3-metylo-(triazeno-1-yl)imidazolo-4-karboksyamid, powszechnie znany jako dakarbazyna (DTIC), jest cytostatykiem z grupy związków alkilujących, stosowanym w chemioterapii przeciwnowotworowej. Substancja ta działa poprzez metylację DNA, co prowadzi do zaburzenia jego funkcji i w konsekwencji do śmierci komórki nowotworowej.
Dakarbazyna jest lekiem pierwszego rzutu w terapii zaawansowanego czerniaka złośliwego oraz stanowi istotny składnik schematów leczenia chłoniaków ziarniczych (choroba Hodgkina). Stosuje się ją również w terapii mięsaków tkanek miękkich, w tym mięsaka Kaposiego, a także w niektórych przypadkach nowotworów neuroendokrynnych.
Wśród głównych działań niepożądanych dakarbazyny należy wymienić mielosupresję (szczególnie leukopenię i trombocytopenię), nudności i wymioty (często o ciężkim nasileniu), reakcje nadwrażliwości oraz uszkodzenie wątroby. Lek ten podaje się dożylnie, a jego metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem enzymów cytochromu P450.
Temozolomid charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym (>99%) wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w czasie 20 minut do 1,5 godziny. Lek ulega samoistnej hydrolizie w warunkach fizjologicznego pH do aktywnego metabolitu MTIC, który wykazuje cytotoksyczność poprzez alkilację DNA, głównie w pozycjach O6 i N7 guaniny. Ekspozycja na MTIC stanowi około 2,4% AUC temozolomidu, natomiast na metabolit AIC około 23%. Okres półtrwania temozolomidu i MTIC wynosi około 1,8 godziny. Temozolomid wiąże się z białkami osocza w niewielkim stopniu (10-20%), co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Lek szybko przenika przez barierę krew-mózg, z AUC w płynie mózgowo-rdzeniowym stanowiącym około 30% AUC w osoczu, co potwierdza jego skuteczność w terapii nowotworów OUN.
Temozolomid charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w czasie 0,5-1,5 godziny (średnio), z najszybszym stężeniem maksymalnym już po 20 minutach. Lek ulega samoistnej hydrolizie w fizjologicznym pH do aktywnego metabolitu MTIC, który następnie rozkłada się do AIC i metylohydrazyny, z których metylohydrazyna odpowiada za alkilujące działanie cytotoksyczne na DNA, głównie w miejscach O i N guaniny. Ekspozycja na MTIC stanowi około 2,4% AUC temozolomidu, a na AIC około 23%. Okres półtrwania temozolomidu i MTIC wynosi około 1,8 godziny. Wiązanie z białkami osocza jest niskie (10-20%), co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Temozolomid przenika efektywnie przez barierę krew-mózg, osiągając w płynie mózgowo-rdzeniowym około 30% wartości AUC osocza, co potwierdzają badania PET i dane kliniczne.
Strona wykorzystuje pliki cookies, aby zapewnić użytkownikom jak najwyższy komfort korzystania z serwisu, personalizować treści i reklamy, udostępniać funkcje społecznościowe oraz analizować ruch w Internecie. Dane te mogą obejmować Twój adres IP, identyfikatory plików cookie oraz dane przeglądarki.
Przetwarzanie Twoich danych osobowych odbywa się zgodnie z Polityką prywatności. Klikając przycisk „Akceptuję”, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookies oraz przetwarzanie Twoich danych osobowych w celach marketingowych, takich jak dopasowanie reklam do Twoich preferencji i analiza efektywności reklam.
Masz prawo do wycofania zgody, dostępu, sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania danych. Szczegóły na temat przetwarzania danych osobowych znajdują się w Polityce prywatności.
