tikagrelor
Tikagrelor to doustny, odwracalny antagonista receptora P2Y12, stosowany jako lek przeciwpłytkowy. W przeciwieństwie do pochodnych tienopirydyny (klopidogrel, prasugrel), tikagrelor nie wymaga aktywacji metabolicznej, co zapewnia szybszy początek działania i bardziej przewidywalny efekt terapeutyczny.
Lek ten jest wskazany w profilaktyce zdarzeń sercowo-naczyniowych u pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi (niestabilna dławica piersiowa, zawał serca STEMI i NSTEMI) oraz u pacjentów po przebytym zawale serca z wysokim ryzykiem zdarzeń niedokrwiennych. Tikagrelor stosowany jest zwykle w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym.
Skuteczność tikagreloru została potwierdzona w badaniach klinicznych PLATO i PEGASUS-TIMI 54, gdzie wykazano jego przewagę nad klopidogrelem w redukcji zdarzeń sercowo-naczyniowych. Do najczęstszych działań niepożądanych należą: krwawienia, duszność, podwyższone stężenie kwasu moczowego oraz zaburzenia rytmu serca (głównie pauzy komorowe).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Tilobrastil 90 mg
Tilobrastil to lek w postaci tabletek powlekanych zawierających 90 mg tikagreloru jako substancję czynną. Tabletki mają charakterystyczny różowy kolor, okrągły kształt o średnicy około 9,6 mm (±5%) oraz nadruk „90” na jednej stronie. Formulacja zawiera substancje pomocnicze zarówno w rdzeniu (m.in. mannitol, wapnia wodorofosforan dwuwodny, skrobia kukurydziana, talk, sodu stearylofumaran), jak i w otoczce (alkohol poliwinylowy, talk, tytanu dwutlenek E171, glicerolu monokaprylokapronian, sodu laurylosiarczan, żelaza tlenek żółty E172), które zapewniają odpowiednią spoistość, właściwości organoleptyczne oraz ochronę substancji czynnej. Powłoka tabletki ma na celu zabezpieczenie tikagreloru, maskowanie smaku oraz ułatwienie połykania.
alkohol poliwinylowy, blister jednodawkowy, blister standardowy, emulgator, glicerolu monokaprylokapronian, mannitol, niezgodność farmaceutyczna, skrobia kukurydziana, skrobia żelowana, sodu laurylosiarczan, sodu stearylofumaran, substancja poślizgowa, substancja wypełniająca, surfaktant, tabletka powlekana, tikagrelor, tworzywo powłokotwórcze, tytanu dwutlenek, wapnia wodorofosforan, żelaza tlenek żółty - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Igzelym 60 mg
Igzelym (tikagrelor) jest stosowany w leczeniu chorób sercowo-naczyniowych z różnym schematem dawkowania zależnym od wskazania klinicznego. W ostrych zespołach wieńcowych (OZW) stosuje się dawkę nasycającą 180 mg jednorazowo (dwie tabletki po 90 mg) oraz dawkę podtrzymującą 90 mg dwa razy na dobę przez 12 miesięcy. U pacjentów z przebytym zawałem mięśnia sercowego (MI) powyżej roku, z wysokim ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych, zalecana jest dawka 60 mg dwa razy na dobę, którą można rozpocząć po zakończeniu rocznej terapii tikagrelorem 90 mg lub innym inhibitorem receptora ADP, do dwóch lat po zawale. W przypadku zmiany terapii na Igzelym, pierwszą dawkę należy podać 24 godziny po ostatniej dawce poprzedniego leku przeciwpłytkowego. Pominięcie dawki wymaga przyjęcia tylko jednej tabletki zgodnie z harmonogramem, aby uniknąć błędów dawkowania.
choroba sercowo-naczyniowa, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dysfagia, Igzelym, inhibitor receptora ADP, inhibitor receptorów ADP, kwas acetylosalicylowy, łagodne zaburzenie czynności wątroby, lek przeciwpłytkowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, tikagrelor, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Zocor 40 40 mg
Symwastatyna jest metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4 oraz transportowana przez białko OATP1B1, co czyni ją podatną na liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol, ketokonazol czy erytromycyna, mogą zwiększać stężenie symwastatyny w osoczu nawet ponad 10-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Podobne ryzyko obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu cyklosporyny, danazolu, gemfibrozylu (1,9-krotne zwiększenie AUC kwasu symwastatyny), kwasu fusydowego, amiodaronu (6% pacjentów przy dawce 80 mg), antagonistów kanału wapniowego (werapamil 2,3-krotne, diltiazem 2,7-krotne, amlodypina 1,6-krotne zwiększenie narażenia) oraz inhibitorów BCRP (elbaswir, grazoprewir). W przypadku tych leków zaleca się przeciwwskazanie lub ograniczenie dawki symwastatyny do 20 mg/dobę, a w przypadku HeFH do 40 mg/dobę (np. przy lomitapidzie). Ponadto, sok grejpfrutowy w ilości >1 l/dobę powoduje 7-krotne zwiększenie ekspozycji na kwas symwastatyny, co również jest przeciwwskazane.
amiodaron, amlodypina, antagonista kanału wapniowego, BCRP, białko transportowe OATP1B1, białko warunkujące oporność w raku piersi, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, danazol, daptomycyna, diltiazem, doustny lek przeciwzakrzepowy, erytromycyna, fenofibrat, fibrat, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, International Normalized Ratio, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, kwas fusydowy, kwas nikotynowy, lomitapid, miopatia, niacyna, OATP1B1, pochodna kumaryny, rabdomioliza, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, szlak transportera, tikagrelor, werapamil - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Orebriton 90 mg
Orebriton (tikagrelor) w dawce 90 mg jest nowoczesnym inhibitorem receptora P2Y12, stosowanym w terapii skojarzonej z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w leczeniu ostrego zespołu wieńcowego (OZW) oraz prewencji wtórnej u pacjentów z wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym. Wskazania obejmują niestabilną dławicę piersiową, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST (NSTEMI) oraz z uniesieniem odcinka ST (STEMI). Terapia tikagrelorem znacząco redukuje ryzyko poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych, takich jak reinfarkt czy zgon sercowo-naczyniowy, poprzez hamowanie agregacji płytek krwi. Standardowa dawka nasycająca wynosi 180 mg (dwie tabletki po 90 mg), a dawka podtrzymująca to 90 mg dwa razy na dobę. Zalecany czas leczenia w OZW to 12 miesięcy, z możliwością przedłużenia w prewencji wtórnej u pacjentów z wysokim ryzykiem, pod warunkiem oceny ryzyka krwawienia.
agregacja płytek krwi, aktywacja płytek krwi, blaszka miażdżycowa, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, doustny antykoagulant, działanie przeciwpłytkowe, działanie przeciwzakrzepowe, koronarografia, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, naczynie wieńcowe, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność nerek, NSTEMI, ostre niedokrwienie mięśnia sercowego, ostry zespół wieńcowy, pierwotna angioplastyka wieńcowa, przewlekła choroba nerek, receptor P2Y12, ryzyko krwawienia, ryzyko sercowo-naczyniowe, STEMI, tikagrelor, wielonaczyniowa choroba wieńcowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzep, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ticatrom 60 mg
Tikagrelor (Ticatrom) jest stosowany w terapii przeciwpłytkowej, głównie u pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi (OZW) oraz u osób z przebytym zawałem mięśnia sercowego i wysokim ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych. W OZW leczenie rozpoczyna się dawką nasycającą 180 mg (2 tabletki po 90 mg), następnie podaje się 90 mg dwa razy na dobę przez 12 miesięcy, o ile nie ma wskazań do wcześniejszego przerwania terapii. U pacjentów po zawale serca (min. rok wcześniej) zalecana dawka to 60 mg dwa razy na dobę, a leczenie można kontynuować do 2 lat po zawale lub do roku po zakończeniu terapii innym inhibitorem receptora ADP. Zaleca się jednoczesne stosowanie kwasu acetylosalicylowego (ASA) w dawce 75-150 mg/dobę, jeśli nie ma przeciwwskazań. Dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności terapii trwającej ponad 3 lata są ograniczone.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka nasycająca, dysfagia, inhibitor receptora ADP, kwas acetylosalicylowy, łagodne zaburzenie czynności wątroby, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, podanie doustne, terapia przeciwpłytkowa, tikagrelor, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Suvezen Neo 40 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Suvezen Neo, zawierający rozuwastatynę i ezetymib, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z cyklosporyną ze względu na 7-krotny wzrost AUC rozuwastatyny oraz 3,4- do 12-krotny wzrost AUC ezetymibu, co znacząco zwiększa ryzyko toksyczności. Fibraty, zwłaszcza gemfibrozyl i fenofibrat, podnoszą stężenia rozuwastatyny (2-krotnie) i ezetymibu (1,5-1,7-krotnie), a ich kojarzenie z dawką 40 mg + 10 mg Suvezen Neo jest przeciwwskazane z powodu ryzyka miopatii i kamicy żółciowej. Inhibitory proteazy (np. atazanawir/rytonawir) powodują około 3-krotny wzrost ekspozycji na rozuwastatynę, wymagając dostosowania dawki. Ponadto, leki takie jak klopidogrel i tikagrelor zwiększają ryzyko kumulacji rozuwastatyny i jej działań niepożądanych, w tym rabdomiolizy. Interakcje z lekami zobojętniającymi (wodorotlenek glinu/magnezu) i kolestyraminą obniżają odpowiednio o około 50% i 55% stężenia rozuwastatyny i ezetymibu, co może osłabiać efekt terapeutyczny.
