działanie przeciwpłytkowe

Działanie przeciwpłytkowe to mechanizm farmakologiczny polegający na hamowaniu aktywacji i agregacji płytek krwi, co prowadzi do zmniejszenia ich zdolności do tworzenia zakrzepów. Jest to kluczowy efekt terapeutyczny wielu leków stosowanych w profilaktyce i leczeniu chorób sercowo-naczyniowych.

Najpopularniejsze leki o działaniu przeciwpłytkowym to kwas acetylosalicylowy (aspiryna), który nieodwracalnie hamuje cyklooksygenazę płytkową, blokując syntezę tromboksanu A2. Pochodne tienopirydyny (klopidogrel, prasugrel, tikagrelor) blokują receptor płytkowy P2Y12 dla adenozynodifosforanu (ADP). Inne mechanizmy przeciwpłytkowe obejmują hamowanie fosfodiesterazy (dipirydamol) oraz blokowanie receptorów glikoproteinowych IIb/IIIa (abciksimab, eptifibatyd, tirofiban).

Terapia przeciwpłytkowa jest standardem postępowania w ostrych zespołach wieńcowych, po implantacji stentów wieńcowych, w profilaktyce pierwotnej i wtórnej udarów niedokrwiennych mózgu oraz w chorobie niedokrwiennej serca. Wiąże się jednak z podwyższonym ryzykiem krwawień, co wymaga starannego doboru pacjentów i monitorowania terapii, szczególnie przy stosowaniu podwójnej lub potrójnej terapii przeciwpłytkowej.

Powiązane wpisy

  1. 22.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl