martwica brodawek nerkowych

Martwica brodawek nerkowych (łac. papillae renalis necrosis) to poważne schorzenie nerek charakteryzujące się obumarciem stożkowatych struktur (brodawek) w rdzeniu nerki. Te struktury stanowią integralną część układu zbiorczego nerki, odpowiedzialnego za odprowadzanie moczu z kanalików nerkowych do miedniczki nerkowej.

Najczęstszymi przyczynami martwicy brodawek nerkowych są: przewlekłe stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), zakażenia układu moczowego, cukrzyca, niedokrwienie nerek, nefropatia analgetyczna oraz sierpowatokrwinkowość. Długotrwałe uszkodzenie naczyń krwionośnych zaopatrujących brodawki nerkowe prowadzi do ich niedokrwienia i ostatecznie martwicy.

Obraz kliniczny obejmuje ból w okolicy lędźwiowej, krwiomocz, gorączkę, dyzurię oraz objawy niewydolności nerek. W badaniach obrazowych (tomografia komputerowa, urografia) można zaobserwować ubytki wypełnienia w obrębie brodawek nerkowych lub wydzielone, zmartwicze fragmenty brodawek w układzie kielichowo-miedniczkowym. Diagnostyka laboratoryjna wykazuje podwyższone parametry zapalne oraz markery uszkodzenia nerek.

Leczenie martwicy brodawek nerkowych polega na usunięciu czynnika wywołującego, kontroli infekcji antybiotykami, nawodnieniu pacjenta oraz leczeniu objawowym. W ciężkich przypadkach może być konieczne leczenie nerkozastępcze. Rokowanie zależy od rozległości uszkodzenia, wczesnego rozpoznania i skutecznego leczenia przyczyny. Nieleczona martwica brodawek nerkowych może prowadzić do przewlekłej choroby nerek.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Działania niepożądane – Polopiryna Max 500 mg

Polopiryna MAX w dawce 500 mg kwasu acetylosalicylowego, stosowana powszechnie w terapii, wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, które obejmują zaburzenia hematologiczne (małopłytkowość, niedokrwistość mikrokrwotoczną, hemolityczną u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, leukopenię, agranulocytozę, eozynopenię), a także wydłużenie czasu krwawienia i protrombinowego, co zwiększa ryzyko krwawień. Reakcje nadwrażliwości mogą manifestować się skurczem oskrzeli, obrzękiem alergicznym, a w ciężkich przypadkach anafilaksją i wstrząsem anafilaktycznym. Neurologiczne powikłania obejmują szumy uszne, zaburzenia słuchu, zawroty głowy oraz ryzyko krwawień wewnątrzczaszkowych. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do narastających bólów głowy.
agranulocytoza, aminotransferaza, astma analgetyczna, białkomocz, bilirubina, choroba wrzodowa, eozynopenia, erytrocyturia, fosfataza alkaliczna, hemoliza, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwica komórek wątrobowych, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, nadciśnienie, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niestrawność, niewydolność serca, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie żołądka, perforacja, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, świąd, szumy uszne, toczeń rumieniowaty układowy, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, zaburzenie słuchu, zapalenie błony śluzowej nosa, zawrót głowy, zgaga
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aspicam 15 mg

Przedkliniczne badania meloksykamu wykazały, że długotrwałe stosowanie wysokich dawek (5-10 razy większych niż dawki terapeutyczne 7,5 mg i 15 mg u człowieka) wiąże się z typowymi dla NLPZ działaniami niepożądanymi, takimi jak owrzodzenia i nadżerki przewodu pokarmowego oraz martwica brodawek nerkowych. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach dawki od 1 mg/kg (toksyczne dla matki) powodowały zmniejszenie owulacji, hamowanie implantacji oraz embriotoksyczność manifestującą się zwiększoną resorpcją zarodków. Ponadto, meloksykam wykazywał działanie uszkadzające płód przy podawaniu w końcowym okresie ciąży, co wskazuje na ryzyko stosowania leku w trzecim trymestrze.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie kancerogenności, badanie mutagenności, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, hamowanie implantacji, hamowanie owulacji, inhibitor syntezy prostaglandyn, martwica brodawek nerkowych, meloksykam, nadżerka przewodu pokarmowego, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, owrzodzenie, resorpcja zarodka, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, trzeci trymestr ciąży
Leksykon leków
Działania niepożądane – Gripex Control 500 mg + 50 mg

Lek Gripex Control, zawierający 500 mg paracetamolu oraz 50 mg kofeiny, wykazuje działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, sklasyfikowane według układów narządowych. Wśród hematologicznych działań niepożądanych rzadko występuje agranulocytoza, a bardzo rzadko małopłytkowość, które mogą prowadzić do zwiększonej podatności na infekcje oraz krwawień. Kardiologicznie obserwuje się przyspieszenie akcji serca (tachykardię) o nieznanej częstości, szczególnie istotne u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego. Neurologiczne objawy, takie jak bezsenność, zaburzenia koncentracji, drżenia mięśniowe i drażliwość, również o nieznanej częstości, są związane z kofeiną. Rzadko pojawiają się nudności, wymioty i dyspepsja, a dermatologicznie rzadko występują reakcje alergiczne, zaś bardzo rzadko ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna nekroliza naskórka. Nefrologiczne działania niepożądane, takie jak kolka nerkowa, martwica brodawek nerkowych oraz ostra niewydolność nerek, występują bardzo rzadko, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu i u pacjentów z chorobami nerek.
agranulocytoza, bezsenność, ciężka reakcja skórna, dializoterapia, drżenie mięśniowe, dyspepsja, działanie niepożądane, granulocyt, Gripex Control, kamica dróg moczowych, kofeina, kolka nerkowa, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, nudności, ostra niewydolność nerek, paracetamol, płytka krwi, pokrzywka, reakcja alergiczna skórna, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, wymioty, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Nurofen dla dzieci 100 mg/5 ml

Ibuprofen w postaci zawiesiny doustnej (100 mg/5 ml) stosowany u dzieci w dawkach do 1200 mg/dobę, głównie krótkotrwale, może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu. Do najczęstszych należą zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, takie jak ból brzucha, nudności i niestrawność (często), a także biegunka, wzdęcia, zaparcia i zapalenie błony śluzowej żołądka (rzadko). Bardzo rzadko obserwuje się poważne powikłania, w tym wrzody trawienne, perforację, krwotok z przewodu pokarmowego oraz zaostrzenie chorób zapalnych jelit, co może prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Inne rzadkie działania obejmują zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, leukopenia, trombocytopenia, agranulocytoza), reakcje alergiczne (pokrzywka, świąd, anafilaksja), zaburzenia neurologiczne (bóle głowy, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych), a także powikłania sercowo-naczyniowe (niewydolność serca, nadciśnienie tętnicze) i nerkowe (ostra niewydolność nerek, retencja sodu).
agranulocytoza, astma oskrzelowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, fotodermatoza, ibuprofen, krwotok z przewodu pokarmowego, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, martwicze zapalenie powięzi, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niedokrwistość, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, osutka krostkowa, pancytopenia, reakcja anafilaktyczna, retencja sodu, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, zaburzenia układu krwiotwórczego, zaburzenia wątroby, zakażenia tkanek miękkich, zakrzepica tętnicza, zapalenie jelita grubego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Feldene 20 mg/ml

Przedkliniczne badania toksyczności piroksykamu przeprowadzono na szczurach, myszach, psach oraz małpach, stosując dawki od 0,3 do 25 mg/kg mc./dobę, gdzie najwyższa dawka była około 90-krotnie wyższa od zalecanej dawki terapeutycznej u ludzi. Badania wykazały dwie główne formy toksyczności charakterystyczne dla NLPZ: nefrotoksyczność objawiającą się martwicą brodawek nerkowych oraz uszkodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego. Mechanizmy tych działań niepożądanych wiążą się z hamowaniem syntezy prostaglandyn, które pełnią funkcje nefroprotekcyjne oraz utrzymujące integralność bariery śluzówkowej.
bariera śluzówkowa, błona śluzowa, cyklooksygenaza, działanie niepożądane, martwica brodawek nerkowych, niesteroidowy lek przeciwzapalny, piroksykam, synteza prostaglandyn, toksyczność nerkowa, toksyczność przewlekła, toksyczność przewodu pokarmowego
Leksykon leków
Działania niepożądane – Lizymax 684 mg

Lek Lizymax zawiera 684 mg ibuprofenu z lizyną, odpowiadającego 400 mg ibuprofenu, i może powodować liczne działania niepożądane, które należy uwzględnić podczas terapii. Najczęściej obserwowane są zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, takie jak zgaga, bóle brzucha, nudności, wymioty, wzdęcia, biegunki, zaparcia oraz niewielkie krwawienia, które w rzadkich przypadkach mogą prowadzić do niedokrwistości. Niezbyt często występują owrzodzenia przewodu pokarmowego z możliwym krwawieniem i perforacją, a także zaostrzenie chorób zapalnych jelit. Bardzo rzadko mogą pojawić się ciężkie powikłania, takie jak zapalenie przełyku, trzustki, martwica brodawek nerkowych, uszkodzenie wątroby, ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona) oraz zaburzenia hematologiczne (np. agranulocytoza). Stosowanie dużych dawek ibuprofenu (do 2400 mg/dobę) wiąże się z niewielkim wzrostem ryzyka incydentów zatorowo-zakrzepowych, w tym zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu.
agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, choroba autoimmunologiczna, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba mieszana tkanki łącznej, choroba wrzodowa żołądka, ibuprofen z lizyną, incydent zatorowo-zakrzepowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, martwicze zapalenie powięzi, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk krtani, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre zapalenie wątroby, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, reakcja nadwrażliwości, reakcja psychotyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Meloksam 15 mg

Przedkliniczne badania meloksykamu potwierdziły, że jego profil bezpieczeństwa jest zgodny z charakterystyką niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). Długotrwałe podawanie wysokich dawek (≥1 mg/kg masy ciała) u zwierząt laboratoryjnych wywoływało typowe dla NLPZ zmiany, takie jak owrzodzenia i nadżerki przewodu pokarmowego oraz martwicę brodawek nerkowych, wskazując na potencjalne ryzyko nefrotoksyczności. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach i królikach nie stwierdzono działania teratogennego nawet przy dawkach do 4 mg/kg u szczurów i 80 mg/kg u królików, co znacznie przekracza dawki kliniczne (7,5–15 mg, odpowiadające około 0,1–0,2 mg/kg dla osoby 75 kg). Jednakże, podawanie dawek toksycznych dla matki (≥1 mg/kg) skutkowało zaburzeniami reprodukcji, takimi jak zmniejszenie owulacji, zahamowanie implantacji oraz embriotoksyczność manifestująca się nasilonym resorpcją zarodków.
badanie toksykologiczne, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, implantacja zarodka, in vitro, in vivo, inhibitor syntezy prostaglandyn, martwica brodawek nerkowych, meloksykam, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie przewodu pokarmowego, potencjał onkogenny, resorpcja zarodka, toksyczność reprodukcyjna
Leksykon leków
Działania niepożądane – Infacetamol 100 mg/ml

Infacetamol to roztwór doustny zawierający paracetamol w stężeniu 100 mg/ml. Działania niepożądane są rzadkie lub bardzo rzadkie, jednak ich profil bezpieczeństwa wymaga szczególnej uwagi. Do najpoważniejszych należą zaburzenia hematologiczne (małopłytkowość, agranulocytoza, leukopenia, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna), które mogą manifestować się krwawieniami, infekcjami i anemią, wymagając natychmiastowego odstawienia leku i konsultacji hematologicznej. Rzadko obserwuje się niedociśnienie tętnicze, a bardzo rzadko hipoglikemię, hepatotoksyczność (żółtaczka), ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka) oraz działania nefrotoksyczne, takie jak ropomocz jałowy i nefropatia analgetyczna. Wzrost aktywności aminotransferaz wątrobowych jest również rzadkim objawem, wskazującym na uszkodzenie hepatocytów.
agranulocytoza, aminotransferazy wątrobowe, hepatotoksyczność, hipoglikemia, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, morfologia krwi, nadwrażliwość, nefropatia analgetyczna, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, paracetamol, pokrzywka, reakcja skórna, ropomocz jałowy, toksyczna nekroliza naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Nurofen Express 200 mg

Ibuprofen zawarty w leku Nurofen Express (200 mg) stosowany w dawkach do 1200 mg/dobę i krótkotrwale wykazuje przede wszystkim działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, takie jak ból brzucha, nudności, niestrawność (częstość niezbyt często), biegunka, wzdęcia, zaparcia, wymioty, zapalenie błony śluzowej żołądka (rzadko) oraz wrzody trawienne, perforacja, krwawienia z przewodu pokarmowego, smoliste stolce, krwawe wymioty i wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej (bardzo rzadko). Ryzyko krwawień jest zależne od dawki i czasu stosowania. Długotrwałe stosowanie dużych dawek (2400 mg/dobę) wiąże się z niewielkim wzrostem ryzyka incydentów zatorowo-zakrzepowych tętniczych, takich jak zawał serca czy udar. Ponadto, mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości obejmujące anafilaksję, zaostrzenie astmy, skurcz oskrzeli oraz różnorodne dermatozy, w tym ciężkie postaci jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka.
agranulocytoza, anafilaksja, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, choroba Crohna, ciężkie skórne działania niepożądane, hipernatremia, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, polekowa reakcja z eozynofilią, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar, wrzód trawienny, wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zaburzenia hematopoezy, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie jelita grubego, zator tętnicy, zawał serca, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Działania niepożądane – Nurofen Zatoki 200 mg + 30 mg

Nurofen Zatoki, zawierający 200 mg ibuprofenu oraz 30 mg pseudoefedryny chlorowodorku, może wywoływać szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii, zwłaszcza przy dawkach do 1200 mg ibuprofenu na dobę stosowanych bez recepty. Do najpoważniejszych powikłań należą bardzo rzadkie zaburzenia morfologii krwi, takie jak niedokrwistość, leukopenia, trombocytopenia, pancytopenia i agranulocytoza, manifestujące się gorączką, bólem gardła i objawami grypopodobnymi. Reakcje nadwrażliwości mogą obejmować od niezbyt częstych pokrzywek i świądu do bardzo rzadkich anafilaksji i obrzęków naczynioruchowych. W zakresie układu nerwowego obserwuje się niezbyt często bóle głowy i drżenia, rzadko zawroty głowy, a bardzo rzadko aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, szczególnie u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi. Dodatkowo, mogą wystąpić rzadkie zaburzenia psychiczne, takie jak bezsenność, pobudzenie, depresja, a także objawy o nieznanej częstości, w tym jadłowstręt psychiczny, omamy i dezorientacja.
agranulocytoza, anafilaksja, arytmia, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, astma, choroba Crohna, duszność, incydent zatorowo-zakrzepowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, niedokrwienne zapalenie jelita grubego, niedokrwistość, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, reakcja pęcherzowa, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzód trawienny, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie jelita grubego, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół odwracalnego zwężenia naczyń mózgowych, zespół Stevensa-Johnsona, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mel 7,5 mg

Badania przedkliniczne meloksykamu wykazały profil bezpieczeństwa typowy dla NLPZ, z toksycznością obejmującą przewód pokarmowy (owrzodzenia, nadżerki) oraz nefrotoksyczność (martwica brodawek nerkowych) przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów zaobserwowano zmniejszenie owulacji, zahamowanie implantacji oraz działanie embriotoksyczne przy dawkach ≥1 mg/kg masy ciała, co wskazuje na konieczność ostrożności u kobiet planujących ciążę. Nie stwierdzono teratogenności przy dawkach do 4 mg/kg u szczurów i 80 mg/kg u królików, co jest istotne w kontekście bezpieczeństwa stosowania w okresie przedimplantacyjnym i wczesnej ciąży.
badanie in vitro, badanie in vivo, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, gastrotoksyczność, genotoksyczność, implantacja zarodka, inhibitor syntezy prostaglandyn, martwica brodawek nerkowych, meloksykam, nadżerka, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie, owulacja, potencjał kancerogenny, resorpcja zarodka
Leksykon substancji czynnych
Kwas acetylosalicylowy – Działania niepożądane

Kwas acetylosalicylowy (ASA) jest szeroko stosowanym lekiem o działaniu przeciwbólowym, przeciwzapalnym i przeciwzakrzepowym, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony układu krwiotwórczego i przewodu pokarmowego. ASA powoduje nieodwracalne hamowanie cyklooksygenazy płytkowej, co skutkuje upośledzeniem funkcji płytek i zwiększoną skłonnością do krwawień, które mogą utrzymywać się przez 4-8 dni po odstawieniu leku. Do najczęstszych objawów należą krwawienia z nosa, dziąseł, dróg moczowo-płciowych oraz krwiaki, a w rzadkich przypadkach krwotok z przewodu pokarmowego i krwotok mózgowy, szczególnie u pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym i stosujących inne leki przeciwzakrzepowe. Długotrwałe krwawienia mogą prowadzić do niedokrwistości z niedoboru żelaza lub ostrej niedokrwistości pokrwotocznej. Ponadto, ASA może wywoływać małopłytkowość, agranulocytozę, niedokrwistość aplastyczną oraz hemolizę u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (G6PD).
agranulocytoza, astma aspirynowa, białkomocz, choroba wrzodowa żołądka, cyklooksygenaza płytkowa, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, dna moczanowa, dyspepsja, enteropatia zwężeniowa jelit, eozynopenia, hemostaza, hiperurykemia, hipoglikemia, krwawienie okołooperacyjne, krwotoczne zapalenie naczyń, krwotok miesiączkowy, krwotok mózgowy, krwotok z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, menorrhagia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość pokrwotoczna, niedokrwistość z niedoboru żelaza, obrzęk naczynioruchowy, ostra encefalopatia, plamica, płytki krwi, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, skłonność do krwawień, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, toksyczna nekroliza naskórka, triada aspirynowa, tromboksan A2, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie błony śluzowej żołądka, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Reye’a, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Trosicam 15 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne meloksykamu, składnika aktywnego leku Trosicam, potwierdzają typowy dla NLPZ profil bezpieczeństwa. Długotrwałe podawanie wysokich dawek u zwierząt wywołało zmiany patologiczne, takie jak owrzodzenia i nadżerki przewodu pokarmowego oraz martwicę brodawek nerkowych, co jest zgodne z mechanizmem hamowania cyklooksygenazy i syntezy prostaglandyn. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach dawka toksyczna 1 mg/kg u samic powodowała zmniejszenie liczby owulacji, zahamowanie implantacji oraz embriotoksyczność, natomiast nie stwierdzono działania teratogennego przy dawkach do 4 mg/kg u szczurów i 80 mg/kg u królików. Warto podkreślić, że stosowane dawki były 5-10-krotnie wyższe niż kliniczne (7,5-15 mg u osoby 75 kg), co podnosi wiarygodność wyników.
badanie karcinogenności, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, inhibitor cyklooksygenazy, martwica brodawek nerkowych, meloksykam, nadżerka przewodu pokarmowego, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie przewodu pokarmowego, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, profil toksykologiczny, przewód tętniczy Botalla, synteza prostaglandyn, toksyczność płodowa, zahamowanie implantacji, zahamowanie owulacji
Leksykon chorób i schorzeń
Ostre uszkodzenie nerek – Objawy