antagoniści witaminy K, atazanawir z rytonawirem, AUC, BCRP, cholesterol LDL, choroba pęcherzyka żółciowego, cyklosporyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, doustne środki antykoncepcyjne, działanie hepatotoksyczne, erytromycyna, etynyloestradiol, fenofibrat, fibraty, fluindion, flukonazol, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor proteazy, inhibitory białek transportujących, INR, interakcje farmakodynamiczne, interakcje lekowe, izoenzymy cytochromu, kamica żółciowa, ketokonazol, kinaza kreatynowa, klirens kreatyniny, klopidogrel, kolestyramina, kumaryny, kwas fusydowy, leki hipolipemizujące, leki przeciwzakrzepowe, leki zobojętniające, lewonorgestrel, miopatia, niewydolność nerek, norgestrel, OATP1B1, rabdomioliza, rozuwastatyna i ezetymib, statyny, tikagrelor, uszkodzenie wątroby, warfaryna, wodorotlenek glinu i magnezu - Leksykon leków
Skład i postać leku – Tilobrastil 60 mg
Tilobrastil to produkt leczniczy dostępny w postaci tabletek powlekanych, zawierających 60 mg tikagreloru jako substancji czynnej. Tabletki mają charakterystyczny różowy kolor, są obustronnie wypukłe, o średnicy około 8,6 mm (±5%) i posiadają nadruk „60” na jednej stronie. Skład rdzenia obejmuje mannitol, wapnia wodorofosforan dwuwodny, skrobię kukurydzianą i żelowaną, talk oraz sodu stearylofumaran, natomiast otoczka zawiera alkohol poliwinylowy, talk, tytanu dwutlenek (E 171), glicerolu monokaprylokapronian, sodu laurylosiarczan oraz barwniki: żelaza tlenek czerwony i czarny (E 172). Formulacja zapewnia odpowiednie właściwości fizykochemiczne i farmakokinetyczne leku, bez stwierdzonych niezgodności farmaceutycznych.
alkohol poliwinylowy, glicerolu monokaprylokapronian, mannitol, niezgodność farmaceutyczna, skrobia kukurydziana, skrobia żelowana, sodu stearylofumaran, środek poślizgowy, środek powierzchniowo czynny, środek przeciwzbrylający, środek wiążący, substancja smarująca, tabletka powlekana, tikagrelor, tytanu dwutlenek, wapnia wodorofosforan, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Igzelym 90 mg
Igzelym (tikagrelor) 90 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, aktywnym krwawieniem patologicznym (w tym z przewodu pokarmowego, dróg moczowych, dróg rodnych oraz krwawieniem do jam ciała), a także u osób po przebytym krwotoku śródczaszkowym. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, w tym marskością w stadium Child-Pugh C, ze względu na ryzyko kumulacji tikagreloru i zwiększonego ryzyka krwawień. Równoczesne stosowanie z silnymi inhibitorami CYP3A4, takimi jak ketokonazol, klarytromycyna, nefazodon, rytonawir i atazanawir, jest bezwzględnie przeciwwskazane z powodu istotnego zwiększenia ekspozycji na tikagrelor i ryzyka działań niepożądanych.
antybiotyk makrolidowy, atazanawir, działanie przeciwpłytkowe, heparyna, Igzelym, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, klarytromycyna, krwawienie patologiczne, krwotok podpajęczynówkowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok śródmózgowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, nadwrażliwość, nefazodon, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, reakcja anafilaktyczna, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, tabletka powlekana, terapia HIV, tikagrelor, trombocytopenia, warfaryna, wrzód trawienny, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie przełyku - Leksykon leków
Interakcje leku – Simorion 20 mg
Symwastatyna, jako inhibitor reduktazy HMG-CoA i substrat enzymu CYP3A4 oraz transporterów OATP1B1, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco zwiększać ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol, ketokonazol, erytromycyna czy inhibitory proteazy HIV, mogą podnieść stężenie symwastatyny i jej aktywnego metabolitu nawet 10-11-krotnie, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Podobnie przeciwwskazane jest łączenie symwastatyny z cyklosporyną i gemfibrozylem, które zwiększają AUC symwastatyny odpowiednio poprzez hamowanie CYP3A4/OATP1B1 oraz szlaku glukuronidacji. Antagoniści kanału wapniowego (werapamil, diltiazem, amlodypina) podnoszą ekspozycję na kwas symwastatyny 1,6-2,7-krotnie, dlatego dawka symwastatyny nie powinna przekraczać 20 mg/dobę w tych przypadkach. Spożycie soku grejpfrutowego może zwiększyć ekspozycję na kwas symwastatyny nawet 7-krotnie, co wymaga unikania tego produktu podczas terapii.
amiodaron, amlodypina, antagonista wapnia, antybiotyk makrolidowy, boceprewir, cyklosporyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, daptomycyna, diltiazem, elbaswir, erytromycyna, fenofibrat, fibrat, gemfibrozyl, grazoprewir, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kobicystat, kolchicyna, kwas fusydowy, kwas symwastatyny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lomitapid, miopatia i rabdomioliza, nefazodon, niacyna, OATP1B, pochodna kumaryny, pozakonazol, rabdomioliza, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, szlak transporterowy, telaprewir, telitromycyna, tikagrelor, transporter błonowy, werapamil, worykonazol - Leksykon leków
Skład i postać leku – Legrex 60 mg
Legrex to lek w postaci tabletek powlekanych, zawierających 60 mg tikagreloru jako substancji czynnej, stosowany w terapii przeciwpłytkowej. Tabletki mają okrągły, obustronnie wypukły kształt o średnicy około 8,1 mm i różowe zabarwienie, z oznaczeniem „EL1” na jednej stronie dla łatwej identyfikacji. Skład tabletki obejmuje substancje pomocnicze zarówno w rdzeniu (m.in. mannitol, wapnia wodorofosforan dwuwodny, krospowidon, hypromeloza, magnezu stearynian), jak i w otoczce (hypromeloza, tytanu dwutlenek E171, makrogol 400, żelaza tlenek czerwony E172), które pełnią funkcje wypełniaczy, środków wiążących, rozpadowych, poślizgowych oraz barwników i plastyfikatorów.
