maceracja skóry
Maceracja skóry to stan, w którym dochodzi do rozmiękczenia i uszkodzenia naskórka na skutek przedłużonego kontaktu z wilgocią. Proces ten rozpoczyna się po około 30 minutach ekspozycji na wodę, pot lub inne płyny, kiedy to naskórek wchłania nadmiar wilgoci, pęcznieje i traci swoją integralność strukturalną.
Klinicznie maceracja objawia się bladością, pomarszczeniem i zwiększoną kruchością skóry. Obszary dotknięte maceracją są bardziej podatne na uszkodzenia mechaniczne, infekcje i rozwój stanów zapalnych. W praktyce medycznej problem ten często dotyczy skóry wokół ran przewlekłych, pod opatrunkami okluzyjnymi, w fałdach skórnych, czy w przypadku osób unieruchomionych.
Zapobieganie maceracji stanowi istotny element opieki nad pacjentem, szczególnie w przypadku ran przewlekłych. Obejmuje ono stosowanie odpowiednich opatrunków chłonnych, barierowych preparatów ochronnych, regularną zmianę wilgotnych opatrunków oraz właściwą higienę i osuszanie skóry. W przypadku już istniejącej maceracji, leczenie polega na eliminacji źródła wilgoci, zapewnieniu suchego środowiska i ochronie skóry przed dalszym uszkodzeniem.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Diprobase –
Diprobase, stosowany miejscowo na skórę, charakteryzuje się minimalnym ryzykiem przedawkowania ze względu na ograniczoną absorpcję systemową substancji czynnych. W literaturze medycznej oraz praktyce klinicznej nie odnotowano przypadków toksycznych reakcji ani objawów przedawkowania, niezależnie od ilości aplikowanego preparatu. Produkt zawiera substancje pomocnicze o bezpiecznym profilu, co dodatkowo zmniejsza potencjalne ryzyko działań niepożądanych nawet przy przekroczeniu zalecanej dawki.
absorpcja substancji, absorpcja systemowa, maceracja skóry, maść Diprobase, podrażnienie skóry, preparat do stosowania miejscowego, preparat miejscowy, produkt leczniczy Diprobase, profil bezpieczeństwa, przedawkowanie produktu leczniczego, reakcja skórna, skutek zdrowotny, stosowanie miejscowe, substancja pomocnicza - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tribiotic (10 mg + 5 mg + 0,833 mg)/g
Tribiotic to maść przeciwbakteryjna zawierająca bacytracynę cynkową (400 j.m./g), neomycynę siarczan (5 mg/g) oraz polimyksynę B siarczan (5000 j.m./g), przeznaczona do profilaktyki zakażeń bakteryjnych w drobnych uszkodzeniach skóry, takich jak powierzchowne rany, zadrapania oraz niewielkie oparzenia I i płytkie II stopnia. Preparat łączy trzy antybiotyki o uzupełniającym się spektrum działania: bacytracynę skuteczną głównie wobec bakterii Gram-dodatnich, neomycynę o szerokim spektrum, w tym na bakterie Gram-ujemne, oraz polimyksynę B szczególnie aktywną wobec bakterii Gram-ujemnych. Tribiotic stosuje się po oczyszczeniu i dezynfekcji rany, nakładając cienką warstwę maści, co jest szczególnie zalecane w warunkach podwyższonego ryzyka zakażenia, np. urazy w środowisku zanieczyszczonym lub u pacjentów z obniżoną odpornością miejscową skóry.
aminoglikozyd, antybiotyk peptydowy, antybiotyk polipeptydowy, antybiotykoterapia systemowa, bacytracyna cynkowa, bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, kontaminacja bakteryjna, maceracja skóry, neomycyna, obniżona odporność, oparzenie drugiego stopnia, oparzenie pierwszego stopnia, otarcie naskórka, polimyksyna B, preparat przeciwbakteryjny, rana powierzchniowa, wtórne zakażenie bakteryjne, zakażenie bakteryjne, zakażenie rany - Leksykon chorób i schorzeń
Hiperpotliwość – Objawy
Hiperpotliwość to stan charakteryzujący się nadmiernym wydzielaniem potu przekraczającym fizjologiczne potrzeby termoregulacji, dotykający około 1-3% populacji. Wyróżnia się dwa główne typy: pierwotną (ogniskową), występującą u 90% pacjentów, rozpoczynającą się zwykle w dzieciństwie lub okresie dojrzewania, z symetrycznym poceniem dłoni, stóp, pach i twarzy, oraz wtórną (uogólnioną), związaną z chorobami podstawowymi (np. cukrzycą, zaburzeniami tarczycy, nowotworami) lub lekami, często obejmującą całe ciało i występującą także nocą. Objawy obejmują widoczne krople potu, mokre plamy na ubraniach, lepkość skóry, a w ciężkich przypadkach zmiany skórne takie jak maceracja, pęknięcia i infekcje. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz testach, m.in. jodowo-skrobiowym i badaniach laboratoryjnych, a rozpoznanie pierwotnej hiperpotliwości wymaga obecności objawów przez co najmniej 6 miesięcy oraz spełnienia kryteriów takich jak pocenie symetryczne, występowanie co najmniej raz w tygodniu i brak pocenia podczas snu.
drożdżyca, gruczoł potowy, grzybica paznokci, grzybica stóp, hiperpotliwość, hiperpotliwość czaszkowo-twarzowa, hiperpotliwość dłoniowa, hiperpotliwość pachowa, hiperpotliwość pierwotna, hiperpotliwość stóp, hiperpotliwość wtórna, infekcja bakteryjna, infekcja grzybicza, łuszczyca, maceracja skóry, nadmierna potliwość, nocne poty, objawy naczynioruchowe, pierwotna hiperpotliwość, test jodowo-skrobiowy, test potliwości, trądzik, układ współczulny, wyprysk, zapalenie skóry - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Daktarin
Preparat Daktarin w postaci pudru leczniczego do rozpylania na skórę zawiera 20 mg/g mikonazolu azotanu, 10% (100 mg/g) etanolu oraz talk. Stosowanie leku wiąże się z ryzykiem ciężkich reakcji uczuleniowych, w tym anafilaksji i obrzęku naczynioruchowego, co wymaga natychmiastowego przerwania terapii i konsultacji lekarskiej w przypadku wystąpienia objawów nadwrażliwości. Preparat nie powinien mieć kontaktu z oczami – w razie ekspozycji należy je obficie przemyć wodą i monitorować pod kątem podrażnienia. Zawartość talku niesie ryzyko podrażnienia dróg oddechowych, szczególnie u niemowląt i małych dzieci, dlatego podczas aplikacji należy unikać wdychania pudru. Etanol w stężeniu 10% może powodować pieczenie na uszkodzonej skórze, co wymaga poinformowania pacjenta i ostrożności przy stosowaniu na zmienionych zapalnie lub uszkodzonych obszarach skóry.
- Leksykon chorób i schorzeń
Paluch młotkowaty – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Palec młotkowaty (mallet finger) to deformacja dalszego stawu międzypaliczkowego (DIP) spowodowana uszkodzeniem ścięgna prostownika na grzbietowej powierzchni palca, prowadząca do niemożności aktywnego wyprostowania dalszego paliczka. Uraz powstaje najczęściej w wyniku nagłego zgięcia wyprostowanego palca, często podczas urazów sportowych, wypadków domowych lub pracy. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym i zdjęciach rentgenowskich, które pozwalają ocenić obecność złamania awulsyjnego oraz zakres zajęcia powierzchni stawowej i ewentualną subluksację. Leczenie zachowawcze polega na ciągłym unieruchomieniu palca w szynie utrzymującej staw DIP w wyproście przez 6-8 tygodni, a następnie noszeniu szyny nocą przez kolejne 3-4 tygodnie. Kluczowe jest utrzymanie palca w pozycji wyprostowanej przez cały czas noszenia szyny, aby zapobiec wydłużeniu czasu gojenia lub nawrotowi deformacji.
artrodeza, awulsja, chrząstka wzrostowa, deformacja łabędzia szyja, drut Kirschnera, leczenie zachowawcze, maceracja skóry, mobilizacja stawu, otwarta repozycja, palec młotkowaty, podwichnięcie, rekonstrukcja ścięgna, repozycja, ścięgno prostownika, stabilizacja wewnętrzna, staw międzypaliczkowy dalszy, staw międzypaliczkowy proksymalny, subluksacja, terapeuta ręki, unieruchomienie palca, złamanie awulsyjne, złamanie otwarte - Leksykon leków
Działania niepożądane – Steper pro 10 mg/ml
Steper pro to aerozol zawierający bifonazol w stężeniu 10 mg/ml oraz etanol 301 mg/ml, stosowany miejscowo na skórę. W trakcie terapii mogą wystąpić działania niepożądane głównie ze strony skóry i tkanki podskórnej, takie jak kontaktowe i alergiczne zapalenie skóry, rumień, świąd, wysypka, pokrzywka, pęcherzyki, łuszczenie, wyprysk, suchość, podrażnienie oraz maceracja skóry. Dodatkowo mogą pojawić się miejscowe reakcje w miejscu aplikacji, w tym ból i obrzęk obrzeżny. Wszystkie wymienione działania niepożądane mają nieznaną częstość występowania, co oznacza brak precyzyjnych danych epidemiologicznych. Objawy te zwykle ustępują po zakończeniu leczenia, co wskazuje na ich odwracalny charakter.
aerozol na skórę, alergiczne zapalenie skóry, bifonazol, ból w miejscu podania, działanie niepożądane, kontaktowe zapalenie skóry, łuszczenie skóry, maceracja naskórka, maceracja skóry, MedDRA, monitorowanie działań niepożądanych, obrzęk obrzeżny, pęcherzyk, pieczenie skóry, pokrzywka, rumień, Steper pro, suchość skóry, świąd, wyprysk, zapalenie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Erytromelalgia – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Erytromelalgia to rzadkie schorzenie neuronaczyniowe manifestujące się epizodami intensywnego, palącego bólu, zaczerwienienia, podwyższonej temperatury skóry oraz obrzęku, najczęściej w obrębie kończyn dolnych (stóp) i górnych (dłoni). Objawy trwają od kilku minut do kilku godzin i mogą mieć charakter łagodny lub wyniszczający. Diagnostyka i leczenie wymagają interdyscyplinarnego podejścia, z udziałem m.in. dermatologów, neurologów, hematologów i specjalistów leczenia bólu. Kluczowe jest monitorowanie częstości, intensywności i czasu trwania ataków oraz identyfikacja czynników wyzwalających, takich jak ciepło, wysiłek fizyczny i długotrwałe stanie. W erytromelalgii wtórnej, szczególnie związanej z chorobami mieloproliferacyjnymi, zaleca się coroczne badanie morfologii krwi z rozmazem. Leczenie farmakologiczne obejmuje stosowanie miejscowych preparatów (np. plastry z lidokainą, 0,2% kapsaicyna, 0,2% midodryna) oraz leków systemowych (gabapentyna, pregabalina, wenlafaksyna, karbamazepina w dawkach 100-300 mg), a w przypadku erytromelalgii wtórnej – aspiryny i leków cytoredukcyjnych, takich jak hydroksymocznik. Należy unikać nadmiernego chłodzenia kończyn, które może prowadzić do uszkodzeń skóry i zaostrzeń objawów.
