja czynna preparatu Ibandronic Acid Viatris, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, głównie związane z chelatowaniem przez wielowartościowe kationy, takie jak wapń (np. mleko, nabiał), glin, magnez i żelazo, co znacząco zmniejsza jego biodostępność po podaniu doustnym. Zaleca się przyjmowanie leku na czczo, po minimum 6 godzinach od ostatniego posiłku, oraz wstrzymanie się od jedzenia przez co najmniej 1 godzinę po podaniu. Preparat jest wydalany przez nerki bez biotransformacji i nie wpływa na aktywność izoenzymów cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji metabolicznych. Leki zobojętniające sok żołądkowy oraz suplementy wapnia również wymagają zachowania co najmniej 6-godzinnego odstępu przed i 1-godzinnego po przyjęciu kwasu ibandronowego, aby uniknąć obniżenia jego wchłaniania.
biodostępność kwasu ibandronowego, bisfosfonian, bloker receptora H2, chelatowanie, cytochrom P450, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja metaboliczna, kwas acetylosalicylowy, kwas ibandronowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, pH żołądka, podrażnienie przewodu pokarmowego, ranitydyna, wielowartościowy kation
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Baladex (50 mg + 30 mg)/5 ml

Produkt leczniczy Baladex, zawierający 50 mg teofiliny i 30 mg gwajafenezyny na 5 ml syropu, nie posiada kompleksowych badań przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania mieszaniny tych dwóch substancji czynnych. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych (myszy, szczury, króliki) wykazano, że teofilina podawana w okresie organogenezy wywołuje efekty teratogenne, prowadzące do wad rozwojowych płodu. Brak jest jednak szczegółowych danych dotyczących dawki, charakteru wad oraz parametrów badań. Ponadto, dokumentacja nie zawiera informacji o toksyczności, mutagenności czy kancerogenności gwajafenezyny, ani o potencjalnych interakcjach farmakodynamicznych i farmakokinetycznych między teofiliną a gwajafenezyną w badaniach przedklinicznych.
działanie niepożądane, efekt teratogenny, gwajafenezyna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kancerogenność, mutagenność, organogeneza, pierwszy trymestr ciąży, praktyka kliniczna, stosunek korzyści do ryzyka, teofilina, toksyczność, wada rozwojowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Memantine Vipharm 20 mg

Memantyna, jako antagonista receptorów NMDA, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Szczególną ostrożność zaleca się przy jednoczesnym stosowaniu memantyny z lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy, takimi jak L-dopa, agoniści receptorów dopaminergicznych oraz leki antycholinergiczne, gdzie obserwuje się nasilenie ich działania. Z kolei memantyna może osłabiać efektywność barbituranów i neuroleptyków, co wymaga monitorowania skuteczności terapii i ewentualnej korekty dawek. Istotne jest unikanie kojarzenia memantyny z amantadyną, ketaminą i dekstrometorfanem ze względu na wysokie ryzyko psychozy farmakotoksycznej oraz nasilenia działań niepożądanych. Ponadto, interakcje farmakokinetyczne dotyczą leków wydalanych przez nerkowy układ transportu kationów, takich jak cymetydyna, ranitydyna, prokainamid, chinidyna, chinina i nikotyna, które mogą osiągać zwiększone stężenia w osoczu, co wymaga monitorowania i dostosowania dawkowania.
agonista receptorów dopaminergicznych, amantadyna, antagonista receptorów NMDA, baklofen, barbitural, chinidyna, chinina, cymetydyna, czas protrombinowy, dantrolen, dekstrometorfan, donepezyl, farmakokinetyka galantaminy, fenytoina, hydrochlorotiazyd, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketamina, L-DOPA, lek antycholinergiczny, lek przeciwzakrzepowy, lek zmniejszający napięcie mięśni szkieletowych, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nerkowy układ transportu kationów, neuroleptyk, nikotyna, prokainamid, psychoza farmakotoksyczna, ranitydyna, warfaryna
Leksykon substancji czynnych
Famotydyna – Właściwości farmakokinetyczne

Famotydyna wykazuje liniową farmakokinetykę z biodostępnością doustną na poziomie 40-45% i absorpcją 40-50% dawki. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po podaniu 40 mg wynosi 199,2 ± 61,8 ng/ml i osiągane jest w ciągu 1-3 godzin. Lek charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (15-20%) oraz minimalnym metabolizmem pierwszego przejścia, głównie w wątrobie przez S-oksydację do nieaktywnego sulfotlenku famotydyny. Okres półtrwania u pacjentów z prawidłową czynnością nerek wynosi 2,5-4 godziny, a wydalanie z moczem obejmuje 65-70% dawki, z czego 25-30% w formie niezmienionej. Klirens nerkowy mieści się w zakresie 250-450 ml/min, co wskazuje na udział wydzielania kanalikowego. Famotydyna nie jest usuwalna przez hemodializę, co ma istotne znaczenie w terapii pacjentów z niewydolnością nerek.
antagonista receptorów H2, biodostępność, czynność nerek, dysfagia, famotydyna, farmakokinetyka, hemodializa, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, lek zobojętniający, metabolizm pierwszego przejścia, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, płyn mózgowo-rdzeniowy, przewód pokarmowy, S-oksydacja, stężenie maksymalne w osoczu, sulfotlenek famotydyny, węglan wapnia, wiązanie z białkami osocza, wodorotlenek magnezu, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Actikerall (5 mg + 100 mg)/g

Actikerall, zawierający fluorouracyl (5 mg/g) i kwas salicylowy (100 mg/g), wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, głównie związane z metabolizmem fluorouracylu przez enzym dehydrogenazę dihydropirymidynową (DPD). Hamowanie DPD przez przeciwwirusowe analogi nukleozydów, takie jak brywudyna i sorywudyna, prowadzi do drastycznego wzrostu stężenia fluorouracylu w osoczu i zwiększenia toksyczności, co wymaga zachowania co najmniej 4-tygodniowej przerwy między podaniem tych leków. Ponadto, fluorouracyl może zwiększać stężenie fenytoiny, co wiąże się z ryzykiem zatrucia. Kwas salicylowy, mimo ograniczonego wchłaniania ogólnoustrojowego z preparatu, może wchodzić w interakcje z metotreksatem (zwiększając jego toksyczność poprzez wypieranie z białek osocza i hamowanie wydalania nerkowego) oraz z pochodnymi sulfonylomocznika (nasila ich działanie hipoglikemizujące). W przypadku przypadkowego podania analogów nukleozydów u pacjentów leczonych fluorouracylem, konieczne jest intensywne postępowanie kliniczne, w tym hospitalizacja i profilaktyka zakażeń oraz odwodnienia.
analogi nukleozydów, brywudyna, dehydrogenaza dihydropirymidynowa, działanie hipoglikemizujące, działanie niepożądane, fenytoina, fluorouracyl, interakcja farmakokinetyczna, kwas salicylowy, metotreksat, monitoring glikemii, opatrunek okluzyjny, pochodne sulfonylomocznika, roztwór na skórę, toksyczność fluorouracylu, wchłanianie ogólnoustrojowe, zatrucie fenytoiną
Leksykon leków
Interakcje leku – Lefisyo 5 mg/ml

Lewometadon wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na skuteczność terapii oraz bezpieczeństwo pacjenta. Przeciwwskazane jest łączenie lewometadonu z inhibitorami MAO (np. fenelzyna, tranylcypromina) ze względu na ryzyko zagrażających życiu działań na OUN, układ oddechowy i krążenie. Również pentazocyna i buprenorfina mogą wywoływać zespół odstawienia u pacjentów leczonych lewometadonem. Istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania lewometadonu z alkoholem, benzodiazepinami, gabapentynoidami oraz silnymi opioidami, gdyż nasila to depresję ośrodkowego układu nerwowego i oddechowego, zwiększając ryzyko sedacji, śpiączki i zgonu. Ponadto, leki przeciwnadciśnieniowe (np. klonidyna, prazosyna) mogą nasilać działanie lewometadonu.
alfa-kwaśna glikoproteina, antybiotyk makrolidowy, autonomiczny układ nerwowy, barbiturany, benzodiazepina, cytochrom P450, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, gabapentynoidy, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor enzymu wątrobowego, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwretrowirusowy, lek przeciwwirusowy, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, metabolizm enzymatyczny, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna fenotiazyny, SNRI, SSRI, zaburzenie nerwowo-mięśniowe, zespół odstawienia, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kefrenex 100 mg