blister OPA/Aluminium/PVC, blister PVC/PVDC/Aluminium, hypromeloza, krospowidon, magnezu stearynian, makrogol, mannitol, niezgodność farmaceutyczna, produkt leczniczy, środek rozpadowy, substancja pomocnicza, substancja wiążąca, substancja wypełniająca, tabletka powlekana, tikagrelor, tytanu dwutlenek, wapnia wodorofosforan, żelaza tlenek czerwony - Leksykon leków
Interakcje leku – Simvasterol 20 mg
Symwastatyna, będąca substratem CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych, takich jak miopatia i rabdomioliza. Szczególnie istotne są interakcje z silnymi inhibitorami CYP3A4 (itrakonazol, ketokonazol, erytromycyna, klarytromycyna, telitromycyna, inhibitory proteazy HIV), które powodują ponad 10-krotne zwiększenie stężenia symwastatyny w osoczu i są przeciwwskazane. Gemfibrozyl zwiększa AUC kwasu symwastatyny 1,9-krotnie, a cyklosporyna znacząco podnosi ekspozycję na lek poprzez hamowanie CYP3A4 i OATP1B1, co również jest przeciwwskazane. Inne leki, takie jak amiodaron, werapamil, diltiazem i amlodypina, zwiększają narażenie na symwastatynę odpowiednio 2,3- do 2,7-krotnie, co wymaga ograniczenia dawki symwastatyny do 20 mg/dobę. Tikagrelor podnosi Cmax symwastatyny o 81% i AUC o 56%, dlatego dawka symwastatyny nie powinna przekraczać 40 mg/dobę. Sok grejpfrutowy w ilości >1 l/dobę powoduje 7-krotne zwiększenie narażenia na kwas symwastatyny, a nawet 240 ml powoduje 1,9-krotne zwiększenie, co wymaga unikania jego spożycia podczas terapii.
amlodypina, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, białko BCRP, białko transportowe OATP1B1, boceprewir, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, danazol, diltiazem, doustny lek przeciwzakrzepowy, elbaswir, gemfibrozyl, glukuronidacja, grazoprewir, hepatotoksyczność, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kolchicyna, kwas fusydowy, kwas symwastatyny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lomitapid, nefazodon, pochodna kumaryny, rabdomioliza, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, telaprewir, tikagrelor, werapamil - Leksykon leków
Przedawkowanie – Legrex 60 mg
Przedawkowanie tikagreloru, substancji czynnej leku Legrex, wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, w tym toksyczności żołądkowo-jelitowej, duszności, pauz komorowych oraz przedłużonego czasu krwawienia. Badania kliniczne wykazały tolerancję pojedynczej dawki do 900 mg, jednak dawki przekraczające zalecenia terapeutyczne nasilają objawy, zwłaszcza ryzyko krwawień wynikające z nasilonego hamowania funkcji płytek krwi. Objawy takie jak duszność i pauzy komorowe nie mają precyzyjnie określonej zależności dawka-efekt, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej. Przedłużony czas krwawienia stanowi główne zagrożenie, a toksyczność przewodu pokarmowego nasila się wraz ze wzrostem dawki.
antidotum, czas krwawienia, duszność, działanie przeciwpłytkowe, elektrokardiogram, funkcja płytek krwi, leczenie objawowe, Legrex, objaw kardiologiczny, pauza komorowa, powikłanie krwotoczne, substancja czynna, tikagrelor, toksyczność przewodu pokarmowego, toksyczność żołądkowo-jelitowa, transfuzja płytek krwi, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ticagrelor Farmak 90 mg
Przedawkowanie tikagreloru stanowi poważne zagrożenie kliniczne, zwłaszcza przy dawkach przekraczających 900 mg, które jest wielokrotnością zalecanej dawki terapeutycznej 90 mg. Objawy toksyczności obejmują nasilone zaburzenia żołądkowo-jelitowe, duszność, pauzy komorowe oraz przedłużony czas krwawienia wynikający z nasilonego hamowania agregacji płytek krwi. Monitorowanie pacjenta powinno obejmować elektrokardiografię (EKG) w celu wykrycia zaburzeń rytmu serca oraz ocenę układu krzepnięcia, ze szczególnym uwzględnieniem ryzyka ciężkich krwawień, które mogą być trudne do opanowania konwencjonalnymi metodami.
- Leksykon leków
Interakcje leku – Rosuvastatin MSN 40 mg
Rozuwastatyna jest substratem transporterów OATP1B1 i BCRP, a jej metabolizm nie jest istotnie zależny od cytochromu P450, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych związanych z tym układem enzymatycznym. Jednakże, inhibitory transporterów, takie jak cyklosporyna (7-krotny wzrost AUC) oraz inhibitory proteazy (np. atazanawir/rytonawir powodujące 3,1-krotny wzrost AUC i 7-krotny wzrost Cₘₐₓ), znacząco zwiększają ekspozycję na rozuwastatynę, co podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Gemfibrozyl podwaja Cₘₐₓ i AUC rozuwastatyny, a jednoczesne stosowanie dawki 40 mg z fibratami jest przeciwwskazane. Kwas fusydynowy i tikagrelor również zwiększają ryzyko działań niepożądanych mięśniowych i nefrotoksyczności, co wymaga monitorowania kinazy kreatynowej i funkcji nerek. Leki zobojętniające zawierające wodorotlenek glinu i magnezu obniżają stężenie rozuwastatyny o około 50%, a erytromycyna zmniejsza AUC o 20% i Cₘₐₓ o 30%, co należy uwzględnić w planowaniu terapii.
antagonista witaminy K, atazanawir, BCRP, białko transportujące, cyklosporyna, cytochrom P450, darolutamid, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, erytromycyna, ezetymib, fibrat, fostamatinib, glekaprewir, grazoprewir, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor proteazy, INR, kampatynib, kinaza kreatynowa, klopidogrel, kwas fusydynowy, lek przeciw nadkwaśności, lopinawir, mialgia, miopatia, niewydolność nerek, OATP1B1, ombitaswir, rabdomioliza, regorafenib, sofosbuwir, teryflunomid, tikagrelor, welpataswir, wodorotlenek magnezu - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Darunavir Accord 600 mg
Darunavir Accord jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na darunawir lub substancje pomocnicze, takie jak laktoza jednowodna (do 113,90 mg w tabletce 600 mg) oraz glikol propylenowy (do 83,33 mg w tabletce 600 mg). Nie zaleca się stosowania u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg Child-Pugh) ze względu na ryzyko znacznego wzrostu stężenia leku i hepatotoksyczności. Ponadto, darunavir w połączeniu z małą dawką rytonawiru jest silnym inhibitorem CYP3A, co wyklucza jednoczesne stosowanie z lekami o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanymi przez ten enzym, np. alfuzosyną, dapoksetyną, amiodaronem, beprydylem, dronedaronem, iwabradyną, chinidyną, ranolazyną, tikagrelorem, astemizolem, terfenadyną, kolchicyną (przy zaburzeniach nerek/wątroby), pochodnymi alkaloidów sporyszu, elbaswirem z grazoprewirem, cyzaprydem, domperidonem, nalokseggolem, a także lekami psychiatrycznymi jak lurazydon, pimozyd, kwetiapina i sertindol. Takie interakcje mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych, w tym zaburzeń rytmu serca, miotoksyczności, nasilenia sedacji czy ryzyka krwawień.
alfuzosyna, alkaloidy sporyszu, amiodaron, astemizol, awanafil, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cyzapryd, dapoksetyna, darunawir, domperydon, elbaswir z grazoprewirem, hepatotoksyczność, induktor CYP3A, inhibitor CYP3A, kolchicyna, kwetiapina, lomitapid, lopinawir z rytonawirem, lowastatyna, lurazydon, midazolam, miopatia, nadwrażliwość na darunawir, naloksegol, odstęp QT, pimozyd, rabdomioliza, ryfampicyna, sertindol, skala Child-Pugh, syldenafil, symwastatyna, terfenadyna, tętnicze nadciśnienie płucne, tikagrelor, torsade de pointes, triazolam, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Tuxanuva 75 mg
Dabigatran eteksylan jest substratem transportera P-glikoproteiny (P-gp), co determinuje liczne interakcje farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Silne inhibitory P-gp, takie jak ketokonazol, dronedaron, itrakonazol, cyklosporyna oraz połączenie glekaprewiru z pibrentaswirem, powodują znaczące zwiększenie ekspozycji na dabigatran (AUC i Cmax wzrastają 2,1-2,5-krotnie), co wiąże się z wysokim ryzykiem krwawienia i stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Inhibitory o umiarkowanym działaniu (takrolimus, werapamil, amiodaron, chinidyna, klarytromycyna, tikagrelor, pozakonazol) również zwiększają stężenie dabigatranu, choć w mniejszym stopniu (wzrost AUC i Cmax do około 1,15-1,95 razy), co wymaga ostrożności i ewentualnej modyfikacji dawki. Induktory P-gp (np. ryfampicyna, dziurawiec, karbamazepina, fenytoina) obniżają stężenie dabigatranu nawet o 65-67%, co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności przeciwzakrzepowej i jest wskazaniem do unikania takiego skojarzenia. Ponadto, inhibitory proteazy (np. rytonawir) mogą potencjalnie wpływać na P-gp, jednak brak jest danych klinicznych potwierdzających te interakcje.
ablacja cewnikowa, amiodaron, antagonista receptora GPIIb/IIIa, antagonista witaminy K, chinidyna, cyklosporyna, cytochrom P450, dabigatran eteksylan, dekstran, desyrudyna, digoksyna, doustny antykoagulant, dronedaron, dziurawiec, enoksaparyna, fenytoina, fondaparynuks, glekaprewir z pibrentaswirem, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, homeostaza układu krzepnięcia, induktor P-gp, inhibitor P-gp, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek trombolityczny, migotanie przedsionków, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pantoprazol, pozakonazol, prasugrel, ranitydyna, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SNRI, SSRI, sulfinpirazon, takrolimus, tikagrelor, tyklopidyna, werapamil - Leksykon leków
Interakcje leku – Kastel 10 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Kastel zawiera rozuwastatynę i ramipryl, które wykazują liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami. Rozuwastatyna jest substratem transporterów OATP1B1 i BCRP, a jej stężenie w osoczu może ulegać znacznemu zwiększeniu przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów tych transporterów, co podnosi ryzyko miopatii. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do łącznego stosowania z cyklosporyną, która zwiększa AUC rozuwastatyny około 7-krotnie. Inhibitory proteazy (np. atazanawir/rytonawir) powodują 3- do 7-krotne wzrosty ekspozycji na rozuwastatynę, wymagając redukcji dawki do maksymalnie 10 mg/dobę. Podobnie darolutamid i regorafenib zwiększają AUC rozuwastatyny odpowiednio 5,2- i 3,8-krotnie. Fibraty, zwłaszcza gemfibrozyl (1,9-krotne zwiększenie AUC), oraz niacyna w dawkach >1 g/dobę zwiększają ryzyko miopatii przy jednoczesnym stosowaniu z rozuwastatyną. Leki zobojętniające zawierające wodorotlenek magnezu i glinu obniżają stężenie rozuwastatyny o około 50%, dlatego zaleca się zachowanie 2-godzinnego odstępu między podaniem. Erytromycyna zmniejsza AUC rozuwastatyny o 20%, jednak bez konieczności modyfikacji dawki. Tikagrelor może zwiększać ryzyko kumulacji rozuwastatyny i nefrotoksyczności, co wymaga monitorowania funkcji nerek i poziomu kinazy fosfokreatynowej.
atazanawir z rytonawirem, BCRP, białko transportowe, cyklosporyna, cytochrom P450, darolutamid, działanie hipotensyjne, erytromycyna, ezetymib, fibraty, flukonazol, hepatotoksyczność statyn, hipercholesterolemia, inhibitor ACE, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, ketokonazol, kinaza fosfokreatynowa, kwas nikotynowy, lek zobojętniający, miopatia, OATP1B1, perystaltyka jelit, rabdomioliza, regorafenib, rozuwastatyna i ramipryl, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, spadek ciśnienia tętniczego, tikagrelor, welpataswir, wodorotlenek magnezu i glinu - Leksykon leków
Interakcje leku – Daxanlo 110 mg
Dabigatran eteksylan, będący substratem P-glikoproteiny (P-gp), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Inhibitory P-gp, takie jak ketokonazol, dronedaron, itrakonazol, cyklosporyna oraz glekaprewir/pibrentaswir, powodują znaczne (2,1-2,5-krotne) zwiększenie stężenia dabigatranu, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania ze względu na wysokie ryzyko krwawień. Inhibitory P-gp o mniejszym nasileniu (np. werapamil, amiodaron, chinidyna, klarytromycyna, tikagrelor) zwiększają stężenie dabigatranu 1,2-1,9-krotnie i wymagają ostrożności oraz monitorowania klinicznego. Induktory P-gp (ryfampicyna, ziele dziurawca, karbamazepina, fenytoina) obniżają stężenie dabigatranu nawet do 67%, co może skutkować zmniejszeniem skuteczności przeciwzakrzepowej i jest wskazaniem do unikania ich jednoczesnego stosowania. Ponadto, inhibitory proteazy (np. rytonawir) mogą potencjalnie wpływać na P-gp, dlatego ich stosowanie z dabigatranem jest niezalecane.
ablacja cewnikowa, agregacja płytek krwi, amiodaron, antagonista receptora GPIIb/IIIa, antagonista witaminy K, białko transportowe, centralny cewnik żylny, chinidyna, cyklosporyna, cytochrom P450, dabigatran eteksylat, dekstran, desyrudyna, digoksyna, doustny antykoagulant, dronedaron, enoksaparyna, fenytoina, fondaparynuks, glekaprewir/pibrentaswir, heparyna niefrakcjonowana, heparyna niskocząsteczkowa, induktor P-gp, inhibitor P-gp, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, migotanie przedsionków, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, P-glikoproteina, pantoprazol, pozakonazol, prasugrel, ranitydyna, ryfampicyna, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego noradrenaliny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sulfinpirazon, takrolimus, tikagrelor, tyklopidyna, werapamil, ziele dziurawca - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Ticagrelor Farmak 90 mg
Aktualne dane wskazują, że tikagrelor w dawce 90 mg (Ticagrelor Farmak, tabletki powlekane) generalnie nie wpływa istotnie na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Niemniej jednak, podczas terapii mogą wystąpić działania niepożądane, takie jak zawroty głowy oraz splątanie, które mogą zaburzać koordynację ruchową, ocenę odległości oraz świadomość, co znacząco zwiększa ryzyko podczas wykonywania czynności wymagających pełnej sprawności psychomotorycznej. W przypadku pojawienia się tych objawów zaleca się czasowe powstrzymanie od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn do ustąpienia symptomów. Lekarz powinien poinformować pacjenta o potencjalnym ryzyku oraz konieczności obserwacji własnego stanu zdrowia, a także o natychmiastowym zaprzestaniu prowadzenia pojazdów w razie wystąpienia zawrotów głowy lub splątania.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ticagrelor Reddy 90 mg
Tikagrelor Reddy to lek przeciwpłytkowy z grupy antagonistów receptora P2Y12, o odwracalnym mechanizmie działania, należący do chemicznej grupy cyklopentylotriazolopirymidyn (CPTP). Substancja czynna, tikagrelor, hamuje ADP-zależną aktywację i agregację płytek krwi, co przekłada się na zmniejszenie ryzyka poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych, takich jak zgon, zawał serca czy udar mózgu. Dodatkowo tikagrelor zwiększa lokalne stężenie adenozyny poprzez hamowanie transportera ENT-1, co prowadzi do rozszerzenia naczyń wieńcowych i dalszego hamowania funkcji płytek. W badaniach klinicznych u pacjentów ze stabilną chorobą wieńcową wykazano szybki początek działania: zahamowanie agregacji płytek na poziomie około 41% już po 30 minutach od dawki nasycającej 180 mg, z maksymalnym efektem (IPA 89%) po 2-4 godzinach, utrzymującym się przez 2-8 godzin. U 90% pacjentów zahamowanie agregacji przekracza 70% po 2 godzinach od podania tikagreloru.