amitryptylina, anagrelid, beta-bloker, blokada współczulna, bloker kanału wapniowego, choroba mieloproliferacyjna, czerwienica prawdziwa, erytromelalgia, flebotomia, gabapentyna, hydroksymocznik, kanał sodowy, kapsaicyna, karbamazepina, kwas acetylosalicylowy, lidokaina, maceracja skóry, małopłytkowość, meksyletyna, midodryna, misoprostol, morfologia krwi, niesteroidowy lek przeciwzapalny, palący ból, polipragmazja, pregabalina, stymulator rdzenia kręgowego, sympatektomia, toksyna botulinowa, wenlafaksyna, wsparcie psychospołeczne, zaburzenie mieloproliferacyjne, zgorzel, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon chorób i schorzeń
Hiperpotliwość – Zapobieganie i profilaktyka
Hiperpotliwość, zarówno pierwotna (ogniskowa), jak i wtórna, wymaga zindywidualizowanego podejścia profilaktycznego. W przypadku hiperpotliwości pierwotnej, której etiologia może mieć podłoże genetyczne i nie jest całkowicie uleczalna, kluczowe jest stosowanie antyperspirantów zawierających chlorek glinu w stężeniu 10-20%, unikanie czynników wyzwalających (np. pikantne potrawy, kofeina, alkohol), odpowiednia higiena skóry oraz kontrola stresu. W hiperpotliwości wtórnej profilaktyka opiera się na leczeniu choroby podstawowej (np. nadczynność tarczycy, cukrzyca) oraz modyfikacji farmakoterapii, jeśli to możliwe. Warto również zwrócić uwagę na zapobieganie powikłaniom skórnym poprzez stosowanie antybakteryjnych środków myjących, talków oraz unikanie syntetycznych materiałów odzieżowych.
beta-bloker, Botox, chlorek glinu, glutaminian sodu, hiperpotliwość, hiperpotliwość ogniskowa, hiperpotliwość pierwotna, hiperpotliwość wtórna, jonoforeza, laseroterapia, lek antycholinergiczny, maceracja skóry, MiraDry, nadczynność tarczycy, oksybutynina, pocenie kompensacyjne, skala HDSS, SSRI, sympatektomia piersiowa, toksyna botulinowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Altacet 1000 mg
Altacet w postaci tabletek zawierających 1 g glinu octanowinianu (Aluminii acetas tartras) może wywoływać miejscowe reakcje skórne, takie jak zaczerwienienie, świąd czy podrażnienie, szczególnie u pacjentów z indywidualną wrażliwością skóry lub współistniejącymi dermatozami. Częstość występowania tych działań niepożądanych jest nieznana. Istotnym powikłaniem jest maceracja skóry, objawiająca się zbieleniem, zmiękczeniem i łuszczeniem naskórka, która pojawia się zwłaszcza przy stosowaniu leku na rozległe powierzchnie skóry oraz podczas długotrwałej terapii. W takich przypadkach ryzyko uszkodzenia naskórka jest zwiększone, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej.
- Leksykon chorób i schorzeń
Torbiel włosowa – Diagnostyka i diagnoza
Torbiel włosowa (pilonidal sinus) to zapalne schorzenie skóry i tkanki podskórnej w okolicy szczeliny międzypośladkowej kości krzyżowo-ogonowej, manifestujące się najczęściej jako ostry ropień z obrzękiem, bolesnością i wydzieliną ropną. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu klinicznym, w tym szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym z oceną obecności charakterystycznych otworów w linii środkowej szczeliny, obrzęku, zaczerwienienia oraz badaniu odbytnicy w celu wykluczenia przetoki odbytu. Wskazania do badań obrazowych (USG, MRI, CT) dotyczą przypadków złożonych lub nawracających, gdzie obrazowanie pozwala ocenić zakres choroby i planować leczenie chirurgiczne. W badaniach USG i MRI wykazano dobrą zgodność w ocenie bocznego rozszerzenia ropnia (kappa=0,64) oraz bliskości ropnia do kości ogonowej (k=0,62). Badania laboratoryjne, takie jak morfologia, CRP i OB, są wykonywane w ciężkich zakażeniach, natomiast posiew ropnej wydzieliny jest rzadko konieczny i służy do doboru antybiotykoterapii.
badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie obrazowe, badanie odbytnicy, badanie odbytu, białko C-reaktywne, biopsja skóry, błękit metylenowy, choroba Crohna, choroba zapalna jelit, diagnostyka różnicowa, hidradenitis suppurativa, infekcja tkanki miękkiej, maceracja skóry, odczyn Biernackiego, pilonidal sinus, posiew bakteriologiczny, przetoka odbytu, pyoderma gangrenosum, rak płaskonabłonkowy, rezonans magnetyczny, ropień, ropień okołoodbytniczy, schorzenie zapalne, szczelina międzypośladkowa, tomografia komputerowa, torbiel włosowa, ultrasonografia, wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego, zapalenie gruczołów potowych, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie tkanki łącznej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Canespor 10 mg/g
Stosowanie kremu bifonazolowego o stężeniu 10 mg/g (Canespor) wiąże się z występowaniem działań niepożądanych o nieznanej częstości, głównie o charakterze miejscowym. Objawy te obejmują ból i obrzęk w miejscu aplikacji, kontaktowe i alergiczne zapalenie skóry, rumień, świąd, wysypkę, pokrzywkę, pęcherzyki, łuszczenie, wyprysk, suchość oraz podrażnienie skóry. Dodatkowo zgłaszano macerację i uczucie pieczenia skóry. Reakcje te mają zazwyczaj przebieg łagodny do umiarkowanego, jednak mogą wymagać przerwania terapii, zwłaszcza u pacjentów z nadwrażliwością na składniki preparatu. Wszystkie objawy ustępują po zakończeniu leczenia.
alergiczne zapalenie skóry, bifonazol, Canespor, działanie niepożądane, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, łuszczenie skóry, maceracja skóry, obrzęk obrzeżny, pęcherzyk skórny, pieczenie skóry, podrażnienie skóry, pokrzywka, reakcja alergiczna, rumień, suchość skóry, świąd, terminologia MedDRA, wyprysk, wysypka - Leksykon chorób i schorzeń
Odparzenie pieluszkowe – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Odparzenie pieluszkowe, będące najczęściej łagodnym i samoograniczającym się stanem zapalnym skóry, charakteryzuje się doskonałym rokowaniem przy zastosowaniu podejścia ABCDE (powietrze, bariera ochronna, oczyszczanie, pielucha, edukacja). Czas ustąpienia zmian zależy od ich rodzaju i nasilenia: łagodne odparzenia ustępują w 3-4 dni, nieskomplikowane zapalenia kontaktowe i potówki w ciągu kilku dni, natomiast zakażenia drożdżakowe (kandydoza) mogą utrzymywać się przez kilka tygodni. Cięższe przypadki wymagające terapii antybiotykowej lub przeciwgrzybiczej mogą trwać powyżej tygodnia, a granuloma gluteale infantum ustępuje samoistnie w ciągu kilku miesięcy. Co istotne, ponad połowa przypadków atopowego zapalenia skóry ustępuje do 3. roku życia.
atopowe zapalenie skóry, Candida albicans, choroba inwazyjna, choroba samoograniczająca się, granuloma gluteale infantum, histiocytoza z komórek Langerhansa, kandydoza, łagodne odparzenie pieluszkowe, lek przeciwgrzybiczny, maceracja skóry, obniżona odporność, odparzenie pieluszkowe, owrzodzenie skóry, pieluszkowe zapalenie skóry, pleśniawka jamy ustnej, postępowanie profilaktyczne, postępowanie terapeutyczne, potówka, wyprzenie, zakażenie bakteryjne wtórne, zakażenie drożdżakowe, zapalenie kontaktowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Daktarin 20 mg/g
Daktarin krem zawiera 20 mg/g azotanu mikonazolu i jest wskazany do miejscowego leczenia szerokiego spektrum zakażeń grzybiczych skóry, w tym wywołanych przez dermatofity, drożdżaki (w tym Candida) oraz inne patogenne grzyby. Preparat wykazuje działanie przeciwgrzybicze oraz dodatkową aktywność przeciwbakteryjną, co rozszerza jego zastosowanie kliniczne na zakażenia grzybicze skóry z wtórnym nadkażeniem bakteryjnym. Wskazania obejmują m.in. tinea capitis, tinea corporis, tinea manuum, tinea cruris oraz tinea pedis, a także pieluszkowe zapalenie skóry i inne grzybice powikłane infekcją bakteryjną, szczególnie w stanach maceracji skóry lub obniżonej odporności pacjenta.
aktywność przeciwbakteryjna, azotan mikonazolu, butylohydroksyanizol, Candida, dermatofit, drożdżak, działanie przeciwgrzybicze, etiologia mieszana, grzybica głowy, grzybica międzypalcowa stóp, grzybica pachwin, grzybica rąk, grzybica tułowia, grzybica wtórnie zakażona, infekcja grzybicza, kwas benzoesowy, maceracja skóry, nadkażenie bakteryjne, nadwrażliwość, pieluszkowe zapalenie skóry, stopa sportowca, tinea capitis, tinea corporis, tinea cruris, tinea manuum, tinea pedis, zakażenie grzybicze skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Nadmierna potliwość (hiperhidroza) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Hiperhidroza, dotykająca 1-3% populacji, to patologiczne nadmierne wydzielanie potu przekraczające fizjologiczne potrzeby termoregulacji. Wyróżnia się hiperhidrozę pierwotną (idiopatyczną) oraz wtórną, związaną z chorobami takimi jak nadczynność tarczycy, choroba Parkinsona czy menopauza. Lokalizacja najczęściej obejmuje dłonie, stopy, pachy, twarz i pachwiny. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym, testach potu (np. jodowo-skrobiowy, termoregulacyjny, przewodność skóry) oraz ocenie nasilenia za pomocą skal HDSS, DLQI lub HidroQoL. Hiperhidroza znacząco obniża jakość życia, powodując dyskomfort fizyczny, psychospołeczny oraz zwiększone ryzyko infekcji skórnych. Podstawą opieki jest odpowiednia higiena, unikanie czynników wyzwalających oraz wsparcie psychologiczne, w tym terapia poznawczo-behawioralna.
atopowe zapalenie skóry, bromhidroza, chlorek glinu, choroba Parkinsona, glikopironium, grzybica paznokci, grzybica stóp, hiperhidroza, hiperhidroza dłoniowa, hiperhidroza ogniskowa, hiperhidroza pachowa, hiperhidroza pierwotna, hiperhidroza stóp, hiperhidroza uogólniona, hiperhidroza wtórna, infekcje skórne, jonoforeza, leki antycholinergiczne, łuszczyca, maceracja skóry, nadczynność tarczycy, oksybutynina, terapia mikrofalowa, test jodowo-skrobiowy, toksyna botulinowa, trądzik różowaty - Leksykon leków
Działania niepożądane – Altacet 10 mg/g
Altacet w postaci żelu zawiera 10 mg/g glinu octanowinianu (Aluminii acetotartras) i może powodować głównie miejscowe reakcje skórne, które są odwracalne i ustępują po zakończeniu terapii. Najczęściej obserwuje się niespecyficzne reakcje skórne w miejscu aplikacji, a rzadziej macerację skóry, odczyny rumieniowe, grudkowe oraz ziarninowe, szczególnie u pacjentów z nadwrażliwością na składniki preparatu. Czynniki ryzyka obejmują stosowanie na duże powierzchnie skóry, długotrwałe lub zbyt częste aplikowanie leku. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych zaleca się przerwanie terapii i odpowiednie leczenie miejscowe lub przeciwalergiczne, a w przypadku ziarninowych odczynów – konsultację dermatologiczną.
