antagonista receptora angiotensyny II
Antagonista receptora angiotensyny II (ARB) to klasa leków, które działają poprzez blokowanie wiązania angiotensyny II z receptorami AT1, znajdujących się w ścianach naczyń krwionośnych. Dzięki temu mechanizmowi dochodzi do rozszerzenia naczyń i obniżenia ciśnienia tętniczego krwi.
ARB są stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca, nefropatii cukrzycowej oraz w prewencji wtórnej u pacjentów po zawale mięśnia sercowego. Do tej grupy leków należą m.in. losartan, walsartan, kandesartan, telmisartan i irbesartan.
W przeciwieństwie do inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE-I), antagoniści receptora angiotensyny II rzadziej powodują suchy kaszel jako działanie niepożądane, co czyni je wartościową alternatywą dla pacjentów nietolerujących ACE-I. ARB mogą być również stosowane w terapii skojarzonej z innymi lekami hipotensyjnymi, szczególnie z diuretykami tiazydowymi.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Losartan Krka 25 mg
Losartan, antagonista receptora angiotensyny II, jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na udokumentowane ryzyko toksycznego wpływu na rozwój płodu, w tym pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki. W pierwszym trymestrze stosowanie losartanu nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć niejednoznacznego, ryzyka teratogennego. W przypadku potwierdzenia ciąży u pacjentki przyjmującej losartan, lek należy natychmiast odstawić i rozważyć alternatywne leczenie hipotensyjne o potwierdzonym bezpieczeństwie. Ekspozycja na losartan w ciąży wymaga ścisłej kontroli ultrasonograficznej oceniającej rozwój płodu, funkcję nerek oraz objętość płynu owodniowego, a także monitorowania parametrów nerkowych matki i noworodka po porodzie.
AIIRA, antagonista receptora angiotensyny II, badanie ultrasonograficzne, czynność nerek, działanie teratogenne, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kostnienie czaszki, leczenie hipotensyjne, lek przeciwnadciśnieniowy, losartan potasowy, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, parametry nerkowe, płyn owodniowy, toksyczny wpływ na rozwój płodu, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 160 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Valsartan + hydrochlorothiazide Krka (160 mg + 25 mg) jest kombinacją antagonistów receptora angiotensyny II (walsartan) oraz diuretyku tiazydowego (hydrochlorotiazyd), wykazującą synergistyczne działanie hipotensyjne. W badaniach klinicznych potwierdzono, że terapia skojarzona znacząco obniża średnie ciśnienie tętnicze skurczowe i rozkurczowe, osiągając redukcję do 22,5/15,3 mmHg przy dawce 160/25 mg, co przewyższa efekty monoterapii walsartanem 160 mg (12,1/9,4 mmHg) czy hydrochlorotiazydem 25 mg (12,7/9,3 mmHg). Odsetek pacjentów reagujących na leczenie (definiowany jako ciśnienie rozkurczowe < 90 mmHg lub obniżenie o ≥ 10 mmHg) wynosił odpowiednio 81% dla dawki 160/25 mg oraz 76% dla 160/12,5 mg, co wskazuje na wyższą skuteczność terapii skojarzonej. Walsartan charakteryzuje się selektywnym blokowaniem receptora AT1 bez wpływu na enzym konwertujący angiotensynę (ACE), co wiąże się z niższym ryzykiem wystąpienia kaszlu w porównaniu do inhibitorów ACE.
albuminuria, antagonista angiotensyny II, antagonista receptora angiotensyny II, bradykinina, ciśnienie tętnicze krwi, cukrzyca typu 2, częstość akcji serca, diuretyk tiazydowy, działanie hipotensyjne, enzym konwertujący angiotensynę, hiperkaliemia, hipokaliemia, inhibitor ACE, kanalik kręty nefronu, kininaza II, mikroalbuminuria, monoterapia hydrochlorotiazydem, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niewydolność nerek, potas w surowicy, przewlekła choroba nerek, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, receptor AT1, symport NaCl, układ renina-angiotensyna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – CoArprenessa 10 mg + 2,5 mg
CoArprenessa to preparat złożony zawierający peryndopryl (inhibitor ACE) oraz indapamid (chlorosulfamoilowy lek moczopędny), wykazujący synergistyczne działanie przeciwnadciśnieniowe. Peryndopryl hamuje konwersję angiotensyny I do angiotensyny II, zmniejszając wydzielanie aldosteronu, całkowity opór obwodowy oraz obciążenie serca, co przekłada się na poprawę hemodynamiki i redukcję przerostu lewej komory serca (LVMI zmniejszony o -10,1 g/m² vs -1,1 g/m² przy enalaprylu, p<0,0001). Indapamid zwiększa wydalanie sodu i chlorków, co prowadzi do efektu moczopędnego i obniżenia ciśnienia tętniczego, utrzymującego się przez 24 godziny. W badaniu PICXEL dawki do 8 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą (równoważne 10 mg peryndoprylu z argininą) i 2,5 mg indapamidu wykazały istotną przewagę nad monoterapią enalaprylem w redukcji LVMI oraz ciśnienia skurczowego (-5,8 mmHg) i rozkurczowego (-2,3 mmHg).
afterload, antagonista receptora angiotensyny II, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, cukrzyca typu 2, hiperkaliemia, indapamid, inhibitor ACE, lek moczopędny chlorosulfamoilowy, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność serca, ostre uszkodzenie nerek, peryndopryl z argininą, pochodna sulfonamidowa, podwójna blokada RAAS, pojemność minutowa serca, preload, przerost lewej komory serca, przewlekła choroba nerek, wazodylatacja, wskaźnik masy lewej komory - Leksykon leków
Interakcje leku – Perindanor 8 mg
Perindopryl, jako inhibitor ACE, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o różnym stopniu istotności klinicznej. Przeciwwskazane jest łączenie perindoprylu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek ze względu na wysokie ryzyko hiperkaliemii, pogorszenia funkcji nerek oraz powikłań sercowo-naczyniowych. Również stosowanie sakubitrylu z walsartanem w okresie krótszym niż 36 godzin od ostatniej dawki perindoprylu zwiększa ryzyko obrzęku naczynioruchowego. Pozaustrojowe metody leczenia z użyciem błon poliakrylonitrylowych są przeciwwskazane z powodu ryzyka reakcji rzekomoanafilaktycznych. Inne leki, takie jak leki moczopędne oszczędzające potas, ko-trimoksazol, lit, inhibitory mTOR, czy estramustyna, wymagają ostrożności ze względu na ryzyko hiperkaliemii, obrzęku naczynioruchowego lub zwiększonej toksyczności (np. litu).
