ból głowy
Ból głowy (cephalalgia) to jeden z najczęstszych objawów zgłaszanych przez pacjentów w praktyce lekarskiej. Może występować jako objaw samoistny lub towarzyszyć innym schorzeniom. W klasyfikacji medycznej wyróżnia się bóle pierwotne (migrena, ból głowy typu napięciowego, cluster headache) oraz wtórne, będące objawem innych chorób.
Diagnostyka bólu głowy opiera się na dokładnym wywiadzie obejmującym charakter, lokalizację, czas trwania oraz czynniki prowokujące i łagodzące dolegliwości. Kluczowa jest identyfikacja tzw. czerwonych flag, które mogą wskazywać na poważne przyczyny, jak: nagły początek o dużym nasileniu, postępujące nasilenie, związek z wysiłkiem, towarzyszące objawy neurologiczne czy występowanie u pacjentów z chorobą nowotworową.
Leczenie zależy od rozpoznania przyczyny. W przypadku bólów pierwotnych stosuje się leki przeciwbólowe, przeciwzapalne, tryptany (w migrenie), leki przeciwdepresyjne, przeciwpadaczkowe oraz blokery kanału wapniowego. W terapii profilaktycznej migreny zastosowanie znajdują również toksyna botulinowa oraz przeciwciała monoklonalne przeciwko CGRP. Bóle wtórne wymagają leczenia choroby podstawowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Storvas CRT 20 mg
Atorwastatyna, substancja czynna preparatu Storvas CRT dostępnego w dawkach 10 mg, 20 mg, 40 mg oraz 80 mg, nie wykazuje istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn. Zgodnie z charakterystyką produktu leczniczego, lek ten nie powoduje zaburzeń koncentracji, wydłużenia czasu reakcji ani deficytów koordynacji wzrokowo-ruchowej, co potwierdza jego względne bezpieczeństwo w kontekście sprawności psychomotorycznej pacjentów. Mimo braku istotnych efektów niepożądanych wpływających na prowadzenie pojazdów, lekarz powinien poinformować pacjenta o tej kwestii, zwłaszcza uwzględniając indywidualne reakcje u osób starszych, pacjentów z chorobami współistniejącymi lub stosujących inne leki, które mogą modyfikować sprawność psychomotoryczną.
atorwastatyna sól wapniowa trójwodna, benzodiazepina, ból głowy, charakterystyka produktu leczniczego, choroba sercowo-naczyniowa, hipercholesterolemia, hipotonia ortostatyczna, interakcja farmakologiczna, laktoza jednowodna, lek hipotensyjny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, lek przeciwpadaczkowy, lek trójpierścieniowy, opioidowy lek przeciwbólowy, schorzenie neurologiczne, sprawność psychomotoryczna, statyna, zaburzenie koncentracji, zaburzenie koordynacji wzrokowo-ruchowej, zawrót głowy - Leksykon substancji czynnych
Gestoden – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Gestoden, będący progestagenem stosowanym w nowoczesnych doustnych środkach antykoncepcyjnych, najczęściej w połączeniu z etynyloestradiolem, nie wykazuje istotnego wpływu na zdolności psychomotoryczne, w tym prowadzenie pojazdów i obsługę maszyn. Analiza preparatów zawierających gestoden w dawkach od 0,05 mg do 0,10 mg, takich jak Artilla (0,075 mg gestodenu + 0,020 mg etynyloestradiolu), Logest (0,075 mg + 0,02 mg), Lindynette (75 µg + 30 µg), Milvane (0,05–0,10 mg gestodenu w różnych fazach cyklu), Sylvie 20 i 30 (75 µg gestodenu z różną zawartością etynyloestradiolu) oraz niskodawkowy Vines (60 µg gestodenu + 15 µg etynyloestradiolu), potwierdza brak klinicznie istotnego wpływu na funkcje poznawcze i motoryczne. Dane zawarte w Charakterystykach Produktów Leczniczych jednoznacznie wskazują, że gestoden nie zaburza zdolności prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługi maszyn, niezależnie od stosowanej dawki i schematu dawkowania.
Pomimo braku bezpośredniego wpływu gestodenu na zdolności psychomotoryczne, lekarze powinni uwzględniać indywidualne reakcje pacjentek na terapię, zwłaszcza w przypadku wystąpienia działań niepożądanych takich jak bóle głowy, nudności czy zawroty głowy, które mogą pośrednio wpływać na bezpieczeństwo prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. W ramach dobrej praktyki klinicznej zaleca się informowanie pacjentek o braku wpływu gestodenu na te zdolności, co może rozwiać ich obawy dotyczące codziennego funkcjonowania podczas stosowania antykoncepcji hormonalnej. Kompleksowa edukacja pacjentek, zwłaszcza tych wykonujących pracę wymagającą koncentracji lub prowadzenie pojazdów, jest istotna dla zapewnienia bezpieczeństwa i komfortu terapii.
antykoncepcja hormonalna, Artilla, ból głowy, charakterystyka produktu leczniczego, doustna tabletka antykoncepcyjna, doustny środek antykoncepcyjny, etynyloestradiol, funkcja poznawcza i motoryczna, gestoden, Lindynette, Logest, Milvane, nudność, preparat antykoncepcyjny, preparat niskodawkowy, preparat trójfazowy, Sylvie 20, Sylvie 30, Vines, zawrót głowy, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Betahistine dihydrochloride Accord 16 mg
Dichlorowodorek betahistyny w dawce 16 mg, stosowany w postaci tabletek, może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, sklasyfikowane zgodnie z danymi z badań klinicznych i zgłoszeń po wprowadzeniu do obrotu. Do najczęściej obserwowanych należą ból głowy i senność (często ≥1/100 do <1/10), które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Częstość występowania nudności i niestrawności jest również wysoka, a objawy te można złagodzić przez przyjmowanie leku podczas posiłku lub zmniejszenie dawki. Inne działania niepożądane o częstości nieznanej obejmują reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję, kołatanie serca, skurcz oskrzeli (szczególnie u pacjentów z astmą oskrzelową), a także zmiany skórne takie jak obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, wysypka i świąd, które mogą stanowić zagrożenie dla życia, zwłaszcza gdy dotyczą krtani.
anafilaksja, astma oskrzelowa, bąbel pokrzywkowy, badanie kliniczne, ból brzucha, ból głowy, dichlorowodorek betahistyny, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, kołatanie serca, niestrawność, non-compliance, nudności, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, senność, skórna reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, świąd, wymioty, wysypka, wzdęcie, zaburzenie oddychania - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lutinus 100 mg
Lutinus, zawierający progesteron w dawce 100 mg w postaci tabletek dopochwowych, wykazuje profil działań niepożądanych potwierdzony zarówno w badaniach klinicznych, jak i w monitoringu po wprowadzeniu do obrotu. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi u pacjentek poddawanych zapłodnieniu pozaustrojowemu były ból głowy (1,5%), zaburzenia dotyczące sromu i pochwy (1,5%) oraz skurcze macicy (1,4%). Działania niepożądane obejmują również zaburzenia układu nerwowego (np. zawroty głowy, bezsenność, uczucie zmęczenia), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (rozdęcie brzucha, nudności, biegunka, zaparcia, wymioty) oraz reakcje skórne i nadwrażliwości (pokrzywka, wysypka). Szczególną uwagę należy zwrócić na reakcje nadwrażliwości, które mogą wymagać natychmiastowego przerwania terapii.
bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból piersi, grzybica pochwy, krwawienie z pochwy, nudności, obrzmienie piersi, pieczenie pochwy, pokrzywka, progesteron, reakcja nadwrażliwości, rozdęcie brzucha, skurcz macicy, świąd narządów płciowych, tabletka dopochwowa, tkliwość piersi, upławy, wymioty, wysypka, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia sromu i pochwy, zakażenie grzybicze pochwy, zaparcie, zapłodnienie pozaustrojowe, zawroty głowy, zmęczenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Furaginum Hasco 50 mg
Furaginum Hasco zawiera furazydynę w dawce 50 mg na tabletkę i wykazuje działania niepożądane typowe dla pochodnych nitrofuranu. Do najpoważniejszych należą rzadkie reakcje anafilaktyczne i obrzęk naczynioruchowy, które wymagają natychmiastowej interwencji. U pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej istnieje ryzyko rozwoju niedokrwistości megaloblastycznej lub hemolitycznej, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania. Często obserwuje się ból głowy (≥1/100 do <1/10), a z nieustaloną częstością zawroty głowy, senność, zaburzenia widzenia oraz neuropatię obwodową, która może być nieodwracalna, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, niedokrwistością, cukrzycą, zaburzeniami elektrolitowymi lub niedoborem witaminy B. Reakcje astmatyczne i ostre oraz przewlekłe reakcje nadwrażliwości płucnej, w tym zwłóknienie i śródmiąższowe zapalenie płuc, mogą prowadzić do trwałego uszkodzenia funkcji oddechowych.
anafilaksja, biegunka, ból brzucha, ból głowy, cukrzyca, drobnoustroje oporne, dyspepsja, furazydyna, łysienie, martwica miąższu wątroby, methemoglobinemia, neuropatia obwodowa, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór witaminy B, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość megaloblastyczna, niewydolność nerek, nudności, obrzęk naczynioruchowy, pałeczki Pseudomonas, pochodne nitrofuranu, pokrzywka, polekowe zapalenie wątroby, reakcja astmatyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, sinica, śródmiąższowe zapalenie płuc, świąd, wymioty, wysypka, zaburzenia elektrolitowe, zapalenie ślinianek, zapalenie trzustki, zaparcia, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka cholestatyczna, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Sandostatin LAR 10 mg
Sandostatin LAR, zawierający oktreotyd w dawkach 10 mg, 20 mg oraz 30 mg, jest stosowany w formie zawiesiny do wstrzykiwań i zasadniczo nie wpływa lub ma nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Mimo korzystnego profilu bezpieczeństwa, należy zwrócić uwagę na potencjalne działania niepożądane takie jak zawroty głowy, osłabienie, uczucie zmęczenia oraz ból głowy, które mogą zaburzać percepcję, koncentrację i szybkość reakcji, a tym samym wpływać na bezpieczeństwo podczas prowadzenia pojazdów. Lekarz powinien poinformować pacjenta o niskim ryzyku wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów, ale także o konieczności monitorowania indywidualnej reakcji na terapię, zwłaszcza w początkowym okresie stosowania.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Lamisil 125 mg
Przedawkowanie terbinafiny, substancji czynnej leku Lamisil, stanowi poważne zagrożenie kliniczne, zwłaszcza przy dawkach sięgających do 5 g, co znacznie przekracza dawkę terapeutyczną. Charakterystyczne objawy przedawkowania obejmują bóle głowy o różnym nasileniu, nudności, bóle w nadbrzuszu oraz zawroty głowy, które mogą pojawić się krótko po spożyciu leku. Objawy te wymagają szybkiego rozpoznania i interwencji, gdyż wskazują na toksyczne działanie terbinafiny na układ nerwowy i przewód pokarmowy.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Singulair 5 5 mg
Przedawkowanie montelukastu, substancji czynnej Singulair 5 (tabletki do rozgryzania i żucia 5 mg), może wystąpić u dorosłych i dzieci, jednak nawet dawki znacznie przekraczające zalecane (do 200 mg/dobę przez 22 tygodnie oraz krótkoterminowo do 900 mg/dobę) nie wykazały klinicznie istotnych działań niepożądanych. Opisano przypadki jednorazowego przyjęcia dawki do 1000 mg (około 61 mg/kg masy ciała u dziecka), które również nie spowodowały poważnych zaburzeń klinicznych ani laboratoryjnych, co wskazuje na wysoki profil bezpieczeństwa montelukastu. Mimo to, w przedawkowaniu mogą pojawić się objawy takie jak ból brzucha, senność, nadmierne pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadmierna aktywność psychoruchowa, szczególnie u dzieci, które należy monitorować w kontekście indywidualnej wrażliwości i współistniejących schorzeń.
astma, badanie kliniczne, ból brzucha, ból głowy, dializa otrzewnowa, działanie niepożądane, funkcje życiowe, hemodializa, montelukast, nadmierna aktywność psychoruchowa, nadmierne pragnienie, ośrodkowy układ nerwowy, ostre przedawkowanie, profil bezpieczeństwa leku, przedawkowanie montelukastu, senność, tabletki do rozgryzania, wymioty, zaburzenie elektrolitowe, zatrucie - Leksykon substancji czynnych
Inhibitor C1-esterazy – Działania niepożądane
Inhibitor C1-esterazy, pozyskiwany z ludzkiego osocza, jest stosowany w leczeniu dziedzicznego obrzęku naczynioruchowego (HAE). Profil bezpieczeństwa różni się w zależności od drogi podania: dożylne preparaty Berinert 500 i 1500 wykazują inne działania niepożądane niż podskórne Berinert 2000 i 3000. Do najpoważniejszych działań niepożądanych należą powikłania zakrzepowe, szczególnie przy wysokich dawkach stosowanych poza zarejestrowanymi wskazaniami (np. profilaktyka zespołu przeciekania włośniczkowego, operacje kardiochirurgiczne z krążeniem pozaustrojowym), które w niektórych przypadkach doprowadziły do zgonu. Reakcje alergiczne i anafilaktyczne, obejmujące tachykardię, zaburzenia ciśnienia tętniczego, pokrzywkę, duszność oraz wstrząs anafilaktyczny, występują niezbyt często przy podaniu dożylnym. Reakcje w miejscu podania są częstsze przy podaniu podskórnym i obejmują m.in. zasinienie, obrzęk, świąd, wysypkę i ból. Często obserwuje się także zapalenie nosogardzieli (bardzo często) oraz zawroty głowy i reakcje nadwrażliwości (często) przy podaniu podskórnym.
ból głowy, czynnik zakaźny, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, hipertensja, hipotensja, inaktywacja wirusów, inhibitor C1-esterazy, krążenie pozaustrojowe, nudność, podanie dożylne, podanie podskórne, pokrzywka, powikłanie zakrzepowe, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, świąd, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, zaburzenie ciśnienia tętniczego, zapalenie błony śluzowej, zapalenie nosogardzieli, zawrót głowy, zespół przeciekania włośniczkowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Carvedilol Orion 25 mg
Profil bezpieczeństwa karwedylolu obejmuje szeroki zakres działań niepożądanych, z których większość występuje niezależnie od dawki, z wyjątkiem zawrotów głowy, zaburzeń widzenia oraz bradykardii, których częstość wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki. Najczęściej obserwuje się astenię u ≥10% pacjentów, a także bóle i obrzęki. Niedociśnienie tętnicze jest bardzo częstym działaniem niepożądanym, podobnie jak niewydolność serca (15,4% vs. 14,5% placebo w grupie po zawale mięśnia sercowego), bradykardia, obrzęk, hiperwolemia i przewodnienie. U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca istnieje ryzyko pogorszenia stanu podczas zwiększania dawki. Dodatkowo, u osób predysponowanych, zwłaszcza w podeszłym wieku lub z zaburzeniami przewodzenia, może wystąpić zahamowanie zatokowe. Często występują również niedociśnienie ortostatyczne, zaburzenia krążenia obwodowego oraz rzadziej nadciśnienie tętnicze.
astenia, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, chromanie przestankowe, cukrzyca utajona, dławica piersiowa, duszność, dysfunkcja węzła zatokowego, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperwolemia, hipoglikemia, karwedylol, leukopenia, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, obrzęk płuc, parestezja, rumień wielopostaciowy, stan przedomdleniowy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, zaburzenia krążenia obwodowego, zahamowanie zatokowe, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie lękowe chorobowe – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zaburzenie lękowe dotyczące zdrowia (IAD), dawniej hipochondria, to przewlekłe zaburzenie psychiczne charakteryzujące się nadmiernym lękiem o posiadanie poważnej choroby mimo braku lub minimalnej obecności objawów somatycznych. Dotyka około 0,1% populacji i zwykle rozpoczyna się we wczesnej dorosłości. Kluczową rolę w opiece nad pacjentem pełnią pielęgniarki, które budują relację terapeutyczną opartą na zaufaniu, prowadzą edukację oraz wspierają w radzeniu sobie z lękiem. Ocena powinna uwzględniać objawy somatyczne związane z lękiem, takie jak drętwienie, bóle głowy, ucisk w klatce piersiowej, nudności czy tachykardia, a także zachowania charakterystyczne dla IAD, np. unikanie miejsc z obawą przed zakażeniem, obsesyjne monitorowanie funkcji organizmu czy poszukiwanie zapewnień o stanie zdrowia. Plan opieki musi być indywidualizowany i opierać się na współpracy interdyscyplinarnej, z celami obejmującymi redukcję lęku, rozwijanie mechanizmów radzenia sobie oraz efektywne korzystanie z zasobów wsparcia.
