zydowudyna

Zydowudyna (AZT, azydotymidyna) to lek przeciwwirusowy należący do grupy nukleozydowych inhibitorów odwrotnej transkryptazy (NRTI). Został zatwierdzony jako pierwszy lek do leczenia zakażeń HIV w 1987 roku i do dziś stanowi istotny element schematów terapeutycznych w leczeniu zakażeń HIV/AIDS.

Mechanizm działania zydowudyny polega na hamowaniu aktywności enzymu odwrotnej transkryptazy wirusa HIV, co uniemożliwia przepisanie wirusowego RNA na DNA i integrację z genomem komórki gospodarza. Lek ten wymaga wewnątrzkomórkowej fosforylacji do aktywnej postaci trójfosforanowej.

W praktyce klinicznej zydowudyna jest stosowana głównie w skojarzeniu z innymi lekami antyretrowirusowymi w ramach terapii wielolekowej (HAART). Szczególne znaczenie ma w profilaktyce zakażeń wertykalnych (z matki na dziecko), gdzie wykazuje wysoką skuteczność w redukcji transmisji wirusa.

Do najczęstszych działań niepożądanych zydowudyny należą: niedokrwistość, neutropenia, nudności, bóle głowy, bezsenność oraz miopatia. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do kwasicy mleczanowej i stłuszczenia wątroby. Ze względu na profil działań niepożądanych, w wielu schematach terapeutycznych jest zastępowana nowszymi lekami o lepszej tolerancji.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ritonavir Aurovitas 100 mg

Rytonawir, dostępny w postaci tabletek powlekanych 100 mg (Ritonavir Aurovitas), jest inhibitorem proteazy HIV-1 i HIV-2, wykazującym działanie przeciwwirusowe oraz zdolność do nasilania farmakokinetyki innych inhibitorów proteazy poprzez silne hamowanie izoenzymu CYP3A. Standardowe dawkowanie rytonawiru w celu maksymalnego zahamowania metabolizmu innych inhibitorów proteazy wynosi od 100 mg na dobę do 200 mg dwa razy na dobę. W badaniu oceniającym wpływ rytonawiru na odstęp QTcF u zdrowych dorosłych, maksymalna średnia różnica wyniosła 5,5 ms (górna granica 95% CI: 7,6 ms) przy dawce 400 mg dwa razy na dobę, bez obserwacji klinicznie istotnych wydłużeń QTcF ≥60 ms lub przekroczenia 500 ms. Zaobserwowano także niewielkie wydłużenie odstępu PR (maksymalnie do 252 ms) bez przypadków bloków serca II° lub III°. Rytonawir wykazuje selektywne powinowactwo do proteazy HIV, a oporność na lek wiąże się głównie z mutacjami V82A/F/T/S i I84V oraz innymi mutacjami w genie proteazy, co może prowadzić do oporności krzyżowej na inne inhibitory proteazy.
analog nukleozydu, blok serca, dydanozyna, inhibitor metabolizmu, inhibitor proteazy, inhibitor proteazy asparaginowej, izoenzym CYP3A, komórki CD4, lamiwudyna, lek przeciwretrowirusowy, miano wirusa, moksyfloksacyna, mutacja proteazy, odstęp PR, odstęp QTcF, oporność krzyżowa, proteaza aspartylowa, proteaza HIV, RNA HIV, stawudyna, szczep HIV-1, terapia trójlekowa, wiremia, wirusowe RNA, zalcytabina, zydowudyna
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Retrovir 250 mg

Retrovir (zydowudyna) w dawce 250 mg w kapsułkach twardych jest lekiem przeciwretrowirusowym stosowanym wyłącznie w terapii skojarzonej zakażenia HIV u dorosłych i dzieci, zgodnie z aktualnymi wytycznymi. Monoterapia zydowudyną jest niewskazana ze względu na ryzyko rozwoju oporności wirusa. Przed włączeniem leku konieczna jest ocena stanu klinicznego pacjenta, w tym oznaczenie wiremii HIV RNA oraz liczby limfocytów CD4+. Retrovir jest również wskazany w profilaktyce wertykalnej transmisji HIV – u kobiet ciężarnych zakażonych HIV, rozpoczynających terapię po 14. tygodniu ciąży, oraz u noworodków urodzonych przez matki zakażone, gdzie podanie leku powinno nastąpić możliwie szybko po porodzie pod nadzorem specjalisty neonatologii lub pediatrii.
leczenie HIV, lek przeciwretrowirusowy, limfocyty CD4, profilaktyka HIV, przeniesienie zakażenia HIV, Retrovir, skojarzone leczenie przeciwretrowirusowe, terapia antyretrowirusowa, terapia przeciwretrowirusowa, transmisja wertykalna, transmisja wertykalna HIV, wiremia HIV RNA, zakażenie HIV, zakażenie HIV w ciąży, zakażenie retrowirusowe, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Vicks Antigrip Dzień i Noc 500 mg + 60 mg; 500 mg + 25 mg

Vicks AntiGrip Dzień i Noc zawiera paracetamol, pseudoefedrynę oraz difenhydraminę, które wykazują liczne interakcje farmakologiczne. Paracetamol może nasilać działanie przeciwzakrzepowe warfaryny przy długotrwałym stosowaniu, zwiększać ryzyko hepatotoksyczności w połączeniu z ryfampicyną, izoniazydem oraz lekami przeciwpadaczkowymi (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina), a także wpływać na metabolizm lamotryginy i chloramfenikolu. Pseudoefedryna jest przeciwwskazana u pacjentów stosujących inhibitory MAO ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego, może zmniejszać skuteczność beta-blokerów i innych leków przeciwnadciśnieniowych oraz zwiększać ryzyko arytmii w połączeniu z digoksyną i halogenowymi środkami znieczulającymi. Difenhydramina nasila działanie uspokajające alkoholu i innych leków hamujących OUN, wykazuje działanie antycholinergiczne nasilające efekty innych leków o podobnym działaniu oraz może zwiększać stężenie leków metabolizowanych przez CYP2D6 (np. metoprolol, wenlafaksyna).
alkaloid sporyszu, alkohol etylowy, atropina, beta-bloker, chloramfenikol, cholestyramina, cytochrom CYP2D6, difenhydramina, digoksyna, działanie antycholinergiczne, flukloksacylina, glukoza we krwi, hepatotoksyczność, hipokaliemia, inhibitor monoaminooksydazy, karbamazepina, kwas acetylosalicylowy, kwas moczowy, kwasica metaboliczna, lamotrygina, lek moczopędny, lek nasenny, lek opioidowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwlękowy, lek sympatykomimetyczny, linezolid, metoklopramid, neutropenia, paracetamol, probenecyd, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna, ryfampicyna, środek uspokajający, środek znieczulający halogenowy, warfaryna, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Metafen Ibuprofen 200 mg

Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, zwłaszcza u pacjentów z chorobami współistniejącymi lub stosujących wielolekową terapię. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania ibuprofenu z kwasem acetylosalicylowym ze względu na kompetycyjne hamowanie działania przeciwpłytkowego ASA oraz zwiększone ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Również łączenie ibuprofenu z innymi NLPZ znacząco podnosi ryzyko gastropatii, krwawień i owrzodzeń. Ibuprofen może obniżać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych i moczopędnych poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn nerkowych, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego i efektu diuretycznego. Ponadto, NLPZ nasilają działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny, acenokumarolu) poprzez hamowanie funkcji płytek i wypieranie z białek osocza, co wymaga regularnej kontroli INR.
acenokumarol, agregacja płytek krwi, antybiotyk chinolonowy, działanie kardioprotekcyjne, działanie nefrotoksyczne, enzym metabolizujący, farmakokinetyka, funkcja nerek, funkcja płytek krwi, gastropatia, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, klirens nerkowy, krzepnięcie krwi, kumulacja leku, kwas acetylosalicylowy, leczenie skojarzone, lek gastroprotekcyjny, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, mifepriston, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, perforacja przewodu pokarmowego, prostaglandyny nerkowe, receptor GABA, terapia antyretrowirusowa, toksyczność leku, zaburzenie psychomotoryczne, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Byfonen 400 mg

Produkt leczniczy Byfonen zawierający ibuprofen 400 mg wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym stopniu istotności klinicznej. Szczególnie istotne są interakcje z kwasem acetylosalicylowym, gdzie ibuprofen może kompetycyjnie hamować działanie przeciwpłytkowe małych dawek aspiryny (≤75 mg/dobę), co może ograniczać jej efekt kardioprotekcyjny przy długotrwałym stosowaniu. Jednoczesne stosowanie z innymi NLPZ, glikokortykosteroidami oraz lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna) znacząco zwiększa ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego, w tym owrzodzeń i krwawień. Ibuprofen może również osłabiać działanie leków przeciwnadciśnieniowych i moczopędnych, a u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek (np. osoby starsze, odwodnione) może prowadzić do ostrej niewydolności nerek, co wymaga monitorowania funkcji nerek i utrzymania odpowiedniego nawodnienia. Ponadto, jednoczesne stosowanie ibuprofenu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas może skutkować hiperkaliemią.
agregacja płytek krwi, bloker receptora angiotensyny II, chinolon, cyklosporyna, digoksyna, działanie hepatotoksyczne, działanie kardioprotekcyjne, fenytoina, flukonazol, glikokortykosteroid, hemofilia, hiperkaliemia, hipoglikemia, ibuprofen, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, inhibitory cyklooksygenazy-2, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, mifepryston, miłorząb dwuklapowy, nefrotoksyczność, niesteroidowe leki przeciwzapalne, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sole litu, sulfinpirazon, takrolimus, układ krwiotwórczy, warfaryna, wirus HIV, worykonazol, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Laboratoria PolfaŁódź Zatoki 200 mg + 30 mg

Produkt leczniczy Laboratoria PolfaŁódź ZATOKI zawiera ibuprofen 200 mg oraz pseudoefedrynę 30 mg, co determinuje złożony profil interakcji farmakologicznych. Ibuprofen wykazuje istotne interakcje z kwasem acetylosalicylowym, innymi NLPZ, lekami przeciwnadciśnieniowymi, moczopędnymi, przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna, acenokumarol), litem oraz metotreksatem, zwiększając ryzyko działań niepożądanych, takich jak krwawienia z przewodu pokarmowego, ograniczenie kardioprotekcyjnego działania ASA, czy toksyczność leków. Pseudoefedryna natomiast wchodzi w interakcje z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), co może prowadzić do przełomu nadciśnieniowego, stanowiącego bezpośrednie zagrożenie życia. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania IMAO oraz zachowanie 14-dniowego odstępu po ich odstawieniu.
acenokumarol, agregacja płytek krwi, ciśnienie tętnicze, diuretyk, działanie sedatywne, funkcja płytek krwi, gastroprotekcja, ibuprofen, inhibitor monoaminooksydazy, INR, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, krzepliwość krwi, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykomimetyczny, lit, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie, parametr hematologiczny, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna, warfaryna, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Gripex 325 mg + 30 mg + 10 mg

Produkt leczniczy Gripex, zawierający 325 mg paracetamolu, 30 mg pseudoefedryny chlorowodorku oraz 10 mg dekstrometorfanu bromowodorku, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Paracetamol nie powinien być stosowany z innymi preparatami zawierającymi tę substancję ze względu na ryzyko przedawkowania i hepatotoksyczności, zwłaszcza w połączeniu z lekami indukującymi enzymy wątrobowe (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna). Interakcje z inhibitorami MAO mogą wywołać stany pobudzenia i gorączkę, a z lekami przeciwzakrzepowymi z grupy kumaryny – zwiększone ryzyko krwawień. Pseudoefedryna, jako sympatykomimetyk, może nasilać działania niepożądane układu sercowo-naczyniowego przy jednoczesnym stosowaniu z innymi sympatykomimetykami, amitryptyliną czy lekami przeciwnadciśnieniowymi, a także z inhibitorami MAO, co może prowadzić do przełomu nadciśnieniowego. Dekstrometorfan metabolizowany przez CYP2D6 wykazuje ryzyko toksyczności i zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu z silnymi inhibitorami tego enzymu (fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna, terbinafina). Spożywanie alkoholu jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko hepatotoksyczności paracetamolu oraz nasilenie depresyjnego działania dekstrometorfanu na ośrodkowy układ nerwowy.
albuterol, amiodaron, amitryptylina, bromowodorek dekstrometorfanu, bupropion, chinidyna, chloramfenikol, chlorek amonu, chlorowodorek pseudoefedryny, cynakalcet, CYP2D6, depresja oddechowa, farmakodynamika, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, flekainid, flukloksacylina, fluoksetyna, furazolidyna, glikozyd naparstnicy, haloperydol, hepatotoksyczność, inhibitor MAO, karbamazepina, kwasica metaboliczna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm pierwszego przejścia, metadon, metoklopramid, niewydolność wątroby, paracetamol, paroksetyna, perfenazyna, propantelina, przełom nadciśnieniowy, ryfampicyna, sertralina, SSRI, sympatykomimetyk, terbinafina, tiorydazyna, toksyczność szpiku kostnego, zespół serotoninowy, zydowudyna
Leksykon substancji czynnych
Paracetamol – Przeciwwskazania stosowania

Paracetamol, mimo stosunkowo bezpiecznego profilu terapeutycznego, posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić podczas ordynacji. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na paracetamol oraz ciężka niewydolność wątroby (Child-Pugh ≥9) i nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min). U pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby, chorobą alkoholową oraz wrodzonymi deficytami enzymatycznymi (niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, reduktazy methemoglobinowej) stosowanie paracetamolu zwiększa ryzyko hepatotoksyczności, niedokrwistości hemolitycznej i methemoglobinemii. Dodatkowo, produkty zawierające paracetamol w połączeniu z innymi substancjami (fenylefryna, difenhydramina, ibuprofen, kodeina, chlorfenamina) mają rozszerzone przeciwwskazania, m.in. zaburzenia sercowo-naczyniowe, jaskrę, astmę, niewydolność oddechową, czy wiek poniżej 12-15 lat. W ciąży i laktacji przeciwwskazania zależą od dodatkowych składników, np. fenylefryna i kodeina są przeciwwskazane.
adenoidektomia, astma oskrzelowa, bezdech śródsenny, choroba alkoholowa, choroba wrzodowa żołądka, enzym CYP2D6, fenyloketonuria, glutation, guz chromochłonny, hepatotoksyczność, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra zamkniętego kąta, klirens kreatyniny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, methemoglobinemia, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór reduktazy methemoglobinowej, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, polipy nosa, porfiria, przerost prostaty, tonsilektomia, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zydowudyna
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Retrovir 10 mg/ml

Produkt leczniczy Retrovir, zawierający zydowudynę w stężeniu 10 mg/ml w postaci koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, wymaga szczególnej uwagi w kontekście potencjalnego wpływu na zdolności psychomotoryczne pacjenta, zwłaszcza w zakresie prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Brak dedykowanych badań klinicznych oceniających ten wpływ uniemożliwia jednoznaczne wnioski, dlatego lekarz powinien uwzględnić zarówno stan kliniczny pacjenta (w tym zaawansowanie HIV/AIDS i współistniejące schorzenia), jak i możliwe działania niepożądane zydowudyny, takie jak zmęczenie, zawroty głowy, bóle głowy czy zaburzenia funkcji poznawczych, które mogą czasowo obniżać sprawność psychomotoryczną. Retrovir w tej postaci jest stosowany głównie w warunkach szpitalnych, gdzie pacjent zwykle nie prowadzi pojazdów ani nie obsługuje maszyn, co ogranicza konieczność szczegółowej oceny wpływu na te zdolności podczas hospitalizacji.
choroba podstawowa, działanie niepożądane, funkcje poznawcze, HIV/AIDS, hospitalizacja, koncentrat do sporządzania roztworu, ocena kliniczna, profil działań niepożądanych, profil farmakologiczny, sprawność psychomotoryczna, zawroty głowy, zdolność psychomotoryczna, zydowudyna
Leksykon substancji czynnych
Lamiwudyna – Przedawkowanie

Przedawkowanie lamiwudyny nie wiąże się z występowaniem specyficznych objawów klinicznych wykraczających poza znany profil działań niepożądanych. W przypadku zarówno monoterapii, jak i preparatów złożonych (np. z abakawirem lub zydowudyną), obserwuje się jedynie nasilenie typowych działań niepożądanych. Kluczowe w postępowaniu jest dokładne monitorowanie pacjenta pod kątem objawów toksyczności oraz wdrożenie standardowego leczenia objawowego. Farmakokinetycznie lamiwudyna charakteryzuje się podatnością na eliminację dializacyjną, co umożliwia zastosowanie ciągłej hemodializy jako metody wspomagającej usuwanie leku, choć skuteczność tej interwencji nie została jednoznacznie potwierdzona w badaniach klinicznych. W preparatach złożonych należy uwzględnić różnice w eliminacji poszczególnych składników, np. ograniczoną skuteczność dializy w usuwaniu zydowudyny i niepewność co do eliminacji abakawiru.
abakawir, ciągła hemodializa, dializa otrzewnowa, działanie niepożądane, eliminacja substancji, hemodializa, interakcja lekowa, leczenie objawowe, metabolit glukuronidowy, monitorowanie funkcji życiowych, monoterapia, objawy toksyczności, ostre przedawkowanie, parametry biochemiczne, parametry hematologiczne, preparat złożony, profil farmakokinetyczny, przedawkowanie lamiwudyny, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Cefalgin Migraplus 250 mg + 150 mg + 50 mg

Preparat Cefalgin Migraplus, zawierający 250 mg paracetamolu, 150 mg propyfenazonu oraz 50 mg kofeiny, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z paracetamolem i kofeiną. Leki indukujące enzymy wątrobowe (barbiturany, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna) zwiększają ryzyko hepatotoksyczności paracetamolu poprzez nasilenie powstawania toksycznych metabolitów, co jest szczególnie istotne przy długotrwałej terapii lub wyższych dawkach. Paracetamol może wydłużać okres półtrwania chloramfenikolu, zwiększając jego toksyczność, oraz nasilać działanie doustnych antykoagulantów pochodnych kumaryny, co wymaga monitorowania INR. Długotrwałe stosowanie z NLPZ lub kwasem acetylosalicylowym zwiększa ryzyko nefrotoksyczności, a interakcja z zydowudyną podnosi ryzyko neutropenii. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko kwasicy metabolicznej z dużą luką anionową przy jednoczesnym stosowaniu flukloksacyliny, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, sepsą lub niedożywieniem.
adrenalina, alkoholizm, antagonista receptorów H2, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyki chinolonowe, barbiturany, Cefalgin Migraplus, chloramfenikol, choroby układu sercowo-naczyniowego, cymetydyna, cyprofloksacyna, czas protrombinowy, disulfiram, efedryna, fenytoina, flukloksacylina, hepatotoksyczność, hormonalne środki antykoncepcyjne, induktory enzymów wątrobowych, inhibitory gyrazy, INR, karbamazepina, kofeina, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, kwasica metaboliczna, lek przeciwretrowirusowy, leki przeciwzakrzepowe, leki sympatykomimetyczne, luka anionowa, morfologia krwi, neutropenia, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność nerek, NLPZ, norfloksacyna, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, paraksantyna, pochodne kumaryny, propyfenazon, równowaga kwasowo-zasadowa, ryfampicyna, sepsa, supresja szpiku kostnego, tachykardia, teofilina, toksyczne metabolity, tyroksyna, uszkodzenie nerek, zatrucie etanolem, zydowudyna
Leksykon leków
Skład i postać leku – Lamivudine + Zidovudine Accord 150 mg + 300 mg

Lamivudine + Zidovudine Accord to lek w postaci tabletek powlekanych, zawierający 150 mg lamiwudyny oraz 300 mg zydowudyny w każdej tabletce. Substancje pomocnicze, takie jak celuloza mikrokrystaliczna, karboksymetyloskrobia sodowa (typ A) oraz magnezu stearynian, zapewniają odpowiednią strukturę i rozpad tabletki. Powłoka tabletek, składająca się m.in. z tytanu dwutlenku (E 171), hypromelozy 3cP i 6cP, makrogolu 400 oraz polisorbatu 80, poprawia estetykę, ułatwia połykanie i maskuje smak. Tabletki mają kształt kapsułek, są białe lub prawie białe, o wymiarach około 17,5 mm na 8,0 mm, z linią podziału umożliwiającą podział na dwie równe dawki, co jest istotne przy dostosowywaniu dawkowania.
blister PVC/PVDC/Aluminium, butelka HDPE, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, hypromeloza, karboksymetyloskrobia sodowa, lamiwudyna, makrogol, oddział szpitalny, polimer celulozowy, polisorbat, środek rozsadzający, stearynian magnezu, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, substancja wypełniająca, tabletka powlekana, warstwa powlekająca, zabezpieczenie przed dostępem dzieci, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Spedifen 400 400 mg

Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie ważne jest unikanie długotrwałego jednoczesnego stosowania ibuprofenu z kwasem acetylosalicylowym ze względu na kompetycyjne hamowanie działania kardioprotekcyjnego ASA na agregację płytek krwi. Ibuprofen może również nasilać działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny), zwiększając ryzyko krwawień, co wymaga ścisłego monitorowania INR. Jednoczesne stosowanie z lekami antyagregacyjnymi i SSRI podnosi ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego, a z lekami przeciwnadciśnieniowymi (w tym inhibitorami ACE i beta-adrenolitykami) może prowadzić do zmniejszenia ich skuteczności oraz zwiększenia ryzyka ostrej niewydolności nerek. Ibuprofen wpływa także na stężenia leków takich jak digoksyna, fenytoina, lit i metotreksat, co wymaga monitorowania ich poziomów w surowicy i ewentualnej korekty dawkowania.
agregacja płytek krwi, aminotransferaza, choroba wrzodowa, cyklooksygenaza-1, czas krwawienia, digoksyna, doustny lek hipoglikemizujący, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie kardioprotekcyjne, działanie nefrotoksyczne, fenytoina, furosemid, hematokryt, hemofilia, hemoglobina, hipoglikemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, insulina, klirens kreatyniny, kortykosteroid, kreatynina, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek antyagregacyjny, lek blokujący receptory beta-adrenergiczne, lek gastroprotekcyjny, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lit pierwiastek, metotreksat, mocznik, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, takrolimus, tiazydowy lek moczopędny, warfaryna, wskaźnik INR, zydowudyna
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Coldrex MaxGrip (1000 mg + 10 mg + 40 mg)/sasz.

Lek Coldrex MaxGrip, zawierający 1000 mg paracetamolu, 10 mg chlorowodorku fenylefryny oraz 40 mg kwasu askorbinowego, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki preparatu, niewydolnością wątroby, ciężką niewydolnością nerek, chorobą alkoholową, stosujących zydowudynę oraz inhibitory monoaminooksydazy (MAO) lub w okresie 2 tygodni po ich odstawieniu. Szczególnie istotne jest unikanie łączenia fenylefryny z inhibitorami MAO ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego. Preparat zawiera także 3,73 g sacharozy i 129,15 mg sodu w jednej saszetce, co wymaga uwagi u pacjentów z cukrzycą oraz na diecie niskosodowej. Ze względu na metabolizm paracetamolu w wątrobie i ryzyko kumulacji metabolitów fenylefryny, stosowanie leku u osób z zaburzeniami czynności wątroby i nerek może prowadzić do poważnych działań niepożądanych.
choroba alkoholowa, choroby układu sercowo-naczyniowego, cukrzyca, dieta niskosodowa, fenylefryna, hepatotoksyczność paracetamolu, inhibitory MAO, kwas askorbowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek sympatykomimetyczny, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, paracetamol, przekrwienie błony śluzowej nosa, przełom nadciśnieniowy, substancja przeciwbólowa, sympatykomimetyk, układ krwiotwórczy, umiarkowana niewydolność nerek, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Apap Junior 250 mg

Paracetamol zawarty w preparacie Apap Junior 250 mg wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, szczególnie u pacjentów pediatrycznych. Probenecyd zmniejsza klirens paracetamolu około dwukrotnie poprzez hamowanie sprzęgania z kwasem glukuronowym, co wymaga rozważenia redukcji dawki. Leki indukujące enzymy mikrosomalne wątroby, takie jak ryfampicyna oraz leki przeciwpadaczkowe (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, prymidon), zwiększają metabolizm paracetamolu, potencjalnie obniżając jego skuteczność i zwiększając ryzyko hepatotoksyczności. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu z zydowudyną (AZT), ze względu na podwyższone ryzyko neutropenii, co wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego. Ponadto, metoklopramid i inne leki przyspieszające opróżnianie żołądka zwiększają szybkość wchłaniania paracetamolu, natomiast leki spowalniające opróżnianie opóźniają jego działanie.
enzymy mikrosomalne wątroby, farmakoterapia, fenobarbital, fenytoina, flukloksacylina, hepatotoksyczność, indukcja enzymów, INR, interakcje z alkoholem, karbamazepina, klirens leku, kolestyramina, krwawienie, krzepnięcie krwi, kwas glukuronowy, kwasica metaboliczna, leki przeciwpadaczkowe, leki przeciwzakrzepowe, luka anionowa, metabolity hepatotoksyczne, metoklopramid, morfologia krwi, neutropenia, opróżnianie żołądka, paracetamol, probenecyd, prymidon, ryfampicyna, warfaryna, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Nimotop S 0,2 mg/ml

Nimodypina, substancja czynna Nimotop S 0,2 mg/ml roztworu do infuzji, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotna jest interakcja z fluoksetyną, która zwiększa stężenie nimodypiny w surowicy o około 50%, jednocześnie zmniejszając ekspozycję na fluoksetynę, co wymaga ścisłego monitorowania i ewentualnej redukcji dawki nimodypiny. Nieznaczne zmniejszenie ekspozycji na nimodypinę obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu nortryptyliny. Nimodypina nasila działanie hipotensyjne leków przeciwnadciśnieniowych, co wymaga systematycznej kontroli ciśnienia tętniczego. Dożylne podawanie β-adrenolityków z nimodypiną może prowadzić do nasilenia działania inotropowego ujemnego i niewyrównanej niewydolności serca, dlatego takie połączenie jest przeciwwskazane. Ponadto, nimodypina może nasilać nefrotoksyczność aminoglikozydów, cefalosporyn i furosemidu, co wymaga monitorowania funkcji nerek, zwłaszcza u pacjentów z istniejącą niewydolnością nerek.
alkohol etylowy, antagonista wapnia, antybiotyk aminoglikozydowy, AUC, cefalosporyna, disulfiram, działanie inotropowe ujemne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie sedatywne, działanie wazodylatacyjne, efekt hipotensyjny, etanol, fluoksetyna, furosemid, hipoglikemia, inhibitor PDE5, interakcja lekowa, klirens, kurczliwość mięśnia sercowego, lek działający na OUN, lek nefrotoksyczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek β-adrenolityczny, metronidazol, niewydolność mięśnia sercowego, niewydolność nerek, nimodypina, norfluoksetyna, nortryptylina, objętość dystrybucji, ośrodkowy układ nerwowy, reakcja disulfiramowa, zydowudyna, α-bloker, α-metylodopa, β-bloker
Leksykon leków
Interakcje leku – Fervex ból i gorączka C Plus 330 mg + 200 mg

Produkt leczniczy Efferalgan Vitamin C, zawierający paracetamol 330 mg oraz kwas askorbinowy 200 mg, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) ze względu na ryzyko stanu pobudzenia i hipertermii; zaleca się zachowanie 2-tygodniowego odstępu po zakończeniu terapii MAO przed podaniem paracetamolu. Induktory enzymów wątrobowych, takie jak ziele dziurawca, leki przeciwpadaczkowe, barbiturany oraz ryfampicyna, zwiększają ryzyko hepatotoksyczności nawet przy standardowych dawkach paracetamolu. Szczególną ostrożność wymaga także kojarzenie z izoniazydem, zydowudyną, fenytoiną oraz probenecydem, które mogą odpowiednio zwiększać ryzyko uszkodzenia wątroby lub zmieniać klirens paracetamolu. Jednoczesne stosowanie z NLPZ zwiększa ryzyko zaburzeń czynności nerek, a z lekami przeciwzakrzepowymi z grupy kumaryny (np. warfaryna) wymaga częstszego monitorowania INR. Flukloksacylina w połączeniu z paracetamolem może prowadzić do kwasicy metabolicznej z dużą luką anionową (HAGMA), zwłaszcza u pacjentów z niedoborem glutationu, co wymaga ścisłej obserwacji i badań diagnostycznych (5-oksoprolina w moczu).
alkoholizm przewlekły, barbiturany, cytochrom P450, deferoksamina, fenytoina, flukloksacylina, gruźlica, hepatotoksyczność, induktory enzymów wątrobowych, inhibitory MAO, izoniazyd, kwas askorbowy, kwas moczowy, kwasica metaboliczna z dużą luką anionową, leki przeciwpadaczkowe, leki przeciwzakrzepowe, niedobór glutationu, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność serca, paracetamol, posocznica, probenecyd, ryfampicyna, salicylamid, stan pobudzenia, toksyczne metabolity, uszkodzenie wątroby, warfaryna, współczynnik INR, zaburzenia czynności nerek, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Azithromycin Krka 250 mg

Azytromycyna, jako antybiotyk makrolidowy, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mają istotne znaczenie kliniczne. Jednoczesne stosowanie azytromycyny z lekami zobojętniającymi sok żołądkowy zmniejsza maksymalne stężenia azytromycyny w surowicy o około 25%, dlatego zaleca się podawanie azytromycyny co najmniej godzinę przed lub 2 godziny po lekach zobojętniających. Szczególną ostrożność wymaga kojarzenie azytromycyny z substratami glikoproteiny P, takimi jak digoksyna i kolchicyna, ze względu na ryzyko wzrostu ich stężeń w surowicy i konieczność monitorowania stężenia digoksyny. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie azytromycyny z lekami wydłużającymi odstęp QT (hydroksychlorochina, chlorochina) oraz cyzaprydem, ze względu na ryzyko torsade de pointes i innych zaburzeń rytmu serca. Ponadto, azytromycyna może istotnie zwiększać Cmax i AUC cyklosporyny, co wymaga monitorowania stężeń i dostosowania dawki cyklosporyny. W przypadku doustnych leków przeciwzakrzepowych z grupy kumaryny (np. warfaryny) obserwowano potencjalne nasilenie działania przeciwzakrzepowego, co wymaga częstych oznaczeń czasu protrombinowego.
alfentanyl, antybiotyk makrolidowy, astemizol, atorwastatyna, azytromycyna, cetyryzyna, chlorochina, cyklosporyna, cyzapryd, czas protrombinowy, digoksyna, dydanozyna, dysfagia, enzym CYP3A4, ergotamina, ergotyzm, flukonazol, glikoproteina p, hydroksychlorochina, kolchicyna, komorowe zaburzenie rytmu, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, metabolizm wątrobowy, metyloprednizolon, midazolam, morfologia krwi, neutropenia, odstęp QT, pochodna kumaryny, rabdomioliza, ryfabutyna, syldenafil, teofilina, torsade de pointes, triazolam, trimetoprim z sulfametoksazolem, warfaryna, zaburzenie rytmu serca, zakażenie HIV, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Dololibre 50 mg/ml