adenozyna endogenna, agregacja płytek krwi, antagonista receptora P2Y12, badanie PEGASUS TIMI-54, badanie PLATO, cyklopentylotriazolopirymidyna, działanie przeciwpłytkowe, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek hamujący agregację płytek krwi, ostry zespół wieńcowy, pomostowanie aortalno-wieńcowe, powikłanie zakrzepowe miażdżycy, przepływ wieńcowy, rozszerzenie naczyń krwionośnych, stabilna choroba wieńcowa, terapia przeciwpłytkowa, tikagrelor, transporter nukleozydów, udar mózgu, zahamowanie agregacji płytek, zawał serca, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Kogavant 90 mg
KOGAVANT to lek w postaci tabletek powlekanych zawierających 90 mg tikagreloru w każdej tabletce, charakteryzujący się niską zawartością sodu (<1 mmol/23 mg na dawkę), co kwalifikuje go jako produkt "wolny od sodu". Tabletki mają okrągły kształt, żółte zabarwienie, średnicę około 9,5 mm oraz wytłoczenie "D5" na jednej stronie. Rdzeń tabletki zawiera substancje pomocnicze takie jak mannitol, celuloza mikrokrystaliczna typ 102, powidon K-25, kroskarmeloza sodowa oraz magnezu stearynian, natomiast otoczka składa się z hypromelozy 6 mPas (E464), tytanu dwutlenku (E171), makrogolu 400 (E1521), żelaza tlenku żółtego (E172) i talku. Lek dostępny jest w blistrach PVC/PVDC/Aluminium w różnych konfiguracjach, m.in. standardowych (10 tabletek/blistr, do 12 blistrów/opakowanie) oraz kalendarzowych (14 tabletek/blistr, do 12 blistrów/opakowanie), co umożliwia elastyczne dawkowanie i kontrolę terapii.
blister kalendarzowy, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, makrogol, mannitol, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, opakowanie blistrowe, otoczka tabletki, postać farmaceutyczna, powidon, produkt leczniczy, rdzeń tabletki, środek rozpadowy, stearynian magnezu, substancja poślizgowa, substancja wypełniająca, tabletka powlekana, tikagrelor, tlenek żelaza, zawartość sodu - Leksykon leków
Interakcje leku – Zahron 5 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna produktu Zahron, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z inhibicją wątrobowych transporterów OATP1B1 i BCRP, co prowadzi do istotnego wzrostu stężenia leku w osoczu. Pomimo słabego metabolizmu przez cytochrom P450, interakcje z lekami takimi jak cyklosporyna (7,1-krotne ↑ AUC), inhibitory proteazy (3,1-7-krotne ↑ AUC), sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir (7,4-krotne ↑ AUC) czy darolutamid (5,2-krotne ↑ AUC) znacząco zwiększają ryzyko miopatii i rabdomiolizy, co wymaga dostosowania dawki lub przeciwwskazania do jednoczesnego stosowania. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z fibratami (np. gemfibrozyl 1,9-krotne ↑ AUC), kwasem fusydowym oraz tikagrelorem, które podnoszą ryzyko miopatii i uszkodzenia nerek. Ponadto, stosowanie leków zobojętniających sok żołądkowy zawierających wodorotlenek glinu i magnezu obniża stężenie rozuwastatyny o około 50%, co może osłabiać jej skuteczność terapeutyczną.
antagonista witaminy K, BCRP, CPK, cyklosporyna, cytochrom P450, darolutamid, digoksyna, dronedaron, eltrombopag, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, farmakodynamika, farmakokinetyka, fenofibrat, fibrat, gemfibrozyl, glekaprewir, grazoprewir, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor proteazy, INR, itrakonazol, klopidogrel, kwas fusydowy, miopatia, norgestrel, OATP1B1, rabdomioliza, rozuwastatyna, sofosbuwir, tikagrelor, warfaryna - Leksykon leków
Skład i postać leku – Ticagrelor Farmak 90 mg
Ticagrelor Farmak jest dostępny w postaci tabletek powlekanych zawierających 90 mg substancji czynnej – tikagreloru. Tabletki mają charakterystyczny wygląd: okrągłe, obustronnie wypukłe, o średnicy około 9,0 mm i wysokości około 4,5 mm, z barwą od jasnożółtej do żółtej. Formuła leku obejmuje substancje pomocnicze w rdzeniu (mannitol, wapnia wodorofosforan dwuwodny, hydroksypropyloceluloza, kroskarmeloza sodowa, magnezu stearynian) oraz w otoczce (hypromeloza, tytanu dwutlenek E171, talk, makrogol 400, żelaza tlenek żółty E172). Powłoka tabletki chroni składniki czynne, maskuje smak i ułatwia podanie doustne. Lek jest dostępny w blistrach PVC/PVDC/Aluminium, w opakowaniach zawierających od 10 do 100 tabletek, z okresem ważności 3 lata od daty produkcji.
blister PVC/PVDC/Aluminium, hydroksypropyloceluloza, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, magnezu stearynian, makrogol, mannitol, niezgodność farmaceutyczna, plastyfikator, polimer powlekający, środek poślizgowy, środek przeciwzbrylający, substancja rozsadzająca, substancja wypełniająca, tabletka powlekana, tikagrelor, tytanu dwutlenek, utylizacja produktów farmaceutycznych, wapnia wodorofosforan dwuwodny, żelaza tlenek żółty - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Darunavir Synoptis 300 mg
Darunavir Synoptis jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na darunawir lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną, glikol propylenowy (E1520) oraz barwnik żółcień pomarańczowa FCF (E110) w tabletkach 300 mg i 600 mg. Nie zaleca się stosowania u chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg Child-Pugh) ze względu na ryzyko kumulacji leku i nasilenia działań niepożądanych. Przeciwwskazaniem jest także jednoczesne podawanie ryfampicyny, która jako silny induktor CYP3A obniża stężenie darunawiru, oraz preparatów zawierających lopinawir i rytonawir, a także produktów ziołowych z dziurawcem zwyczajnym (Hypericum perforatum), które mogą prowadzić do utraty skuteczności terapeutycznej darunawiru.
alfuzosyna, alkaloidy sporyszu, amiodaron, arytmia komorowa, astemizol, awanafil, beprydyl, chinidyna, cyzapryd, dabigatran, dapoksetyna, darunawir, dławica piersiowa, domperidon, dronedaron, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, elbaswir, induktor CYP3A, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, iwabradyna, klasyfikacja Child-Pugh, kolchicyna, kwetiapina, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lomitapid, lopinawir, lowastatyna, lurazydon, midazolam, nadwrażliwość, naloksegol, niedociśnienie ortostatyczne, pimozyd, rabdomioliza, ranolazyna, ryfampicyna, rytonawir, sertindol, syldenafil, symwastatyna, terfenadyna, tętnicze nadciśnienie płucne, tikagrelor, triazolam, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Wasedoc 110 mg
Dabigatran eteksylan, substancja czynna leku Wasedoc, jest substratem P-glikoproteiny (P-gp) i podlega licznym interakcjom farmakokinetycznym, które mogą znacząco wpływać na jego stężenie osoczowe oraz bezpieczeństwo stosowania. Silne inhibitory P-gp, takie jak ketokonazol, dronedaron, itrakonazol, cyklosporyna oraz skojarzenie glekaprewiru z pibrentaswirem, powodują wzrost AUC dabigatranu o 2,1-2,53 razy i Cmax o 1,9-2,49 razy, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania ze względu na ryzyko krwawień. Werapamil, amiodaron, chinidyna i tikagrelor również zwiększają ekspozycję na dabigatran (np. werapamil podany na godzinę przed dabigatranem zwiększa Cmax o 2,8 razy i AUC o 2,5 razy), co wymaga ostrożności i ewentualnej modyfikacji dawki. Induktory P-gp, takie jak ryfampicyna (600 mg/dobę przez 7 dni), zmniejszają stężenie dabigatranu o około 65%, co może obniżać skuteczność terapeutyczną i jest wskazaniem do unikania jednoczesnego stosowania. Dabigatran nie jest metabolizowany przez układ cytochromu P450, co ogranicza ryzyko interakcji przez ten mechanizm.
