ekspozycja kliniczna
Ekspozycja kliniczna to termin odnoszący się do bezpośredniego kontaktu studenta kierunku medycznego z pacjentem w warunkach klinicznych. Jest to kluczowy element edukacji medycznej, umożliwiający zdobycie praktycznych umiejętności i doświadczenia pod nadzorem wykwalifikowanego personelu medycznego.
W trakcie ekspozycji klinicznej studenci uczą się zbierania wywiadu, badania fizykalnego, interpretacji wyników badań, stawiania diagnoz oraz planowania terapii. Ten rodzaj kształcenia jest niezbędny do rozwijania kompetencji klinicznych, umiejętności komunikacji z pacjentem oraz zdolności podejmowania decyzji diagnostycznych i terapeutycznych.
Ekspozycja kliniczna jest również istotnym elementem kształcenia podyplomowego lekarzy, szczególnie w trakcie specjalizacji, gdy młody lekarz nabywa umiejętności praktyczne pod nadzorem specjalisty. Odpowiedni poziom i jakość ekspozycji klinicznej ma bezpośredni wpływ na przygotowanie przyszłego lekarza do samodzielnej praktyki.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gefitinib Genoptim 250 mg
Badania przedkliniczne gefitynibu wykazały istotne zmiany patologiczne w tkankach zwierzęcych przy dawkach porównywalnych do klinicznych, w tym zanik i ścieńczenie nabłonka rogówki, martwicę brodawek nerkowych oraz martwicę hepatocytów z naciekami eozynofilowymi. In vitro wykazano potencjalne hamowanie repolaryzacji mięśnia sercowego (wydłużenie QT), choć klinicznie nie potwierdzono związku przyczynowego. W zakresie rozrodczości, dawka 20 mg/kg/dobę u szczurów obniżała płodność samic, a u królików dawki ≥20 mg/kg powodowały zmniejszenie masy ciała płodów, bez obserwacji wad rozwojowych. Gefitynib przenikał do mleka w stężeniach 11-19-krotnie wyższych niż we krwi, a stosowanie w ciąży zmniejszało przeżywalność potomstwa. Nie wykazano działania genotoksycznego, co jest istotne dla bezpieczeństwa genetycznego leku.
badanie kancerogenności, badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo kardiologiczne, działanie fototoksyczne, działanie genotoksyczne, EGFR, ekspozycja kliniczna, gefitynib, gruczolak wątroby, martwica brodawek nerkowych, martwica komórek wątroby, model zwierzęcy, naciek eozynofilowy makrofagów, naczyniakomięsak krwionośny, organogeneza, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, repolaryzacja mięśnia sercowego, ścieńczenie rogówki, wydłużenie odstępu QT, zanik nabłonka rogówki, zatoka wątrobowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Suprovia 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sytagliptyny, substancji czynnej leku Suprovia, wykazały szeroki margines bezpieczeństwa względem toksyczności narządowej, neurotoksyczności oraz wpływu na reprodukcję. Hepatotoksyczność i nefrotoksyczność u gryzoni pojawiały się przy narażeniu >58-krotnym w stosunku do ekspozycji terapeutycznej u ludzi, natomiast przy 19-krotnym narażeniu nie odnotowano szkodliwych efektów. Neurotoksyczne objawy u psów (m.in. ataksja, drżenie, ślinienie się) oraz zwyrodnienie mięśni szkieletowych występowały przy około 23-krotnym narażeniu, bez efektów przy 6-krotnym. W badaniach genotoksyczności i kancerogenności nie stwierdzono działania mutagennego ani rakotwórczego u myszy, a zwiększona częstość guzów wątroby u szczurów przy ekspozycji >58-krotnej była prawdopodobnie wtórna do przewlekłej hepatotoksyczności i nie ma istotnego znaczenia klinicznego dla ludzi. W zakresie toksyczności reprodukcyjnej nie zaobserwowano wpływu na płodność, a zmiany rozwojowe (zniekształcenia żeber u płodów szczurów) pojawiały się przy narażeniu >29-krotnym, co również nie wskazuje na ryzyko kliniczne.
ataksja, badanie przedkliniczne, dysfunkcja oddechowa, dyskomfort, działanie hepatotoksyczne, działanie kancerogenne, ekspozycja kliniczna, gruczolak wątroby, hepatotoksyczność, margines bezpieczeństwa, miotoksyczność, narażenie ustrojowe, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, sytagliptyna, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność reprodukcyjna, toksykologia reprodukcyjna, zniekształcenie żeber płodu, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sademlip 50 mg + 850 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa produktu leczniczego Sademlip, zawierającego sytagliptynę i metforminę, opiera się na badaniach toksykologicznych poszczególnych substancji oraz ich terapii skojarzonej. W badaniach 16-tygodniowych na psach nie wykazano dodatkowej toksyczności terapii łączonej w porównaniu z monoterapią, przy poziomach ekspozycji do 6-krotności dla sytagliptyny i 2,5-krotności dla metforminy w stosunku do ekspozycji klinicznej u ludzi. Sytagliptyna wykazywała toksyczność wątrobową i nerkową u gryzoni przy ekspozycji przekraczającej 58-krotnie poziom kliniczny, natomiast przy 19-krotnej ekspozycji nie obserwowano efektów niepożądanych. Objawy neurotoksyczne u psów pojawiały się przy ekspozycji około 23-krotnej, a przy 6-krotnej nie stwierdzono wpływu. Badania genotoksyczności i kancerogenności wskazały na brak działania mutagennego i kancerogennego u myszy, choć u szczurów przy bardzo wysokich dawkach (58x) zaobserwowano wzrost częstości guzów wątroby, co wiązano z przewlekłą hepatotoksycznością. Wpływ na reprodukcję był minimalny, z niewielkim wzrostem zniekształceń żeber u płodów szczurów przy ekspozycji 29-krotnej, bez istotnego zagrożenia dla ludzi.
ataksja, badanie przedkliniczne, chlorowodorek metforminy, duszność, działanie hepatotoksyczne, działanie niepożądane, ekspozycja kliniczna, genotoksyczność, kancerogenność, margines bezpieczeństwa, neurotoksyczność, nieprawidłowość siekaczy, rak wątroby, terapia skojarzona, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wątrobowa i nerkowa, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rosuvastatin MSN 20 mg
W badaniach przedklinicznych rozuwastatyny wapniowej nie stwierdzono istotnego ryzyka genotoksycznego ani rakotwórczego dla człowieka. Działania niepożądane obserwowane u zwierząt laboratoryjnych, takie jak zmiany histopatologiczne w wątrobie, były związane z ekspozycją zbliżoną do klinicznej, jednak różniły się w zależności od gatunku – myszy i szczury wykazywały wyraźne zmiany, psy mniej nasilone, a małpy nie wykazywały zmian w wątrobie ani pęcherzyku żółciowym. Dodatkowo, przy wysokich dawkach zaobserwowano uszkodzenia jąder u małp i psów, co może mieć implikacje dla męskiej płodności, a u szczurów toksyczny wpływ na rozrodczość objawiający się zmniejszeniem wielkości miotu, masy ciała noworodków oraz przeżywalności potomstwa, jednak przy dawkach wielokrotnie przekraczających te stosowane u ludzi.
badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, bezpieczeństwo kardiologiczne, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, ekspozycja kliniczna, ekspozycja ustrojowa, genotoksyczność, histopatologia wątroby, kanał potasowy hERG, pęcherzyk żółciowy, repolaryzacja mięśnia sercowego, rozuwastatyna, rozuwastatyna wapniowa, toksyczność, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie jąder, wpływ na płodność, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tenofovir disoproxil Aurovitas 245 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tenofowiru dizoproksylu wykazały brak istotnych zagrożeń farmakologicznych dla człowieka, jednak toksyczność po podaniu wielokrotnym ujawniła istotne działania niepożądane, zwłaszcza w obrębie nerek, kośćca oraz gospodarki fosforanowej. W modelach zwierzęcych (szczury, psy, małpy) obserwowano toksyczne uszkodzenia nerek, zmniejszenie gęstości mineralnej kości (BMD) oraz hipofosfatemię. Szczególnie wrażliwe były młodociane małpy, u których toksyczność kostna pojawiała się przy ekspozycji ≥40-krotnej w stosunku do klinicznej. Mechanizm toksyczności kostnej wiązał się z upośledzeniem jelitowego wchłaniania fosforanów, co prowadziło do obniżenia BMD. Potencjał genotoksyczny oceniono w testach in vitro i in vivo z wynikami niejednoznacznymi, natomiast badania rakotwórczości na szczurach i myszach wykazały sporadyczne guzy dwunastnicy przy bardzo wysokich dawkach, co ma niskie znaczenie kliniczne dla ludzi.
