Właściwości farmakodynamiczne leku walsartan

Walsartan, substancja czynna leku AuroValsart, należy do grupy farmakoterapeutycznej antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRAs), oznaczonej kodem ATC: C09CA03. Jest to aktywny po podaniu doustnym, silny i specyficzny antagonista receptora angiotensyny II (Ang II), który wykazuje działanie kliniczne w wielu jednostkach chorobowych, przede wszystkim w nadciśnieniu tętniczym, niewydolności serca oraz po zawale mięśnia sercowego.¹

Mechanizm działania molekularnego

Walsartan działa wybiórczo na podtyp receptora AT₁, który jest odpowiedzialny za znane działania angiotensyny II. Zwiększone stężenie angiotensyny II w osoczu po zablokowaniu receptora AT1 może stymulować odblokowany receptor AT2, który wydaje się działać antagonistycznie w stosunku do działania receptora AT1. Walsartan nie wykazuje nawet częściowej aktywności agonistycznej w stosunku do receptora AT1 i ma około 20 000 razy większe powinowactwo do receptora AT1 niż do receptora AT2.²

W odróżnieniu od inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE), walsartan nie hamuje aktywności konwertazy angiotensyny (znanej również jako kininaza II), enzymu, który przekształca Ang I w Ang II i powoduje rozpad bradykininy. Nie stwierdzono również, aby walsartan wiązał się lub blokował inne receptory hormonów lub kanały jonowe istotne w regulacji sercowo-naczyniowej.³

Z uwagi na brak wpływu na ACE i brak nasilania działania bradykininy lub substancji P, prawdopodobieństwo wystąpienia kaszlu przy stosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II jest niewielkie. W badaniach klinicznych porównujących walsartan z inhibitorami ACE, częstość występowania suchego kaszlu była znamiennie mniejsza (P<0,05) u pacjentów leczonych walsartanem (2,6%) niż u pacjentów otrzymujących inhibitory ACE (7,9%).<sup data-drug="AuroValsart" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Z uwagi na brak wpływu na ACE i brak nasilania działania bradykininy lub substancji P, prawdopodobieństwo wystąpienia kaszlu przy stosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II jest niewielkie. W badaniach klinicznych, w których walsartan był porównywany z inhibitorem ACE, częstość występowania suchego kaszlu była znamiennie mniejsza (P4

Co więcej, w badaniu klinicznym z udziałem pacjentów z suchym kaszlem występującym w trakcie leczenia inhibitorami ACE w wywiadzie, kaszlu doświadczało 19,5% osób otrzymujących walsartan i 19% przyjmujących tiazydowe leki moczopędne, w porównaniu z 68,5% pacjentów leczonych inhibitorami ACE (P<0,05).<sup data-drug="AuroValsart" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="W badaniu klinicznym pacjentów z suchym kaszlem w trakcie leczenia inhibitorami ACE w wywiadzie, 19,5% osób otrzymujących walsartan i 19% przyjmujących tiazydowe leki moczopędne skarżyło się na występowanie kaszlu w porównaniu z 68,5% pacjentów leczonych inhibitorami ACE (P5

Zastosowanie w nadciśnieniu tętniczym

Podawanie walsartanu pacjentom z nadciśnieniem tętniczym skutecznie obniża ciśnienie tętnicze krwi bez wpływu na częstość tętna. U większości pacjentów początek działania przeciwnadciśnieniowego pojawia się w ciągu 2 godzin od przyjęcia pojedynczej dawki doustnej, a maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego osiągane jest w ciągu 4-6 godzin. Efekt przeciwnadciśnieniowy utrzymuje się przez 24 godziny od przyjęcia dawki.⁶

Podczas wielokrotnego podawania, działanie przeciwnadciśnieniowe jest wyraźnie zauważalne w ciągu 2 tygodni, a maksymalny efekt osiągany jest w ciągu 4 tygodni i utrzymuje się w czasie długotrwałego leczenia. Dodatkową korzyścią jest fakt, że leczenie skojarzone z hydrochlorotiazydem znacząco zwiększa działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu.⁷

Ważnym aspektem bezpieczeństwa stosowania walsartanu jest brak efektu tzw. nadciśnienia z odbicia oraz innych zdarzeń niepożądanych o znaczeniu klinicznym po nagłym przerwaniu leczenia.⁸

Wpływ na wydalanie albumin w moczu u pacjentów z cukrzycą

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą typu 2 oraz mikroalbuminurią, walsartan wykazuje korzystny wpływ na zmniejszenie wydalania albumin w moczu. W badaniu MARVAL (Micro Albuminuria Reduction with Valsartan) oceniono zmniejszanie wydalania albumin w moczu (UAE) podczas leczenia walsartanem (80-160 mg/dobę) w porównaniu z amlodypiną (5-10 mg/dobę).⁹

Badanie MARVAL objęło 332 pacjentów z cukrzycą typu 2 (średnia wieku: 58 lat; 265 mężczyzn) z mikroalbuminurią (walsartan: 58 μg/min; amlodypina: 55,4 μg/min), prawidłowym lub wysokim ciśnieniem tętniczym oraz z zachowaną czynnością nerek (stężenie kreatyniny we krwi <120 μmol/l). Po 24 tygodniach UAE zmniejszyło się o 42% (–24,2 μg/min; 95% przedział ufności: –40,4 do –19,1) u pacjentów leczonych walsartanem i o około 3% (–1,7 μg/min; 95% przedział ufności: –5,6 do 14,9) u pacjentów leczonych amlodypiną, pomimo podobnych wskaźników zmniejszenia ciśnienia tętniczego w obu grupach.<sup data-drug="AuroValsart" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="332 pacjentów z cukrzycą typu 2 (średnia wieku: 58 lat; 265 mężczyzn) z mikroalbuminurią (walsartan: 58 μg/min; amlodypina: 55,4 μg/min), prawidłowym lub wysokim ciśnieniem tętniczym oraz z zachowaną czynnością nerek (stężenie kreatyniny we krwi <120 μmol/l). Po 24 tygodniach UAE zmniejszyło się (p10

W kolejnym badaniu dotyczącym redukcji białkomoczu przeprowadzono ocenę skuteczności walsartanu w zmniejszaniu UAE u 391 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (ciśnienie tętnicze =150/88 mmHg), cukrzycą typu 2, albuminurią (średnia = 102 μg/min; zakres 20-700 μg/min) i zachowaną czynnością nerek (średnie stężenie kreatyniny w surowicy = 80 μmol/l). Pacjentów poddano randomizacji do jednej z trzech grup dawkowania walsartanu (160, 320 i 640 mg/dobę) i leczono przez 30 tygodni.¹¹

Wyniki wykazały znamienne zmniejszenie procentowe UAE po 30 tygodniach: o 36% w stosunku do poziomu początkowego w grupie leczonej walsartanem w dawce 160 mg (95% przedział ufności: 22% do 47%) i o 44% w grupie leczonej walsartanem w dawce 320 mg (95% przedział ufności: 31% do 54%). Stwierdzono, że dawki 160-320 mg walsartanu powodują klinicznie istotne zmniejszenie UAE u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2.¹²

Zastosowanie po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego

Badanie VALIANT (VALsartan In Acute myocardial iNfarcTion) było randomizowanym, kontrolowanym, międzynarodowym badaniem z zastosowaniem podwójnie ślepej próby, przeprowadzonym z udziałem 14 703 pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego oraz z objawami przedmiotowymi, objawami podmiotowymi lub potwierdzeniem radiologicznym zastoinowej niewydolności serca i/lub potwierdzeniem lewokomorowej niewydolności skurczowej (frakcja wyrzutowa serca ≤40% w wentrykulografii radioizotopowej lub ≤35% w echokardiografii lub angiografii kontrastowej).¹³

