Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje dotyczące interakcji telmisartanu i amlodypiny (Telam, 80 mg + 10 mg) z innymi produktami leczniczymi. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano interakcji pomiędzy dwoma aktywnymi składnikami tego produktu złożonego, jednakże należy wziąć pod uwagę liczne potencjalne interakcje wynikające z właściwości farmakologicznych obu substancji czynnych.¹

Interakcje wspólne dla obu składników

Kompleksowa ocena interakcji lekowych dla produktu złożonego powinna uwzględniać następujące aspekty:

Leki przeciwnadciśnieniowe

Efekt hipotensyjny telmisartanu stosowanego w połączeniu z amlodypiną może ulec nasileniu podczas jednoczesnego stosowania innych leków przeciwnadciśnieniowych. Należy zachować szczególną ostrożność przy łączeniu Telam z innymi preparatami obniżającymi ciśnienie tętnicze.²

Produkty o potencjalnym działaniu hipotensyjnym

Z uwagi na właściwości farmakologiczne, należy spodziewać się, że następujące produkty lecznicze mogą nasilać działanie hipotensyjne wszystkich leków przeciwnadciśnieniowych, w tym preparatu Telam:

• Baklofen – lek zwiotczający mięśnie szkieletowe
• Amifostyna – lek cytoprotekcyjny stosowany w onkologii
• Leki neuroleptyczne – stosowane w schorzeniach psychiatrycznych
• Leki przeciwdepresyjne – modulujące przekaźnictwo nerwowe

Powyższe leki mogą prowadzić do nasilenia działania hipotensyjnego Telam, co wymaga uważnego monitorowania ciśnienia tętniczego.³

Kortykosteroidy

Kortykosteroidy stosowane ogólnoustrojowo mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe preparatu Telam. Mechanizm tej interakcji wiąże się z właściwościami mineralokortykosteroidowymi tych leków, które prowadzą do zatrzymania sodu i wody w organizmie.⁴

Interakcje związane z telmisartanem

Jednoczesne podawanie niezalecane

Leki moczopędne oszczędzające potas i suplementy potasu

Telmisartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, zmniejsza utratę potasu wywołaną przez leki moczopędne. Leki oszczędzające potas (spironolakton, eplerenon, triamteren, amiloryd), suplementy potasu lub substytuty soli zawierające potas, mogą prowadzić do znaczącego zwiększenia stężenia potasu w surowicy. Jeżeli jednoczesne stosowanie tych preparatów jest klinicznie uzasadnione z powodu udokumentowanej hipokaliemii, należy je wdrażać z zachowaniem szczególnej ostrożności, przy częstym monitorowaniu stężenia potasu w surowicy.⁵

Lit

Podczas jednoczesnego stosowania litu z antagonistami receptora angiotensyny II, w tym telmisartanem, obserwowano odwracalne zwiększenie stężeń litu w surowicy krwi oraz nasilenie jego toksyczności. Jeżeli takie skojarzenie leków jest klinicznie konieczne, zaleca się dokładne monitorowanie stężenia litu w surowicy krwi.⁶

Podwójna blokada układu RAA

Dane z badań klinicznych wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak:

• Niedociśnienie tętnicze
• Hiperkaliemia
• Zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek)

Powyższe ryzyko jest wyższe w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA w monoterapii.⁷

Jednoczesne stosowanie wymagające zachowania ostrożności

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ)

NLPZ, w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach przeciwzapalnych, inhibitory COX-2 oraz niewybiórcze NLPZ, mogą osłabiać przeciwnadciśnieniowe działanie antagonistów receptora angiotensyny II. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (szczególnie u osób odwodnionych lub w podeszłym wieku) jednoczesne podawanie telmisartanu i leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia czynności nerek, włącznie z rozwojem ostrej niewydolności nerek, która zazwyczaj ma charakter odwracalny.

Leczenie skojarzone telmisartanem i NLPZ należy prowadzić z zachowaniem szczególnej ostrożności, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Pacjenci powinni być odpowiednio nawodnieni, a czynność nerek powinna być kontrolowana po rozpoczęciu leczenia skojarzonego, a następnie w regularnych odstępach czasu.⁸

Ramipryl

W badaniach klinicznych skojarzone stosowanie telmisartanu i ramiprylu prowadziło do 2,5-krotnego zwiększenia AUC0-24 oraz Cmax ramiprylu i ramiprylatu. Znaczenie kliniczne tego zjawiska nie zostało w pełni wyjaśnione.⁹

Jednoczesne stosowanie, które należy wziąć pod uwagę

Digoksyna

Podczas jednoczesnego stosowania telmisartanu z digoksyną obserwowano wzrost mediany maksymalnego stężenia digoksyny w osoczu (49%) i stężenia minimalnego (20%). Przy rozpoczynaniu, dostosowywaniu dawki oraz kończeniu leczenia telmisartanem należy ściśle monitorować stężenie digoksyny w celu utrzymania go w zakresie terapeutycznym.¹⁰

Interakcje związane z amlodypiną

Jednoczesne stosowanie wymagające zachowania ostrożności

Inhibitory CYP3A4

Jednoczesne stosowanie amlodypiny z silnymi lub umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (inhibitory proteazy, azole przeciwgrzybicze, makrolidy takie jak erytromycyna czy klarytromycyna, werapamil lub diltiazem) może powodować zwiększenie ekspozycji na amlodypinę, zwiększając ryzyko wystąpienia niedociśnienia. Znaczenie kliniczne tych zmian farmakokinetycznych może być szczególnie istotne u pacjentów w podeszłym wieku, u których może być konieczne monitorowanie kliniczne oraz dostosowanie dawki amlodypiny.¹¹