Kwetiapina, substancja czynna leku Kefrenex, charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, niezależną od przyjmowania pokarmu. W stanie stacjonarnym maksymalne stężenie molowe aktywnego metabolitu norkwetiapiny stanowi około 35% stężenia substancji macierzystej. Zarówno kwetiapina, jak i norkwetiapina wykazują liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych (300-800 mg/dobę). Kwetiapina wiąże się z białkami osocza w około 83%, a jej metabolizm odbywa się głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymu CYP3A4. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 7 godzin dla kwetiapiny i 12 godzin dla norkwetiapiny. Mniej niż 5% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej, a metabolity eliminowane są głównie przez nerki (73% w moczu). Ryzyko interakcji farmakokinetycznych jest niskie, gdyż kwetiapina i jej metabolity są słabymi inhibitorami cytochromu P450 przy stężeniach znacznie przekraczających te terapeutyczne.
aktywny metabolit, biodostępność, cytochrom P450, dysfagia, inhibitor izoenzymów, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens leku, kwetiapina, liniowa farmakokinetyka, maksymalne stężenie leku, metabolizm wątrobowy, norkwetiapina, okres półtrwania w fazie eliminacji, poalkoholowa marskość wątroby, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, stężenie molowe, wartość AUC, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie radioizotopem
Leksykon leków
Interakcje leku – Teriflunomide +pharma 14 mg

Teriflunomid wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez modulację enzymów cytochromu P450 oraz białek transportowych, co wpływa na stężenia teriflunomidu i leków współstosowanych. Silni induktorzy CYP (np. ryfampicyna 600 mg/dobę przez 22 dni) obniżają ekspozycję na teriflunomid o około 40%, co może zmniejszać jego skuteczność terapeutyczną. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania cholestyraminy i węgla aktywowanego, które szybko i znacząco redukują stężenie teriflunomidu poprzez przerwanie krążenia jelitowo-wątrobowego. Teriflunomid jest inhibitorem CYP2C8, co powoduje wzrost stężeń leków takich jak repaglinid (Cₘₐₓ ↑1,7x, AUC ↑2,4x), paklitaksel, pioglitazon i rozyglitazon, wymagając ostrożności i ewentualnej korekty dawek. Ponadto, teriflunomid zwiększa stężenia składników doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol: Cₘₐₓ ↑1,58x, AUC ↑1,54x; lewonorgestrel: Cₘₐₓ ↑1,33x, AUC ↑1,41x), co należy uwzględnić przy ich doborze i dawkowaniu.
alosetron, atorwastatyna, benzylopenicylina, białko oporności raka piersi, cefaklor, cholestyramina, cymetydyna, cyprofloksacyna, cytochrom P450, daunorubicyna, doksorubicyna, doustny środek antykoncepcyjny, duloksetyna, działanie hepatotoksyczne, dziurawiec zwyczajny, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, furosemid, hepatotoksyczność, indometacyna, induktor CYP1A2, induktor CYP2B6, induktor cytochromu P450, inhibitor CYP2C8, inhibitor OAT3, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketoprofen, krążenie jelitowo-wątrobowe, lewonorgestrel, metabolizm wątrobowy, metotreksat, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nateglinid, paklitaksel, parametry funkcji wątroby, pioglitazon, polipeptyd transportujący aniony organiczne, prawastatyna, reduktaza HMG-CoA, repaglinid, rozuwastatyna, rozyglitazon, ryfampicyna, sulfasalazyna, symwastatyna, teofilina, teriflunomid, toksyczność hepatocytów, topotekan, tyzanidyna, warfaryna, węgiel aktywowany, zaburzenie czynności wątroby, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Nutryelt Pediatric –

Produkt leczniczy NUTRYELT PEDIATRIC, będący koncentratem do sporządzania roztworu do infuzji zawierającym mikroelementy: cynk (100 μg/ml, 1,53 μmol/ml), miedź (20 μg/ml, 0,315 μmol/ml), mangan (0,5 μg/ml, 0,0091 μmol/ml), jod (1 μg/ml, 0,0079 μmol/ml) oraz selen (2 μg/ml, 0,0253 μmol/ml), nie posiada dedykowanych badań klinicznych dotyczących interakcji lekowych. Ze względu na właściwości farmakokinetyczne i farmakodynamiczne poszczególnych pierwiastków, istnieje potencjał do interakcji z lekami takimi jak antybiotyki z grupy tetracyklin i chinolonów (zmniejszenie wchłaniania cynku), penicylamina (zmniejszenie wchłaniania cynku i miedzi), preparaty żelaza (konkurencja wchłaniania z cynkiem i manganem), leki przeciwtarczycowe (zmniejszenie skuteczności przez jod), lit (nasilenie działania jodu na tarczycę) oraz cisplatyna (zwiększone wydalanie selenu). Produkt ma pH 2,7-3,3, co wymaga uwagi przy łączeniu z innymi roztworami do infuzji ze względu na możliwe interakcje chemiczne.
antybiotyk aminoglikozydowy, chinolony, cisplatyna, farmaceuta kliniczny, homeostaza cynku, interakcja chemiczna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, lek immunosupresyjny, lek przeciwtarczycowy, metabolizm miedzi, mieszanina do żywienia pozajelitowego, penicylamina, pierwiastki śladowe, preparat żelaza, środek kontrastowy zawierający jod, tetracykliny, właściwości farmakologiczne, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Chlorek metylorozanilinowy – Interakcje

Chlorek metylorozanilinowy, obecny w preparatach Gencjana 0,5% roztwór wodny oraz Gencjana 1% roztwór spirytusowy, wykazuje istotne interakcje farmaceutyczne i biologiczne, które mogą obniżać jego skuteczność antyseptyczną. Najważniejsze z nich to adsorpcja przez koloidalny uwodniony krzemian glinu (bentonit), co znacząco zmniejsza biodostępność substancji czynnej, oraz obniżenie pH środowiska aplikacji przez substancje zakwaszające, które redukuje aktywność przeciwdrobnoustrojową. Ponadto, obecność ropy i innych wydzielin patologicznych wiąże i inaktywuje chlorek metylorozanilinowy, co wymaga dokładnego oczyszczenia rany przed aplikacją preparatu. Warto podkreślić, że Gencjana 1% roztwór spirytusowy zawiera alkohol etylowy, który może nasilać działanie drażniące na uszkodzoną skórę lub błony śluzowe, co wymaga ostrożności podczas stosowania.
alkohol etylowy, bentonit, biodostępność, błona śluzowa, chlorek metylorozanilinowy, działanie antyseptyczne, działanie drażniące, działanie przeciwdrobnoustrojowe, efekt addytywny, interakcja biologiczna, interakcja farmaceutyczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, interakcja fizykochemiczna, krzemian glinu, proces metaboliczny, profil farmakokinetyczny, rana zakażona, ropa, substancja czynna, wydzielina fizjologiczna, wydzielina patologiczna, zakwaszenie
Leksykon leków
Interakcje leku – Ifapidin 250 mg

Tyklopidyna chlorowodorek, stosowana jako lek przeciwagregacyjny, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z lekami wpływającymi na hemostazę, takimi jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), inne inhibitory agregacji płytek, pochodne kwasu salicylowego (w tym ASA), doustne leki przeciwzakrzepowe oraz heparyny, które zwiększają ryzyko krwawień i wymagają ścisłego monitorowania klinicznego oraz laboratoryjnego (np. częstsza kontrola INR i APTT). Ponadto, tyklopidyna wpływa na metabolizm leków takich jak teofilina (zwiększenie stężenia w osoczu), fenytoina (ryzyko toksyczności), cyklosporyna (możliwe zmniejszenie stężenia) oraz digoksyna (około 15% zmniejszenie stężenia), co wymaga regularnej kontroli stężeń i ewentualnej modyfikacji dawkowania. Wydłużenie biologicznego okresu półtrwania leków metabolizowanych przez cytochrom P450 o około 25% podkreśla konieczność ostrożności przy lekach o wąskim indeksie terapeutycznym.
antagonista wapnia, antypiryna, beta-adrenolityk, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450, czas APTT, digoksyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, fenobarbital, fenytoina, hamowanie agregacji płytek krwi, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, hepatotoksyczność, hepatotoksyczny, indeks terapeutyczny, inhibitor agregacji płytek, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek zobojętniający, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pentoksyfilina, pochodna kwasu salicylowego, propranolol, ryzyko krwawień, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, stent naczyniowy, teofilina, tyklopidyna, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik INR
Leksykon leków
Interakcje leku – Fusicutan plus (20 mg + 1 mg)/g

Fusicutan plus to preparat zawierający kwas fusydynowy (20 mg/g) oraz betametazon (1 mg/g, w postaci betametazonu walerianianu). Kwas fusydynowy stosowany miejscowo nie wykazuje klinicznie istotnych interakcji farmakologicznych z innymi lekami, co wynika z ograniczonej absorpcji ogólnoustrojowej. Natomiast betametazon, mimo miejscowego podania, może przenikać do krążenia ogólnego, co stwarza potencjalne ryzyko interakcji, zwłaszcza z innymi kortykosteroidami i lekami immunosupresyjnymi. Ryzyko to wzrasta przy stosowaniu na dużych powierzchniach skóry, długotrwałej terapii, pod opatrunkami okluzyjnymi oraz u pacjentów z zaburzeniami bariery skórnej.
absorpcja ogólnoustrojowa, betametazon, betametazonu walerianian, działanie niepożądane kortykosteroidów, efekt immunosupresyjny, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakolog kliniczny, hormon steroidowy, immunosupresja, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid, kwas fusydynowy, lek immunosupresyjny, lek steroidowy, metabolizm kortykosteroidów, opatrunek okluzyjny, przenikanie betametazonu, stosowanie miejscowe, zaburzenie bariery skórnej
Leksykon leków
Interakcje leku – Xaleba 30 mg

Etorykoksyb, substancja czynna preparatu XALEBA, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o różnym znaczeniu klinicznym. W dawce 120 mg/dobę zwiększa INR o około 13% u pacjentów leczonych warfaryną, co wymaga ścisłego monitorowania czasu protrombinowego. NLPZ, w tym etorykoksyb, mogą osłabiać działanie leków moczopędnych, inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, zwiększając ryzyko ostrej niewydolności nerek. Etorykoksyb nie wpływa na działanie małych dawek kwasu acetylosalicylowego (81 mg/dobę), ale zwiększa ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego przy jednoczesnym stosowaniu większych dawek ASA lub innych NLPZ. W przypadku cyklosporyny i takrolimusu konieczne jest monitorowanie funkcji nerek ze względu na potencjalne nasilenie nefrotoksyczności. Etorykoksyb zmniejsza wydalanie litu, co prowadzi do wzrostu jego stężenia w osoczu, a dawka 120 mg zwiększa stężenie metotreksatu o 28% i zmniejsza jego klirens nerkowy o 13%, co wymaga monitorowania toksyczności.
antagonista receptora angiotensyny II, antykoncepcja doustna, cyklooksygenaza, cyklosporyna, cytochrom P, czas protrombinowy, digoksyna, działanie antyagregacyjne, działanie nefrotoksyczne, estrogen skoniugowany, etorykoksyb, etynyloestradiol, hormonalna terapia zastępcza, induktor enzymatyczny, inhibitor ACE, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, izoenzym SULT1E1, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, lit pierwiastek, metotreksat, mikonazol, minoksydyl, NLPZ, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, prednizolon, prednizon, profilaktyka chorób układu krążenia, ryfampicyna, salbutamol, sulfotransferaza, takrolimus, toksyczność digoksyny, warfaryna, worykonazol, żel doustny
Leksykon substancji czynnych
Linezolid – Interakcje

Linezolid, jako odwracalny, nieselektywny inhibitor monoaminooksydazy (IMAO), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie linezolidu z innymi inhibitorami MAO, selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), opioidami oraz lekami serotoninergicznymi, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, objawiającego się dezorientacją, majaczeniem, drżeniem, zaczerwienieniem twarzy, nadmierną potliwością i wysoką gorączką. Linezolid nasila również wzrost ciśnienia tętniczego wywołany przez pseudoefedrynę i fenylopropanolaminę, powodując wzrost ciśnienia skurczowego o 30-40 mmHg, co wymaga stopniowego dostosowywania dawek leków wazopresyjnych. Ponadto, należy unikać spożywania nadmiernych ilości pokarmów bogatych w tyraminę (>100 mg), takich jak dojrzałe sery, wyciągi z drożdży, niedestylowane napoje alkoholowe i fermentowane produkty sojowe, aby zapobiec potencjalnemu wzrostowi ciśnienia tętniczego.
ciśnienie tętnicze, cytochrom P450, dekstrometorfan, fenylopropanolamina, hamowanie monoaminooksydazy, inhibitor monoaminooksydazy, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja serotoninergiczna, izoenzym CYP, izoenzym cytochromu P450, lek przeciwdepresyjny, lek serotoninergiczny, lek wazopresyjny, linezolid, nadciśnienie tętnicze, parametry krzepnięcia, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna, reakcja disulfiramowa, receptor dopaminergiczny, ryfampicyna, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, stężenie stacjonarne, tyramina, warfaryna, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Revalid –

Produkt leczniczy Revalid wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z wybranymi grupami leków. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego stosowania z przeciwbakteryjnymi sulfonamidami, ze względu na obecność 20 mg kwasu p-aminobenzoesowego w jednej kapsułce, który antagonizuje działanie sulfonamidów, osłabiając ich skuteczność. Ponadto, Revalid wpływa na wchłanianie i metabolizm leków dopaminergicznych, zwłaszcza lewodopy, co może prowadzić do zmniejszenia efektywności terapii choroby Parkinsona. W związku z tym zaleca się odstawienie Revalidu podczas terapii sulfonamidami oraz unikanie jego stosowania u pacjentów przyjmujących lewodopę bez konsultacji lekarskiej.
choroba Parkinsona, DL-metionina, interakcja antagonistyczna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kwas p-aminobenzoesowy, L-cystyna, lek dopaminergiczny, lewodopa, pirydoksyna, podrażnienie błony śluzowej, sulfonamid przeciwbakteryjny, suplementacja żelaza, tiamina, witamina z grupy B
Leksykon substancji czynnych
Latanoprost – Interakcje

Latanoprost, stosowany miejscowo w leczeniu jaskry i nadciśnienia ocznego, może wchodzić w istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, zwłaszcza gdy jest podawany w preparatach skojarzonych z tymololem. Najważniejszą interakcją jest paradoksalne zwiększenie ciśnienia wewnątrzgałkowego przy jednoczesnym stosowaniu dwóch lub więcej analogów prostaglandyn, co może prowadzić do klinicznie istotnego pogorszenia kontroli ciśnienia wewnątrzgałkowego. Preparaty zawierające latanoprost z tymololem wykazują szerokie spektrum interakcji, w tym nasilenie działania hipotensyjnego i bradykardii przy jednoczesnym stosowaniu doustnych antagonistów kanałów wapniowych, beta-adrenolityków, leków przeciwarytmicznych (w tym amiodaronu), glikozydów naparstnicy, parasympatykomimetyków oraz guanetydyny. Ponadto inhibitory CYP2D6 (chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna) mogą nasilać ogólnoustrojową beta-blokadę poprzez zmniejszenie metabolizmu tymololu.
adrenalina, analog prostaglandyny, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, beta-blokada, bradykardia, chinidyna, ciśnienie wewnątrzgałkowe, działanie hipotensyjne, fluoksetyna, glikozyd naparstnicy, guanetydyna, hipoglikemia, inhibitor CYP2D6, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, jaskra i nadciśnienie oczne, klonidyna, latanoprost z tymololem, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, mechanizm działania, niedociśnienie tętnicze, parasympatykomimetyk, paroksetyna, substancja czynna
Leksykon substancji czynnych
Sód – Interakcje