działanie toksyczne, ekspozycja kliniczna, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, gęstość mineralna kości, gospodarka fosforanowa, guz dwunastnicy, narażenie kliniczne, ocena ryzyka środowiskowego, osteomalacja, potencjał rakotwórczy, spontaniczna synteza DNA, stężenie fosforanów, szpik kostny, tenofowir dizoproksyl, test Amesa, test chłoniaka mysiego, toksyczność kostna, toksyczność okołoporodowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, wchłanianie fosforanów, wskaźnik żywotności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sytena Plus 50 mg + 1000 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Sytena Plus, zawierającego sytagliptynę i metforminę, wykazały brak dodatkowej toksyczności w 16-tygodniowych badaniach na psach przy jednoczesnym podawaniu obu substancji. Poziom NOEL dla sytagliptyny wynosił około 6-krotność ekspozycji klinicznej, a dla metforminy około 2,5-krotność. W badaniach na gryzoniach stwierdzono toksyczność wątrobową i nerkową przy ekspozycji ≥58-krotnej, a neurotoksyczne objawy u psów pojawiały się przy około 23-krotnej ekspozycji klinicznej. Zmiany w mięśniach szkieletowych oraz nieprawidłowości w uzębieniu obserwowano przy ekspozycjach znacznie przekraczających poziomy terapeutyczne. Nie wykazano potencjału genotoksycznego sytagliptyny, a obserwowane zmiany nowotworowe u szczurów przy ekspozycji ≥58-krotnej uznano za wtórne do przewlekłej hepatotoksyczności, nieistotne klinicznie ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa (NOEL 19-krotność ekspozycji u ludzi).
ataksja, badanie histologiczne, drżenie, duszność, działanie rakotwórcze, ekspozycja kliniczna, genotoksyczność, hepatotoksyczność, margines bezpieczeństwa, metformina, nieprawidłowości siekaczy, rak wątroby, ślinotok, sytagliptyna, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wątrobowa i nerkowa, uszkodzenie nerwów, wymioty pieniste, zmiany nowotworowe, zniekształcenia żeber, zwyrodnienie mięśni - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gefitinib Krka 250 mg
Badania przedkliniczne gefitynibu wykazały specyficzne działania niepożądane u zwierząt, które nie były obserwowane w badaniach klinicznych u ludzi. Wśród nich odnotowano zmiany oczne (zanik i ścieńczenie nabłonka rogówki), zmiany nerkowe (martwica brodawek nerkowych) oraz wątrobowe (martwica hepatocytów i nacieki eozynofilowe makrofagów w zatokach wątrobowych). In vitro wykazano potencjalne hamowanie repolaryzacji mięśnia sercowego, co mogłoby prowadzić do wydłużenia odstępu QT, jednak klinicznie nie potwierdzono takiego efektu. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawka 20 mg/kg mc./dobę powodowała zmniejszenie płodności samic, a u królików dawki ≥ 20 mg/kg mc./dobę skutkowały zmniejszoną masą ciała płodów. Nie stwierdzono wad rozwojowych, jednak u szczurów dawka 20 mg/kg mc./dobę w okresie ciąży i porodu obniżała przeżywalność nowo narodzonych. Gefitynib przenika do mleka szczurów w stężeniach 11-19-krotnie wyższych niż we krwi.
działanie fototoksyczne, działanie genotoksyczne, ekspozycja kliniczna, gefitynib, gruczolak wątroby, martwica brodawek nerkowych, martwica komórek wątroby, naciek eozynofilowy makrofagów, naczyniakomięsak krwionośny, organogeneza, potencjał rakotwórczy, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, repolaryzacja mięśnia sercowego, ścieńczenie rogówki, teratogenność, wydłużenie odstępu QT, zanik nabłonka rogówki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xerdoxo 10 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne rywaroksabanu wykazały akceptowalny profil bezpieczeństwa, bez istotnych zagrożeń mutagennych, klastogennych czy rakotwórczych. Standardowe testy farmakologiczne nie ujawniły negatywnego wpływu na układy sercowo-naczyniowy, oddechowy i nerwowy. Toksyczność ostra po podaniu jednokrotnym wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa, natomiast powtarzane podanie skutkowało efektami wynikającymi z mechanizmu działania inhibitora czynnika Xa, w tym zmianami immunologicznymi (wzrost stężeń IgG i IgA u szczurów przy ekspozycji odpowiadającej klinicznej). Badania fototoksyczności i wpływu na płodność nie wykazały istotnych zagrożeń, jednak w okresie ciąży zaobserwowano powikłania krwotoczne oraz toksyczne efekty rozwojowe, takie jak poronienia, zaburzenia kostnienia, zmiany morfologiczne wątroby płodów, wady rozwojowe i zmiany łożyskowe przy ekspozycji odpowiadającej dawkom klinicznym.