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, aurotiojabłczan sodu, baklofen, cyklosporyna, dializa, dipeptydylopeptydaza 4, działanie hipotensyjne, estramustyna, gliptyna, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor mTOR, ko-trimoksazol, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpsychotyczny, lek sympatykomimetyczny, lit w medycynie, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, peryndopryl, racekadotryl, reakcja rzekomoanafilaktyczna, sakubitryl z walsartanem, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenie czynności nerek, zapaść sercowo-naczyniowa - Leksykon leków
Interakcje leku – Coxitex 90 mg
Etorykoksyb, stosowany w dawce 120 mg/dobę, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z wieloma lekami, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej. U pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwzakrzepowe, takie jak warfaryna, obserwuje się wzrost INR o około 13%, co wymaga monitorowania czasu protrombinowego, zwłaszcza na początku terapii lub po zmianie dawki. Etorykoksyb może osłabiać działanie leków moczopędnych oraz inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, zwiększając ryzyko pogorszenia czynności nerek, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, odwodnionych lub w podeszłym wieku. Współstosowanie z kwasem acetylosalicylowym w dawce profilaktycznej (81 mg/dobę) jest możliwe, jednak zwiększa ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego. Ponadto, etorykoksyb zwiększa stężenia etynyloestradiolu (o 37% przy dawce 60 mg i do 60% przy 120 mg) oraz estrogenów w HTZ (estron o 41%, ekwilina o 76%, 17-β-estradiol o 22%), co może podnosić ryzyko działań niepożądanych hormonalnych terapii. W przypadku leków nefrotoksycznych, takich jak cyklosporyna i takrolimus, zaleca się monitorowanie funkcji nerek ze względu na potencjalne nasilenie nefrotoksyczności.
antagonista receptora angiotensyny II, cyklosporyna, czas protrombinowy, digoksyna, doustny lek antykoncepcyjny, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie antyagregacyjne, działanie hipotensyjne, działanie nefrotoksyczne, etorykoksyb, etynyloestradiol, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor ACE, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, klirens nerkowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek zobojętniający, lit, metotreksat, mikonazol, monitorowanie czynności nerek, NLPZ, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, prednizolon, prednizon, ryfampicyna, skoniugowany estrogen, sulfotransferaza, takrolimus, toksyczność digoksyny, worykonazol, żylny incydent zakrzepowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Telam 80 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Telam, zawierający 80 mg telmisartanu i 10 mg amlodypiny, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na telmisartan, amlodypinę, inne pochodne dihydropirydyny oraz składniki pomocnicze. Nie należy stosować go w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko uszkodzenia płodu i śmierci noworodka. Przeciwwskazania obejmują także niedrożność przewodów żółciowych, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, wstrząs (w tym kardiogenny), zwężenie drogi odpływu z lewej komory serca oraz niestabilną niewydolność serca po ostrym zawale mięśnia sercowego. Ponadto, jednoczesne stosowanie telmisartanu i amlodypiny z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą oraz z GFR <60 ml/min/1,73 m² ze względu na ryzyko hiperkaliemii, hipotensji i pogorszenia funkcji nerek.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, cukrzyca, działanie teratogenne, farmakokinetyka leku, hiperkaliemia, hipotensja, kumulacja substancji czynnych, leczenie przeciwnadciśnieniowe, lek hipotensyjny, niedrożność przewodów żółciowych, niestabilna niewydolność serca, niewydolność krążenia, ostry zawał mięśnia sercowego, pochodna dihydropirydyny, stabilna niewydolność serca, telmisartan, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie płodu, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie wątroby, zwężenie aorty, zwężenie drogi odpływu - Leksykon leków
Interakcje leku – Metsigletic 50 mg + 850 mg
Preparat Metsigletic, zawierający sytagliptynę (50 mg 2x/dobę) i metforminę (1000 mg 2x/dobę), nie wykazuje istotnych zmian farmakokinetycznych przy jednoczesnym podawaniu tych składników u pacjentów z cukrzycą typu 2. Jednak brak jest badań farmakokinetycznych dotyczących interakcji Metsigletic jako preparatu złożonego z innymi lekami. Istotne jest unikanie spożycia alkoholu ze względu na wysokie ryzyko kwasicy mleczanowej, zwłaszcza przy głodzeniu, niedożywieniu lub zaburzeniach czynności wątroby. Przerwanie stosowania Metsigletic jest konieczne przed badaniami z użyciem środków kontrastowych zawierających jod, z wznowieniem terapii dopiero po 48 godzinach i ocenie czynności nerek. Leki wpływające na czynność nerek (NLPZ, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, diuretyki pętlowe) wymagają monitorowania funkcji nerek i ewentualnej korekty dawki Metsigletic, aby zmniejszyć ryzyko kwasicy mleczanowej.
agonista receptorów beta-2-adrenergicznych, antagonista receptora angiotensyny II, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, cymetydyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, diuretyk, dolutegrawir, farmakokinetyka, gliburyd, glikokortykosteroid, glikoproteina p, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor transportera kationów organicznych, inhibitor transportera usuwania leków, itrakonazol, izoenzym CYP450, ketokonazol, klarytromycyna, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, metformina, nefropatia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, probenecyd, ranolazyna, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, środek kontrastowy zawierający jod, symwastatyna, sytagliptyna, transporter anionów organicznych, wandetanib, warfaryna, zaburzenie wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Loreblok
Podczas stosowania losartanu potasowego (Loreblok) w dawce 50 mg należy zwrócić szczególną uwagę na ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego, zwłaszcza u pacjentów z wcześniejszymi epizodami tego stanu. Niedociśnienie objawowe jest częste u pacjentów z hipowolemią lub niedoborem sodu, szczególnie po pierwszej dawce lub zwiększeniu dawki, co wymaga wyrównania zaburzeń przed terapią. U pacjentów z cukrzycą typu 2 i nefropatią obserwuje się zwiększone ryzyko hiperkaliemii, dlatego konieczne jest ścisłe monitorowanie stężenia potasu i klirensu kreatyniny, zwłaszcza przy klirensie 30-50 ml/min. Nie zaleca się łączenia losartanu z lekami oszczędzającymi potas, suplementami potasu ani substytutami soli zawierającymi potas. U pacjentów z marskością wątroby dawka powinna być zmniejszona, a stosowanie u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby jest przeciwwskazane.
antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, brak laktazy, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, losartan potasowy, marskość wątroby, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie objawowe, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, pierwotny hiperaldosteronizm, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia rytmu serca, zawał serca, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan + HCT Genoptim 80 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Telmisartan + HCT Genoptim, przeprowadzone na szczurach i psach, wykazały brak dodatkowych zmian patologicznych przy jednoczesnym podawaniu telmisartanu i hydrochlorotiazydu w dawkach odpowiadających ekspozycji klinicznej u ludzi. Obserwowane zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), nerkowe (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), hormonalne (wzrost aktywności reniny) oraz strukturalne (przerost komórek aparatu przykłębuszkowego) są charakterystyczne dla antagonistów receptora angiotensyny II i inhibitorów ACE. Uszkodzenia śluzówki żołądka można było zapobiegać poprzez doustne podawanie roztworów soli i izolację zwierząt, co wskazuje na mechanistyczne podłoże tych zmian. U psów zaobserwowano także rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, związane z farmakologiczną aktywnością telmisartanu na układ renina-angiotensyna-aldosteron.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, ciśnienie tętnicze, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanalik nerkowy, kreatynina, parametr czerwonokrwinkowy, potencjał genotoksyczny, renina, śluzówka żołądka, telmisartan i hydrochlorotiazyd, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Interakcje leku – AGARTHA 50 mg
Wildagliptyna, substancja czynna leku AGARTHA, wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych, nie będąc substratem ani inhibitorem/induktorem enzymów CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez ten układ enzymatyczny. Badania kliniczne potwierdziły brak istotnych interakcji z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi (pioglitazon, metformina, glibenklamid) oraz lekami kardiologicznymi takimi jak digoksyna, warfaryna, amlodypina, ramipryl, walsartan i symwastatyna. Jednakże, u pacjentów stosujących wildagliptynę i inhibitory ACE (np. ramipryl) istnieje zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego, co wymaga monitorowania klinicznego, zwłaszcza na początku terapii skojarzonej.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, bloker kanału wapniowego, choroba tarczycy, cytochrom P450, digoksyna, działanie hipoglikemizujące, glibenklamid, gliburyd, glikoproteina p, hipoglikemia, inhibitor ACE, insulinooporność, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid, lek przeciwcukrzycowy, metformina, nadciśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, pioglitazon, ramipryl, statyna, sympatykomimetyk, symwastatyna, tiazyd, walsartan, warfaryna, wildagliptyna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Co-Valsacor 80 mg + 12,5 mg
Preparat Co-Valsacor w dawce 80 mg walsartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu w postaci tabletek powlekanych jest wskazany do leczenia nadciśnienia tętniczego pierwotnego u dorosłych pacjentów, u których monoterapia walsartanem lub hydrochlorotiazydem okazała się niewystarczająca. Walsartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, powoduje rozszerzenie naczyń krwionośnych, natomiast hydrochlorotiazyd, będący diuretykiem tiazydowym, zwiększa wydalanie sodu i wody, co synergistycznie prowadzi do skuteczniejszej kontroli ciśnienia tętniczego. Preparat zawiera 16,27 mg laktozy w każdej tabletce, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją tego cukru.
