wartość AUC
Wartość AUC (Area Under the Curve) to kluczowy parametr w ocenie skuteczności diagnostycznej testów medycznych. Reprezentuje ona powierzchnię pod krzywą ROC (Receiver Operating Characteristic), która obrazuje zależność między czułością a swoistością testu przy różnych wartościach punktu odcięcia.
W medycynie, AUC stanowi miarę zdolności testu do prawidłowego różnicowania pacjentów chorych od zdrowych. Wartość AUC mieści się w zakresie od 0,5 (test bezużyteczny, równoważny losowemu przyporządkowaniu) do 1,0 (test idealny). Im wyższa wartość AUC, tym lepsza zdolność diagnostyczna testu. Przyjmuje się, że wartości 0,7-0,8 oznaczają akceptowalną moc dyskryminacyjną, 0,8-0,9 bardzo dobrą, a powyżej 0,9 – doskonałą.
Parametr AUC jest szeroko wykorzystywany w badaniach klinicznych, ocenie biomarkerów, walidacji nowych metod diagnostycznych oraz w farmakologii klinicznej (gdzie określa całkowitą ekspozycję organizmu na lek). Stanowi on niezależną od punktu odcięcia miarę jakości testu, co czyni go szczególnie wartościowym narzędziem w medycynie opartej na dowodach.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Amlozek
Amlodypina, jako antagonista wapnia, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niewydolnością serca (klasy III i IV wg NYHA), gdzie obserwuje się zwiększone ryzyko obrzęku płuc oraz zdarzeń sercowo-naczyniowych, które mogą pogorszyć rokowanie i zwiększyć śmiertelność. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby farmakokinetyka amlodypiny ulega istotnym zmianom, w tym wydłużeniu okresu półtrwania i wzrostowi AUC, co wymaga rozpoczynania terapii od najmniejszej dawki oraz stopniowego jej zwiększania z regularnym monitorowaniem klinicznym i laboratoryjnym. U osób w podeszłym wieku konieczne jest ostrożne dostosowywanie dawki ze względu na zmienioną farmakokinetykę, natomiast u pacjentów z niewydolnością nerek standardowe dawki są zazwyczaj bezpieczne, gdyż lek nie ulega dializie i nie kumuluje się w osoczu.
antagonista wapnia, ciśnienie tętnicze, farmakokinetyka amlodypiny, klasyfikacja NYHA, kontrola kliniczna, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk płuc, okres półtrwania leku, pacjent w podeszłym wieku, parametr hemodynamiczny, parametr wątrobowy, przełom nadciśnieniowy, wartość AUC, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hemodynamiczne, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ApoSuprid 400 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne amisulprydu wykazały brak istotnego ryzyka ogólnoustrojowego oraz specyficznych działań toksycznych na poszczególne narządy. Nie stwierdzono działania teratogennego, mutagennego ani rakotwórczego. Maksymalne tolerowane dawki u zwierząt laboratoryjnych były wielokrotnie wyższe niż dawki stosowane u ludzi, wynosząc 200 mg/kg mc./dobę u szczurów oraz 120 mg/kg mc./dobę u psów, co odpowiada 2-7-krotności maksymalnej zalecanej dawki u ludzi w odniesieniu do wartości AUC. Badania karcynogenności na szczurach, przy ekspozycji 1,5-4,5-krotnie wyższej niż u ludzi, nie wykazały istotnego ryzyka rakotwórczości. Dodatkowe badania na modelu mysim przy dawce 120 mg/kg mc./dobę nie uwzględniały oceny ekspozycji, co ogranicza interpretację wyników.
amisulpryd, badanie karcynogenności, badanie kliniczne, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja na amisulpryd, maksymalna tolerowana dawka, model mysi, model zwierzęcy, ocena bezpieczeństwa przedklinicznego, pole pod krzywą stężenia leku, potencjał rakotwórczy, rozwój płodu, toksyczność reprodukcyjna, wartość AUC - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Trelema 150 mg
Lakozamid, składnik aktywny leku Trelema, stosowany jest w leczeniu napadów częściowych oraz napadów toniczno-klonicznych pierwotnie uogólnionych, z dawkowaniem dostosowanym do wieku, masy ciała oraz charakteru terapii (monoterapia lub terapia wspomagająca). U dorosłych i młodzieży o masie ciała ≥50 kg dawka początkowa wynosi 50 mg dwa razy na dobę (100 mg/dobę) w monoterapii, zwiększana do 100 mg dwa razy na dobę (200 mg/dobę) po tygodniu, z możliwością zwiększenia do maksymalnie 300 mg dwa razy na dobę (600 mg/dobę). W terapii wspomagającej dawka maksymalna wynosi 200 mg dwa razy na dobę (400 mg/dobę). U dzieci i młodzieży <50 kg dawka jest ustalana indywidualnie, rozpoczynając od 1 mg/kg dwa razy na dobę (2 mg/kg/dobę), z maksymalnymi dawkami zależnymi od masy ciała (np. do 6 mg/kg dwa razy na dobę, czyli 12 mg/kg/dobę dla masy 10–40 kg). Podawanie odbywa się dwa razy na dobę w odstępach około 12 godzin, z zaleceniem unikania podwójnej dawki po pominięciu dawki, a w razie konieczności stosowania dawki nasycającej (200 mg) u dorosłych i młodzieży ≥50 kg – pod nadzorem lekarskim ze względu na ryzyko zaburzeń rytmu serca i działań niepożądanych OUN.
ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lakozamid, monoterapia napadów częściowych, napad częściowy, napad toniczno-kloniczny pierwotnie uogólniony, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, podanie doustne, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie lakozamidu, syrop, terapia wspomagająca, wartość AUC, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mozarin 20 mg
Badania przedkliniczne escytalopramu, oparte na porównaniu z cytalopramem, wykazały podobny profil toksykologiczno-kinetyczny u szczurów. W dawkach wywołujących toksyczność obserwowano kardiotoksyczność, w tym zastoinową niewydolność serca, silniej skorelowaną z maksymalnym stężeniem leku w osoczu niż z AUC. Maksymalne stężenie escytalopramu bez toksyczności było 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, a AUC 3-4-krotnie wyższe. Mechanizm kardiotoksyczności prawdopodobnie wiąże się z wpływem na aminy biogenne i hemodynamicznym zmniejszeniem przepływu wieńcowego, jednak nie potwierdzono klinicznej korelacji tych efektów u ludzi. Długotrwałe podawanie powodowało odwracalną fosfolipidozę w płucach, najądrzach i wątrobie przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, co jest zjawiskiem obserwowanym przy wielu kationowych lekach amfifilowych, bez ustalonego znaczenia klinicznego.
aminy biogenne, badania toksykologiczno-kinetyczne, badanie przedkliniczne, cytalopram, działanie teratogenne, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, kardiotoksyczność, opóźnienie kostnienia, pole pod krzywą stężenia, S-enancjomer, toksyczność rozwojowa płodu, wartość AUC, zastoinowa niewydolność serca, zmniejszenie masy ciała płodu - Leksykon substancji czynnych
Karboplatyna – Dawkowanie i sposób podawania
Karboplatyna jest podawana wyłącznie dożylnie w krótkiej infuzji trwającej 15-60 minut. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane na podstawie funkcji nerek, stanu pacjenta oraz schematu terapeutycznego. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek (klirens kreatyniny >60 ml/min) zalecana dawka wynosi 400 mg/m² powierzchni ciała. Alternatywnie, dawkę można obliczyć wzorem Calverta: Dawka (mg) = docelowa AUC (mg/ml×min) × (GFR ml/min + 25), gdzie docelowa AUC zależy od statusu pacjenta i schematu leczenia (np. 5-7 mg/ml×min dla monoterapii u wcześniej nieleczonych). Wzór Calverta nie jest zalecany u pacjentów po intensywnym leczeniu przeciwnowotworowym lub radioterapii. U pacjentów z klirensem kreatyniny 41-59 ml/min dawka początkowa to 250 mg/m², a przy 16-40 ml/min – 200 mg/m². Brak danych dla klirensu <15 ml/min. Ponowne podanie karboplatyny powinno nastąpić po minimum 4 tygodniach i po osiągnięciu neutrofili ≥2000/mm³ oraz płytek ≥100 000/mm³.