Naproksen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ) dostępny w postaci zawiesiny doustnej Dololibre (50 mg/ml), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niezalecane jest jednoczesne stosowanie naproksenu z innymi NLPZ, w tym salicylanami i inhibitorami COX-2, ze względu na wysokie ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego. Ponadto, naproksen może hamować działanie małych dawek kwasu acetylosalicylowego na agregację płytek, co utrzymuje się kilka dni po zakończeniu terapii. Wymaga to ostrożności i monitorowania, zwłaszcza u pacjentów stosujących glikozydy nasercowe, fenytoinę, zydowudynę czy selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), gdzie obserwuje się odpowiednio wzrost stężenia leków lub zwiększone ryzyko działań niepożądanych, takich jak krwawienia czy toksyczność hematologiczna. Zalecane jest monitorowanie stężeń leków i dostosowanie dawek, a także rozważenie gastroprotekcji przy stosowaniu SSRI.
chinolon, cyklosporyna, doustny lek przeciwcukrzycowy, drgawki, działanie hematotoksyczne, działanie nefrotoksyczne, fenytoina, gastroprotekcja, glikemia, glikozyd nasercowy, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, lek zobojętniający, metotreksat, morfologia krwi, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, owrzodzenie, płytki krwi, probenecyd, salicylan, SSRI, sulfinpirazon, sulfonamid, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Paracetamol Hasco o smaku pomarańczowym 120 mg/5 ml

Paracetamol Hasco o smaku pomarańczowym wykazuje liczne klinicznie istotne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jego skuteczność terapeutyczną oraz bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie paracetamolu z alkoholem, co prowadzi do indukcji enzymu CYP2E1, zmniejszenia zasobów glutationu i nasilonego uszkodzenia hepatocytów, nawet przy dawkach terapeutycznych. Interakcje z lekami indukującymi enzymy wątrobowe (barbiturany, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna) zwiększają ryzyko hepatotoksyczności poprzez wzrost produkcji toksycznych metabolitów. Ponadto, paracetamol może nasilać działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych z grupy pochodnych kumaryny, co wymaga monitorowania INR, a także zwiększać ryzyko nefrotoksyczności przy jednoczesnym stosowaniu z NLPZ. Warto również zwrócić uwagę na potencjalne interakcje z inhibitorami MAO, chloramfenikolem oraz zydowudyną, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych, takich jak pobudzenie psychoruchowe, neutropenia czy zwiększona toksyczność antybiotyku.
barbiturat, chloramfenikol, cytochrom P450 2E1, domperidon, działanie hepatotoksyczne, działanie nefrotoksyczne, farmakokinetyka paracetamolu, farmakolog kliniczny, fenobarbital, fenytoina, glutation, glutetimid, hipertermia, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, karbamazepina, kolestyramina, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwretrowirusowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolit NAPQI, metoklopramid, morfologia krwi obwodowej, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ośrodkowy układ nerwowy, oznaczanie stężenia glukozy, parametry krzepnięcia krwi, pochodna kumaryny, przewlekły alkoholizm, ryfampicyna, salicylamid, uszkodzenie hepatocytów, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuprofen B. Braun 600 mg/100 ml

Ibuprofen B. Braun (600 mg/100 mL), jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania ibuprofenu z innymi NLPZ, w tym inhibitorami COX-2 i salicylanami, ze względu na wysokie ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego. Ibuprofen może kompetycyjnie hamować działanie małych dawek kwasu acetylosalicylowego, co potencjalnie ogranicza jego kardioprotekcyjne działanie. Ponadto, ibuprofen osłabia działanie leków hipotensyjnych (inhibitory ACE, beta-adrenolityki, antagoniści receptora angiotensyny II) i może nasilać nefrotoksyczność, zwłaszcza u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek. Interakcje z lekami moczopędnymi, glikozydami nasercowymi, lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna), przeciwpłytkowymi (klopidogrel, tyklopidyna) oraz SSRI zwiększają ryzyko krwawień i wymagają monitorowania parametrów klinicznych i laboratoryjnych.
agregacja płytek krwi, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk chinolonowy, działanie hematologiczne, działanie hipoglikemizujące, fenytoina, flukonazol, glikozyd nasercowy, hemofilia, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek hipotensyjny, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, mifepryston, miłorząb dwuklapowy, morfologia krwi obwodowej, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sole litu, sulfinpirazon, układ krzepnięcia, worykonazol, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Vocaflam 8,75 mg

Flurbiprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, zwłaszcza u pacjentów polipragmatycznych. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie flurbiprofenu z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, ze względu na wysokie ryzyko powikłań ze strony przewodu pokarmowego, takich jak owrzodzenia i krwawienia. Równoczesne podawanie z kwasem acetylosalicylowym jest dopuszczalne jedynie przy małych dawkach ASA do 75 mg/dobę. Flurbiprofen może nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny), zwiększając ryzyko krwawień, a także osłabiać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych (leki moczopędne, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II) i nasilać nefrotoksyczność, szczególnie u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek. Wskazane jest monitorowanie parametrów takich jak INR, ciśnienie tętnicze, funkcja nerek oraz stężenia leków o wąskim indeksie terapeutycznym (glikozydy nasercowe, lit, fenytoina, metotreksat).
antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, choroba wrzodowa przewodu pokarmowego, cyklosporyna, diuretyk oszczędzający potas, doustny lek przeciwcukrzycowy, fenytoina, flukonazol, flurbiprofen, gastroprotekcja, glikozyd nasercowy, hamowanie funkcji płytek krwi, hiperkaliemia, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, lit, metotreksat, mifepriston, morfologia krwi, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, owrzodzenie, probenecyd, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, sulfinpirazon, takrolimus, toksyczność hematologiczna, tolbutamid, warfaryna, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – AKVIR o smaku malinowym 250 mg/5 ml

Inozyna pranobeksu, będąca substancją czynną produktu AKVIR o smaku malinowym, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z kilkoma grupami leków. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami oksydazy ksantynowej (np. allopurynol), które mogą zmieniać metabolizm inozyny pranobeksu i jej stężenie w osoczu. Diuretyki tiazydowe (hydrochlorotiazyd, chlortalidon, indapamid) oraz diuretyki pętlowe (furosemid, torasemid, kwas etakrynowy) mogą wpływać na wydalanie metabolitów inozyny pranobeksu poprzez modyfikację wydalania kwasu moczowego, co wymaga monitorowania funkcji nerek i poziomu kwasu moczowego. Jednoczesne stosowanie z lekami immunosupresyjnymi jest przeciwwskazane ze względu na wysokie ryzyko zmiany farmakokinetyki i działania terapeutycznego inozyny pranobeksu; terapia AKVIR powinna być rozpoczęta dopiero po zakończeniu leczenia immunosupresyjnego.
allopurynol, azydotymidyna, biodostępność osoczowa, chlortalidon, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, farmakokinetyka leku, fosforylacja wewnątrzkomórkowa, furosemid, hydrochlorotiazyd, indapamid, inhibitor oksydazy ksantynowej, inozyna pranobeks, kwas etakrynowy, lek immunosupresyjny, metabolizm inozyny, metylu parahydroksybenzoesan, monocyt krwi, propylu parahydroksybenzoesan, stężenie osoczowe, torasemid, wydalanie kwasu moczowego, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Grypolek 325 mg + 200 mg + 30 mg + 15 mg

Produkt leczniczy Grypolek, zawierający paracetamol, gwajfenezynę, chlorowodorek pseudoefedryny oraz bromowodorek dekstrometorfanu, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym stopniu istotności klinicznej. Paracetamol nie powinien być stosowany łącznie z innymi preparatami zawierającymi tę substancję ze względu na ryzyko hepatotoksyczności, zwłaszcza w obecności induktorów enzymów mikrosomalnych (np. ryfampicyna, leki przeciwpadaczkowe, barbiturany). Ponadto, paracetamol może wydłużać okres półtrwania chloramfenikolu, nasilać toksyczność zydowudyny na szpik kostny oraz wzmacniać działanie przeciwzakrzepowe kumaryn. Interakcje z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) mogą prowadzić do stanu pobudzenia i gorączki, a łączna ekspozycja na alkohol zwiększa ryzyko uszkodzenia wątroby. Pseudoefedryna jest przeciwwskazana w połączeniu z inhibitorami MAO ze względu na ryzyko nadciśnienia tętniczego, zaburzeń rytmu serca i hipertermii; ponadto może nasilać działania niepożądane leków przeciwnadciśnieniowych oraz środków zawierających pochodne efedryny. Dekstrometorfan wykazuje istotne interakcje z inhibitorami MAO i SSRI, zwiększając ryzyko zespołu serotoninowego, a także z lekami hamującymi CYP2D6 (fluoksetyna, haloperidol, chinidyna, wenlafaksyna), co prowadzi do zwiększenia jego stężenia i potencjalnej toksyczności.
alkohol etylowy, barbituran, chinidyna, chloramfenikol, cholestyramina, cholinolityk, cytochrom CYP2D6, dekstrometorfan, działanie depresyjne, efedryna, fluoksetyna, gwajafenezyna, gwajfenezyna, gwanetydyna, haloperidol, hepatotoksyczność, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kumaryna, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, metoklopramid, metyldopa, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, propantelina, pseudoefedryna, ryfampicyna, toksyczność szpiku kostnego, układ sercowo-naczyniowy, wenlafaksyna, zespół serotoninowy, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Metafen 200 mg + 325 mg

