glibenklamid
Glibenklamid to doustny lek przeciwcukrzycowy z grupy pochodnych sulfonylomocznika drugiej generacji. Jego mechanizm działania polega na stymulacji wydzielania insuliny przez komórki beta trzustki poprzez blokowanie kanałów potasowych zależnych od ATP, co prowadzi do depolaryzacji błony komórkowej i uwolnienia insuliny.
Glibenklamid jest stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2, szczególnie u pacjentów z zachowaną częściową funkcją komórek beta trzustki. Wykazuje silne i długotrwałe działanie hipoglikemizujące, co pozwala na stosowanie go w jednej lub dwóch dawkach dobowych. Lek charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym i jest metabolizowany w wątrobie.
Najważniejszym działaniem niepożądanym glibenklamidu jest hipoglikemia, która może być szczególnie niebezpieczna u osób starszych oraz pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby. Inne możliwe działania niepożądane obejmują zaburzenia żołądkowo-jelitowe, reakcje skórne oraz rzadko występujące zaburzenia hematologiczne. Lek jest przeciwwskazany w cukrzycy typu 1, kwasicy ketonowej oraz u kobiet w ciąży.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Vicebrol BIO 5 mg
Winpocetyna, substancja czynna preparatu Vicebrol Bio, wykazuje ograniczoną liczbę istotnych klinicznie interakcji farmakologicznych. Badania nie wykazały znaczących interakcji z beta-adrenolitykami (chloranolol, pindolol), diuretykami (klopamid, hydrochlorotiazyd), digoksyną, acenokumarolem oraz glibenklamidem, co pozwala na standardowe monitorowanie kliniczne podczas terapii skojarzonej. Istotnym farmakodynamicznym efektem jest synergistyczne działanie winpocetyny z adenozyną, które może zwiększać efekt neuroprotekcyjny, co ma potencjalne zastosowanie u pacjentów po udarze mózgu lub z chorobami neurodegeneracyjnymi. Należy jednak zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z α-metylodopą ze względu na ryzyko nasilenia działania hipotensyjnego, co wymaga systematycznej kontroli ciśnienia tętniczego, aby zapobiec powikłaniom takim jak zawroty głowy czy omdlenia.
acenokumarol, adenozyna, agregacja płytek krwi, arytmia serca, beta-adrenolityk, ciśnienie tętnicze krwi, digoksyna, działanie hipotensyjne, działanie neuroprotekcyjne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie sedatywne, glibenklamid, hydrochlorotiazyd, klopamid, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, OUN, parametr krzepnięcia krwi, schorzenie neurodegeneracyjne, substancja czynna, układ przewodzący serca, winpocetyna, zawrót głowy, α-metylodopa - Leksykon leków
Interakcje leku – Tetracyclinum TZF 250 mg
Tetracyklina wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Substancje zawierające kationy dwu- i trójwartościowe (wapń, glin, magnez, żelazo) oraz węgiel aktywny i cholestyramina znacząco obniżają biodostępność tetracykliny poprzez tworzenie nierozpuszczalnych kompleksów chelatowych lub adsorpcję, co wymaga zachowania odstępu 2-3 godzin między podaniem. Tetracyklina nasila działanie przeciwzakrzepowe pochodnych kumaryny (np. warfaryny, acenokumarolu) oraz hipoglikemizujące pochodnych sulfonylomocznika (glibenklamid, gliklazyd), co wymaga monitorowania INR i glikemii oraz ewentualnej redukcji dawek. Ponadto, zwiększa nefrotoksyczność metoksyfluranu i innych leków nefrotoksycznych, a także toksyczność metotreksatu i cyklosporyny A, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub ścisłego monitorowania parametrów toksyczności i stężeń leków.