antagonista receptora angiotensyny II, diuretyk tiazydowy, docelowe ciśnienie tętnicze, działanie hipotensyjne, działanie moczopędne, działanie synergistyczne, kontrola ciśnienia tętniczego, leczenie hipotensyjne, nadciśnienie tętnicze pierwotne, nietolerancja laktozy, powikłania narządowe, przestrzeganie zaleceń terapeutycznych, receptor angiotensyny II, rozszerzenie naczyń, schorzenia układu sercowo-naczyniowego, wydalanie nerkowe, wytyczne kardiologiczne, wytyczne leczenia nadciśnienia tętniczego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Karbis 16 mg
Produkt leczniczy Karbis, zawierający kandesartan cyleksetylu, jest antagonistą receptora angiotensyny II (ARB) dostępnym w dawkach 8 mg, 16 mg oraz 32 mg w formie tabletek. Wskazania do stosowania obejmują leczenie nadciśnienia tętniczego pierwotnego u dorosłych oraz u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do poniżej 18 lat. Karbis może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z innymi lekami hipotensyjnymi. Ponadto, lek jest wskazany w leczeniu niewydolności serca u dorosłych z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory (≤40%), szczególnie gdy inhibitory ACE są nietolerowane lub jako terapia uzupełniająca u pacjentów z utrzymującymi się objawami mimo optymalnego leczenia. Karbis stanowi także alternatywę w sytuacjach, gdy antagoniści receptora mineralokortykoidowego są przeciwwskazani lub nietolerowani.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora mineralokortykoidowego, frakcja wyrzutowa lewej komory, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kandesartan cyleksetylu, lek hipotensyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, nadciśnienie tętnicze pierwotne, nadciśnienie tętnicze u dzieci, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, obniżona frakcja wyrzutowa, obrzęk naczynioruchowy, substancja czynna, upośledzenie funkcji nerek, zaburzenie czynności skurczowej lewej komory - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Piramil 5 mg
Produkt leczniczy Piramil (ramipryl), jako inhibitor ACE, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z aktywacją układu renina-angiotensyna-aldosteron, zwłaszcza przy pierwszym podaniu lub zwiększeniu dawki, ze względu na ryzyko nagłego spadku ciśnienia tętniczego i pogorszenia czynności nerek. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z ciężkim nadciśnieniem, niewydolnością serca, zwężeniem zastawkowym, jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej, niedoborem płynów lub soli, marskością wątroby oraz poddawanych dużym operacjom. Przed terapią zaleca się wyrównanie odwodnienia i hipowolemii, a u osób starszych dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane. Podwójna blokada układu RAA (inhibitory ACE z AIIRA lub aliskirenem) jest przeciwwskazana z powodu zwiększonego ryzyka niedociśnienia, hiperkaliemii i niewydolności nerek, a w razie konieczności wymaga ścisłego nadzoru specjalistycznego. U pacjentek w ciąży lub planujących ciążę leczenie ramiprylem jest przeciwwskazane i należy je natychmiast przerwać po potwierdzeniu ciąży.
agranulocytoza, antagonista receptora angiotensyny II, ewerolimus, hiperkaliemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor mTOR, kolagenoza, lek moczopędny oszczędzający potas, leukopenia, małopłytkowość, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, racekadotryl, ramipryl, reakcja anafilaktyczna, sakubitryl z walsartanem, syrolimus, temsyrolimus, toczeń rumieniowaty, twardzina, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wildagliptyna, wodobrzusze, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zastoinowa niewydolność serca, zespół nieadekwatnego wydzielania wazopresyny, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Telmisartan + HCT Genoptim 40 mg + 12,5 mg
Telmisartan + HCT Genoptim jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na telmisartan, hydrochlorotiazyd lub substancje pomocnicze, zwłaszcza u osób uczulonych na pochodne sulfonamidowe ze względu na ryzyko reakcji krzyżowej. Lek nie powinien być stosowany w II i III trymestrze ciąży z uwagi na teratogenne działanie telmisartanu. Przeciwwskazania obejmują także schorzenia wątroby takie jak zastój żółci, niedrożność dróg żółciowych oraz ciężką niewydolność wątroby, które zaburzają metabolizm leku. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) stosowanie jest niewskazane ze względu na brak skuteczności komponentu tiazydowego i ryzyko zaburzeń elektrolitowych. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u osób z oporną hipokaliemią oraz hiperkalcemią, gdyż hydrochlorotiazyd może nasilać te zaburzenia.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, lek tiazydowy, nadwrażliwość na składniki preparatu, niedobór laktazy, niedociśnienie, niedrożność dróg żółciowych, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, pochodne sulfonamidowe, przesączanie kłębuszkowe, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, trymestr ciąży, zaburzenie elektrolitowe, zastój żółci, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Hyzaar 50 mg + 12,5 mg
HYZAAR to preparat złożony zawierający losartan potasowy (antagonista receptora angiotensyny II typu AT1) oraz hydrochlorotiazyd (tiazydowy diuretyk). Mechanizm działania opiera się na synergistycznym efekcie obu substancji: hydrochlorotiazyd zwiększa aktywność reninową osocza, wydzielanie aldosteronu oraz powoduje hipokaliemię i wzrost stężenia angiotensyny II, natomiast losartan blokuje receptor AT1, hamując działanie angiotensyny II i zmniejszając utratę potasu. Efekt przeciwnadciśnieniowy utrzymuje się przez 24 godziny po podaniu pojedynczej dawki (np. 50 mg losartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu), co zapewnia całodobową kontrolę ciśnienia tętniczego. W badaniach klinicznych obserwowano średnie obniżenie rozkurczowego ciśnienia tętniczego o 13,2 mmHg po 12 tygodniach terapii. Losartan wykazuje również korzystny wpływ na gospodarkę kwasu moczowego, zmniejszając hiperurykemię indukowaną przez hydrochlorotiazyd.
aktywność reninowa osocza, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, białkomocz, ciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2, diuretyk tiazydowy, dysfagia, działanie moczopędne, działanie urykozuryczne, frakcja filtracyjna, hiperkaliemia, hiperurykemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, losartan potasowy, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie, niewydolność lewej komory serca, ostre uszkodzenie nerek, przerost lewej komory serca, przewlekła choroba nerek, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, udar mózgu, układ renina-angiotensyna, wazokonstriktor, wskaźnik przesączania kłębuszkowego, wydzielanie aldosteronu, zawał mięśnia sercowego - Leksykon substancji czynnych
Walsartan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Walsartan, jako antagonista receptora angiotensyny II (ARB), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w licznych badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt. Dawki toksyczne u szczurów (200-600 mg/kg mc./dobę) i małp marmozet, wielokrotnie przekraczające maksymalną zalecaną dawkę u ludzi (MRHD 320 mg/dobę), powodowały zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz nefropatię z przerostem komórek aparatu przykłębuszkowego i wzrostem stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy. Badania genotoksyczne i rakotwórcze walsartanu dały wyniki negatywne. U szczurów ciężarnych dawka 600 mg/kg mc./dobę (około 18-krotność MRHD) wywołała obniżoną przeżywalność potomstwa i opóźnienie rozwoju, natomiast badania teratogenności w skojarzeniu z hydrochlorotiazydem nie wykazały działania teratogennego, choć przy dawkach toksycznych dla matki obserwowano toksyczność płodu.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, bazofilia, czerwone krwinki, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanaliki nerkowe, komórki przykłębuszkowe, kreatynina, masa czerwonokrwinkowa, mutacja genowa, nadciśnienie tętnicze, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, owrzodzenie błony śluzowej żołądka, parametry czerwonokrwinkowe, przerost błony środkowej tętniczek, retikulocyty, rozszerzenie moczowodów, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, teratogenność, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność płodowa, uszkodzenie chromosomów, zaburzenie kostnienia, zapalenie błony śluzowej żołądka, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Piramil Biso
Piramil Biso, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) i bisoprolol (beta-bloker), wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u pacjentek w ciąży, u których jest przeciwwskazany. Leczenie inhibitorami ACE lub ARB w ciąży należy natychmiast przerwać po jej stwierdzeniu, a u pacjentek planujących ciążę zaleca się alternatywne leki przeciwnadciśnieniowe o udokumentowanym bezpieczeństwie. U pacjentów z aktywacją układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), zwłaszcza przy pierwszym podaniu lub zwiększeniu dawki, istnieje ryzyko nagłego spadku ciśnienia tętniczego i pogorszenia funkcji nerek, co wymaga monitorowania ciśnienia i funkcji nerek, szczególnie u osób z ciężkim nadciśnieniem, niewydolnością serca, zwężeniem zastawek serca, jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej, odwodnieniem, marskością wątroby lub po dużych operacjach. Podwójna blokada układu RAA (ACE + ARB lub aliskiren) jest przeciwwskazana z powodu zwiększonego ryzyka niedociśnienia, hiperkaliemii i niewydolności nerek, a jeśli jest konieczna, wymaga ścisłego nadzoru specjalistycznego.
antagonista receptora angiotensyny II, bisoprolol, ciężkie nadciśnienie tętnicze, ewerolimus, hiperkaliemia, hipowolemia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor mTOR, jednostronne zwężenie tętnicy nerkowej, marskość wątroby, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność nerek, niewydolność serca po zawale, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelit, racekadotryl, ramipryl, sakubitryl z walsartanem, syrolimus, temsyrolimus, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wildagliptyna, wodobrzusze, zdekompensowana zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Telam 80 mg + 10 mg
Telmisartan w dawce 80 mg i amlodypina 10 mg (Telam) wykazują liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii przeciwnadciśnieniowej. Nasilenie działania hipotensyjnego obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu innych leków obniżających ciśnienie, takich jak baklofen, amifostyna, leki neuroleptyczne i przeciwdepresyjne, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego. Kortykosteroidy ogólnoustrojowe mogą osłabiać efekt przeciwnadciśnieniowy poprzez zatrzymanie sodu i wody. Telmisartan zmniejsza utratę potasu, co w połączeniu z lekami oszczędzającymi potas lub suplementami może prowadzić do hiperkaliemii, dlatego konieczne jest ścisłe monitorowanie stężenia potasu. Jednoczesne stosowanie litu zwiększa jego stężenie i ryzyko toksyczności, co wymaga regularnego monitorowania. Podwójna blokada układu RAA (np. z inhibitorami ACE lub aliskirenem) zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek. NLPZ mogą osłabiać działanie telmisartanu i pogarszać funkcję nerek, zwłaszcza u osób starszych i odwodnionych.
amifostyna, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny II, azol przeciwgrzybiczny, baklofen, cyklosporyna, dantrolen, digoksyna, diltiazem, efekt hipotensyjny, erytromycyna, ewerolimus, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hipokaliemia, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor CYP3A4, inhibitor mTOR, itrakonazol, ketokonazol, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek neuroleptyczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, rifampicyna, rytonawir, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, telmisartan i amlodypina, temsyrolimus, układ renina-angiotensyna-aldosteron, werapamil, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Glucophage 1000 mg 1000 mg
Metformina chlorowodorek (Glucophage 1000 mg) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego spożywania alkoholu ze względu na wysokie ryzyko kwasicy mleczanowej, zwłaszcza u pacjentów z głodzeniem, niedożywieniem lub zaburzeniami czynności wątroby. W przypadku badań obrazowych z użyciem jodowych środków kontrastowych zaleca się przerwanie stosowania metforminy na co najmniej 48 godzin oraz potwierdzenie stabilnej funkcji nerek przed wznowieniem terapii. Leki takie jak NLPZ, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II oraz diuretyki pętlowe mogą pogarszać czynność nerek i zwiększać ryzyko kwasicy mleczanowej, co wymaga ścisłego monitorowania funkcji nerek.
aktywność hiperglikemiczna, antagonista receptora angiotensyny II, czynność nerek, diuretyk pętlowy, efekt hipoglikemizujący, farmakokinetyka metforminy, glikokortykosteroid, Glucophage, glukoneogeneza wątrobowa, induktor OCT1, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor OCT1, inhibitor OCT2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, metformina chlorowodorek, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nośnik kationu organicznego, ostre uszkodzenie nerek, receptor beta-adrenergiczny, środek kontrastowy zawierający jod, stężenie glukozy we krwi, stężenie metforminy w osoczu, sympatykomimetyk, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Elestar HCT 40 mg + 5 mg + 12,5 mg
Profil bezpieczeństwa leku Elestar HCT, zawierającego olmesartan medoksomil, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, został określony na podstawie badań klinicznych u 7826 pacjentów oraz danych po wprowadzeniu do obrotu. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są obrzęki obwodowe (głównie kończyn dolnych), ból głowy oraz zawroty głowy, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowano według standardowej skali: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko (<1/10 000). Wśród istotnych działań niepożądanych wymienia się m.in. hipokaliemię i hiperurykemię (często), niedociśnienie (niezbyt często), reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy (rzadko), a także zaburzenia funkcji nerek i wątroby, wymagające regularnego monitorowania parametrów biochemicznych, takich jak stężenia kreatyniny, mocznika, elektrolitów oraz aktywność enzymów wątrobowych.