Preparat Metafen, zawierający 200 mg ibuprofenu oraz 325 mg paracetamolu, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne wynikające z obecności obu składników aktywnych. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie Metafenu z innymi preparatami zawierającymi paracetamol ze względu na ryzyko hepatotoksyczności, a także z kwasem acetylosalicylowym w dawkach przeciwzapalnych oraz innymi NLPZ, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego. Paracetamol wchodzi w interakcje z lekami takimi jak chloramfenikol (zwiększenie stężenia i toksyczności), warfaryna (nasilenie działania przeciwzakrzepowego przy długotrwałym stosowaniu), induktory enzymów wątrobowych (np. ryfampicyna), które zwiększają ryzyko uszkodzenia wątroby, oraz flukloksacylina, co może prowadzić do kwasicy metabolicznej. Ibuprofen natomiast może nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych, osłabiać efekt hipotensyjny leków obniżających ciśnienie tętnicze, zwiększać ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego w połączeniu z SSRI i kortykosteroidami, a także zwiększać nefrotoksyczność cyklosporyny i takrolimusu.
agregacja płytek krwi, antybiotyk chinolonowy, chloramfenikol, cholestyramina, cyklosporyna, cytochrom P450, działanie drażniące, działanie przeciwzakrzepowe, flukloksacylina, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor COX-2, inhibitor MAO, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, kwasica metaboliczna, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metoklopramid, metotreksat, mifepryston, NAPQI, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, owrzodzenie przewodu pokarmowego, propantelina, takrolimus, toksyczność hematologiczna, uszkodzenie wątroby, warfaryna, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Paracetamol Aflofarm 500 mg

Paracetamol, substancja czynna produktu Paracetamol Aflofarm 500 mg, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Metoklopramid przyspiesza wchłanianie paracetamolu, natomiast leki opóźniające opróżnianie żołądka, takie jak propentelina, mogą je opóźniać. Szczególnie istotne są interakcje z lekami indukującymi enzymy wątrobowe (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, rifampicyna), które zwiększają produkcję toksycznych metabolitów paracetamolu, co może prowadzić do uszkodzenia wątroby nawet przy dawkach terapeutycznych. Paracetamol nasila także działanie przeciwzakrzepowe leków z grupy kumaryny i indandionu, co wymaga monitorowania INR i ewentualnej korekty dawkowania. Dodatkowo, współstosowanie z zydowudyną (AZT) zwiększa ryzyko toksyczności szpiku kostnego, co wymaga ścisłej kontroli morfologii krwi.
działanie nefrotoksyczne, etanol, fenobarbital, fenytoina, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor monoaminooksydazy, karbamazepina, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, martwica komórek wątrobowych, metoklopramid, morfologia krwi, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność wątroby, paracetamol, parametr krzepnięcia, przewlekła choroba alkoholowa, rak nerki, rifampicyna, schorzenie wątroby, toksyczność szpiku kostnego, uszkodzenie nerki, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibenal 200 mg

Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Jednoczesne stosowanie ibuprofenu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) może hamować kardioprotekcyjne działanie ASA i zwiększać ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu. Ibuprofen nie powinien być łączony z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych. Istotne jest także zwiększone ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego przy jednoczesnym stosowaniu ibuprofenu z lekami przeciwpłytkowymi (np. klopidogrel, tyklopidyna), przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna), kortykosteroidami, SSRI oraz bisfosfonianami. Ibuprofen może zmniejszać skuteczność leków hipotensyjnych, takich jak inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, beta-adrenolityki oraz leki moczopędne, a także zwiększać ryzyko ostrej niewydolności nerek, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i osób w podeszłym wieku. Zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego, funkcji nerek oraz parametrów krzepnięcia podczas terapii skojarzonej.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antagonista receptora angiotensyny II, baklofen, bisfosfonian, cholestyramina, cyklosporyna, digoksyna, działanie hipotensyjne, działanie przeciwpłytkowe, filtracja kłębuszkowa, gastroprotekcja, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, hipoglikemia, inhibitor agregacji płytek, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor CYP2C9, inhibitor konwertazy angiotensyny, INR, kortykosteroid, krzepliwość krwi, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, mifepryston, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, pentoksyfilina, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, przewód pokarmowy, rytonawir, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, stężenie w osoczu, sulfinpyrazon, takrolimus, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibufen Baby 60 mg

Ibuprofen, substancja czynna czopków Ibufen Baby (60 mg), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania ibuprofenu z kwasem acetylosalicylowym, innymi NLPZ, kortykosteroidami, lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna), lekami przeciwpłytkowymi oraz SSRI ze względu na zwiększone ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego i owrzodzeń. Ibuprofen może również osłabiać działanie kardioprotekcyjne niskich dawek kwasu acetylosalicylowego poprzez kompetycyjne hamowanie agregacji płytek. Ponadto, NLPZ mogą zmniejszać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych oraz zwiększać nefrotoksyczność w terapii skojarzonej z lekami moczopędnymi, cyklosporyną i takrolimusem, co wymaga monitorowania funkcji nerek. Wysokie ryzyko toksyczności obserwuje się także przy jednoczesnym stosowaniu metotreksatu, glikozydów nasercowych oraz inhibitorów CYP2C9 (worykonazol, flukonazol), które zwiększają biodostępność ibuprofenu o 80-100% i mogą wymagać redukcji dawki.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, biodostępność leku, chinolon, cholestyramina, cyklosporyna, fenytoina, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, hipoglikemia, ibuprofen, inhibitor COX-2, inhibitor CYP2C9, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lit, metabolizm wątrobowy, metotreksat, mifepryston, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, rytonawir, SSRI, sulfinpirazon, takrolimus, toksyczność hematologiczna, warfaryna, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Apo-Napro 250 mg

Naproksen, jako NLPZ o wysokim stopniu wiązania z białkami osocza, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne są interakcje z lekami silnie wiążącymi się z białkami, takimi jak pochodne hydantoiny, leki przeciwzakrzepowe czy sulfonamidy, które mogą prowadzić do ich przedawkowania. Naproksen opóźnia wchłanianie pod wpływem leków zobojętniających kwas solny, cholestyraminy oraz pokarmu, co może opóźniać efekt terapeutyczny. Jednoczesne stosowanie naproksenu z innymi NLPZ, w tym inhibitorami COX-2 i kwasem acetylosalicylowym (nawet w małych dawkach kardioprotekcyjnych), jest przeciwwskazane ze względu na wysokie ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego. Naproksen osłabia działanie kwasu acetylosalicylowego na aktywność płytek krwi, co może mieć kliniczne znaczenie u pacjentów stosujących ASA w profilaktyce kardiologicznej.
białko osocza, chinolon, cholestyramina, cyklosporyna, czynność nadnerczy, działanie niepożądane, farmakokinetyka, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor SSRI, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok do stawu, krzepnięcie krwi, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek przeciwbólowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, lit, metotreksat, mifepryston, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, opioid, owrzodzenie przewodu pokarmowego, owrzodzenie żołądka, płytki krwi, pochodna hydantoiny, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, profilaktyka kardiologiczna, przesączanie kłębuszkowe, takrolimus, toksyczność hematologiczna, zaburzenie czynności nerek, zydowudyna
Leksykon substancji czynnych
Węgiel aktywny – Interakcje

Węgiel aktywny wykazuje silne właściwości adsorpcyjne, które prowadzą do istotnych interakcji farmakokinetycznych z wieloma grupami leków podawanych doustnie. Mechanizm polega na adsorpcji substancji leczniczych na powierzchni węgla, co skutkuje zmniejszeniem ich biodostępności i efektywności terapeutycznej. Stopień interakcji zależy od dawki węgla, czasu podania względem innych leków oraz właściwości fizykochemicznych leków. Zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu pomiędzy podaniem węgla aktywnego a innymi lekami, a w przypadku konieczności jednoczesnego leczenia rozważyć podanie leków drogą pozajelitową. Szczególnie istotne są interakcje z lekami o wąskim indeksie terapeutycznym, takimi jak glikozydy nasercowe (digoksyna, digitoksyna) oraz leki przeciwpadaczkowe (np. fenytoina), gdzie nawet niewielkie zmniejszenie biodostępności może prowadzić do utraty kontroli nad chorobą.
barbiturat, benzodiazepina, beta-adrenolityk, biodostępność, chinidyna, chinina, chlorochina, digitoksyna, digoksyna, doustny antykoagulant, doustny środek antykoncepcyjny, droga parenteralna, droga pozajelitowa, fenotiazyna, fenytoina, glikozyd nasercowy, ibuprofen, inhibitor MAO, klonidyna, kwas acetylosalicylowy, kwas mefenamowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, lek przeciwwymiotny, lek psychotropowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, odtrutka, ostre zatrucie, paracetamol, propranolol, salicylan, wąski indeks terapeutyczny, węgiel aktywny, właściwości adsorpcyjne, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Retrovir 50 mg/5 ml

Zydowudyna, składnik aktywny produktu Retrovir (50 mg/5 ml, roztwór doustny), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Ryfampicyna zmniejsza AUC zydowudyny o 48% ± 34%, co może prowadzić do utraty skuteczności i jest wskazaniem do unikania jednoczesnego stosowania. Probenecyd zwiększa AUC zydowudyny nawet o 106% (100-170%), co wymaga ścisłego monitorowania parametrów hematologicznych. Atowakwon podnosi AUC zydowudyny o 33% i zmniejsza stężenie jej metabolitu glukuronidowego o 19%, co przy długotrwałym leczeniu wymaga szczególnej obserwacji pacjenta. Klarytromycyna zmniejsza wchłanianie zydowudyny, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnej przerwy między podaniem tych leków. Leki takie jak kwas walproinowy, flukonazol i metadon również zwiększają AUC zydowudyny i zmniejszają jej klirens, co wymaga monitorowania pod kątem toksyczności.
amfoterycyna, atowakwon, AUC, Cmax, cytochrom P450, dapson, doksorubicyna, działanie mielosupresyjne, farmakokinetyka, fenytoina, flucytozyna, flukonazol, gancyklowir, glukuronidacja, interferon, klarytromycyna, klirens, ko-trimoksazol, kwas acetylosalicylowy, kwas glukuronowy, kwas walproinowy, lamiwudyna, lek nefrotoksyczny, lek przeciwretrowirusowy, metabolit glukuronidowy, metadon, mikrosomy wątroby, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oporność wirusa, ośrodkowy układ nerwowy, parametry hematologiczne, pentamidyna, pirymetamina, probenecyd, profil bezpieczeństwa, Retrovir, ryfampicyna, stawudyna, winblastyna, winkrystyna, zaburzenia hematologiczne, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Akis 75 mg/ml