ablacja cewnikowa, amiodaron, antagonista receptora GPIIb/IIIa, antagonista witaminy K, chinidyna, cyklosporyna, cytochrom P450, dabigatran eteksylan, dekstran, desyrudyna, doustny antykoagulant, dronedaron, dziurawiec zwyczajny, fenytoina, fondaparynuks, glekaprewir z pibrentaswirem, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, induktor P-glikoproteiny, inhibitor P-glikoproteiny, inhibitor pompy protonowej, inhibitor wychwytu zwrotnego noradrenaliny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, lek trombolityczny, migotanie przedsionków, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, P-glikoproteina, pantoprazol, pozakonazol, prasugrel, ranitydyna, ryfampicyna, rywaroksaban, sulfinpirazon, takrolimus, tikagrelor, tyklopidyna, werapamil - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tigrix 90 mg
Tikagrelor, substancja czynna leku Tigrix, jest doustnym, bezpośrednim i selektywnym antagonistą receptora P2Y12, charakteryzującym się odwracalnym wiązaniem z tym receptorem. Mechanizm działania polega na hamowaniu ADP-zależnej aktywacji i agregacji płytek krwi, co przekłada się na zmniejszenie ryzyka poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych, takich jak zgon, zawał mięśnia sercowego czy udar mózgu. Dodatkowo tikagrelor zwiększa lokalne stężenie adenozyny poprzez hamowanie transportera ENT-1, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych, bólu głowy i duszności, jednak kliniczne znaczenie tego efektu nie jest jeszcze jednoznacznie określone. Farmakodynamika leku cechuje się szybkim początkiem działania – średnie zahamowanie agregacji płytek (IPA) wynosi około 41% już po 30 minutach od podania dawki nasycającej 180 mg, a maksymalny efekt (89% IPA) osiągany jest po 2-4 godzinach i utrzymuje się przez 2-8 godzin.
adenozyna, antagonista receptora P2Y12, dawka nasycająca, działanie przeciwpłytkowe, hamowanie agregacji płytek, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, ochrona przeciwzakrzepowa, ostry zespół wieńcowy, płytki krwi, pomostowanie aortalno-wieńcowe, powikłania zakrzepowe miażdżycy, receptor P2Y12, rozszerzenie naczyń krwionośnych, stabilna choroba wieńcowa, tikagrelor, transporter nukleozydów-1, udar mózgu, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Atirabo 60 mg
Tikagrelor (Atirabo) stosowany jest w leczeniu ostrych zespołów wieńcowych (OZW) oraz w terapii przedłużonej u pacjentów z przebytym zawałem mięśnia sercowego i wysokim ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych. W OZW leczenie rozpoczyna się dawką nasycającą 180 mg (2 tabletki po 90 mg), następnie kontynuuje się dawką 90 mg dwa razy na dobę przez 12 miesięcy. W terapii przedłużonej po zawale dawka wynosi 60 mg dwa razy na dobę i może być stosowana do 2 lat po zawale lub w ciągu roku od zaprzestania poprzedniej terapii inhibitorem receptora ADP. W trakcie całej terapii konieczne jest jednoczesne podawanie kwasu acetylosalicylowego (ASA) w dawce 75-150 mg/dobę, o ile nie ma przeciwwskazań. Pierwszą dawkę tikagreloru należy podać 24 godziny po ostatniej dawce poprzedniego leku przeciwpłytkowego, a w przypadku pominięcia dawki pacjent powinien przyjąć jedynie kolejną zaplanowaną dawkę zgodnie z harmonogramem.
ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, inhibitor receptorów ADP, kwas acetylosalicylowy, łagodne zaburzenia czynności wątroby, lek przeciwpłytkowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, pacjent w podeszłym wieku, podanie doustne, schemat terapeutyczny, terapia przeciwpłytkowa, tikagrelor, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności nerek, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ticagrelor Reddy 60 mg
Lek Tikagrelor Reddy (60 mg, tabletki powlekane) posiada istotne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na tikagrelor lub substancje pomocnicze, aktywne krwawienie patologiczne oraz przebyty krwotok śródczaszkowy, ze względu na ryzyko nasilenia krwawienia. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby, co wynika z roli wątroby w metabolizmie tikagreloru. Jednoczesne stosowanie tikagreloru z silnymi inhibitorami CYP3A4, takimi jak ketokonazol, klarytromycyna, nefazodon, rytonawir i atazanawir, jest również przeciwwskazane ze względu na ryzyko zwiększonego narażenia na lek i powikłań krwotocznych.
antybiotyk makrolidowy, atazanawir, bradyarytmia, HIV, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, klarytromycyna, krwawienie patologiczne, krwotok śródczaszkowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwwirusowy, nadwrażliwość, nefazodon, niesteroidowy lek przeciwzapalny, POChP, przewlekła choroba nerek, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, rytonawir, tikagrelor, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Danengo 150 mg
Dabigatran eteksylan (Danengo) jest substratem transportera P-gp, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami. Silne inhibitory P-gp, takie jak ketokonazol, dronedaron, itrakonazol, cyklosporyna oraz glekaprewir/pibrentaswir, zwiększają ekspozycję na dabigatran 2,1-2,5-krotnie (AUC0-∞ i Cmax), co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania ze względu na wysokie ryzyko krwawień. Inhibitory o umiarkowanym działaniu, np. werapamil (wzrost ekspozycji do 2,8-krotnie zależnie od postaci i czasu podania), amiodaron (wzrost AUC o 1,6-krotnie i Cmax o 1,5-krotnie), chinidyna (wzrost ekspozycji o ok. 1,5-krotnie) oraz tikagrelor (wzrost ekspozycji 1,46-1,95-krotnie) wymagają ostrożności, monitorowania klinicznego i ewentualnej modyfikacji dawki dabigatranu. Induktory P-gp, takie jak ryfampicyna (zmniejszenie AUC i Cmax o około 65-67%), ziele dziurawca, karbamazepina i fenytoina, obniżają stężenia dabigatranu, co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności przeciwzakrzepowej i jest wskazaniem do unikania ich jednoczesnego stosowania.
ablacja cewnikowa, amiodaron, antagonista receptora GPIIb/IIIa, antagonista witaminy K, białko transportowe, chinidyna, cyklosporyna, cytochrom P450, dabigatran eteksylat, dekstran, desyrudyna, digoksyna, doustny antykoagulant, dronedaron, enoksaparyna, fenytoina, fondaparynuks, glekaprewir/pibrentaswir, glikoproteina p, heparyna niefrakcjonowana, heparyna niskocząsteczkowa, induktor P-gp, inhibitor P-gp, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, inhibitor wychwytu zwrotnego noradrenaliny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek trombolityczny, migotanie przedsionków, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pantoprazol, pozakonazol, prasugrel, ranitydyna, ryfampicyna, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, stężenie dabigatranu, sulfinpirazon, takrolimus, tikagrelor, tyklopidyna, werapamil, ziele dziurawca - Leksykon leków
Skład i postać leku – Ticatrom 90 mg
Produkt leczniczy Ticatrom zawiera tikagrelor w dawkach 60 mg i 90 mg w formie tabletek powlekanych, które różnią się kolorem (różowy dla 60 mg, jasnożółty dla 90 mg) oraz wymiarami (średnica odpowiednio 7,9-8,4 mm i 8,9-9,4 mm). Substancje pomocnicze w rdzeniu i otoczce zapewniają stabilność, odpowiednie właściwości farmaceutyczne oraz umożliwiają wizualne rozróżnienie dawek. Tabletki są pakowane w blistry PVC/PVDC/Aluminium i dostępne w różnych wielkościach opakowań, co pozwala na elastyczne dostosowanie terapii. Okres ważności produktu wynosi 3 lata, a lek nie wymaga specjalnych warunków przechowywania, co ułatwia jego stosowanie zarówno w warunkach ambulatoryjnych, jak i szpitalnych.