badanie genotoksyczności, badanie toksykologiczne, działanie rakotwórcze, ekspozycja kliniczna, immunoglobulina IgA, immunoglobulina IgG, inhibitor czynnika Xa, parametr immunologiczny, poronienie, potencjał fototoksyczny, potencjał klastogenny, potencjał mutagenny, powikłanie krwotoczne, profil bezpieczeństwa, promieniowanie UV, rozwój przed- i pourodzeniowy, rywaroksaban, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, toksyczny wpływ na reprodukcję, układ krzepnięcia, układ nerwowy, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa, zaburzenie procesu kostnienia, zmiana łożyskowa, zmiana morfologiczna wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dutilox 30 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa duloksetyny, substancji czynnej leku Dutilox, nie wykazały potencjału genotoksycznego w standardowych testach. W długoterminowych badaniach rakotwórczości na szczurach nie stwierdzono ogólnego działania rakotwórczego, choć zaobserwowano wielojądrzaste komórki w wątrobie bez innych zmian histopatologicznych. U samic myszy poddanych dawce 144 mg/kg/dobę odnotowano zwiększoną częstość gruczolaków i raków wątroby, co przypisano indukcji enzymów mikrosomalnych. Znaczenie tych wyników dla ludzi pozostaje niejasne. Badania reprodukcyjne wykazały, że dawka 45 mg/kg/dobę u samic szczurów powodowała zmniejszenie spożycia pokarmu, redukcję masy ciała, zaburzenia cyklu rujowego, obniżenie wskaźnika żywych urodzeń i przeżycia potomstwa oraz opóźnienie wzrostu potomstwa. Embriotoksyczność u królików objawiała się wadami układu sercowo-naczyniowego i kostnego przy ekspozycji mniejszej niż maksymalna kliniczna (AUC).
badanie przedkliniczne, cykl rujowy, dawka niepowodująca działań niepożądanych, duloksetyna, Dutilox, dysfagia, efekt neurobehawioralny, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne wątrobowe, gruczolak wątroby, narażenie układowe, NOAEL, potencjał mutagenny, rakotwórczość, rozwój zarodkowo-płodowy, test genotoksyczności, toksyczność poporodowa, układ kostny, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wielojądrzaste komórki, wpływ na płodność, wskaźnik żywych urodzeń, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Elicea 20 mg
Escytalopram, będący enancjomerem S cytalopramu, wykazuje w badaniach przedklinicznych podobny profil toksykologiczny do cytalopramu, co pozwala na odniesienie danych toksykologicznych cytalopramu do escytalopramu. W badaniach na szczurach stwierdzono kardiotoksyczność, w tym zastoinową niewydolność serca, po kilkutygodniowym podawaniu dawek wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność wiąże się głównie z maksymalnymi stężeniami leku w osoczu, które u escytalopramu były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, natomiast AUC było 3-4 razy większe niż ekspozycja kliniczna. Fosfolipidoza obserwowana była przy ekspozycji porównywalnej z ludzką i miała charakter odwracalny. Działanie embriotoksyczne, manifestujące się zmniejszeniem masy ciała płodów i opóźnieniem kostnienia, występowało przy AUC przekraczającym ekspozycję kliniczną, bez zwiększonej częstości wad rozwojowych. W okresie okołoporodowym zaobserwowano zmniejszoną przeżywalność potomstwa przy ekspozycji większej niż kliniczna.
amina biogenna, badanie toksykologiczno-kinetyczne, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipid, fosfolipidoza, kardiotoksyczność, kation amfifilny, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, okres laktacji, opóźnienie kostnienia, pole pod krzywą, przepływ krwi w naczyniach wieńcowych, stężenie leku w osoczu, wada rozwojowa, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca, zmiana hemodynamiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Levosimendan Accord 2,5 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lewozymendanu wykazały brak istotnej toksyczności ogólnej oraz genotoksyczności przy krótkotrwałym stosowaniu, co potwierdza bezpieczeństwo leku w tych aspektach. Jednakże, lewozymendan wykazuje istotny wpływ na rozrodczość i rozwój płodów u zwierząt doświadczalnych, w tym obniżenie płodności u samic szczurów, zmniejszenie liczby młodych w miocie, zwiększoną liczbę resorpcji zarodków oraz poronień poimplantacyjnych. Ponadto, obserwowano uogólnione zmniejszenie stopnia kostnienia u płodów szczurów i królików oraz nieprawidłowy rozwój kości nadpotylicznej u królików. Lewozymendan przenika również do mleka matki, co ma znaczenie przy stosowaniu u kobiet karmiących piersią.