Pacjenci w czasie od 12 godzin do 10 dni po wystąpieniu objawów zawału mięśnia sercowego byli losowo przypisywani do jednej z trzech grup terapeutycznych: walsartanu, kaptoprylu lub walsartanu w skojarzeniu z kaptoprylem. Średni czas leczenia wynosił dwa lata, a pierwszorzędowym punktem końcowym był czas do zgonu z jakiejkolwiek przyczyny.¹⁴

Wyniki badania wykazały, że walsartan był równie skuteczny jak kaptopryl w zmniejszaniu umieralności z jakiejkolwiek przyczyny po zawale mięśnia sercowego. Procent zgonów z jakiejkolwiek przyczyny był podobny we wszystkich grupach terapeutycznych: walsartan 19,9%, kaptopryl 19,5% i kombinacja walsartan + kaptopryl 19,3%. Nie zaobserwowano dodatkowej korzyści z leczenia skojarzonego walsartanem i kaptoprylem w porównaniu do stosowania samego kaptoprylu.¹⁵

Nie stwierdzono różnic w skuteczności walsartanu w porównaniu z kaptoprylem w zakresie umieralności z jakiejkolwiek przyczyny w zależności od wieku, płci, rasy, leczenia podstawowego czy choroby podstawowej. Walsartan skutecznie zwiększał czas przeżycia, zmniejszał umieralność z powodu zaburzeń układu sercowo-naczyniowego oraz skracał czas hospitalizacji z powodu niewydolności serca, powtórnego zawału mięśnia sercowego, resuscytacji krążeniowej i udaru niezakończonego śmiercią (drugorzędowy złożony punkt końcowy).¹⁶

Profil bezpieczeństwa walsartanu u pacjentów leczonych po przebytym zawale mięśnia sercowego odpowiadał przebiegowi klinicznemu. W zakresie czynności nerek zaobserwowano podwojenie stężenia kreatyniny w surowicy u 4,2% pacjentów leczonych walsartanem, u 4,8% pacjentów otrzymujących leczenie skojarzone walsartanem i kaptoprylem oraz u 3,4% pacjentów leczonych kaptoprylem. Leczenie przerwano z powodu różnego typu zaburzeń czynności nerek u 1,1% pacjentów leczonych walsartanem, u 1,3% pacjentów leczonych walsartanem i kaptoprylem oraz u 0,8% pacjentów leczonych kaptoprylem.¹⁷

W ramach oceny pacjentów po przebytym zawale mięśnia sercowego zaleca się przeprowadzenie oceny czynności nerek.¹⁸

Warto podkreślić, że nie stwierdzono różnic w całkowitej umieralności, umieralności z powodu zaburzeń układu sercowo-naczyniowego ani chorobowości podczas jednoczesnego podawania leków blokujących receptory β-adrenergiczne z walsartanem i kaptoprylem, podawania wyłącznie walsartanu lub wyłącznie kaptoprylu. Niezależnie od zastosowanego leku, umieralność była mniejsza w grupie pacjentów leczonych lekami blokującymi receptory β-adrenergiczne, co potwierdza znane korzyści ze stosowania tych leków w tej populacji pacjentów.¹⁹

Zastosowanie w niewydolności serca

Badanie Val-HeFT było randomizowanym, kontrolowanym, międzynarodowym badaniem klinicznym porównującym walsartan do placebo pod względem chorobowości i umieralności u 5010 pacjentów z niewydolnością serca, otrzymujących standardowe leczenie. Pacjenci byli klasyfikowani według NYHA: 62% w klasie II (objawy przy umiarkowanym wysiłku), 36% w klasie III (objawy przy niewielkim wysiłku) i 2% w klasie IV (objawy w spoczynku). Frakcja wyrzutowa lewej komory (LVEF) wynosiła <40%, a średnica wewnętrzna lewej komory w czasie rozkurczu (LVIDD) >2,9 cm/m²pc.<sup data-drug="AuroValsart" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Badanie Val-HeFT było randomizowanym, kontrolowanym, międzynarodowym badaniem klinicznym porównującym walsartan do placebo pod względem chorobowości i umieralności u 5010 pacjentów z niewydolnością serca (62% klasa II, 36% klasa III i 2% klasa IV wg NYHA) otrzymujących standardowe leczenie, z frakcją wyrzutową lewej komory LVEF 2,9 cm/m²pc.”>20

