glibenklamid

Glibenklamid to doustny lek przeciwcukrzycowy z grupy pochodnych sulfonylomocznika drugiej generacji. Jego mechanizm działania polega na stymulacji wydzielania insuliny przez komórki beta trzustki poprzez blokowanie kanałów potasowych zależnych od ATP, co prowadzi do depolaryzacji błony komórkowej i uwolnienia insuliny.

Glibenklamid jest stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2, szczególnie u pacjentów z zachowaną częściową funkcją komórek beta trzustki. Wykazuje silne i długotrwałe działanie hipoglikemizujące, co pozwala na stosowanie go w jednej lub dwóch dawkach dobowych. Lek charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym i jest metabolizowany w wątrobie.

Najważniejszym działaniem niepożądanym glibenklamidu jest hipoglikemia, która może być szczególnie niebezpieczna u osób starszych oraz pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby. Inne możliwe działania niepożądane obejmują zaburzenia żołądkowo-jelitowe, reakcje skórne oraz rzadko występujące zaburzenia hematologiczne. Lek jest przeciwwskazany w cukrzycy typu 1, kwasicy ketonowej oraz u kobiet w ciąży.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – AGARTHA 50 mg

Wildagliptyna, substancja czynna leku AGARTHA, wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych, nie będąc substratem ani inhibitorem/induktorem enzymów CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez ten układ enzymatyczny. Badania kliniczne potwierdziły brak istotnych interakcji z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi (pioglitazon, metformina, glibenklamid) oraz lekami kardiologicznymi takimi jak digoksyna, warfaryna, amlodypina, ramipryl, walsartan i symwastatyna. Jednakże, u pacjentów stosujących wildagliptynę i inhibitory ACE (np. ramipryl) istnieje zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego, co wymaga monitorowania klinicznego, zwłaszcza na początku terapii skojarzonej.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, bloker kanału wapniowego, choroba tarczycy, cytochrom P450, digoksyna, działanie hipoglikemizujące, glibenklamid, gliburyd, glikoproteina p, hipoglikemia, inhibitor ACE, insulinooporność, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid, lek przeciwcukrzycowy, metformina, nadciśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, pioglitazon, ramipryl, statyna, sympatykomimetyk, symwastatyna, tiazyd, walsartan, warfaryna, wildagliptyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Ciprofloxacin Kabi 100 mg/50 ml roztwór do infuzji 100 mg/50 ml

Cyprofloksacyna wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o różnym stopniu istotności klinicznej, które mogą wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne są interakcje z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne), które zwiększają ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca. Probenecyd hamuje kanalikowy transport cyprofloksacyny, podnosząc jej stężenie w osoczu, natomiast metoklopramid przyspiesza wchłanianie leku bez zmiany biodostępności. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie tyzanidyny, ze względu na 7-krotny wzrost Cmax i 10-krotny wzrost AUC tyzanidyny, co nasila jej działanie hipotensyjne i sedatywne. Cyprofloksacyna hamuje także transport metotreksatu i metabolizm teofiliny, co wymaga monitorowania stężeń tych leków i dostosowania dawek. Ponadto, lek może nasilać działanie antagonistów witaminy K (wymagane jest ścisłe monitorowanie INR) oraz wpływać na metabolizm duloksetyny, ropinirolu, klozapiny, syldenafilu i agomelatyny poprzez hamowanie izoenzymu CYP450 1A2 lub CYP3A4, co skutkuje wzrostem ich stężeń i potencjalnym nasileniem działań niepożądanych.
agomelatyna, antagoniści witaminy K, cyklosporyna, cyprofloksacyna, duloksetyna, działanie hipoglikemizujące, fenytoina, glibenklamid, hipoglikemia, inhibitory pompy protonowej, INR, izoenzym CYP450, klozapina, lek prokinetyczny, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwpsychotyczne, lidokaina, makrolidy, metoklopramid, metotreksat, N-demetyloklozapina, omeprazol, pentoksyfilina, pochodne ksantyny, probenecyd, ropinirol, syldenafil, teofilina, terapia przeciwbakteryjna, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, tyzanidyna, układ nerwowy, układ odpornościowy, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia przewodu pokarmowego, zaburzenia rytmu serca, zawroty głowy, zolpidem
Leksykon leków
Interakcje leku – Levofloxacin Sandoz 5 mg/ml

Lewofloksacyna, fluorochinolonowy antybiotyk, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Jednoczesne stosowanie z teofiliną, NLPZ (np. fenbufenem) oraz alkoholem zwiększa ryzyko obniżenia progu drgawkowego i wystąpienia drgawek. Fenbufen podnosi stężenie lewofloksacyny o około 13%. Probenecyd i cymetydyna zmniejszają klirens nerkowy lewofloksacyny odpowiednio o 34% i 24%, co może wymagać dostosowania dawki u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek. Cyklosporyna pod wpływem lewofloksacyny wykazuje wydłużenie okresu półtrwania o 33%, co wymaga monitorowania jej stężenia i ewentualnej korekty dawkowania. Antagoniści witaminy K (np. warfaryna) w połączeniu z lewofloksacyną mogą powodować wzrost PT/INR i ryzyko ciężkich krwawień, dlatego konieczna jest regularna kontrola parametrów krzepnięcia.
antagonista witaminy K, cyklosporyna, cymetydyna, CYP1A2, cytochrom P450, digoksyna, drgawka, EKG, fenbufen, fluorochinolon, glibenklamid, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kanalik nerkowy, klirens nerkowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, lewofloksacyna, makrolid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, parametr krzepnięcia krwi, probenecyd, próg drgawkowy, PT/INR, ranitydyna, teofilina, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy, warfaryna, węglan wapnia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie rytmu serca, zawrót głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Vinpoven Forte 10 mg

Winpocetyna, substancja czynna leku Vinpoven Forte, charakteryzuje się stosunkowo niskim ryzykiem klinicznie istotnych interakcji farmakologicznych. Badania nie wykazały znaczących interakcji z beta-adrenolitykami (kloranolol, pindolol), diuretykami (klopamid, hydrochlorotiazyd), lekami przeciwcukrzycowymi (glibenklamid), glikozydami nasercowymi (digoksyna) oraz doustnymi antykoagulantami (acenokumarol). Istotną interakcją jest nasilenie działania hipotensyjnego α-metylodopy, co wymaga systematycznej kontroli ciśnienia tętniczego. Ponadto, zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu winpocetyny z lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy, przeciwarytmicznymi oraz przeciwzakrzepowymi, ze względu na potencjalne farmakodynamiczne nasilenie efektów i konieczność monitorowania funkcji sercowo-naczyniowych oraz parametrów krzepnięcia.
acenokumarol, alfa-metylodopa, beta-adrenolityk, ciśnienie tętnicze krwi, digoksyna, diuretyk, doustny antykoagulant, działanie hipotensyjne, działanie przeciwzakrzepowe, glibenklamid, glikozyd nasercowy, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, objawy neuropsychiatryczne, ośrodkowy układ nerwowy, parametry krzepnięcia, polipragmazja, układ sercowo-naczyniowy, winpocetyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Moloxin 400 mg

Moksyfloksacyna wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, szczególnie związane z wydłużeniem odstępu QT, co zwiększa ryzyko groźnych komorowych zaburzeń rytmu serca, takich jak torsade de pointes. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie moksyfloksacyny z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA (chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid) i III (amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid), lekami przeciwpsychotycznymi (fenotiazyny, pimozyd, sertindol, haloperydol, sultopryd), trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, wybranymi lekami przeciwdrobnoustrojowymi (sakwinawir, sparfloksacyna, erytromycyna i.v., pentamidyna, halofantryna) oraz lekami przeciwhistaminowymi (terfenadyna, astemizol, mizolastyna). Ponadto, moksyfloksacyna wymaga ostrożności przy stosowaniu z lekami obniżającymi stężenie potasu (diuretyki pętlowe i tiazydowe, glikokortykosteroidy, amfoterycyna B, leki przeczyszczające) oraz z lekami wywołującymi bradykardię, ze względu na zwiększone ryzyko arytmii. Produkty zawierające kationy dwu- i trójwartościowe (magnez, glin, żelazo, cynk) oraz węgiel aktywny znacząco obniżają biodostępność moksyfloksacyny, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 6-godzinnego odstępu między ich podaniem a antybiotykiem.
amfoterycyna B, bradykardia, cytochrom P-450, digoksyna, diuretyki pętlowe i tiazydowe, doustne leki przeciwzakrzepowe, glibenklamid, glikokortykosteroidy, hipokaliemia, interakcja metaboliczna, komorowe zaburzenia rytmu serca, kompleksy chelatowe, leki przeciwarytmiczne klasy Ia, leki przeciwarytmiczne klasy III, leki przeciwdrobnoustrojowe, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwpsychotyczne, moksyfloksacyna, środki zobojętniające sok żołądkowy, sukralfat, torsade de pointes, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QT
Leksykon leków
Interakcje leku – Uprox XR 0,4 mg

Tamsulosyny chlorowodorek, substancja czynna preparatu Uprox XR, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem przez enzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP3A4 i CYP2D6. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, zwiększają AUC tamsulosyny o 2,8 raza i Cmax o 2,2 raza, co jest klinicznie istotne i przeciwwskazane u pacjentów z fenotypem słabego metabolizmu CYP2D6. Inhibitory CYP2D6, np. paroksetyna, powodują wzrost Cmax i AUC odpowiednio o 1,3 i 1,6 raza, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania. Jednoczesne stosowanie z innymi antagonistami receptorów alfa-1-adrenergicznych może prowadzić do nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego, co wymaga unikania takiej kombinacji. W przypadku leków takich jak cymetydyna i furosemid obserwuje się odpowiednio wzrost i spadek stężenia tamsulosyny w osoczu, jednak mieszczące się w granicach terapeutycznych, nie wymagające zmiany dawkowania.
amitryptylina, antagonista receptora alfa-1-adrenergicznego, atenolol, AUC, chlormadynon, choroba niedokrwienna serca, Cmax, cymetydyna, CYP3A4, cytochrom P450, diazepam, diklofenak, działanie hipotensyjne, enalapril, fenotyp słabej aktywności metabolicznej, furosemid, glibenklamid, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, lek moczopędny, leki przeciwnadciśnieniowe, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obniżenie ciśnienia tętniczego, ortostatyczne spadki ciśnienia, paroksetyna, propranolol, symwastatyna, tamsulosyny chlorowodorek, trichlorometazyd, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Ranloc Med 20 mg

Pantoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, podwyższa pH żołądka, co wpływa na wchłanianie leków zależnych od kwaśnego środowiska, takich jak ketokonazol czy inhibitory proteazy HIV (atazanawir, nelfinawir). Jednoczesne stosowanie pantoprazolu z tymi inhibitorami proteazy jest przeciwwskazane ze względu na znaczne zmniejszenie ich biodostępności i ryzyko utraty skuteczności terapeutycznej. W przypadku antykoagulantów kumarynowych (warfaryna, fenprokumon) obserwowano zmiany wartości INR, dlatego zaleca się monitorowanie INR przy rozpoczęciu, zakończeniu lub nieregularnym stosowaniu pantoprazolu. Ponadto, wysokie dawki metotreksatu (np. 300 mg) stosowane jednocześnie z pantoprazolem mogą prowadzić do zwiększenia stężenia metotreksatu i wzrostu toksyczności, co wymaga rozważenia czasowego odstawienia pantoprazolu.
antykoagulant pochodny kumaryny, atazanawir, beta-adrenolityk, bloker kanału wapniowego, choroba refluksowa przełyku, cytochrom P-450, diazepam, digoksyna, diklofenak, doustny środek antykoncepcyjny, etanol, etynyloestradiol, fenprokumon, fenytoina, glibenklamid, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, karbamazepina, ketokonazol, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek rozszerzający oskrzela, lewonorgestrel, metoprolol, metotreksat, naproksen, nelfinawir, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nifedypina, pH żołądka, piroksykam, środek zobojętniający, teofilina, warfaryna, współczynnik INR, zapalenie błony śluzowej żołądka
Leksykon leków
Interakcje leku – Caramlo 8 mg + 5 mg

Produkt leczniczy Caramlo, zawierający amlodypinę (bloker kanałów wapniowych) oraz kandesartan (antagonista receptora angiotensyny II), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Amlodypina jest metabolizowana przez CYP3A4, dlatego inhibitory tego enzymu (np. inhibitory proteazy, azolowe leki przeciwgrzybicze, makrolidy, werapamil, diltiazem) mogą zwiększać jej stężenie, co podnosi ryzyko niedociśnienia, zwłaszcza u osób starszych. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca) obniżają stężenie amlodypiny, wymagając monitorowania ciśnienia i ewentualnej korekty dawki. Spożycie grejpfruta jest niewskazane ze względu na zwiększenie biodostępności amlodypiny. Ponadto, amlodypina może zwiększać stężenia takrolimusu, inhibitorów mTOR (syrolimus, temsyrolimus, ewerolimus), cyklosporyny oraz symwastatyny (z 77% wzrostem ekspozycji przy dawce 10 mg amlodypiny i 80 mg symwastatyny), co wymaga monitorowania i dostosowania dawek. Współpodawanie dantrolenu (wlew) z amlodypiną jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko migotania komór i zapaści sercowo-naczyniowej.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, atorwastatyna, bloker kanałów wapniowych, cyklosporyna, dantrolen, digoksyna, diltiazem, dziurawiec, enalapril, erytromycyna, ewerolimus, glibenklamid, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hydrochlorotiazyd, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor CYP3A4, inhibitor mTOR, kandesartan, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lit, migotanie komór, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nifedypina, ostra niewydolność nerek, ryfampicyna, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, werapamil, zapaść sercowo-naczyniowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Adaster 5 mg

Finasteryd, metabolizowany głównie przez izoenzym cytochromu P450 3A4, charakteryzuje się niskim potencjałem do wywoływania klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami. Pomimo że inhibitory (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir) oraz induktory (np. rifampicyna, fenytoina, karbamazepina) CYP3A4 mogą wpływać na stężenie finasterydu w osoczu, ich znaczenie kliniczne jest minimalne ze względu na szerokie marginesy bezpieczeństwa. W badaniach klinicznych nie wykazano istotnych interakcji finasterydu z lekami takimi jak propranolol, digoksyna, glibenklamid, warfaryna, teofilina czy fenazon, co potwierdza brak konieczności modyfikacji dawkowania tych preparatów podczas jednoczesnej terapii.
antagonista witaminy K, antykoagulant doustny, arytmia, astma, cytochrom P450, cytochrom P450 3A4, digoksyna, fenazon, fenytoina, finasteryd, glibenklamid, glikozyd nasercowy, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450 3A4, interakcja lekowa, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwbólowy, lek przeciwcukrzycowy, lek rozszerzający oskrzela, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, pochodna sulfonylomocznika, POChP, propranolol, rifampicyna, rytonawir, teofilina, warfaryna
Leksykon substancji czynnych
Norfloksacyna – Interakcje

Norfloksacyna, będąca inhibitorem enzymu CYP1A2, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, szczególnie w postaci doustnej. Istotne jest monitorowanie parametrów krzepliwości przy jednoczesnym stosowaniu z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna), ze względu na ryzyko nasilenia działania przeciwzakrzepowego. Wzrost stężenia cyklosporyny i teofiliny w surowicy wymaga odpowiedniego monitorowania i dostosowania dawek. Ponadto, norfloksacyna zmniejsza metabolizm kofeiny, co wydłuża jej okres półtrwania, a także wchłanianie norfloksacyny jest obniżone przez preparaty zawierające Fe, Zn, Al, Mg, leki zobojętniające oraz produkty mleczne, co wymaga zachowania odstępu czasowego minimum 2 godzin lub odpowiedniego dawkowania (np. Nolicin należy przyjmować 1 godzinę przed lub 2 godziny po mlecznym posiłku).
chinolony, cyklosporyna, CYP1A2, czas protrombinowy, doustne leki przeciwzakrzepowe, dydanozyna, działania niepożądane, działanie hipoglikemizujące, enzymy wątrobowe, fenbufen, fluorochinolony, glibenklamid, kofeina, kortykosteroidy, krzepliwość krwi, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, leki zobojętniające, makrolidy, naderwanie ścięgna, napad drgawkowy, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nitrofurantoina, norfloksacyna, okres półtrwania, probenecyd, produkty mleczne, skuteczność terapii, stężenie glukozy, stężenie w surowicy, sukralfat, suplementy mineralne, teofilina, terapia antybiotykowa, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Findarts Duo 0,5 mg + 0,4 mg

Findarts Duo, zawierający 0,5 mg dutasterydu i 0,4 mg tamsulosyny chlorowodorku, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem przez enzymy CYP3A4 i CYP2D6. Dutasteryd jest metabolizowany przez CYP3A4/5, a umiarkowane inhibitory tych enzymów (np. werapamil, diltiazem) zwiększają jego stężenie w surowicy o 1,6–1,8 raza. Silne inhibitory CYP3A4 (rytonawir, indynawir, nefazodon, itrakonazol, ketokonazol) mogą znacząco podwyższyć stężenie dutasterydu i wydłużyć jego okres półtrwania, co wymaga ostrożności i ewentualnej modyfikacji dawkowania. Dutasteryd nie wpływa na farmakokinetykę tamsulosyny, warfaryny ani digoksyny, a także nie hamuje enzymów CYP1A2, CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4. Tamsulosyna natomiast wykazuje interakcje z inhibitorami CYP3A4 i CYP2D6, gdzie ketokonazol zwiększa Cmₐₓ i AUC tamsulosyny odpowiednio 2,2- i 2,8-krotnie, a paroksetyna 1,3- i 1,6-krotnie. Cymetydyna zmniejsza klirens tamsulosyny o 26% i zwiększa jej AUC o 44%, co wymaga zachowania ostrożności w terapii skojarzonej.
5-alfa reduktaza, amitryptylina, atenolol, cholestyramina, cymetydyna, diazepam, digoksyna, diklofenak, dutasteryd, działanie hipotensyjne, enzym CYP3A4, farmakokinetyka, furosemid, glibenklamid, hipotensja ortostatyczna, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor PDE5, itrakonazol, lek znieczulający, P-glikoproteina, paroksetyna, receptor alfa1-adrenergiczny, rytonawir, tamsulosyna, trichlorometiazyd, warfaryna, werapamil
Leksykon leków
Interakcje leku – Cavinton 5 mg

Winpocetyna, substancja czynna leku Cavinton, wykazuje stosunkowo ograniczony profil interakcji lekowych, jednak istotne są potencjalne interakcje z α-metylodopą, gdzie obserwuje się nasilenie działania hipotensyjnego, co wymaga systematycznej kontroli ciśnienia tętniczego. Ponadto, należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu winpocetyny z lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy ze względu na możliwość sumowania efektów ośrodkowych oraz z lekami przeciwarytmicznymi i przeciwzakrzepowymi, gdzie istnieje teoretyczne ryzyko wpływu na aktywność elektryczną serca oraz nasilenia działania przeciwzakrzepowego. W badaniach klinicznych nie wykazano istotnych interakcji z beta-adrenolitykami (kloranolol, pindolol), lekami moczopędnymi (klopamid, hydrochlorotiazyd), glibenklamidem, digoksyną oraz acenokumarolem, choć w przypadku leków przeciwzakrzepowych zaleca się monitorowanie parametrów krzepnięcia.
acenokumarol, beta-adrenolityki, Cavinton, choroby układu sercowo-naczyniowego, digoksyna, działanie sedatywne, glibenklamid, glikozydy nasercowe, hydrochlorotiazyd, klopamid, kloranolol, leki hipotensyjne, leki moczopędne, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwcukrzycowe, leki przeciwzakrzepowe, metabolizm wątrobowy, ośrodkowy układ nerwowy, parametry krzepnięcia krwi, pindolol, terapia skojarzona, winpocetyna, zaburzenia równowagi, zawroty głowy, α-metylodopa
Leksykon substancji czynnych
Nimesulid – Interakcje

Nimesulid, jako NLPZ, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą wpływać na skuteczność terapii oraz zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Szczególnie istotne jest unikanie terapii skojarzonej z innymi NLPZ, w tym kwasem acetylosalicylowym w dawkach ≥1 g pojedynczo lub ≥3 g dobowa, ze względu na wysokie ryzyko powikłań ze strony przewodu pokarmowego. Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami, lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryną), lekami antyagregacyjnymi oraz SSRI wymaga szczególnej ostrożności z powodu zwiększonego ryzyka krwawień. Nimesulid może także osłabiać działanie leków moczopędnych i przeciwnadciśnieniowych, co u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek może prowadzić do ostrej, zwykle przemijającej niewydolności nerek. Zaleca się monitorowanie funkcji nerek i układu krzepnięcia w trakcie terapii skojarzonej.
antagonista receptora angiotensyny II, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, działanie hepatotoksyczne, działanie nefrotoksyczne, furosemid, glibenklamid, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C9, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, kwas walproinowy, lek antyagregacyjny, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, teofilina, tolbutamid, warfaryna, wydalanie sodu, zaburzenie krzepnięcia
Leksykon leków
Interakcje leku – Nolpaza 40 mg