antagonista receptora angiotensyny II, bloker kanałów wapniowych, dna moczanowa, hiperglikemia, hiperkaliemia, hiperkreatynemia, hipermocznikowość, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, kołatanie serca, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, ostra niewydolność nerek, podwyższone enzymy wątrobowe, reakcja fotowrażliwości, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zapalenie trzustki, zawroty głowy, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Wamlox 5 mg + 160 mg
Produkt leczniczy Wamlox, zawierający amlodypinę i walsartan, posiada liczne przeciwwskazania, które wykluczają jego stosowanie w określonych stanach klinicznych. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancje czynne lub pomocnicze, ze względu na ryzyko reakcji alergicznych, w tym anafilaksji. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, marskością żółciową lub cholestazą, co wynika z ryzyka kumulacji leku i nasilonych działań niepożądanych. Ponadto, stosowanie Wamloxu jest zabronione w połączeniu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą oraz u osób z GFR <60 ml/min/1,73m², ze względu na zwiększone ryzyko hiperkaliemii, pogorszenia funkcji nerek i zdarzeń sercowo-naczyniowych. Preparat nie powinien być stosowany w II i III trymestrze ciąży z powodu teratogennego działania walsartanu, prowadzącego do poważnych zaburzeń rozwoju płodu.
aliskiren, amlodypina i walsartan, antagonista receptora angiotensyny II, cholestaza, ciężkie niedociśnienie, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, działanie niepożądane, gradient ciśnień, hiperkaliemia, hipoplazja czaszki, kardiomiopatia przerostowa, marskość żółciowa wątroby, nadciśnienie tętnicze, niestabilność hemodynamiczna, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zawał mięśnia sercowego, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vilpin Combi 5 mg + 5 mg
Lek Vilpin Combi, zawierający peryndopryl tozylan (inhibitor ACE) oraz amlodypinę bezylan (bloker kanału wapniowego), wykazuje profil działań niepożądanych obejmujący często występujące objawy takie jak senność, zawroty głowy (zarówno ośrodkowe, jak i błędnikowe), ból głowy, zaburzenia smaku, parestezje, zaburzenia widzenia, szum uszny, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie, niedociśnienie tętnicze, duszność, suchy kaszel, dolegliwości żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, nudności, wymioty, niestrawność, zmiany rytmu wypróżnień), świąd, wysypka, obrzęki stawów, kurcze mięśni, zmęczenie i astenia. Częstość występowania tych działań mieści się w zakresie ≥1/100 do <1/10 pacjentów. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko niedociśnienia tętniczego, obrzęku naczynioruchowego, uporczywego suchego kaszlu oraz obrzęków obwodowych, które mogą wymagać modyfikacji terapii lub natychmiastowego leczenia. Monitorowanie funkcji nerek, elektrolitów (zwłaszcza potasu) oraz ciśnienia tętniczego jest kluczowe, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku oraz z niewydolnością narządową.
adrenalina, amlodypina bezylan, antagonista receptora angiotensyny II, astenia, bloker kanału wapniowego, ból brzucha, ból głowy, compliance pacjenta, duszność, dysgeuzja, działanie niepożądane, hiperkaliemia, hipowolemia, inhibitor ACE, kaszel nieproduktywny, kołatanie serca, kurcz mięśni, nagłe zaczerwienienie, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk stawów, parestezja, peryndopryl tozylan, profil bezpieczeństwa, senność, świąd, szum uszny, wykwit skórny, wymioty, wysypka, zaburzenia wypróżniania, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie widzenia, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zmęczenie - Leksykon leków
Skład i postać leku – Osaver 40 mg
Osaver to lek zawierający olmesartan medoksomil, antagonista receptora angiotensyny II, dostępny w formie tabletek powlekanych o dawkach 10 mg, 20 mg oraz 40 mg. Każda tabletka zawiera odpowiednio 10 mg, 20 mg lub 40 mg substancji czynnej. Istotnym składnikiem pomocniczym jest laktoza jednowodna, której zawartość wzrasta proporcjonalnie do dawki: 58,5 mg w tabletkach 10 mg, 116,9 mg w 20 mg oraz 233,9 mg w 40 mg. Tabletki różnią się kształtem i wymiarami, co ułatwia ich identyfikację kliniczną. Substancje pomocnicze obejmują m.in. celulozę mikrokrystaliczną, hydroksypropylocelulozę, magnezu stearynian oraz składniki otoczki takie jak hypromeloza i tytanu dwutlenek (E 171).
antagonista receptora angiotensyny II, blister, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, hydroksypropyloceluloza, hypromeloza, krzemionka koloidalna, laktoza jednowodna, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności leku, olmesartan medoksomil, Osaver, produkt leczniczy, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana - Leksykon leków
Interakcje leku – Captopril Polfarmex 50 mg
Kaptopryl, jako inhibitor ACE, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne jest ryzyko hiperkaliemii przy jednoczesnym stosowaniu leków moczopędnych oszczędzających potas (spironolakton, triamteren, amiloryd) oraz suplementów potasu, co wymaga regularnego monitorowania stężenia potasu w surowicy. Wysokie dawki diuretyków tiazydowych lub pętlowych mogą zwiększać ryzyko hipotonii na początku terapii, co można ograniczyć przez przerwanie diuretyku, zwiększenie podaży płynów i soli oraz rozpoczęcie leczenia od niskich dawek kaptoprylu. Kaptopryl może być bezpiecznie łączony z beta-adrenolitykami i blokerami kanału wapniowego, jednak należy monitorować ciśnienie tętnicze ze względu na potencjalne nasilenie działania hipotensyjnego. Szczególną ostrożność wymaga jednoczesne stosowanie z nitrogliceryną i innymi azotanami ze względu na ryzyko znacznej hipotonii.
aliskiren, allopurynol, antagonista receptora angiotensyny II, azotan, beta-adrenolityk, bloker kanału wapniowego, cytostatyk, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, diuretyki oszczędzające potas, doustny lek przeciwcukrzycowy, furosemid, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipotonia, hipotonia ortostatyczna, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, insulina, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwpsychotyczny, lek sympatykomimetyczny, lek trombolityczny, leukopenia, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nitrogliceryna, ostra niewydolność nerek, pochodna sulfonylomocznika, podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron, prokainamid, suplement potasu, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenie czynności nerek, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Interakcje leku – Siofor 850 850 mg
Metformina chlorowodorek, substancja czynna preparatu Siofor 850, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jej skuteczność terapeutyczną oraz bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne jest przerwanie terapii metforminą przed i przez co najmniej 48 godzin po podaniu jodowych środków kontrastowych ze względu na ryzyko niewydolności nerek i kwasicy mleczanowej. Również spożycie alkoholu jest przeciwwskazane, zwłaszcza u pacjentów z głodzeniem, niedożywieniem lub zaburzeniami czynności wątroby, ze względu na znaczne zwiększenie ryzyka kwasicy mleczanowej. Konieczne jest także monitorowanie funkcji nerek podczas jednoczesnego stosowania metforminy z lekami nefrotoksycznymi, takimi jak NLPZ, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II oraz diuretyki pętlowe, które mogą pogarszać czynność nerek i zwiększać ryzyko kumulacji metforminy.
antagonista receptora angiotensyny II, diuretyk pętlowy, dysfagia, działanie hipoglikemizujące, farmakokinetyka, glikokortykosteroid, hepatocyt, induktor transportera OCT, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor konwertazy angiotensyny, kwasica mleczanowa, lek hiperglikemizujący, lek moczopędny, lek nefrotoksyczny, metformina chlorowodorek, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, środek kontrastowy jodowy, stężenie glukozy we krwi, sympatykomimetyk, transporter kationu organicznego, zaburzenie czynności wątroby, zatrucie alkoholowe - Leksykon substancji czynnych
Cyklosporyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Cyklosporyna jest lekiem immunosupresyjnym wymagającym ścisłego nadzoru medycznego, szczególnie u pacjentów po transplantacji oraz w leczeniu schorzeń takich jak łuszczyca czy atopowe zapalenie skóry. Monitorowanie obejmuje regularne badania kliniczne, kontrolę ciśnienia tętniczego, czynności nerek (w tym stężenia kreatyniny i eGFR) oraz parametrów wątrobowych. Dawka powinna być dostosowywana indywidualnie, zwłaszcza u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek, u których początkowa dawka wynosi 2,5 mg/kg mc./dobę. Należy unikać stosowania u pacjentów z niewyrównanym nadciśnieniem, ciężkimi zakażeniami oraz nowotworami złośliwymi. Cyklosporyna zwiększa ryzyko rozwoju chłoniaków, nowotworów skóry oraz zakażeń oportunistycznych, w tym nefropatii związanej z wirusem BK i postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML). Pacjenci powinni unikać ekspozycji na promieniowanie UVB i fotochemioterapię PUVA.
antagonista receptora angiotensyny II, atopowe zapalenie skóry, białko transportujące aniony organiczne, chłoniak, cholestaza, choroba limfoproliferacyjna, ciśnienie tętnicze krwi, cyklosporyna, fotochemioterapia PUVA, glikoproteina p, gronkowiec złocisty, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipomagnezemia, hydroksystearynian makrogologlicerolu, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor reduktazy HMG-CoA, leczenie immunosupresyjne, lek moczopędny, leukoencefalopatia wieloogniskowa postępująca, metoda HPLC, nadciśnienie tętnicze, nefropatia, nefropatia o minimalnych zmianach, nefrotoksyczność, niewydolność wątroby, nowotwór skóry, promieniowanie UVB, przeciwciało monoklonalne, reumatoidalne zapalenie stawów, wirus opryszczki, wirus polioma, zakażenie grzybicze, zapalenie błony naczyniowej, zespół Behceta, zespół nerczycowy, zwłóknienie śródmiąższowe - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Osaver HCT 40 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Osaver HCT, zawierający olmesartan medoksomil (20 mg lub 40 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg lub 25 mg), stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego, może wywoływać działania niepożądane takie jak zawroty głowy i zmęczenie, które potencjalnie upośledzają zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Objawy te mogą wystąpić zwłaszcza na początku leczenia, przy zmianie dawkowania lub w przypadku interakcji z innymi lekami bądź alkoholem. W praktyce klinicznej istotne jest monitorowanie pacjentów pod kątem tych objawów, szczególnie u osób w podeszłym wieku, zawodowo prowadzących pojazdy oraz przyjmujących leki wpływające na sprawność psychomotoryczną.
antagonista receptora angiotensyny II, diuretyk tiazydowy, działanie niepożądane, hydrochlorotiazyd, interakcja leku, lek hipotensyjny, nadciśnienie tętnicze, olmesartan medoksomil, olmesartan medoksomil z hydrochlorotiazydem, Osaver HCT, sprawność psychomotoryczna, tabletka powlekana, zawroty głowy, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Losartan Krka
Losartan Krka wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie, ryzykiem niedociśnienia objawowego (zwłaszcza przy zmniejszonej objętości wewnątrznaczyniowej i niedoborze sodu), zaburzeniami elektrolitowymi (w tym hiperkaliemią, szczególnie u chorych z cukrzycą typu 2 i nefropatią), oraz u osób z zaburzeniami czynności wątroby i nerek. Monitorowanie stężenia potasu i klirensu kreatyniny jest kluczowe, zwłaszcza przy klirensie 30-50 ml/min. Nie zaleca się łączenia losartanu z lekami oszczędzającymi potas, suplementami potasu czy inhibitorami ACE ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia, hiperkaliemii i niewydolności nerek. U dzieci z GFR <30 ml/min/1,73 m² stosowanie jest przeciwwskazane. Dawkowanie należy dostosować u pacjentów z marskością wątroby, a u ciężkich zaburzeń czynności wątroby losartan jest przeciwwskazany.
antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, choroba niedokrwienna serca, dysfagia, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kardiomiopatia przerostowa, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, lek moczopędny oszczędzający potas, marskość wątroby, nefropatia cukrzycowa, niedobór laktazy, niedobór sodu, niedociśnienie objawowe, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, pierwotny hiperaldosteronizm, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia naczyniowo-mózgowe, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Vabinxo 160 mg + 1,5 mg
Vabinxo to lek w postaci tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, zawierający 160 mg walsartanu oraz 1,5 mg indapamidu, przeznaczony do leczenia nadciśnienia tętniczego samoistnego u dorosłych pacjentów. Preparat stosowany jest wyłącznie jako terapia substytucyjna u osób, które wcześniej przyjmowały walsartan i indapamid w tych samych dawkach, ale w formie oddzielnych tabletek, i u których osiągnięto odpowiednią kontrolę ciśnienia tętniczego. Tabletki Vabinxo mają charakterystyczną dwuwarstwową budowę, co ułatwia ich identyfikację. Zastosowanie preparatu złożonego pozwala na uproszczenie schematu leczenia, zmniejszenie liczby przyjmowanych tabletek oraz potencjalną poprawę compliance u pacjentów.
antagonista receptora angiotensyny II, compliance, diuretyk tiazydopodobny, kontrola ciśnienia tętniczego, leczenie skojarzone, leczenie substytucyjne, nadciśnienie tętnicze samoiste, objętość krwi krążącej, patofizjologia nadciśnienia, receptor AT1, rozkurcz naczyń, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, terapia substytucyjna, walsartan z indapamidem, wydalanie sodu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – AuroValsart 80 mg
Walsartan, będący antagonistą receptora angiotensyny II typu AT₁, wykazuje silne i selektywne działanie przeciwnadciśnieniowe, stosowany głównie w nadciśnieniu tętniczym, niewydolności serca oraz po zawale mięśnia sercowego. Jego mechanizm działania opiera się na blokadzie receptorów AT₁, co prowadzi do zwiększenia stężenia angiotensyny II i potencjalnej aktywacji receptorów AT₂ o działaniu antagonistycznym wobec AT₁. Walsartan nie hamuje konwertazy angiotensyny (ACE), co skutkuje mniejszą częstością występowania kaszlu (2,6% vs 7,9% przy inhibitorach ACE, p<0,05). Efekt przeciwnadciśnieniowy pojawia się już po 2 godzinach od podania, osiągając maksimum po 4-6 godzinach i utrzymuje się przez 24 godziny. W badaniach klinicznych wykazano, że walsartan zmniejsza wydalanie albumin w moczu u pacjentów z cukrzycą typu 2 i mikroalbuminurią, redukując UAE o 42% po 24 tygodniach (z 58 μg/min do –24,2 μg/min, 95% CI: –40,4 do –19,1), co jest istotnie lepszym wynikiem niż w grupie leczonej amlodypiną.