cisplatyna, cyklofosfamid, doksorubicyna, infuzja dożylna, karboplatyna, klirens kreatyniny, lek przeciwnowotworowy, liczba neutrofilów, mielosupresja, mitomycyna C, morfologia krwi, nadir hematologiczny, nitrozomocznik, płytki krwi, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, skala ECOG-Zubrod, skala Karnofsky’ego, wartość AUC, wzór Calverta, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Simvasterol 20 mg
Simvasterol (symwastatyna) w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę (65,73 mg w 10 mg, 131,46 mg w 20 mg, 262,92 mg w 40 mg tabletce), a także u osób z czynną chorobą wątroby lub niewyjaśnionym wzrostem aminotransferaz. Ze względu na metabolizm wątrobowy symwastatyny, dysfunkcja wątroby zwiększa ryzyko hepatotoksyczności i miopatii. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany w ciąży i laktacji z powodu ryzyka teratogennego oraz przenikania do mleka matki. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje lekowe, zwłaszcza z silnymi inhibitorami CYP3A4, które mogą zwiększać AUC symwastatyny co najmniej pięciokrotnie, podnosząc ryzyko miopatii i rabdomiolizy.
antybiotyki makrolidowe, azolowe leki przeciwgrzybicze, boceprewir, ciąża i laktacja, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, danazol, endometrioza, erytromycyna, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitory CYP3A4, inhibitory proteazy HIV, inhibitory reduktazy HMG-CoA, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, laktoza jednowodna, lek hipolipemizujący, lek immunosupresyjny, leki przeciwwirusowe HCV, lomitapid, nadwrażliwość na symwastatynę, nefazodon, nelfinawir, nietolerancja laktozy, pozakonazol, rabdomioliza, substancja czynna, symwastatyna, syntetyczny androgen, synteza cholesterolu, telaprewir, telitromycyna, wartość AUC, worykonazol, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fraxiparine 2850 j.m. a.Xa/0,3 ml
Nadroparyna wapniowa, stosowana w postaci roztworu do wstrzykiwań (Fraxiparine), charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~88%) po podaniu podskórnym, z maksymalną aktywnością anty-Xa osiąganą po około 3 godzinach. Okres półtrwania wynosi 8-10 godzin, a aktywność anty-Xa utrzymuje się powyżej 0,05 j.m./ml przez co najmniej 18 godzin. Eliminacja leku odbywa się głównie przez nerki, co determinuje konieczność ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz u osób w podeszłym wieku, u których obserwuje się spowolnioną eliminację. Brak jest szczegółowych danych dotyczących metabolizmu oraz farmakokinetyki u pacjentów z niewydolnością wątroby, choć odnotowano sporadyczne, przemijające wzrosty aktywności aminotransferaz.
aktywność anty-Xa, biodostępność, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dysfagia, Fraxiparine, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, nadroparyna wapniowa, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, parametr farmakokinetyczny, podanie podskórne, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wartość AUC, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amisulpryd Holsten 400 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne amisulprydu wykazały brak istotnego ryzyka ogólnoustrojowego oraz specyficznej toksyczności narządowej. Maksymalne tolerowane dawki u szczurów (200 mg/kg m.c./dobę) i psów (120 mg/kg m.c./dobę) odpowiadały wartościom AUC odpowiednio 2- i 7-krotnie wyższym niż u ludzi, a obserwowane zmiany miały charakter farmakologiczny bez znaczenia toksykologicznego. Amisulpryd nie wykazywał potencjału genotoksycznego, co potwierdza brak mutagenności i aberracji chromosomowych w badaniach in vitro i in vivo. W badaniach rakotwórczości na szczurach i myszach, przy ekspozycji AUC 1,5-4,5-krotnie wyższej niż u ludzi, nie stwierdzono działania kancerogennego.