W praktyce klinicznej sód odgrywa kluczową rolę w utrzymaniu homeostazy wodno-elektrolitowej oraz funkcjonowaniu układu nerwowego i mięśniowego, a jego interakcje z lekami mają istotne znaczenie terapeutyczne. Diuretyki pętlowe i tiazydowe zwiększają wydalanie sodu, co może prowadzić do hiponatremii, natomiast diuretyki oszczędzające potas (spironolakton, triamteren, amiloryd) sprzyjają retencji sodu i hiperkaliemii. Inhibitory ACE (kaptopryl, enalapryl) oraz antagoniści receptora angiotensyny II (losartan, walsartan) mogą zwiększać retencję sodu, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek. Zaburzenia gospodarki sodowej wpływają na toksyczność glikozydów nasercowych (digoksyna) i stężenie litu, co wymaga monitorowania stężeń elektrolitów i leków o wąskim indeksie terapeutycznym. Leki immunosupresyjne (cyklosporyna, takrolimus) zwiększają retencję sodu i potasu, a mykofenolan mofetylu w połączeniu z acyklowirem podnosi AUC acyklowiru i metabolitu, co wymaga kontroli funkcji nerek i poziomu leków.
antagonista receptora angiotensyny II, ceftriakson, ciągła terapia nerkozastępcza, dializa otrzewnowa, diuretyk oszczędzający potas, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, dysfagia, funkcja nerek, glikozyd nasercowy, hiperfosfatemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiponatremia, hormon adrenokortykotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroidy, lek moczopędny, mykofenolan mofetylu, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, retencja sodu, równowaga wodno-elektrolitowa, toksyczność digoksyny, wąski indeks terapeutyczny, wydalanie nerkowe leków, zaburzenie funkcji nerek, zagęstnik żywności, zasadowica metaboliczna
Leksykon leków
Interakcje leku – Vertisan 24 24 mg

Betahistyna dichlorowodorku, składnik aktywny preparatu Vertisan 24, charakteryzuje się ograniczoną dokumentacją dotyczącą interakcji lekowych, co wynika z braku kompleksowych badań klinicznych oraz niejednoznacznej identyfikacji enzymu metabolizującego. Badania in vitro wskazują na brak istotnego wpływu betahistyny na izoenzymy cytochromu P450, co sugeruje niskie ryzyko interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez ten układ. Istotne jest jednak potencjalne hamowanie metabolizmu betahistyny przez inhibitory monoaminooksydazy (MAO), w tym selektywne inhibitory MAO-B, np. selegilinę, co może prowadzić do zwiększenia stężenia betahistyny i nasilenia działań niepożądanych. Ponadto, ze względu na strukturalne podobieństwo do histaminy, betahistyna wykazuje farmakodynamiczne interakcje z lekami przeciwhistaminowymi, prowadzące do wzajemnego osłabienia efektów terapeutycznych, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania.
autonomiczny układ nerwowy, betahistyna dichlorowodorek, działanie naczyniorozszerzające, efekt wazodylatacyjny, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja betahistyny z alkoholem, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzymy cytochromu P450, lek parasympatykolityczny, lek przeciwhistaminowy, lek psychotropowy, lek rozszerzający naczynia krwionośne, lek trankwilizujący, lek uspokajający, metabolizm betahistyny, neuroleptyk, parametr hemodynamiczny, selegilina, selektywny inhibitor MAO-B, układ nerwowy, układ przedsionkowy, zaburzenie układu przedsionkowego, zespół odstawienia
Leksykon leków
Interakcje leku – Micafungin Viatris 100 mg

Mykafungina, substancja czynna produktu Micafungin Viatris, wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez izoenzym CYP3A, co przekłada się na stosunkowo niewielkie ryzyko klinicznie istotnych interakcji w porównaniu z innymi lekami przeciwgrzybiczymi. Badania u osób zdrowych wykazały brak konieczności dostosowania dawki mykafunginy podczas jednoczesnego stosowania z lekami immunosupresyjnymi (mykofenolan mofetylu, cyklosporyna, takrolimus, prednizolon, syrolimus), przeciwnadciśnieniowymi (nifedypina), przeciwgrzybiczymi (flukonazol, itrakonazol, worykonazol, amfoterycyna B), przeciwwirusowymi (rytonawir) oraz przeciwprątkowymi (ryfampicyna). Niemniej jednak, mykafungina zwiększa biodostępność itrakonazolu o 22%, syrolimusu o 21% oraz nifedypiny o 18%, co wymaga monitorowania pacjentów pod kątem potencjalnej toksyczności i ewentualnej korekty dawek tych leków.
amfoterycyna B, biodostępność, cyklosporyna, dehydrogenaza alkoholowa, dezoksycholan amfoterycyny B, farmakokinetyka mykafunginy, flukonazol, infekcja grzybicza, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, itrakonazol, izoenzym CYP3A, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwprątkowy, lek przeciwwirusowy, Micafungin Viatris, mykafungina, mykofenolan mofetylu, nifedypina, odpowiedź immunologiczna, pole pod krzywą stężenia, prednizolon, ryfampicyna, rytonawir, syrolimus, takrolimus, terapia skojarzona, worykonazol
Leksykon substancji czynnych
Ludzki czynnik von Willebranda – Interakcje

Ludzki czynnik von Willebranda, obecny w preparacie EMOCLOT, charakteryzuje się aktywnością kofaktora rystocetyny (RCO) wynoszącą nie mniej niż 10 j.m./ml dla dawki 500 j.m./10 ml oraz 20 j.m./ml dla dawki 1000 j.m./10 ml. Dotychczasowe badania kliniczne nie wykazały istotnych interakcji farmakokinetycznych ani farmakodynamicznych z innymi lekami. Teoretyczne interakcje farmakodynamiczne mogą wystąpić z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna, acenokumarol) oraz przeciwpłytkowymi (np. ASA, klopidogrel), co wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia i indywidualizacji dawkowania. Desmopresyna (DDAVP) może wykazywać efekt synergistyczny poprzez zwiększenie uwalniania endogennego czynnika von Willebranda, co potencjalnie nasila efekt terapeutyczny. Alkohol, mimo braku bezpośrednich interakcji, może wpływać na metabolizm wątrobowy i funkcję płytek, co wymaga ostrożności w jego spożywaniu podczas terapii.
acenokumarol, agregacja płytek krwi, antybiotyk aminoglikozydowy, białko osoczowe, czynnik VIII krzepnięcia krwi, czynnik von Willebranda, czynniki krzepnięcia, desmopresyna, dostępność biologiczna, działanie przeciwpłytkowe, efekt synergistyczny, efekt terapeutyczny, farmakokinetyka czynnika, funkcja płytek krwi, funkcja wątroby, hemostaza, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens czynnika, klopidogrel, kofaktor rystocetyny, koncentrat czynników krzepnięcia, kwas acetylosalicylowy, lek hepatotoksyczny, lek nefrotoksyczny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm wątrobowy, parametry krzepnięcia, populacja pediatryczna, preparat osoczopochodny, tendencja do krwawień, układ krzepnięcia, warfaryna
Leksykon substancji czynnych
Aletris farinosa – Interakcje