Pantoprazol, składnik aktywny Nolpazy 40 mg, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez podwyższenie pH żołądkowego oraz wpływ na enzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP2C19. Istotne klinicznie jest zmniejszenie biodostępności leków zależnych od kwaśnego środowiska żołądka, takich jak azole przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol), erlotynib oraz inhibitory proteazy HIV (szczególnie atazanawir). W przypadku inhibitorów proteazy HIV zaleca się nie przekraczać dawki pantoprazolu 20 mg/dobę i monitorować miano wirusa. Ponadto, pantoprazol może zwiększać wartości INR i czas protrombinowy u pacjentów stosujących warfarynę lub fenprokumon, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów koagulacji. W terapii wysokimi dawkami metotreksatu (np. 300 mg) obserwuje się wzrost stężenia metotreksatu, co może wymagać czasowego odstawienia pantoprazolu.
antybiotyk, atazanawir, azol przeciwgrzybiczy, choroba wrzodowa żołądka, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, cytochrom P450, czas protrombinowy, diazepam, digoksyna, dolny zwieracz przełyku, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, erlotynib, fenprokumon, fluwoksamina, glibenklamid, inhibitor enzymu, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, INR, karbamazepina, kwas solny, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm leku, metoprolol, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nifedypina, P-glikoproteina, pH żołądkowe, refluks żołądkowo-przełykowy, ryfampicyna, system enzymatyczny, teofilina, terapia antyretrowirusowa, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Bazetham Retard 0,4 mg

Chlorowodorek tamsulosyny, stosowany w preparacie Bazetham Retard, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne głównie z lekami wpływającymi na układ enzymatyczny cytochromu P450, zwłaszcza CYP3A4 i CYP2D6. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, zwiększają AUC tamsulosyny o 2,8 raza oraz Cmax o 2,2 raza, co wymaga ostrożności, szczególnie u pacjentów z fenotypem słabej aktywności CYP2D6, u których jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 mogą również podnosić stężenie tamsulosyny, co wymaga monitorowania. Paroksetyna, silny inhibitor CYP2D6, zwiększa Cmax i AUC tamsulosyny odpowiednio o 1,3 i 1,6 raza, jednak zmiany te nie są klinicznie istotne i nie wymagają modyfikacji dawkowania. Inne leki, takie jak cymetydyna i furosemid, wpływają na stężenia tamsulosyny w osoczu, ale zmiany mieszczą się w zakresie terapeutycznym, nie wymagając korekty dawki.
amitryptylina, antagonista receptorów alfa-adrenergicznych, antagonista witaminy K, atenolol, benzodwuazepina, beta-bloker, chlormadynon, chlorowodorek tamsulosyny, cymetydyna, cytochrom CYP2D6, diazepam, diklofenak, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, enalapryl, furosemid, glibenklamid, hipotonia, hipotonia ortostatyczna, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor reduktazy HMG-CoA, ketokonazol, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwzapalny niesteroidowy, paroksetyna, progestagen, propranolol, sulfonylomocznik, symwastatyna, tachykardia odruchowa, teofilina, trichlorometiazyd, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Zasterid 5 mg

Finasteryd, substancja czynna leku Zasterid 5 mg, wykazuje bezpieczny profil farmakokinetyczny z minimalnym ryzykiem interakcji lekowych. Metabolizowany głównie przez cytochrom P450 3A4, nie wykazuje istotnego wpływu na ten enzym, co ogranicza potencjał interakcji z lekami metabolizowanymi tym szlakiem. Teoretycznie inhibitory (np. ketokonazol, itrakonazol, ritonawir) i induktory (np. rifampicyna, fenytoina, karbamazepina) CYP3A4 mogą zmieniać stężenie finasterydu w osoczu, jednak klinicznie znaczące efekty są rzadkie i zwykle nie wymagają modyfikacji dawki. W badaniach klinicznych nie wykazano istotnych interakcji z lekami takimi jak propranolol, digoksyna, glibenklamid, warfaryna, teofilina czy fenazon, co potwierdza niski poziom ryzyka i brak konieczności zmiany dawkowania.
astma oskrzelowa, cytochrom P450 3A4, digoksyna, farmakokinetyka leku, fenazon, finasteryd, glibenklamid, inhibitory cytochromu P450, interakcja lekowa, ketokonazol, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, pochodne sulfonylomocznika, POChP, potencjał interakcji, propranolol, rifampicyna, stężenie w osoczu, teofilina, warfaryna, zaburzenia rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Asbima 10 mg + 160 mg

Produkt leczniczy Asbima, zawierający amlodypinę i walsartan, wykazuje liczne potencjalne interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Amlodypina, metabolizowana przez CYP3A4, może mieć zwiększoną biodostępność przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów CYP3A4 (np. erytromycyna, klarytromycyna, werapamil, diltiazem), co zwiększa ryzyko niedociśnienia i wymaga monitorowania oraz ewentualnej korekty dawki. Z kolei induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca) mogą obniżać stężenie amlodypiny, osłabiając jej efekt przeciwnadciśnieniowy. Istotne jest także unikanie jednoczesnego stosowania grejpfruta lub soku grejpfrutowego ze względu na ryzyko zwiększenia biodostępności amlodypiny i nasilenia działania hipotensyjnego. Walsartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, może wchodzić w interakcje z lekami wpływającymi na stężenie potasu (np. leki moczopędne oszczędzające potas) oraz z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), które mogą osłabiać jego działanie i zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) poprzez łączenie inhibitorów ACE, AIIRA lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek, dlatego takie skojarzenia należy unikać.
alfa-adrenolityk, amlodypina i walsartan, antagonista receptora angiotensyny II, atenolol, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczny, biodostępność amlodypiny, cyklosporyna, cymetydyna, dantrolen, digoksyna, diltiazem, działanie hipotensyjne, erytromycyna, furosemid, glibenklamid, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hydrochlorotiazyd, indometacyna, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, inhibitor transportera wychwytu, klarytromycyna, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwnadciśnieniowy, makrolid, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, produkt złożony, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, symwastatyna, takrolimus, transporter wychwytu OATP1B1, transporter wyrzutu MRP2, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, werapamil, zaburzenie czynności nerek, ziele dziurawca
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pioglitazone Bioton 45 mg

Pioglitazon, należący do grupy tiazolidynodionów (kod ATC: A10 BG 03), działa poprzez aktywację receptorów PPAR-γ, co prowadzi do zmniejszenia insulinooporności i poprawy kontroli glikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2. W badaniach klinicznych wykazano, że pioglitazon zmniejsza wytwarzanie glukozy w wątrobie oraz zwiększa wychwyt glukozy przez tkanki obwodowe, co skutkuje obniżeniem stężenia HbA1c średnio o 0,45% w terapii skojarzonej z insuliną. Ponadto, lek poprawia funkcję komórek beta trzustki (potwierdzone wskaźnikiem HOMA) i wykazuje korzystny wpływ na profil lipidowy, obniżając stężenie triglicerydów (zarówno na czczo, jak i poposiłkowo), wolnych kwasów tłuszczowych oraz podnosząc poziom cholesterolu HDL, bez istotnego zwiększenia LDL. Pioglitazon wpływa również na redystrybucję tkanki tłuszczowej, zmniejszając masę tkanki tłuszczowej trzewnej, co koreluje ze wzrostem wrażliwości insulinowej. W badaniach rocznych obserwowano także statystycznie istotne zmniejszenie stosunku albuminy do kreatyniny, sugerujące potencjalny efekt nefroprotekcyjny.
antagonista angiotensyny II, azotan, beta-adrenolityk, bloker kanału wapniowego, cholesterol HDL, cholesterol LDL, cukrzyca typu 2, diuretyk, fibrat, glibenklamid, glikemia, gliklazyd, glukoneogeneza wątrobowa, hemoglobina glikowana, hepatocyt, hipertriglicerydemia poposiłkowa, inhibitor ACE, insulinemia, insulinooporność, insulinoterapia, komórka beta trzustki, kwas acetylosalicylowy, makroangiopatia, metformina, mięsień szkieletowy, mikroalbuminuria, niewydolność serca, ostry zespół wieńcowy, pioglitazon, receptor PPAR-γ, rewaskularyzacja wieńcowa, statyna, sulfonylomocznik, tiazolidynodion, tkanka tłuszczowa, triglicerydy, udar mózgu, układ sercowo-naczyniowy, wolne kwasy tłuszczowe, wskaźnik albumina/kreatynina, wskaźnik HOMA, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Kandesar 8 mg

Kandesartan cyleksetylu, składnik aktywny leku Kandesar, wykazuje brak istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych z wieloma powszechnie stosowanymi lekami, takimi jak hydrochlorotiazyd, warfaryna, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne (etynyloestradiol, lewonorgestrel), glibenklamid, nifedypina oraz enalapryl. Jednakże, ze względu na farmakodynamiczne mechanizmy działania, szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hiperkaliemii przy jednoczesnym stosowaniu kandesartanu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (np. spironolakton, eplerenon, triamteren), preparatami potasu, zamiennikami soli kuchennej zawierającymi potas oraz heparyną. Zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu w surowicy, aby zapobiec poważnym powikłaniom elektrolitowym. Ponadto, stosowanie kandesartanu z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), w tym selektywnymi inhibitorami COX-2 oraz kwasem acetylosalicylowym w dawce >3 g/dobę, może prowadzić do zwiększonego ryzyka zaburzeń czynności nerek, hiperkaliemii oraz osłabienia działania przeciwnadciśnieniowego, co wymaga ostrożności, odpowiedniego nawodnienia pacjenta i monitorowania funkcji nerek.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie wazodylatacyjne, enalapryl, eplerenon, glibenklamid, gospodarka elektrolitowa, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, inhibitor COX-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, kandesartan cyleksetylu, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nifedypina, objaw ortostatyczny, ostra niewydolność nerek, spironolakton, triamteren, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej
Leksykon leków
Interakcje leku – Moxinea 400 mg