ACT, ból głowy, CBT, depresja, drętwienie, głębokie oddychanie, hipochondria, illness anxiety disorder, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, lek przeciwbólowy, lek przeciwlękowy, lek psychotropowy, MBCT, nudności, objaw somatyczny, progresywna relaksacja mięśni, przyspieszone bicie serca, relacja terapeutyczna, SNRI, SSRI, technika relaksacyjna, terapia akceptacji i zaangażowania, terapia poznawcza oparta na uważności, terapia poznawczo-behawioralna, terapia wspierająca, ucisk w klatce piersiowej, zaburzenie lękowe dotyczące zdrowia, zaburzenie osobowości, zaburzenie paniczne, zaburzenie psychiczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Coryol 12,5 mg 12,5 mg
Karwedylol, substancja czynna leku Coryol, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których częstość występowania większości nie jest zależna od dawki, z wyjątkiem zawrotów głowy, zaburzeń widzenia i bradykardii, które nasilają się wraz ze wzrostem dawki. U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca może dojść do nasilenia niewydolności lub zatrzymania płynów podczas zwiększania dawki. Najczęstsze działania niepożądane obejmują zaburzenia neuropsychiatryczne (zawroty głowy i ból głowy ≥1/10), niedociśnienie tętnicze (bardzo często), bradykardię, obrzęki, a także objawy ze strony układu oddechowego (duszność, obrzęk płuc) i żołądkowo-jelitowego (nudności, biegunka, wymioty). U pacjentów predysponowanych możliwe jest zahamowanie zatokowe oraz odwracalne pogorszenie czynności nerek, szczególnie przy współistniejącej chorobie nerek i niskim ciśnieniu tętniczym. Karwedylol może również wpływać na metabolizm glukozy, powodując ujawnienie lub nasilenie cukrzycy.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antagonista receptora beta-adrenergicznego, astenia, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, chromanie przestankowe, cukrzyca utajona, dławica piersiowa, duszność, dysfunkcja węzła zatokowego, gamma-glutamylotransferaza, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipoglikemia, karwedylol, leukopenia, nadwrażliwość, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niewydolność serca, nudności, parestezja, przewlekła niewydolność serca, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, zahamowanie zatokowe, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Dipperam HCT 10 mg + 160 mg + 25 mg
Preparat Dipperam HCT, zawierający amlodypinę (5-10 mg), walsartan (160-320 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5-25 mg), może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn poprzez wywoływanie objawów niepożądanych takich jak zawroty głowy, bóle głowy, zmęczenie oraz nudności. Ryzyko to jest zależne od dawki, przy czym wyższe dawki amlodypiny (10 mg) i hydrochlorotiazydu (25 mg) zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia tych objawów. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów starszych, z chorobami współistniejącymi układu nerwowego oraz u osób stosujących leki o działaniu ośrodkowym. Zaleca się indywidualizację zaleceń dotyczących prowadzenia pojazdów, monitorowanie reakcji pacjenta, zwłaszcza na początku terapii lub po zmianie dawki, oraz rozważenie modyfikacji leczenia w przypadku utrzymujących się objawów.
amlodypina, amlodypina walsartan hydrochlorotiazyd, ból głowy, dawkowanie amlodypiny, Dipperam HCT, diuretyk, działanie ośrodkowe, hydrochlorotiazyd, interakcje lekowe, nudności, objawy neurologiczne, schorzenia układu nerwowego, sprawność psychomotoryczna, walsartan, zawroty głowy, zdolności psychomotoryczne, zmęczenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zafrilla 2 mg
Stosowanie dienogestu 2 mg (Zafrilla) wiąże się z częstymi zmianami profilu krwawień menstruacyjnych, szczególnie w początkowych miesiącach terapii. W pierwszych 90 dniach leczenia u 38,3% pacjentek obserwowano przedłużone krwawienia, a u 35,2% nieregularne, natomiast brak miesiączki wystąpił u 1,7%. W czwartym okresie referencyjnym (około 360 dni) odsetek pacjentek z brakiem miesiączki wzrósł do 28,2%, a częstość przedłużonych krwawień spadła do 4,0%. Pomimo tych obiektywnych zmian, pacjentki rzadko zgłaszały je jako działania niepożądane. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były ból głowy (9,0%), dyskomfort piersi (5,4%), obniżony nastrój (5,1%) oraz trądzik (5,1%).
amenorrhea, autonomiczny układ nerwowy, BMD, ból głowy, dienogest, duszność, dyskomfort piersi, dysplazja włóknisto-torbielowata sutka, gęstość mineralna kości, grzybica pochwy, hirsutyzm, kołatanie serca, krwawienie z macicy, łysienie, migrena, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, nieregularne krwawienia, nudności, obniżony nastrój, szumy uszne, torbiel jajnika, trądzik, uderzenia gorąca, utrata libido, wzdęcie brzucha, zaburzenia pigmentacji, zakażenie dróg moczowych, zanikowe zapalenie sromu i pochwy, zapalenie dziąseł, zapalenie żołądka i jelit, zespół suchego oka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Divigel 0,1% 1 mg
Przedawkowanie estradiolu zawartego w preparacie Divigel 0,1% jest rzadkie ze względu na przezskórny sposób podania i kontrolowane uwalnianie substancji czynnej. Objawy przedawkowania są zazwyczaj przejściowe i obejmują nudności, bóle głowy, krwawienia z dróg rodnych, wymioty, tkliwość piersi, obrzęk brzucha lub miednicy, a także objawy neuropsychiatryczne takie jak niepokój i rozdrażnienie. Warto podkreślić, że badania toksyczności ostrej nie wykazały ryzyka poważnych działań niepożądanych nawet przy wielokrotności dawki terapeutycznej, co potwierdza względnie bezpieczny profil preparatu.
ból głowy, doustne środki antykoncepcyjne, endometrium, estradiol, estrogen, krwawienie z dróg rodnych, niepokój, nudności, objawy neuropsychiatryczne, ośrodkowy układ nerwowy, retencja płynów, rozdrażnienie, stężenie estrogenów, tkliwość piersi, toksyczność ostra, uwalnianie substancji czynnej, wymioty, zaburzenia nastroju, żel estrogenowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Fluticomb (25 mcg + 50 mcg)/dawkę odmierzoną
Przedawkowanie Fluticomb, zawierającego salmeterol (ksynafonian) oraz flutykazon propionian, wiąże się z ryzykiem wystąpienia objawów charakterystycznych dla obu substancji czynnych. Salmeterol, jako długo działający β₂-agonista, może powodować zawroty głowy, wzrost ciśnienia skurczowego, drżenia, ból głowy oraz tachykardię (>100 uderzeń/min). Istotnym powikłaniem jest hipokaliemia (stężenie potasu <3,5 mmol/l), wymagająca monitorowania jonów potasowych i ewentualnej suplementacji. W przypadku flutykazonu propionianu, ostra ekspozycja na wysokie dawki może prowadzić do przemijającego zahamowania czynności kory nadnerczy, które zwykle ustępuje samoistnie w ciągu kilku dni, jednak wymaga monitorowania stężenia kortyzolu w osoczu. Długotrwałe przedawkowanie flutykazonu może skutkować trwałym zahamowaniem czynności kory nadnerczy i rozwojem niewydolności, co wymaga monitorowania rezerwy nadnerczowej oraz leczenia ogólnoustrojowymi kortykosteroidami.
