wada układu sercowo-naczyniowego

Wada układu sercowo-naczyniowego to nieprawidłowość strukturalna lub funkcjonalna serca i naczyń krwionośnych, która może być wrodzona (obecna od urodzenia) lub nabyta w późniejszym okresie życia. Wady wrodzone układu sercowo-naczyniowego występują u około 0,8-1% żywych urodzeń i są najczęstszą grupą wad wrodzonych.

Do najczęstszych wad wrodzonych serca należą: ubytek przegrody międzykomorowej (VSD), ubytek przegrody międzyprzedsionkowej (ASD), przetrwały przewód tętniczy (PDA), tetralogia Fallota, koarktacja aorty oraz przełożenie wielkich pni tętniczych. Wady nabyte obejmują m.in. choroby zastawek serca (stenoza lub niedomykalność), które mogą być następstwem gorączki reumatycznej, infekcyjnego zapalenia wsierdzia, zmian zwyrodnieniowych lub procesów autoimmunologicznych.

Diagnostyka wad układu sercowo-naczyniowego opiera się na badaniu przedmiotowym, EKG, RTG klatki piersiowej, echokardiografii, rezonansie magnetycznym, tomografii komputerowej oraz cewnikowaniu serca. Leczenie zależy od rodzaju i nasilenia wady – może obejmować postępowanie zachowawcze, interwencje przezskórne lub korekcję chirurgiczną.

Współczesne metody diagnostyczne, w tym diagnostyka prenatalna, oraz postępy w kardiochirurgii i kardiologii interwencyjnej znacząco poprawiły rokowanie pacjentów z wadami układu sercowo-naczyniowego. Wczesne rozpoznanie i odpowiednie leczenie pozwala większości pacjentów prowadzić normalne życie, jednak część chorych wymaga wielospecjalistycznej opieki przez całe życie.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl