biopsja cienkoigłowa
Biopsja cienkoigłowa (BAC) to małoinwazyjna procedura diagnostyczna, polegająca na pobraniu komórek z podejrzanej zmiany za pomocą cienkiej igły (o średnicy 0,5-0,7 mm). Metoda ta pozwala na uzyskanie materiału cytologicznego, który następnie poddawany jest badaniu mikroskopowemu w celu określenia charakteru zmiany.
Głównym zastosowaniem biopsji cienkoigłowej jest diagnostyka różnicowa zmian łagodnych i nowotworowych. Procedura ta jest szczególnie przydatna w diagnostyce guzów tarczycy, węzłów chłonnych, gruczołu sutkowego, ślinianek oraz zmian położonych powierzchownie. BAC charakteryzuje się wysoką czułością i specyficznością, szczególnie gdy jest wykonywana pod kontrolą USG.
Zabieg biopsji cienkoigłowej jest zwykle przeprowadzany ambulatoryjnie, w znieczuleniu miejscowym lub bez znieczulenia. Procedura trwa kilka minut i wiąże się z minimalnym ryzykiem powikłań, do których należą: krwiak, infekcja, ból w miejscu wkłucia oraz bardzo rzadko – uszkodzenie sąsiadujących struktur anatomicznych.
Interpretacja wyników BAC wymaga doświadczenia cytopatologa i często klasyfikowana jest według standardowych systemów, jak skala Bethesda dla zmian tarczycy. Ograniczeniem metody jest możliwość uzyskania niewystarczającej ilości materiału lub próbki niediagnostycznej, co może wymagać powtórzenia badania lub wykonania biopsji gruboigłowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Gist (guz podścieliskowy przewodu pokarmowego) – Diagnostyka i diagnoza
Nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego (GIST) to najczęstsze nowotwory mezenchymalne przewodu pokarmowego, charakteryzujące się często niespecyficznymi objawami, takimi jak krwawienie z przewodu pokarmowego, ból brzucha, masa w jamie brzusznej czy objawy niedrożności. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych, przede wszystkim TK jamy brzusznej z kontrastem, które pozwala na ocenę lokalizacji, wielkości i naciekania guza, a także wykrycie przerzutów. MRI i PET z FDG stanowią uzupełnienie diagnostyki w wybranych przypadkach. Endoskopia wraz z ultrasonografią endoskopową (EUS) umożliwia ocenę zmian podśluzówkowych i pobranie materiału do biopsji (EUS-FNA lub EUS-TCB). Histopatologia wykazuje dominację komórek wrzecionowatych (70-80%) lub epitelioidnych (20-30%), a diagnostyka immunohistochemiczna opiera się na markerach CD117 (95% przypadków), DOG1 oraz CD34, SMA, S-100 i desminie. Analiza molekularna wykrywa mutacje w genach KIT (ok. 80%) i PDGFRA (ok. 10%), które mają kluczowe znaczenie dla predykcji odpowiedzi na leczenie inhibitorami kinazy tyrozynowej (TKI).
aktyna mięśni gładkich, anemia, avapritinib, badanie immunohistochemiczne, badanie ultrasonograficzne, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, dehydrogenaza bursztynianowa, dysfagia, endoskopowa ultrasonografia, gen KIT, GIST typu dzikiego, imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, klasyfikacja TNM, krwawienie z przewodu pokarmowego, leczenie adjuwantowe, leczenie neoadjuwantowe, masa w jamie brzusznej, mutacja D842V, niedrożność przewodu pokarmowego, nowotwór mezenchymalny przewodu pokarmowego, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, receptor CD117, regorafenib, rezonans magnetyczny, sunitynib, tomografia emisyjna pozytonowa, tomografia komputerowa, wskaźnik mitotyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołów łojowych – Objawy
Rak gruczołu łojowego (sebaceous carcinoma) to rzadki, agresywny nowotwór najczęściej lokalizujący się na powiekach, zwłaszcza górnej, gdzie występuje duża liczba gruczołów łojowych, w tym Meiboma. Charakterystyczne objawy to twardy, żółtawy, bezbolesny guzek, często mylony z gradówką lub zapaleniem brzegów powiek, co opóźnia diagnozę. W przypadku lokalizacji pozaocznej (extraocular) zmiany pojawiają się na głowie, szyi, tułowiu czy genitaliach i manifestują się jako powoli rosnące guzki o różowym lub żółtawym zabarwieniu. Rak ten cechuje się wysokim potencjałem przerzutowym, najczęściej do węzłów chłonnych (przedusznych, podżuchwowych, szyjnych), a także do płuc, wątroby, kości i mózgu. Wskaźnik przerzutów dla raka periorbitalnego wynosi około 4,4%, a dla pozaocznego około 1,4%. Niepokojące czynniki prognostyczne to m.in. średnica guza >10 mm, zajęcie obu powiek, inwazja naczyń limfatycznych i krwionośnych, słabe zróżnicowanie histologiczne oraz wcześniejsza radioterapia.
badanie obrazowe, biopsja, biopsja cienkoigłowa, blepharitis, blepharoconjunctivitis, gradówka, gruczoł Meiboma, inwazja naczyń limfatycznych, madaroza, PET-CT, przerzut, radioterapia, rak gruczołu łojowego, receptor androgenowy, węzeł chłonny, węzły chłonne przeduszne, węzły chłonne szyjne, zapalenie spojówek - Leksykon chorób i schorzeń
Ropień piersiowy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Ropień piersiowy to zlokalizowane zbiorowisko ropy w tkance gruczołu piersiowego, najczęściej powikłanie mastitis, szczególnie u kobiet karmiących w pierwszych 3 miesiącach po porodzie. Etiologia obejmuje zakażenie bakteryjne, głównie Staphylococcus aureus, oraz czynniki ryzyka takie jak wiek matki >30 lat, palenie tytoniu (zwiększające ryzyko 8-krotnie), pierwsza ciąża i problemy z karmieniem. Klinicznie manifestuje się bolesnym, twardym guzem z zaczerwienieniem, obrzękiem, gorączką i możliwą fluktuacją. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym i ultrasonografii piersi, z możliwością biopsji cienko- lub gruboigłowej w celu wykluczenia nowotworu, szczególnie u kobiet niekarmiących. Morfologia krwi może wykazać leukocytozę, a posiew ropy pozwala na identyfikację patogenu i dobór antybiotykoterapii. Mammografia jest zalecana u pacjentek >35 roku życia po ustąpieniu infekcji.