Podstawowa terapia w badaniu składała się z inhibitorów ACE (93%), leków moczopędnych (86%), digoksyny (67%) i leków blokujących receptory β-adrenergiczne (36%). Średni okres obserwacji chorych wyniósł prawie dwa lata, a średnia dobowa dawka walsartanu w badaniu Val-HeFT wynosiła 254 mg.²¹

W badaniu oceniono dwa pierwszorzędowe punkty końcowe:

• umieralność z jakiejkolwiek przyczyny (czas przeżycia)
• punkt końcowy złożony z umieralności i chorobowości w związku z niewydolnością serca (czas do pierwszego incydentu chorobowego) zdefiniowany jako śmierć, nagła śmierć z resuscytacją, hospitalizacja z powodu niewydolności serca lub podawanie dożylne leków inotropowych lub rozszerzających naczynia przez co najmniej 4 godziny bez hospitalizacji

²²

Wyniki badania wykazały, że umieralność z jakiejkolwiek przyczyny była podobna (p=NS) w grupie leczonej walsartanem (19,7%) i otrzymującej placebo (19,4%). Podstawową korzyścią było znaczące zmniejszenie o 27,5% (95% przedział ufności: 17% do 37%) ryzyka dotyczącego czasu do pierwszej hospitalizacji w związku z niewydolnością serca (13,9% w grupie walsartanu vs 18,5% w grupie placebo).²³

W analizie podgrup zaobserwowano wyniki wskazujące na wyższość placebo (złożony punkt końcowy umieralności i chorobowości wynosił 21,9% w grupie placebo vs 25,4% w grupie walsartanu) u pacjentów otrzymujących leczenie skojarzone trzema lekami: inhibitorem ACE, lekiem blokującym receptory β-adrenergiczne i walsartanem.²⁴

Natomiast największe korzyści w zakresie chorobowości obserwowano w podgrupie pacjentów nieotrzymujących inhibitora ACE (n=366). W tej podgrupie umieralność z jakiejkolwiek przyczyny była znacząco mniejsza o 33% przy leczeniu walsartanem w porównaniu z placebo (95% przedział ufności: –6% do 58%) (17,3% dla walsartanu vs 27,1% dla placebo), a złożone ryzyko umieralności i chorobowości było mniejsze o 44% (24,9% dla walsartanu vs 42,5% dla placebo).²⁵

Wśród pacjentów otrzymujących inhibitor ACE bez leku blokującego receptory β-adrenergiczne, umieralność z jakiejkolwiek przyczyny była podobna (p=NS) w grupie leczonej walsartanem (21,8%) i grupie otrzymującej placebo (22,5%). Natomiast złożone ryzyko umieralności i chorobowości było znacząco mniejsze o 18,3% (95% przedział ufności: 8% do 28%) w grupie walsartanu w porównaniu z placebo (odpowiednio 31,0% vs 36,3%).²⁶

W całej populacji badania Val-HeFT, u pacjentów leczonych walsartanem stwierdzono znaczącą poprawę według kryteriów NYHA oraz objawów przedmiotowych i podmiotowych niewydolności serca, obejmujących duszność, zmęczenie, obrzęki i szmery oddechowe, w porównaniu do pacjentów przyjmujących placebo. Jakość życia pacjentów leczonych walsartanem była lepsza, co wykazano w punkcie końcowym jako zmiana w punktacji według Minnesota Living with Heart Failure Quality of Life w porównaniu ze stanem początkowym. Dodatkowo, frakcja wyrzutowa w punkcie końcowym u pacjentów leczonych walsartanem znacząco się zwiększyła, a średnica wewnętrzna lewej komory w czasie rozkurczu (LVIDD) znacząco zmalała w porównaniu ze stanem początkowym.²⁷

