Właściwości farmakokinetyczne
Famotydyna

Właściwości farmakokinetyczne famotydyny

Famotydyna wykazuje liniową farmakokinetykę, co oznacza, że jej stężenie w osoczu jest proporcjonalne do podanej dawki. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę właściwości farmakokinetycznych tego antagonisty receptorów H2, z uwzględnieniem absorpcji, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji.¹²

Wchłanianie i biodostępność

Po podaniu doustnym famotydyna wchłania się z przewodu pokarmowego w zakresie 40-50% przyjętej dawki. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po jednorazowej dawce 40 mg wynosi 199,2 ± 61,8 ng/ml i osiągane jest po około 1-3 godzinach od przyjęcia. Istotne jest, że obecność pokarmu lub jednoczesne stosowanie leków zobojętniających (antacida) nie wpływa znacząco na wchłanianie leku.³⁴

Średnia biodostępność famotydyny po podaniu doustnym wynosi 40-45%. Metabolizm pierwszego przejścia jest minimalny, a wielokrotne podawanie leku nie prowadzi do jego kumulacji w organizmie.⁵

Dystrybucja w organizmie

Famotydyna charakteryzuje się stosunkowo niskim stopniem wiązania z białkami osocza, wynoszącym 15-20%. Lek przenika do mleka matki oraz w niewielkim stopniu do płynu mózgowo-rdzeniowego.⁶⁷

Metabolizm famotydyny

Proces metabolizmu famotydyny zachodzi głównie w wątrobie na drodze S-oksydacji, prowadząc do powstania nieczynnego farmakologicznie metabolitu – sulfotlenku famotydyny. Ten szlak metaboliczny stanowi istotny element inaktywacji i przygotowania leku do wydalenia z organizmu.⁸⁹

Eliminacja i okres półtrwania

Okres półtrwania famotydyny u dorosłych z prawidłową czynnością nerek wynosi średnio od 2,5 do 4 godzin. Po podaniu doustnym, od 25% do 30% przyjętej dawki wydalane jest z moczem w postaci niezmienionej. Mała ilość leku jest eliminowana w postaci sulfotlenku. Klirens nerkowy famotydyny mieści się w zakresie 250-450 ml/min, co wskazuje na udział wydzielania kanalikowego w procesie eliminacji.¹⁰¹¹

Ważną informacją kliniczną jest fakt, że famotydyny nie można usunąć z organizmu na drodze hemodializy, co ma znaczenie przy leczeniu pacjentów z niewydolnością nerek.¹²

Wpływ niewydolności nerek na farmakokinetykę

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek okres półtrwania famotydyny ulega znacznemu wydłużeniu. W przypadku ciężkiej niewydolności nerek może on przekraczać 20 godzin, co wymaga odpowiedniego dostosowania dawkowania leku u tych pacjentów.¹³¹⁴

Interakcje farmakokinetyczne

Interakcje z lekami zobojętniającymi

Jednoczesne podawanie famotydyny z lekami zobojętniającymi kwas solny w żołądku (wapnia węglan, magnezu wodorotlenek) powoduje niewielkie zmniejszenie wartości Cmax i AUC famotydyny, a także spadek szybkości jej wchłaniania. Jednakże, ze względu na silne powinowactwo famotydyny do receptorów H2, te niewielkie zmiany biodostępności (10-15%) prawdopodobnie nie mają istotnego znaczenia klinicznego.¹⁵

W przypadku preparatu złożonego Manti Extra (10 mg famotydyny + 165 mg magnezu wodorotlenku + 800 mg wapnia węglanu) właściwości farmakokinetyczne famotydyny nie zmieniają się znacząco przy jednoczesnym podaniu wymienionych substancji pomocniczych.¹⁶

Farmakokinetyka składników zobojętniających w preparatach złożonych

W przypadku preparatów złożonych zawierających famotydynę w połączeniu z wapnia węglanem i magnezu wodorotlenkiem (jak Manti Extra), warto wspomnieć o właściwościach farmakokinetycznych tych składników:

• Leki zobojętniające kwas solny są bardzo słabo wchłaniane z przewodu pokarmowego
• Wapnia węglan i magnezu wodorotlenek przekształcają się w rozpuszczalne chlorki podczas neutralizacji kwasu w żołądku
• Absorpcja wapnia i magnezu wynosi około 10%, a 15-20% pozostałych rozpuszczalnych chlorków przekształca się w nierozpuszczalne sole wydalane z kałem
• U pacjentów z prawidłową czynnością nerek, wchłonięte niewielkie ilości wapnia i magnezu są szybko wydalane przez nerki

¹⁷

Podsumowanie parametrów farmakokinetycznych