beta-2-agonista, ból głowy, ciśnienie skurczowe krwi, długo działający beta-2 agonista, drżenie mięśni, Fluticomb, flutykazonu propionian, hipokaliemia, jony potasowe, kortykosteroid wziewny, kortyzol w osoczu, niewydolność kory nadnerczy, receptor beta-2 adrenergiczny, rezerwa nadnerczowa, salmeterol, stymulacja beta-2 adrenergiczna, suplementacja potasu, tachykardia, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sylvie 30 30 mcg + 75 mcg
Lek Sylvie 30 to złożony doustny środek antykoncepcyjny zawierający 30 µg etynyloestradiolu i 75 µg gestodenu. Stosowanie preparatu wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, w tym zaburzeń zakrzepowo-zatorowych żył i tętnic, które mogą prowadzić do incydentów sercowo-naczyniowych takich jak zawał mięśnia sercowego, udar czy zatorowość płucna. Ponadto obserwuje się ryzyko nadciśnienia tętniczego oraz nowotworów wątroby, co wymaga odpowiedniej diagnostyki i monitorowania. Szczególną uwagę należy zwrócić na możliwość zaostrzenia objawów dziedzicznego i nabytego obrzęku naczynioruchowego oraz potencjalne zwiększenie liczby rozpoznań raka piersi, choć związek przyczynowo-skutkowy nie jest jednoznacznie potwierdzony. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania, od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), co ułatwia ocenę ryzyka klinicznego.
biegunka, ból brzucha, ból głowy, choroba Leśniowskiego-Crohna, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, etynyloestradiol, gestoden, migrena, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, nastrój depresyjny, nowotwór wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka ciężarnych, pląsawica Sydenhama, pokrzywka, porfiria, przemijający napad niedokrwienny, rak piersi, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, tabletka drażowana, tętnicze zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, toczeń rumieniowaty układowy, udar, upławy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wymioty, wysypka, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe tętnic, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe żył, zakrzepica, zakrzepica żylna, zatorowość płucna, zatrzymanie płynów, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, zmiana nastroju, zmniejszenie libido, żółtaczka cholestatyczna, zwiększenie libido, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Glicerol triazotanu – Działania niepożądane
Glicerol triazotan (nitrogliceryna) jest stosowany głównie w leczeniu dławicy piersiowej, działając poprzez rozszerzenie naczyń krwionośnych i zmniejszenie obciążenia serca. Najczęstsze działania niepożądane obejmują bóle głowy (częstość ≥1/100 do <1/10), zależne od dawki i wynikające z rozszerzenia naczyń mózgowych, które zwykle ustępują po kilku dniach terapii, oraz dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności i wymioty (bardzo często ≥1/10). Często obserwuje się również niedociśnienie ortostatyczne, tachykardię i zaczerwienienie twarzy (rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000). Rzadkie, ale poważne powikłania to zapaść krążeniowa, methemoglobinemia, niedokrwienie mózgowe, sinica oraz ciężkie reakcje skórne, które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
astenia, ból głowy, bradykardia, dławica piersiowa, glicerol triazotan, hipoksja tkanek, kontaktowe zapalenie skóry, lek beta-adrenolityczny, methemoglobinemia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwienie mózgowe, niedotlenienie krwi, nitrogliceryna, nudności i wymioty, obciążenie wstępne, palpitacje, reakcja skórna, redystrybucja przepływu krwi, rozszerzenie naczyń krwionośnych, rumień, sinica, tachykardia, terapia przerywana, zaczerwienienie twarzy, zapaść krążeniowa, zawroty głowy, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Przedawkowanie – Tersilat 10 mg/g
Przedawkowanie kremu Tersilat (10 mg/g terbinafiny chlorowodorku) jest rzadkie ze względu na ograniczoną absorpcję miejscową. Jedna tubka 30 g zawiera 300 mg terbinafiny, co odpowiada dawce doustnej 250 mg. Objawy przedawkowania, pojawiające się zwykle po spożyciu >300 mg, obejmują ból głowy, nudności, ból brzucha oraz zawroty głowy. Ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych przy prawidłowym stosowaniu jest minimalne.
absorpcja leku, alkohol benzylowy, alkohol cetostearylowy, ból brzucha, ból głowy, działanie niepożądane, leczenie objawowe, masywne przedawkowanie, nadwrażliwość, nudności, Ośrodek Informacji Toksykologicznej, ośrodek kontroli zatruć, przedawkowanie leku, przedawkowanie terbinafiny, przypadkowe spożycie leku, terbinafina chlorowodorek, wchłanianie substancji czynnej, węgiel aktywowany, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Roticox 120 mg
Etorykoksyb, selektywny inhibitor COX-2 będący substancją czynną leku Roticox, był oceniany w licznych badaniach klinicznych obejmujących 7152 pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów, reumatoidalnym zapaleniem stawów, przewlekłym bólem lędźwiowo-krzyżowym oraz zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa. Dawkowanie stosowane w badaniach wynosiło 30 mg, 60 mg, 90 mg, a w przypadku ostrej dny moczanowej 120 mg raz na dobę. Profil działań niepożądanych był spójny w różnych wskazaniach i obejmował często występujące obrzęki i zatrzymanie płynów, nadciśnienie tętnicze, ból brzucha oraz zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT). Rzadziej obserwowano poważniejsze zdarzenia, takie jak owrzodzenia przewodu pokarmowego z perforacjami i krwawieniami, a także incydenty sercowo-naczyniowe, w tym migotanie przedsionków, zastoinową niewydolność serca i zawał mięśnia sercowego.
arytmia, ból głowy, choroba zwyrodnieniowa stawów, dusznica bolesna, duszność, incydent naczyniowo-mózgowy, incydent zakrzepowy, kołatanie serca, krwawienie żołądkowo-jelitowe, leukopenia, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedoczulica, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, ostra dna moczanowa, ostry ból pooperacyjny, owrzodzenie błony śluzowej jamy ustnej, owrzodzenie dwunastnicy, owrzodzenie żołądka, parestezja, perforacja przewodu pokarmowego, przełom nadciśnieniowy, przemijający napad niedokrwienny, przewlekły ból okolicy lędźwiowo-krzyżowej, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, refluks żołądkowy, reumatoidalne zapalenie stawów, selektywny inhibitor COX-2, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, tachykardia, trombocytopenia, udar mózgu, uszkodzenie nerek, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie przełyku, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wyrostka zębodołowego, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół jelita drażliwego, zespół nerczycowy, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, zwiększenie aktywności AlAT, zwiększenie aktywności AspAT - Leksykon leków
Przedawkowanie – Biseptol 960 800 mg + 160 mg
Przedawkowanie Biseptolu 960, zawierającego 800 mg sulfametoksazolu i 160 mg trimetoprimu na tabletkę, stanowi poważne zagrożenie zdrowotne z wieloukładową manifestacją kliniczną. Objawy sulfametoksazolu obejmują całkowitą utratę apetytu, kolkowe bóle brzucha, nudności, wymioty, zawroty głowy, ból głowy, senność, a w ciężkich przypadkach utratę świadomości oraz gorączkę, krwiomocz i krystalurię. Trimetoprim w ostrej fazie przedawkowania wywołuje nudności, wymioty, zaburzenia neurologiczne (zawroty głowy, ból głowy), depresję i zaburzenia świadomości, a także zahamowanie czynności szpiku kostnego. Długotrwałe przedawkowanie trimetoprimu prowadzi do trombocytopenii, leukopenii i innych nieprawidłowości hematologicznych związanych z niedoborem kwasu folinowego.
alkalizacja moczu, anoreksja, biseptol, ból głowy, dializa otrzewnowa, diureza wymuszona, hemodializa, kolka brzuszna, kotrimoksazol, krwiomocz, krystaluria, leukopenia, morfologia krwi, nefrotoksyczność, niedobór kwasu folinowego, nudności, płukanie żołądka, powikłania hematologiczne, przedawkowanie leku, trombocytopenia, utrata świadomości, zahamowanie szpiku kostnego, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Salflumix Easyhaler (50 mcg + 500 mcg)/dawkę odmierzoną
Salflumix Easyhaler to preparat złożony zawierający salmeterol (długo działający β₂-mimetyk) oraz flutykazon propionian (kortykosteroid), którego profil działań niepożądanych odpowiada sumie efektów obu składników. W trakcie terapii nie stwierdzono działań niepożądanych wynikających z interakcji między tymi substancjami. Długotrwałe stosowanie, zwłaszcza w wysokich dawkach (np. 50 μg/500 μg), może prowadzić do ogólnoustrojowych działań kortykosteroidów, takich jak zespół Cushinga, zahamowanie czynności kory nadnerczy, spowolnienie wzrostu u dzieci oraz zmniejszenie gęstości mineralnej kości. Często obserwuje się miejscowe działania niepożądane flutykazonu, takie jak kandydoza jamy ustnej i gardła, podrażnienie gardła, chrypkę oraz bezgłos, które można ograniczyć przez płukanie jamy ustnej po inhalacji. Salmeterol może powodować drżenia, kołatanie serca i bóle głowy, zwykle przemijające podczas kontynuacji leczenia.
agresja, beta2-mimetyk, bezgłos, ból głowy, ból mięśnia, ból stawu, chrypka, cushingoidalne rysy twarzy, częstoskurcz nadkomorowy, depresja, drażliwość, drżenie, dusznica bolesna, flutykazonu propionian, gęstość mineralna kości, hiperglikemia, hipokaliemia, jaskra, kandydoza jamy ustnej i gardła, kandydoza przełyku, kołatanie serca, kortykosteroid, kurcz mięśnia, lęk, migotanie przedsionków, nadpobudliwość psychoruchowa, nieostre widzenie, obrzęk naczynioruchowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, podrażnienie gardła, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, salmeterol, skórna reakcja nadwrażliwości, skurcz dodatkowy, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie snu, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zapalenie części nosowej gardła, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie zatok, zespół Cushinga, złamanie pourazowe, zmiana zachowania - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pantopraz 40 mg 40 mg
Pantoprazol w dawce 40 mg, stosowany w postaci pantoprazolu sodowego półtorawodnego, może wywoływać działania niepożądane u około 5% pacjentów. Najczęściej obserwowane objawy to biegunka i ból głowy, występujące u około 1% pacjentów. Wśród poważniejszych działań niepożądanych, o częstości nieznanej, odnotowano ciężkie zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza, małopłytkowość, leukopenia oraz pancytopenia. Ponadto, lek może indukować reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję i wstrząs anafilaktyczny, wymagające natychmiastowej interwencji. Niezbyt często obserwuje się hiperlipidemie, zmiany masy ciała, zaburzenia snu, a także zwiększoną aktywność enzymów wątrobowych (aminotransferazy, γ-GT). Hipomagnezemia, hipokalcemia i hiponatremia występują z częstością nieznaną, co wymaga monitorowania elektrolitów u pacjentów długotrwale leczonych.
agranulocytoza, biegunka, bilirubina, ból głowy, depresja, dezorientacja, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, ginekomastia, hiperlipidemia, hipokalcemia, hipomagnezemia, hiponatremia, leukopenia, małopłytkowość, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, nadwrażliwość, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omam, pancytopenia, pantoprazol, pantoprazol sodowy, parestezja, pokrzywka, polip dna żołądka, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, splątanie, śródmiąższowe zapalenie nerek, świąd, toczeń rumieniowaty, toksyczna nekroliza naskórka, uszkodzenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, wyprysk, wysypka skórna, zaburzenie smaku, zaburzenie snu, zaburzenie widzenia, zawrót głowy, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie kości biodrowej, złamanie kości nadgarstka, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Streptococcus pneumoniae – Działania niepożądane
Streptococcus pneumoniae, jako składnik liofilizatu OM-85 w preparacie Broncho-Vaxom dla dzieci, wykazuje zdolność do stymulacji układu immunologicznego, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych o różnej częstości. Reakcje nadwrażliwości, występujące niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), mogą manifestować się wysypką rumieniową, obrzękami (powiek, twarzy, obwodowymi), świądem oraz dusznością, a w rzadkich przypadkach (częstość nieznana) obrzękiem naczynioruchowym, stanowiącym zagrożenie życia. W obrębie układu oddechowego najczęściej obserwuje się kaszel (często, ≥1/100 do <1/10), co wymaga różnicowania z objawami pierwotnej infekcji. Zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak biegunka i bóle brzucha (często, ≥1/100 do <1/10), oraz nudności i wymioty (niezbyt często, ≥1/1 000 do <1/100) mogą wymagać odstawienia preparatu ze względu na ryzyko odwodnienia i pogorszenia stanu pacjenta.
biegunka, ból brzucha, ból głowy, Broncho-Vaxom, drgawki gorączkowe, dwoinka zapalenia płuc, klatka piersiowa, liofilizat OM-85, lizat bakteryjny, monitoring działań niepożądanych, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, obrzęk powiek, obrzęk twarzy, OM-85, pokrzywka, produkt leczniczy, reakcja nadwrażliwości, śródpiersie, Streptococcus pneumoniae, systemowa reakcja immunologiczna, tkanka podskórna, układ oddechowy, wysypka rumieniowa, wysypka uogólniona, zaburzenie żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Coffecorn forte 1 mg + 100 mg
Coffecorn forte to lek przeciwmigrenowy zawierający winian ergotaminy (1 mg) oraz kofeinę bezwodną (100 mg), wykorzystywany w terapii migreny. Ergotamina wykazuje dwukierunkowe działanie naczyniowe, kurcząc naczynia przy niskim oporze naczyniowym i rozszerzając je przy wysokim oporze, co jest związane z jej powinowactwem do receptorów serotoninergicznych 5-HT oraz receptorów adrenergicznych alfa1 i alfa2. Działanie ergotaminy obejmuje selektywny skurcz tętnic czaszkowych oraz hamowanie neuronów serotoninergicznych odpowiedzialnych za przewodzenie bólu migrenowego. Substancja ta wykazuje także silne działanie oksytocynowe, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania u kobiet w ciąży.
agonista receptorów alfa2-adrenergicznych, aktywność bronchodylatacyjna, antagonista receptorów alfa1-adrenergicznych, ból głowy, ciśnienie tętnicze, działanie oksytocynowe, działanie rozkurczowe, efekt naczynioskurczowy, fosfodiesteraza, kofeina bezwodna, kora mózgowa, lek przeciwbólowy, migrenowy ból głowy, naczynie krwionośne, niedociśnienie, ośrodkowy układ nerwowy, receptor adenozynowy, receptor adrenergiczny, receptor serotoninergiczny, receptor serotoninowy, skurcz naczyń, środek przeciwbólowy, terapia migreny, transmisja bodźców bólowych, układ sercowo-naczyniowy, układ serotoninergiczny, winian ergotaminy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nivalin 2,5 mg/ml
Bromowodorek galantaminy, zawarty w preparacie Nivalin (roztwór do wstrzykiwań 2,5 mg/ml oraz 5 mg/ml), wykazuje działania niepożądane głównie o charakterze cholinergicznym i nikotynowym. W układzie sercowo-naczyniowym obserwuje się bradykardię, blok przedsionkowo-komorowy, stenokardię, kołatanie serca oraz zmiany ciśnienia tętniczego (hipotensja i nadciśnienie). W zakresie ośrodkowego układu nerwowego mogą wystąpić zawroty głowy, bóle głowy i bezsenność. Działania cholinergiczne dotyczą także narządu wzroku (mioza, nadmierne łzawienie) oraz układu oddechowego (tachypnoe, skurcz oskrzeli, nadmierne wydzielanie śluzu), co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami płuc. Najczęstsze objawy ze strony przewodu pokarmowego to nudności, wymioty, biegunka, ślinotok, nasilona perystaltyka i bóle brzucha, które mogą prowadzić do zaburzeń elektrolitowych i odwodnienia, zwłaszcza u osób starszych.
anafilaksja, astma, bezsenność, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, brak łaknienia, działanie parasympatykomimetyczne, galantamina, hipotensja, kołatanie serca, łzawienie, mioza, nadciśnienie, nadmierna potliwość, nieżyt nosa, nudności, odwodnienie, pokrzywka, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja nadwrażliwości, skurcz mięśni, skurcz oskrzeli, ślinotok, stenokardia, świąd, tachypnoe, utrata masy ciała, utrata świadomości, wymioty, wysypka skórna, wzmożona perystaltyka, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia kardiologiczne, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Tadalafil Polpharma 20 mg
Przedawkowanie tadalafilu, definiowane jako przyjęcie dawki przekraczającej zalecaną, zostało zbadane zarówno u zdrowych ochotników, jak i pacjentów. W badaniach klinicznych stosowano pojedyncze dawki do 500 mg u zdrowych osób oraz wielokrotne dawki do 100 mg/dobę u pacjentów, co znacznie przekracza standardową dawkę terapeutyczną. Pomimo wysokich dawek, profil działań niepożądanych pozostawał zbliżony do obserwowanego przy standardowym stosowaniu, choć objawy mogły występować z większym nasileniem. Najczęściej obserwowane objawy przedawkowania obejmują nasilenie działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego (zwłaszcza przy dawkach >20 mg/dobę), układu pokarmowego, nerwowego oraz narządu wzroku, w tym potencjalne spadki ciśnienia tętniczego, dyspepsję, bóle i zawroty głowy oraz zaburzenia widzenia i rozróżniania kolorów.
azotan, ból brzucha, ból głowy, dawka terapeutyczna, dyspepsja, działanie niepożądane, hemodializa, kontrola lekarska, lek hipotensyjny, narząd wzroku, pojedyncza dawka, postępowanie objawowe, spadek ciśnienia tętniczego, tadalafil, układ nerwowy, układ pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy, wielokrotna dawka, zaburzenie rozróżniania kolorów, zaburzenie widzenia, zawrót głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amlator 10 mg + 10 mg
Lek Amlator, będący kombinacją atorwastatyny i amlodypiny w dawkach 10 mg + 5 mg, 10 mg + 10 mg, 20 mg + 5 mg oraz 20 mg + 10 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa wynikający z działań niepożądanych obu składników. Najczęściej obserwowane działania niepożądane amlodypiny obejmują senność, zawroty głowy, bóle głowy, kołatanie serca, uderzenia gorąca, nudności oraz obrzęki, zwłaszcza obrzęk kostek, co jest związane z jej działaniem wazodylatacyjnym. Atorwastatyna charakteryzuje się dobrą tolerancją, jednak w badaniach klinicznych z udziałem 16066 pacjentów odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł 5,2% w grupie atorwastatyny versus 4% w grupie placebo, co podkreśla konieczność monitorowania pacjentów. Profil działań niepożądanych klasyfikuje się według częstości występowania, od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10000), co umożliwia precyzyjną ocenę ryzyka podczas terapii.
atorwastatyna i amlodypina, bezpieczeństwo farmakoterapii, bloker kanałów wapniowych, ból brzucha, ból głowy, diagnostyka różnicowa, dyslipidemia, działanie wazodylatacyjne, hepatotoksyczność, kołatanie serca, miopatia, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niewydolność serca, nudności, obrzęk, obrzęk kostek, obrzęk obwodowy, ośrodkowy układ nerwowy, raport spontaniczny, senność, tolerancja leczenia, uderzenia gorąca, zawroty głowy, zmęczenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – AuroBetina 24 mg
Lek AuroBetina zawierający betahistynę dichlorowodorek wykazuje działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, sklasyfikowane zgodnie z danymi z badań klinicznych oraz obserwacji po wprowadzeniu do obrotu. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to nudności i niestrawność (często, ≥1/100 do <1/10), a także ból głowy (często, ≥1/100 do <1/10). Działania te dotyczą głównie układu żołądkowo-jelitowego oraz nerwowego. Po wprowadzeniu leku do obrotu odnotowano również reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję, oraz inne objawy ze strony układu immunologicznego, skóry i przewodu pokarmowego, których częstość występowania jest nieznana.
anafilaksja, badanie kliniczne, betahistyny dichlorowodorek, ból głowy, ból żołądkowo-jelitowy, dolegliwość żołądkowa, działanie niepożądane, monitoring bezpieczeństwa farmakoterapii, niestrawność, nudność, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, produkt leczniczy, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja nadwrażliwości skórna, świąd, wymioty, wysypka, wzdęcie, zaburzenie skóry i tkanki podskórnej, zaburzenie układu immunologicznego, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie żołądka i jelit, zaburzenie żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Supremin MAX 1,5 mg/ml
Butamiratu cytrynian, substancja czynna syropu Supremin MAX, wykazuje profil działań niepożądanych o rzadkiej częstości występowania (≥1/10 000 do <1/1 000). Do najczęściej zgłaszanych należą zaburzenia układu nerwowego, takie jak senność i zawroty głowy, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Ponadto obserwuje się zaburzenia żołądkowo-jelitowe, w tym nudności i biegunkę, które mają zazwyczaj charakter przejściowy i ustępują po odstawieniu leku. Rzadko występują również reakcje skórne w postaci pokrzywki, wskazujące na możliwą nadwrażliwość, co stanowi przeciwwskazanie do ponownego podania preparatu.
biegunka, ból głowy, butamiratu cytrynian, choroba wątroby, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, działanie niepożądane, działanie niepożądane leku, działanie przeczyszczające, farmakoterapia, nudności, padaczka, podrażnienie błony śluzowej, pokrzywka, profil bezpieczeństwa leku, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, senność, terapia przeciwalergiczna, uzależnienie od alkoholu, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Reverantza 40 mg + 5 mg
Preparat Reverantza, zawierający olmesartan medoksomil (40 mg) i amlodypinę (5 mg), wykazuje profil działań niepożądanych zróżnicowany pod względem częstości i nasilenia. Najczęściej obserwuje się obrzęki obwodowe u 11,3% pacjentów, ból głowy u 5,3% oraz zawroty głowy u 4,5%. W zakresie hematologicznym odnotowano leukopenię i małopłytkowość – odpowiednio niezbyt często (olmesartan) i bardzo rzadko (amlodypina). Reakcje alergiczne i nadwrażliwość występują niezbyt często przy olmesartanie i bardzo rzadko przy amlodypinie, natomiast reakcje anafilaktyczne są rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu. W zaburzeniach metabolicznych obserwuje się hiperglikemię (bardzo rzadko, amlodypina), hiperkaliemię (niezbyt często, zarówno w terapii skojarzonej, jak i monoterapii olmesartanem), hipertriglicerydemię i hiperurykemię (często, olmesartan). Zaburzenia psychiczne obejmują dezorientację (rzadko, amlodypina) oraz depresję (niezbyt często, amlodypina).
bloker kanału wapniowego, ból głowy, depresja, dezorientacja, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipertriglicerydemia, hiperurykemia, leukopenia, małopłytkowość, morfologia krwi, nadwrażliwość na lek, obrzęk obwodowy, olmesartan medoksomil i amlodypina, ośrodkowy układ nerwowy, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie naczyń obwodowych, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie akcji serca, zawroty głowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Scorbolamid EXTRA 300 mg + 200 mg + 50 mg + 5 mg
Scorbolamid EXTRA to złożony preparat w formie tabletek powlekanych, zawierający 300 mg salicylamidu, 200 mg kwasu askorbowego, 50 mg rutozydu oraz 5 mg cynku. Lek jest wskazany do leczenia objawowego infekcji górnych dróg oddechowych, takich jak przeziębienie i grypa, zwłaszcza w stanach z gorączką i bólami głowy. Salicylamid pełni funkcję przeciwbólową i przeciwgorączkową, kwas askorbowy i cynk wspierają układ odpornościowy, natomiast rutozyd działa uszczelniająco na naczynia włosowate, co może ograniczać obrzęk i stan zapalny. Preparat jest szczególnie zalecany w okresach zwiększonej zachorowalności oraz u pacjentów z podwyższonym zapotrzebowaniem na witaminę C i cynk, np. podczas rekonwalescencji lub przewlekłego stresu oksydacyjnego.
ból głowy, cynk, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwgorączkowe, flawonoid, gorączka w przeziębieniu, infekcja górnych dróg oddechowych, kwas askorbowy, leczenie objawowe przeziębienia, naczynia włosowate, odporność organizmu, podwyższona temperatura ciała, przepuszczalność naczyń, rutozyd, salicylamid, stan zapalny, stres oksydacyjny, terapia objawowa, układ immunologiczny, układ odpornościowy, witamina C, złożony produkt leczniczy - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Nurofen Plus 200 mg + 12,8 mg
Produkt leczniczy Nurofen Plus zawiera 200 mg ibuprofenu oraz 12,8 mg kodeiny fosforanu półwodnego, co wiąże się z istotnym ryzykiem zaburzeń funkcji psychomotorycznych u pacjentów. Kodeina, jako opioid, może powodować objawy takie jak senność, zawroty głowy, zaburzenia widzenia (niewyraźne i podwójne widzenie), omamy, drgawki oraz niedociśnienie ortostatyczne, które bezpośrednio wpływają na zdolność bezpiecznego prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Dodatkowo, działania niepożądane obejmują zaburzenia psychiczne (depresja, splątanie, niepokój), bóle głowy, zwiększone ciśnienie wewnątrzczaszkowe oraz dyskinezę, co może pogarszać funkcje psychomotoryczne. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku, przyjmujących leki działające na ośrodkowy układ nerwowy oraz u osób z przewlekłymi schorzeniami neurologicznymi.
benzodiazepina, bezsenność, ból głowy, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, depresja, drgawka, dyskineza, działanie sedatywne, funkcja psychomotoryczna, kodeina fosforan półwodny, lek opioidowy przeciwbólowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, niedociśnienie ortostatyczne, niepokój, niewyraźne widzenie, omam, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie, podwójne widzenie, senność, splątanie, uzależnienie od kodeiny, zaburzenie narządu wzroku, zaburzenie psychiczne, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie widzenia, zawrót głowy, zawrót głowy pochodzenia błędnikowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Diclostim 0,74 mg/ml
Przedawkowanie roztworu do płukania jamy ustnej i gardła Diclostim, zawierającego diklofenak w stężeniu 0,74 mg/ml (0,074%), jest mało prawdopodobne, aby wywołać poważne działania niepożądane. Pojedyncza dawka 15 ml roztworu dostarcza 11,1 mg diklofenaku sodowego, co stanowi jedynie od jednej piątej do jednej szóstej typowej dawki ogólnoustrojowej (50-150 mg/dobę). Dotychczas nie odnotowano przypadków przedawkowania tego preparatu, co wskazuje na jego dobrą tolerancję i niskie ryzyko toksyczności w praktyce klinicznej. W składzie produktu znajdują się również substancje pomocnicze, takie jak 58 mg sodu, 8,7 mg etanolu, 312 mg sodu benzoesanu, 75 mg glikolu propylenowego, 375 mg sorbitolu oraz 0,78 mg czerwieni koszenilowej na dawkę, które przy pojedynczym spożyciu nie stanowią zagrożenia dla pacjenta.
antidotum, ból brzucha, ból głowy, ciśnienie tętnicze, diklofenak, dyskomfort żołądkowo-jelitowy, działanie niepożądane, farmakoterapia, leczenie objawowe, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nudności i wymioty, objawy toksyczne, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie gardła, profil farmakologiczny, przypadkowe połknięcie, substancje pomocnicze, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie czynności nerek, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dipperam 10 mg + 160 mg
Produkt złożony Dipperam, zawierający amlodypinę i walsartan, był oceniany w pięciu kontrolowanych badaniach klinicznych obejmujących 5175 pacjentów, z czego 2613 otrzymywało skojarzenie obu substancji. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zapalenie nosowej części gardła, objawy grypopodobne, reakcje nadwrażliwości, ból głowy, omdlenia, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęki (w tym obrzęk z dołkiem pod wpływem ucisku, obrzęk twarzy i obwodowe), zmęczenie, nagłe zaczerwienienie skóry oraz uderzenia gorąca. Obrzęki obwodowe, typowe dla amlodypiny, występowały rzadziej u pacjentów stosujących lek złożony niż u tych leczonych wyłącznie amlodypiną (średnia częstość 5,1%). Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana.
amlodypina i walsartan, ból głowy, choroba posurowicza, Dipperam, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperlipidemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, impotencja, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność nerek, objawy grypopodobne, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, obrzęk Quinckego, obrzęk twarzy, omdlenie, pęcherzowe zapalenie skóry, reakcja nadwrażliwości, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, tachykardia komorowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie wzwodu, zapalenie naczyń, zapalenie nosowej części gardła, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Oxcarbazepin NeuroPharma 300 mg
Oxcarbazepin NeuroPharma, zawierający okskarbazepinę, jest lekiem przeciwpadaczkowym charakteryzującym się szerokim spektrum działań niepożądanych, które zostały szczegółowo opisane na podstawie badań klinicznych oraz danych po wprowadzeniu leku na rynek. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥10%) to senność, bóle głowy, zawroty głowy, podwójne widzenie, nudności, wymioty oraz zmęczenie. Istotnym aspektem bezpieczeństwa jest ryzyko hiponatremii, występującej u około 2,7% pacjentów, z poziomem sodu w surowicy poniżej 125 mmol/l, która zwykle przebiega bezobjawowo, ale może prowadzić do poważnych objawów neurologicznych, takich jak napady padaczkowe, encefalopatia, obniżony poziom świadomości czy dezorientacja, zwłaszcza w ciągu pierwszych 3 miesięcy terapii. Ponadto, okskarbazepina może wywoływać reakcje nadwrażliwości wielonarządowej, obejmujące układ krwiotwórczy (leukopenia, trombocytopenia), wątrobę (zapalenie wątroby), nerki (niewydolność, śródmiąższowe zapalenie), płuca (obrzęk, astma), a także obrzęk naczynioruchowy.
agranulocytoza, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, dyzartria, encefalopatia, encefalopatia wątrobowa, eozynofilia, hamowanie czynności szpiku kostnego, hiponatremia, lek przeciwpadaczkowy, leukopenia, nadwrażliwość wielonarządowa, napad padaczkowy, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, nudności, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, okskarbazepina, osteopenia, osteoporoza, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, podwójne widzenie, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, senność, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wymioty, wysypka polekowa z eozynofilią, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Lyella, zespół nieprawidłowego wydzielania wazopresyny, zespół Stevensa-Johnsona, zmniejszona gęstość mineralna kości - Leksykon substancji czynnych
Insulina rozpuszczalna – Przedawkowanie
Przedawkowanie insuliny rozpuszczalnej, szczególnie w preparatach takich jak Humulin R (100 j.m./ml) oraz mieszankach zawierających 30% insuliny rozpuszczalnej (Gensulin M30, Humulin M3), stanowi poważne zagrożenie kliniczne ze względu na szybki początek działania i ryzyko gwałtownej hipoglikemii. Hipoglikemia manifestuje się objawami neurologicznymi i autonomicznymi o różnym nasileniu, od łagodnej apatii i kołatania serca, przez stan splątania i wymioty, aż po ciężką śpiączkę hipoglikemiczną. Stopień hipoglikemii koreluje z intensywnością objawów, co wymaga szybkiej oceny klinicznej i odpowiedniego dostosowania terapii.
Postępowanie terapeutyczne zależy od stopnia hipoglikemii: w łagodnych przypadkach zaleca się doustne podanie glukozy, w umiarkowanych – podanie glukagonu domięśniowo lub podskórnie oraz doustne węglowodany, a w ciężkich – dożylne podanie roztworu glukozy i intensywną opiekę medyczną. Należy pamiętać o ryzyku nawrotu hipoglikemii, dlatego wskazana jest przedłużona obserwacja i monitorowanie glikemii. Profilaktyka obejmuje precyzyjne dostosowanie dawki insuliny do spożycia pokarmu i aktywności fizycznej, edukację pacjenta oraz szczególną ostrożność przy stosowaniu preparatów o wysokim stężeniu insuliny (100 j.m./ml).
apatia, ból głowy, Gensulin M30, glukagon, hipoglikemia, Humulin M3, Humulin R, insulina izofanowa, insulina rozpuszczalna, kołatanie serca, monitorowanie glikemii, monitorowanie stężenia glukozy, nadmierna potliwość, objawy neurologiczne, podawanie węglowodanów, preparat insulinowy, reakcja adrenergiczna, reakcja autonomiczna, roztwór glukozy, śpiączka hipoglikemiczna, stan splątania, stężenie glukozy we krwi, wymioty, zaburzenie równowagi, zawroty głowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Flectorgo 12,5 mg
Lek Flectorgo, zawierający diklofenak w formie diklofenaku epolaminy, dostępny jest w dawkach 12,5 mg (15,38 mg diklofenaku epolaminy) oraz 25 mg (30,76 mg diklofenaku epolaminy), co odpowiada odpowiednio 12,5 mg i 25 mg diklofenaku potasowego. Jest to niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ) o działaniu przeciwbólowym, przeciwzapalnym i przeciwgorączkowym, wskazany do krótkotrwałego leczenia objawowego łagodnych do umiarkowanych bólów głowy (w tym napięciowych i migrenowych), bólów zębów, bólów miesiączkowych, bólów reumatycznych o ostrym przebiegu oraz bólów mięśniowych związanych z urazami, przeciążeniami i stanami zapalnymi. Kapsułki żelatynowe mają postać przezroczystych, żółtawych owalnych kapsułek o wielkości około 0,8 cm (12,5 mg) i 1 cm (25 mg), zawierających do 8,02 mg (12,5 mg kapsułka) lub do 10,07 mg (25 mg kapsułka) sorbitolu jako substancji pomocniczej.
ból głowy, ból miesiączkowy, ból mięśniowy, ból napięciowy, ból reumatyczny, ból zęba, bolesne miesiączkowanie, choroba reumatyczna, diklofenak epolaminy, diklofenak potasowy, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwgorączkowe, działanie przeciwzapalne, fizykoterapia, kapsułka żelatynowa, migrena, nadmierne napięcie mięśniowe, niesteroidowy lek przeciwzapalny, paracetamol, sorbitol, uraz tkanek miękkich, zapalenie mięśni, zapalenie przyzębia - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Pentasa 1 g
Mesalazyna w preparacie PENTASA 1 g, granulat o przedłużonym uwalnianiu, nie wykazuje negatywnego wpływu na funkcje psychomotoryczne pacjentów, co potwierdzają dane kliniczne oraz wieloletnie doświadczenie w stosowaniu leku. Brak jest dowodów na ograniczenie zdolności prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługiwania maszyn wymagających koncentracji. Formuła granulatu o przedłużonym uwalnianiu zapewnia stopniowe uwalnianie substancji czynnej w przewodzie pokarmowym, minimalizując potencjalne działania ogólnoustrojowe i ryzyko wpływu na ośrodkowy układ nerwowy.
ból głowy, choroba Leśniowskiego-Crohna, działania niepożądane, działanie ogólnoustrojowe, formulacja farmaceutyczna, funkcje motoryczne, funkcje poznawcze, funkcje psychomotoryczne, granulat o przedłużonym uwalnianiu, interakcje lekowe, mesalazyna, ośrodkowy układ nerwowy, Pentasa, prowadzenie pojazdów mechanicznych, przewód pokarmowy, terapia farmakologiczna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bortezomib Eugia 3,5 mg
Profil bezpieczeństwa leku Bortezomib Eugia (3,5 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań) został oceniony na podstawie danych od 5 476 pacjentów, z czego 3 996 otrzymywało dawkę 1,3 mg/m² powierzchni ciała. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują zaburzenia hematologiczne (trombocytopenia, niedokrwistość, neutropenia), neurologiczne (obwodowa neuropatia czuciowa, ból głowy, parestezje), gastroenterologiczne (nudności, biegunka, zaparcia, wymioty) oraz ogólne (zmęczenie, gorączka, ból mięśni). Częstość występowania tych działań jest bardzo wysoka (≥ 1/10). Rzadziej obserwowano poważne powikłania, takie jak niewydolność serca, zespół rozpadu guza, nadciśnienie płucne, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii czy ostre rozlane naciekowe choroby płuc (≥ 1/1 000 do < 1/100). Występowanie neuropatii autonomicznej jest rzadkie (< 1/1 000). Lek może być podawany dożylnie lub podskórnie, co wymaga odpowiedniej rekonstytucji roztworu (3,5 ml lub 1,4 ml 0,9% NaCl, odpowiednio).
biegunka, ból głowy, duszność, działanie niepożądane, gorączka, małopłytkowość, mialgia, naciek płucny, nadciśnienie płucne, neuropatia autonomiczna, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność serca, nudności, ostra rozlana naciekowa choroba płuc, parametr hematologiczny, parestezja, półpasiec, profil bezpieczeństwa, szpiczak mnogi, trombocytopenia, zaburzenie gastroenterologiczne, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie neurologiczne, zespół rozpadu guza, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Amlopin 10 mg 10 mg
Terapia amlodypiną (Amlopin 5 mg, 10 mg) może powodować działania niepożądane wpływające na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn, takie jak zawroty głowy, bóle głowy, uczucie zmęczenia oraz nudności. Objawy te mogą zaburzać koordynację ruchową, koncentrację i czas reakcji, co stanowi istotne ryzyko w ruchu drogowym. Szczególnie w początkowym okresie leczenia, gdy organizm adaptuje się do leku, należy zachować wzmożoną ostrożność. Lekarz powinien poinformować pacjenta o tych potencjalnych ograniczeniach oraz zalecić powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów w przypadku wystąpienia wymienionych objawów.
adaptacja do leku, amlodypina, bezpieczeństwo terapii, ból głowy, choroba współistniejąca, dawka leku, działanie niepożądane, interakcja lekowa, lek o działaniu ośrodkowym, nudności, obsługa urządzeń mechanicznych, początkowy okres terapii, prowadzenie pojazdów mechanicznych, reakcja psychomotoryczna, tolerancja indywidualna, zawroty głowy, zmęczenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tadomon 25 mg
Lek Tadomon zawiera tapentadolu winian w dawkach od 25 mg do 250 mg w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą układu nerwowego i pokarmowego, w tym nudności, zawrotów głowy, zaparć, bólów głowy oraz senności. Działania te mają zazwyczaj łagodne lub umiarkowane nasilenie. Częstość występowania działań niepożądanych została sklasyfikowana zgodnie z przyjętymi standardami: bardzo często (≥10%), często (≥1% i <10%), niezbyt często (≥0,1% i <1%), rzadko (≥0,01% i <0,1%) oraz bardzo rzadko (<0,01%). Wśród poważniejszych działań niepożądanych wymienia się depresję oddechową, drgawki, zaburzenia świadomości oraz zaburzenia psychiczne, które mogą wymagać natychmiastowej interwencji medycznej.
ból głowy, depresja oddechowa, desaturacja, dezorientacja, drgawki, halucynacje, hipotensja, kołatanie serca, nadmierna potliwość, niestrawność, nudności, obrzęk, ośrodkowy układ nerwowy, parestezje, pokrzywka, przewód pokarmowy, senność, skurcze mięśni, stan splątania, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tachykardia, tapentadol, zaburzenia koordynacji, zaburzenia pamięci, zaburzenia świadomości, zaburzenia wypróżniania, zaparcia, zawroty głowy, zespół odstawienny