Diklofenak sodowy, substancja czynna leku Akis, wykazuje liczne istotne klinicznie interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które należy uwzględnić podczas terapii. Szczególnie istotne jest zmniejszenie skuteczności leków przeciwnadciśnieniowych (diuretyki, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, beta-adrenolityki) wskutek hamowania biosyntezy prostaglandyn naczyniorozszerzających, co może prowadzić do pogorszenia funkcji nerek, zwłaszcza u pacjentów odwodnionych lub w podeszłym wieku. Diklofenak zwiększa stężenia digoksyny i litu w osoczu, co wymaga monitorowania ich poziomów. Jednoczesne stosowanie z metotreksatem (zalecany odstęp min. 24 h) i pemetreksedem (klirens kreatyniny > 80 ml/min) może zwiększać toksyczność tych leków poprzez zmniejszenie ich klirensu nerkowego. Ponadto, diklofenak nasila ryzyko krwawień przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryna, heparyna), trombolitycznych, przeciwpłytkowych oraz SSRI, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia, w tym INR.
antagonista receptora angiotensyny II, biosynteza prostaglandyn, chinolon, cholestyramina, cyklosporyna, deferazyroks, digoksyna, diklofenak sodowy, diuretyk oszczędzający potas, działanie naczyniorozszerzające, farmakokinetyka diklofenaku, fenytoina, hemofilia, heparyna, hepatotoksyczność, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor CYP2C9, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens kreatyniny, kolestypol, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, metotreksat, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, mifepryston, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie, pemetreksed, perforacja, prostaglandyna nerkowa, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sulfinpirazon, takrolimus, toksyczność hematologiczna, warfaryna, worykonazol, zakażenie HIV, zydowudyna
Leksykon substancji czynnych
Atazanawir – Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Atazanawir, inhibitor proteazy stosowany w terapii HIV, wymaga szczegółowej oceny u kobiet w wieku rozrodczym, zwłaszcza w ciąży i podczas karmienia piersią. Badania na szczurach wykazały modyfikację cyklu rujowego bez negatywnego wpływu na płodność. Dane kliniczne z udziałem 300-1000 kobiet ciężarnych nie wskazują na teratogenność atazanawiru. W badaniu AI424-182 u 41 kobiet w II i III trymestrze stosujących atazanawir z rytonawirem (300/100 mg lub 400/100 mg) odnotowano hiperbilirubinemię stopnia 3. lub 4. u 30% i 62% pacjentek odpowiednio, bez przypadków kwasicy mleczanowej. U noworodków matek leczonych tymi dawkami hiperbilirubinemia stopnia 3. lub 4. wystąpiła u 15% i 20%, bez objawów patologicznej żółtaczki czy kernicterus. Fototerapia była konieczna u 15% niemowląt, stosowana maksymalnie przez 4 dni.
atazanawir, atazanawir z rytonawirem, cykl rujowy, dane farmakokinetyczne, fototerapia, hiperbilirubinemia, HIV-1 DNA, inhibitor proteazy, kernicterus, kwasica mleczanowa, lamiwudyna, leczenie przeciwretrowirusowe, parametry wątrobowe, poziom bilirubiny, substancja przeciwretrowirusowa, transmisja wirusa HIV, wada rozwojowa płodu, zakażenie HIV, żółtaczka jąder podkorowych mózgu, żółtaczka jąder podstawy mózgu, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibum Express Forte 400 mg

Ibuprofen wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne są interakcje z kwasem acetylosalicylowym i innymi NLPZ, glikokortykosteroidami oraz lekami przeciwnadciśnieniowymi (inhibitory ACE, beta-adrenolityki, antagoniści receptora angiotensyny II), które mogą zwiększać ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego oraz pogarszać funkcję nerek, zwłaszcza u osób starszych. Ibuprofen może osłabiać działanie hipotensyjne tych leków, a także zmniejszać skuteczność diuretyków, z ryzykiem hiperkaliemii przy lekach oszczędzających potas. Wysokie ryzyko krwawień występuje przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna) oraz SSRI, co wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia i rozważenia gastroprotekcji. Ponadto, ibuprofen hamuje wydzielanie kanalikowe metotreksatu, co może prowadzić do zwiększenia jego stężenia w osoczu i toksyczności, zwłaszcza przy dużych dawkach; zaleca się zachowanie co najmniej 24-godzinnego odstępu między podaniami.
aminoglikozyd, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, baklofen, błona śluzowa przewodu pokarmowego, cholestyramina, cyklosporyna, działanie hipotensyjne, działanie nefrotoksyczne, działanie niepożądane, działanie sedatywne, fenytoina, flukonazol, gastroprotekcja, glikemia, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, interakcja lekowa, kaptopryl, klirens, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, mifepryston, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie, parametr krzepnięcia, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, sulfinpirazon, takrolimus, warfaryna, worykonazol, zydowudyna
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Retrovir 10 mg/ml

Leczenie zydowudyną (Retrovir) w formie koncentratu do infuzji (10 mg/ml) powinno być prowadzone przez specjalistów z doświadczeniem w terapii HIV, stosując podanie dożylne wyłącznie, gdy leczenie doustne jest niemożliwe. U dorosłych dawka dożylna wynosi 1-2 mg/kg mc. co 4 godziny, co odpowiada dawce doustnej 1,5-3 mg/kg mc. (600-1200 mg/dobę dla osoby 70 kg). U dzieci stosuje się dawki dożylne 80-160 mg/m² pc. co 6 godzin (320-640 mg/m²/dobę), a dawka doustna wynosi 360-480 mg/m² pc. na dobę w 3-4 dawkach. W profilaktyce zakażenia HIV u noworodków dawka doustna to 2 mg/kg mc. co 6 godzin przez 6 tygodni, a u kobiet ciężarnych po 14. tygodniu ciąży zaleca się 500 mg/dobę doustnie, z dożylną infuzją podczas porodu (2 mg/kg mc. w pierwszej godzinie, następnie 1 mg/kg mc./godz.).
cięcie cesarskie, ciężkie zaburzenie czynności nerek, czynność nerek, granulocyt obojętnochłonny, hematologiczny objaw niepożądany, hemodializa, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, krańcowa niewydolność nerek, kwas glukuronowy, leukopenia, marskość wątroby, narażenie ogólnoustrojowe, neutropenia, niedokrwistość, parametr hematologiczny, podanie dożylne, powolna infuzja dożylna, przeniesienie zakażenia HIV, stężenie hemoglobiny, stężenie zydowudyny w osoczu, wielolekowy schemat terapeutyczny, zakażenie HIV, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Paracetamol Accord 500 mg

Paracetamol wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z jego metabolizmem wątrobowym. Substancje takie jak metoklopramid i domperidon przyspieszają wchłanianie paracetamolu, natomiast kolestyramina je opóźnia, co może wpływać na skuteczność terapii. Długotrwałe stosowanie paracetamolu może nasilać działanie przeciwzakrzepowe warfaryny i pochodnych kumaryny, zwiększając ryzyko krwawień. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki indukujące enzymy wątrobowe (ryfampicyna, barbiturany, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, prymidon oraz ziele dziurawca), które zwiększają ryzyko hepatotoksyczności poprzez nasilenie powstawania toksycznych metabolitów paracetamolu. Ponadto, probenecyd i izoniazyd zmniejszają klirens paracetamolu, co może wymagać redukcji dawki, a salicylamid wydłuża jego okres półtrwania. Interakcje z lekami takimi jak chloramfenikol, zydowudyna, lamotrygina i flukloksacylina również mają znaczenie kliniczne, wpływając na metabolizm i potencjalne działania niepożądane.
barbiturany, biodostępność paracetamolu, chloramfenikol, choroba wątroby, CYP2E1, cytochrom P450, działanie przeciwzakrzepowe, fenobarbital, fenytoina, flukloksacylina, hepatotoksyczność paracetamolu, indukcja enzymów wątrobowych, indukcja metabolizmu, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcje lekowe, interakcje z alkoholem, izoniazyd, karbamazepina, klirens paracetamolu, kolestyramina, kwas moczowy, kwasica metaboliczna, lamotrygina, lek przeciwgruźliczy, leki przeciwpadaczkowe, metabolizm wątrobowy, metoklopramid, N-acetylo-p-benzochinoimina, NAPQI, neutropenia, okres półtrwania, pochodne kumaryny, probenecyd, prymidon, przewlekły alkoholizm, salicylamid, toksyczne metabolity, wchłanianie paracetamolu, ziele dziurawca, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibupar forte 400 mg

Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ) o dawce 400 mg (Ibupar forte), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z kwasem acetylosalicylowym oraz innymi NLPZ ze względu na wysokie ryzyko nasilenia działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, w tym krwawień i owrzodzeń. Ibuprofen może również osłabiać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, beta-blokery) oraz diuretyków, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego i funkcji nerek. Ponadto, nasila działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryna, acenokumarol, NOAC), zwiększając ryzyko krwawień, co wymaga ścisłej kontroli parametrów krzepnięcia. Wysokie ryzyko toksyczności obserwuje się także przy jednoczesnym stosowaniu z litem (wzrost stężenia litu w osoczu) oraz metotreksatem (zmniejszenie klirensu i wzrost stężenia metotreksatu), co wymaga monitorowania stężeń tych leków i ewentualnej korekty dawek.
acenokumarol, agregacja płytek krwi, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, beta-bloker, ciprofloksacyna, cyklosporyna, digoksyna, diureza, doustny antykoagulant, drgawki, działania niepożądane przewodu pokarmowego, działanie hematologiczne, działanie nefrotoksyczne, funkcja płytek krwi, gastropatia, glikozyd nasercowy, hemostaza, inhibitor ACE, klirens metotreksatu, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lewofloksacyna, metabolizm wątrobowy, metotreksat, mifepryston, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, objawy neurologiczne, ośrodkowy układ nerwowy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, parametry krzepnięcia, receptor GABA, stężenie litu, toksyczność metotreksatu, układ krzepnięcia, warfaryna, zapalenie błony śluzowej żołądka, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Cymevene 500 mg

Gancyklowir, substancja czynna Cymevene, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami. Szczególnie ważne jest monitorowanie pacjentów przy jednoczesnym stosowaniu probenecydu, który zmniejsza klirens nerkowy gancyklowiru, zwiększając jego ekspozycję, oraz dydanozyny, gdzie obserwuje się wzrost AUC dydanozyny o 38-67% bez wpływu na stężenie gancyklowiru. Nie zaleca się łączenia gancyklowiru z imipenemem-cylastatyną ze względu na ryzyko napadów drgawkowych. Ponadto, współstosowanie zydowudyny może nasilać neutropenię i niedokrwistość, co wymaga ścisłego monitorowania hematologicznego i ewentualnej modyfikacji dawek. Interakcje z innymi lekami mielosupresyjnymi i nefrotoksycznymi, takimi jak dapson, cyklosporyna czy doksorubicyna, również zwiększają ryzyko toksyczności, co wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka oraz regularnej kontroli parametrów klinicznych.
adefowir, amfoterycyna B, analog nukleozydu, cyklosporyna, cytochrom P450, dapson, doksorubicyna, dydanozyna, flucytozyna, gancyklowir, hepatotoksyczność, hydroksymocznik, imipenem-cylastatyna, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, lek mielosupresyjny, mielosupresja, mykofenolan mofetylu, napad drgawkowy, neutropenia, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, pentamidyna, probenecyd, stawudyna, takrolimus, tenofowir, trimetoprim-sulfametoksazol, trombocytopenia, winblastyna, winkrystyna, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – ItraGen 100 mg