Moksyfloksacyna, substancja czynna leku Moxinea 400 mg, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, głównie związane z wydłużeniem odstępu QT, co zwiększa ryzyko groźnych komorowych zaburzeń rytmu serca, w tym torsade de pointes. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie moksyfloksacyny z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia (np. chinidyna), klasy III (np. amiodaron), lekami przeciwpsychotycznymi (np. haloperydol), trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi oraz niektórymi antybiotykami i lekami przeciwhistaminowymi, które również wydłużają odstęp QT. Szczególną ostrożność wymaga stosowanie moksyfloksacyny z lekami powodującymi hipokaliemię (diuretyki pętlowe, tiazydowe, kortykosteroidy, amfoterycyna B) oraz z preparatami mogącymi indukować bradykardię. Ponadto, preparaty zawierające kationy dwu- i trójwartościowe (np. magnez, glin, żelazo, cynk) mogą zmniejszać biodostępność moksyfloksacyny, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 6-godzinnego odstępu między ich podaniem a antybiotykiem.
biodostępność antybiotyku, cyklosporyna, cytochrom P-450, digoksyna, diuretyki pętlowe i tiazydowe, dna moczanowa, doustne leki przeciwzakrzepowe, elektrofizjologia serca, glibenklamid, glikemia, hipokaliemia, interakcje metaboliczne, itrakonazol, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, leki przeciwarytmiczne klasy Ia, leki przeciwarytmiczne klasy III, leki przeciwbakteryjne, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwpsychotyczne, metabolizm wątrobowy, moksyfloksacyna, ośrodkowy układ nerwowy, probenecyd, ranitydyna, teofilina, torsade de pointes, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, węgiel aktywowany, wskaźnik INR, wydłużenie odstępu QT
Leksykon leków
Interakcje leku – Carzap 16 mg

Kandesartan cyleksetyl, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami ACE, innymi antagonistami receptora angiotensyny II oraz aliskirenem, co zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hiperkaliemii przy łączeniu kandesartanu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, suplementami potasu, substytutami soli zawierającymi potas oraz heparyną, co wymaga regularnego monitorowania stężenia potasu w surowicy. Ponadto, jednoczesne stosowanie kandesartanu z preparatami litu może prowadzić do przemijającego wzrostu stężenia litu i nasilenia jego toksyczności, dlatego zaleca się unikanie takiego połączenia lub ścisłe monitorowanie stężenia litu. Interakcje z NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2 oraz kwasem acetylosalicylowym w dawce >3 g/dobę, mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe kandesartanu i zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek oraz hiperkaliemii, szczególnie u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami nerkowymi i osób w podeszłym wieku.
aliskiren, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, digoksyna, diuretyk tiazydowy, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, enalapryl, eplerenon, etynyloestradiol lewonorgestrel, glibenklamid, heparyna, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kandesartan cyleksetylu, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nifedypina, ostra niewydolność nerek, preparat litu, selektywny inhibitor COX-2, spironolakton, substytut soli zawierający potas, suplement potasu, triamteren, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Mobemid 150 mg

Moklobemid, selektywny inhibitor MAO-A, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie moklobemidu z inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi (np. klomipraminą), selegiliną, dekstrometorfanem oraz opioidami o działaniu serotoninergicznym (petydyna, dekstropropoksyfen) ze względu na wysokie ryzyko zespołu serotoninowego oraz przełomu nadciśnieniowego. Po odstawieniu SSRI należy zachować przerwę wynoszącą 1-5 tygodni (np. 2 tygodnie po paroksetynie, 5 tygodni po fluoksetynie). Moklobemid może nasilać działanie sympatykomimetyków (np. fenylefryny) oraz opioidów, co wymaga ostrożności i ewentualnej modyfikacji dawkowania. Ponadto, cymetydyna hamuje metabolizm moklobemidu, co skutkuje koniecznością zmniejszenia dawki leku o 50%. Współistniejące stosowanie lewodopy wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego z uwagi na ryzyko przełomu nadciśnieniowego.
benzodiazepina, cymetydyna, dekstrometorfan, dekstropropoksyfen, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, fenylefryna, furosemid, glibenklamid, hipertermia, hydrochlorotiazyd, ibuprofen, inhibitor MAO-A, inhibitor MAO-B, insulina, klomipramina, lek przeciwdrgawkowy, lek sympatykomimetyczny, lek trójpierścieniowy, lewodopa, lit, metoprolol, moksonidyna, nifedypina, NLPZ, opioid, petydyna, pochodna kumaryny, przełom nadciśnieniowy, selegilina, SSRI, tyramina, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie psychomotoryczne, zaburzenie świadomości, zespół serotoninowy, zolmitryptan
Leksykon leków
Interakcje leku – Atacand 8 mg

Kandesartan cyleksetyl, substancja czynna Atacandu, wykazuje brak istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych z lekami takimi jak hydrochlorotiazyd, warfaryna, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne (etynyloestradiol i lewonorgestrel), glibenklamid, nifedypina oraz enalapryl. Jednakże, z uwagi na potencjalne interakcje farmakodynamiczne, konieczne jest szczególne monitorowanie podczas jednoczesnego stosowania kandesartanu z lekami zwiększającymi stężenie potasu w surowicy (np. diuretyki oszczędzające potas, suplementy potasu, heparyna), co wiąże się z wysokim ryzykiem hiperkaliemii. Zaleca się regularne badania poziomu potasu oraz unikanie łączenia tych preparatów, jeśli to możliwe. Ponadto, stosowanie kandesartanu z preparatami litu jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko odwracalnego wzrostu stężenia litu i jego toksyczności, a w przypadku konieczności terapii skojarzonej wymagana jest ścisła kontrola stężenia litu w surowicy.
aliskiren, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, choroba niedokrwienna serca, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie hipotensyjne, enalapryl, eplerenon, etynyloestradiol, glibenklamid, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kandesartan cyleksetyl, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek nasercowy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lewonorgestrel, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nifedypina, ortostatyczny spadek ciśnienia, ostra niewydolność nerek, pochodna sulfonylomocznika, podwójna blokada RAAS, preparat litu, selektywny inhibitor COX-2, spironolakton, stężenie potasu w surowicy, substancja czynna, suplement potasu, toksyczność litu, triamteren, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Letrox 150 150 mcg

Lewotyroksyna sodowa, substancja czynna Letrox 150, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jej biodostępność oraz skuteczność terapeutyczną. Substancje takie jak żywice jonowymienne (cholestyramina, kolestypol), inhibitory pompy protonowej, preparaty zawierające jony metali (wapń, żelazo, glin) oraz niektóre leki zobojętniające mogą znacząco obniżać wchłanianie lewotyroksyny, co wymaga zachowania odpowiednich odstępów czasowych (np. 4-5 godzin dla żywic jonowymiennych, minimum 2 godziny dla preparatów wapnia i żelaza). Produkty spożywcze, takie jak soja i kawa, również mogą zmniejszać biodostępność leku, co wymaga monitorowania stężeń T4 i TSH oraz dostosowania dawki. Ponadto, leki wpływające na metabolizm hormonów tarczycy (propylotiouracyl, glikokortykoidy, amiodaron) oraz induktory enzymatyczne (ryfampicyna, karbamazepina) mogą zmieniać stężenia hormonów tarczycy, co wymaga regularnej kontroli funkcji tarczycy i ewentualnej korekty dawki lewotyroksyny.
acenokumarol, amiodaron, antykoagulant, barbituran, beta-adrenolityk, biotyna, chlorochina, cholestyramina, cytochrom P-450, dikumarol, esomeprazol, fenytoina, furosemid, glibenklamid, glikokortykoid, glimepiryd, hormon tarczycy, imatynib, induktor enzymatyczny, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, karbamazepina, klofibrat, kolesewelam, lek przeciwcukrzycowy, lewotyroksyna sodowa, lopinawir, metformina, motesanib, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, omeprazol, orlistat, pantoprazol, pochodna kumaryny, proguanil, propylotiouracyl, ryfampicyna, rytonawir, salicylan, semaglutyd, sertralina, sorafenib, środek kontrastujący zawierający jod, sunitynib, warfaryna, węglan lantanu, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Interakcje leku – Controloc 40 mg

Pantoprazol, jako silny inhibitor pompy protonowej, wpływa na farmakokinetykę wielu leków poprzez podwyższenie pH żołądka oraz metabolizm w wątrobie za pośrednictwem enzymów CYP2C19 i CYP3A4. Szczególnie istotne są interakcje z lekami, których biodostępność zależy od kwaśnego środowiska żołądka, takimi jak azole przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol) oraz inhibitory proteazy HIV (np. atazanawir), gdzie jednoczesne stosowanie może prowadzić do znacznego zmniejszenia ich wchłaniania i skuteczności terapeutycznej. W przypadku inhibitorów proteazy HIV zaleca się ograniczenie dawki pantoprazolu do 20 mg/dobę oraz monitorowanie miana wirusa. Ponadto, pantoprazol może zwiększać stężenie metotreksatu przy dużych dawkach (np. 300 mg), co wymaga rozważenia czasowego przerwania jego stosowania. U pacjentów przyjmujących kumaryny (warfaryna, fenprokumon) obserwowano możliwe zwiększenie INR i czasu protrombinowego, co wskazuje na konieczność monitorowania tych parametrów w trakcie terapii.
amoksycylina, atazanawir, azol przeciwgrzybiczy, choroba refluksowa, choroba wrzodowa, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P-450, czas protrombinowy, diazepam, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, erlotynib, fluwoksamina, glibenklamid, induktor enzymu, inhibitor CYP2C19, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, INR, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas solny, lewonorgestrel, łuszczyca, metotreksat, metronidazol, nifedypina, pochodna kumaryny, pozakonazol, ryfampicyna, tetrahydrokannabinol, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Vanatex 160 mg

Walsartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie walsartanu z innymi lekami działającymi na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), takimi jak inhibitory ACE, inne ARB czy aliskiren, co zwiększa ryzyko niedociśnienia tętniczego, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności. Ponadto, walsartan może podnosić stężenie potasu w surowicy, zwłaszcza u pacjentów z dysfunkcją nerek, co wymaga unikania łączenia go z lekami oszczędzającymi potas, suplementami potasu oraz zamiennikami soli zawierającymi potas, a w przypadku konieczności takiego skojarzenia – regularnego monitorowania poziomu potasu. Interakcje z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), w tym selektywnymi inhibitorami COX-2 oraz kwasem acetylosalicylowym w dawce >3 g/dobę, mogą osłabiać działanie hipotensyjne walsartanu i zwiększać ryzyko pogorszenia funkcji nerek oraz hiperkaliemii, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego, czynności nerek i odpowiedniego nawodnienia pacjenta.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, atenolol, beta-adrenolityk, bloker kanałów wapniowych, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, eplerenon, farmakokinetyka walsartanu, furosemid, glibenklamid, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, indometacyna, inhibitor ACE, inhibitor transportera wychwytu, inhibitor transportera wyrzutu, interakcja lekowa, kwas acetylosalicylowy, lek hipoglikemizujący, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm wątrobowy, MRP2, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omdlenie, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, preparat litu, ryfampicyna, rytonawir, selektywny inhibitor COX-2, spironolakton, suplement potasu, transporter wychwytu wątrobowego, transporter wyrzutu wątrobowego, triamteren, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zawrót głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Ranacand 8 mg

Kandesartan cyleksetyl, jako antagonista receptora angiotensyny II (ARB), wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami wpływającymi na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA). Podwójna blokada układu RAA (stosowanie kandesartanu z inhibitorami ACE, innymi ARB lub aliskirenem) wiąże się ze zwiększonym ryzykiem niedociśnienia tętniczego, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Szczególną ostrożność należy zachować przy łączeniu kandesartanu z diuretykami oszczędzającymi potas (spironolakton, eplerenon, triamteren, amiloryd), suplementami potasu, zamiennikami soli zawierającymi potas oraz heparyną, ze względu na ryzyko hiperkaliemii wymagające systematycznego monitorowania stężenia potasu w surowicy. Ponadto, jednoczesne stosowanie kandesartanu z preparatami litu jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zwiększenia stężenia litu i jego toksyczności, a jeśli terapia jest konieczna, wymaga regularnego monitorowania poziomu litu.
amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, arytmia, celekoksyb, choroba zakrzepowo-zatorowa, cyklosporyna, digoksyna, diklofenak, diuretyk oszczędzający potas, dławica piersiowa, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, działanie hipotensyjne, enalapryl, eplerenon, etorykoksyb, glibenklamid, heparyna, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, ibuprofen, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, interakcja farmakodynamiczna, kandesartan cyleksetyl, kwas acetylosalicylowy, nadciśnienie tętnicze, naproksen, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nifedypina, omdlenie ortostatyczne, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, spironolakton, toksyczność litu, triamteren, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Co-Valsacor 160 mg + 12,5 mg

Produkt leczniczy Co-Valsacor, zawierający walsartan 160 mg i hydrochlorotiazyd 12,5 mg, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z litem, gdzie tiazydowy składnik może powodować wzrost stężenia litu i nasilenie jego toksyczności, co wymaga ścisłego monitorowania. Walsartan i hydrochlorotiazyd mogą nasilać działanie innych leków przeciwnadciśnieniowych, a jednoczesne stosowanie z NLPZ (w tym inhibitorami COX-2) zwiększa ryzyko pogorszenia czynności nerek, hiperkaliemii oraz osłabienia efektu hipotensyjnego. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) poprzez łączenie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu z Co-Valsacorem zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i ostrej niewydolności nerek. Zalecane jest unikanie takiego skojarzenia. Ponadto, stosowanie diuretyków oszczędzających potas, suplementów potasu oraz zamienników soli kuchennej zawierających potas wymaga regularnej kontroli stężenia potasu w osoczu.
allopurynol, amantadyna, amfoterycyna, amina presyjna, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, atenolol, cyklosporyna, cymetydyna, cyzapryd, czynnościowa niewydolność nerek, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, dna moczanowa, furosemid, glibenklamid, glikozyd naparstnicy, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, indometacyna, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor reniny, karbenoksolon, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, kwas moczowy, kwasica mleczanowa, lek beta-adrenolityczny, lek cytotoksyczny, lek prokinetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zwiotczający mięśnie szkieletowe, leki przeciwnadciśnieniowe, lit w surowicy, metylodopa, motoryka przewodu pokarmowego, nadczynność przytarczyc, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nowotwór złośliwy, ostra niewydolność nerek, penicylina G, perystaltyka przewodu pokarmowego, probenecyd, reakcja nadwrażliwości, ryfampicyna, rytonawir, środek kontrastujący zawierający jod, sulfinpirazon, supresja szpiku kostnego, torsades de pointes, transporter wychwytu wątrobowego, transporter wyrzutu wątrobowego, tubokuraryna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, warfaryna, zaburzenie rytmu serca, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Interakcje leku – Nolicin 400 mg

Norfloksacyna, jako inhibitor enzymu CYP1A2, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie stężeń teofiliny i cyklosporyny, gdyż ich poziomy w surowicy mogą ulec znacznemu zwiększeniu, co wymaga dostosowania dawek. Ponadto, norfloksacyna nasila działanie przeciwzakrzepowe warfaryny i jej pochodnych, co wymaga regularnej kontroli czasu protrombinowego. Wchłanianie norfloksacyny jest obniżone przez produkty mleczne, suplementy mineralne (żelazo, cynk, magnez, glin) oraz leki zobojętniające, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między ich podaniem. Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami zwiększa ryzyko zapalenia lub naderwania ścięgien, a z glibenklamidem nasila działanie hipoglikemizujące, co wymaga kontroli glikemii.
cyklosporyna, CYP1A2, czas protrombinowy, dydanozyna, działanie hipoglikemizujące, działanie niepożądane, działanie przeciwzakrzepowe, farmakokinetyka, fenbufen, glibenklamid, kofeina, kortykosteroid, krzepliwość krwi, lek hipoglikemizujący, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, makrolid, metabolizm lekowy, metabolizm wątrobowy, neurotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nitrofurantoina, norfloksacyna, próg drgawkowy, środek przeciwbólowy, stężenie glukozy, stężenie leku w surowicy, sukralfat, suplement mineralny, teofilina, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zapalenie ścięgna
Leksykon substancji czynnych
Linagliptyna – Interakcje

Linagliptyna wykazuje niski potencjał do wywoływania klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych, będąc słabym inhibitorem kompetycyjnym CYP3A4 oraz słabym do umiarkowanego inhibitorem mechanizmu działania tego izoenzymu, bez wpływu na inne CYP i bez indukcji enzymów. Jest substratem glikoproteiny P (P-gp) z minimalnym hamowaniem transportu digoksyny. Najważniejszą klinicznie interakcją jest znaczące zmniejszenie ekspozycji linagliptyny (AUC o 39,6% i Cmax o 43,8%) oraz redukcja hamowania DPP-4 o około 30% podczas jednoczesnego stosowania z ryfampicyną – silnym induktorem P-gp i CYP3A4, co może obniżyć skuteczność terapeutyczną. W przypadku rytonawiru – inhibitora P-gp i CYP3A4 – obserwowano dwukrotne zwiększenie AUC i trzykrotne Cmax linagliptyny oraz 4-5-krotne zwiększenie stężenia frakcji niezwiązanej, jednak bez klinicznie istotnej kumulacji, co nie wymaga modyfikacji dawki. Brak istotnych interakcji stwierdzono także z metforminą (850 mg TID), glibenklamidem (1,75 mg), digoksyną, warfaryną, symwastatyną (40 mg) oraz doustnymi środkami antykoncepcyjnymi (lewonorgestrel, etynyloestradiol).
digoksyna, farmakodynamika linagliptyny, glibenklamid, glikoproteina p, glukoneogeneza wątrobowa, hamowanie DPP-4, hipoglikemia, induktor glikoproteiny P, induktor P-gp, inhibitor CYP2C9, inhibitor glikoproteiny p, izoenzym CYP3A4, metabolizm warfaryny, monitorowanie glikemii, niedocukrzenie, parametr farmakokinetyczny, pochodna sulfonylomocznika, ryfampicyna, rytonawir, substrat CYP3A4, substrat glikoproteiny P, symwastatyna, transporter kationów organicznych, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Moxifloxacin Aurovitas 400 mg

Moksyfloksacyna, jako fluorochinolon, wykazuje istotne klinicznie interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, zwłaszcza związane z wydłużeniem odstępu QT w EKG. Jednoczesne stosowanie z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia (chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid), klasy III (amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid), lekami przeciwpsychotycznymi (fenotiazyny, pimozyd, sertindol, haloperydol, sultopryd), trójcyklicznymi lekami przeciwdepresyjnymi, wybranymi antybiotykami (sakwinawir, sparfloksacyna, erytromycyna i.v., pentamidyna, halofantryna) oraz starszej generacji lekami przeciwhistaminowymi (terfenadyna, astemizol, mizolastyna) jest przeciwwskazane ze względu na wysokie ryzyko torsade de pointes i innych groźnych zaburzeń rytmu serca. Dodatkowo, hipokaliemia indukowana przez diuretyki pętlowe i tiazydowe, leki przeczyszczające, kortykosteroidy czy amfoterycynę B zwiększa ryzyko wydłużenia QT, co wymaga monitorowania elektrolitów. Ostrożność wskazana jest także przy jednoczesnym stosowaniu leków wywołujących bradykardię (beta-blokery, diltiazem, werapamil, digoksyna), które mogą potęgować ryzyko arytmii.
bradykardia, chelatacja, cyklosporyna, cytochrom P-450, digoksyna, diuretyk pętlowy i tiazydowy, dna moczanowa, doustny antykoagulant, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie hepatotoksyczne, fluorochinolon, glibenklamid, hiperurykemia, hipoglikemia, hipokaliemia, itrakonazol, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, moksyfloksacyna, morfina, odstęp QT, POChP, probenecyd, ranitydyna, środek zobojętniający sok żołądkowy, sukralfat, teofilina, torsade de pointes, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, wapń, węgiel aktywowany, wskaźnik INR
Leksykon substancji czynnych
Kandesartan cyleksetyl – Interakcje

Kandesartan cyleksetyl, jako antagonista receptora angiotensyny II (AIIRA), wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie w terapii nadciśnienia tętniczego. Brak istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych z lekami takimi jak hydrochlorotiazyd, warfaryna, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, glibenklamid, nifedypina i enalapryl pozwala na ich bezpieczne łączne stosowanie. Jednakże, jednoczesne podawanie kandesartanu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, suplementami potasu czy innymi produktami zwiększającymi stężenie potasu (np. heparyna, kotrimoksazol) wymaga ścisłego monitorowania poziomu potasu w surowicy ze względu na ryzyko hiperkaliemii. Ponadto, stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), w tym inhibitorów COX-2 i kwasu acetylosalicylowego w dawce >3 g/dobę, może osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe kandesartanu oraz zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek i hiperkaliemii, szczególnie u pacjentów z istniejącą dysfunkcją nerek i osób w podeszłym wieku.
AIIRA, aliskiren, amifostyna, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, baklofen, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, enalapryl, etynyloestradiol, glibenklamid, glikozyd naparstnicy, heparyna, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, insulina, interakcja farmakokinetyczna, kandesartan cyleksetyl, kotrimoksazol, kwas acetylosalicylowy, kwasica mleczanowa, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, lewonorgestrel, metformina, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nifedypina, ostra niewydolność nerek, tiazydowy lek moczopędny, tolerancja glukozy, torsades de pointes, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Qsiva 7,5 mg + 46 mg

Produkt leczniczy Qsiva, zawierający fenterminę i topiramat, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Topiramat indukuje enzym CYP3A4, co może obniżać ekspozycję substratów o wąskim indeksie terapeutycznym (np. alfentanyl, cyklosporyna, fentanyl), wymagając monitorowania efektu terapeutycznego. Ponadto topiramat hamuje CYP2C19 in vitro, potencjalnie wpływając na metabolizm leków takich jak diazepam czy omeprazol, choć brak potwierdzenia in vivo. Leki przeciwpadaczkowe fenytoina i karbamazepina obniżają stężenie topiramatu, co może wymagać stopniowej korekty dawki Qsiva. Jednoczesne stosowanie hydrochlorotiazydu zwiększa Cmax i AUC topiramatu odpowiednio o 27% i 29%, a dziurawiec zwyczajny obniża jego stężenie, co może osłabiać skuteczność terapii. W przypadku doustnych środków antykoncepcyjnych zawierających 35 µg etynyloestradiolu i 1 mg noretysteronu u otyłych pacjentek, Qsiva zmniejsza ekspozycję na etynyloestradiol o 16% i zwiększa na noretysteron o 22%, co wymaga rozważenia dodatkowych metod antykoncepcji.
3-cis-hydroksygliburyd, 4-trans-hydroksygliburyd, AUC, Cmax, cukrzyca typu 2, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, dziurawiec zwyczajny, encefalopatia, fentermina i topiramat, fenytoina i karbamazepina, glibenklamid, hamowanie CYP2C19, hiperamonemia, hipokaliemia, hipotermia, hormonalny środek antykoncepcyjny, hydrochlorotiazyd, inhibitor anhydrazy węglanowej, inhibitor monoaminooksydazy, kamica nerkowa, kwas walproinowy, kwasica metaboliczna, lek moczopędny nieoszczędzający potasu, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpadaczkowy, lit, metformina, pioglitazon, sitagliptyna, substrat CYP3A4, topiramat, wąski indeks terapeutyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Sertraline Medreg 50 mg

Sertralina wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie sertraliny z inhibitorami MAO (zarówno nieodwracalnymi, np. selegilina, jak i odwracalnymi, np. moklobemid), ze względu na ryzyko zagrażającego życiu zespołu serotoninowego. Również pimozyd jest przeciwwskazany z powodu wzrostu jego stężenia o około 35% i ryzyka zaburzeń rytmu serca. Szczególną ostrożność należy zachować przy łączeniu sertraliny z innymi lekami serotoninergicznymi (opioidy, tryptany), lekami wydłużającymi odstęp QT oraz lekami wpływającymi na czynność płytek krwi (NLPZ, ASA, tyklopidyna). Zaleca się monitorowanie czasu protrombinowego podczas terapii sertraliną i warfaryną oraz stężenia fenytoiny przy jednoczesnym stosowaniu tych leków. Spożywanie alkoholu jest odradzane ze względu na potencjalne nasilenie działania depresyjnego na OUN i ryzyko działań niepożądanych.
alprazolam, aprepitant, cholinoesteraza, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4, czas protrombinowy, dezypramina, diazepam, diltiazem, erytromycyna, farmakokinetyka litu, fenobarbital, fentanyl, flekainid, flukonazol, fluoksetyna, fluwoksamina, glibenklamid, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, linezolid, metabolizm fenytoiny, moklobemid, nefazodon, nieodwracalny inhibitor MAO, omeprazol, pantoprazol, pimozyd, pozakonazol, propafenon, rabeprazol, ryfampicyna, sertralina, sumatryptan, telitromycyna, terfenadyna, tolbutamid, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, werapamil, worykonazol, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Vincetan Forte 10 mg

Winpocetyna, substancja czynna leku Vincetan Forte, wykazuje ograniczoną liczbę istotnych interakcji farmakologicznych, jednak ze względu na jej wpływ na układ naczyniowy i ośrodkowy układ nerwowy, konieczne jest zachowanie ostrożności podczas terapii skojarzonej. Szczególnie istotne jest monitorowanie ciśnienia tętniczego u pacjentów stosujących winpocetynę wraz z lekami hipotensyjnymi, zwłaszcza α-metylodopą, gdzie obserwowano nasilenie działania hipotensyjnego. Zaleca się również ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków działających na OUN, przeciwarytmicznych oraz przeciwzakrzepowych (np. acenokumarol), ze względu na potencjalne ryzyko wzajemnych interakcji neurotropowych, kardiologicznych oraz nasilenia działania przeciwzakrzepowego. W badaniach klinicznych nie wykazano istotnych interakcji z beta-adrenolitykami (kloranolol, pindolol), lekami moczopędnymi (klopamid, hydrochlorotiazyd), glibenklamidem oraz digoksyną.
acenokumarol, beta-adrenolityk, ciśnienie tętnicze krwi, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, działanie przeciwzakrzepowe, efekt hipotensyjny, glibenklamid, glikozyd nasercowy, hydrochlorotiazyd, klopamid, kloranolol, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lek neurotropowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, ośrodkowy układ nerwowy, parametr krzepnięcia, pindolol, przepływ mózgowy, rozszerzenie naczyń krwionośnych, terapia skojarzona, winpocetyna, α-metylodopa
Leksykon substancji czynnych
Pantoprazol – Interakcje

Pantoprazol, jako silny i długotrwały inhibitor pompy protonowej, znacząco obniża wydzielanie kwasu solnego w żołądku, co wpływa na biodostępność leków zależnych od kwaśnego pH. Szczególnie istotne są interakcje z azolami przeciwgrzybiczymi (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol), inhibitorami proteazy HIV (atazanawir, nelfinawir) oraz erlotynibem, gdzie podwyższone pH żołądka prowadzi do zmniejszenia wchłaniania i skuteczności terapii. W przypadku inhibitorów proteazy HIV zaleca się ograniczenie dawki pantoprazolu do 20 mg/dobę oraz ścisłe monitorowanie wiremii i ewentualne dostosowanie dawki leku przeciwwirusowego. Ponadto, pantoprazol może zwiększać wartości INR i wydłużać czas protrombinowy u pacjentów stosujących warfarynę lub fenprokumon, co wymaga regularnego monitorowania parametrów krzepnięcia.
amoksycylina, atazanawir, azol przeciwgrzybiczny, biodostępność leku, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, diazepam, digoksyna, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, erlotynib, etynyloestradiol, fenprokumon, fluwoksamina, glibenklamid, induktor enzymu, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, INR, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas solny, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, lewonorgestrel, metabolizm wątrobowy, metotreksat, metronidazol, monitorowanie stanu klinicznego, nelfinawir, nieprawidłowe krwawienie, nifedypina, P-glikoproteina, pH żołądka, pochodna kumaryny, pozakonazol, ryfampicyna, tetrahydrokannabinol, warfaryna
Leksykon substancji czynnych
Werapamil – Interakcje

Werapamil, jako inhibitor CYP3A4 i glikoproteiny P (P-gp), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z lekami metabolizowanymi przez te szlaki. Istotne klinicznie jest zwiększenie stężeń beta-adrenolityków (metoprolol: ↑AUC o 32,5%, ↑Cmax o 41%; propranolol: ↑AUC o 65%, ↑Cmax o 94%), glikozydów nasercowych (digoksyna: ↑AUC o 50%, ↑Cmax o 44%; digitoksyna: ↓klirens o 27%), leków przeciwarytmicznych (chinidyna: ↓klirens o 35%), oraz leków przeciwzakrzepowych, zwłaszcza dabigatranu (↑Cmax do 180%, ↑AUC do 150%) i innych DOACs, co wymaga ścisłego monitorowania i często zmniejszenia dawek. Werapamil znacząco zwiększa także ekspozycję leków immunosupresyjnych (cyklosporyna: ↑AUC o 45%; ewerolimus: ↑AUC 3,5-krotnie; syrolimus: ↑AUC 2,2-krotnie), co wymaga dostosowania dawkowania i monitorowania stężeń. Ponadto, interakcje z inhibitorami CYP3A4 (np. makrolidy, rytonawir) oraz induktorami (ryfampicyna) mogą odpowiednio zwiększać lub zmniejszać stężenia werapamilu, wpływając na jego skuteczność i bezpieczeństwo terapii.
almotryptan, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atorwastatyna, beta-adrenolityk, buspiron, cyklosporyna, cytochrom P450, dabigatran, dławica piersiowa, doksorubicyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, ewerolimus, fenobarbital, fenytoina, glibenklamid, glikoproteina p, glikozyd nasercowy, imipramina, inhibitor CYP3A4, inhibitor reduktazy HMG-CoA, iwabradyna, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, kardiomiopatia przerostowa, klarytromycyna, kolchicyna, lek alfa-adrenolityczny, lek blokujący przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, lowastatyna, metformina, midazolam, neurotoksyczność, niedociśnienie ortostatyczne, ryfampicyna, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, telitromycyna, teofilina
Leksykon leków
Interakcje leku – Bosentan Sandoz GmbH 125 mg

Bozentan jest induktorem izoenzymów CYP2C9, CYP3A4 oraz prawdopodobnie CYP2C19, co prowadzi do zmniejszenia stężenia w osoczu leków metabolizowanych przez te enzymy, wymagając często dostosowania ich dawkowania. Metabolizm bozentanu odbywa się głównie przez CYP2C9 i CYP3A4, a hamowanie tych enzymów, np. przez flukonazol lub ketokonazol, może znacząco zwiększyć jego stężenie w osoczu (np. ketokonazol podwaja stężenie bozentanu). Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie bozentanu z cyklosporyną A, które powoduje wzrost stężenia bozentanu nawet 30-krotnie początkowo i 3-4-krotnie w stanie stacjonarnym, co jest przeciwwskazane. Podobne ryzyko dotyczy takrolimusu i syrolimusu, gdzie zaleca się ścisłe monitorowanie. Indukcja enzymów przez bozentan obniża stężenia leków takich jak glibenklamid (o 40%), warfaryna (S-warfaryna o 29%, R-warfaryna o 38%), symwastatyna (o 34%) oraz tadalafil (ekspozycja o 42%), co może wymagać korekty dawkowania i monitorowania efektów terapeutycznych.
aminotransferazy, beta-hydroksykwas, bozentan, cyklosporyna A, digoksyna, epoprostenol, etynyloestradiol, flukonazol, glibenklamid, glikoproteina p, hepatotoksyczność, hormonalny środek antykoncepcyjny, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP2C9, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor proteazy, itrakonazol, izoenzymy cytochromu P450, ketokonazol, lopinawir z rytonawirem, międzynarodowy wskaźnik znormalizowany, newirapina, noretysteron, ryfampicyna, rytonawir, syldenafil, symwastatyna, syrolimus, tadalafil, takrolimus, tętnicze nadciśnienie płucne, warfaryna, wolny metabolizer, worykonazol
Leksykon leków
Przeciwwskazania – GlimeHexal 4 4 mg

Glimepiryd w dawce 4 mg (GlimeHexal 4) jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z cukrzycą typu 1, ostrymi powikłaniami cukrzycy takimi jak śpiączka cukrzycowa i kwasica ketonowa, a także u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek i wątroby ze względu na ryzyko kumulacji leku i hipoglikemii. Przeciwwskazaniem jest także nadwrażliwość na glimepiryd, inne pochodne sulfonylomocznika lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (261,9 mg/tabletkę), co wyklucza stosowanie u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. W tych przypadkach zalecana jest insulinoterapia lub alternatywne leki przeciwcukrzycowe.
beta-adrenolityk, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca typu 1, diuretyk tiazydowy, działanie hipoglikemizujące, glibenklamid, gliklazyd, glikokortykosteroid, glimepiryd, hipoglikemia, insulinoterapia, komórka beta trzustki, kontrola glikemii, kwasica ketonowa, laktoza jednowodna, lek przeciwcukrzycowy, nadwrażliwość, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, pochodna sulfonylomocznika, śpiączka cukrzycowa, stres metaboliczny, sulfonamid, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Interakcje leku – Pantoprazole Eugia 40 mg

Pantoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, znacząco podnosi pH żołądka, co może prowadzić do istotnych interakcji farmakokinetycznych, zwłaszcza z lekami wymagającymi kwaśnego środowiska do prawidłowego wchłaniania. Do grup leków o wysokim ryzyku interakcji należą azole przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol), erlotynib oraz inhibitory proteazy HIV (szczególnie atazanawir), których biodostępność ulega znacznemu zmniejszeniu. W przypadku inhibitorów proteazy HIV zaleca się ograniczenie dawki pantoprazolu do 20 mg/dobę oraz ścisłe monitorowanie stanu klinicznego pacjenta. Ponadto, jednoczesne stosowanie pantoprazolu z pochodnymi kumaryny (warfaryna, fenprokumon) wymaga monitorowania wskaźnika INR i czasu protrombinowego ze względu na ryzyko zwiększenia krzepliwości i poważnych krwawień. Wysokie dawki metotreksatu (≥300 mg) stosowane w leczeniu chorób nowotworowych i łuszczycy mogą wykazywać zwiększone stężenia w osoczu podczas terapii pantoprazolem, co wymaga rozważenia czasowego odstawienia inhibitora pompy protonowej w celu uniknięcia toksyczności.
amoksycylina, atazanawir, azol przeciwgrzybiczny, biodostępność, choroba refluksowa przełyku, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P-450, czas protrombinowy, demetylacja, diazepam, digoksyna, diklofenak, dziurawiec zwyczajny, erlotynib, fenprokumon, fluwoksamina, glibenklamid, induktor CYP2C19, inhibitor CYP2C19, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, INR, interakcja lekowa, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kofeina, lewonorgestrel i etynyloestradiol, metoprolol, metotreksat, metronidazol, naproksen, nifedypina, owrzodzenie, P-glikoproteina, pantoprazol, pH żołądka, piroksykam, pochodna kumaryny, pozakonazol, ryfampicyna, środek zobojętniający, teofilina, warfaryna, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Vardenafil Aristo 10 mg

Wardenafil, metabolizowany głównie przez izoformę CYP3A4 oraz częściowo przez CYP3A5 i CYP2C, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na te enzymy. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak indynawir (800 mg TID), rytonawir (600 mg BID), ketokonazol (200 mg) oraz prawdopodobnie itrakonazol, powodują znaczące zwiększenie stężenia wardenafilu w osoczu (Cmax wzrasta 4-16-krotnie, AUC 10-49-krotnie), co może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych. Szczególnie rytonawir wydłuża okres półtrwania wardenafilu do 25,7 godziny. Z tego względu jednoczesne stosowanie tych leków jest przeciwwskazane, zwłaszcza u mężczyzn powyżej 75 lat. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, takie jak erytromycyna (500 mg TID) i klarytromycyna, również zwiększają ekspozycję na wardenafil (Cmax 3-4-krotnie, AUC 4-krotnie), co może wymagać dostosowania dawki. Inne substancje, takie jak cymetydyna, ranitydyna, digoksyna, warfaryna, glibenklamid czy alkohol (przy stężeniu 73 mg/dl), nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę wardenafilu.
alfuzosyna, alkohol etylowy, cymetydyna, CYP3A4, cytochrom P-450, digoksyna, dipirydamol, działanie hipotensyjne, erytromycyna, glibenklamid, indynawir, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, lek alfa-adrenolityczny, lek zobojętniający, metformina, niedociśnienie ortostatyczne, nifedypina, nikorandyl, nitrogliceryna, obniżenie ciśnienia tętniczego, okres półtrwania, pochodna sulfonylomocznika, ranitydyna, riocyguat, rytonawir, sok grejpfrutowy, tamsulozyna, teofilina, terazosyna, wardenafil, warfaryna, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu
Leksykon substancji czynnych
Topiramat – Interakcje

Topiramat wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, co ma istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów stosujących politerapię. Współpodawanie topiramatu z lekami przeciwpadaczkowymi takimi jak fenytoina i karbamazepina powoduje zmniejszenie stężenia topiramatu w osoczu, co wymaga dostosowania dawki. Topiramat może natomiast zwiększać stężenie fenytoiny u niektórych pacjentów, co wiąże się z koniecznością monitorowania jej poziomu. Nie obserwuje się istotnych zmian stężeń lamotryginy i kwasu walproinowego podczas terapii skojarzonej. Topiramat jest inhibitorem CYP2C19, co wpływa na metabolizm leków takich jak diazepam czy omeprazol. Jednoczesne stosowanie z kwasem walproinowym może prowadzić do hiperamonemii i encefalopatii, a także hipotermii (<35°C). W przypadku doustnych środków antykoncepcyjnych zawierających 35 µg etynyloestradiolu, dawki topiramatu ≥200 mg/dobę powodują zmniejszenie ekspozycji na estrogen o 18-30%, co może obniżać skuteczność antykoncepcji i zwiększać ryzyko krwawień międzymiesiączkowych.
AUC, CYP 2C19, diazepam, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, działanie sedatywne, encefalopatia, etynyloestradiol, farmakokinetyka topiramatu, fenobarbital, fenytoina, glibenklamid, hiperamonemia, hipotermia, hydrochlorotiazyd, inhibitor enzymu, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kamica nerkowa, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, metformina, monoterapia, noretyndron, OUN, pioglitazon, politerapia, prymidon, rysperydon, stan stacjonarny, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Valsacor 320 mg tabletki powlekane 320 mg

Walsartan, jako antagonista receptora angiotensyny II (ARB), wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie kliniczne. Szczególnie niezalecane jest łączenie walsartanu z innymi lekami blokującymi układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), takimi jak inhibitory ACE czy aliskiren, ze względu na ryzyko niedociśnienia tętniczego, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Walsartan może również zwiększać stężenie litu w surowicy, co wymaga ścisłego monitorowania, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu diuretyków oszczędzających potas lub suplementów potasu, które dodatkowo potęgują ryzyko hiperkaliemii. Równoczesne podawanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), w tym selektywnych inhibitorów COX-2 oraz aspiryny w dawkach >3 g/dobę, może osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu i pogarszać funkcję nerek, co wymaga monitorowania funkcji nerek i odpowiedniego nawodnienia pacjenta.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, atenolol, beta-adrenolityk, białko transportujące, bloker kanałów wapniowych, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, działanie hipotensyjne, eplerenon, furosemid, glibenklamid, hemodynamika wewnątrznerkowa, hiperkaliemia, hipotonia ortostatyczna, hydrochlorotiazyd, indometacyna, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaliemia, kwas acetylosalicylowy, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nośnik wypływu MRP2, ostra niewydolność nerek, pochodna sulfonylomocznika, ryfampicyna, rytonawir, selektywny inhibitor COX-2, spironolakton, triamteren, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, warfaryna, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Pantopraz 20 mg 20 mg

Pantoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, znacząco podwyższa pH żołądka, co wpływa na biodostępność leków wymagających kwaśnego środowiska do prawidłowego wchłaniania. Szczególnie istotne są interakcje z azolami przeciwgrzybiczymi (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol) oraz lekami antyretrowirusowymi, takimi jak atazanawir, gdzie zmniejszenie biodostępności może prowadzić do obniżenia skuteczności terapii. W przypadku erlotynibu również obserwuje się obniżoną absorpcję. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania pantoprazolu z atazanawirem oraz monitorowanie skuteczności terapii przy stosowaniu azoli i erlotynibu, a w razie konieczności rozważenie alternatywnych schematów leczenia. Ponadto, pomimo braku istotnych interakcji farmakokinetycznych z pochodnymi kumaryny (fenprokumon, warfaryna), obserwowano pojedyncze przypadki zmian INR, co wymaga monitorowania czasu protrombinowego zwłaszcza przy rozpoczynaniu, kończeniu lub nieregularnym stosowaniu pantoprazolu.
alkohol etylowy, atazanawir, azol przeciwgrzybiczny, beta-bloker, biodostępność leku, choroba refluksowa, choroba wrzodowa, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, diazepam, digoksyna, diklofenak, erlotynib, etanol, etynyloestriadol, fenprokumon, glibenklamid, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, kofeina, lek antyretrowirusowy, lek przeciwzakrzepowy, lewonorgestrel, metabolizm etanolu, metabolizm wątrobowy, metoprolol, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nifedypina, P-glikoproteina, pantoprazol, pH żołądka, piroksykam, pozakonazol, refluks żołądkowo-przełykowy, środek zobojętniający, teofilina, terapia HIV, warfaryna, wartość INR
Leksykon leków
Interakcje leku – Kandesar 16 mg

Kandesartan cyleksetylu, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, wykazuje brak istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych z lekami takimi jak hydrochlorotiazyd, warfaryna, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne (etynyloestradiol, lewonorgestrel), glibenklamid, nifedypina oraz enalapryl. Jednakże, szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hiperkaliemii przy jednoczesnym stosowaniu kandesartanu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (spironolakton, eplerenon, triamteren, amiloryd), suplementami potasu, zamiennikami soli zawierającymi potas oraz heparyną, co wymaga regularnego monitorowania stężenia potasu w surowicy. Ponadto, kojarzenie kandesartanu z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), w tym selektywnymi inhibitorami COX-2 i kwasem acetylosalicylowym w dawce >3 g/dobę, może prowadzić do pogorszenia czynności nerek, wzrostu stężenia potasu oraz osłabienia działania przeciwnadciśnieniowego, szczególnie u pacjentów z istniejącą dysfunkcją nerek i osób w podeszłym wieku.
amiloryd, antagonista wapnia, badanie farmakokinetyczne, digoksyna, diuretyk tiazydowy, doustny środek antykoncepcyjny, działanie hipotensyjne, enalapryl, eplerenon, glibenklamid, heparyna, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodinamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, kandesartan cyleksetylu, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, nieselektywny NLPZ, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nifedypina, ostra niewydolność nerek, pochodna sulfonylomocznika, preparat litu, preparat potasu, selektywny inhibitor COX-2, spironolakton, stężenie potasu w surowicy, toksyczność litu, triamteren, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie rytmu serca, zamiennik soli kuchennej
Leksykon substancji czynnych
Kabazytaksel – Interakcje

Kabazytaksel jest metabolizowany głównie przez enzym CYP3A (80–90%), co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę), zmniejszają klirens kabazytakselu o 20% i zwiększają AUC o 25%, co może nasilać toksyczność, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane. Umiarkowany inhibitor CYP3A, aprepitant, nie wpływa istotnie na klirens. Silne induktory CYP3A (np. ryfampicyna 600 mg/dobę) zwiększają klirens o 21% i zmniejszają AUC o 17%, potencjalnie obniżając skuteczność terapii, co również wymaga unikania kojarzenia. Kabazytaksel hamuje transportery OATP1B1, co może zwiększać stężenia substratów takich jak statyny, walsartan czy repaglinid; zaleca się zachowanie 12-godzinnego odstępu przed infuzją i 3-godzinnego po infuzji.
atorwastatyna, AUC, barbituran, benzodiazepina, cefalosporyna, chlorpropamid, dehydrogenaza alkoholowa, depresja oddechowa, disulfiram, działanie sedatywne, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP3A, farmakokinetyka kabazytakselu, fenobarbital, fenytoina, glibenklamid, immunosupresja, induktor CYP3A, inhibitor CYP3A, itrakonazol, kabazytaksel, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens kabazytakselu, leczenie onkologiczne, lek opioidowy, lek przeciwhistaminowy, metronidazol, OATP1B1, pochodna sulfonylomocznika, reakcja disulfiramopodobna, repaglinid, rozuwastatyna, ryfampicyna, silny inhibitor CYP3A, simwastatyna, statyna, substrat OATP1B1, szczepionka żywa atenuowana, tinidazol, walsartan
Leksykon leków
Interakcje leku – Floxitrat 400 mg

Moksyfloksacyna, składnik leku Floxitrat 400 mg, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, z których najistotniejsze dotyczą addycyjnego wydłużenia odstępu QT, co zwiększa ryzyko torsade de pointes i innych groźnych zaburzeń rytmu serca. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie moksyfloksacyny z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA i III, lekami przeciwpsychotycznymi, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, wybranymi antybiotykami (np. erytromycyna i.v.), lekami przeciwmalarycznymi oraz niektórymi lekami przeciwhistaminowymi i innymi (np. cyzapryd, winkamina i.v.). Dodatkowo, należy zachować ostrożność u pacjentów przyjmujących leki obniżające stężenie potasu (diuretyki pętlowe i tiazydowe, kortykosteroidy, amfoterycyna B) oraz leki wywołujące bradykardię, ze względu na zwiększone ryzyko zaburzeń rytmu. W przypadku preparatów zawierających dwu- i trójwartościowe kationy (magnez, glin, żelazo, cynk) zalecana jest 6-godzinna przerwa między podaniem a moksyfloksacyną, aby uniknąć zmniejszenia jej wchłaniania. Węgiel aktywowany obniża biodostępność moksyfloksacyny o ponad 80%, dlatego nie powinien być stosowany jednocześnie poza sytuacjami przedawkowania.
amfoterycyna B, amiodaron, astemizol, beprydyl, bradykardia, cefalosporyna, chinidyna, cyklosporyna, cytochrom P450, cyzapryd, difemanil, digoksyna, diuretyk pętlowy i tiazydowy, dofetylid, dydanozyna, dyzopiramid, erytromycyna, fluorochinolon, glibenklamid, halofantryna, haloperydol, hepatotoksyczność, hiperglikemia, hipokaliemia, hydrochinidyna, ibutylid, itrakonazol, kompleks chelatowy, kortykosteroid, kotrimoksazol, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwdrobnoustrojowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, makrolid, mizolastyna, moksyfloksacyna, pentamidyna, pimozyd, probenecyd, ranitydyna, sakwinawir, sertindol, sotalol, sparfloksacyna, sukralfat, teofilina, terfenadyna, tetracyklina, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wartość INR, węgiel aktywowany, winkamina, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Candezek Combi 16 mg + 5 mg

Preparat Candezek Combi, zawierający kandesartan cyleksetyl i amlodypinę, nie wykazuje istotnych interakcji farmakokinetycznych między swoimi składnikami, jednak brak jest specyficznych badań dotyczących interakcji tego złożonego leku. Należy zwrócić szczególną uwagę na potencjalne sumowanie efektów hipotensyjnych przy jednoczesnym stosowaniu innych leków przeciwnadciśnieniowych, co może prowadzić do nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego. Kandesartan może powodować hiperkaliemię w połączeniu z lekami oszczędzającymi potas (np. spironolakton, amiloryd), suplementami potasu oraz heparyną, dlatego wskazane jest regularne monitorowanie stężenia potasu w surowicy. Ponadto, jednoczesne stosowanie kandesartanu z litem zwiększa ryzyko toksyczności litu, co wymaga ścisłego monitorowania jego stężenia. Interakcje z NLPZ (w tym selektywnymi inhibitorami COX-2 i kwasem acetylosalicylowym w dawce >3 g/dobę) mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe i zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek oraz hiperkaliemii, szczególnie u osób starszych i z zaburzeniami nerek.
aliskiren, amifostyna, amiloryd, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, atorwastatyna, azolowy lek przeciwgrzybiczny, baklofen, cyklosporyna, dantrolen, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, efekt hipotensyjny, enalapryl, erytromycyna, ewerolimus, glibenklamid, heparyna, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinazy mTOR, inhibitor proteazy, kandesartan cyleksetyl, klarytromycyna, kortykosteroid ogólnoustrojowy, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, makrolid, nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nifedypina, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, ryfampicyna, selektywny inhibitor COX-2, spironolakton, stężenie litu w osoczu, stężenie potasu w surowicy, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, triamteren, warfaryna, werapamil, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Topamax 100 mg

Topiramat wykazuje złożone interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z lekami przeciwpadaczkowymi oraz innymi grupami leków. Nie wpływa istotnie na stężenia fenytoiny, karbamazepiny, kwasu walproinowego, fenobarbitalu i prymidonu, choć u niektórych pacjentów może zwiększać stężenie fenytoiny poprzez hamowanie CYP2C19, co wymaga monitorowania. Fenytoina i karbamazepina obniżają stężenie topiramatu, co może wymagać dostosowania dawki. W terapii skojarzonej z kwasem walproinowym istnieje ryzyko hiperamonemii i encefalopatii, a także hipotermii (temperatura <35°C). Topiramat wpływa także na metabolizm innych leków, m.in. zwiększa stężenie metforminy (Cmax o 18%, AUC o 25%) i propranololu (Cmax o 9-16%, AUC o 9-17%), zmniejsza ekspozycję na pioglitazon (AUC o 15%) i glibenklamid (AUC o 25%), a także obniża AUC digoksyny o 12%. W przypadku stosowania z warfaryną obserwuje się zmniejszenie PT/INR, co wymaga regularnej kontroli.
3-cis-hydroksygliburyd, 4-hydroksypropranolol, 4-trans-hydroksygliburyd, 9-hydroksyrysperydon, amitryptylina, czas protrombinowy, deacetylodiltiazem, digoksyna, dihydroergotamina, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, efekt farmakodynamiczny, efekt hipoglikemizujący, encefalopatia, enzym CYP2C19, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, flunaryzyna, glibenklamid, haloperydol, hiperamonemia, hipotermia, inhibitor CYP2C19, kamica nerkowa, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, metformina, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, N-demetylodiltiazem, noretyndron, parametr farmakokinetyczny, pioglitazon, pizotifen, propranolol, prymidon, rysperydon, stężenie fenytoiny, sumatryptan, warfaryna, wenlafaksyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Vardenafil Holsten 10 mg

Wardenafil, metabolizowany głównie przez CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z silnymi inhibitorami tego enzymu, takimi jak indynawir, rytonawir, ketokonazol i itrakonazol, prowadząc do wielokrotnego wzrostu AUC (od 10- do 49-krotnego) oraz Cmax (od 4- do 13-krotnego) wardenafilu, a także wydłużenia jego okresu półtrwania (np. do 25,7 h przy rytonawirze). Z tego względu jednoczesne stosowanie tych leków jest przeciwwskazane, szczególnie u mężczyzn powyżej 75 lat. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, takie jak erytromycyna i klarytromycyna, powodują 3-4-krotne zwiększenie ekspozycji na wardenafil, co może wymagać dostosowania dawki. Nie stwierdzono istotnego wpływu na farmakokinetykę wardenafilu przy stosowaniu leków takich jak cymetydyna, ranitydyna, digoksyna, warfaryna, glibenklamid, leki zobojętniające kwas solny, inhibitory ACE, beta-adrenolityki czy diuretyki.
alfuzosyna, antagonista receptora H2, azotan, cymetydyna, cytochrom P-450, digoksyna, działanie hipotensyjne, erytromycyna, farmakokinetyka wardenafilu, glibenklamid, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, izoforma CYP3A4, ketokonazol, klarytromycyna, klirens wardenafilu, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek blokujący receptory alfa-adrenergiczne, lek moczopędny, lek zobojętniający kwas solny, metabolizm wątrobowy, metformina, niedociśnienie ortostatyczne, nifedypina, nikorandyl, nitrogliceryna, okres półtrwania, pochodna sulfonylomocznika, ranitydyna, riocyguat, rytonawir, sok grapefruitowy, tamsulozyna, terazosyna, wardenafil, warfaryna