Aletris farinosa, stosowana w homeopatycznym preparacie Pascofemin w stężeniu D3 (0,75 g na 10 g kropli doustnych), nie wykazuje udokumentowanych interakcji z innymi lekami w dostępnej dokumentacji. Preparat zawiera 34% (V/V) etanolu, co może potencjalnie nasilać działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy przy jednoczesnym spożyciu alkoholu oraz wpływać na metabolizm leków, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami wątroby. Zaleca się ostrożność w stosowaniu u osób przyjmujących leki o wąskim indeksie terapeutycznym, w tym hormonalne (HTZ, antykoncepcja), przeciwzakrzepowe (np. warfaryna, acenokumarol) oraz immunomodulujące, ze względu na możliwe teoretyczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, w tym potencjalne zmiany stężenia leków metabolizowanych przez układ CYP450.
antykoncepcja hormonalna, cytochrom P450, depresja OUN, etanol, farmakodynamika i farmakokinetyka, hormonalna terapia zastępcza, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, lek hormonalny, lek immunomodulujący, lek przeciwzakrzepowy, medycyna oparta na dowodach, metabolizm CYP450, monitorowanie INR, parametr krzepnięcia, Pascofemin, produkt homeopatyczny, suplement diety, układ odpornościowy, wąski indeks terapeutyczny, zaburzenie ginekologiczne, zaburzenie wątroby
Leksykon substancji czynnych
Rtęć rozpuszczalna Hahnemanna – Interakcje

Mercurius solubilis Hahnemanni w rozcieńczeniu homeopatycznym 6CH (0,091 mg) stosowany w preparacie Homeovox nie wykazuje udokumentowanych interakcji farmakokinetycznych ani farmakodynamicznych z lekami konwencjonalnymi, innymi preparatami homeopatycznymi, suplementami diety, substancjami roślinnymi ani alkoholem etylowym. Ze względu na bardzo niskie stężenie substancji czynnej, ryzyko klinicznie istotnych interakcji jest minimalne, co eliminuje konieczność modyfikacji dawkowania czy monitorowania parametrów laboratoryjnych podczas jednoczesnego stosowania z innymi lekami.
alkohol etylowy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, lek konwencjonalny, monitorowanie parametrów laboratoryjnych, nietolerancja substancji, praktyka kliniczna, preparat homeopatyczny, preparat Homeovox, preparat roślinny, rozcieńczenie 6CH, rtęć rozpuszczalna Hahnemanna, sacharoza i laktoza, substancja homeopatyczna, substancja pomocnicza, suplement diety, tabletka drażowana
Leksykon substancji czynnych
Pentaerytrytol – Interakcje

Pentaerytrytol tetraazotan (PETN) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z lekami stosowanymi w terapii układu sercowo-naczyniowego, co wymaga szczególnej ostrożności klinicznej. Współstosowanie PETN (w dawce 20 mg w preparacie Pentaerythritol compositum) z lekami rozszerzającymi naczynia, beta-adrenolitykami, antagonistami wapnia, antagonistami angiotensyny II, inhibitorami ACE oraz diuretykami może prowadzić do nasilonego efektu hipotensyjnego i niedociśnienia tętniczego. Interakcje z neuroleptykami i trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi zwiększają ryzyko niedociśnienia ortostatycznego. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) mogą osłabiać działanie PETN poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn naczyniowych. Szczególnie niebezpieczna jest interakcja z dihydroergotaminą, która zwiększa jej stężenie w osoczu i może prowadzić do przełomu nadciśnieniowego. Alkohol nasila efekt wazodylatacyjny PETN, zwiększając ryzyko objawowego niedociśnienia, dlatego zaleca się jego unikanie podczas terapii.
antagonista angiotensyny II, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, dihydroergotamina, działanie hipotensyjne, działanie hipotensyjne azotanów, efekt hipotensyjny, efekt wazodylatacyjny, glicerol triazotan, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, leczenie skojarzone, lek diuretyczny, nagły zgon sercowy, neuroleptyk, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, organiczny azotan, Pentaerythritol compositum, pentaerytrytol tetraazotan, prostaglandyna naczyniowa, przełom nadciśnieniowy, sildenafil, szlak NO/cGMP, tachykardia odruchowa, tadalafil, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, udar mózgu, wardenafil, zaburzenie perfuzji narządowej, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Neorelium 5 mg/ml

Diazepam ulega licznym interakcjom farmakokinetycznym i farmakodynamicznym, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku. Metabolizm diazepamu odbywa się głównie przez izoenzymy CYP3A i CYP2C19, a inhibitory tych enzymów, takie jak cymetydyna, ketokonazol, fluwoksamina, fluoksetyna i omeprazol, mogą prowadzić do zwiększenia stężenia diazepamu w osoczu oraz przedłużenia jego działania uspokajającego. Ponadto, diazepam może zaburzać metabolizm fenytoiny, co wymaga monitorowania ze względu na ryzyko zmiany skuteczności terapeutycznej i toksyczności. Interakcje farmakodynamiczne obejmują synergistyczne działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy, szczególnie w połączeniu z opioidami, lekami antypsychotycznymi, przeciwdepresyjnymi, nasennymi, przeciwpadaczkowymi, znieczulającymi, przeciwhistaminowymi oraz zwiotczającymi mięśnie, co może skutkować nasileniem sedacji, depresją oddechową, zaburzeniami świadomości i hemodynamicznymi.
benzodiazepina, choroba Parkinsona, cytochrom P450, depresja oddechowa, depresja OUN, diazepam, fenytoina, inhibitor pompy protonowej, inhibitor selektywnego wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek antypsychotyczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwrzodowy, lek znieczulający, lek zwiotczający mięśnie szkieletowe, lewodopa, narkotyczny lek przeciwbólowy, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, schizofrenia, sedacja, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zaburzenie świadomości
Leksykon substancji czynnych
Ziele skrzypu – Interakcje

Ziele skrzypu (Equisetum arvense L., herba) wykazuje działanie diuretyczne, co może wpływać na farmakokinetykę jednocześnie stosowanych leków, zwłaszcza tych o wąskim indeksie terapeutycznym. Potencjalne interakcje obejmują nasilenie działania doustnych leków przeciwzakrzepowych (w tym NLPZ) z ryzykiem krwawień, nasilenie efektu hipoglikemizującego leków obniżających poziom glukozy, zaburzenia homeostazy litu oraz wzmocnienie działania inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO). Ponadto, preparaty zawierające ziele skrzypu mogą przedłużać działanie pentobarbitalu, aminopiryny i paracetamolu, a także hamować wchłanianie β-karotenu, α-tokoferolu i cholesterolu. W przypadku preparatów złożonych, np. zawierających korę dębu (Imupret), istnieje ryzyko zmniejszenia lub zablokowania wchłaniania alkaloidów i leków zasadowych, co wymaga zachowania odpowiednich odstępów czasowych między podaniem leków (min. 2 godziny).
alfa-tokoferol, aminopiryna, beta-karoten, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie diuretyczne, działanie moczopędne, efekt odwadniający, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkaloidami, lek hipoglikemizujący, monitorowanie glikemii, niesteroidowy lek przeciwzapalny, paracetamol, parametry krzepnięcia, pentobarbital, ryzyko krwawienia, sól litu, wąski indeks terapeutyczny, ziele skrzypu
Leksykon leków
Interakcje leku – Aribit 10 mg