Itrakonazol, będący substratem i silnym inhibitorem izoenzymu CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Leki zmniejszające kwaśność soku żołądkowego (inhibitory pompy protonowej, antagoniści receptora H2, leki zobojętniające) znacząco obniżają wchłanianie itrakonazolu z kapsułek, co może prowadzić do utraty skuteczności terapii. Silni induktorzy CYP3A4, tacy jak ryfampicyna, ryfabutyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, ziele dziurawca i izoniazyd, powodują znaczne zmniejszenie stężenia itrakonazolu i jego aktywnego metabolitu hydroksyitrakonazolu, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Z kolei silne inhibitory CYP3A4 (rytonawir, indynawir, klarytromycyna, erytromycyna) zwiększają stężenie itrakonazolu, co może nasilać działania niepożądane i wymaga ostrożności oraz ewentualnej korekty dawki. Ponadto, itrakonazol jest przeciwwskazany w skojarzeniu z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. astemizol, beprydyl, cyzapryd) oraz statynami metabolizowanymi przez CYP3A4 (atorwastatyna, lowastatyna, symwastatyna) ze względu na ryzyko torsade de pointes oraz miopatii i rabdomiolizy.
alfentanyl, alkaloid barwinka, alkaloid sporyszu, alprazolam, anksjolityk, antagonista kanałów wapniowych, antagonista receptora H2, antybiotyk makrolidowy, astemizol, atorwastatyna, benzodiazepin, beta-adrenolityk, biodostępność itrakonazolu, budezonid, busulfan, chinidyna, cilostazol, cyklosporyna, cymetydyna, cyzapryd, deksametazon, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diazepam, digoksyna, dihydroergotamina, dizopiramid, docetaksel, doustny lek przeciwzakrzepowy, ebastyna, eletryptan, ergometryna, ergotamina, ergotyzm, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fentanyl, fenytoina, flutykazon, fluwastatyna, glikokortykosteroid, glikoproteina p, halofantryna, hepatotoksyczność, hipoglikemia, hydroksyitrakonazol, imipramina, indometacyna, induktor CYP3A4, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, izoniazyd, karbamazepina, kardiotoksyczność, klarytromycyna, lek prokinetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zobojętniający, loperamid, lowastatyna, metyloprednizolon, midazolam, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, noretysteron, odstęp QT, pimozyd, pochodna dihydropirydyny, pochodna sulfonylomocznika, propranolol, rabdomioliza, reboksetyna, repaglinid, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, sertindol, stabilizator nastroju, sulfonamid, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, terfenadyna, tolbutamid, torsade de pointes, triazolam, trimetreksat, werapamil, zastoinowa niewydolność serca, ziele dziurawca, zydowudyna
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tabcin Trend 250 mg + 30 mg + 2 mg

Lek Tabcin Trend w postaci kapsułek miękkich zawiera paracetamol (250 mg), pseudoefedrynę chlorowodorek (30 mg) oraz chlorfenyraminy maleinian (2 mg) i posiada liczne przeciwwskazania. Preparat jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów poniżej 15 roku życia oraz u osób z nadwrażliwością na składniki aktywne lub substancje pomocnicze, takie jak sorbitol (54,88-64,42 mg) i glikol propylenowy (46 mg). Nie powinien być stosowany u pacjentów z chorobami układu oddechowego (przewlekłe zapalenie oskrzeli, rozedma płuc), jaskrą z wąskim kątem przesączania, przerostem prostaty, chorobami serca, ciężkim lub niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą, nadczynnością tarczycy oraz u osób z wrodzonym niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej. Ze względu na metabolizm paracetamolu w wątrobie, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (Child-Pugh >9) oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek.
anemia hemolityczna, astma oskrzelowa, chlorfenyramina, choroba serca, cukrzyca, glikol propylenowy, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostra choroba nerek, paracetamol, przerost prostaty, przewlekła choroba nerek, przewlekłe zapalenie oskrzeli, pseudoefedryna, rozedma płuc, sorbitol, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibufen 200 mg

Ibuprofen w dawce 200 mg (czopki) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Jednoczesne stosowanie z kwasem acetylosalicylowym jest niezalecane ze względu na kompetycyjne hamowanie działania przeciwpłytkowego ASA oraz zwiększone ryzyko działań niepożądanych. Również łączenie ibuprofenu z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, zwiększa ryzyko powikłań ze strony przewodu pokarmowego, takich jak owrzodzenia i krwawienia. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu kortykosteroidów, leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, beta-adrenolityki, antagoniści receptora angiotensyny II), leków moczopędnych oraz leków moczopędnych oszczędzających potas, ze względu na ryzyko nefrotoksyczności, hiperkaliemii oraz zmniejszenia skuteczności terapii przeciwnadciśnieniowej. W przypadku leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny) i leków przeciwpłytkowych oraz SSRI obserwuje się zwiększone ryzyko krwawień, co wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia.
agregacja płytek krwi, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk chinolonowy, cholestyramina, cyklosporyna, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hepatotoksyczne, działanie kardioprotekcyjne, działanie nefrotoksyczne, działanie niepożądane, działanie przeciwpłytkowe, fenytoina, flukonazol, glikozyd nasercowy, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor CYP2C9, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, mifepriston, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, rytonawir, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, sulfinpirazon, takrolimus, toksyczność hematologiczna, warfaryna, worykonazol, zydowudyna
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Retrovir 250 mg

Produkt leczniczy Retrovir zawiera zydowudynę w dawce 250 mg na kapsułkę i jest stosowany w terapii zakażeń HIV. Nie przeprowadzono dedykowanych badań klinicznych oceniających wpływ zydowudyny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, co oznacza brak jednoznacznych danych w tym zakresie. Farmakologiczne właściwości zydowudyny nie wskazują na bezpośrednie ryzyko upośledzenia tych funkcji, jednak możliwe jest wystąpienie działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy, bóle głowy, senność, zmęczenie, osłabienie, zaburzenia widzenia i koncentracji, które mogą negatywnie wpływać na koordynację psychoruchową i czas reakcji. Lekarz powinien uwzględnić stan kliniczny pacjenta, stopień zaawansowania HIV, choroby współistniejące oraz potencjalne interakcje lekowe przy ocenie zdolności do prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
badanie kliniczne, choroba współistniejąca, dawkowanie, dokumentacja medyczna, działanie niepożądane, efekt niepożądany, interakcja lekowa, koordynacja psychoruchowa, lek przeciwretrowirusowy, objaw neurologiczny, Retrovir, senność, substancja czynna, właściwość farmakologiczna, zaburzenie koncentracji, zaburzenie widzenia, zakażenie HIV, zawrót głowy, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Laboratoria PolfaŁódź Paracetamol 500 mg

Paracetamol, metabolizowany głównie w wątrobie, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami oraz alkoholem. Nadużywanie alkoholu indukuje enzymy wątrobowe, co zwiększa produkcję hepatotoksycznych metabolitów paracetamolu, podnosząc ryzyko ciężkiego uszkodzenia wątroby nawet przy dawkach 500 mg. Induktorami enzymów wątrobowych, takimi jak barbiturany czy trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, jest konieczne zachowanie ostrożności ze względu na zwiększone ryzyko toksyczności. Probenecyd zmniejsza klirens paracetamolu o około 50%, co wymaga redukcji dawki. Inne interakcje obejmują wydłużenie czasu wydalania chloramfenikolu, zmniejszenie biodostępności lamotryginy oraz ryzyko kwasicy metabolicznej przy jednoczesnym stosowaniu flukloksacyliny. Długotrwałe stosowanie paracetamolu z NLPZ zwiększa ryzyko nefrotoksyczności, a z lekami kumarynowymi, np. warfaryną, nasila działanie przeciwzakrzepowe, co wymaga monitorowania INR.
barbiturat, biodostępność, biotransformacja paracetamolu, chloramfenikol, cholestyramina, dysfagia, efekt nefrotoksyczny, farmakokinetyka paracetamolu, flukloksacylina, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja lekowa, izoniazyd, klirens paracetamolu, krwawienie, kumaryna, kumulacja leku, kwas glukuronowy, kwas moczowy, kwasica metaboliczna, lamotrygina, lek przeciwzakrzepowy, metabolit hepatotoksyczny, metabolizm wątrobowy, metoda oksydazy-peroksydazy, metoklopramid, neuropatia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, probenecyd, salicylamid, stężenie glukozy, szpik kostny, toksyczny metabolit, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, uszkodzenie wątroby, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zydowudyna
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Coldrex Junior C (300 mg + 5 mg + 20 mg)/sasz.