amoksycylina z kwasem klawulanowym, aspiracja igłowa, badanie fizykalne, badanie ultrasonograficzne piersi, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja wspomagana próżnią, brodawka sutkowa, cefalosporyna, dikloksacylina, drenaż chirurgiczny, erytromycyna, fluktuacja, klarytromycyna, klindamycyna, konsultant laktacyjny, martwica tkanek, mastitis, metronidazol, morfologia krwi, MRSA, niesteroidowe leki przeciwzapalne, objawy grypopodobne, otoczka brodawki sutkowej, posiew mikrobiologiczny, przetoka mleczna, przewód mleczny, ropień piersiowy, ropień podotoczkowy, sepsa, Staphylococcus aureus, włókniakogruczolak, zapalenie piersi, zapalny rak piersi - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak – Diagnostyka i diagnoza
Mięsaki to rzadkie, złośliwe nowotwory tkanek łącznych, stanowiące około 1% wszystkich nowotworów u dorosłych i 15% u dzieci, z roczną zachorowalnością w USA na poziomie około 16 000 przypadków (4000 mięsaków kości i 13 000 tkanek miękkich). Diagnostyka jest wyzwaniem ze względu na heterogeniczność i niespecyficzne objawy, takie jak bezbolesny guz powiększający się powyżej 5 cm, głęboko położony względem powięzi, czasem z towarzyszącym bólem. Kluczowe jest wykonanie badań obrazowych przed biopsją, z preferencją MRI dla kończyn, CT dla jamy brzusznej i klatki piersiowej, RTG przy podejrzeniu mięsaków kości oraz PET/CT do oceny aktywności metabolicznej i przerzutów. Biopsja gruboigłowa jest metodą z wyboru, wykonywaną w ośrodkach specjalistycznych, z wykorzystaniem technik obrazowych do precyzyjnego pobrania materiału. Badania histopatologiczne i immunohistochemiczne pozwalają na określenie typu i stopnia złośliwości (grade 1-3), co ma istotne znaczenie prognostyczne.
badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, biopsja chirurgiczna, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, chirurgia onkologiczna, czas protrombinowy, czynnik ryzyka, FISH, INR, klasyfikacja TNM, krzepnięcie krwi, mięsak, mięsak tkanki miękkiej, morfologia krwi, neurofibromatoza, obrzęk, przerzut nowotworowy, radioterapia, rezonans magnetyczny, scyntygrafia kości, sekwencjonowanie nowej generacji, siatkówczak, stopień złośliwości nowotworu, tkanka łączna, tomografia komputerowa, węzeł chłonny, zespół Li-Fraumeni, zespół Wernera - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwory nosa i zatok przynosowych – Diagnostyka i diagnoza
Nowotwory nosa i zatok przynosowych stanowią 3-5% wszystkich nowotworów głowy i szyi w USA, często diagnozowane są w zaawansowanym stadium ze względu na niespecyficzne objawy. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz kluczowej endoskopii nosa (nazoendoskopii), umożliwiającej ocenę błony śluzowej i lokalizację zmian. Biopsja, wykonywana endoskopowo, cienkoigłowo lub chirurgicznie, jest niezbędna do potwierdzenia rozpoznania i określenia typu histologicznego (np. rak płaskonabłonkowy, gruczolakorak, czerniak) oraz stopnia złośliwości. Badania obrazowe, takie jak tomografia komputerowa (CT) i rezonans magnetyczny (MRI), pozwalają na ocenę rozległości guza, naciekania tkanek miękkich i struktur kostnych, a PET-CT służy do wykrywania przerzutów i monitorowania leczenia. System TNM AJCC jest stosowany do oceny zaawansowania, uwzględniając wielkość guza (T), obecność przerzutów w węzłach chłonnych (N) oraz przerzuty odległe (M).
badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, biopsja, biopsja cienkoigłowa, biopsja ekscyzyjna, biopsja endoskopowa, biopsja incyzyjna, biopsja otwarta, czerniak, czerniak błony śluzowej, endoskopia nosa, gruczolakorak, konsultacja okulistyczna, nazoendoskopia, nowotwór głowy i szyi, nowotwór nosa i zatok przynosowych, otolaryngolog, PET-CT, pozytonowa tomografia emisyjna, przerzut do regionalnych węzłów chłonnych, rak płaskonabłonkowy, rezonans magnetyczny, system TNM, tomografia komputerowa, węzły chłonne szyi, wirus brodawczaka ludzkiego, wywiad medyczny, ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń - Leksykon chorób i schorzeń
Rak dróg żółciowych (cholangiocarcinoma) – Diagnostyka i diagnoza
Rak dróg żółciowych (cholangiocarcinoma) to rzadki, ale agresywny nowotwór nabłonka dróg żółciowych, często diagnozowany w zaawansowanym stadium z powodu niespecyficznych objawów klinicznych, takich jak żółtaczka, ból w prawym górnym kwadrancie brzucha, utrata masy ciała czy świąd skóry. Diagnostyka opiera się na kompleksowej ocenie klinicznej, badaniach laboratoryjnych oraz zaawansowanych metodach obrazowych. Kluczowe znaczenie mają testy funkcji wątroby (bilirubina, fosfataza alkaliczna, GGT, ALT, AST) oraz markery nowotworowe, w tym CA 19-9 (poziom >100 UI/ml sugerujący cholangiocarcinoma, czułość 89%, swoistość 86%) i CEA (poziom >5,2 ng/ml, czułość 68%, swoistość 82%). Obrazowanie obejmuje USG, CT z kontrastem, MRI z MRCP, PET/CT (czułość około 90%, dokładność 92,6%) oraz procedury endoskopowe (ERCP, EUS) i przezskórną cholangiografię (PTC), które umożliwiają ocenę lokalizacji, zaawansowania i pobranie materiału do badań histopatologicznych. Potwierdzenie rozpoznania wymaga biopsji, a profilowanie molekularne (mutacje IDH1, FGFR2) zyskuje na znaczeniu w planowaniu terapii celowanych.
alfa-fetoproteina, aminotransferaza, antygen CA 19-9, antygen rakowo-płodowy, biopsja cienkoigłowa, biopsja płynna, cholangiocarcinoma, cholangiopankreatografia rezonansu magnetycznego, cholangioskopia, endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna, endoskopowa ultrasonografia, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, fluorodeoksyglukoza, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza, gruczolakorak, klasyfikacja TNM, marskość wątroby, mutacja genu, pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych, pozytonowa tomografia emisyjna, przezskórna przezwątrobowa cholangiografia, przywra wątrobowa, rak dróg żółciowych, rak wątrobowokomórkowy, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, ultrasonografia, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Torbiele piersi – Epidemiologia
Torbiele piersi stanowią jedne z najczęstszych łagodnych zmian w gruczole piersiowym, występując u ponad 70% kobiet w ciągu życia, z klinicznymi objawami u około 20%. Najczęściej diagnozowane są u kobiet w wieku 30-50 lat, ze szczytem zachorowań między 35 a 50 rokiem życia, a ich częstość spada po menopauzie, chyba że stosowana jest hormonalna terapia zastępcza. Proste torbiele, które występują u około 35% kobiet w wieku rozrodczym, mają niemal zerowe ryzyko złośliwości i zwykle nie wymagają interwencji, natomiast torbiele powikłane (ryzyko 0,3%) i złożone (ryzyko 23-31%) wymagają odpowiednio nadzoru obrazowego lub biopsji. Diagnostyka opiera się głównie na ultrasonografii, która pozwala na niemal 100% dokładność rozpoznania, a w razie wątpliwości stosuje się biopsję cienko- lub gruboigłową. Warto podkreślić, że torbiele mogą utrudniać wykrycie nowych zmian, dlatego każdy nowy guz piersi powinien być dokładnie zbadany.