hypromeloza, karboksymetyloskrobia sodowa, magnezu stearynian, makrogol, mannitol, plastyfikator, środek rozpadowy, substancja poślizgowa, tabletka powlekana, tikagrelor, tytanu dwutlenek, wapnia wodorofosforan, zaburzenie połykania, żelaza tlenek czerwony, żelaza tlenek żółty, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Aporoza 40 mg
Rozuwastatyna jest substratem transporterów wątrobowych OATP1B1 i BCRP, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Leki hamujące te transportery, takie jak cyklosporyna (7,1-krotny wzrost AUC), sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir (7,4-krotny wzrost AUC), darolutamid (5,2-krotny wzrost AUC) czy regorafenib (3,8-krotny wzrost AUC), znacząco zwiększają ekspozycję na rozuwastatynę, co wymaga istotnej redukcji dawki (np. rozpoczęcie od 5 mg/dobę). Inhibitory proteazy (atazanawir 300 mg/rytonawir 100 mg) podnoszą AUC około 3-krotnie, a gemfibrozyl 600 mg BID podwaja Cmax i AUC, co wyklucza stosowanie rozuwastatyny w dawce 40 mg z fibratami. Interakcje z układem cytochromu P450 są minimalne, a rozuwastatyna nie wykazuje istotnego wpływu na izoenzymy CYP.
antagonista witaminy K, atazanawir z rytonawirem, AUC, cyklosporyna, cytochrom P450, czynność nerek, darolutamid, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, fibrat, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, inhibitor proteazy, INR, izoenzym cytochromu P450, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, lek zobojętniający, miopatia, norgestrel, rabdomioliza, regorafenib, rozuwastatyna, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, tikagrelor, transporter BCRP, transporter OATP1B1, warfaryna, wodorotlenek glinu - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ticagrelor Aristo 90 mg
Przedawkowanie tikagreloru, leku przeciwpłytkowego działającego poprzez hamowanie receptorów P2Y12, prowadzi do istotnego ryzyka powikłań krwotocznych oraz zaburzeń rytmu serca, takich jak pauzy komorowe. Standardowa dawka terapeutyczna wynosi 90 mg dwa razy na dobę, natomiast badania kliniczne wykazały dobrą tolerancję pojedynczej dawki do 900 mg. Objawy toksyczności są zależne od dawki i obejmują nasilające się dolegliwości żołądkowo-jelitowe (bóle brzucha, nudności, wymioty, biegunka), duszność oraz wydłużony czas krwawienia, co zwiększa ryzyko krwawień samoistnych lub pourazowych, w tym z przewodu pokarmowego, układu moczowego, dróg oddechowych oraz krwotoków śródczaszkowych.
antidotum, dializa, dolegliwości przewodu pokarmowego, duszność, hamowanie agregacji płytek krwi, krwawienie narządowe, krwawienie samoistne, krwotok śródczaszkowy, leczenie objawowe, lek przeciwpłytkowy, monitorowanie EKG, niewydolność oddechowa, obserwacja kliniczna, pauza komorowa, przedłużony czas krwawienia, receptor P2Y12, ryzyko krwawień, tikagrelor, toksyczność przewodu pokarmowego, toksyczność żołądkowo-jelitowa, transfuzja płytek krwi, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie rytmu serca, zahamowanie funkcji płytek krwi - Leksykon chorób i schorzeń
Spontaniczne rozwarstwienie tętnicy wieńcowej – Leczenie
Spontaniczne rozwarstwienie tętnicy wieńcowej (SCAD) stanowi istotną przyczynę zawału mięśnia sercowego, zwłaszcza u młodych i w średnim wieku kobiet. Leczenie SCAD różni się od standardowego postępowania w ostrych zespołach wieńcowych na tle miażdżycowym i preferuje się podejście zachowawcze u pacjentów hemodynamicznie stabilnych, bez zajęcia pnia lewej tętnicy wieńcowej i cech aktywnego niedokrwienia. Dane obserwacyjne wskazują na samoistne gojenie się zmian u 70-97% pacjentów w ciągu 30-35 dni. Farmakoterapia opiera się głównie na długoterminowym stosowaniu kwasu acetylosalicylowego oraz beta-blokerów, które redukują ryzyko nawrotu SCAD (współczynnik ryzyka 0,36; RR 0,51; 95% CI 0,33-0,77; P=0,0013). Podwójna terapia przeciwpłytkowa (DAPT) stosowana jest przez 1-12 miesięcy, jednak nowsze dane sugerują wyższe ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych w porównaniu z monoterapią. Leki fibrynolityczne i antykoagulanty są przeciwwskazane ze względu na ryzyko propagacji rozwarstwienia i krwawienia śródściennego.
antagonista aldosteronu, antykoagulant, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, bloker receptora angiotensynowego, diuretyk pętlowy, dysplazja włóknisto-mięśniowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, heparyna, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor P2Y12, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwpłytkowe, lek fibrynolityczny, lek trombolityczny, naczyniowy zespół Ehlersa-Danlosa, niedokrwienie, niestabilność hemodynamiczna, niewydolność serca, nitrat, ostry zespół wieńcowy, pień lewej tętnicy wieńcowej, podwójna terapia przeciwpłytkowa, pomostowanie aortalno-wieńcowe, pozaustrojowa oksygenacja membranowa, prasugrel, przezskórna interwencja wieńcowa, spontaniczne rozwarstwienie tętnicy wieńcowej, statyna, tamponada serca, tikagrelor, wstrząs kardiogenny, zawał mięśnia sercowego, zawał z uniesieniem odcinka ST, zespół Loeysa-Dietza, zespół Marfana - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tigrix 60 mg
TIGRIX, zawierający tikagrelor w dawkach 60 mg i 90 mg, jest lekiem przeciwpłytkowym stosowanym w terapii skojarzonej z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w celu zapobiegania zdarzeniom sercowo-naczyniowym u dorosłych pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (OZW) oraz u pacjentów z przebytym zawałem mięśnia sercowego i wysokim ryzykiem nawrotów. Wskazania obejmują niestabilną dławicę piersiową, zawał serca z uniesieniem i bez uniesienia odcinka ST, a także pacjentów po PCI lub implantacji stentu. Dawka tikagreloru powinna być dostosowana do indywidualnego ryzyka i etapu leczenia, z uwzględnieniem konieczności jednoczesnego stosowania ASA.
efekt przeciwpłytkowy, incydent sercowo-naczyniowy, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwpłytkowe, lek przeciwpłytkowy, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, prewencja wtórna, profilaktyka przeciwzakrzepowa, przewlekła choroba nerek, przezskórna interwencja wieńcowa, stent wieńcowy, tabletka powlekana, terapia skojarzona, tikagrelor, uniesienie odcinka ST, wielonaczyniowa choroba wieńcowa, zawał mięśnia sercowego - Leksykon substancji czynnych
Lowastatyna – Interakcje
Lowastatyna, metabolizowana przez izoenzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą zwiększać ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak mibefradil, itrakonazol, ketokonazol, erytromycyna, klarytromycyna, telitromycyna, inhibitory proteazy HIV, nefazodon, cyklosporyna i danazol, znacząco podnoszą stężenia lowastatyny w osoczu, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania. Również fibraty (np. gemfibrozyl) oraz niacyna w dawce ≥1 g/dobę zwiększają ryzyko miopatii, co wymaga ostrożności lub unikania kojarzenia. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie lowastatyny z kwasem fusydowym, które może prowadzić do rabdomiolizy, dlatego w trakcie terapii kwasem fusydowym należy przerwać podawanie lowastatyny. Interakcje z amiodaronem, werapamilem oraz tikagrelorem (niezalecane dawki lowastatyny >40 mg) również zwiększają ryzyko miopatii i wymagają monitorowania lub modyfikacji dawkowania.