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron

Badania kliniczne analizujące jednoczesne zastosowanie inhibitora ACE z lekami z grupy antagonistów receptora angiotensyny II (ARB) wykazały istotne zagrożenia związane z podwójną blokadą układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA). W dwóch dużych randomizowanych, kontrolowanych badaniach klinicznych – ONTARGET (ONgoing Telmistartan Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial) oraz VA NEPHRON-D (The Veterans Affairs Nefropathy in Diabetes) – oceniano skuteczność i bezpieczeństwo takiego połączenia.²⁸

Badanie ONTARGET przeprowadzono z udziałem pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, chorobami naczyń mózgowych w wywiadzie lub cukrzycą typu 2 z towarzyszącymi, udowodnionymi uszkodzeniami narządów docelowych. Badanie VA NEPHRON-D przeprowadzono z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz z nefropatią cukrzycową.²⁹

Wyniki obu badań nie wykazały istotnego korzystnego wpływu terapii skojarzonej na parametry nerkowe i/lub wyniki w zakresie chorobowości oraz śmiertelności sercowo-naczyniowej. Zaobserwowano natomiast zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i/lub niedociśnienia w porównaniu z monoterapią.³⁰

Ze względu na podobieństwa w zakresie właściwości farmakodynamicznych, wyniki te mają znaczenie również dla innych inhibitorów ACE oraz leków z grupy ARB. Dlatego u pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy jednocześnie stosować inhibitorów ACE oraz leków z grupy ARB.³¹

Kolejnym istotnym badaniem było ALTITUDE (Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal Disease Endpoints), zaprojektowane w celu zbadania korzyści z dodania aliskirenu (bezpośredniego inhibitora reniny) do standardowego leczenia inhibitorem ACE lub lekiem z grupy ARB u pacjentów z cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek oraz/lub chorobą układu sercowo-naczyniowego. Badanie zostało przedwcześnie przerwane z powodu zwiększonego ryzyka działań niepożądanych, takich jak zgony sercowo-naczyniowe, udary mózgu, hiperkaliemia, niedociśnienie i niewydolność nerek.³²

Skuteczność w populacji pediatrycznej

Dzieci i młodzież w wieku od 6 do 18 lat

Działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu oceniano w czterech randomizowanych, podwójnie zaślepionych badaniach klinicznych z udziałem 561 pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 do 18 lat. Do najczęstszych chorób współistniejących o potencjalnym wpływie na występowanie nadciśnienia tętniczego u uczestników badania należały zaburzenia nerek i układu moczowego oraz otyłość.³³

W pierwszym badaniu klinicznym z udziałem 261 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym, w wieku od 6 do 16 lat, pacjenci o masie ciała <35 kg otrzymywali tabletki walsartanu w dawce 10, 40 lub 80 mg na dobę (dawki małe, średnie i duże), natomiast pacjenci o masie ciała ≥35 kg otrzymywali tabletki walsartanu w dawce 20, 80 lub 160 mg na dobę (dawki małe, średnie i duże).<sup data-drug="AuroValsart" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="W badaniu klinicznym z udziałem 261 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym, w wieku od 6 do 16 lat, pacjenci o masie ciała 34

Po 2-tygodniowym okresie leczenia walsartan spowodował zmniejszenie zarówno skurczowego, jak i rozkurczowego ciśnienia tętniczego w sposób zależny od dawki. Trzy wielkości dawek walsartanu (małe, średnie i duże) istotnie zmniejszyły skurczowe ciśnienie tętnicze względem wartości wyjściowych, odpowiednio o 8, 10 i 12 mmHg.³⁵

W fazie randomizowanej, pacjenci albo kontynuowali leczenie tą samą dawką walsartanu, albo otrzymywali placebo. U pacjentów kontynuujących leczenie średnimi lub dużymi dawkami walsartanu, najniższe wartości skurczowego ciśnienia tętniczego były o -4 i -7 mmHg mniejsze od wartości uzyskanych w grupie placebo. U pacjentów leczonych małymi dawkami walsartanu najniższe skurczowe ciśnienie tętnicze było podobne do obserwowanego w grupie placebo. Walsartan konsekwentnie wywierał zależne od dawki działanie przeciwnadciśnieniowe we wszystkich podgrupach zróżnicowanych demograficznie.³⁶

W drugim badaniu klinicznym z udziałem 300 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym, w wieku od 6 do poniżej 18 lat, osoby spełniające kryteria włączenia zrandomizowano do grupy otrzymującej walsartan lub enalapril przez 12 tygodni. Dawkowanie zależało od masy ciała pacjenta:

• 18 kg do <35 kg: 80 mg walsartanu lub 10 mg enalaprylu
• ≥35 kg do <80 kg: 160 mg walsartanu lub 20 mg enalaprylu
• ≥80 kg: 320 mg walsartanu lub 40 mg enalaprylu

<sup data-drug="AuroValsart" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="W drugim badaniu klinicznym z udziałem 300 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym, w wieku od 6 do poniżej 18 lat, osoby spełniające kryteria włączenia zrandomizowano do grupy otrzymującej tabletki walsartanu lub enalaprylu przez 12 tygodni. Dzieci o masie ciała pomiędzy 18 kg a <35 kg otrzymywały 80 mg walsartanu lub 10 mg enalaprylu; dzieci o masie ciała od 35 kg do 37

U pacjentów leczonych walsartanem zmniejszenie skurczowego ciśnienia tętniczego było porównywalne do efektu uzyskanego u pacjentów leczonych enalaprylem (15 mmHg dla walsartanu i 14 mmHg dla enalaprylu; wartość p <0,0001 w badaniu równoważności). Podobne wyniki uzyskano dla rozkurczowego ciśnienia tętniczego, ze zmniejszeniem o 9,1 mmHg w grupie walsartanu i 8,5 mmHg w grupie enalaprylu.<sup data-drug="AuroValsart" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="U pacjentów leczonych walsartanem zmniejszenie skurczowego ciśnienia tętniczego było porównywalne do efektu uzyskanego u pacjentów leczonych enalaprylem (odpowiednio 15 mmHg i 14 mmHg) (wartość p 38

W trzecim, otwartym badaniu klinicznym z udziałem 150 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem w wieku od 6 do 17 lat, kwalifikujący się pacjenci (ze skurczowym ciśnieniem tętniczym ≥95 percentyla dla wieku, płci i wzrostu) otrzymywali walsartan przez 18 miesięcy w celu oceny bezpieczeństwa i tolerancji. Spośród 150 uczestników badania, 41 pacjentów otrzymywało jednocześnie inne leki przeciwnadciśnieniowe.³⁹

Dawkowanie walsartanu odbywało się według kategorii wagowych:

• >18 do <35 kg: dawka początkowa 40 mg, dawka podtrzymująca 80 mg
• ≥35 do <80 kg: dawka początkowa 80 mg, dawka podtrzymująca 160 mg
• ≥80 do <160 kg: dawka początkowa 160 mg, dawka podtrzymująca 320 mg

^{18 do <35 kg, ≥35 do <80 kg i ≥80 do 40}

Połowa zakwalifikowanych pacjentów (50,0%, n=75) miała przewlekłą niewydolność nerek, z czego 29,3% (44 pacjentów) miało przewlekłą chorobę nerek w stopniu 2 (GFR 60-89 ml/min/1,73 m²) lub w stopniu 3 (GFR 30-59 ml/min/1,73 m²).⁴¹

Średnie zmniejszenie skurczowego ciśnienia krwi wynosiło 14,9 mmHg u wszystkich pacjentów (wartość wyjściowa 133,5 mmHg), 18,4 mmHg u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (wartość wyjściowa 131,9 mmHg) i 11,5 mmHg u pacjentów bez przewlekłej niewydolności nerek (wartość wyjściowa 135,1 mmHg). Odsetek pacjentów, u których uzyskano całkowitą kontrolę ciśnienia tętniczego (zarówno skurczowego jak i rozkurczowego <95 percentyla) był nieznacznie wyższy w grupie z przewlekłą chorobą nerek (CKD) (79,5%) w porównaniu z grupą bez CKD (72,2%).<sup data-drug="AuroValsart" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Średnie zmniejszenie skurczowego ciśnienia krwi wynosiło 14,9 mmHg u wszystkich pacjentów (wyjściowa 133,5 mmHg), 18,4 mmHg u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (wyjściowa wartość 131,9 mmHg) i 11,5 mmHg u pacjentów bez przewlekłej niewydolności nerek (wyjściowa wartość 135,1 mmHg). Odsetek pacjentów, u których uzyskano całkowitą kontrolę ciśnienia tętniczego (zarówno skurczowego jak i rozkurczowego BP 42

Dzieci w wieku poniżej 6 lat

Przeprowadzono trzy badania kliniczne z udziałem 291 pacjentów w wieku od 1 do 5 lat. Do badania nie został włączony żaden pacjent poniżej 1 roku życia.⁴³

W pierwszym badaniu z udziałem 90 pacjentów, nie można było wykazać odpowiedzi zależnej od dawki. W drugim badaniu z udziałem 75 pacjentów, zastosowanie większych dawek walsartanu wiązało się z większym spadkiem ciśnienia krwi.⁴⁴

Trzecie badanie było 6-tygodniowym, randomizowanym badaniem prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby, mającym na celu ocenę odpowiedzi na dawkę walsartanu u 126 dzieci z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 1 roku do 5 lat, z przewlekłą chorobą nerek (PChN) lub bez niej. Pacjentów losowo przydzielono do grupy otrzymującej 0,25 mg/kg mc. lub 4 mg/kg mc. badanego leku.⁴⁵

W punkcie końcowym zaobserwowano spadek średniego skurczowego ciśnienia krwi (SKC)/średniego rozkurczowego ciśnienia krwi (RKC) podczas leczenia walsartanem w dawce 4,0 mg/kg mc. w porównaniu do dawki 0,25 mg/kg mc., wynoszący odpowiednio 8,5/6,8 mmHg versus 4,1/0,3 mmHg (p=0,0157/p<0,0001). Również w podgrupie pacjentów z PChN zaobserwowano spadek średniego SKC/średniego RKC podczas leczenia walsartanem w dawce 4,0 mg/kg mc. w porównaniu do dawki 0,25 mg/kg mc. (odpowiednio 9,2/6,5 mmHg versus 1,2/+1,3 mmHg).<sup data-drug="AuroValsart" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="W punkcie końcowym spadek średniego skurczowego ciśnienia krwi/średniego rozkurczowego ciśnienia krwi podczas leczenia walsartanem w dawce 4,0 mg/kg mc. w porównaniu do 0,25 mg/kg mc. wynosił odpowiednio 8,5/6,8 mmHg i 4,1/0,3 mmHg; (p=0,0157/p46

Europejska Agencja Leków (EMA) uchyliła obowiązek przedstawienia wyników badań z walsartanem we wszystkich podgrupach pacjentów pediatrycznych z niewydolnością serca oraz z niewydolnością serca po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego.⁴⁷

SBP – skurczowe ciśnienie krwi; DBP – rozkurczowe ciśnienie krwi; CKD – przewlekła choroba nerek; PChN – przewlekła choroba nerek