acenokumarol, antybiotyk bakteriobójczy, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk tetracyklinowy, antybiotykoterapia, badanie laboratoryjne, beta-laktam, cefalosporyna, cholestyramina, cyklosporyna A, doustny środek antykoncepcyjny, działanie hipoglikemizujące, glibenklamid, gliklazyd, hormon steroidowy, indukcja enzymów wątrobowych, katecholamina, kompleks chelatowy, krążenie wątrobowo-jelitowe, lek immunosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy pochodny kumaryny, metoksyfluran, metotreksat, nefrotoksyczność, oznaczenie glukozy, penicylina, pochodna kumaryny, pochodna sulfonylomocznika, teofilina, urobilinogen, warfaryna, węgiel aktywny - Leksykon leków
Interakcje leku – Proscar 5 mg
Finasteryd, substancja czynna Proscar (5 mg), wykazuje niski potencjał do istotnych klinicznie interakcji lekowych. Metabolizowany głównie przez cytochrom P450 3A4, nie wpływa znacząco na funkcjonowanie tego enzymu, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Inhibitory (np. ketokonazol, klarytromycyna) mogą teoretycznie zwiększać stężenie finasterydu, a induktory (np. rifampicyna, karbamazepina) je obniżać, jednak ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa finasterydu, zmiany te nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Badania kliniczne nie wykazały istotnych interakcji z lekami takimi jak propranolol, digoksyna, glibenklamid, warfaryna, teofilina czy fenazon, co potwierdza niski poziom ryzyka interakcyjnego.
antagonista witaminy K, antykoagulant, beta-bloker, choroba wieńcowa, cytochrom P450 2E1, cytochrom P450 3A4, dehydrogenaza alkoholowa, digoksyna, dziurawiec, erytromycyna, fenazon, fenytoina, finasteryd, glibenklamid, inhibitory cytochromu P450, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwgorączkowy, lek rozszerzający oskrzela, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, pochodne sulfonylomocznika, POChP, propranolol, Proscar, rifampicyna, teofilina, warfaryna, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia rytmu serca, zawroty głowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Ranloc 40 mg
Pantoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, znacząco podwyższa pH żołądka, co wpływa na farmakokinetykę leków wymagających kwaśnego środowiska do prawidłowego wchłaniania. Szczególnie istotne jest zmniejszenie biodostępności azoli przeciwgrzybiczych (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol), erlotynibu oraz inhibitorów proteazy HIV (zwłaszcza atazanawiru), co może obniżać skuteczność terapii. W przypadku inhibitorów proteazy HIV zaleca się ograniczenie dawki pantoprazolu do 20 mg/dobę oraz ścisłe monitorowanie miana wirusa. Ponadto, pantoprazol może zwiększać wartości INR i czas protrombinowy u pacjentów stosujących warfarynę lub fenprokumon, co wymaga regularnego monitorowania parametrów krzepnięcia. Wysokie dawki metotreksatu (np. 300 mg) w połączeniu z pantoprazolem mogą prowadzić do toksyczności, dlatego zaleca się czasowe odstawienie pantoprazolu podczas terapii metotreksatem.
amoksycylina, atazanawir, azol przeciwgrzybiczy, biodostępność, choroba wrzodowa żołądka, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, czas protrombinowy, diazepam, digoksyna, diklofenak, dwunastnica, dziurawiec zwyczajny, erlotynib, farmakokinetyka, fluwoksamina, glibenklamid, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, INR, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kofeina, kwas solny, metoprolol, metotreksat, metronidazol, naproksen, nifedypina, P-glikoproteina, piroksykam, pochodna kumaryny, pozakonazol, refluksowe zapalenie przełyku, ryfampicyna, teofilina, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Uronezyr 5 mg
Finasteryd, substancja czynna Uronezyru, wykazuje niski potencjał do klinicznie istotnych interakcji lekowych, mimo metabolizmu głównie przez CYP3A4. Inhibitory i induktory CYP3A4 mogą teoretycznie wpływać na stężenie finasterydu w osoczu, jednak z uwagi na szeroki margines bezpieczeństwa leku, nie wymaga to modyfikacji dawkowania. Badania kliniczne nie wykazały istotnych interakcji z lekami takimi jak propranolol, digoksyna, glibenklamid, warfaryna, teofilina czy fenazon, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa finasterydu w terapii skojarzonej. Szczególną uwagę należy zwrócić na terapię skojarzoną z doksazosyną, gdzie obserwowano zwiększoną częstość działań niepożądanych, takich jak astenia (16,8% vs. 7,1% placebo), niedociśnienie ortostatyczne (17,8% vs. 8%), zawroty głowy (23,2% vs. 8,1%) oraz zaburzenia wytrysku (14,1% vs. 2,3%).
5α-reduktaza, antagonista witaminy K, astenia, choroba obturacyjna płuc, cytochrom P450 3A4, digoksyna, dihydrotestosteron, doksazosyna, fenazon, finasteryd, glibenklamid, inhibitory cytochromu P450, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, pochodne sulfonylomocznika, propranolol, ryfampicyna, teofilina, warfaryna, zaburzenia wytrysku, zawroty głowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Atacand 16 mg
Kandesartan cyleksetylu, stosowany w preparacie Atacand, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne z lekami wpływającymi na gospodarkę potasową, takimi jak diuretyki oszczędzające potas, suplementy potasu, substytuty soli oraz heparyna, co może prowadzić do hiperkaliemii wymagającej monitorowania stężenia potasu w surowicy. Jednoczesne stosowanie z preparatami litu jest niezalecane ze względu na ryzyko odwracalnego wzrostu stężenia litu i nasilenia jego toksyczności. Interakcje z NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2 oraz kwasem acetylosalicylowym w dawce >3 g/dobę, mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe kandesartanu i zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek oraz hiperkaliemii, szczególnie u pacjentów z istniejącą dysfunkcją nerek i osób starszych. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) poprzez łączenie kandesartanu z inhibitorami ACE lub aliskirenem jest przeciwwskazana z powodu zwiększonego ryzyka niedociśnienia, hiperkaliemii i ostrej niewydolności nerek.
aliskiren, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, Atacand, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt hipotensyjny, enalapryl, eplerenon, etynyloestradiol, glibenklamid, heparyna, hiperkaliemia, hipotonia objawowa, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, kandesartan cyleksetylu, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lewonorgestrel, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nifedypina, omdlenie, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada RAAS, preparat litu, selektywny inhibitor COX-2, spironolakton, toksyczność litu, triamteren, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie świadomości, zawroty głowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Levalox 5 mg/ml
Lewofloksacyna (Levalox, 5 mg/ml, roztwór do infuzji) wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami, które mogą wpływać na jej skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Jednoczesne podawanie z teofiliną, NLPZ (np. fenbufenem) oraz lekami obniżającymi próg drgawkowy zwiększa ryzyko drgawek, przy czym fenbufen podnosi stężenie lewofloksacyny o około 13%. Probenecyd i cymetydyna zmniejszają klirens nerkowy lewofloksacyny odpowiednio o 34% i 24%, co może prowadzić do zwiększonej toksyczności, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek. Cyklosporyna wykazuje wydłużenie okresu półtrwania o 33%, co wymaga monitorowania stężenia leku, szczególnie u pacjentów po przeszczepach. Antagoniści witaminy K, tacy jak warfaryna, mogą powodować istotne zwiększenie PT/INR i ryzyko krwawień, a leki wydłużające odstęp QT (klasy IA i III, trójpierścieniowe antydepresanty, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne) zwiększają ryzyko zaburzeń rytmu serca, w tym torsade de pointes.
antagonista witaminy K, biodostępność, cyklosporyna, digoksyna, dysfagia, farmakoterapia, fluorochinolon, glibenklamid, hepatotoksyczność, inhibitor enzymu CYP1A2, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, lewofloksacyna, makrolid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ośrodkowy układ nerwowy, parametry krzepnięcia krwi, probenecyd, próg drgawkowy, ranitydyna, teofilina, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie rytmu serca, zapis EKG - Leksykon leków
Interakcje leku – Karbis 16 mg
Produkt leczniczy Karbis, zawierający kandesartan cyleksetylu, wykazuje brak klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych z lekami takimi jak hydrochlorotiazyd, warfaryna, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, glibenklamid, nifedypina oraz enarapryl. Jednakże, istotne interakcje farmakodynamiczne występują przy jednoczesnym stosowaniu z lekami wpływającymi na gospodarkę potasową, w tym diuretykami oszczędzającymi potas (spironolakton, eplerenon, triamteren), suplementami potasu, substytutami soli zawierającymi potas oraz heparyną, co może prowadzić do hiperkaliemii. Zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu w surowicy krwi, szczególnie przy wysokim ryzyku. Ponadto, jednoczesne stosowanie z preparatami litu jest niezalecane ze względu na ryzyko zwiększenia stężenia litu i jego toksyczności, wymagając ścisłej kontroli poziomu litu w surowicy.
aliskiren, antagonista wapnia, bezpośredni inhibitor reniny, digoksyna, diuretyk tiazydowy, doustny środek antykoncepcyjny, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt wazodylatacyjny, eplerenon, glibenklamid, heparyna, hiperkaliemia, hipotonia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakokinetyczna, kandesartan cyleksetylu, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, nifedypina, pochodna sulfonylomocznika, podwójna blokada układu RAA, preparat litu, selektywny inhibitor COX-2, spironolakton, toksyczność litu, triamteren, układ RAA, warfaryna, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Carzap 8 mg
Kandesartan cyleksetyl, substancja czynna leku Carzap, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, szczególnie w kontekście jednoczesnego stosowania z innymi lekami wpływającymi na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA). Podwójna blokada układu RAA, np. poprzez łączenie kandesartanu z inhibitorami ACE, innymi antagonistami receptora angiotensyny II lub aliskirenem, znacząco zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Szczególną uwagę należy zwrócić na konieczność monitorowania stężenia potasu w surowicy podczas stosowania leków moczopędnych oszczędzających potas (np. spironolakton, eplerenon), suplementów potasu, substytutów soli zawierających potas oraz heparyny, ze względu na ryzyko hiperkaliemii. Ponadto, jednoczesne stosowanie kandesartanu z preparatami litu może prowadzić do przemijającego wzrostu stężenia litu i nasilenia jego toksyczności, co wymaga starannego monitorowania i jest generalnie niezalecane.
antagonista kanału wapniowego, antagonista układu RAA, digoksyna, diuretyk tiazydowy, doustny środek antykoncepcyjny, działanie hipotensyjne, działanie wazodylatacyjne, efekt przeciwnadciśnieniowy, enalapryl, eplerenon, glibenklamid, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, interakcja lekowa, kandesartan, kandesartan cyleksetyl, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nifedypina, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, selektywny inhibitor COX-2, spironolakton, toksyczność leku, upośledzona funkcja wątroby, warfaryna, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Candepres 8 mg
Kandesartan cileksetyl, substancja czynna preparatu Candepres, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Nie stwierdzono istotnych interakcji farmakokinetycznych z lekami takimi jak hydrochlorotiazyd, warfaryna, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, glibenklamid, nifedypina czy enalapryl. Jednakże szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hiperkaliemii przy jednoczesnym stosowaniu kandesartanu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (np. spironolakton, eplerenon, triamteren), suplementami potasu, zamiennikami soli zawierającymi potas oraz heparyną. Zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu w surowicy, aby zapobiec poważnym powikłaniom metabolicznym. Ponadto, kandesartan jako AIIRA wpływa na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), a podwójna blokada tego układu (np. w skojarzeniu z inhibitorami ACE, innymi AIIRA lub aliskirenem) wiąże się z wysokim ryzykiem niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek, co wymaga ścisłego monitorowania lub unikania takiego połączenia.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, antykoagulant, digoksyna, diuretyk tiazydowy, działanie hipotensyjne, działanie przeciwnadciśnieniowe, eplerenon, glibenklamid, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, kandesartan cyleksetylu, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, nadciśnienie tętnicze, nieselektywny NLPZ, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nifedypina, ostra niewydolność nerek, pochodna sulfonylomocznika, spironolakton, triamteren, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, zaburzenie afektywne dwubiegunowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Androster 5 mg
Finasteryd, substancja czynna preparatu Androster 5 mg, wykazuje niski potencjał do wywoływania klinicznie istotnych interakcji lekowych, mimo metabolizmu przez cytochrom P450 3A4. Badania kliniczne nie wykazały znaczących interakcji farmakokinetycznych ani farmakodynamicznych z lekami takimi jak propranolol, digoksyna, glibenklamid, warfaryna, teofilina czy fenazon. Również brak istotnych interakcji odnotowano przy jednoczesnym stosowaniu finasterydu z grupami leków: inhibitorami ACE (np. enalapryl, ramipryl), alfa-adrenolitykami (doksazosyna, tamsulosyna), beta-adrenolitykami, antagonistami kanału wapniowego (amlodypina, werapamil), azotanami, lekami moczopędnymi (hydrochlorotiazyd, furosemid), antagonistami receptora H2 (ranitydyna, famotydyna), inhibitorami reduktazy HMG-CoA (simwastatyna, atorwastatyna), NLPZ (paracetamol, kwas acetylosalicylowy), chinolonami (ciprofloksacyna, lewofloksacyna) oraz benzodiazepinami (diazepam, alprazolam).