Ostre uszkodzenie nerek (AKI) to nagły spadek funkcji nerek rozwijający się w ciągu godzin lub dni, charakteryzujący się zmniejszeniem zdolności filtracyjnej nerek i często manifestujący się oligurią (<400-500 ml/dobę lub <0,5 ml/kg/h) lub anurią (<100 ml/dobę). Przebieg AKI dzieli się na fazę prodromalną, oligurii oraz postoligurii, przy czym nie wszyscy pacjenci przechodzą przez fazę oligurii. Diagnostyka opiera się na wzroście stężenia kreatyniny w surowicy (wzrost o ≥0,3 mg/dl w 48 godzin lub ≥50% w 7 dni) oraz zmniejszeniu diurezy, a stopień zaawansowania klasyfikuje się według kryteriów RIFLE i stadiów AKI (1-3). Etiologia AKI u hospitalizowanych obejmuje głównie ostrą martwicę cewek nerkowych (45%), przednerkową niewydolność nerek (21%) oraz niedrożność dróg moczowych (10%). Wczesne rozpoznanie i monitorowanie (kreatynina, mocznik, elektrolity, objętość moczu) są kluczowe dla zapobiegania progresji do przewlekłej choroby nerek (PChN) i zmniejszenia śmiertelności, która w stadium 3 AKI sięga 44-52%.
anuria, dializoterapia, encefalopatia mocznicowa, hiperkaliemia, kamica nerkowa, kłębuszkowe zapalenie nerek, kreatynina w surowicy, krwiomocz, kryteria RIFLE, kwasica metaboliczna, martwica brodawek nerkowych, mocznica, niedrożność dróg moczowych, nietrzymanie moczu, obrzęk kończyn dolnych, oliguria, ostra choroba nerek, ostra martwica cewek nerkowych, ostre śródmiąższowe zapalenie nerek, ostre uszkodzenie nerek, przednerkowa niewydolność nerek, przerost prostaty, przewlekła choroba nerek, równowaga kwasowo-zasadowa, schyłkowa niewydolność nerek, terapia nerkozastępcza, wydalanie moczu, zaburzenie elektrolitowe, zapalenie naczyń, zapalenie osierdzia, zespół niewydolności wielonarządowej
Leksykon leków
Działania niepożądane – Naklofen 25 mg/ml

Diklofenak sodowy w roztworze do wstrzykiwań (Naklofen 25 mg/ml) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwuje się bóle i zawroty głowy oraz dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka, niestrawność i bóle brzucha. Często występuje także podrażnienie i ból w miejscu podania. Rzadziej pojawiają się reakcje nadwrażliwości, zatrzymanie płynów, obrzęki, a także zaburzenia hematologiczne, w tym trombocytopenia, leukopenia i agranulocytoza, które mogą stanowić zagrożenie życia. Bardzo rzadko notuje się poważne powikłania, takie jak zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, ostre zapalenie wątroby, niewydolność nerek, zespół Stevensa-Johnsona czy martwica skóry w miejscu wstrzyknięcia. W przypadku wystąpienia poważnych działań niepożądanych konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku i wdrożenie odpowiedniego leczenia.
agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, choroba Crohna, choroba wrzodowa żołądka, diklofenak sodowy, embolia cutis medicamentosa, krwotok z przewodu pokarmowego, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, martwica wątroby, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, piorunujące zapalenie wątroby, plamica alergiczna, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Nicolaua, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Trosicam 7,5 mg

Meloksykam, substancja czynna leku Trosicam, wykazuje profil toksykologiczny typowy dla NLPZ, potwierdzony badaniami przedklinicznymi na dwóch gatunkach zwierząt. Długotrwałe podawanie dużych dawek skutkowało owrzodzeniami i nadżerkami przewodu pokarmowego oraz martwicą brodawek nerkowych. W badaniach reprodukcyjnych na samicach szczurów dawki toksyczne ≥ 1 mg/kg powodowały zmniejszenie liczby owulacji, zahamowanie implantacji oraz embriotoksyczność, jednak nie stwierdzono działania teratogennego przy dawkach do 4 mg/kg u szczurów i do 80 mg/kg u królików, co stanowi 5-10-krotność dawek klinicznych (7,5-15 mg dla człowieka o masie 75 kg). W końcowym okresie ciąży meloksykam wykazywał toksyczność płodową, zgodnie z profilem innych inhibitorów syntezy prostaglandyn.
badanie in vitro, badanie in vivo, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, implantacja zarodka, inhibitor syntezy prostaglandyn, kancerogeneza, martwica brodawek nerkowych, meloksykam, mutacja genetyczna, nadżerka przewodu pokarmowego, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie, owulacja, profil toksykologiczny, resorpcja zarodka, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność
Leksykon substancji czynnych
Kwas askorbinowy – Działania niepożądane

Kwas askorbinowy (witamina C) jest stosowany w różnych produktach leczniczych, jednak jego podawanie wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, których częstość i nasilenie zależą od dawki oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta. Reakcje alergiczne mogą obejmować świąd, pokrzywkę, wysypkę, a w rzadkich przypadkach wstrząs anafilaktyczny. Dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka (szczególnie przy dawkach >1 g/dobę), pieczenie w nadbrzuszu i zaburzenia trawienia, są najczęściej zgłaszanymi objawami. Specyficzne reakcje, jak limfocytowe zapalenie okrężnicy, odnotowano przy stosowaniu preparatu Cyclo 3 Fort. Ponadto, kwas askorbinowy może wywoływać zaburzenia układu oddechowego (np. skurcz oskrzeli u pacjentów z nadwrażliwością na NLPZ), nerwowego (bezsenność, lęk, bóle głowy) oraz moczowego (kolka nerkowa, kamica nerkowa przy dawkach >1 g/dobę). Rzadkie, ale istotne są także zaburzenia hematologiczne (granulocytopenia, trombocytopenia) oraz zaburzenia równowagi elektrolitowej (hiperkalcemia, hipokalcemia, hiponatremia).
Częstość działań niepożądanych jest zróżnicowana: reakcje alergiczne skórne występują od bardzo rzadko do często, ciężkie reakcje anafilaktyczne są bardzo rzadkie, a zaburzenia żołądkowo-jelitowe nasilają się przy dawkach powyżej 600 mg/dobę, z biegunką dominującą przy dawkach >1 g/dobę. Czynniki ryzyka obejmują długotrwałe stosowanie dawek >600 mg/dobę, nadwrażliwość na NLPZ lub kwas acetylosalicylowy oraz wcześniejsze epizody kamicy nerkowej. W przypadku działań niepożądanych zaleca się zmniejszenie dawki, przyjmowanie leku z posiłkiem lub zaprzestanie terapii, zwłaszcza przy ciężkiej biegunce lub reakcjach alergicznych. W sytuacjach wstrząsu anafilaktycznego konieczna jest natychmiastowa interwencja medyczna. Monitorowanie i zgłaszanie działań niepożądanych przez personel medyczny jest kluczowe dla oceny stosunku korzyści do ryzyka terapii kwasem askorbinowym.
agranulocytoza, arytmia, astma oskrzelowa, ciśnienie tętnicze, granulocytopenia, hiperkalcemia, hipofosfatemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hiponatremia, kamica nerkowa, kolka nerkowa, kwas acetylosalicylowy, kwas askorbinowy, martwica brodawek nerkowych, nadwrażliwość na NLPZ, napadowe zaczerwienienie twarzy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, płytki krwi, pokrzywka, przewód pokarmowy, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, świąd skóry, tachykardia, trombocytopenia, witamina C, wstrząs anafilaktyczny, wysypka plamkowo-grudkowa, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie trawienia, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zapalenie okrężnicy
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Meloxicam Genoptim 15 mg

Badania przedkliniczne meloksykamu zawartego w leku Meloxicam Genoptim 15 mg potwierdzają typowy dla NLPZ profil bezpieczeństwa, z działaniami niepożądanymi obserwowanymi przy długotrwałym podawaniu wysokich dawek. U zwierząt laboratoryjnych stwierdzono owrzodzenia i nadżerki błony śluzowej przewodu pokarmowego oraz martwicę brodawek nerkowych. W zakresie wpływu na funkcje reprodukcyjne, przy dawkach toksycznych dla samic (≥1 mg/kg mc.) zaobserwowano zmniejszenie owulacji, zahamowanie implantacji oraz embriotoksyczność manifestującą się nasilonym wchłanianiem zarodka. Nie wykazano działania teratogennego przy dawkach do 4 mg/kg u szczurów i 80 mg/kg u królików, co stanowi dawki wielokrotnie wyższe niż klinicznie stosowane (7,5-15 mg u osoby 75 kg).
badanie in vitro, badanie in vivo, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, funkcja reprodukcyjna, implantacja zarodka, inhibitor syntezy prostaglandyn, martwica brodawek nerkowych, meloksykam, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenia błony śluzowej, owulacja, potencjał karcinogenny, potencjał mutagenny, resorpcja zarodka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Kidofen Duo (100 mg + 125 mg)/5 ml