aberracja chromosomowa, amisulpryd, badanie genotoksyczne, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, działanie farmakologiczne, działanie rakotwórcze, maksymalna dawka tolerowana, mutacja genowa, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, potencjał genotoksyczny, potencjał teratogenny, profil bezpieczeństwa, ryzyko ogólnoustrojowe, wada rozwojowa, wartość AUC - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Escitalopram Genoptim 10 mg
W ocenie bezpieczeństwa escytalopramu, brak pełnego zestawu standardowych badań nieklinicznych został zrekompensowany ekstrapolacją danych z cytalopramu, ze względu na podobny profil toksykologiczno-kinetyczny. Badania na szczurach wykazały toksyczne działanie na serce, w tym zastoinową niewydolność serca, przy dawkach wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność koreluje z maksymalnymi stężeniami leku w osoczu, które przy braku działań niepożądanych były 8-krotnie wyższe niż stężenia terapeutyczne, natomiast AUC było 3-4 razy większe niż w terapii klinicznej. Efekty kardiotoksyczne prawdopodobnie wynikają z nasilonego wpływu na aminy biogenne, prowadząc do zaburzeń hemodynamicznych i niedokrwienia mięśnia sercowego, choć mechanizm nie jest w pełni wyjaśniony. Długotrwałe podawanie powodowało fosfolipidozę w płucach, najądrzach i wątrobie, zjawisko przemijające po odstawieniu leku, bez potwierdzonego znaczenia klinicznego u ludzi.
amfifilne kationy, aminy biogenne, cytalopram, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, kardiotoksyczność, niedokrwienie mięśnia sercowego, opóźnienie kostnienia, przepływ krwi w naczyniach wieńcowych, S-enancjomer, toksyczność kardiologiczna, toksyczność rozwojowa, wartość AUC, wskaźnik płodności, zaburzenia hemodynamiczne, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Flumycon 200 mg
Flukonazol, pochodna triazolu, jest lekiem przeciwgrzybiczym stosowanym ogólnie (kod ATC: J02AC01) w formie kapsułek o dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg i 200 mg. Jego mechanizm działania polega na selektywnym hamowaniu enzymatycznej demetylacji 14 alfa-lanosterolu zależnej od cytochromu P-450, co prowadzi do zaburzenia biosyntezy ergosterolu i uszkodzenia błony komórkowej grzybów. Flukonazol wykazuje wysoką skuteczność in vitro wobec Candida albicans, C. parapsilosis i C. tropicalis, natomiast C. glabrata wykazuje zmniejszoną wrażliwość, a C. krusei i C. auris są oporne. Wartości MIC oraz epidemiologiczne punkty odcięcia (ECOFF) różnią się między gatunkami, co ma znaczenie kliniczne, gdyż wyższe MIC korelują z mniejszą skutecznością terapii. Dawkowanie flukonazolu wykazuje liniową zależność z AUC, a dawki od 50 mg do 400 mg na dobę nie wpływają istotnie na profil steroidowy u zdrowych osób.
azolowy lek przeciwgrzybiczy, biosynteza ergosterolu, Blastomyces dermatiditis, błona komórkowa grzyba, Candida, Candida albicans, Candida auris, Candida glabrata, Candida krusei, Candida parapsilosis, Candida tropicalis, Coccidioides immitis, Cryptococcus gattii, Cryptococcus neoformans, cytochrom P-450, demetylacja 14 alfa-lanosterolu, epidemiologiczny punkt odcięcia, flukonazol, Histoplasma capsulatum, kandydemia, kandydoza jamy ustnej, lek przeciwgrzybiczy, mechanizm oporności, minimalne stężenie hamujące, Paracoccidioides brasiliensis, pochodna triazolu, stężenie graniczne flukonazolu, wartość AUC, wrażliwość in vitro - Leksykon leków
Interakcje leku – Nimodipine Altan 0,2 mg/ml
Nimodypina, jako bloker kanału wapniowego, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami. Substancje takie jak cymetydyna i walproinian sodu znacząco zwiększają maksymalne stężenie nimodypiny w osoczu oraz jej biodostępność, podobnie jak fluoksetyna, która podnosi stężenie nimodypiny nawet o 50%, jednocześnie zmniejszając ekspozycję na samą fluoksetynę. Z kolei nortryptylina powoduje niewielkie zmniejszenie ekspozycji na nimodypinę bez wpływu na jej własne stężenie. Szczególnie istotne są interakcje farmakodynamiczne z lekami przeciwnadciśnieniowymi, zwłaszcza dożylnymi beta-adrenolitykami, które mogą wywołać znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego oraz nasilenie ujemnego działania inotropowego, co grozi dekompensacją niewydolności serca. Ponadto, nimodypina może nasilać działanie hipotensyjne innych grup leków, takich jak diuretyki, inhibitory ACE, antagoniści receptora A1, inni antagoniści wapnia, alfa-adrenolityki, inhibitory PDE5 oraz alfa-metylodopa.
alfa-metylodopa, aminoglikozyd, antagonista receptora A1, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, biodostępność, bloker kanału wapniowego, cefalosporyna, cymetydyna, dekompensacja niewydolności serca, działanie hipotensyjne, działanie inotropowe, fluoksetyna, furosemid, inhibitor ACE, inhibitor PDE5, klirens, lek nefrotoksyczny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwnadciśnieniowy, nimodypina, norfluoksetyna, nortryptylina, objętość dystrybucji, receptor alfa-adrenergiczny, walproinian sodu, wartość AUC, zaburzenie czynności nerek, zydowudyna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Symescital 10 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne escytalopramu, opierające się również na danych dotyczących cytalopramu, wykazały toksyczne działanie na serce u szczurów, manifestujące się zastoinową niewydolnością serca po kilkutygodniowym podawaniu dawek wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność koreluje silniej z maksymalnymi stężeniami w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia escytalopramu bez działań niepożądanych były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, a AUC 3-4-krotnie wyższe. Mechanizm kardiotoksyczności prawdopodobnie wiąże się z wpływem na aminy biogenne, prowadząc do niedokrwienia mięśnia sercowego, choć dokładny mechanizm u szczurów pozostaje nie w pełni poznany. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano korelacji tych efektów z działaniem u ludzi. Dodatkowo, długotrwałe podawanie escytalopramu i cytalopramu powodowało przemijające zwiększenie zawartości fosfolipidów w płucach, najądrzach i wątrobie, zjawisko znane jako fosfolipidoza, o nieustalonym klinicznym znaczeniu u człowieka.
amfifilowe kationy, aminy biogenne, badania toksykologiczne, badania toksykologiczno-kinetyczne, działanie embriotoksyczne, działanie kardiotoksyczne, efekt hemodynamiczny, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, implantacja zarodka, niedokrwienie mięśnia sercowego, opóźnienie kostnienia, parametry spermy, pole pod krzywą stężenia, przepływ wieńcowy, stężenie w osoczu, toksyczność escytalopramu, wada rozwojowa płodu, wartość AUC, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Eugia 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały niską toksyczność ostrą, z dawkami letalnymi powyżej 2000 mg/kg/dobę u gryzoni. W badaniach przewlekłych u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zmiany w mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co stanowi około 25-krotną wartość ekspozycji u ludzi (AUC). U małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni powodowały poważne toksyczne efekty, w tym śmiertelność, utratę masy ciała, cytopenie, krwotoki wielonarządowe oraz atrofię układu chłonnego i szpiku. Niższe dawki (1-2 mg/kg/dobę) indukowały odwracalne zmiany w szpiku i łagodne leukopenie, przy dawce 1 mg/kg/dobę odpowiadającej ekspozycji u ludzi (AUC).
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, dawka letalna, działanie teratogenne, komórki mieloidalne, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, oligodaktylia, płytka krwi, polidaktylia, poziom NOAEL, test mikrojądrowy, test mutacji bakteryjnych, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wada wrodzona, wartość AUC, zastawka przedsionkowo-komorowa