albuminuria, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, badanie MARVAL, badanie Val-HeFT, badanie VALIANT, białkomocz, bradykinina, ciśnienie tętnicze krwi, cukrzyca typu 2, czynność nerek, frakcja wyrzutowa, GFR, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor reniny, kininaza II, konwertaza angiotensyny, lek blokujący receptory β-adrenergiczne, lewokomorowa niewydolność skurczowa, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność nerek, niewydolność serca, ostre uszkodzenie nerek, ostry zawał mięśnia sercowego, przewlekła choroba nerek, receptor AT1, receptor hormonalny, rozkurczowe ciśnienie tętnicze, skurczowe ciśnienie tętnicze, suchy kaszel, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wydalanie albumin w moczu, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Interakcje leku – Metformax 1000 1000 mg
Metformina wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jej skuteczność oraz bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne jest bezwzględne unikanie jednoczesnego spożywania alkoholu, ze względu na wysokie ryzyko rozwoju kwasicy mleczanowej, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, głodzeniem lub niedożywieniem. W przypadku stosowania jodowych środków kontrastujących konieczne jest przerwanie podawania metforminy na co najmniej 48 godzin oraz ocena czynności nerek przed wznowieniem terapii. Leki negatywnie wpływające na funkcję nerek, takie jak NLPZ, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II oraz diuretyki pętlowe, wymagają ścisłego monitorowania parametrów nerkowych, gdyż mogą zwiększać ryzyko kwasicy mleczanowej poprzez zmniejszenie wydalania metforminy.
absorbcja żołądkowo-jelitowa, antagonista receptora angiotensyny II, czynność nerek, diagnostyka obrazowa, farmakokinetyka, glukokortykosteroid, glukoneogeneza wątrobowa, induktor OCT1, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor OCT1, inhibitor OCT2, jodowy środek kontrastujący, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, metformina, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nośnik kationu organicznego, stężenie glukozy we krwi, sympatykomimetyk, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 10 mg + 160 mg + 12,5 mg
Produkt złożony Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią. Stosowanie amlodypiny w ciąży jest dopuszczalne jedynie, gdy korzyści przewyższają ryzyko, natomiast walsartan jest przeciwwskazany w II i III trymestrze oraz niezalecany w I trymestrze ze względu na ryzyko toksycznego działania na płód, w tym pogorszenie czynności nerek, małowodzie i opóźnienie kostnienia czaszki. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może powodować u płodu i noworodka zaburzenia elektrolitowe, żółtaczkę oraz małopłytkowość. Zaleca się unikanie stosowania leku w I trymestrze oraz bezwzględne przeciwwskazanie w II i III trymestrze ciąży, a w przypadku planowania ciąży lub jej stwierdzenia – natychmiastowe odstawienie i zmiana terapii na bezpieczniejszą alternatywę.
amlodypina, antagonista kanałów wapniowych, antagonista receptora angiotensyny II, badanie ultrasonograficzne nerek, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, lek przeciwnadciśnieniowy, małopłytkowość, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, perfuzja płodowo-łożyskowa, sprawność reprodukcyjna, teratogenność, walsartan, zaburzenie równowagi elektrolitowej, żółtaczka - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Kandesar 8 mg
Kandesartan cyleksetyl, substancja czynna leku Kandesar (dostępnego w dawkach 8 mg i 16 mg), jest antagonistą receptora angiotensyny II (ARAII) i nie jest zalecany do stosowania u kobiet w ciąży, zwłaszcza w drugim i trzecim trymestrze. W tym okresie ekspozycja płodu na kandesartan może prowadzić do poważnych zaburzeń rozwojowych, takich jak dysfunkcja nerek płodu, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki. U noworodków obserwuje się ryzyko niewydolności nerek, niedociśnienia tętniczego oraz hiperkaliemii. W pierwszym trymestrze stosowanie leku jest również niezalecane ze względu na potencjalne, choć nie w pełni potwierdzone, ryzyko teratogenne. W przypadku potwierdzenia ciąży u pacjentki stosującej Kandesar, konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i wdrożenie alternatywnego leczenia przeciwnadciśnieniowego o udokumentowanym bezpieczeństwie w ciąży.
antagonista receptora angiotensyny II, działanie teratogenne, hiperkaliemia, Kandesar, kandesartan cyleksetyl, leczenie przeciwnadciśnieniowe, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, opóźnienie kostnienia czaszki, pierwszy trymestr ciąży, trymestr ciąży, USG czaszki płodu, wcześniak, zaburzenie czynności nerek płodu - Leksykon leków
Interakcje leku – Lisinopril Grindeks 20 mg
Lizynopryl, jako inhibitor ACE, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne istotne klinicznie, zwłaszcza u pacjentów stosujących politerapię. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie lizynoprylu z antagonistami receptora angiotensyny II lub aliskirenem, co prowadzi do podwójnej blokady układu RAA i zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz ostrej niewydolności nerek. Przeciwwskazane jest także stosowanie lizynoprylu z sakubitrilem/walsartanem oraz inhibitorami mTOR (temsirolimus, sirolimus, ewerolimus) ze względu na wysokie ryzyko obrzęku naczynioruchowego. Współstosowanie z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (spironolakton, triamteren, amiloryd) zwiększa ryzyko hiperkaliemii, natomiast z diuretykami powodującymi utratę potasu może łagodzić hipokaliemię. Konieczne jest monitorowanie stężenia potasu w surowicy, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu suplementów potasu, trimetoprimu/kotrimoksazolu, cyklosporyny czy heparyny.
aliskiren, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, azotan, beta-adrenolityk, choroba współistniejąca, cyklosporyna, diuretyk, diuretyk oszczędzający potas, doustny lek hipoglikemizujący, dysfagia, ewerolimus, heparyna, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipokaliemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor mTOR, inhibitor NEP, insulina, kotrimoksazol, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek trombolityczny, lit, lizynopryl, niedociśnienie, niedociśnienie objawowe, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, NLPZ, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, politerapia, preparat złota, sakubitryl walsartan, sirolimus, sodu aurotiojabłczan, spironolakton, sympatykomimetyk, temsirolimus, tiazydowy lek moczopędny, tkankowy aktywator plazminogenu, triamteren, triazotan glicerolu, trimetoprim, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wazodilatator, wildagliptyna, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Zanacodar 40 mg
Preparat Zanacodar, zawierający telmisartan w dawkach 40 mg lub 80 mg, jest wskazany do leczenia samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz do profilaktyki chorób sercowo-naczyniowych u pacjentów z grupy podwyższonego ryzyka. Telmisartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, skutecznie obniża podwyższone wartości ciśnienia tętniczego. Tabletki mają postać białych lub lekko żółtawych, podłużnych tabletek, zawierających odpowiednio 3,4 mg lub 6,7 mg sodu jako substancji pomocniczej. Preparat jest stosowany zarówno w monoterapii nadciśnienia, jak i w zapobieganiu powikłaniom sercowo-naczyniowym u pacjentów z miażdżycową chorobą sercowo-naczyniową, cukrzycą typu 2 z uszkodzeniami narządowymi, przebytym udarem mózgu czy chorobą tętnic obwodowych.
antagonista receptora angiotensyny II, choroba miażdżycowa, choroba sercowo-naczyniowa, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, cukrzyca typu 2, hiperglikemia, miażdżycowa choroba sercowo-naczyniowa, monoterapia nadciśnienia, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, pierwotne nadciśnienie tętnicze, profilaktyka sercowo-naczyniowa, telmisartan, udar mózgu, zaburzenie krążenia mózgowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valsacor 320 mg tabletki powlekane 320 mg
Przedkliniczne badania walsartanu wykazały brak istotnego ryzyka toksycznego, genotoksycznego i rakotwórczego dla ludzi przy dawkach terapeutycznych. W badaniach na szczurach i małpach szerokonosych stosowanie dawek toksycznych (200-600 mg/kg mc./dobę), które są 6-18-krotnie wyższe niż maksymalna dawka u ludzi (320 mg/dobę przy masie 60 kg), prowadziło do hematologicznych zaburzeń (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz zmian w nerkach, takich jak wzrost stężenia mocznika i kreatyniny, rozrost kanalików nerkowych i nefropatia. Przerost komórek aparatu przykłębuszkowego obserwowany u zwierząt nie ma klinicznego znaczenia u ludzi przy dawkach terapeutycznych. Działania te są związane z farmakologicznym efektem walsartanu prowadzącym do długotrwałego niedociśnienia tętniczego.
antagonista receptora angiotensyny II, bazofilia, dawka toksyczna dla matki, dojrzewanie nerek, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, genotoksyczność, hemodynamika nerek, inhibitor konwertazy angiotensyny, laktacja, liczba erytrocytów, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, oddzielenie małżowiny usznej, parametry czerwonokrwinkowe, przerost aparatu przykłębuszkowego, rozrost kanalików nerkowych, stężenie hemoglobiny, stężenie mocznika w osoczu, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność reprodukcyjna, walsartan, wartość hematokrytu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Valarox 160 mg + 10 mg
Valarox to lek łączący walsartan, selektywny antagonista receptora AT1 angiotensyny II, oraz rozuwastatynę, inhibitor reduktazy HMG-CoA. Walsartan obniża ciśnienie tętnicze bez wpływu na częstość tętna, z działaniem rozpoczynającym się w ciągu 2 godzin i utrzymującym się do 24 godzin po podaniu. Walsartan cechuje się niskim ryzykiem wystąpienia kaszlu (2,6%) w porównaniu do inhibitorów ACE (7,9%). Badania ONTARGET i VA NEPHRON-D wykazały, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i AIIRA zwiększa ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i niedociśnienia, bez poprawy wyników klinicznych, co wyklucza ich łączne stosowanie u pacjentów z nefropatią cukrzycową. Rozuwastatyna działa poprzez hamowanie reduktazy HMG-CoA, zwiększając ekspresję receptorów LDL w wątrobie, co skutkuje znacznym obniżeniem LDL-C (do 63% przy dawce 40 mg), cholesterolu całkowitego, triglicerydów oraz poprawą profilu lipidowego, w tym zwiększeniem HDL-C.
antagonista receptora angiotensyny II, bradykinina, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciężka hipercholesterolemia, cukrzyca typu 2, dyslipidemia, działanie przeciwnadciśnieniowe, enzym konwertujący angiotensynę, frakcja nonHDL-C, heterozygotyczna hipercholesterolemia, hiperkaliemia, homozygotyczna rodzinna hipercholesterolemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kininaza II, kompleks intima-media tętnic szyjnych, lek hipolipemizujący, lipoproteina ApoA-I, lipoproteina ApoB, naczynia mózgowe, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie z odbicia, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność nerek, ostre uszkodzenie nerek, pierwotna hipercholesterolemia, przewlekła choroba nerek, receptor AT1, rodzinna hipercholesterolemia, ryzyko sercowo-naczyniowe, subkliniczna miażdżyca tętnic, suchy kaszel, tiazydowy lek moczopędny, triglicerydy, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, VLDL-C, zapalenie nosa i gardła, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Olimestra 40 mg
Olmesartan medoksomil, antagonista receptora angiotensyny II typu AT1, jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg. Lek wykazuje długotrwałe, zależne od dawki obniżenie ciśnienia tętniczego bez efektu niedociśnienia po pierwszej dawce, tachyfilaksji czy efektu odbicia po zakończeniu terapii. Podawany raz na dobę zapewnia równomierne obniżenie ciśnienia przez 24 godziny, a maksymalny efekt hipotensyjny obserwuje się po 8 tygodniach. W badaniach klinicznych, takich jak ROADMAP i ORIENT, olmesartan wykazał zmniejszenie ryzyka mikroalbuminurii i korzystny wpływ na parametry nerkowe, jednak z wyższą częstością zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych w grupie leczonej olmesartanem (ROADMAP: 0,7% vs 0,1%; ORIENT: 3,5% vs 1,1%). Terapia skojarzona z inhibitorami ACE nie jest zalecana ze względu na zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i niedociśnienia.
aldosteron, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, antagonizm receptorowy, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, cukrzyca typu 2, efekt hipotensyjny, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, mechanizm działania leku, mikroalbuminuria, nadciśnienie pierwotne, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wtórne, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, normoalbuminuria, olmesartan medoksomil, ostre uszkodzenie nerek, przewlekła choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, udar niezakończony zgonem, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zawał serca niezakończony zgonem - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Polsart 40 mg
Polsart, zawierający telmisartan w dawkach 40 mg i 80 mg, jest wskazany do leczenia samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz do profilaktyki sercowo-naczyniowej u pacjentów z wysokim ryzykiem, w tym z jawną chorobą miażdżycową (choroba niedokrwienna serca, przebyty udar mózgu, choroba tętnic obwodowych) oraz cukrzycą typu 2 z powikłaniami narządowymi (nefropatia, retinopatia, neuropatia, makroangiopatia). Telmisartan, jako antagonista receptora AT1 angiotensyny II, może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej, szczególnie u pacjentów nietolerujących inhibitorów ACE lub z towarzyszącymi schorzeniami, takimi jak przerost lewej komory serca czy przewlekła choroba nerek bez białkomoczu. Tabletki 40 mg posiadają linię podziału, umożliwiającą dostosowanie dawki.
antagonista receptora angiotensyny II, białkomocz, choroba miażdżycowa, choroba niedokrwienna serca, choroba sercowo-naczyniowa, choroba tętnic obwodowych, cukrzyca typu 2, dławica piersiowa, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek przeciwnadciśnieniowy, makroangiopatia cukrzycowa, miażdżyca tętnic, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, neuropatia cukrzycowa, przerost lewej komory serca, przewlekła choroba nerek, receptor AT1, retinopatia cukrzycowa, samoistne nadciśnienie tętnicze, sartan, telmisartan, terapia skojarzona, udar mózgu, zawał serca