Arypiprazol, substancja czynna leku Aribit, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Jego metabolizm odbywa się głównie przez enzymy CYP2D6 i CYP3A4, co determinuje konieczność dostosowania dawki w przypadku jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów tych enzymów, takich jak chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna (zmniejszenie dawki o około 50%) oraz ketokonazol i inne inhibitory CYP3A4 (również zmniejszenie dawki o około 50%). Z kolei induktory CYP3A4, np. karbamazepina, ryfampicyna, powodują znaczące obniżenie stężeń arypiprazolu (zmniejszenie AUC o 73% i Cmax o 68%), co wymaga podwojenia dawki. Famotydyna, słabe inhibitory CYP3A4 (diltiazem) i CYP2D6 (escytalopram) nie powodują istotnych klinicznie zmian i nie wymagają modyfikacji dawkowania. Arypiprazol nie jest metabolizowany przez CYP1A, co eliminuje konieczność dostosowania dawki u palaczy tytoniu.
antagonista receptora H2, chinidyna, dehydroarypiprazol, działanie hipotensyjne, działanie sedatywne, efawirenz, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lamotrygina, lek przeciwnadciśnieniowy, newirapina, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, prymidon, receptor adrenergiczny alfa1, ryfabutyna, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu serotoniny, selektywny inhibitor wychwytu serotoniny i noradrenaliny, SNRI, SSRI, walproinian, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zaburzenie poznawcze, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon substancji czynnych
Szyszka chmielu – Przeciwwskazania stosowania

Szyszka chmielu (Humulus lupulus L., flos) jest stosowana ze względu na właściwości sedatywne i uspokajające, jednak podstawowym przeciwwskazaniem do jej stosowania jest nadwrażliwość na ten surowiec roślinny. Objawy nadwrażliwości mogą obejmować reakcje skórne (świąd, wysypka, pokrzywka), obrzęk naczynioruchowy, objawy ze strony układu oddechowego (duszność, skurcz oskrzeli) oraz w skrajnych przypadkach wstrząs anafilaktyczny. Preparaty takie jak Szyszka chmielu (1 g/g, zioła do zaparzania) oraz Nervomix Forte (zawierający 52,5 mg Lupuli strobilus w kapsułce) nie powinny być stosowane u pacjentów z potwierdzoną alergią na chmiel. W przypadku preparatu Nervomix Forte należy również uwzględnić przeciwwskazania dotyczące innych składników, takich jak korzeń kozłka (210 mg), liść melisy (52,5 mg) oraz ziele dziurawca (35 mg).
antykoncepcja hormonalna, barbiturat, benzodiazepina, cytochrom P450, fitoestrogen, Humulus lupulus, interakcja farmakokinetyczna, korzeń kozłka, lek opioidowy, liść melisy, nadwrażliwość, nowotwór hormonozależny, obrzęk naczynioruchowy, ośrodkowy układ nerwowy, pokrzywka, reakcja alergiczna, skurcz oskrzeli, świąd, szyszka chmielu, Valerianae radix, właściwości sedatywne, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Lercan 20 mg

Lerkanidypina, metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami CYP3A4, takimi jak ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, erytromycyna, troleandomycyna i klarytromycyna, ze względu na ryzyko 15-krotnego wzrostu AUC i 8-krotnego wzrostu Cmax eutomeru S-lerkanidypiny. Również cyklosporyna powoduje 3-krotne zwiększenie stężenia lerkanidypiny i 21% wzrost AUC cyklosporyny, co wyklucza ich jednoczesne stosowanie. Grejpfruty i sok grejpfrutowy hamują metabolizm lerkanidypiny, zwiększając jej biodostępność i nasilenie działania hipotensyjnego, dlatego ich spożycie jest przeciwwskazane podczas terapii. Induktory CYP3A4 (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina, ryfampicyna) mogą osłabiać efekt przeciwnadciśnieniowy lerkanidypiny, co wymaga ostrożności i częstszej kontroli ciśnienia tętniczego.
alfa-adrenolityk, amiodaron, antybiotyk makrolidowy, astemizol, beta-adrenolityk, chinidyna, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, hipotensja ortostatyczna, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwwirusowy, lerkanidypina, metoprolol, midazolam, neuroleptyk, ryfampicyna, rytonawir, sotalol, substrat CYP3A4, symwastatyna, terfenadyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, troleandomycyna, β-metylodigoksyna
Leksykon substancji czynnych
Iloprost – Interakcje

Iloprost (20 µg/ml) wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne, głównie związane z jego działaniem wazodylatacyjnym i przeciwpłytkowym. Skojarzone stosowanie z lekami hipotensyjnymi (inhibitory ACE, sartany, diuretyki, β-adrenolityki, antagoniści wapnia) oraz innymi wazodylatatorami (nitraty, inhibitory PDE-5) może prowadzić do nasilenia spadku ciśnienia tętniczego i ryzyka objawowego niedociśnienia, co wymaga monitorowania ciśnienia i ewentualnej korekty dawki. Ponadto, iloprost nasila działanie przeciwpłytkowe leków przeciwzakrzepowych (heparyna, doustne antykoagulanty) oraz inhibitorów agregacji płytek (kwas acetylosalicylowy, klopidogrel, tyklopidyna, inhibitory PDE3, antagoniści glikoproteiny IIb/IIIa), co znacząco zwiększa ryzyko krwawień i wymaga ścisłego monitorowania klinicznego i parametrów krzepnięcia.
abcyksymab, acenokumarol, alteplaza, anagrelid, antagonista glikoproteiny IIb/IIIa, antagonista wapnia, apiksaban, bloker kanału wapniowego, cilostazol, dabigatran, digoksyna, diklofenak, diuretyk, doustny antykoagulant, działanie hipotensyjne, działanie wazodylatacyjne, edoksaban, eptyfibatyd, hamowanie agregacji płytek krwi, hamowanie czynności płytek krwi, heparyna, heparyna drobnocząsteczkowa, ibuprofen, iloprost, inhibitor ACE, inhibitor agregacji płytek krwi, inhibitor fosfodiesterazy 5, interakcja farmakokinetyczna, interakcja metaboliczna, ketoprofen, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, leki hipotensyjne, leki wazodylatacyjne, mechanizm działania, naproksen, niedociśnienie, nieselektywny inhibitor fosfodiesterazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nitrat, pentoksyfilina, pochodna kumaryny, powikłanie krwotoczne, prasugrel, rozszerzanie naczyń krwionośnych, rywaroksaban, ryzyko krwawień, sartan, tikagrelor, tkankowy aktywator plazminogenu, tyklopidyna, tyrofiban, warfaryna, β-adrenolityk
Leksykon leków
Interakcje leku – L52 –

Preparat homeopatyczny L52, zawierający substancje czynne w wysokich rozcieńczeniach (D1-D6) takie jak Eupatorium perfoliatum, Aconitum napellus, Arnica montana, Belladonna i inne, nie wykazuje udokumentowanych interakcji z innymi lekami. Ze względu na bardzo niskie stężenia składników aktywnych, ryzyko farmakodynamicznych i farmakokinetycznych interakcji jest minimalne. Preparat zawiera jednak etanol w stężeniu 67,5% (v/v), co może teoretycznie nasilać działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy przy jednoczesnym stosowaniu leków sedatywnych, wpływać na metabolizm leków przez enzymy cytochromu P450 oraz wywoływać reakcje disulfiramopodobne w połączeniu z disulfiramem lub metronidazolem. Mimo to, ze względu na niewielką objętość dawki, kliniczne znaczenie tych interakcji jest prawdopodobnie niskie.
choroba wątroby, cytochrom P450, działanie antycholinergiczne, enzymy wątrobowe, hemostaza, indeks terapeutyczny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek antycholinergiczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sedatywny, ośrodkowy układ nerwowy, przewodnictwo sercowe, reakcja disulfiramopodobna, reakcja disulfiramowa, substancja czynna
Leksykon leków
Interakcje leku – Memantine Grindeks 10 mg