Coldrex Junior C, zawierający w jednej saszetce 300 mg paracetamolu, 5 mg chlorowodorku fenylefryny oraz 20 mg kwasu askorbinowego, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, ciężką niewydolnością wątroby i nerek oraz u dzieci poniżej 6 roku życia. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje lekowe, zwłaszcza z zydowudyną (ryzyko neutropenii) oraz inhibitorami monoaminooksydazy (ryzyko przełomu nadciśnieniowego), w tym w okresie do 2 tygodni po zakończeniu terapii MAO. Preparat nie powinien być stosowany u pacjentów przyjmujących inne leki zawierające paracetamol lub sympatykomimetyki, aby uniknąć przedawkowania i nasilenia działań niepożądanych.
aminy katecholowe, choroba wieńcowa, choroby układu sercowo-naczyniowego, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, cukrzyca, działania niepożądane, fenylefryna, hepatotoksyczność, hiperoksaluria, inhibitory MAO, jaskra z wąskim kątem, kamica nerkowa, kwas askorbowy, monitoring funkcji wątroby, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość na substancje czynne, neutropenia, paracetamol, poziom glukozy, przedawkowanie paracetamolu, przełom nadciśnieniowy, przerost gruczołu krokowego, sympatykomimetyk, toksyczność szpiku kostnego, tyreotoksykoza, umiarkowana niewydolność wątroby, zaburzenia rytmu serca, zatrzymanie moczu, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Paracetamol HASCO 500 mg

Paracetamol (500 mg, proszek doustny) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Probenecyd hamuje glukuronidację paracetamolu, zmniejszając jego klirens o około 50%, co wymaga redukcji dawki. Aktywatory enzymów wątrobowych (ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, prymidon) indukują metabolizm paracetamolu, potencjalnie obniżając jego skuteczność i zwiększając ryzyko hepatotoksyczności, co wymaga monitorowania funkcji wątroby. Flukloksacylina może wywołać kwasicę metaboliczną z dużą luką anionową, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka. Metoklopramid przyspiesza wchłanianie paracetamolu, natomiast opioidy je opóźniają. Kolestyramina zmniejsza biodostępność paracetamolu i nie powinna być podawana w ciągu pierwszej godziny po jego podaniu. Jednoczesne stosowanie z zydowudyną zwiększa ryzyko neutropenii, a długotrwała terapia (>7 dni) z warfaryną nasila działanie przeciwzakrzepowe, co wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego.
aktywator enzymu, alkohol etylowy, biodostępność paracetamolu, chloramfenikol, cukrzyca, czynnik krzepnięcia, działanie nefrotoksyczne, działanie przeciwzakrzepowe, fenobarbital, fenytoina, flukloksacylina, funkcja wątroby, gruźlica, hepatotoksyczność, indukcja enzymów wątrobowych, indukcja enzymu wątrobowego, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens leku, klirens paracetamolu, kofeina, kolestyramina, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, kwas glukuronowy, kwasica metaboliczna, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, luka anionowa, metoklopramid, monoaminooksydaza, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, opioidowy lek przeciwbólowy, opróżnianie żołądka, perystaltyka przewodu pokarmowego, probenecyd, prymidon, ryfampicyna, stężenie glukozy, stężenie glukozy w osoczu, supresja szpiku kostnego, toksyczny metabolit, uszkodzenie wątroby, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie metabolizmu glukozy, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Nurofen Plus 200 mg + 12,8 mg

Produkt leczniczy Nurofen Plus zawiera ibuprofen (200 mg) oraz fosforan kodeiny półwodny (12,8 mg), które wykazują liczne interakcje farmakologiczne o różnym stopniu istotności klinicznej. Ibuprofen, jako NLPZ, może hamować działanie przeciwpłytkowe kwasu acetylosalicylowego, zwiększać ryzyko krwawień przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna), osłabiać działanie leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, antagoniści angiotensyny II, leki moczopędne) oraz zwiększać ryzyko nefrotoksyczności w połączeniu z cyklosporyną czy takrolimusem. Ponadto, ibuprofen w połączeniu z kortykosteroidami, SSRI i lekami przeciwpłytkowymi zwiększa ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego. Kodeina natomiast wchodzi w interakcje z inhibitorami MAO (przeciwwskazana przez 2 tygodnie po ich stosowaniu), hydroksyzyną, depresantami OUN, lekami przeciwmuskarynowymi oraz innymi opioidami, nasilając depresję OUN, ryzyko zaparć i niedrożności jelit. Istotne jest także antagonizowanie działania kodeiny przez nalokson i naltrekson oraz zmniejszenie jej efektu przeciwbólowego przez abirateron (hamowanie CYP2D6).
abirateron, agregacja płytek krwi, antagonista angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, chinidyna, cisapryd, cyklosporyna, cymetydyna, CYP2D6, depresant OUN, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, domperidon, działanie toksyczne, filtracja kłębuszkowa, fosforan kodeiny, glikozyd nasercowy, hydroksyzyna, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor monoaminooksydazy, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwbiegunkowy, lek przeciwmuskarynowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, lit, loperamid, meksyletyna, metoklopramid, metotreksat, mifepryston, moklobemid, nalokson, naltrekson, nefrotoksyczność, niedrożność jelit, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, przedawkowanie, przełom nadciśnieniowy, SNRI, SSRI, takrolimus, tryptan, układ krwiotwórczy, warfaryna, zatrzymanie moczu, zespół serotoninowy, zydowudyna
Leksykon substancji czynnych
Walproinian sodu – Interakcje

Walproinian sodu wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z lekami przeciwpadaczkowymi, psychotropowymi, antybiotykami oraz innymi grupami leków. Istotne jest monitorowanie stężeń leków takich jak fenobarbital, prymidon, fenytoina, karbamazepina, lamotrygina (która ma niemal dwukrotnie wydłużony okres półtrwania), felbamat, rufinamid, a także walproinianu samego w sobie, zwłaszcza w terapii skojarzonej. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko encefalopatii hiperamonemicznej przy jednoczesnym stosowaniu topiramatu lub acetazolamidu oraz na potencjalne nasilenie hepatotoksyczności, zwłaszcza w połączeniu z kanabidiolem, salicylanami, alkoholem i innymi lekami hepatotoksycznymi. Warto podkreślić, że karbapenemy mogą gwałtownie obniżyć stężenie walproinianu w osoczu nawet o 60-100% w ciągu około 2 dni, co wymaga unikania ich jednoczesnego stosowania.
acetazolamid, biodostępność, bupropion, cholestyramina, cymetydyna, encefalopatia hiperamonemiczna, enzym wątrobowy, erytromycyna, felbamat, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, hiperamonemia, inhibitor MAO, inhibitor proteazy, kanabidiol, karbamazepina, karbapenem, kwas acetylosalicylowy, kwetiapina, lamotrygina, lek przeciwzakrzepowy, meflochina, metabolizm wątrobowy, metamizol, metotreksat, neutropenia, nimodypina, olanzapina, propofol, prymidon, rufinamid, ryfampicyna, topiramat, UDP-glukuronylotransferaza, walproinian sodu, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuprom Max Sprint 400 mg

Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ) o dawce 400 mg w preparacie Ibuprom Max Sprint, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie ibuprofenu z innymi NLPZ ze względu na wysokie ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego. Ibuprofen może obniżać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, beta-blokery) oraz leków moczopędnych (hydrochlorotiazyd, furosemid), co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego i funkcji nerek. Istotne jest także monitorowanie stężenia digoksyny i litu w osoczu, gdyż ibuprofen może zwiększać ich toksyczność. W przypadku metotreksatu i zydowudyny konieczne jest ścisłe monitorowanie parametrów hematologicznych i funkcji nerek oraz czasu krwawienia.
acenokumarol, agregacja płytek krwi, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, beta-bloker, choroba afektywna dwubiegunowa, ciprofloksacyna, cyklosporyna, digoksyna, działanie przeciwpłytkowe, fluoksetyna, furosemid, gastroprotekcja, heparyna drobnocząsteczkowa, hepatotoksyczność, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, kwas gamma-aminomasłowy, lek hamujący agregację płytek, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lewofloksacyna, lit, metotreksat, mifepryston, niesteroidowy lek przeciwzapalny, paroksetyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, takrolimus, warfaryna, zydowudyna
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Retrovir 50 mg/5 ml

Retrovir w postaci roztworu doustnego zawiera 50 mg zydowudyny w 5 ml i jest wskazany do leczenia zakażenia HIV w terapii skojarzonej z innymi lekami przeciwretrowirusowymi u dorosłych i dzieci. Lek znajduje zastosowanie także w profilaktyce wertykalnej transmisji HIV, stosowany u kobiet ciężarnych po 14. tygodniu ciąży oraz u noworodków urodzonych przez matki zakażone HIV. Terapia zydowudyną znacząco redukuje ryzyko przeniesienia zakażenia z matki na dziecko i powinna być wdrożona możliwie najwcześniej po porodzie. Roztwór ma postać jasnożółtego płynu o truskawkowym smaku, co ułatwia podawanie zwłaszcza w populacji pediatrycznej, a dokładne dawkowanie jest możliwe dzięki formie płynnej dostosowanej do masy ciała pacjenta.
badanie wirusologiczne, glikol propylenowy, leczenie antyretrowirusowe, lek przeciwretrowirusowy, maltitol ciekły, nietolerancja cukrów, opieka perinatalna, organogeneza, populacja pediatryczna, profilaktyka poekspozycyjna, profilaktyka transmisji wertykalnej, profilaktyka transmisji wertykalnej HIV, profilaktyka zakażeń wertykalnych, roztwór doustny, sodu benzoesan, sorbitol, substancja pomocnicza, terapia antyretrowirusowa, wirus HIV, zaburzenie gospodarki węglowodanowej, zakażenie HIV, zakażenie HIV w ciąży, zakażenie wertykalne HIV, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Azycyna 500 mg

Azytromycyna, jako antybiotyk makrolidowy, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mają istotne znaczenie kliniczne. Leki zobojętniające kwas solny obniżają maksymalne stężenie azytromycyny w surowicy o 25%, co wymaga unikania jednoczesnego podawania. Istotne jest monitorowanie stężenia digoksyny i kolchicyny, gdyż azytromycyna zwiększa ich poziomy w surowicy. W przypadku cyklosporyny obserwuje się wzrost Cmax i AUC0-5, co wymaga dostosowania dawki i monitorowania. Podawanie azytromycyny z pochodnymi kumaryny (np. warfaryną) może nasilać działanie przeciwzakrzepowe, co wymaga częstszej kontroli czasu protrombinowego. Jednoczesne stosowanie azytromycyny z alkaloidami sporyszu (ergotaminą) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zatrucia sporyszem. Ryzyko zaburzeń rytmu serca wzrasta przy kojarzeniu azytromycyny z cyzaprydem, co wymaga ostrożności i rozważenia alternatywnej terapii. Ponadto, przypadki rabdomiolizy odnotowano u pacjentów stosujących statyny i azytromycynę, co wymaga obserwacji pod kątem miopatii.
alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, atorwastatyna, biodostępność azytromycyny, cetyryzyna, cyklosporyna, cytochrom P450, cyzapryd, czas protrombinowy, digoksyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, dydanozyna, działanie hepatotoksyczne, efawirenz, ergotamina, flukonazol, indynawir, karbamazepina, kolchicyna, lek zobojętniający kwas solny, metabolizm wątrobowy, metyloprednizolon, midazolam, nelfinawir, neutropenia, odstęp QT, parametry farmakokinetyczne, pochodna kumaryny, rabdomioliza, ryfabutyna, substrat glikoproteiny P, syldenafil, teofilina, terfenadyna, triazolam, trimetoprym z sulfametoksazolem, warfaryna, zaburzenie rytmu serca, zydowudyna