Produkt leczniczy Kidofen Duo w postaci zawiesiny doustnej zawiera ibuprofen (100 mg/5 ml) oraz paracetamol (125 mg/5 ml). Profil działań niepożądanych obejmuje zarówno reakcje związane z ibuprofenem, jak i paracetamolem, sklasyfikowane według układów narządowych i częstości występowania. Ibuprofen najczęściej wywołuje działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego (dyspepsja, bóle brzucha, nudności, biegunka, zaparcia, krwawienia, wrzody), a także rzadkie, ale ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka). Paracetamol, mimo korzystnego profilu bezpieczeństwa, może powodować bardzo rzadkie zaburzenia czynności wątroby, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu lub przedawkowaniu. Wśród działań niepożądanych odnotowano także zaburzenia hematologiczne (anemia, leukopenia, małopłytkowość), reakcje nadwrażliwości, zaburzenia nerek (w tym śródmiąższowe zapalenie nerek, zespół nerczycowy) oraz objawy ze strony układu nerwowego (bóle głowy, zawroty, bezsenność).
agranulocytoza, anemia, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, ból brzucha, choroba Crohna, dyspepsja, ibuprofen i paracetamol, incydent zatorowo-zakrzepowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, nadciśnienie tętnicze, nefropatia, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk twarzy, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie błony śluzowej, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon substancji czynnych
Kwas acetylosalicylowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Kwas acetylosalicylowy (ASA) wykazuje dobrze udokumentowany profil bezpieczeństwa potwierdzony licznymi badaniami przedklinicznymi. Toksyczność ostra objawia się dawkami śmiertelnymi LD50 około 1,5 g/kg u szczurów i 1,1 g/kg u myszy, a stężenia salicylanu w osoczu powyżej 300-350 μg/ml wywołują objawy zatrucia, z ryzykiem śpiączki przy 400-500 μg/ml. Głównym efektem toksycznym jest nefrotoksyczność oraz drażniące działanie na błony śluzowe przewodu pokarmowego, w tym owrzodzenia przy wysokich dawkach. Badania przewlekłe wykazały martwicę brodawek nerkowych i uszkodzenia błony śluzowej żołądka przy dawkach co najmniej siedmiokrotnie przekraczających maksymalne zalecane w terapii kardiologicznej. ASA nie wykazuje istotnego potencjału genotoksycznego ani rakotwórczego w testach in vitro i in vivo, choć sporadycznie obserwowano aberracje chromosomalne w hodowlach fibroblastów ludzkich. Działanie teratogenne, embrio- i fetotoksyczne występuje przy wysokich, toksycznych dla matek dawkach, obejmując deformacje serca, mięśni, zaburzenia implantacji, zmniejszenie masy urodzeniowej i opóźnienie rozwoju potomstwa.
aberracja chromosomalna, bisoprolol, choroba wrzodowa, dawka śmiertelna, dawka śmiertelna LD50, deformacja serca, działanie drażniące na błony śluzowe, działanie embriotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie nefrotoksyczne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fibroblast ludzki, hamowanie owulacji, implantacja zarodka, kwas acetylosalicylowy, martwica brodawek nerkowych, owrzodzenie przewodu pokarmowego, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, test Amesa, trudności w uczeniu się, uszkodzenie błony śluzowej żołądka, uszkodzenie nerek, zaburzenie linii środkowej ciała
Leksykon leków
Działania niepożądane – Paduden Express 200 mg

Profil działań niepożądanych ibuprofenu w preparacie Paduden Express (kapsułki miękkie, 200 mg) opiera się na danych klinicznych obejmujących zarówno krótkotrwałe stosowanie niskich dawek, jak i długotrwałą terapię wysokimi dawkami (do 2400 mg/dobę) u pacjentów z reumatyzmem. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą układu pokarmowego i obejmują dolegliwości takie jak ból brzucha, nudności, niestrawność, biegunka, wzdęcia, zaparcia, zgaga, wymioty oraz niewielkie krwawienia, które w rzadkich przypadkach mogą prowadzić do poważnych powikłań, w tym owrzodzeń, perforacji i krwawień z przewodu pokarmowego. Długotrwałe stosowanie wysokich dawek wiąże się z nieznacznym wzrostem ryzyka incydentów zakrzepowo-zatorowych, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu. Ponadto, zgłaszano obrzęki, nadciśnienie tętnicze oraz niewydolność serca, a także zaostrzenie stanów zapalnych związanych z zakażeniami, w tym rozwój martwiczego zapalenia powięzi.
agranulocytoza, choroba Leśniowskiego-Crohna, ibuprofen, incydent zakrzepowo-zatorowy, jałowe zapalenie opon mózgowych, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwicze zapalenie powięzi, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre zapalenie wątroby, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pancytopenia, pokrzywka, reakcja psychotyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, szum uszny, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, zaburzenie widzenia, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Movalis 15 mg

Przedkliniczne badania meloksykamu, substancji czynnej leku Movalis, wykazały charakterystyczne dla NLPZ działania niepożądane przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek, takie jak owrzodzenia i nadżerki przewodu pokarmowego oraz martwica brodawek nerkowych, wskazujące na ryzyko uszkodzenia błony śluzowej żołądka, jelit i nefrotoksyczność. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawki ≥1 mg/kg m.c. powodowały zmniejszenie owulacji, zahamowanie implantacji oraz embriotoksyczność manifestującą się nasileniem resorpcji zarodków. Jednakże, w dawkach do 4 mg/kg u szczurów i 80 mg/kg u królików nie stwierdzono działania teratogennego, co stanowi 5-10-krotność zalecanego dawkowania klinicznego (7,5-15 mg dla osoby 75 kg). Meloksykam, jak inne inhibitory syntezy prostaglandyn, może wykazywać toksyczność płodową w końcowym okresie ciąży, wpływając na rozwój układu krążenia i funkcję nerek płodu.
badanie in vitro, badanie in vivo, błona śluzowa żołądka, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie nefrotoksyczne, działanie teratogenne, implantacja zarodka, inhibitor syntezy prostaglandyn, karcinogeneza, martwica brodawek nerkowych, materiał genetyczny, meloksykam, Movalis, mutacja genetyczna, nadżerki przewodu pokarmowego, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owulacja, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, resorpcja zarodków, synteza prostaglandyn, wady wrodzone
Leksykon leków
Działania niepożądane – Eupirin 300 mg

Kwas acetylosalicylowy (ASA) w dawce 300 mg, stosowany w leku Eupirin, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które obejmują zaburzenia hematologiczne, immunologiczne, neurologiczne, sercowo-naczyniowe, gastroenterologiczne, hepatologiczne oraz nefrologiczne. Najczęściej obserwuje się małopłytkowość, niedokrwistość z niedoboru żelaza (w wyniku przewlekłych mikrokrwawień z przewodu pokarmowego), wydłużenie czasu krwawienia i czasu protrombinowego, a także reakcje nadwrażliwości skórne i ogólnoustrojowe. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko owrzodzenia żołądka, które występuje u około 15% pacjentów przy długotrwałym stosowaniu ASA, oraz na możliwość wystąpienia niedokrwistości hemolitycznej u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej. Działania niepożądane ze strony układu nerwowego obejmują szumy uszne, zaburzenia słuchu i zawroty głowy, natomiast układ sercowo-naczyniowy może reagować niewydolnością serca i nadciśnieniem tętniczym.
agranulocytoza, aminotransferaza, białkomocz, bilirubina, ból brzucha, brak łaknienia, choroba wrzodowa, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, eozynopenia, fosfataza alkaliczna, gorączka reumatyczna, hemostaza, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwica komórek wątrobowych, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niestrawność, niewydolność serca, nudności, obrzęk naczynioruchowy, perforacja, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, toczeń rumieniowaty układowy, uszkodzenie błony śluzowej żołądka, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia słuchu, zawroty głowy, zgaga
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Skudexa

Skudexa, zawierająca deksketoprofen i tramadol, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko działań niepożądanych charakterystycznych dla obu składników. Deksketoprofen, jako NLPZ, niesie ryzyko krwawień, owrzodzeń i perforacji przewodu pokarmowego, zwłaszcza u pacjentów z chorobą wrzodową, w podeszłym wieku oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków zwiększających ryzyko krwawienia (np. doustne kortykosteroidy, leki przeciwzakrzepowe, SSRI, kwas acetylosalicylowy). Nefrotoksyczność, w tym kłębuszkowe i śródmiąższowe zapalenie nerek, martwica brodawek nerkowych oraz ostra niewydolność nerek, wymaga monitorowania funkcji nerek, szczególnie u pacjentów z hipowolemią lub stosujących diuretyki. Wątroba może wykazywać przemijające wzrosty AspAT i AlAT, a u pacjentów z chorobami serca (nadciśnienie, niewydolność serca, choroba niedokrwienna) istnieje ryzyko nasilenia objawów i zdarzeń zakrzepowych. Deksketoprofen może wywołać ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona), a u osób starszych zwiększa ryzyko powikłań. Lek może maskować objawy zakażeń, co wymaga monitorowania przebiegu infekcji, zwłaszcza w ospie wietrznej, gdzie stosowanie NLPZ jest przeciwwskazane.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, centralny bezdech senny, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba niedokrwienna serca, choroba wrzodowa żołądka, CYP2D6, depresja oddechowa, inhibitor pompy protonowej, kłębuszkowe zapalenie nerek, lek antyagregacyjny, lek przeciwzakrzepowy, martwica brodawek nerkowych, mieszana choroba tkanki łącznej, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obturacyjny bezdech senny, ostra niewydolność nerek, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie przełyku, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ibuprofen AFL 200 mg

Ibuprofen AFL zawiera 200 mg ibuprofenu w tabletce drażowanej i jest związany z szerokim spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować ze względu na bezpieczeństwo terapii. Najczęściej obserwuje się dolegliwości ze strony układu pokarmowego, takie jak niestrawność, ból brzucha, nudności (częstość niezbyt często, tj. 1-10/1000 pacjentów), a także poważniejsze powikłania, w tym chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy, perforację oraz krwawienia, które mogą być śmiertelne, zwłaszcza u osób starszych. Działania niepożądane ze strony układu nerwowego obejmują bóle głowy (1-10/1000), zawroty głowy, bezsenność i drażliwość (rzadko, 1-10/10 000), a także bardzo rzadkie poważne powikłania neurologiczne, takie jak jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Ponadto, ibuprofen może powodować zaburzenia psychiczne (depresja), zaburzenia słuchu i wzroku oraz poważne zaburzenia nerek, w tym ostrą niewydolność nerek i martwicę brodawek nerkowych (bardzo rzadko). Wpływ na wątrobę i morfologię krwi, w tym niedokrwistość, leukopenię i agranulocytozę, również został odnotowany.
agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, azotemia, choroba Crohna, choroba wrzodowa, ibuprofen, incydent zatorowo-zakrzepowy, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność serca, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, rumień wielopostaciowy, SCAR, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, udar mózgu, wielomocz, zapalenie okrężnicy, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Działania niepożądane – Voltaren Acti Forte 25 mg