ciałko żółte, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, działanie teratogenne, ekspozycja kliniczna, genotoksyczność, kość nadpotyliczna, kostnienie, lewozymendan, płodność, poronienie poimplantacyjne, profil bezpieczeństwa, przenikanie do mleka, resorpcja zarodka, rozrodczość, stosunek korzyści do ryzyka, teratogenność, toksyczność ogólna, toksyczność rozwojowa, toksykologia, uszkodzenie DNA, zagnieżdżenie zarodka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bosutinib Zentiva 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa bosutynibu obejmowały szeroki zakres ocen farmakologii bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, wpływu na rozród oraz potencjalnej fototoksyczności. W badaniach na szczurach zaobserwowano zmniejszenie rozmiaru źrenic oraz zaburzenia chodu, przy czym NOEL dla zaburzeń chodu wynosił około 11-krotności ekspozycji klinicznej po dawce 400 mg i 8-krotności po dawce 500 mg (na podstawie Cmax niezwiązanej postaci leku). W badaniach kardiologicznych na psach nie stwierdzono istotnych zmian w ciśnieniu tętniczym, rytmie serca ani parametrach EKG przy ekspozycjach do 3-krotnych (400 mg) i 2-krotnych (500 mg) klinicznych, choć odnotowano opóźnione zwiększenie częstości rytmu serca. Długoterminowa toksyczność dotyczyła głównie układu pokarmowego, z objawami takimi jak zmiany w kale, spadek masy ciała i zmniejszone spożycie pokarmu, a także histopatologicznymi zmianami w przewodzie pokarmowym i układzie limfatycznym. Zmiany w wątrobie u szczurów obejmowały przerost hepatocytów bez podwyższenia enzymów wątrobowych. Poziomy ekspozycji niepowodujące działań niepożądanych były zbliżone do ekspozycji klinicznej po dawkach 400-500 mg.
błona naczyniowa oka, bosutynib, cytotoksyczność hepatocytarna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, ekspozycja kliniczna, enzymy wątrobowe, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, hiperplazja komórek kubkowych, kanał hERG, laktacja, łożysko, ośrodkowy układ nerwowy, podanie dożylne, przerost hepatocytów, rozwój płodu, rozwój pourodzeniowy, szczury Sprague-Dawley, toksyczność wielokrotna, układ limfatyczny, układ pokarmowy, wątroba, węzły chłonne krezkowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sigletic 100 mg
Dane przedkliniczne dotyczące sytagliptyny, substancji czynnej preparatu Sigletic, wskazują na toksyczne działanie na wątrobę i nerki u gryzoni jedynie przy narażeniu ustrojowym przekraczającym 58-krotnie ekspozycję kliniczną u ludzi. Przy narażeniu 19-krotnie wyższym niż kliniczne nie zaobserwowano negatywnego wpływu na te narządy. U szczurów stwierdzono zmiany w uzębieniu tylko przy narażeniu ponad 67-krotnym, a u psów przy około 23-krotnym narażeniu pojawiły się przemijające objawy toksycznego uszkodzenia nerwów oraz niewielkie zwyrodnienia mięśni szkieletowych. Brak wpływu na te parametry przy narażeniu 6-krotnie wyższym niż kliniczne świadczy o szerokim marginesie bezpieczeństwa. Badania genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego, a potencjał karcinogenny ograniczał się do zwiększenia częstości gruczolaków i raków wątroby u szczurów przy narażeniu 58-krotnie wyższym niż u ludzi, co wiązano z przewlekłym działaniem hepatotoksycznym.
Badania reprodukcyjne nie wykazały negatywnego wpływu na płodność szczurów ani na rozwój przed- i pourodzeniowy przy narażeniu do 29-krotnego poziomu klinicznego. Zgłoszono jedynie niewielkie zwiększenie częstości zniekształceń żeber u płodów szczurów oraz toksyczny wpływ na matkę u królików przy narażeniu powyżej 29-krotnego. Sytagliptyna przenika do mleka karmiących samic szczurów w stosunku 4:1 względem osocza, co może mieć znaczenie dla oceny bezpieczeństwa u kobiet karmiących. Podsumowując, sytagliptyna charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa z szerokim marginesem bezpieczeństwa, a obserwowane działania toksyczne występują wyłącznie przy ekspozycji znacznie przekraczającej warunki kliniczne, co wskazuje na niskie ryzyko działań niepożądanych podczas terapii preparatem Sigletic.
ataksja, badanie histologiczne, badanie toksykologiczne, działanie hepatotoksyczne, działanie niepożądane, ekspozycja kliniczna, genotoksyczność, karmienie piersią, margines bezpieczeństwa, mięsień szkieletowy, narażenie ustrojowe, profil bezpieczeństwa, przenikanie do mleka, rak wątroby, sytagliptyna, toksyczne uszkodzenie nerwów, toksyczność matczyna, toksyczność sytagliptyny, toksyczny wpływ na reprodukcję, wpływ na reprodukcję, zniekształcenie żeber płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dulxetenon 120 mg
Dane przedkliniczne dotyczące duloksetyny, substancji czynnej leku Dulxetenon, nie wykazały potencjału genotoksycznego w standardowych testach. W badaniach rakotwórczości u szczurów nie stwierdzono jednoznacznego działania kancerogennego, choć zaobserwowano obecność wielojądrzastych komórek w wątrobie bez innych zmian histopatologicznych. U samic myszy poddanych 2-letniej ekspozycji na wysoką dawkę 144 mg/kg/dobę odnotowano zwiększoną częstość gruczolaków i raków wątroby, co przypisano indukcji enzymów mikrosomalnych. Wpływ tych obserwacji na bezpieczeństwo kliniczne u ludzi pozostaje nieustalony. Dawka niepowodująca działań niepożądanych (NOAEL) została określona na poziomie 20 mg/kg mc./dobę.