ciężka niewydolność nerek, dysfagia, działanie ogólnoustrojowe, glinu octanowinian, hiperaluminemia, hipofosfatemia, lek przeciwalergiczny, maceracja skóry, nadwrażliwość na lek, odczyn grudkowy, odczyn rumieniowy, odczyn ziarninowy, osteomalacja, parametr biochemiczny, reakcja skórna miejscowa, tkanka ziarninowa, układ kostny, układ krwiotwórczy, zaburzenie neurologiczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Maść na odciski (400 mg + 100 mg)/g
Maść na odciski zawiera kwas salicylowy (400 mg/g) oraz kwas (S)-mlekowy (100 mg/g), które wykazują działanie keratolityczne i drażniące. Profil bezpieczeństwa produktu jest relatywnie niski przy prawidłowym stosowaniu, jednak mogą wystąpić miejscowe działania niepożądane, takie jak podrażnienie skóry (zaczerwienienie, pieczenie, świąd), objawy nadwrażliwości (wysypka kontaktowa, obrzęk, pokrzywka), nadmierna maceracja zdrowej skóry (zbielenie, rozmięknięcie) oraz bardzo rzadko chemiczne oparzenia (ból, rumień, pęcherze). Ryzyko tych działań wzrasta przy aplikacji na zdrową lub uszkodzoną skórę oraz przy długotrwałym stosowaniu.
aplikacja preparatu, działanie niepożądane, farmakoterapia, infekcja skóry, kwas mlekowy, kwas salicylowy, maceracja skóry, monitorowanie bezpieczeństwa, nadwrażliwość skóry, oparzenie chemiczne, pęcherz skórny, pieczenie skóry, podrażnienie miejscowe, podrażnienie skóry, pokrzywka, rumień, substancja keratolityczna, uszkodzenie skóry, wysypka kontaktowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Altażel Oceanic 10 mg/g
Altażel Oceanic, zawierający 10 mg/g octanowinianu glinu, jest wskazany do miejscowego stosowania na czystą i suchą skórę w formie okładów wysychających, które zapewniają prawidłowy dostęp powietrza. Zalecana dawka to 3-4 aplikacje na dobę, z zachowaniem kilku godzin odstępu między nimi. Maksymalny czas terapii wynosi 3-5 dni, a przedłużone stosowanie może zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Preparat jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 3 roku życia, natomiast u pacjentów powyżej 3 lat stosuje się dawkowanie identyczne jak u dorosłych. Produkt nie powinien być stosowany pod opatrunkami okluzyjnymi ani folią, aby uniknąć nadmiernej absorpcji i maceracji skóry.
- Leksykon chorób i schorzeń
Łojotokowe zapalenie skóry – Objawy
Łojotokowe zapalenie skóry (seborrheic dermatitis) to przewlekła, nawracająca choroba zapalna skóry, lokalizująca się głównie w obszarach bogatych w gruczoły łojowe, takich jak skóra owłosiona głowy, twarz (okolice nosa, brwi, fałdy nosowo-wargowe), małżowiny uszne, powieki, klatka piersiowa, plecy, pachy, pachwiny oraz fałdy skórne. Objawia się tłustymi, złuszczającymi się zmianami skórnymi, świądem, zaczerwienieniem i pieczeniem. Przebieg choroby charakteryzuje się naprzemiennymi fazami zaostrzeń i remisji, z nasileniem objawów zimą i łagodzeniem latem pod wpływem ekspozycji na słońce. U niemowląt (ciemiężyca) zmiany mają łagodniejszy przebieg i zwykle ustępują samoistnie do 6-12 miesiąca życia. U dorosłych, szczególnie w wieku 30-60 lat, choroba ma charakter przewlekły i wymaga długotrwałego leczenia, zwłaszcza u pacjentów z obniżoną odpornością (np. HIV/AIDS), chorobą Parkinsona czy zespołem Downa.
choroba zapalna skóry, ciemieniucha, czynniki wyzwalające, fałdy skórne, fluocinolone, gruczoły łojowe, inhibitory kalcyneuryny, ketokonazol, lek przeciwgrzybiczny, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczenie skóry, łuszczyca, maceracja skóry, Malassezia, remisja, siarczek selenu, szampon przeciwłupieżowy, takrolimus, trądzik różowaty, wypadanie włosów, wyprysk atopowy, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie powiek, zmiany pierścieniowate