Voltaren Acti Forte, zawierający diklofenak potasowy w dawce 25 mg na tabletkę, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, które mogą pojawić się zarówno po krótkotrwałym, jak i długotrwałym stosowaniu, zwłaszcza przy dawkach dobowych sięgających 150 mg. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą przewodu pokarmowego i obejmują nudności, wymioty, biegunkę, niestrawność, bóle brzucha, wzdęcia oraz zmniejszenie apetytu. Rzadziej obserwuje się poważniejsze powikłania, takie jak zapalenie błony śluzowej żołądka, krwawienia z przewodu pokarmowego, chorobę wrzodową z możliwą perforacją, a także zapalenie jelita grubego i inne powikłania żołądkowo-jelitowe. Często występuje również podwyższenie aktywności aminotransferaz, a rzadko zapalenie wątroby, żółtaczka i niewydolność wątroby. Zgłaszano także bardzo rzadkie przypadki poważnych reakcji skórnych, hematologicznych, nerkowych oraz zaburzeń neurologicznych i psychicznych.
agranulocytoza, choroba Crohna, diklofenak potasowy, jałowe zapalenie opon mózgowych, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwica wątroby, niedokrwienne zapalenie okrężnicy, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, piorunujące zapalenie wątroby, plamica Schönleina-Henocha, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowo-kanalikowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, udar naczyniowy mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakrzepica tętnic, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gefitinib Zentiva 250 mg

Badania przedkliniczne gefitynibu wykazały istotne działania toksyczne na poziomie narządowym u zwierząt laboratoryjnych przy ekspozycji porównywalnej do klinicznej, obejmujące zanik i ścieńczenie nabłonka rogówki, martwicę brodawek nerkowych oraz martwicę komórek wątroby z naciekami eozynofilowymi makrofagów. W badaniach na szczurach dawka 20 mg/kg m.c./dobę powodowała zmniejszenie płodności samic oraz obniżenie przeżywalności noworodków. W teratologii nie stwierdzono wad rozwojowych u szczurów przy dawce do 30 mg/kg m.c./dobę, natomiast u królików dawki ≥20 mg/kg m.c./dobę wiązały się ze zmniejszoną masą ciała płodów. Gefitynib wykazuje znaczące przenikanie do mleka szczurów, z poziomem radioaktywności 11-19 razy wyższym niż we krwi. Badania in vitro sugerują potencjalne ryzyko fototoksyczności oraz wpływ na repolaryzację mięśnia sercowego, jednak klinicznie nie potwierdzono wydłużenia odstępu QT.
badanie kancerogenności, badanie teratologiczne, działanie fototoksyczne, działanie genotoksyczne, EGFR, gefitynib, gruczolak wątroby, martwica brodawek nerkowych, martwica komórek wątroby, nabłonek rogówki, naciek eozynofilowy makrofagów, naczyniakomięsak krwionośny, organogeneza, potencjał fototoksyczny, repolaryzacja mięśnia sercowego, ścieńczenie rogówki, toksyczność narządowa, wada rozwojowa, węzeł krezki, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rozwojowe, zatoka wątrobowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Rantudil Retard 90 mg

Acemetacyna, substancja czynna leku Rantudil Retard (90 mg, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu), jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) obarczonym ryzykiem licznych działań niepożądanych, szczególnie ze strony przewodu pokarmowego. Najczęstsze objawy obejmują nudności, wymioty, biegunkę, ból brzucha oraz poważne powikłania, takie jak krwawienia i perforacje, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku. Ryzyko krwawień jest zależne od dawki i czasu terapii. Ponadto, acemetacyna może powodować reakcje nadwrażliwości (wysypka, świąd, pokrzywka), a w rzadkich przypadkach ciężkie reakcje anafilaktyczne z obrzękiem naczynioruchowym i wstrząsem. Wśród innych działań niepożądanych wymienia się zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, pancytopenia), zaburzenia psychiczne (pobudzenie, splątanie, psychoza), neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy, napady drgawkowe), a także zaburzenia metaboliczne i narządowe, w tym uszkodzenia wątroby i nerek.
acemetacyna, agranulocytoza, alergiczne zapalenie płuc, białkomocz, choroba Crohna, choroba Parkinsona, dusznica bolesna, glukozuria, hiperglikemia, hiperkaliemia, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwicze zapalenie powięzi, morfologia krwi, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, toksyczne zapalenie wątroby, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, zaburzenie lękowe, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie okrężnicy, zapalenie trzustki, zawał serca, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zmętnienie rogówki, żółtaczka, zwyrodnienie barwnikowe siatkówki
Leksykon leków
Działania niepożądane – Meloxicam Genoptim 15 mg

Meloxicam Genoptim, zawierający meloksykam, jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) stosowanym w dawkach 7,5 lub 15 mg/dobę. Terapia meloksykamem wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, szczególnie ze strony układu pokarmowego, gdzie bardzo często występują niestrawność, nudności, wymioty, ból brzucha i biegunka. Niezbyt często obserwuje się krwawienia z przewodu pokarmowego, zapalenie żołądka, refluks czy owrzodzenia, a bardzo rzadko perforację przewodu pokarmowego, co może prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Długotrwałe stosowanie NLPZ, zwłaszcza w wysokich dawkach, zwiększa ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych, takich jak zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca. Ponadto, meloksykam może powodować zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, leukopenia, trombocytopenia, agranulocytoza), zaburzenia czynności nerek (ostra niewydolność nerek, hiperkaliemia) oraz wątroby (zwiększenie aminotransferaz, zapalenie wątroby). Należy monitorować parametry morfologii krwi i funkcję nerek, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka i podczas terapii skojarzonej z innymi lekami mielotoksycznymi.
agranulocytoza, choroba wrzodowa, hiperkaliemia, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, meloksykam, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, napad astmy, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra martwica kanalików nerkowych, ostra niewydolność nerek, perforacja przewodu pokarmowego, podwyższona bilirubina, podwyższone aminotransferazy, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, zaburzenia morfologii krwi, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie okrężnicy, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon chorób i schorzeń
Hydronephrosis to po polsku „hydronefroza”. – Etiologia i przyczyny

Hydronefroza to poszerzenie układu kielichowo-miedniczkowego nerki spowodowane utrudnionym odpływem moczu, będące stanem wtórnym do różnych przyczyn anatomicznych, czynnościowych lub zewnętrznych. Najczęstsze etiologie u dzieci to wrodzone zwężenie połączenia miedniczkowo-moczowodowego (UPJ) oraz refluks pęcherzowo-moczowodowy (VUR), natomiast u młodych dorosłych dominuje kamica nerkowa. U osób starszych, zwłaszcza mężczyzn, istotną rolę odgrywa łagodny przerost prostaty (BPH) oraz nowotwory miednicy i przestrzeni zaotrzewnowej. W ciąży hydronefroza występuje u nawet 80% kobiet, będąc najczęściej fizjologiczną adaptacją do ucisku macicy i zmian hormonalnych. Diagnostyka powinna uwzględniać lokalizację niedrożności (nerka, moczowód, pęcherz, cewka moczowa) oraz różnicowanie przyczyn wewnętrznych i zewnętrznych, co jest kluczowe dla wyboru terapii i zapobiegania progresji do niewydolności nerek.
dysfunkcja dolnych dróg moczowych, ektopowy moczowód, endometrioza, gruźlica układu moczowego, hydronefroza, kamica nerkowa, kamień nerkowy, kamień pęcherza moczowego, łagodny przerost prostaty, martwica brodawek nerkowych, megaureter, niewydolność nerek, nowotwór urotelialny, pęcherz neurogenny, powiększony gruczoł krokowy, rak pęcherza moczowego, refluks pęcherzowo-moczowodowy, torbiel nerkowa, ureterocele, włóknienie zaotrzewnowe, wypadanie narządów miednicy, zakażenie układu moczowego, zapalenie gruczołu krokowego, zastawka cewki tylnej, zatrzymanie moczu, zdwojenie moczowodu, zespół suszonej śliwki, zwężenie cewki moczowej, zwężenie połączenia miedniczkowo-moczowodowego
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ketesse SL

Ketesse SL, zawierający deksketoprofen w formie granulatu do roztworu doustnego, wymaga ostrożności u pacjentów z alergią oraz bezwzględnego unikania łączenia z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas, aby ograniczyć ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego (krwawienia, owrzodzenia, perforacje) i układu sercowo-naczyniowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z chorobą wrzodową, w podeszłym wieku, z zapaleniem przełyku, chorobami zapalnymi jelit oraz tych przyjmujących leki zwiększające ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych (np. ASA, kortykosteroidy, leki przeciwzakrzepowe). W przypadku wystąpienia krwawienia z przewodu pokarmowego lub owrzodzenia, lek należy natychmiast odstawić.
agregacja płytek, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, astma, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa żołądka, choroba zapalna jelit, hipowolemie, inhibitor pompy protonowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitory cyklooksygenazy-2, kłębuszkowe zapalenie nerek, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek antyagregacyjny, lek przeciwzakrzepowy, martwica brodawek nerkowych, mieszana choroba tkanki łącznej, mizoprostol, nadciśnienie tętnicze, niedobór sacharazy-izomaltazy, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nietolerancja fruktozy, niewydolność serca, ospa wietrzna, ostra niewydolność nerek, ostra porfiria przerywana, polipy nosa, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekłe zapalenie zatok, przewlekły nieżyt nosa, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematopoezy, zaburzenie metabolizmu porfiryn, zakrzepica tętnic, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie przełyku, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Działania niepożądane – Nurofen dla dzieci Junior 100 mg