cykl rujowy, duloksetyna, działanie kancerogenne, działanie neurobehawioralne, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne wątroby, genotoksyczność, hepatotoksyczność, indukcja enzymów wątrobowych, komórka wielojądrzasta, NOAEL, profil toksyczności, rak wątroby, wady układu sercowo-naczyniowego, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wskaźnik żywych urodzeń - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – PHINGROUM 25 mg
Dane przedkliniczne dotyczące sytagliptyny, substancji czynnej leku PHINGROUM, wykazały toksyczne działanie na wątrobę i nerki u gryzoni jedynie przy ekspozycji przekraczającej 58-krotnie dawki terapeutyczne stosowane u ludzi, natomiast przy 19-krotnym przekroczeniu narażenia klinicznego nie zaobserwowano istotnych zmian. U szczurów stwierdzono nieprawidłowości siekaczy przy narażeniu >67×, jednak w badaniu 14-tygodniowym przy 58-krotnym narażeniu nie wykazano wpływu na zęby. U psów przy około 23-krotnym przekroczeniu dawki klinicznej odnotowano przejściowe objawy neurotoksyczne (m.in. ataksja, drżenie) oraz niewielkie zwyrodnienie mięśni szkieletowych, natomiast przy 6-krotnym przekroczeniu narażenia nie stwierdzono toksyczności. Badania genotoksyczności i karcynogenności wskazały na brak działania mutagennego oraz rakotwórczego u myszy, a u szczurów zwiększenie częstości gruczolaków i raków wątroby występowało tylko przy narażeniu >58×, co wiązano z przewlekłym działaniem hepatotoksycznym i uznano za mało istotne klinicznie ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa (19-krotność narażenia klinicznego).
Analizy wpływu na reprodukcję wykazały brak negatywnego oddziaływania na płodność samic i samców szczurów oraz brak działań niepożądanych w rozwoju przed- i pourodzeniowym przy narażeniu do 29-krotności dawki klinicznej. Niewielkie zwiększenie częstości zniekształceń żeber u płodów szczurów obserwowano jedynie przy ekspozycji >29×. U królików toksyczność dla matki pojawiła się przy dawkach >29-krotnych. Sytagliptyna przenika w znacznym stopniu do mleka szczurów (wskaźnik mleko/osocze 4:1), co może mieć znaczenie przy stosowaniu u kobiet karmiących piersią. Podsumowując, profil bezpieczeństwa sytagliptyny charakteryzuje się szerokim marginesem bezpieczeństwa, a obserwowane działania toksyczne występują wyłącznie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne stosowane u ludzi.
ataksja, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie hepatotoksyczne, działanie rakotwórcze, ekspozycja kliniczna, genotoksyczność, margines bezpieczeństwa, narażenie ustrojowe, neurotoksyczność, PHINGROUM, potencjał karcynogenny, profil bezpieczeństwa, przenikanie do mleka, rak wątroby, rozwój pourodzeniowy, stężenie w mleku, sytagliptyna, toksyczność embrionalna, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność sytagliptyny, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Elicea Q-Tab 15 mg
Badania toksykologiczno-kinetyczne escytalopramu, oparte na modelu szczura, wykazały podobny profil bezpieczeństwa do cytalopramu, z którym można odnosić wyniki. Obserwowano kardiotoksyczność manifestującą się zastoinową niewydolnością serca po kilku tygodniach stosowania dawek wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność korelowała z maksymalnymi stężeniami w osoczu, a nie z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia bez działań niepożądanych były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, natomiast AUC dla escytalopramu wynosiło 3-4 razy więcej niż ekspozycja kliniczna. Mechanizm toksyczności może wiązać się z wpływem na aminy biogenne i hemodynamiczne skutki niedokrwienia, choć nie jest w pełni wyjaśniony. Dodatkowo, po długotrwałym podawaniu zaobserwowano odwracalną fosfolipidozę w płucach, najądrzach i wątrobie przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, jednak znaczenie kliniczne tego zjawiska pozostaje nieustalone.
aminy biogenne, badania toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, działanie embriotoksyczne, ekspozycja kliniczna, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, kardiotoksyczność, laktacja, naczynia wieńcowe, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, płodność, profil bezpieczeństwa leku, toksyczność rozwojowa, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zahron Combi 20 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Zahron Combi, zawierającego rozuwastatynę i amlodypinę, nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi przy ekspozycji klinicznej. Rozuwastatyna w badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu wywołała zmiany histopatologiczne w wątrobie u myszy i szczurów oraz wpływ na pęcherzyk żółciowy u psów, jednak te efekty nie zostały potwierdzone u małp ani w badaniach klinicznych. W toksyczności reprodukcyjnej u szczurów przy dawkach toksycznych dla samic (wielokrotnie przekraczających dawkę terapeutyczną) zaobserwowano zmniejszenie wielkości miotu, masy ciała noworodków oraz przeżywalności potomstwa. Nie przeprowadzono specyficznych badań wpływu rozuwastatyny na kanał potasowy hERG.
badanie farmakologiczne, badanie mutagenności, badanie toksyczności, dawka toksyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, ekspozycja kliniczna, ekspozycja ogólnoustrojowa, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, kanał potasowy hERG, komórka Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, pęcherzyk żółciowy, rozuwastatyna i amlodypina, spermatyda, testosteron, toksyczność jąder, toksyczność reprodukcyjna, zmiana histopatologiczna wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sitagliptin Adamed 100 mg
Badania przedkliniczne sytagliptyny wykazały toksyczne działanie na wątrobę i nerki u gryzoni przy narażeniu przekraczającym 58-krotnie ekspozycję u ludzi, jednak przy 19-krotnym narażeniu nie zaobserwowano efektów niekorzystnych, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. U szczurów stwierdzono nieprawidłowości w rozwoju siekaczy przy narażeniu >67x, ale brak wpływu przy 58x. U psów przy narażeniu około 23x obserwowano przemijające objawy neurotoksyczne (ataksyja, drżenie, ograniczenie aktywności) oraz miotoksyczność, natomiast przy 6-krotnym narażeniu nie stwierdzono takich efektów. Sytagliptyna nie wykazała genotoksyczności, a w badaniach rakotwórczości u szczurów zaobserwowano wzrost częstości gruczolaków i raków wątroby przy narażeniu >58x, co wiązano z przewlekłym działaniem hepatotoksycznym; przy 19-krotnym narażeniu nie odnotowano wpływu, co eliminuje istotne ryzyko dla ludzi.
ataksja, badanie przedkliniczne, drżenie mięśniowe, dyspnea, działanie hepatotoksyczne, ekspozycja kliniczna, genotoksyczność, hepatotoksyczność, laktacja, margines bezpieczeństwa, rak wątroby, sytagliptyna, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność reprodukcyjna, układ stomatognatyczny, wskaźnik mleko/osocze, wymioty pieniste, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sitagliptin + Metformin hydrochloride +pharma 50 mg + 1000 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktów leczniczych zawierających sytagliptynę (50 mg) i chlorowodorek metforminy (1000 mg) wykazały brak istotnych efektów toksycznych przy ekspozycji klinicznej lub nieznacznie przekraczającej ją. W 16-tygodniowych badaniach na psach nie stwierdzono dodatkowej toksyczności terapii skojarzonej w porównaniu do monoterapii. Poziom NOEL dla sytagliptyny wynosił około 6-krotność ekspozycji klinicznej, a dla metforminy około 2,5-krotność. W badaniach na gryzoniach toksyczność hepatocytarna i nefrotoksyczność pojawiły się dopiero przy narażeniu przekraczającym 58-krotnie ekspozycję u ludzi, a neurotoksyczne objawy u psów obserwowano przy 23-krotnym przekroczeniu ekspozycji klinicznej. Genotoksyczność i rakotwórczość sytagliptyny nie zostały potwierdzone, a obserwowane zmiany nowotworowe u szczurów były prawdopodobnie wtórne do przewlekłej hepatotoksyczności i nie mają istotnego znaczenia klinicznego.
ataksja, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie rakotwórczości, działanie kancerogenne, ekspozycja kliniczna, genotoksyczność, gruczolak i rak wątroby, hepatotoksyczność i nefrotoksyczność, margines bezpieczeństwa, neurotoksyczność, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, poziom NOEL, przenikanie leku do mleka, rozwój przed- i pourodzeniowy, terapia skojarzona, toksyczność matczyna, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wskaźnik mleko/osocze, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Quetiapine Fair-Med 150 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwetiapiny wykazały brak działania genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo, co eliminuje ryzyko mutagenności i uszkodzeń chromosomów. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych zaobserwowano zmiany głównie w układzie hormonalnym, zwłaszcza tarczycy, takie jak odkładanie barwnika u szczurów oraz hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy i obniżenie stężenia T3 u małp Cynomolgus. Dodatkowo odnotowano zmniejszenie hemoglobiny oraz liczby leukocytów i erytrocytów, co może wpływać na funkcje układu odpornościowego i transport tlenu. U psów stwierdzono zmętnienie soczewki i rozwój zaćmy, co wskazuje na potencjalne działania okulistyczne kwetiapiny. Wpływ na układ rozrodczy obejmował zmiany w płodności i rozwój płodu, w tym przykurcze kończyn u królików przy ekspozycji na poziomie zbliżonym do maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi.