Memantyna, jako antagonista receptorów NMDA, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Farmakodynamicznie nasila działanie leków dopaminergicznych (L-dopa, agoniści receptorów dopaminergicznych) oraz leków przeciwcholinergicznych, co może wymagać dostosowania dawkowania. Z kolei osłabia efekt barbituranów i neuroleptyków, potencjalnie zmniejszając ich skuteczność. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania memantyny z innymi antagonistami NMDA, takimi jak amantadyna (przeciwwskazanie z powodu ryzyka psychozy farmakotoksycznej), ketamina i dekstrometorfan, ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych. Memantyna może także modyfikować działanie miorelaksantów (dantrolen, baklofen), co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawek.
agonista receptora dopaminergicznego, alkohol etylowy, amantadyna, baklofen, barbiturat, chinidyna, chinina, cymetydyna, czas protrombinowy, dantrolen, dekstrometorfan, donepezil, działanie przeciwpsychotyczne, enzym cytochromu P450, fenytoina, galantamina, glibenclamid, hydrochlorotiazyd, hydrolaza epoksydowa, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketamina, L-DOPA, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwzakrzepowy, lek zmniejszający napięcie mięśni, memantyna, metformina, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, monooksygenaza zawierająca flawinę, nerkowy układ transportu kationów, neuroleptyk, prokainamid, psychoza farmakotoksyczna, ranitydyna, receptor NMDA, warfaryna, zaburzenie funkcji wątroby, zawrót głowy
Leksykon substancji czynnych
Topotekan – Interakcje

Topotekan nie wykazuje hamowania enzymów cytochromu P-450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych związanych z metabolizmem wątrobowym. Badania populacyjne potwierdzają, że jednoczesne podawanie leków przeciwwymiotnych (granisetron, ondansetron), przeciwbólowych (morfina) oraz kortykosteroidów nie wpływa istotnie na farmakokinetykę topotekanu. W terapii skojarzonej z innymi chemioterapeutykami może być konieczne zmniejszenie dawek w celu poprawy tolerancji. Szczególną uwagę zwraca się na interakcje z preparatami platyny (cisplatyna, karboplatyna), gdzie podanie tych leków w dniu 1. terapii topotekanem wymaga redukcji dawek obu leków ze względu na zwiększoną toksyczność, natomiast podanie w dniu 5. powoduje jedynie niewielkie zwiększenie AUC (12%) i Cmax (23%) topotekanu, co nie wymaga modyfikacji dawkowania.
abstynencja alkoholowa, chemioterapia skojarzona, cisplatyna, cytochrom P-450, działanie niepożądane, granisetron, hepatotoksyczność, inhibitor topoizomerazy I, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, karboplatyna, kortykosteroid, lek przeciwwymiotny, metabolizm wątrobowy, mielosupresja, morfina, nudności i wymioty, ondansetron, powikłanie hematologiczne, preparat platyny, rak jajnika, topotekan, układ pokarmowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Doxepin Teva 10 mg

Doksepina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP2D6 układu cytochromu P-450, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Inhibitory CYP2D6 (np. chinidyna, SSRI) mogą podnosić stężenie doksepiny w osoczu, zwiększając ryzyko działań niepożądanych, co wymaga rozważenia redukcji dawki i monitorowania stężenia leku. Jednoczesne stosowanie z inhibitorami MAO jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego i zespołu serotoninowego, z zalecanym odstępem co najmniej 2 tygodni. Leki serotoninergiczne (np. buprenorfina) zwiększają ryzyko zespołu serotoninowego, a barbiturany mogą indukować metabolizm doksepiny, obniżając jej skuteczność. Doksepina osłabia działanie leków przeciwnadciśnieniowych (debryzochina, betanidyna, guanetydyna, klonidyna), dlatego dawka nie powinna przekraczać 150 mg/dobę przy stosowaniu z guanetydyną, a parametry hemodynamiczne wymagają ścisłej kontroli. Ponadto, doksepina może zmniejszać skuteczność podjęzykowych azotanów oraz zwiększać ryzyko arytmii i wahań ciśnienia tętniczego przy jednoczesnym stosowaniu leków sympatykomimetycznych i anestetyków zawierających sympatykomimetyki.
azotan, barbiturat, cymetydyna, CYP2D6, cytochrom P-450, doksepina, działanie niepożądane, hepatotoksyczność, hormon tarczycy, inhibitor CYP2D6, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek przeciwnadciśnieniowy, lek serotoninergiczny, lek sympatykomimetyczny, lek znieczulający, ośrodkowy układ nerwowy, przełom nadciśnieniowy, receptor adrenergiczny, receptor cholinergiczny, receptor histaminowy, receptor serotoninergiczny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Solifenacin Medreg 5 mg

Solifenacyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę powodujący dwukrotne, a 400 mg/dobę trzykrotne zwiększenie AUC solifenacyny), rytonawir, nelfawir i itrakonazol, znacząco zwiększają ekspozycję na solifenacynę, co wymaga ograniczenia dawki do maksymalnie 5 mg i jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek lub umiarkowanymi zaburzeniami wątroby. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina) mogą potencjalnie obniżać stężenie solifenacyny, choć brak jest szczegółowych badań. Solifenacyna nie hamuje enzymów CYP1A1/2, 2C9, 2C19, 2D6 ani 3A4, co minimalizuje ryzyko interakcji wpływających na metabolizm innych leków. Współstosowanie z lekami cholinolitycznymi nasila efekty terapeutyczne i działania niepożądane, dlatego zaleca się zachowanie około tygodniowej przerwy po zakończeniu terapii solifenacyną przed rozpoczęciem innego leku o działaniu cholinolitycznym.
agonista receptora cholinergicznego, CYP3A4, cytochrom P450, cyzapryd, czas protrombinowy, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, działanie antymuskarynowe, działanie cholinolityczne, etynyloestradiol, fenytoina, indukcja enzymu, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lek cholinolityczny, lek prokinetyczny, lewonorgestrel, metoklopramid, mikrosom wątrobowy, nelfawir, perystaltyka przewodu pokarmowego, produkt leczniczy, ryfampicyna, rytonawir, solifenacyna, warfaryna, werapamil, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Linefor 50 mg

Pregabalina, substancja czynna produktu leczniczego Linefor, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, w którym główną drogą eliminacji jest wydalanie nerkowe w postaci niezmienionej, przy minimalnym metabolizmie (poniżej 2% dawki). Nie wykazuje istotnego wiązania z białkami osocza ani wpływu na enzymy metabolizujące leki, co znacząco ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Badania kliniczne nie wykazały istotnych interakcji z lekami przeciwpadaczkowymi (fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, gabapentyna), doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, diuretykami, insuliną oraz doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi noretysteron i etynyloestradiol. W związku z tym nie jest konieczna modyfikacja dawkowania pregabaliny przy jednoczesnym stosowaniu tych leków.
abstynencja od alkoholu, depresja oddechowa, doustny lek przeciwcukrzycowy, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, działanie addytywne, działanie sedatywne, etanol, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens leku, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lorazepam, metabolizm leku, niewydolność oddechowa, noretysteron, oksykodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, pregabalina, profil farmakokinetyczny, sedacja, śpiączka, stan stacjonarny, tiagabina, topiramat, zaburzenie funkcji poznawczych
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dymista (137 mcg + 50 mcg)/dawkę donosową

Dymista to aerozol do nosa zawierający chlorowodorek azelastyny (137 µg/dawkę, odpowiadający 125 µg azelastyny) oraz flutykazonu propionian (50 µg/dawkę). Przy schemacie dawkowania 1 dawka do każdego otworu nosowego dwa razy na dobę (548 µg azelastyny chlorowodorku i 200 µg flutykazonu propionianu dziennie) maksymalne stężenia osoczowe wynoszą odpowiednio 194,5 ± 74,4 pg/mL dla azelastyny i 10,3 ± 3,9 pg/mL dla flutykazonu. Czas do osiągnięcia Cmax to 0,5 godziny dla azelastyny i 1 godzina dla flutykazonu. Ekspozycja na flutykazon jest o około 50% większa niż po podaniu samego flutykazonu, natomiast ekspozycja na azelastynę pozostaje porównywalna z monoterapią. Brak interakcji farmakokinetycznych między składnikami potwierdza bezpieczeństwo stosowania kombinacji. Objętość dystrybucji flutykazonu wynosi około 318 litrów, z 91% wiązaniem z białkami osocza, a azelastyna wykazuje podobnie dużą objętość dystrybucji i 80-90% wiązanie z białkami, co wskazuje na szerokie rozprowadzenie w organizmie i niski potencjał wypierania z miejsc wiązania.
aerozol do nosa, aplikacja donosowa, białko osocza, chlorowodorek azelastyny, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja całkowita, ekspozycja ustrojowa, faza eliminacji, flutykazonu propionian, indeks terapeutyczny, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, izoenzym cytochromu P450, kinetyka eliminacji, klirens osoczowy, krążenie jelitowo-wątrobowe, N-desmetyloazelastyna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, proces metaboliczny, stężenie osoczowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Octagam 5% 50 mg/ml