Induktory CYP3A4

Jednoczesne stosowanie amlodypiny ze znanymi induktorami CYP3A4 może zmieniać jej stężenie w osoczu. W trakcie oraz po zakończeniu jednoczesnego stosowania amlodypiny z induktorami CYP3A4, szczególnie z silnymi induktorami (np. ryfampicyna, ziele dziurawca zwyczajnego), należy regularnie kontrolować ciśnienie tętnicze krwi i rozważyć konieczność modyfikacji dawki amlodypiny.¹²

Dantrolen (infuzja)

W badaniach na zwierzętach po podaniu werapamilu i dożylnym podaniu dantrolenu obserwowano prowadzące do zgonu migotanie komór i zapaść krążeniową, powiązane z hiperkaliemią. Ze względu na ryzyko hiperkaliemii zaleca się unikanie jednoczesnego podawania antagonistów wapnia, takich jak amlodypina, u pacjentów podatnych na hipertermię złośliwą i w leczeniu hipertermii złośliwej.¹³

Grejpfrut i sok grejpfrutowy

Jednoczesne spożywanie amlodypiny z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym nie jest zalecane, ponieważ u niektórych pacjentów może zwiększyć się biodostępność amlodypiny, co może prowadzić do nasilenia działania obniżającego ciśnienie tętnicze krwi.¹⁴

Jednoczesne stosowanie, które należy wziąć pod uwagę

Takrolimus

Podczas jednoczesnego stosowania takrolimusu z amlodypiną istnieje ryzyko zwiększenia stężenia takrolimusu we krwi, jednak farmakokinetyczny mechanizm tej interakcji nie jest w pełni poznany. Aby uniknąć potencjalnej toksyczności takrolimusu, podawanie amlodypiny u pacjentów leczonych takrolimusem wymaga monitorowania stężenia takrolimusu we krwi i w razie konieczności dostosowanie jego dawki.¹⁵

Cyklosporyna

Nie przeprowadzono kompleksowych badań dotyczących interakcji cyklosporyny i amlodypiny u zdrowych ochotników ani w większości populacji pacjentów, z wyjątkiem pacjentów po przeszczepie nerki. W tej grupie obserwowano zmienne wzrosty minimalnego stężenia cyklosporyny (średnio od 0% do 40%). U pacjentów po przeszczepie nerki przyjmujących amlodypinę należy rozważyć monitorowanie stężenia cyklosporyny oraz dostosowanie jej dawki w razie potrzeby klinicznej.¹⁶

Inhibitory mechanistycznego celu rapamycyny (mTOR)

Inhibitory mTOR, takie jak syrolimus, temsyrolimus i ewerolimus są substratami dla enzymu CYP3A. Amlodypina działa jako słaby inhibitor CYP3A, co może prowadzić do interakcji farmakokinetycznych. W przypadku jednoczesnego stosowania z inhibitorami mTOR, amlodypina może zwiększać ekspozycję na te leki, co może wpływać na ich skuteczność i profil bezpieczeństwa.¹⁷

Symwastatyna

Jednoczesne wielokrotne podawanie amlodypiny w dawce 10 mg z symwastatyną w dawce 80 mg prowadziło do 77% zwiększenia narażenia na symwastatynę w porównaniu do monoterapii symwastatyną. Z tego względu maksymalna dawka symwastatyny u pacjentów przyjmujących amlodypinę powinna być ograniczona do 20 mg na dobę.¹⁸

Interakcje z alkoholem

Spożywanie alkoholu podczas leczenia preparatem Telam (telmisartan + amlodypina) może prowadzić do nasilenia działania hipotensyjnego leku. Alkohol może potęgować działanie rozszerzające naczynia krwionośne, co w połączeniu z efektem farmakologicznym antagonisty receptora angiotensyny II (telmisartan) oraz antagonisty kanału wapniowego (amlodypina) może skutkować znacznym obniżeniem ciśnienia tętniczego.¹⁹

Szczególne ryzyko interakcji z alkoholem obejmuje:

• Nasilenie niedociśnienia ortostatycznego – prowadzące do zwiększonego ryzyka zawrotów głowy, omdleń i upadków, zwłaszcza przy zmianie pozycji ciała
• Potencjalizacja działania depresyjnego na ośrodkowy układ nerwowy – prowadząca do zwiększonej sedacji, zaburzeń koordynacji ruchowej i koncentracji
• Zwiększone obciążenie wątroby – alkohol i leki przeciwnadciśnieniowe są metabolizowane w wątrobie, co może prowadzić do wzajemnego wpływu na metabolizm obu substancji
• Ryzyko zaburzeń elektrolitowych – alkohol może wpływać na gospodarkę wodno-elektrolitową, co w połączeniu z działaniem telmisartanu może zwiększać ryzyko zaburzeń elektrolitowych

Z uwagi na powyższe interakcje, pacjentom leczonym preparatem Telam należy zalecić ograniczenie spożycia alkoholu, a w idealnej sytuacji jego całkowite unikanie podczas farmakoterapii.

Tabela interakcji lekowych