ciąża urojona, ekspozycja kliniczna, faza międzyrujowa, genotoksyczność, hemoglobina, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy, hormon T3, in vitro, in vivo, krwinki, kwetiapina, małpa cynomolgus, płodność męska, potencjał genotoksyczny, prolaktyna, przykurcz, regulacja hormonalna rozrodu, tarczyca, toksyczność zarodkowo-płodowa, układ hormonalny, zaćma, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dutilox 60 mg
Duloksetyna nie wykazuje potencjału genotoksycznego ani działania rakotwórczego u szczurów, choć obserwowano obecność wielojądrzastych komórek w wątrobie, o niejasnym znaczeniu klinicznym. U samic myszy podawanie dużej dawki 144 mg/kg/dobę wiązało się ze zwiększoną częstością gruczolaków i raków wątroby, prawdopodobnie z powodu indukcji enzymów mikrosomalnych. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawka 45 mg/kg/dobę powodowała zmniejszenie spożycia pokarmu, masy ciała, zaburzenia cyklu rujowego, obniżenie wskaźnika żywych urodzeń oraz przeżycia potomstwa, co koreluje z maksymalną ekspozycją kliniczną (AUC). U królików stwierdzono wady rozwojowe układu sercowo-naczyniowego i kostnego przy ekspozycji poniżej maksymalnej klinicznej, jednak wyniki te były niejednoznaczne w zależności od formy chemicznej leku.
cykl rujowy, dawka niepowodująca działań niepożądanych, duloksetyna, działania neurobehawioralne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, genotoksyczność, gruczolak wątroby, indukcja enzymów wątrobowych, NOAEL, toksyczność leku, wady układu sercowo-naczyniowego, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wątrobowe enzymy mikrosomalne, wielojądrzaste komórki wątroby, wskaźnik żywych urodzeń, zaburzenia zachowania potomstwa, zmiany histopatologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Crestor 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa rozuwastatyny (Crestor) obejmują szeroki zakres analiz farmakologicznych, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego, które nie wykazały istotnego zagrożenia dla pacjentów. Pomimo braku szczegółowych badań nad wpływem leku na kanał hERG, ocena bezpieczeństwa kardiologicznego nie wskazuje na podwyższone ryzyko zaburzeń rytmu serca. W badaniach toksyczności po podaniu dawek wielokrotnych zaobserwowano zmiany histopatologiczne w wątrobie u myszy, szczurów i psów, prawdopodobnie związane z działaniem farmakologicznym rozuwastatyny, jednak nie stwierdzono ich u naczelnych, co sugeruje różnice międzygatunkowe w metabolizmie i wrażliwości na lek.
bezpieczeństwo kardiologiczne, działania niepożądane, działanie rakotwórcze, ekspozycja kliniczna, genotoksyczność, gonady męskie, hepatotoksyczność, kanał hERG, pęcherzyk żółciowy, rozuwastatyna, statyny, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozrodczość, uszkodzenie jąder, zaburzenia rytmu serca, zmiany histopatologiczne wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dulxetenon 30 mg
Duloksetyna, substancja czynna leku Dulxetenon, nie wykazuje działania genotoksycznego ani rakotwórczego w standardowych testach na szczurach, choć w badaniach długoterminowych zaobserwowano obecność wielojądrzastych komórek w wątrobie oraz zwiększoną częstość gruczolaków i raków wątroby u myszy przy dawce 144 mg/kg/dobę, co przypisano indukcji enzymów mikrosomalnych. Znaczenie tych zmian dla bezpieczeństwa klinicznego u ludzi pozostaje niejasne. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawka 45 mg/kg/dobę powodowała istotne zaburzenia, takie jak zmniejszenie spożycia pokarmu, redukcję masy ciała, zaburzenia cyklu rujowego, obniżenie wskaźnika żywych urodzeń oraz opóźnienie wzrostu potomstwa, przy ekspozycji odpowiadającej maksymalnej klinicznej (AUC). U królików stwierdzono zwiększoną częstość wad rozwojowych układu sercowo-naczyniowego i kostnego przy ekspozycji niższej niż maksymalna kliniczna, choć wyniki te nie były powtarzalne przy innych formach soli duloksetyny.
AUC, badania przedkliniczne, cykl rujowy, duloksetyna, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne, enzymy wątrobowe, genotoksyczność, gruczolak wątroby, NOAEL, rakotwórczość, układ kostny, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wielojądrzaste komórki, zaburzenia neurobehawioralne, zmiany histopatologiczne