aspiracja torbieli, badanie obrazowe, badanie palpacyjne, badanie przesiewowe, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, choroba włóknisto-torbielowata, diagnostyka różnicowa, guz piersi, hemostaza, hormonalna terapia zastępcza, łagodna choroba piersi, mammografia, mutacja genetyczna, samokontrola piersi, torbiel piersi, torbiel powikłana, torbiel złożona, ultrasonografia piersi, zmiana włóknisto-torbielowata - Leksykon chorób i schorzeń
Ginekomastia – Diagnostyka i diagnoza
Ginekomastia to łagodny przerost tkanki gruczołowej piersi u mężczyzn, występujący jedno- lub obustronnie, z częstością sięgającą 35%, ze szczytem między 50. a 69. rokiem życia. Etiologia najczęściej wiąże się z zaburzeniem równowagi hormonalnej – względnym lub bezwzględnym niedoborem testosteronu względem estrogenów lub nadmiernym działaniem estrogenów w tkance piersiowej. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, z uwzględnieniem cech klinicznych takich jak obecność tkliwej, sprężystej tkanki podotoczkowej o średnicy ≥2 cm, asymetrii, czy objawów sugerujących raka piersi (np. jednostronny, twardy, nieruchomy guzek, wciągnięcie brodawki, wydzielina krwista). Wskazane jest różnicowanie prawdziwej ginekomastii od pseudoginekomastii (lipomastii) oraz wykluczenie innych patologii, w tym nowotworów. Badania laboratoryjne (transaminazy, kreatynina, TSH, wolna tyroksyna, testosteron, estradiol, LH, FSH, β-hCG, prolaktyna, DHEAS, SHBG) są zalecane w przypadkach patologicznych lub niejasnych, a badania obrazowe (USG piersi, mammografia, USG jąder) stosuje się przy podejrzeniu raka lub guza jądra.
anastrozol, antyestrogeny, badanie fizykalne, beta-gonadotropina kosmówkowa, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, choroba wątroby, cytrynian klomifenu, estradiol, ginekomastia, globulina wiążąca hormony płciowe, guz jądra, guz nadnercza, guz tłuszczowy, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, inhibitory aromatazy, letrozol, lipomastia, mammografia, nadczynność tarczycy, niedobór testosteronu, niewydolność nerek, prolaktyna, prolaktynoma, przerost tkanki gruczołowej, pseudoginekomastia, rak piersi u mężczyzn, rak przerzutowy, rezonans magnetyczny, siarczan dehydroepiandrosteronu, tamoksyfen, test uciskowy, testosteron, tomografia komputerowa, torbiel skórzasta, transaminazy, ultrasonografia jąder, ultrasonografia piersi, wydzielina z brodawki sutkowej, zapalenie piersi, zespół Klinefeltera - Leksykon chorób i schorzeń
Rak sromu – Diagnostyka i diagnoza
Rak sromu stanowi około 5% wszystkich nowotworów ginekologicznych, z roczną zachorowalnością w USA na poziomie 6300-7480 przypadków i około 1770 zgonów. Najczęściej diagnozowany jest u kobiet po menopauzie, a dominującym typem histologicznym jest rak płaskonabłonkowy (75-90%). Diagnostyka rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego, w tym oceny sromu, pochwy, szyjki macicy oraz węzłów chłonnych pachwinowych. Kluczowe badania to kolposkopia/wulwoskopia z zastosowaniem kwasu octowego lub płynu Lugola oraz biopsja (wycinkowa, skalpelem lub wycięciowa) z miejscowym znieczuleniem, umożliwiająca potwierdzenie obecności komórek nowotworowych. Po potwierdzeniu diagnozy wykonuje się badania obrazowe (RTG klatki piersiowej, CT, MRI, PET) oraz endoskopowe (cystoskopia, proktoskopia) w celu oceny zaawansowania i ewentualnego rozprzestrzenienia się nowotworu.
badanie histopatologiczne, biopsja, biopsja cienkoigłowa, biopsja węzła wartowniczego, biopsja wycięciowa, biopsja wycinkowa, cystoskopia, ginekolog onkolog, kolposkopia, pozytonowa tomografia emisyjna, proktoskopia, przerzuty do węzłów chłonnych, rak płaskonabłonkowy, rak sromu, rezonans magnetyczny, roztwór octu, rtg klatki piersiowej, środek miejscowo znieczulający, system FIGO, system TNM, tomografia komputerowa, węzły chłonne pachwinowe, wulwoskopia, zespół multidyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Czerniak – Diagnostyka i diagnoza
Czerniak, stanowiący około 1% nowotworów skóry, jest odpowiedzialny za większość zgonów z powodu nowotworów skórnych, z prognozowanymi w USA na 2025 rok 104 960 nowymi przypadkami i 8 430 zgonami. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym z wykorzystaniem kryteriów ABCDE oraz dermatoskopii, mikroskopii konfokalnej, OCT i fotografii całego ciała. Biopsja wycinająca pozostaje złotym standardem, umożliwiając ocenę grubości Breslowa, kluczowego czynnika prognostycznego. W diagnostyce uzupełniającej stosuje się testy molekularne, takie jak DermTech Melanoma (negatywna wartość predykcyjna >99%), panele ekspresji genów oraz badania mutacji BRAF, NRAS i KIT, co pozwala na precyzyjne określenie charakterystyki guza i planowanie terapii celowanej. Histopatologia ocenia także owrzodzenie, wskaźnik mitotyczny, naciekanie naczyń i obecność nacieku limfocytarnego, co wpływa na klasyfikację TNM i rokowanie.
analiza histopatologiczna, badanie kliniczne, biopsja cienkoigłowa, biopsja nacinająca, biopsja ścinająca, biopsja stemplowa, biopsja węzła wartowniczego, biopsja wycinająca, czerniak, czerniak amelanotyczny, czerniak desmoplastyczny, dehydrogenaza mleczanowa, dermatoskopia, diagnostyka obrazowa, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, grubość Breslowa, immunoterapia, inhibitor BRAF, limfadenektomia, mikroskopia konfokalna refleksyjna, mutacja BRAF, naciek limfocytarny, naciekanie naczyń limfatycznych, nowotwór skóry, objaw brzydkiego kaczątka, optyczna tomografia koherencyjna, owrzodzenie, panel ekspresji genów, porównawcza hybrydyzacja genomowa, poziom Clarka, pozytonowa tomografia emisyjna, promieniowanie UV, rezonans magnetyczny, test DermTech Melanoma, tomografia komputerowa, węzeł chłonny, wskaźnik mitotyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Wola – Leczenie
Wola tarczycy to powiększenie gruczołu, które może mieć różne etiologie i wymaga indywidualnego podejścia terapeutycznego uwzględniającego funkcję tarczycy oraz objawy kliniczne. W przypadku wola nietoksycznego bez objawów uciskowych leczenie często ogranicza się do obserwacji z regularnym badaniem fizykalnym, USG i oceną hormonalną. Wola związane z niedoczynnością tarczycy, np. w przebiegu choroby Hashimoto, leczymy substytucją lewotyroksyną, dążąc do utrzymania TSH w dolnej granicy normy (0,1-0,5 mIU/L), co może zmniejszyć objętość wola o 20-40%. Wola toksyczne wymagają terapii przeciwtarczycowej (metimazol, propylotiouracyl) oraz często leczenia radiojodem (I-131), które u około 90% pacjentów normalizuje funkcję tarczycy i redukuje wielkość wola o 30-50% w ciągu roku. Wskazaniem do leczenia operacyjnego są duże wole uciskowe, podejrzenie złośliwości, wole zamostkowe oraz nieskuteczność leczenia zachowawczego. Tyreoidektomia wymaga uprzedniego uzyskania eutyreozy i wiąże się z koniecznością dożywotniej substytucji hormonalnej po całkowitym usunięciu gruczołu.
ablacja częstotliwością radiową, ablacja mikrofalowa, beta-adrenolityk, biopsja cienkoigłowa, choroba Gravesa-Basedowa, choroba Hashimoto, choroba współistniejąca, dysfagia, embolizacja tętnic tarczowych, gruczoł tarczowy, hipokalcemia, lek przeciwtarczycowy, lewotyroksyna, liotyronina, metimazol, nadczynność tarczycy, nerw krtaniowy wsteczny, niedoczynność tarczycy, propranolol, propylotiouracyl, radiojod, tionamid, trijodotyronina, tyreoidektomia, tyroksyna, wole, wole guzkowe, wole guzkowe toksyczne, wole nietoksyczne, wole nurkujące, wole wieloguzkowe toksyczne, wole zamostkowe, zapalenie tarczycy Hashimoto - Leksykon chorób i schorzeń
Torbiele trzustki – Epidemiologia
Torbiele trzustki są coraz częściej wykrywane dzięki zaawansowanym technikom obrazowania, takim jak MRI i CT, z częstością występowania w populacji ogólnej wahającą się od 2,4% do 49,1%, przy średniej około 15% w badaniach MRI. Występowanie torbieli rośnie wraz z wiekiem, osiągając do 38% u osób powyżej 80. roku życia. Torbiele dzieli się na trzy grupy pod względem ryzyka złośliwości: bez ryzyka (np. pseudotorbiele, torbielakogruczolaki surowicze – SCA), przedrakowe (torbielowate nowotwory śluzowe – MCN i IPMN) oraz lite nowotwory z torbielowatą degeneracją. Całkowite ryzyko złośliwej transformacji wynosi około 0,24-0,25% rocznie, jednak dla IPMN głównego przewodu może sięgać nawet 60%. Cechy wysokiego ryzyka obejmują m.in. żółtaczkę, poszerzenie przewodu trzustkowego ≥10 mm, guzki ścienne ≥5 mm oraz cytologię wskazującą na dysplazję wysokiego stopnia lub raka.
badanie cytologiczne, biopsja cienkoigłowa, cholangiopankreatografia rezonansu magnetycznego, dysplazja wysokiego stopnia, endoskopowa ultrasonografia, główny przewód trzustkowy, gruczolakorak trzustki, guz neuroendokrynny, marker CA 19-9, pseudotorbiel, rak trzustki, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, torbiel trzustki, torbielakogruczolak surowiczy, wewnątrzprzewodowy brodawkowaty nowotwór śluzowy trzustki, zapalenie trzustki, zespół multidyscyplinarny, złośliwa transformacja, żółtaczka obturacyjna, zwyrodnienie torbielowate - Leksykon chorób i schorzeń
Rak krtani – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka raka krtani opiera się na wieloetapowym procesie obejmującym szczegółowy wywiad, badanie fizykalne oraz zaawansowane badania endoskopowe, takie jak laryngoskopia pośrednia i bezpośrednia, laryngostroboskopia oraz panendoskopia. Potwierdzenie rozpoznania następuje poprzez biopsję, najczęściej podczas laryngoskopii bezpośredniej lub biopsję cienkoigłową (FNA) w przypadku powiększonych węzłów chłonnych. Kluczowe jest również zastosowanie badań obrazowych, w tym tomografii komputerowej (CT), rezonansu magnetycznego (MRI), pozytonowej tomografii emisyjnej (PET/PET-CT) oraz RTG klatki piersiowej, które pozwalają na ocenę lokalizacji, rozmiaru guza oraz ewentualnych przerzutów. Stopień zaawansowania nowotworu określa się według systemu TNM (Tumor, Node, Metastasis), uwzględniając lokalizację guza (nadgłośnia, głośnia, podgłośnia), zajęcie węzłów chłonnych oraz obecność przerzutów odległych, co przekłada się na stadia od 0 do IV. Dodatkowo ocenia się stopień zróżnicowania histologicznego (G1-G3), który informuje o agresywności nowotworu.
algorytm głębokiego uczenia, badanie genetyczne, badanie molekularne, biomarker, biopsja, biopsja cienkoigłowa, bronchoskopia, dysfagia, endoskopia fluorescencyjna, ezofagoskopia, górne drogi oddechowe, laryngoskopia bezpośrednia, laryngoskopia pośrednia, nowotwór złośliwy, obrazowanie wąskopasmowe, otolaryngolog, panendoskopia, pozytonowa tomografia emisyjna, przerzuty odległe, rak krtani, rezonans magnetyczny, rtg klatki piersiowej, sekwencjonowanie genomu, struny głosowe, system TNM, sztuczna inteligencja, tomografia komputerowa, wąskopasmowe obrazowanie, węzły chłonne, zróżnicowanie histologiczne - Leksykon chorób i schorzeń
Rak języka – Diagnostyka i diagnoza
Rak języka stanowi jedno z najczęstszych nowotworów głowy i szyi, a jego wczesne wykrycie jest kluczowe dla skuteczności terapii i rokowania. Diagnostyka rozpoczyna się od szczegółowego badania klinicznego jamy ustnej, obejmującego ocenę zmian morfologicznych takich jak leukoplakia, erythroplakia, guzki czy owrzodzenia oraz palpacyjną ocenę węzłów chłonnych szyi. Potwierdzenie rozpoznania następuje poprzez biopsję – najczęściej nacinającą lub wycinającą – z badaniem histopatologicznym, które pozwala na określenie typu nowotworu i cech histologicznych. W diagnostyce obrazowej stosuje się tomografię komputerową (CT), rezonans magnetyczny (MRI), pozytonową tomografię emisyjną (PET-CT) oraz ultrasonografię (USG), które umożliwiają ocenę wielkości guza, inwazji miejscowej oraz obecności przerzutów do węzłów chłonnych i odległych narządów. Endoskopia (nazoendoskopia, laryngoskopia, faryngoskopia, panendoskopia) pozwala na dokładną wizualizację zmian i pobranie materiału do biopsji z trudno dostępnych miejsc.