Octagam 5%, zawierający immunoglobulinę ludzką normalną (IVIg), wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i analityczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Szczególnie ważne jest unikanie podawania szczepionek zawierających żywe atenuowane wirusy (odra, różyczka, świnka, ospa wietrzna) w okresie od 6 tygodni do 3 miesięcy po infuzji, a w przypadku odry nawet do 1 roku, ze względu na znaczące obniżenie skuteczności immunizacji. Ponadto, jednoczesne stosowanie diuretyków pętlowych z Octagam 5% może zwiększać ryzyko działań niepożądanych układu sercowo-naczyniowego i nerkowego, dlatego zaleca się unikanie takiej kombinacji. Produkt zawiera maltozę w stężeniu 100 mg/ml, co może powodować fałszywie zawyżone wyniki oznaczeń glikemii w testach wykorzystujących enzymy GDH-PQQ oraz oksydoreduktazę glukozową, utrzymujące się do 15 godzin po infuzji, co niesie ryzyko nieprawidłowego dawkowania insuliny i poważnych powikłań hipoglikemicznych.
dawkowanie insuliny, dehydrogenaza glukozowa pirolochinolinochinonu, diuretyk pętlowy, działanie immunomodulujące, działanie niepożądane, funkcja wątroby, hipoglikemia, immunoglobulina, immunoglobulina ludzka normalna, infuzja, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interferencja analityczna, maltoza, monitorowanie glikemii, odpowiedź immunologiczna, oksydoreduktaza glukozowa, ospa wietrzna, różyczka, stan hipoglikemiczny, stężenie glukozy, świnka, szczepionka przeciwko odrze, szczepionka z żywym atenuowanym wirusem, terapia immunoglobulinami, układ nerwowy, układ sercowo-naczyniowy
Leksykon substancji czynnych
Diazepam – Interakcje

Diazepam wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) – takimi jak neuroleptyki, opioidy, leki przeciwlękowe, nasenne czy alkohol – mogą prowadzić do nasilenia sedacji, depresji oddechowej i krążeniowej, a nawet zgonu. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie diazepamu z alkoholem oraz opioidami (np. buprenorfiną), co wymaga ograniczenia dawek i ścisłego monitorowania pacjenta. Interakcje z innymi lekami działającymi na OUN, takimi jak klozapina, fenobarbital czy kwas walproinowy, również mogą nasilać działania niepożądane, w tym ryzyko psychoz i depresji oddechowej.
amnezja następcza, azol przeciwgrzybiczy, blokada nerwowo-mięśniowa, buprenorfina, choroba Parkinsona, cymetydyna, cytochrom P450, cyzapryd, depresja oddechowa, disulfiram, esomeprazol, fenobarbital, fentanyl, fenytoina, flukonazol, fluoksetyna, fluwoksamina, haloperidol, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, izoniazyd, karbamazepina, ketamina, ketokonazol, klozapina, kortykosteroid, kwas walproinowy, lek miorelaksacyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwwirusowy, lewodopa, metabolizm wątrobowy, morfina, N-desmetylodiazepam, neuroleptyk, niedociśnienie tętnicze, oksazepam, olanzapina, omeprazol, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, receptor adenozyny, ryfampicyna, temazepam, teofilina, tramadol, walproinian sodu, worykonazol
Leksykon substancji czynnych
Benzylopenicylina prokainowa – Interakcje

Benzylopenicylina prokainowa, główny składnik leku Penicillinum Procainicum L TZF, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie dla skuteczności i bezpieczeństwa terapii. Jednoczesne stosowanie z antybiotykami bakteriostatycznymi (np. erytromycyną, tetracykliną) prowadzi do zmniejszenia działania bakteriobójczego penicyliny, co wymaga unikania takiej kombinacji lub ścisłego monitorowania efektów leczenia. Probenecyd opóźnia wydalanie nerkowe benzylopenicyliny, zwiększając jej stężenie w surowicy i wydłużając okres półtrwania, co może być celowo wykorzystane w terapii, jednak wymaga monitorowania stężenia leku. Ponadto, benzylopenicylina obniża skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, co stwarza ryzyko nieplanowanej ciąży i wymaga stosowania dodatkowych metod antykoncepcji przez cały okres terapii oraz co najmniej 7 dni po jej zakończeniu.
antybiotyk bakteriostatyczny, antykoncepcja hormonalna, benzylopenicylina prokainowa, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, erytromycyna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kanalik nerkowy, krążenie wątrobowo-jelitowe, metabolizm wątrobowy, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, odpowiedź immunologiczna, parametr farmakokinetyczny, probenecyd, reakcja disulfiramopodobna, sekrecja kanalikowa, tetracyklina, układ immunologiczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Bulgaplin 300 mg

Pregabalina, substancja czynna Bulgaplinu, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, z wydalaniem głównie w postaci niezmienionej w moczu i minimalnym metabolizmem (poniżej 2% dawki). Nie wiąże się z białkami osocza i nie hamuje metabolizmu leków in vitro, co przekłada się na niski potencjał interakcji farmakokinetycznych. Badania in vivo wykazały brak istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych z lekami przeciwpadaczkowymi (fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, gabapentyna), benzodiazepinami (lorazepam), opioidami (oksykodon), doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, diuretykami, insuliną, fenobarbitalem, tiagabiną, topiramatem oraz doustnymi lekami antykoncepcyjnymi zawierającymi noretysteron i/lub etynyloestradiol. Pregabalina nie wpływa na skuteczność antykoncepcji hormonalnej.
benzodiazepina, białka osocza, Bulgaplin, depresja oddechowa, depresja OUN, diuretyk, doustny lek antykoncepcyjny, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie addytywne, działanie synergistyczne, etanol, etynyloestradiol, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, insulina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja pregabaliny, karbamazepina, koordynacja ruchowa, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lorazepam, metabolizm leków, niewydolność oddechowa, noretysteron, oksykodon, opioid, osłabienie funkcji poznawczych, ośrodkowy układ nerwowy, pregabalina, profil farmakokinetyczny, sedacja, śpiączka, tiagabina, topiramat, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie oddechowe, zaburzenie równowagi
Leksykon substancji czynnych
Kapsaicyna – Interakcje

Kapsaicyna, obecna w preparatach takich jak Capsagamma (53 mg kapsaicynoidów/100 g), wykazuje specyficzne właściwości farmakodynamiczne jako agonista receptorów TRPV1, prowadząc do początkowego pobudzenia, a następnie desensytyzacji zakończeń nerwowych przewodzących ból. Ze względu na brak formalnych badań interakcyjnych, zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania kapsaicyny z innymi preparatami miejscowymi na tę samą powierzchnię skóry, zwłaszcza kremami rozgrzewającymi i żelami przeciwbólowymi, ze względu na wysokie ryzyko nasilenia przekrwienia, zaczerwienienia oraz nieprzewidywalnych efektów terapeutycznych. Interakcje mogą wystąpić nawet do 12 godzin po aplikacji, co wymaga zachowania odpowiednich odstępów czasowych między stosowaniem różnych preparatów.
aplikacja miejscowa, Capsagamma, dysfagia, efekt terapeutyczny, etanol, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kapsaicyna, kapsaicynoidy, krem rozgrzewający, naczynie krwionośne, preparat rozgrzewający, przekrwienie skóry, przewodzenie bodźca bólowego, reakcja naczyniowa, receptor waniloidowy TRPV1, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, żel przeciwbólowy