Ibuprofen w dawkach dobowych do 1200 mg doustnie oraz do 1800 mg w postaci czopków, stosowany u dzieci w preparacie Nurofen Junior 100 mg, wykazuje działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, zależne od dawki i czasu terapii. Najczęściej obserwuje się objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak ból brzucha, nudności, dyspepsja, biegunka, wzdęcia, zaparcia, zgaga i wymioty, a także niewielką utratę krwi z przewodu pokarmowego, co może prowadzić do niedokrwistości. Rzadziej występują poważne powikłania, takie jak wrzody trawienne, perforacja, krwotok, zapalenie błony śluzowej żołądka i jelit, a także uszkodzenia wątroby i nerek. Istotne jest ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego, szczególnie u osób starszych, oraz potencjalne zaostrzenie stanów zapalnych podczas zakażeń, np. wirusem ospy wietrznej, co może prowadzić do martwiczego zapalenia powięzi. Długotrwałe stosowanie wymaga monitorowania morfologii krwi ze względu na możliwe zaburzenia hematologiczne, takie jak niedokrwistość, leukopenia, małopłytkowość czy agranulocytoza.
AGEP, agranulocytoza, anafilaksja, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, astma, choroba Crohna, choroba wrzodowa, dyspepsja, ibuprofen, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwicze zapalenie powięzi, mieszana choroba tkanki łącznej, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie wątroby, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, uszkodzenie wątroby, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia widzenia, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Nurofen Express Forte Tabs 400 mg

Stosowanie ibuprofenu w dawkach OTC do 1200 mg/dobę w krótkotrwałej terapii wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych o różnej częstości. Do najczęstszych należą objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak ból brzucha, nudności i niestrawność (często), a także reakcje nadwrażliwości skórnej (niezbyt często). Bardzo rzadko obserwuje się poważne powikłania hematologiczne (np. agranulocytoza), ciężkie reakcje alergiczne (anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy), aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, ciężkie skórne reakcje nadwrażliwości (SCAR) oraz ostrą niewydolność nerek. W przypadku stosowania wyższych dawek (np. 2400 mg/dobę) lub długotrwałej terapii, ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych, takich jak zawał mięśnia sercowego czy udar mózgu, oraz niewydolności nerek wzrasta. Szczególną ostrożność należy zachować u osób starszych ze względu na ryzyko wrzodów trawiennych, perforacji i krwawień, które mogą mieć charakter zagrażający życiu.
agranulocytoza, anafilaksja, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, astma, hemoglobina, ibuprofen, incydent zatorowo-zakrzepowy, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, perforacja, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzód trawienny, zaburzenia wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Działania niepożądane – Diclaner 75 mg

Diclaner, zawierający 75 mg diklofenaku sodowego w kapsułkach dojelitowych, wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, których częstość i nasilenie zależą od dawki oraz czasu terapii. Szczególnie istotne są powikłania ze strony układu sercowo-naczyniowego, takie jak zwiększone ryzyko zakrzepicy tętniczej, zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu, zwłaszcza przy dawkach 150 mg/dobę i długotrwałym stosowaniu. Często obserwuje się działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, w tym nudności, wymioty, biegunkę oraz poważne powikłania, takie jak krwawienia, wrzody, perforacje i owrzodzenia, które mogą prowadzić do zgonu, szczególnie u osób starszych. Zaleca się natychmiastowe przerwanie leczenia i konsultację lekarską w przypadku silnego bólu nadbrzusza, smolistych stolców lub krwawych wymiotów. Ponadto, częstość występowania wzrostu aktywności aminotransferaz w surowicy wymaga regularnego monitorowania funkcji wątroby.
agranulocytoza, astma oskrzelowa, choroba Crohna, diklofenak sodowy, hematopoeza, kapsułka dojelitowa, krwotok z przewodu pokarmowego, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwica wątroby, martwicze zapalenie powięzi, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienne zapalenie okrężnicy, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność serca, niewydolność wątroby, NLPZ, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, piorunujące zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, śródmiąższowe zapalenie nerek, śródmiąższowe zapalenie płuc, udar mózgu, wrzód trawienny, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie jelita grubego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Diclomax 25 mg

Diklofenak potasowy, substancja czynna preparatu Diclomax, wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych o różnym nasileniu i częstości. Na początku terapii u około 10% pacjentów obserwuje się dolegliwości żołądkowo-jelitowe, które zwykle ustępują mimo kontynuacji leczenia. Jednakże, diklofenak może powodować poważne powikłania, takie jak wrzody żołądka, perforacje i krwawienia z przewodu pokarmowego, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Ponadto, lek hamuje agregację płytek krwi, zwiększając ryzyko krwawień, a stosowanie wysokich dawek (150 mg/dobę) w długotrwałej terapii podnosi ryzyko zakrzepicy tętniczej, zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu. Działania niepożądane obejmują także zaburzenia hematologiczne, immunologiczne, neurologiczne, kardiologiczne, nerkowe oraz skórne, z różną częstością występowania, od bardzo rzadkich po częste, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej i monitorowania pacjentów.
agranulocytoza, agregacja płytek krwi, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, astma aspirynowa, choroba Crohna, diklofenak potasowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, martwica wątroby, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienne zapalenie okrężnicy, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, perforacja, piorunujące zapalenie wątroby, plamica alergiczna, podwyższona aktywność aminotransferaz, problem żołądkowo-jelitowy, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzód żołądka, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie psychotyczne, zakrzepica tętnic, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Difortan tabs 7,5 mg

Meloksykam, substancja czynna leku Difortan TABS w dawkach 7,5 lub 15 mg, jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) stosowanym doustnie, którego profil bezpieczeństwa oceniono na podstawie badań klinicznych obejmujących 15 197 pacjentów. Stosowanie meloksykamu wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego, takich jak choroba wrzodowa, perforacja i krwawienia, które mogą prowadzić do zgonu, szczególnie u osób starszych. Często obserwowane objawy to nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha i dyspepsja. Rzadziej występują poważne reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona), agranulocytoza, zaburzenia czynności wątroby i nerek, a także reakcje anafilaktyczne. Długotrwałe stosowanie NLPZ, w tym meloksykamu, może zwiększać ryzyko zakrzepicy tętniczej, nadciśnienia tętniczego, obrzęków i niewydolności serca.
agranulocytoza, astma, choroba Crohna, choroba wrzodowa, depresja oddechowa, hiperkaliemia, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, meloksykam, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, szum uszny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zakrzepica tętnicza, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapaść sercowo-naczyniowa, zatrzymanie czynności serca, zawał serca, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Gexiro (10 mg + 3 mg)/ml

Produkt leczniczy Gexiro, zawierający paracetamol (10 mg/mL) i ibuprofen (3 mg/mL) w roztworze do infuzji, wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla obu substancji czynnych, bez wykazania dodatkowych efektów niepożądanych w badaniach klinicznych. Często obserwowane działania obejmują zawroty głowy, ból głowy, nerwowość, szumy uszne, obrzęki oraz dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak ból brzucha, biegunka, nudności i wymioty. Niezbyt często występują zaburzenia hematologiczne (np. zmniejszenie hemoglobiny), reakcje alergiczne (choroba posurowicza, zespół tocznia rumieniowatego), zaburzenia widzenia (niedowidzenie), a także powikłania ze strony układu oddechowego i nerek. Bardzo rzadkie, ale poważne działania obejmują agranulocytozę, różne formy niedokrwistości, reakcje nadwrażliwości, uszkodzenie wątroby i nerek, a także ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i martwica toksyczno-rozpływna naskórka.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, arytmia, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba posurowicza, choroba Schönleina-Henocha, częstoskurcz, fosfataza zasadowa, fosfokinaza kreatynowa, gamma-glutamylotransferaza, ginekomastia, hematokryt, hematopoeza, hemoglobina, hipoglikemia, hipokaliemia, hipoksemia, kwasica metaboliczna, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwicze zapalenie powięzi, nadwrażliwość, neutropenia, niedowidzenie, obrzęk naczynioruchowy, ostra martwica kanalików nerkowych, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, rak nerkowokomórkowy, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, stridor, toczeń rumieniowaty, wrzód trawienny, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, zaburzenia pozapiramidowe, zakrzepica tętnicza, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie okrężnicy, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ibuprofen Alkaloid – INT

Ibuprofen, jako NLPZ, powinien być stosowany w najmniejszej skutecznej dawce i przez najkrótszy możliwy czas, aby ograniczyć ryzyko działań niepożądanych. Dawkowanie powyżej 1200 mg/dobę wiąże się z podwyższonym ryzykiem incydentów sercowo-naczyniowych, takich jak zawał mięśnia sercowego czy udar mózgu, szczególnie u pacjentów z nadciśnieniem, niewydolnością serca (NYHA II-III), chorobą niedokrwienną serca oraz chorobami naczyń obwodowych i mózgowych. Ibuprofen może powodować retencję płynów i obrzęki, a także wpływać na płodność kobiet poprzez odwracalne zaburzenia owulacji. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zespołu Kounisa – ostrej reakcji wieńcowej wywołanej reakcją alergiczną, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego.
agregacja płytek krwi, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, astma oskrzelowa, bakteryjne zapalenie płuc, ból głowy polekowy, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, ciężkie skórne działania niepożądane, dziedziczna nietolerancja fruktozy, fenyloketonuria, hiperlipidemia, incydent zatorowo-zakrzepowy, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor pompy protonowej, martwica brodawek nerkowych, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność serca NYHA, obrzęk naczynioruchowy, ospa wietrzna, ostra uogólniona osutka krostkowa, owrzodzenie przewodu pokarmowego, retencja płynów, rumień wielopostaciowy, skaza krwotoczna, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie krzepliwości, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, zwężenie tętnic wieńcowych
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Profenid 100 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne ketoprofenu (substancji czynnej Profenidu) obejmowały wielomiesięczne obserwacje na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych, w tym myszy, szczurach, psach oraz ssakach naczelnych innych niż człowiek. Wykazano zależność dawka-efekt, gdzie dawki progowe wywołujące zmiany w przewodzie pokarmowym wynosiły: u szczurów powyżej 4,5 mg/kg/dobę, u psów około 3 mg/kg/dobę, a u ssaków naczelnych innych niż człowiek powyżej 9 mg/kg/dobę. Objawy obejmowały nadżerki, owrzodzenia, wrzody oraz perforacje przewodu pokarmowego, nasilające się wraz ze wzrostem dawki. Dodatkowo, u szczurów przy dawce 24 mg/kg/dobę stwierdzono nefrotoksyczne zmiany w kanalikach nerkowych oraz martwicę brodawek nerkowych. Badania mutagenności i rakotwórczości wykazały brak działania mutagennego i rakotwórczego ketoprofenu, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa leku pod tym kątem.
badanie toksykologiczne, bezpieczeństwo reprodukcyjne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, kanalik nerkowy, ketoprofen, martwica brodawek nerkowych, nadżerka, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie, perforacja, potencjał teratogenny, profil bezpieczeństwa leku, przewód pokarmowy, układ moczowy, wrzód
Leksykon substancji czynnych
Diklofenak – Działania niepożądane

Diklofenak, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie zależą od dawki, drogi podania, czasu terapii oraz indywidualnych predyspozycji pacjenta. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą przewodu pokarmowego i obejmują nudności, wymioty, biegunkę, bóle brzucha, wzdęcia, niestrawność oraz zmniejszony apetyt. Poważniejsze powikłania, choć rzadsze, to choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, krwawienia z przewodu pokarmowego, perforacje oraz zapalenia błony śluzowej. Wysokie dawki (do 150 mg/dobę) i długotrwałe stosowanie zwiększają ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu. Dodatkowo, diklofenak może wywoływać działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego (bóle głowy, zawroty głowy, rzadko drgawki), układu oddechowego (astma, zapalenie płuc), nerek (ostra niewydolność, krwiomocz) oraz skóry (wysypka, pokrzywka, rzadko zespół Stevensa-Johnsona). Szczególnie narażone są osoby w podeszłym wieku, z chorobami współistniejącymi oraz stosujące inne leki zwiększające ryzyko powikłań.
agranulocytoza, astma, białkomocz, błoniaste zwężenie jelit, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa żołądka, działanie niepożądane diklofenaku, embolia cutis medicamentosa, jałowe zapalenie opon mózgowych, kołatanie serca, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, krwotoczne zapalenie okrężnicy, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, martwica wątroby, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienne zapalenie okrężnicy, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parestezja, perforacja przewodu pokarmowego, piorunujące zapalenie wątroby, powikłanie żołądkowo-jelitowe, reakcja anafilaktyczna, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zakrzepica tętnic, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie płuc, zapalenie rogówki, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zespół nerczycowy, zespół Nicolaua, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Paracetamol + Difenhydramina Hasco Noc 500 mg + 25 mg

Produkt leczniczy Paracetamol + Difenhydramina Hasco Noc zawiera 500 mg paracetamolu oraz 25 mg difenhydraminy chlorowodorku w formie tabletek powlekanych. Paracetamol, mimo względnie bezpiecznego profilu, może wywoływać bardzo rzadkie, ale poważne działania niepożądane, takie jak zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, zahamowanie czynności szpiku, małopłytkowość, agranulocytoza, leukopenia, neutropenia), ciężkie reakcje alergiczne (obrzęk krtani, wstrząs anafilaktyczny), ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) oraz ostre uszkodzenie wątroby i niewydolność wątroby, szczególnie przy przedawkowaniu. Rzadko obserwuje się również zaburzenia żołądkowo-jelitowe, skurcz oskrzeli u pacjentów z nadwrażliwością na NLPZ oraz nefropatie przy długotrwałym stosowaniu.
agranulocytoza, arytmia, dezorientacja, difenhydramina, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwica wątroby, nefropatia, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność wątroby, niewyraźne widzenie, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre uszkodzenie wątroby, paracetamol, plamica barwnikowa, pokrzywka, przerost gruczołu krokowego, rumień, skurcz oskrzeli, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, tubulopatia, wstrząs anafilaktyczny, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie trzustki, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Anapran EC 250 mg

Naproksen, substancja czynna Anapran EC (tabletki dojelitowe 250 mg i 500 mg), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych obejmujących liczne układy i narządy. Najczęstsze objawy dotyczą przewodu pokarmowego i obejmują zgagę, nudności, wymioty, zaparcia, biegunkę, wzdęcia oraz ból w nadbrzuszu. Poważne powikłania to krwawienia z przewodu pokarmowego, owrzodzenia, perforacje i zaostrzenie chorób zapalnych jelit, które mogą stanowić zagrożenie życia, zwłaszcza u osób starszych. Działania hematologiczne obejmują neutropenię, małopłytkowość, agranulocytozę oraz ciężkie niedokrwistości aplastyczne i hemolityczne. Reakcje nadwrażliwości mogą manifestować się jako alergie, anafilaksja, astma, skurcz oskrzeli oraz różnorodne zmiany skórne, w tym zagrażające życiu dermatozy (np. zespół Stevensa-Johnsona). Naproksen może także powodować hiperkaliemię, zaburzenia psychiczne (bezsenność, depresja, splątanie, omamy) oraz neurologiczne (drgawki, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, parestezje, zaburzenia poznawcze).
W zakresie układu sercowo-naczyniowego naproksen może wywoływać obrzęki, kołatanie serca, niewydolność serca oraz zwiększać ryzyko zdarzeń zakrzepowo-zatorowych, w tym zawału mięśnia sercowego i udaru. Może również indukować nadciśnienie tętnicze i zapalenie naczyń. W układzie oddechowym obserwuje się duszność, astmę i eozynofilowe zapalenie płuc. Hepatotoksyczność manifestuje się żółtaczką, zapaleniem wątroby i nieprawidłowymi wynikami badań czynnościowych wątroby. Działania skórne obejmują wysypki, świąd, pokrzywkę, plamicę, łysienie oraz ciężkie reakcje, takie jak rumień wielopostaciowy i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka. Nefrologiczne powikłania to kłębuszkowe i śródmiąższowe zapalenie nerek, zespół nerczycowy, krwiomocz, wzrost kreatyniny i niewydolność nerek. U kobiet może wystąpić zaburzenie płodności. Zaleca się zgłaszanie wszystkich podejrzewanych działań niepożądanych do odpowiednich organów monitorujących bezpieczeństwo leków.
agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, astma, bezsenność, choroba Leśniowskiego-Crohna, depresja, drgawki, duszność, eozynofilowe zapalenie płuc, gorączka, granulocytopenia, hiperkaliemia, kłębuszkowe zapalenie nerek, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, liszaj płaski, łysienie, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, nadciśnienie, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk, osłabienie mięśni, reakcja pęcherzowa, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, szum uszny, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wysypka skórna, zaburzenie płodności, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie naczyń, zapalenie tarczy nerwu wzrokowego, zapalenie wątroby, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zmętnienie rogówki, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Piroxicam Jelfa 20 mg

Piroksykam, substancja czynna leku Piroxicam Jelfa dostępnego w tabletkach powlekanych 10 mg i 20 mg, jest NLPZ o szerokim spektrum działań niepożądanych, z dominującymi objawami ze strony przewodu pokarmowego. Długotrwałe stosowanie w dawkach przekraczających 30 mg/dobę znacząco zwiększa ryzyko poważnych powikłań, takich jak wrzody, perforacje i krwawienia, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób starszych. Często obserwuje się także objawy takie jak nudności, wymioty, biegunka, zaparcia, bóle brzucha i niestrawność. Rzadko występują ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella), zaburzenia hematologiczne (np. niedokrwistość aplastyczna, leukopenia) oraz poważne powikłania wątroby (zapalenie wątroby, żółtaczka) i nerek (śródmiąższowe zapalenie nerek, niewydolność nerek). W trakcie terapii mogą pojawić się także zaburzenia naczyniowe, psychiczne, immunologiczne, metaboliczne oraz objawy ze strony układu nerwowego i oddechowego.
aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, choroba Leśniowskiego-Crohna, jadłowstręt, kreatynina, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, nieżyt żołądka, obrzęk naczynioruchowy, perforacja przewodu pokarmowego, piroksykam, plamica Henocha-Schoenleina, przeciwciała przeciwjądrowe, rumień trwały polekowy, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, stolec smolisty, trombocytopenia, wrzód przewodu pokarmowego, zahamowanie czynności szpiku, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie okrężnicy, zapalenie trzustki, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Działania niepożądane – Trosicam 15 mg

Meloksykam, stosowany w dawce dobowej 7,5 mg lub 15 mg, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z dominującymi objawami ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak choroba wrzodowa, perforacja oraz krwawienia, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób starszych. Bardzo często (>1/10) obserwuje się niestrawność, nudności, wymioty, bóle brzucha, zaparcia, wzdęcia i biegunkę. Rzadziej występują poważniejsze powikłania, takie jak zapalenie okrężnicy, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy oraz perforacja przewodu pokarmowego (<1/10 000). Meloksykam może również powodować zaburzenia sercowo-naczyniowe, w tym niewydolność serca, nadciśnienie tętnicze oraz zwiększone ryzyko zatorów tętniczych (np. zawał serca, udar mózgu), szczególnie przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek. Działania niepożądane obejmują także objawy neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy, senność), hematologiczne (niedokrwistość, leukopenia, trombocytopenia, agranulocytoza) oraz reakcje alergiczne, w tym anafilaktyczne.
agranulocytoza, ból brzucha, choroba wrzodowa żołądka, hiperkaliemia, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, meloksykam, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, napad astmy, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niestrawność, niewydolność serca, nudności, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, ostra martwica kanalikowa, ostra niewydolność nerek, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie okrężnicy, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zator tętnicy, zawał serca, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Olfen 100 SR 100 mg

Lek Olfen 100 SR zawierający diklofenak sodowy w dawce 100 mg w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu może powodować liczne działania niepożądane, które należy uważnie monitorować. Szczególnie istotne jest ryzyko kardiologiczne, zwłaszcza przy dawkach 150 mg/dobę i długotrwałej terapii, związane ze zwiększonym ryzykiem zakrzepicy tętniczej, zawału mięśnia sercowego oraz udaru mózgu. Do bardzo rzadkich, ale poważnych działań należą kołatanie serca, ból w klatce piersiowej, niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, nadciśnienie tętnicze, zapalenie naczyń oraz zespół Kounisa. Często obserwuje się działania ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha i niestrawność, a rzadziej ciężkie powikłania, w tym krwawienia, chorobę wrzodową i zapalenie błony śluzowej żołądka. Wątroba może reagować podwyższeniem aminotransferaz, a w rzadkich przypadkach zapaleniem, żółtaczką czy nawet piorunującym zapaleniem wątroby.
agranulocytoza, ból głowy, diklofenak sodowy, hipotensja, jałowe zapalenie opon mózgowych, kołatanie serca, krwawienie z przewodu pokarmowego, martwica brodawek nerkowych, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność serca, nudności, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, piorunujące zapalenie wątroby, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, węgiel aktywowany, wymioty, wysypka, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia widzenia, zakrzepica tętnic, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie płuc, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zwiększenie aktywności aminotransferaz
Leksykon leków
Działania niepożądane – Rantudil Forte 60 mg

Acemetacyna, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla tej grupy leków, z dominującymi działaniami niepożądanymi ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, smoliste stolce oraz krwawe wymioty. Istnieje ryzyko poważnych powikłań, w tym owrzodzeń, perforacji i krwawień, które szczególnie u osób starszych mogą prowadzić do zgonu. Długotrwałe i wysokodawkowe stosowanie acemetacyny wiąże się z niewielkim wzrostem ryzyka incydentów zakrzepowo-zatorowych, takich jak zawał mięśnia sercowego czy udar mózgu. Działania niepożądane obejmują również reakcje nadwrażliwości (wysypka, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy), zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, pancytopenia), zaburzenia psychiczne (pobudzenie, splątanie, psychoza), neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy, napady drgawkowe), a także zmiany w funkcji wątroby i nerek. Częstość występowania działań niepożądanych została sklasyfikowana zgodnie z MedDRA, z częstością od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000).
acemetacyna, agranulocytoza, antybiotykoterapia, białkomocz, choroba Crohna, choroba Parkinsona, choroba psychiczna, dusznica bolesna, glukozuria, hiperglikemia, hiperkaliemia, indometacyna, krwiomocz, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwicze zapalenie powięzi, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, owrzodzenie żołądka, padaczka, pancytopenia, perforacja, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, toksyczne zapalenie wątroby, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie błony śluzowej, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia psychiczne, zaburzenie czynności nerek, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie okrężnicy, zapalenie płuc alergiczne, zapalenie trzustki, zapaść krążeniowa, zawał mięśnia sercowego, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zmętnienie rogówki, żółtaczka, zwyrodnienie barwnikowe siatkówki
Leksykon leków
Działania niepożądane – Anapran 275 mg

Anapran, zawierający naproksen sodowy w dawkach 275 mg i 550 mg, jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) o szerokim spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwuje się dolegliwości ze strony układu pokarmowego, takie jak nudności, niestrawność, zgaga i bóle brzucha (≥1/100 do <1/10), a także zawroty głowy i bóle głowy (≥1/100 do <1/10). Rzadziej występują poważne powikłania, w tym krwawienia z przewodu pokarmowego, choroba wrzodowa (≥1/10 000 do <1/1000), niewydolność nerek (≥1/10 000 do <1/1000) oraz reakcje skórne, takie jak obrzęk naczynioruchowy (≥1/10 000 do <1/1000). Bardzo rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu działania obejmują zespół Stevensa-Johnsona, martwicę naskórka, agranulocytozę, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, a także incydenty sercowo-naczyniowe, takie jak niewydolność serca i nadciśnienie tętnicze (<1/10 000). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych, zwłaszcza u osób starszych, oraz na możliwość wystąpienia ciężkich reakcji alergicznych i hematologicznych.
agranulocytoza, choroba wrzodowa żołądka, eozynofilowe zapalenie płuc, kłębuszkowe zapalenie nerek, krwawienie z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwica naskórka, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadciśnienie tętnicze, naproksen sodowy, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk płuc, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty układowy, udar mózgu, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał serca, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ibuprofen Aurovitas

Ibuprofen wymaga ostrożnego stosowania i monitorowania, zwłaszcza przy długotrwałej terapii lub dawkach do 2400 mg/dobę. Lekarz powinien rozważyć stosunek korzyści do ryzyka u pacjentów z toczniem rumieniowatym układowym, chorobami przewodu pokarmowego, niewydolnością serca, nadciśnieniem tętniczym, zaburzeniami nerek i wątroby oraz chorobami alergicznymi. Istotne jest unikanie stosowania ibuprofenu w I i II trymestrze ciąży oraz podczas karmienia piersią. Ryzyko powikłań przewodu pokarmowego, takich jak krwawienie, owrzodzenie czy perforacja, wzrasta przy dawkach powyżej 1200 mg/dobę, współistnieniu chorób przewodu pokarmowego, podeszłym wieku oraz jednoczesnym stosowaniu leków przeciwzakrzepowych, kortykosteroidów i innych NLPZ. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez najkrótszy czas oraz rozważenie terapii ochronnej inhibitorami pompy protonowej lub mizoprostolem u pacjentów wysokiego ryzyka.
aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, astma oskrzelowa, bakteryjne zapalenie płuc, białkomocz, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, hiperlipidemia, inhibitor COX-2, inhibitor pompy protonowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, kortykosteroidy doustne, krwiomocz, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, martwica brodawek nerkowych, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obturacyjna choroba dróg oddechowych, ostra przerywana porfiria, ostra uogólniona osutka krostkowa, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia hematopoezy, zaburzenia krzepnięcia krwi, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Działania niepożądane – Efferalgan Codeine 500 mg + 30 mg

Efferalgan Codeine, zawierający 500 mg paracetamolu i 30 mg kodeiny fosforanu półwodnego, może wywoływać liczne działania niepożądane wynikające zarówno z działania poszczególnych składników, jak i ich kombinacji. Paracetamol może powodować trombocytopenię, leukopenię, neutropenię, reakcje anafilaktyczne, obniżenie ciśnienia tętniczego, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty), a także poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona. Rzadko obserwuje się kolkę nerkową, martwicę brodawek nerkowych, ostrą niewydolność nerek oraz częstoskurcz. Kodeina natomiast może wywoływać sedację, euforię, zaparcia, zwężenie źrenic, zatrzymanie moczu, skurcz oskrzeli oraz zahamowanie ośrodka oddechowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko skurczu zwieracza Oddiego, zwłaszcza u pacjentów po cholecystektomii, oraz na możliwość uzależnienia i zespołu odstawienia, które mogą dotyczyć także noworodków matek stosujących kodeinę w ciąży.
aminotransferazy wątrobowe, depresja oddechowa, drgawki kloniczne, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza, INR, kolka nerkowa, kolka żółciowa, lekozależność, martwica brodawek nerkowych, niedociśnienie, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, paracetamol z kodeiną, parestezja, pokrzywka, produkt złożony, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień, skurcz oskrzeli, skurcz zwieracza Oddiego, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół odstawienny, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Kidofen max 250 mg/5 ml

Ibuprofen w zawiesinie doustnej Kidofen max, stosowany zarówno w dawkach do 1200 mg na dobę krótkotrwale, jak i w wyższych dawkach (do 2400 mg na dobę) w terapii długoterminowej u pacjentów z chorobami reumatycznymi, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z dużą zmiennością międzyosobniczą i zależnością od dawki. Najczęściej obserwuje się dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, w tym ryzyko krwawienia, choroby wrzodowej, perforacji oraz poważnych powikłań, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób starszych. Istotne jest także niewielkie zwiększenie ryzyka tętniczych incydentów zatorowo-zakrzepowych, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu, szczególnie przy dawkach 2400 mg/dobę. Pacjenci powinni być poinformowani o konieczności natychmiastowego przerwania leczenia w przypadku objawów reakcji nadwrażliwości, silnego bólu w nadbrzuszu, krwawych wymiotów lub smolistych stolców, a także o potrzebie regularnej kontroli morfologii krwi podczas długotrwałej terapii.
agranulocytoza, anafilaksja, antybiotykoterapia, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, białkomocz, choroba Crohna, choroba wrzodowa żołądka, incydent zatorowo-zakrzepowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, leczenie przeciwbakteryjne, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwicze zapalenie powięzi, mieszana choroba tkanki łącznej, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre zapalenie wątroby, owrzodzenie żołądka, pancytopenia, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, smolisty stolec, śródmiąższowe zapalenie nerek, sztywność karku, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, zmniejszenie stężenia hemoglobiny