badanie histopatologiczne, badanie kliniczne jamy ustnej, badanie palpacyjne, badanie przesiewowe, badanie radiologiczne, badanie ultrasonograficzne, biomarker śliny, biopsja cienkoigłowa, biopsja nacinająca, biopsja szczoteczkowa, biopsja wycinająca, chemiluminescencja, laryngoskopia, leukoplakia, nazoendoskopia, nowotwór głowy i szyi, obrazowanie autofluorescencyjne, panendoskopia, pozytonowa tomografia emisyjna, profilowanie molekularne, przerzut do węzłów chłonnych, przerzut odległy, rak języka, rezonans magnetyczny, sekwencjonowanie guza, stopień zaawansowania choroby, system TNM, tomografia komputerowa, tomografia optyczna, węzeł chłonny szyi, wirus brodawczaka ludzkiego - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy ślinianki przyusznej – Epidemiologia
Guzy ślinianki przyusznej stanowią około 3-11% wszystkich nowotworów głowy i szyi oraz 0,2-0,3% wszystkich nowotworów, z roczną zachorowalnością w krajach zachodnich na poziomie 2,5-3,0/100 000 osób. Około 80% nowotworów gruczołów ślinowych lokalizuje się w śliniance przyusznej, z przewagą guzów łagodnych (75-80%) nad złośliwymi (20-25%). Najczęstszym łagodnym nowotworem jest gruczolak wielopostaciowy (pleomorphic adenoma), stanowiący 65-85% guzów przyusznicy, natomiast najczęstszym złośliwym jest rak śluzowo-naskórkowy (mucoepidermoid carcinoma), odpowiadający za 35-52% przypadków złośliwych. Zachorowania występują głównie między 40. a 70. rokiem życia, z wyższą częstością u osób powyżej 60 lat w przypadku nowotworów złośliwych. Czynniki ryzyka obejmują ekspozycję na promieniowanie jonizujące, wiek, narażenie zawodowe na pyły metali i minerałów, infekcje wirusowe (CMV, HIV), a także potencjalnie palenie tytoniu i spożycie alkoholu.
aktywny nadzór, badanie epidemiologiczne, biopsja cienkoigłowa, duży gruczoł ślinowy, gruczoł ślinowy, gruczolak wielopostaciowy, guz łagodny, guz ślinianki przyusznej, guz Warthina, guz złośliwy, mały gruczoł ślinowy, nadzór immunologiczny, nowotwór głowy i szyi, nowotwór gruczołu ślinowego, obraz histopatologiczny, parotidektomia, promieniowanie jonizujące, promieniowanie ultrafioletowe, przerzut do węzłów chłonnych, przerzut odległy, pył krzemionkowy, pył ze stopów niklu, radioterapia głowy, rak gruczołowo-torbielowaty, rak śluzowo-naskórkowy, ślinianka podjęzykowa, ślinianka podżuchwowa, ślinianka przyuszna, stadium zaawansowania choroby, stopień histologiczny, transformacja nowotworowa, transformacja złośliwa, węzeł chłonny, wirus cytomegalii, wskaźnik przeżywalności, zachorowalność, zakażenie HIV - Leksykon chorób i schorzeń
Chłoniak nieziarniczy – Diagnostyka i diagnoza
Chłoniak nieziarniczy (NHL) stanowi heterogeniczną grupę nowotworów złośliwych układu limfatycznego, wywodzących się z limfocytów B, T lub komórek NK. Diagnostyka opiera się na wieloetapowym procesie, którego podstawą jest biopsja wycinająca powiększonego węzła chłonnego, umożliwiająca dokładną ocenę histopatologiczną i immunofenotypową, niezbędną do określenia podtypu chłoniaka. Badania laboratoryjne, w tym morfologia krwi, poziom dehydrogenazy mleczanowej (LDH) oraz testy serologiczne w kierunku infekcji wirusowych (HIV, HBV, HCV), dostarczają informacji o stanie ogólnym pacjenta i mogą wskazywać na obecność choroby. Obrazowanie, takie jak tomografia komputerowa (CT), pozytonowa tomografia emisyjna (PET-CT), rezonans magnetyczny (MRI) oraz ultrasonografia, pozwala na ocenę lokalizacji, rozległości zmian oraz zaawansowania choroby, w tym zajęcia narządów pozalimfatycznych i ośrodkowego układu nerwowego.
analiza histopatologiczna, badania cytogenetyczne, badanie endoskopowe, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja szpiku kostnego, biopsja wycinająca, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy, chłoniak rozlany z dużych komórek B, cytometria przepływowa, dehydrogenaza mleczanowa, dysfagia, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, immunofenotypowanie, immunohistochemia, klasyfikacja Ann Arbor, klasyfikacja Lugano, komórki nowotworowe, krążące DNA nowotworowe, międzynarodowy indeks prognostyczny, morfologia krwi, nakłucie lędźwiowe, płyn mózgowo-rdzeniowy, powiększone węzły chłonne, pozytonowa tomografia emisyjna, reakcja łańcuchowa polimerazy, rezonans magnetyczny, stadium zaawansowania choroby, terapia celowana, tomografia komputerowa, układ limfatyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwór jamy nosowej i zatok przynosowych – Diagnostyka i diagnoza
Nowotwory jamy nosowej i zatok przynosowych to rzadkie nowotwory głowy i szyi, często diagnozowane w zaawansowanym stadium z powodu niespecyficznych objawów przypominających przewlekłe zapalenie zatok lub alergie. Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie fizykalne, endoskopię nosową (nazoendoskopię) z możliwością biopsji (endoskopową, cienkoigłową lub nacięciową), a także badania obrazowe: tomografię komputerową (TK), rezonans magnetyczny (MRI) oraz pozytonową tomografię emisyjną (PET-CT). Biopsja jest złotym standardem potwierdzenia rozpoznania, a ocena histopatologiczna powinna być przeprowadzona przez doświadczonych patomorfologów ze specjalizacją w nowotworach jamy nosowej i zatok. System TNM AJCC służy do oceny zaawansowania choroby, klasyfikując guzy od stadium 0 (carcinoma in situ) do IV (rozległe przerzuty i zajęcie węzłów chłonnych), co jest kluczowe dla planowania leczenia i rokowania.
badanie histopatologiczne, badanie patomorfologiczne, biopsja, biopsja cienkoigłowa, biopsja endoskopowa, biopsja nacięciowa, carcinoma in situ, chemioterapia, endoskopia nosowa, immunoterapia, marker molekularny, nazoendoskopia, nowotwór głowy i szyi, nowotwór jamy nosowej i zatok przynosowych, otolaryngolog, podstawa czaszki, pozytonowa tomografia emisyjna, przerzut odległy, przewlekłe zapalenie zatok, radioterapia, rezonans magnetyczny, system TNM, tomografia komputerowa, węzeł chłonny, zatoka czołowa, zatoka klinowa, zatoka sitowa, zatoka szczękowa - Leksykon chorób i schorzeń
Podejrzane guzy piersi – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Podejrzany guz piersi definiowany jest jako masa tkankowa w obrębie piersi, która może budzić podejrzenie raka, choć około 80% guzów ma charakter łagodny. Kluczowa jest szybka i kompleksowa ocena kliniczna, obejmująca badanie fizykalne z dokumentacją rozmiaru, konsystencji i lokalizacji guza oraz badania obrazowe, takie jak mammografia diagnostyczna (zalecana u kobiet ≥30 lat), ultrasonografia (preferowana u kobiet <30 lat) oraz MRI z kontrastem w przypadkach podejrzanych zmian. Biopsja gruboigłowa stanowi złoty standard diagnostyczny, charakteryzując się wyższą czułością i swoistością w wykrywaniu inwazji nowotworowej w porównaniu do biopsji cienkoigłowej. Wskazania do biopsji obejmują zmiany podejrzane, bolesne lub rosnące, a procedura jest bezpieczna, z niskim ryzykiem powikłań.
badanie fizykalne, badanie kliniczne piersi, badanie przesiewowe, biopsja, biopsja chirurgiczna, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja stereotaktyczna, brachyterapia, chemioterapia, guz piersi, lumpektomia, mammografia diagnostyczna, mammogram, mastektomia, MRI piersi, nowotwór złośliwy, ocena histologiczna, piersi włóknisto-torbielowate, radioterapia, rak piersi, samobadanie piersi, terapia hormonalna, tkanka piersi, torbiel piersi, ultrasonografia, USG piersi, węzły chłonne, wyciek z brodawki sutkowej, zapalenie piersi - Leksykon chorób i schorzeń
Schwannoma – Diagnostyka i diagnoza
Schwannoma to łagodny, wolno rosnący guz wywodzący się z komórek Schwanna nerwów obwodowych, którego diagnostyka jest wyzwaniem ze względu na niespecyficzne objawy i różnorodne lokalizacje. Podstawą rozpoznania jest obrazowanie MRI, które wykazuje izointensywny lub hipointensywny sygnał w T1, heterogenicznie hiperintensywny w T2 oraz intensywne wzmocnienie po podaniu kontrastu gadolinowego, często z charakterystycznym „objawem tarczy” (target sign). CT jest pomocne w ocenie zmian kostnych, a USG w diagnostyce guzów powierzchownych. Diagnostyka uzupełniana jest badaniami neurologicznymi, elektrofizjologicznymi (EMG, badanie przewodnictwa nerwowego, słuchowe potencjały wywołane pnia mózgu) oraz audiologicznymi, szczególnie w przypadku nerwiaków nerwu przedsionkowo-ślimakowego, gdzie obserwuje się jednostronny niedosłuch odbiorczy i zaburzenia równowagi. Ostateczne potwierdzenie rozpoznania uzyskuje się na podstawie badania histopatologicznego, wykazującego obecność obszarów Antoni A i B, ciałek Verocaya oraz silną ekspresję białka S-100.
audiogram, badanie audiologiczne, badanie dopplerowskie, badanie histopatologiczne, badanie neurologiczne, badanie przedsionkowe, badanie ultrasonograficzne, białko S-100, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, dysfagia, elektromiografia, komórki Schwanna, kontrast gadolinowy, MPNST, nerw przedsionkowo-ślimakowy, nerwiak nerwu słuchowego, nerwiakowłókniak, nerwy obwodowe, neurofibromatoza typu 2, objaw tarczy, obrazy T1-zależne, obrazy T2-zależne, oponiak, parestezje, potencjały wywołane, przewodnictwo nerwowe, przyzwojak, radioterapia stereotaktyczna, rezonans magnetyczny, schwannoma, schwannomatoza, tomografia komputerowa, tympanometria - Leksykon chorób i schorzeń
Wola – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w przypadku wola tarczycy jest ściśle uzależnione od typu wola, jego etiologii oraz zastosowanego leczenia. Wole proste i guzkowe koloidowe cechuje dobre rokowanie, jednak powiększające się wole może powodować objawy uciskowe wymagające interwencji chirurgicznej. W przypadku chorób autoimmunologicznych, takich jak choroba Gravesa-Basedowa, narzędzie prognostyczne GREAT umożliwia ocenę ryzyka nawrotu po terapii przeciwtarczycowej. Monitorowanie wola obejmuje badania ultrasonograficzne i biopsje cienkoigłowe, zwłaszcza przy podejrzeniu transformacji nowotworowej, której ryzyko w wolu guzkowym nietoksycznym wynosi 3-5%, a w mikroraku brodawkowatym nawet do 17,5%. Leczenie toksycznego wola guzkowego (TNG) jodem radioaktywnym osiąga skuteczność na poziomie 89%, a chirurgia 93%, przy czym około 60% pacjentów wymaga późniejszej substytucji lewotyroksyną. Leki przeciwtarczycowe nie są preferowaną metodą w TNG ze względu na wysoką częstość nawrotów.
ablacja, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, biopsja cienkoigłowa, choroba Gravesa-Basedowa, choroba Hashimoto, chrypka, duszność, eutyreoza, hipokalcemia, jod radioaktywny, lek przeciwtarczycowy, lewotyroksyna, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, rak brodawkowaty tarczycy, terapia radiojodem, toksyczne wole guzkowe, transformacja nowotworowa, tyreoidektomia, ultrasonografia tarczycy, wole, wole proste, wole wieloguzkowe, wrodzona niedoczynność tarczycy - Leksykon chorób i schorzeń
Torbiele piersi – Objawy
Torbiele piersi to łagodne, wypełnione płynem struktury, które występują u około 7% kobiet i są jedną z najczęstszych przyczyn wyczuwalnych guzków w piersiach, szczególnie u kobiet w wieku 35-50 lat przed menopauzą. Torbiele mogą mieć różną wielkość – od mikrotorbieli niewyczuwalnych palpacyjnie, do makrotorbieli o średnicy 2,5-5 cm, które są łatwo wyczuwalne i mogą powodować ból lub tkliwość. Charakterystyczne jest ich cykliczne powiększanie i nasilenie dolegliwości przed miesiączką, z regresją po jej rozpoczęciu, co jest związane z wahaniami hormonalnymi. Wydzielina z brodawki sutkowej może występować, zwykle bez krwi, a duże torbiele mogą powodować zmiany kształtu piersi. Większość torbieli (około 70%) ulega samoistnej regresji, jednak niektóre mogą się utrzymywać lub nawracać, zwłaszcza pod wpływem hormonalnej terapii zastępczej po menopauzie.
aspiracja, aspiracja cienkoigłowa, badanie fizykalne, badanie obrazowe, badanie piersi, biopsja cienkoigłowa, choroba piersi, cykl miesiączkowy, diagnoza i leczenie, dysfagia, guzek piersi, hormonalna terapia zastępcza, makrotorbiel, mammografia, menopauza, mikrotorbiel, nowotwór złośliwy, rak piersi, samobadanie piersi, tkanka piersiowa, tkliwość piersi, torbiel piersi, ultrasonografia, wahanie hormonalne, wydzielina z brodawki sutkowej, złożona torbiel - Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi u mężczyzn – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Rak piersi u mężczyzn (MBC) stanowi mniej niż 1% wszystkich przypadków raka piersi, z roczną zachorowalnością w USA na poziomie około 2600-2800 przypadków. Choroba najczęściej diagnozowana jest u mężczyzn w wieku około 67 lat, zwykle w bardziej zaawansowanym stadium niż u kobiet. Dominującym typem histologicznym jest inwazyjny rak przewodowy, a około 90% przypadków wykazuje ekspresję receptorów estrogenowych (ER+). Diagnostyka obejmuje badanie fizykalne, mammografię, ultrasonografię, biopsję oraz ocenę receptorów hormonalnych i HER2. Leczenie opiera się głównie na mastektomii, z możliwym zastosowaniem lumpektomii w wybranych przypadkach, oraz terapii systemowej, w tym hormonoterapii (np. tamoksyfen, często w połączeniu z inhibitorem CDK4/6 abemacyklibem), chemioterapii, terapii celowanej i radioterapii. Radioterapia jest stosowana rzadziej niż u kobiet, głównie po lumpektomii, przy guzach >5 cm, zajętych węzłach chłonnych lub nawrotach. Opieka pielęgniarska obejmuje edukację, wsparcie psychospołeczne, koordynację leczenia oraz monitorowanie powikłań, takich jak ból, lęk, zaburzenia obrazu ciała, ryzyko zakażeń, zmęczenie i zaburzenia integralności skóry.
abemacyklib, badanie fizykalne, badanie genetyczne, badanie histopatologiczne, biopsja cienkoigłowa, biopsja rdzeniowa, biopsja węzła wartowniczego, brodawka sutkowa, chemioterapia, chemioterapia adiuwantowa, chemioterapia neoadiuwantowa, choroba Pageta brodawki sutkowej, ginekomastia, HER2, hormonoterapia, immunosupresja, immunoterapia, inhibitor CDK4/6, inwazyjny rak przewodowy, lek przeciwwymiotny, limfadenektomia pachowa, lumpektomia, mammografia, mastektomia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk limfatyczny, radioterapia, rak piersi u mężczyzn, rak przewodowy, rak zapalny piersi, rak zrazikowy, receptory estrogenowe, status receptorów hormonalnych, tamoksyfen, terapia celowana, tkanka piersiowa, ultrasonografia piersi, węzły chłonne, zespół Klinefeltera - Leksykon chorób i schorzeń
Włókniakogruczolak piersi – Zapobieganie i profilaktyka
Włókniakogruczolak piersi (fibroadenoma) to najczęstszy łagodny guz piersi, stanowiący około 50% biopsji piersi u kobiet i występujący u około 10% pacjentek w poradniach chorób piersi. Charakteryzuje się łagodnym przebiegiem, nie jest formą raka i rzadko stanowi zagrożenie. Czynniki zmniejszające ryzyko jego rozwoju to dieta bogata w owoce i warzywa, wyższe BMI, wysokie spożycie witaminy C, umiarkowana aktywność fizyczna oraz czynniki hormonalne i reprodukcyjne, takie jak większa liczba ciąż zakończonych porodem, naturalna menopauza, stosowanie doustnej antykoncepcji oraz uregulowane lub niższe poziomy estrogenu. Warto podkreślić, że stosowanie cyklosporyny wiąże się z podwyższonym ryzykiem włókniakogruczolaka, co wymaga rozważenia zmiany na alternatywne leki immunosupresyjne, np. takrolimus. Po menopauzie zaleca się unikanie ogólnoustrojowej terapii estrogenowej w celu profilaktyki.
atypia, badanie mammograficzne, badanie przesiewowe, badanie ultrasonograficzne, biopsja cienkoigłowa, biopsja piersi, biopsja wycinkowa, choroba autoimmunologiczna, cyklosporyna, doustny środek antykoncepcyjny, estrogen, fibroadenoma, guz liściasty, guzek piersi, hormonalna terapia zastępcza, łagodny guz piersi, lek immunosupresyjny, menopauza, myo-inozytol, polimorfizm genu, progestagen, rak piersi, samobadanie piersi, takrolimus, terapia estrogenowa, terapia hormonalna, witamina C, włókniakogruczolak piersi, wskaźnik masy ciała - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy ślinianki przyusznej – Leczenie
Chirurgia pozostaje podstawową metodą leczenia guzów ślinianki przyusznej, zarówno łagodnych, jak i złośliwych, z parotidektomią częściową lub całkowitą jako głównymi technikami operacyjnymi. Kluczowe jest zachowanie nerwu twarzowego, który odpowiada za unerwienie mięśni mimicznych, zwłaszcza w guzach łagodnych, gdzie nerw powinien być oszczędzony. W przypadku naciekania nerwu przez nowotwór złośliwy, możliwe jest jego poświęcenie i jednoczesna rekonstrukcja z użyciem przeszczepów nerwowych (np. nerwu usznego większego lub łydkowego). Radioterapia, szczególnie neutronowa, jest stosowana jako leczenie adjuwantowe po operacji w guzach o wysokim stopniu złośliwości, z dodatnimi marginesami, naciekiem okołonerwowym lub przerzutami do węzłów chłonnych, a także jako leczenie definitywne lub paliatywne w przypadkach nieoperacyjnych. Chemioterapia, choć nie jest standardem, może być rozważana w zaawansowanych stadiach, często w połączeniu z radioterapią (radiochemioterapia), stosując leki takie jak cisplatyna, doksorubicyna czy 5-fluorouracyl.
biopsja cienkoigłowa, cytostatyk, dysfagia, guz ślinianki przyusznej, inhibitor punktu kontrolnego, inwazja okołonerwowa, limfadenektomia, mięśnie mimiczne twarzy, nerw twarzowy, nowotwór złośliwy, parotidektomia całkowita, pochodna platyny, radiochemioterapia, radioterapia adjuwantowa, radioterapia neutronowa, rozpoznanie histopatologiczne, suchość jamy ustnej, terapia celowana, zabieg rekonstrukcyjny - Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi u mężczyzn – Diagnostyka i diagnoza
Rak piersi u mężczyzn stanowi mniej niż 1% wszystkich przypadków raka piersi, jednak wymaga równie skrupulatnej diagnostyki jak u kobiet. Diagnostyka rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu medycznego i rodzinnego oraz badania fizykalnego piersi i węzłów chłonnych. Badania obrazowe obejmują mammografię o czułości 92-95% i swoistości 90-95%, ultrasonografię oraz rezonans magnetyczny (MRI), który cechuje się najwyższą czułością w wykrywaniu zmian. Biopsja gruboigłowa pod kontrolą USG jest preferowaną metodą potwierdzenia diagnozy. Ocena zaawansowania choroby opiera się na badaniach krwi, RTG klatki piersiowej, tomografii komputerowej, scyntygrafii kości oraz PET. Klasyfikacja nowotworu uwzględnia typ histologiczny (najczęściej rak przewodowy naciekający 85-90%), stopień zróżnicowania, status receptorowy (około 80% hormonozależnych, 15% HER2 dodatnich, 4% potrójnie ujemnych) oraz system TNM, który determinuje stadium zaawansowania (I-IV). W diagnostyce genetycznej istotne jest badanie mutacji BRCA1/2, szczególnie BRCA2, co ma wpływ na leczenie i profilaktykę rodzinną.
badanie kliniczne, badanie mammograficzne, badanie ultrasonograficzne, biopsja chirurgiczna, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja węzła wartowniczego, choroba Pageta brodawki sutkowej, mammografia diagnostyczna, mikrozwapnienie, mutacja genu BRCA, nadekspresja receptora HER2, pozytonowa tomografia emisyjna, rak piersi u mężczyzn, rak potrójnie ujemny, rak przewodowy in situ, rak przewodowy naciekający, rak zapalny piersi, rak zrazikowy, receptor hormonalny, rezonans magnetyczny piersi, samobadanie piersi, scyntygrafia kości, stopień zróżnicowania, system TNM, tamoksyfen, terapia hormonalna, torbiel, węzeł chłonny, wydzielina z brodawki sutkowej, wywiad medyczny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Letrox 150 150 mcg
Letrox 150 zawiera 159,6–170,4 μg lewotyroksyny sodowej uwodnionej, odpowiadającej 150 μg lewotyroksyny sodowej, i jest stosowany głównie w terapii zastępczej niedoczynności tarczycy o różnej etiologii, w tym po interwencjach chirurgicznych i radioterapii. Lek znajduje zastosowanie także w profilaktyce nawrotu wola po częściowej tyreoidektomii u pacjentów eutyreotycznych, gdzie supresja TSH zapobiega rozrostowi pozostałej tkanki tarczycowej. Ponadto, Letrox 150 jest wskazany w leczeniu łagodnego wola eutyreotycznego oraz w terapii supresyjnej nowotworów złośliwych tarczycy, gdzie hamowanie TSH ogranicza stymulację komórek nowotworowych. W skojarzeniu z tyreostatykami preparat umożliwia utrzymanie eutyreozy w leczeniu nadczynności tarczycy, a także służy jako test supresyjny w diagnostyce nadczynności o podłożu autonomicznym.
biopsja cienkoigłowa, choroba Gravesa-Basedowa, gruczolak tarczycy, hormon tarczycy, lek przeciwtarczycowy, lewotyroksyna sodowa, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, nowotwór złośliwy tarczycy, oś przysadkowo-tarczycowa, przeciwciała przeciwtarczycowe, rak tarczycy, scyntygrafia, stężenie hormonów tarczycy, test supresyjny, tyreoidektomia, tyreostatyk, tyreotoksykoza, tyreotropina, wole łagodne, wole tarczycy - Leksykon chorób i schorzeń
Rak pęcherzyka żółciowego – Diagnostyka i diagnoza
Rak pęcherzyka żółciowego (RPŻ) to rzadki, agresywny nowotwór, którego diagnostyka jest utrudniona ze względu na głęboką lokalizację narządu i brak specyficznych objawów we wczesnych stadiach. Około 80% przypadków diagnozowanych jest w zaawansowanym stadium, co pogarsza rokowanie. Diagnostyka obejmuje badania laboratoryjne, w tym testy funkcji wątroby (bilirubina, albumina, fosfataza zasadowa, AST, ALT, GGT) oraz markery nowotworowe, takie jak CEA i CA 19-9 (o czułości 72% i swoistości 96%), a także dodatkowe markery CA 242, CA 15-3 i CA 125. Badania obrazowe, w tym ultrasonografia (czułość 85%, swoistość 80%), endoskopowa ultrasonografia (EUS), tomografia komputerowa (TK) z fazą tętniczą i żylną (czułość 99%, swoistość 76%), rezonans magnetyczny (MR/MRCP) oraz PET-CT, są kluczowe do oceny lokalizacji, zaawansowania i przerzutów. Procedury endoskopowe, takie jak ERCP i biopsje, umożliwiają ocenę drożności dróg żółciowych i pobranie materiału do badania histopatologicznego, które jest jedyną metodą potwierdzającą rozpoznanie.
badanie histopatologiczne, biopsja cienkoigłowa, CA 19-9, CEA, cholecystektomia, dysfagia, enzymy wątrobowe, ERCP, EUS, kamica pęcherzyka żółciowego, klasyfikacja TNM, laparoskopia diagnostyczna, morfologia krwi, MRCP, naciekanie struktur, PET-CT, pogrubienie ściany pęcherzyka żółciowego, polipy pęcherzyka żółciowego, przerzuty nowotworowe, PTC, rak pęcherzyka żółciowego, rezonans magnetyczny, testy funkcji wątroby, tomografia komputerowa, USG jamy brzusznej, xanthogranulomatous cholecystitis - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwór – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka nowotworów to wieloetapowy proces obejmujący wywiad, badanie fizykalne oraz szeroki zakres badań dodatkowych, takich jak badania laboratoryjne (morfologia krwi, testy markerów nowotworowych, immunofenotypowanie), badania obrazowe (CT, MRI, PET-CT, ultrasonografia, mammografia) oraz biopsje (cienko- i gruboigłowe, chirurgiczne, węzłów wartowniczych). Kluczowe jest potwierdzenie obecności nowotworu poprzez badanie histopatologiczne, a następnie określenie stopnia zaawansowania choroby (staging) według systemu TNM, co umożliwia planowanie leczenia i ocenę rokowania. Nowoczesne metody diagnostyczne, takie jak biopsja płynna, testy genetyczne (NGS, FISH, PCR) oraz testy MCD (Multi-Cancer Early Detection), pozwalają na wykrycie nowotworów we wczesnym stadium oraz monitorowanie odpowiedzi na terapię. Wczesne wykrycie nowotworu znacząco poprawia skuteczność leczenia i rokowanie pacjenta.
badanie laboratoryjne, badanie obrazowe, biopsja, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja płynna, cytologia moczu, cytologia plwociny, diagnostyka nowotworowa, diagnoza nowotworu, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, guz przerzutowy, immunofenotypowanie, krążące komórki nowotworowe, marker nowotworowy, morfologia krwi, pozytonowa tomografia emisyjna, reakcja łańcuchowa polimerazy, rezonans magnetyczny, sekwencjonowanie nowej generacji, stadium zaawansowania nowotworu, stopień zróżnicowania nowotworu, system TNM, tomografia komputerowa, ultrasonografia, węzeł chłonny - Leksykon chorób i schorzeń
Rak prącia – Diagnostyka i diagnoza
Rak prącia, choć rzadki (0,9-2,1/100 000 mężczyzn w Europie), stanowi istotne wyzwanie diagnostyczne ze względu na lokalizację i opóźnienia w zgłaszaniu się pacjentów. Około 95% przypadków to rak płaskonabłonkowy, diagnozowany na podstawie biopsji, która pozwala na ocenę typu histologicznego, gradingu, głębokości nacieku i inwazji naczyniowej. Diagnostyka obrazowa obejmuje USG, CT, MRI oraz PET-CT, które służą do oceny miejscowego zaawansowania i wykrywania przerzutów. MRI wykazuje czułość 80% (95% CI: 70-87%) i swoistość 96% (95% CI: 85-99%) w ocenie inwazji ciał jamistych, natomiast PET-CT charakteryzuje się czułością 91% i swoistością 100% w wykrywaniu przerzutów do węzłów chłonnych miednicy u pacjentów z potwierdzonymi przerzutami pachwinowymi. Kluczowa jest ocena węzłów chłonnych pachwinowych, gdyż ich zajęcie stanowi najważniejszy czynnik prognostyczny.
badanie histopatologiczne, badanie ultrasonograficzne, biopsja, biopsja cienkoigłowa, biopsja wartowniczego węzła chłonnego, biopsja wycięciowa, biopsja wycinkowa, brodawka płciowa, ciało jamiste, czerniak, inwazja naczyniowa, kłykcina kończysta, mięsak, mikroprzerzut, nowotwór złośliwy, pozytonowa tomografia emisyjna, przerzut, rak gruczołowo-płaskonabłonkowy, rak płaskonabłonkowy, rak podstawnokomórkowy, rak prącia, rezonans magnetyczny, scyntygrafia kości, stopień zróżnicowania komórek nowotworowych, stulejka, system TNM, tomografia komputerowa, węzeł chłonny pachwinowy, zapalenie napletka, zapalenie żołędzi