alfa-adrenolityk, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora H2, azotan, benzodiazepina, beta-adrenolityk, BPH, charakterystyka produktu leczniczego, chinolon, choroba obturacyjna dróg oddechowych, choroba wieńcowa, choroba wrzodowa żołądka, cytochrom P450 3A4, dehydrogenaza alkoholowa, digoksyna, działanie niepożądane finasterydu, fenazon, finasteryd, glibenklamid, glikozyd nasercowy, indukcja enzymów wątrobowych, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor reduktazy HMG-CoA, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek bronchodylatacyjny, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, pochodna sulfonylomocznika, propranolol, ryfampicyna, teofilina, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Candepres 32 mg
Kandesartan cyleksetyl, substancja czynna preparatu Candepres, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne z lekami wpływającymi na gospodarkę potasową oraz układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA). Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (spironolakton, eplerenon, triamteren, amiloryd), suplementami potasu, zamiennikami soli zawierającymi potas oraz heparyną, co może prowadzić do hiperkaliemii wymagającej ścisłego monitorowania stężenia potasu w surowicy. Podwójna blokada układu RAA (np. kandesartan z inhibitorami ACE lub aliskirenem) znacząco zwiększa ryzyko niedociśnienia tętniczego, hiperkaliemii oraz upośledzenia czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek, co stanowi przeciwwskazanie lub silne ograniczenie stosowania takiego skojarzenia. Ponadto, stosowanie kandesartanu z litem może prowadzić do zwiększenia stężenia litu i jego toksyczności, dlatego wymaga ścisłej kontroli lub unikania takiego połączenia.
aliskiren, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, bloker kanału wapniowego, digoksyna, dławica piersiowa, doustny środek antykoncepcyjny, działanie przeciwnadciśnieniowe, enalapryl, eplerenon, glibenklamid, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja lekowa, kandesartan cyleksetyl, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nifedypina, ostra niewydolność nerek, selektywny inhibitor COX-2, spironolakton, triamteren, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Apo-Fina 5 mg
Finasteryd, substancja czynna leku Apo-Fina w dawce 5 mg, wykazuje niski potencjał do interakcji lekowych, co potwierdzają badania kliniczne obejmujące szerokie spektrum leków stosowanych u mężczyzn. Metabolizm finasterydu odbywa się głównie przez układ enzymatyczny cytochromu P450 3A4, jednak nie wpływa on istotnie na aktywność tego enzymu, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Potencjalne interakcje z inhibitorami (np. ketokonazol, itrakonazol) i induktorami (np. ryfampicyna, fenytoina) CYP3A4 mogą wpływać na stężenie finasterydu w osoczu, jednak ich znaczenie kliniczne jest oceniane jako niskie. W badaniach nie wykazano istotnych interakcji finasterydu z lekami takimi jak propranolol, digoksyna, glibenklamid, warfaryna, teofilina czy fenazon, co jest istotne ze względu na częste stosowanie tych substancji w populacji mężczyzn przyjmujących finasteryd.
antagonista witaminy K, beta-adrenolityk, choroba obturacyjna dróg oddechowych, choroba wieńcowa, cukrzyca typu 2, cytochrom P450 3A4, digoksyna, doustny antykoagulant, działanie przeciwzakrzepowe, farmakodynamika, farmakokinetyka, fenazon, fenytoina, finasteryd, glibenklamid, glikozyd nasercowy, induktor CYP3A4, indynawir, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450 3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, metyloksantyna, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, pochodna sulfonylomocznika, politerapia, propranolol, ryfampicyna, rytonawir, teofilina, warfaryna, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Karbicombi 16 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Karbicombi, zawierający kandesartan cyleksetylu i hydrochlorotiazyd, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Hydrochlorotiazyd może powodować zarówno hipokaliemię (w połączeniu z diuretykami kaliuretycznymi, amfoterycyną B, steroidami, ACTH), jak i hiperkaliemię (w połączeniu z lekami oszczędzającymi potas, suplementami potasu, kotrimoksazolem), co wymaga regularnego monitorowania stężenia potasu w surowicy. Hipokaliemia i hipomagnezemia zwiększają ryzyko kardiotoksyczności glikozydów naparstnicy oraz arytmii torsades de pointes przy stosowaniu leków przeciwarytmicznych klasy Ia i III oraz niektórych leków przeciwpsychotycznych. Jednoczesne stosowanie z litem jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko toksyczności litu. NLPZ mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe Karbicombi i zwiększać ryzyko ostrej niewydolności nerek, szczególnie u pacjentów z istniejącą dysfunkcją nerek, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego, czynności nerek oraz odpowiedniego nawodnienia.
adrenalina, aliskiren, amantadyna, amfoterycyna B, amifostyna, amina presyjna, antagonista receptora angiotensyny II, badanie farmakokinetyczne, baklofen, biodostępność, cholestyramina, cyklofosfamid, cyklosporyna, diazoksyd, digoksyna, diuretyk kaliuretyczny, dna moczanowa, doustny lek antykoncepcyjny, działanie hiperglikemizujące, działanie mielosupresyjne, działanie wazodilatacyjne, etynyloestradiol lewonorgestrel, glibenklamid, glikozyd naparstnicy, heparyna sodowa, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, insulina, kandesartan cyleksetylu, karbenoksolon, kolestypol, kotrimoksazol, kwas acetylosalicylowy, kwasica mleczanowa, lek beta-adrenolityczny, lek cytostatyczny, lek oszczędzający potas, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwpsychotyczny, metformina, metotreksat, morfologia krwi, neuroleptyk, niedepolaryzujący lek zwiotczający, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nifedypina, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, pochodna kwasu salicylowego, selektywny inhibitor COX-2, środek kontrastowy zawierający jod, stężenie potasu, stężenie wapnia w surowicy, tiazydowy lek moczopędny, tolerancja glukozy, torsades de pointes, tubokuraryna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, żywica jonowymienna - Leksykon leków
Interakcje leku – Casaro HCT 32 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Casaro HCT, zawierający kandesartan cyleksetylu i hydrochlorotiazyd, nie wykazuje klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych z warfaryną, digoksyną, doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, glibenklamidem oraz nifedypiną. Hydrochlorotiazyd może jednak powodować hipokaliemię, nasilającą się przy jednoczesnym stosowaniu innych leków powodujących utratę potasu (np. inne diuretyki tiazydowe, amfoterycyna B, steroidy, ACTH), co wymaga monitorowania stężenia potasu w surowicy. Z kolei leki zwiększające stężenie potasu (diuretyki oszczędzające potas, suplementy potasu, heparyna sodowa) mogą prowadzić do hiperkaliemii. Hipokaliemia i hipomagnezemia mogą nasilać kardiotoksyczność glikozydów naparstnicy oraz leków przeciwarytmicznych klasy Ia i III, a także preparatów wywołujących torsades de pointes, co wymaga szczególnej ostrożności i regularnego monitorowania elektrolitów. Jednoczesne stosowanie litu z Casaro HCT jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko toksyczności litu, a w przypadku konieczności stosowania należy ściśle kontrolować jego stężenie.
amfoterycyna B, antagonista receptora angiotensyny II, cholestyramina, cyklofosfamid, cyklosporyna, czynność nerek, digoksyna, dna moczanowa, glibenklamid, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hormon adrenokortykotropowy, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kandesartan cyleksetylu, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwpsychotyczny, metformina, metotreksat, mielosupresja, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nifedypina, ostra niewydolność nerek, torsade de pointes, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Interakcje leku – Casaro 8 mg
Kandesartan cyleksetyl, substancja czynna preparatu Casaro, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne z lekami wpływającymi na gospodarkę potasową, takimi jak diuretyki oszczędzające potas, suplementy potasu, substytuty soli zawierające potas oraz heparyna, co może prowadzić do hiperkaliemii wymagającej regularnego monitorowania stężenia potasu. Ponadto, jednoczesne stosowanie kandesartanu z preparatami litu może powodować wzrost stężenia litu w surowicy i nasilenie jego toksyczności, dlatego takie połączenie jest przeciwwskazane lub wymaga ścisłej kontroli. Szczególną ostrożność należy zachować przy kojarzeniu kandesartanu z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), w tym selektywnymi inhibitorami COX-2 oraz kwasem acetylosalicylowym w dawkach powyżej 3 g/dobę, ze względu na ryzyko osłabienia działania hipotensyjnego, pogorszenia czynności nerek, ostrej niewydolności nerek oraz hiperkaliemii, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami nerkowymi i osób w podeszłym wieku.
aliskiren, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, antykoagulant, bloker kanałów wapniowych, digoksyna, diuretyk tiazydowy, enalapryl, eplerenon, etynyloestradiol, glibenklamid, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, kandesartan cyleksetyl, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lewonorgestrel, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nifedypina, objaw ortostatyczny, ostra niewydolność nerek, preparat litu, selektywny inhibitor COX-2, spironolakton, substytut soli zawierający potas, suplement potasu, triamteren, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – TamisPras DUO 6 mg + 0,4 mg
Preparat TamisPras DUO zawiera solifenacynę bursztynian (6 mg) oraz tamsulosynę chlorowodorek (0,4 mg), które są metabolizowane głównie przez enzymy CYP3A4 (oba składniki) oraz CYP2D6 (tamsulosyna). Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200-400 mg/dobę), rytonawir, nelfinawir i itrakonazol, mogą znacząco zwiększać stężenia obu substancji czynnych w osoczu (np. ketokonazol 400 mg/dobę powoduje wzrost Cmax solifenacyny o 1,5x i AUC o 2,8x oraz wzrost Cmax tamsulosyny o 2,2x i AUC o 2,8x), co wymaga szczególnej ostrożności i jest przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu CYP2D6 lub stosujących inhibitory CYP2D6. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. werapamil) również zwiększają stężenia (Cmax i AUC tamsulosyny 2,2x, solifenacyny 1,6x), co wymaga zachowania ostrożności. Słabe inhibitory i inhibitory CYP2D6 (np. cymetydyna, paroksetyna) wykazują mniejszy wpływ i mogą być stosowane jednocześnie. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna) mogą obniżać stężenia leków, potencjalnie zmniejszając skuteczność terapii.
agonista receptora cholinergicznego, antagonista receptora adrenergicznego, atenolol, cymetydyna, cyzapryd, czas protrombinowy, diklofenak, działanie antycholinergiczne, działanie hipotensyjne, enalapryl, enzym cytochromu P450, farmakokinetyka digoksyny, farmakokinetyka warfaryny, furosemid, glibenklamid, hipotensja ortostatyczna, induktor CYP3A4, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymatyczny, interakcja farmakodynamiczna, itrakonazol, ketokonazol, lek cholinolityczny, metoklopramid, motoryka przewodu pokarmowego, nelfinawir, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, ryfampicyna, rytonawir, słaby inhibitor CYP3A4, solifenacyna bursztynian, symwastatyna, tamsulosyna chlorowodorek, teofilina, umiarkowany inhibitor CYP3A4, warfaryna, werapamil, właściwość cholinolityczna - Leksykon leków
Interakcje leku – Topiramate Aurovitas 200 mg
Topiramat wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mogą wpływać na jego skuteczność terapeutyczną oraz profil bezpieczeństwa. W terapii przeciwpadaczkowej topiramat może zwiększać stężenie fenytoiny poprzez hamowanie CYP2C19, co wymaga monitorowania stężenia fenytoiny w osoczu przy objawach toksyczności. Fenytoina i karbamazepina obniżają stężenie topiramatu, co może wymagać dostosowania dawki. Topiramat zmniejsza ekspozycję na etynyloestradiol w hormonalnych środkach antykoncepcyjnych, co zwiększa ryzyko niepowodzenia antykoncepcji i krwawień międzymiesiączkowych, dlatego zaleca się stosowanie dodatkowej mechanicznej metody antykoncepcji. W przypadku jednoczesnego stosowania z kwasem walproinowym obserwuje się ryzyko hiperamonemii z encefalopatią oraz hipotermii (<35°C), co wymaga monitorowania stężenia amoniaku i temperatury ciała. Interakcje z lekami przeciwcukrzycowymi (metformina, pioglitazon, glibenklamid) wpływają na ich farmakokinetykę (np. wzrost Cmax metforminy o 18%, AUC o 25%, zmniejszenie AUC glibenklamidu o 25%), co wymaga ścisłej kontroli glikemii. Topiramat zmniejsza także ekspozycję na rysperydon (AUC o 16-33%) i digoksynę (AUC o 12%), a w połączeniu z warfaryną obserwuje się obniżenie PT/INR, co wymaga regularnego monitorowania parametrów krzepnięcia.
amitryptylina, antykoncepcja hormonalna, czas protrombinowy, digoksyna, dihydroergotamina, diltiazem, działanie moczopędne, dziurawiec zwyczajny, encefalopatia, enzym CYP2C19, etynyloestradiol, fenytoina, flunaryzyna, glibenklamid, haloperydol, hiperamonemia, hipotermia, hydrochlorotiazyd, inhibitor enzymu, INR, interakcja farmakokinetyczna, kamica nerkowa, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, metformina, nortryptylina, ośrodkowy układ nerwowy, pioglitazon, propranolol, rysperydon, stężenie leku w osoczu, sumatryptan, warfaryna, wenlafaksyna