amiodaron, cyklosporyna, CYP3A4, czas protrombinowy, danazol, erytromycyna, fibrat, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, inhibitor reduktazy HMG-CoA, inhibitory proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kwas fusydowy, lek przeciwzakrzepowy, leki hipolipemizujące, miopatia, nefazodon, niacyna, pochodne kumaryny, rabdomioliza, sok grejpfrutowy, telitromycyna, tikagrelor, werapamil - Leksykon leków
Interakcje leku – Crestor 20 mg
Rozuwastatyna, będąca substratem transporterów OATP1B1 i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami, które mogą znacząco zwiększać jej stężenie w osoczu i ryzyko miopatii. Przykładowo, cyklosporyna powoduje około 7-krotne zwiększenie AUC rozuwastatyny, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Inhibitory proteaz (np. atazanawir/rytonawir) zwiększają AUC około 3-krotnie i Cmax 7-krotnie, wymagając dostosowania dawki. Gemfibrozyl podwaja Cmax i AUC, a jednoczesne stosowanie fibratów z rozuwastatyną w dawce 40 mg jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko miopatii. Ezetymib zwiększa AUC rozuwastatyny o 20%, a leki zobojętniające zawierające wodorotlenek glinu i magnezu mogą zmniejszać jej stężenie o około 50%. Antagoniści witaminy K (np. warfaryna) mogą powodować zmiany INR podczas terapii rozuwastatyną, co wymaga monitorowania. Ponadto, tikagrelor może zwiększać ryzyko akumulacji rozuwastatyny i powikłań nerkowych. Metabolizm rozuwastatyny nie jest istotnie zależny od cytochromu P450, co ogranicza interakcje na tym poziomie.
aleglitazar, antagonista witaminy K, atazanawir, baicalin, cyklosporyna, cytochrom P450, darolutamid, darunawir, dazabuwir, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dronedaron, elbaswir, eltrombopag, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, febuksostat, fenofibrat, flukonazol, fosamprenawir, fostamatinib, gemfibrozyl, glekaprewir, grazoprewir, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor białka transportującego, inhibitor proteazy, itrakonazol, kampatynib, ketokonazol, kinaza fosfokreatynowa, klopidogrel, kwas fusydowy, lek przeciw nadkwaśności, lopinawir, miopatia, norgestrel, ombitaswir, parytaprewir, pibrentaswir, rabdomioliza, regorafenib, roksadustat, rozuwastatyna, ryfampina, rytonawir, sofosbuwir, sylimaryna, tafamidis, teryflunomid, tikagrelor, transporter BCRP, transporter OATP1B1, typranawir, warfaryna, welpataswir, wodorotlenek glinu, woksylaprewir, wskaźnik INR - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Atirabo 90 mg
Atirabo (tikagrelor) jest lekiem przeciwpłytkowym dostępnym w dawkach 60 mg (jasnoróżowe tabletki o średnicy około 8 mm) oraz 90 mg (lekko brązowawożółte tabletki o średnicy około 9 mm). Lek ten stosuje się wyłącznie w terapii skojarzonej z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w celu zapobiegania zdarzeniom sercowo-naczyniowym u dorosłych pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (OZW), obejmującym niestabilną dławicę piersiową oraz zawał mięśnia sercowego (NSTEMI i STEMI), a także u pacjentów po przebytym zawale serca z wysokim ryzykiem kolejnych incydentów. Tikagrelor działa jako odwracalny antagonista receptora P2Y12, natomiast ASA nieodwracalnie hamuje cyklooksygenazę, co zapewnia synergistyczne hamowanie agregacji płytek krwi i skuteczną profilaktykę przeciwzakrzepową.
agregacja płytek krwi, choroba wieńcowa, cukrzyca, cyklooksygenaza, farmakoterapia przeciwpłytkowa, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwpłytkowe, lek przeciwpłytkowy, niestabilna dławica piersiowa, NSTEMI, ostry zespół wieńcowy, przewlekła choroba nerek, receptor P2Y12, ryzyko sercowo-naczyniowe, STEMI, tabletka powlekana, tikagrelor, wielonaczyniowa choroba wieńcowa, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Daroxomb 110 mg
Dabigatran eteksylany, substancja czynna preparatu Daroxomb, jest substratem transportera P-glikoproteiny (P-gp), co stanowi podstawę licznych interakcji lekowych o istotnym znaczeniu klinicznym. Silne inhibitory P-gp, takie jak ketokonazol, dronedaron, itrakonazol, cyklosporyna, glekaprewir z pibrentaswirem oraz takrolimus, znacząco zwiększają ekspozycję na dabigatran (AUC wzrost do 2,53-krotnego, Cₘₐₓ do 2,49-krotnego), co podnosi ryzyko krwawień i wymaga przeciwwskazania lub ścisłego monitorowania oraz ewentualnej modyfikacji dawkowania. Umiarkowane inhibitory P-gp (werapamil, amiodaron, chinidyna, klarytromycyna, tikagrelor) również podnoszą stężenia dabigatranu (AUC wzrost do 1,73-krotnego, Cₘₐₓ do 1,95-krotnego), co wymaga zachowania ostrożności i monitorowania pacjenta. Induktory P-gp, takie jak ryfampicyna (zmniejszenie AUC o 67%, Cₘₐₓ o 65,5%), ziele dziurawca, karbamazepina i fenytoina, obniżają stężenie dabigatranu i mogą osłabiać jego działanie przeciwzakrzepowe, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane.
amiodaron, antagonista witaminy K, chinidyna, cytochrom P450, dabigatran eteksylat, digoksyna, doustny antykoagulant, dronedaron, działanie przeciwpłytkowe, dziurawiec, enoksaparyna, fenytoina, fondaparynuks, glekaprewir, heparyna niefrakcjonowana, heparyna niskocząsteczkowa, induktor P-gp, inhibitor P-glikoproteiny, inhibitor pompy protonowej, inhibitor transportera, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek trombolityczny, migotanie przedsionków, niesteroidowy lek przeciwzapalny, P-glikoproteina, pantoprazol, pozakonazol, prasugrel, ranitydyna, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego noradrenaliny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, takrolimus, tikagrelor, tyklopidyna, werapamil - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tilobrastil 60 mg
Tilobrastil, zawierający 60 mg tikagreloru w tabletce, jest lekiem przeciwpłytkowym stosowanym w terapii skojarzonej z kwasem acetylosalicylowym (ASA) u dorosłych pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (OZW), obejmującym niestabilną dławicę piersiową, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST (STEMI) oraz bez uniesienia odcinka ST (NSTEMI). Lek ten redukuje ryzyko kolejnych zdarzeń sercowo-naczyniowych, takich jak ponowny zawał, udar mózgu czy zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych. Tilobrastil jest również wskazany w długoterminowej prewencji wtórnej u pacjentów po przebytym zawale mięśnia sercowego, którzy charakteryzują się wysokim ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych, definiowanym m.in. przez wiek ≥65 lat, cukrzycę wymagającą farmakoterapii, wielokrotne incydenty zawałowe, wielonaczyniową chorobę wieńcową oraz przewlekłą chorobę nerek z eGFR <60 ml/min/1,73 m².
cukrzyca, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, niestabilna dławica piersiowa, NSTEMI, ostry zespół wieńcowy, prewencja wtórna, przewlekła choroba nerek, ryzyko krwawienia, STEMI, tabletka powlekana, terapia skojarzona, tikagrelor, udar mózgu, wielonaczyniowa choroba wieńcowa, wysokie ryzyko sercowo-naczyniowe, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ticagrelor Aristo 60 mg
Ticagrelor Aristo 60 mg, zawierający tikagrelor jako substancję czynną, jest wskazany do stosowania u dorosłych pacjentów kardiologicznych w ramach podwójnej terapii przeciwpłytkowej z kwasem acetylosalicylowym (ASA). Lek ten jest rekomendowany przede wszystkim u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (OZW) oraz u osób z przebytym zawałem mięśnia sercowego, które pozostają w grupie wysokiego ryzyka kolejnych zdarzeń sercowo-naczyniowych. Tikagrelor działa jako odwracalny antagonista receptora P2Y₁₂, co w połączeniu z hamowaniem cyklooksygenazy przez ASA skutecznie zapobiega powstawaniu incydentów takich jak zawał serca czy udar. Tabletki powlekane o dawce 60 mg mają postać różowych, obustronnie wypukłych tabletek o średnicy 8 mm z wytłoczeniem „60”.
aktywacja płytek krwi, choroba wieńcowa, cyklooksygenaza, incydent sercowo-naczyniowy, kwas acetylosalicylowy, ostry zespół wieńcowy, podwójna terapia przeciwpłytkowa, prewencja wtórna, receptor P2Y12, ryzyko krwawienia, stratyfikacja ryzyka, tabletka powlekana, tikagrelor, tromboksan A2, udar, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe