zawroty głowy pochodzenia błędnikowego
Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego (vertigo) to zaburzenia związane z dysfunkcją narządu przedsionkowego (błędnika) znajdującego się w uchu wewnętrznym. Charakteryzują się subiektywnym odczuciem wirowania lub poruszania się otoczenia względem pacjenta lub pacjenta względem otoczenia. Zawrotom często towarzyszą objawy wegetatywne takie jak nudności, wymioty, nadmierne pocenie się czy zaburzenia równowagi.
Najczęstszymi przyczynami zawrotów błędnikowych są łagodne napadowe położeniowe zawroty głowy (BPPV), choroba Ménière’a, zapalenie neuronu przedsionkowego, migrena przedsionkowa oraz urazy ucha wewnętrznego. Diagnostyka obejmuje dokładny wywiad, badanie neurologiczne, testy oceniające funkcję układu przedsionkowego (próba Romberga, test Unterbergera, próba Barany’ego), badania obrazowe (TK, MRI) oraz badania audiologiczne.
Leczenie zawrotów głowy pochodzenia błędnikowego zależy od przyczyny i może obejmować farmakoterapię (leki przeciwzawrotowe, przeciwwymiotne, przeciwlękowe), manewry repozycyjne (np. manewr Epleya w BPPV), rehabilitację przedsionkową oraz w niektórych przypadkach interwencję chirurgiczną. Istotne jest wczesne rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego leczenia, gdyż zawroty głowy znacząco upośledzają jakość życia pacjentów i mogą prowadzić do wtórnych zaburzeń psychicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Roxiper 10 mg + 8 mg + 2,5 mg
Roxiper to lek złożony zawierający 10 mg rozuwastatyny, 8 mg peryndoprylu oraz 2,5 mg indapamidu w jednej tabletce powlekanej. Profil bezpieczeństwa leku odzwierciedla działania niepożądane poszczególnych składników, najczęściej dotyczące układu nerwowego (zawroty głowy, ból głowy, parestezje), układu pokarmowego (ból brzucha, zaparcia, nudności, wymioty), mięśniowo-szkieletowego (skurcze mięśni) oraz skóry (świąd, wysypki plamkowo-grudkowe). Peryndopryl może powodować niedociśnienie tętnicze, kaszel, duszność oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego, natomiast indapamid jest związany z hipokaliemią i reakcjami nadwrażliwości, szczególnie u pacjentów z predyspozycjami alergicznymi i astmatycznymi. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania zgodnie z MedDRA, gdzie większość objawów występuje często (≥1/100 do <1/10).
Ze względu na ryzyko hipokaliemii indukowanej przez indapamid, szczególnie u pacjentów z chorobami serca lub stosujących glikozydy naparstnicy, zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu w surowicy. Niedociśnienie tętnicze związane z peryndoprylem wymaga kontroli ciśnienia, zwłaszcza na początku terapii lub przy zwiększaniu dawki, aby zapobiec zawrotom głowy, omdleniom i niedokrwieniu narządów. Reakcje nadwrażliwości skórnej, w tym wysypki i świąd, mogą wymagać przerwania leczenia, zwłaszcza u pacjentów z historią alergii lub astmy. Długotrwałe stosowanie Roxiper wymaga monitorowania funkcji nerek, elektrolitów oraz enzymów wątrobowych w celu wczesnego wykrycia działań niepożądanych i optymalizacji terapii.
astenia, ból głowy, diuretyk, dysfagia, enzym wątrobowy, glikozyd naparstnicy, hipokaliemia, incydent hipotensyjny, inhibitor ACE, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie narządów, niestrawność, parestezja, peryndopryl z tert-butyloaminą, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, rozuwastatyna wapniowa, skurcz mięśni, szum uszny, wysypka plamkowo-grudkowa, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie gospodarki elektrolitowej, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie smaku, zaburzenie widzenia, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Clemastinum WZF 1 mg/ml
Klemastyna w roztworze do wstrzykiwań o stężeniu 1 mg/ml wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas kwalifikacji pacjentów i monitorowania terapii. Do istotnych hematologicznych działań należą małopłytkowość, agranulocytoza oraz niedokrwistość hemolityczna, które mogą prowadzić do zwiększonego ryzyka krwawień i infekcji. W zakresie układu nerwowego najczęściej obserwuje się efekty sedatywne, takie jak uspokojenie, senność, zaburzenia koordynacji i zawroty głowy, a także rzadziej występujące objawy jak splątanie, nadmierne pobudzenie (zwłaszcza u dzieci), drżenia czy drgawki. Klemastyna może również powodować zaburzenia sercowo-naczyniowe, w tym hipotensję, kołatanie serca, tachykardię oraz skurcze dodatkowe, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami układu krążenia.
agranulocytoza, ciśnienie tętnicze krwi, drgawki, drzewo oskrzelowe, dysuria, efekt sedatywny, fotosensytywność, hiperhydroza, hipotensja, klemastyna, kołatanie serca, krwinka czerwona, małopłytkowość, neutrofil, niedokrwistość hemolityczna, niedrożność nosa, pęcherz moczowy, podwójne widzenie, pokrzywka, przerost gruczołu krokowego, roztwór do wstrzykiwań, skurcz dodatkowy, świszczący oddech, szum uszny, tachykardia, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie moczu, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vilpin Combi 5 mg + 5 mg
Lek Vilpin Combi, zawierający peryndopryl tozylan (inhibitor ACE) oraz amlodypinę bezylan (bloker kanału wapniowego), wykazuje profil działań niepożądanych obejmujący często występujące objawy takie jak senność, zawroty głowy (zarówno ośrodkowe, jak i błędnikowe), ból głowy, zaburzenia smaku, parestezje, zaburzenia widzenia, szum uszny, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie, niedociśnienie tętnicze, duszność, suchy kaszel, dolegliwości żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, nudności, wymioty, niestrawność, zmiany rytmu wypróżnień), świąd, wysypka, obrzęki stawów, kurcze mięśni, zmęczenie i astenia. Częstość występowania tych działań mieści się w zakresie ≥1/100 do <1/10 pacjentów. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko niedociśnienia tętniczego, obrzęku naczynioruchowego, uporczywego suchego kaszlu oraz obrzęków obwodowych, które mogą wymagać modyfikacji terapii lub natychmiastowego leczenia. Monitorowanie funkcji nerek, elektrolitów (zwłaszcza potasu) oraz ciśnienia tętniczego jest kluczowe, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku oraz z niewydolnością narządową.
adrenalina, amlodypina bezylan, antagonista receptora angiotensyny II, astenia, bloker kanału wapniowego, ból brzucha, ból głowy, compliance pacjenta, duszność, dysgeuzja, działanie niepożądane, hiperkaliemia, hipowolemia, inhibitor ACE, kaszel nieproduktywny, kołatanie serca, kurcz mięśni, nagłe zaczerwienienie, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk stawów, parestezja, peryndopryl tozylan, profil bezpieczeństwa, senność, świąd, szum uszny, wykwit skórny, wymioty, wysypka, zaburzenia wypróżniania, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie widzenia, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zmęczenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Megapar Forte 1000 mg
Megapar Forte, zawierający 1000 mg paracetamolu w formie tabletek musujących, może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, sklasyfikowane zgodnie z MedDRA. Rzadkie działania obejmują zaburzenia hematologiczne (np. trombocytopenia, leukopenia), reakcje alergiczne, zaburzenia psychiczne (depresja, splątanie, halucynacje), neurologiczne (drżenia, bóle głowy), okulistyczne (zaburzenia widzenia), sercowe (obrzęk), żołądkowo-jelitowe (krwotoki, nudności, wymioty), a także poważne zaburzenia wątroby (niewydolność, martwica, żółtaczka). Bardzo rzadko obserwuje się ciężkie reakcje hematologiczne (np. niedokrwistość hemolityczna), hipoglikemię, hepatotoksyczność, ropomocz jałowy oraz reakcje nadwrażliwości zagrażające życiu, wymagające natychmiastowego przerwania terapii.
bezmocz, hepatotoksyczność, hipoglikemia, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, paracetamol, plamica, pokrzywka, reakcja alergiczna, ropomocz jałowy, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Ibuprofen – Działania niepożądane
Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie zależą od dawki, czasu stosowania oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą przewodu pokarmowego i obejmują bóle brzucha, nudności, wymioty, niestrawność, zgagę, wzdęcia, biegunkę i zaparcia (≥1/100 do <1/10). Rzadziej obserwuje się poważniejsze powikłania, takie jak owrzodzenia przewodu pokarmowego z krwawieniem i perforacją (≥1/1000 do <1/100), zapalenie trzustki (≥1/10 000 do <1/1 000) oraz bardzo rzadkie, ale groźne objawy jak smoliste stolce i krwawe wymioty (<1/10 000). Stosowanie dawek do 2400 mg/dobę wiąże się z niewielkim wzrostem ryzyka incydentów sercowo-naczyniowych, w tym zawału mięśnia sercowego i udaru, a także z rzadkimi przypadkami zespołu Kounisa. Ponadto, ibuprofen może wywoływać objawy ze strony układu nerwowego, od bólów głowy i zawrotów po rzadkie reakcje psychotyczne i jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, szczególnie u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi.
agranulocytoza, choroba Leśniowskiego-Crohna, incydent zatorowo-zakrzepowy, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, krwawe wymioty, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwicze zapalenie powięzi, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność wątroby, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre zapalenie wątroby, pancytopenia, parestezja, perforacja przewodu pokarmowego, reakcja psychotyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, stolec smolisty, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna neuropatia nerwu wzrokowego, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie okrężnicy, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka, zwężenie światła jelita - Leksykon leków
Działania niepożądane – Alfurion 10 mg
Alfurion, zawierający 10 mg alfuzosyny chlorowodorku w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej. Najczęściej obserwowanym efektem jest zawroty głowy (ok. 5% pacjentów), klasyfikowane jako często występujące (≥1/100 do <1/10). Inne działania niepożądane obejmują zaburzenia układu nerwowego (zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, senność), sercowo-naczyniowego (omdlenia, niedociśnienie ortostatyczne, tachykardia, dławica piersiowa u pacjentów z chorobami wieńcowymi, migotanie przedsionków o nieznanej częstości), a także zaburzenia żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, nudności, niestrawność, wymioty, biegunka, suchość w ustach). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko śródoperacyjnego zespołu wiotkiej tęczówki (IFIS) u pacjentów poddawanych operacji zaćmy oraz na potencjalne poważne reakcje alergiczne, takie jak obrzęk naczynioruchowy i priapizm, które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
alfuzosyna chlorowodorek, cholestaza wątrobowa, choroba tętnic wieńcowych, dławica piersiowa, IFIS, małopłytkowość, migotanie przedsionków, monitorowanie niepożądanych działań produktów leczniczych, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęk naczynioruchowy, operacja usunięcia zaćmy, osutka, pokrzywka, priapizm, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tachykardia, uszkodzenie komórek wątroby, zaburzenie krzepnięcia, zapalenie błony śluzowej nosa, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Solu-Medrol 40 mg
W praktyce klinicznej istotne jest, aby lekarze informowali pacjentów o potencjalnym wpływie metyloprednizolonu (Solu-Medrol) na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Pomimo braku systematycznych badań oceniających wpływ kortykosteroidów na funkcje psychomotoryczne, obserwacje kliniczne wskazują na ryzyko wystąpienia działań niepożądanych takich jak zawroty głowy (ośrodkowe i błędnikowe), zaburzenia wzroku oraz uczucie zmęczenia, które mogą znacząco obniżać sprawność psychofizyczną pacjenta. Dawkowanie metyloprednizolonu w preparatach Solu-Medrol obejmuje 40 mg, 125 mg, 500 mg oraz 1000 mg, a indywidualna wrażliwość pacjenta, współistniejące schorzenia oraz interakcje lekowe powinny być uwzględnione przy ocenie ryzyka. Lekarz powinien przekazać pacjentowi jasne zalecenia dotyczące powstrzymania się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn w przypadku wystąpienia wymienionych objawów niepożądanych.
dokumentacja medyczna, działanie niepożądane, interakcja lekowa, kortykosteroid, lek sedatywny, metyloprednizolon, pacjent w podeszłym wieku, roztwór do wstrzykiwań, schorzenie współistniejące, SOLU-MEDROL, sprawność psychomotoryczna, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie równowagi, zaburzenie wzroku, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lepsitam 500 mg
Lewetyracetam, substancja czynna preparatu Lepsitam, wykazuje specyficzny profil działań niepożądanych potwierdzony na podstawie analizy 3416 pacjentów w badaniach klinicznych kontrolowanych placebo oraz danych po wprowadzeniu leku do obrotu. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, senność, ból głowy, zmęczenie oraz zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia. Profil bezpieczeństwa jest podobny u dorosłych i dzieci, choć u pacjentów pediatrycznych (1 miesiąc do 16 lat) częściej występują objawy takie jak wymioty (11,2% u dzieci 4-16 lat), pobudzenie (3,4%), agresja (8,2%), drażliwość (11,7% u niemowląt) oraz zaburzenia koordynacji ruchów (3,3% u dzieci <4 lat). Wśród poważnych działań niepożądanych wymienia się m.in. zaburzenia hematologiczne (małopłytkowość, leukopenia, pancytopenia), reakcje nadwrażliwości (zespół DRESS, obrzęk naczynioruchowy), ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona), zaburzenia wątroby (niewydolność, zapalenie), rabdomiolizę, ostre uszkodzenie nerek oraz zaburzenia neuropsychiatryczne (myśli i próby samobójcze, psychozy, depresja). Encefalopatia, zwykle odwracalna po przerwaniu leczenia, pojawia się na początku terapii.
agranulocytoza, choreoatetoza, chwiejność emocjonalna, dyskineza, encefalopatia, hiperkinezja, hiponatremia, jadłowstręt, Lepsitam, leukopenia, lewetyracetam, łysienie, majaczenie, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, napad paniki, neutropenia, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, omam, ostre uszkodzenie nerek, padaczka, pancytopenia, podwójne widzenie, próba samobójcza, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, topiramat, zaburzenie psychotyczne, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Losartan Krka 50 mg
Losartan Krka, zawierający losartan potasowy w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały zidentyfikowane w badaniach klinicznych u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, przerostem lewej komory, przewlekłą niewydolnością serca oraz cukrzycą typu 2 z nefropatią. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy (często), niedokrwistość (często), hiperkaliemia (często), niedociśnienie ortostatyczne (niezbyt często) oraz zaburzenia czynności nerek i niewydolność nerek (często). Hiperkaliemia >5,5 mmol/l występowała u 9,9% pacjentów z cukrzycową nefropatią leczonych losartanem, co podkreśla konieczność monitorowania stężenia potasu, zwłaszcza u pacjentów z grup ryzyka. Rzadkie, ale poważne działania niepożądane obejmują reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy z ryzykiem niedrożności dróg oddechowych oraz zapalenie wątroby i rabdomiolizę.
aminotransferaza alaninowa, choroba nerek, cukrzyca typu 2, dławica piersiowa, hiperkaliemia, hiponatremia, incydent naczyniowo-mózgowy, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nefropatia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, plamica Schoenleina-Henocha, przerost lewej komory serca, przewlekła niewydolność serca, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności nerek, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Telmix Plus 80 mg + 12,5 mg
Profil bezpieczeństwa preparatu Telmix Plus, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, opiera się na danych z badań klinicznych oraz doświadczenia porejestracyjnego. Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym są zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego (częstość ≥1/100 do <1/10). Rzadko występuje ciężki obrzęk naczynioruchowy (≥1/10 000 do <1/1000), który może zagrażać życiu pacjenta. W badaniu klinicznym na 1471 pacjentach częstość działań niepożądanych była porównywalna między terapią skojarzoną a monoterapią telmisartanem, bez zależności od dawki, płci, wieku czy rasy. Działania niepożądane obejmują m.in. hipokaliemię (≥1/1000 do <1/100), hiponatremię, zaburzenia rytmu serca, niedociśnienie ortostatyczne, zaburzenia widzenia, bóle mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia erekcji oraz objawy grypopodobne.
agranulocytoza, cukromocz, hipokaliemia, hiponatremia, hipowolemie, jaskra ostra, leukopenia, martwicze zapalenie naczyń, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, parestezja, rak kolczystokomórkowy skóry, rak podstawnokomórkowy, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie nerek, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie trzustki, zasadowica hipochloremiczna, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół zaburzeń oddechowych, żółtaczka cholestatyczna, żółtaczka miąższowa - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Venlafaxine Aurovitas 37,5 mg
Wenlafaksyna, jako inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), wpływa na ośrodkowy układ nerwowy, co może prowadzić do zaburzeń funkcji poznawczych i motorycznych niezbędnych do bezpiecznego prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Do najczęstszych działań niepożądanych wpływających na zdolności psychomotoryczne należą ból głowy (≥1/10), zawroty głowy, senność, parestezje, drżenie oraz zaburzenia widzenia (≥1/100 do <1/10). Objawy te mogą powodować pogorszenie koncentracji, zaburzenia równowagi, wydłużenie czasu reakcji oraz trudności w ocenie sytuacji drogowej, co znacząco zwiększa ryzyko wypadków. Szczególnie niebezpieczne są okresy początkowe terapii, zmiany dawkowania oraz przerwanie leczenia, kiedy to mogą pojawić się dodatkowe objawy odstawienia, takie jak zawroty głowy, zaburzenia czucia, pobudzenie czy lęk.
apatia, charakterystyka produktu leczniczego, dezorientacja, drżenie, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, koordynacja psychoruchowa, lęk, mikrosen, niewyraźne widzenie, objawy niepożądane, objawy odstawienia, ośrodkowy układ nerwowy, parestezje, pobudzenie, senność, SNRI, stan splątania, substancja psychoaktywna, wenlafaksyna, zaburzenia akomodacji, zaburzenia czucia, zaburzenia poznawcze, zaburzenia równowagi, zaburzenia snu, zaburzenia widzenia, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cozaar 100 mg
Losartan potasowy, substancja czynna leku Cozaar, był szeroko badany w licznych badaniach klinicznych obejmujących ponad 3000 dorosłych pacjentów z pierwotnym nadciśnieniem tętniczym, 177 dzieci i młodzieży (6-16 lat), ponad 9000 pacjentów z nadciśnieniem i przerostem lewej komory serca, ponad 7700 pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca oraz ponad 1500 pacjentów z cukrzycą typu 2 i białkomoczem. Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym były zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego (częstość: często, ≥1/100 do <1/10). Inne często występujące działania to ból pleców, zakażenia dróg moczowych oraz objawy grypopodobne. Szczególną uwagę należy zwrócić na zaburzenia czynności nerek, w tym niewydolność nerek, które występują często i mogą być odwracalne po zaprzestaniu terapii. Profil bezpieczeństwa u dzieci jest zbliżony do dorosłych, jednak dane są ograniczone.
aminotransferaza alaninowa, białkomocz, cukrzyca typu 2, dławica piersiowa, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, losartan potasowy, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadwrażliwość, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niewydolność nerek, objawy grypopodobne, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pierwotne nadciśnienie tętnicze, przerost lewej komory serca, przewlekła niewydolność serca, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, udar naczyniowy mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia erekcji, zaburzenie funkcji nerek, zakażenie dróg moczowych, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Angeliq 1 mg + 2 mg
Produkt leczniczy Angeliq zawiera 1 mg estradiolu (półwodzian estradiolu) oraz 2 mg drospirenonu i jest stosowany w hormonalnej terapii zastępczej (HTZ). Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są ból piersi oraz krwawienia i plamienia w początkowych cyklach leczenia (>10%). W trakcie terapii mogą wystąpić liczne działania niepożądane, w tym zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość), metaboliczne (zmiany masy ciała, hiperlipidemia), psychiczne (depresja, nerwowość), neurologiczne (bóle głowy, zawroty głowy), sercowo-naczyniowe (palpitacje, nadciśnienie, zakrzepica żył), żołądkowo-jelitowe (nudności, ból brzucha), skórne (trądzik, świąd), mięśniowo-szkieletowe (bóle stawów i mięśni), a także zaburzenia układu rozrodczego i piersi (m.in. łagodne nowotwory, zaburzenia miesiączkowania). U pacjentek z nadciśnieniem dodatkowo obserwowano hiperkaliemię, niewydolność serca, trzepotanie przedsionków oraz wydłużenie odstępu QT.
ból piersi, choroba wieńcowa, dysplazja piersi, estradiol i drospirenon, hiperkaliemia, hiperlipidemia, hiperplazja endometrium, hirsutyzm, hormonalna terapia zastępcza, kamica żółciowa, kandydoza pochwy, kardiomegalia, krwawienie i plamienie, mięśniak macicy, niedokrwistość, ostuda, parestezje, plamica naczyniowa, półwodzian estradiolu, rak błony śluzowej trzonu macicy, rak jajnika, rak piersi, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, terapia estrogenowa, trzepotanie przedsionków, udar krwotoczny, udar niedokrwienny, wydłużenie odstępu QT, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żylna, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie pochwy, zatorowość płucna, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Methylprednisolone Sopharma 250 mg
Kortykosteroidy, w tym metyloprednizolon (dostępny w dawkach 40 mg i 250 mg jako proszek i rozpuszczalnik do roztworu do wstrzykiwań), mogą wywoływać działania niepożądane wpływające na zdolności psychomotoryczne niezbędne do bezpiecznego prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Do najważniejszych objawów należą zawroty głowy ośrodkowego i błędnikowego pochodzenia, zaburzenia widzenia (np. nieostre widzenie, zmieniona percepcja głębi) oraz uczucie zmęczenia, które mogą obniżać czujność i wydłużać czas reakcji. Szczególnie istotne jest zachowanie ostrożności w początkowym okresie terapii, przy nagłych zmianach dawkowania, stosowaniu wysokich dawek (np. 250 mg) oraz u osób starszych i pacjentów przyjmujących leki wpływające na ośrodkowy układ nerwowy.
dysfunkcja wzrokowa, działanie niepożądane, farmakodynamika, farmakokinetyka, koordynacja psychoruchowa, koordynacja ruchowa, kortykosteroid, metyloprednizolon, narząd równowagi, nieostre widzenie, ośrodkowy układ nerwowy, proszek do sporządzania roztworu, senność, uczucie zmęczenia, zaburzenie percepcji głębi, zaburzenie równowagi, zaburzenie wzroku, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Trelema 50 mg
Lakozamid, stosowany jako lek przeciwpadaczkowy w terapii wspomagającej napadów częściowych oraz pierwotnie uogólnionych napadów toniczno-klonicznych (PGTCS), wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się częstością działań niepożądanych u 61,9% pacjentów w porównaniu do 35,2% w grupie placebo. Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) to zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia, bóle głowy, nudności oraz podwójne widzenie, zwykle o nasileniu łagodnym do umiarkowanego, z tendencją do zmniejszania się w czasie i zależnością od dawki. Odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł 12,2% dla lakozamidu. U pacjentów pediatrycznych profil działań niepożądanych jest zbliżony do dorosłych, z dodatkowymi objawami takimi jak gorączka, zapalenie nosogardła, osłabienie apetytu oraz częstszą sennością (≥1/10). U osób starszych (≥65 lat) obserwowano częstsze upadki, biegunkę, drżenia oraz blok przedsionkowo-komorowy I stopnia (4,8% vs. 1,6% u młodszych dorosłych), a także wyższy odsetek przerwania leczenia (21,0%).
agranulocytoza, astenia, ataksja, bezsenność, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, ból głowy, bolesny skurcz mięśni, bradykardia, drażliwość, drżenie, dyzartria, hipestezja, karbamazepina o kontrolowanym uwalnianiu, lakozamid, lek przeciwpadaczkowy, letarg, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, migotanie przedsionków, myśl samobójcza, napad częściowy, napad miokloniczny, niestrawność, nietypowe zachowanie, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, omdlenie, osłabienie apetytu, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka miokloniczna, parestezja, pierwotnie uogólniony napad toniczno-kloniczny, podwójne widzenie, pokrzywka, senność, stan splątania, suchość w ustach, szum uszny, tachyarytmia komorowa, trzepotanie przedsionków, upadek, wielonarządowa reakcja nadwrażliwości, wymioty, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenie pamięci, zaburzenie poznawcze, zaburzenie przewodzenia sercowego, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie równowagi, zapalenie gardła, zapalenie nosogardła, zaparcie, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zwiększenie stężenia ALT - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Solu-Medrol 125 mg
W praktyce klinicznej stosowanie kortykosteroidów, w tym metyloprednizolonu (preparat Solu-Medrol dostępny w dawkach 40 mg, 125 mg, 500 mg oraz 1000 mg), wymaga szczególnej uwagi względem potencjalnego wpływu na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. Choć brak jest dedykowanych badań klinicznych oceniających ten aspekt, znane działania niepożądane takie jak zawroty głowy (ośrodkowe i błędnikowe), zaburzenia widzenia oraz uczucie zmęczenia mogą znacząco upośledzać funkcje psychomotoryczne niezbędne do bezpiecznego prowadzenia pojazdów. W przypadku wystąpienia tych objawów pacjent powinien bezwzględnie powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn wymagających precyzji i koncentracji.
czynniki ryzyka, działania niepożądane, kortykosteroid, metyloprednizolon, nieostre widzenie, ośrodkowy układ nerwowy, percepcja wzrokowa, podwójne widzenie, roztwór do wstrzykiwań, senność, SOLU-MEDROL, zaburzenia akomodacji, zaburzenia równowagi, zaburzenia widzenia, zaburzenia wzroku, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zmęczenie - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Co-Prenessa 8 mg + 2,5 mg
Ocena wpływu leku Co-Prenessa (8 mg peryndoprylu + 2,5 mg indapamidu) na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn wskazuje, że preparat zasadniczo nie ogranicza tych funkcji u większości pacjentów. Niemniej jednak, ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy (często), ból głowy (często), zaburzenia widzenia (często), niedociśnienie tętnicze (często), senność i splątanie (niezbyt często), parestezje (często) oraz astenia (często), istnieje ryzyko upośledzenia sprawności psychomotorycznej. Szczególnie istotne jest to w początkowym okresie terapii, przy zmianie dawkowania lub w przypadku jednoczesnego stosowania innych leków hipotensyjnych. Objawy takie jak zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego i błędnikowego, zaburzenia widzenia, omdlenia czy splątanie stanowią bezwzględne przeciwwskazanie do prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. W przypadku przedawkowania Co-Prenessa objawy te mogą się nasilić, co wymaga natychmiastowego zaprzestania prowadzenia pojazdów i kontaktu z lekarzem.
astenia, Co-Prenessa, duszność, indapamid, kurcze mięśni, lek hipotensyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, niedociśnienie tętnicze, obniżone ciśnienie tętnicze, omdlenie, parestezje, peryndopryl, przedawkowanie leku, splątanie, szum uszny, zaburzenia smaku, zaburzenia snu, zaburzenia widzenia, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zoxon 1 1 mg
Doksazosyna, dostępna w dawkach 1 mg, 2 mg oraz 4 mg (lek Zoxon), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które dotyczą wielu układów i narządów. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują zaburzenia ze strony układu nerwowego (senność, zawroty głowy, ból głowy), sercowo-naczyniowego (kołatanie serca, tachykardia, niedociśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne) oraz moczowego (zapalenie pęcherza, nietrzymanie moczu). Częstość występowania tych działań mieści się w zakresie od często (≥1/100 do <1/10) do bardzo często (≥1/10). Rzadziej, ale klinicznie istotne, są zaburzenia hematologiczne (leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość – bardzo rzadko), reakcje alergiczne (niezbyt często) oraz nieprawidłowości w badaniach czynności wątroby (niezbyt często). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko niedociśnienia ortostatycznego, które może prowadzić do omdleń i upadków, zwłaszcza u osób starszych, oraz na konieczność monitorowania parametrów sercowych i hematologicznych w trakcie terapii.
częstomocz, doksazosyna, kołatanie serca, leukopenia, małopłytkowość, morfologia krwi, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, obrzęk obwodowy, obrzęk uogólniony, reakcja alergiczna, skaza moczanowa, tachykardia, zaburzenie akomodacji, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie okulistyczne, zaburzenie przedsionkowe, zaburzenie wątroby i dróg żółciowych, zakażenie dróg moczowych, zakażenie dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie oskrzeli, zapalenie pęcherza, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Co-Amlessa 2 mg + 5 mg + 0,625 mg
Produkt leczniczy Co-Amlessa, łączący peryndopryl, amlodypinę oraz indapamid, wykazuje profil bezpieczeństwa zgodny z charakterystyką inhibitorów ACE, blokerów kanału wapniowego oraz diuretyków tiazydopodobnych. W trakcie terapii obserwuje się działania niepożądane typowe dla poszczególnych składników, w tym zaburzenia elektrolitowe, zwłaszcza hipokaliemię, której częstość zależy od dawki indapamidu: 2% pacjentów przy dawce 0,625 mg, 4% przy 1,25 mg oraz 6% przy 2,5 mg indapamidu doświadczyło stężenia potasu <3,4 mmol/l. Peryndopryl może powodować zawroty głowy, kaszel, niedociśnienie tętnicze oraz zaburzenia smaku, indapamid – hipokaliemię i reakcje nadwrażliwości, natomiast amlodypina – senność, kołatanie serca i obrzęki. W badaniach klinicznych odnotowano także rzadkie, ale poważne działania niepożądane, takie jak agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, zespół SIADH czy torsade de pointes.
agranulocytoza, bloker kanału wapniowego, diuretyk tiazydopodobny, dławica piersiowa, encefalopatia wątrobowa, eozynofilowe zapalenie płuc, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipochloremia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor ACE, jaskra zamkniętego kąta, klasyfikacja MedDRA, leukopenia, małopłytkowość, nadmierne nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, objaw Raynauda, pancytopenia, parestezja, peryndopryl amlodypina indapamid, skurcz oskrzeli, torsade de pointes, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wysypka plamkowo-grudkowa, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie widzenia, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Desmopressin Aristo 240 mcg
Desmopressin Aristo, dostępny w tabletkach podjęzykowych o dawkach 60, 120 i 240 µg, wykazuje specyficzny profil działań niepożądanych, z hiponatremią jako najpoważniejszym powikłaniem, szczególnie u pacjentów ≥65 lat oraz osób z niskim wyjściowym stężeniem sodu w surowicy. W populacji dorosłych najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są ból głowy (12%), hiponatremia (6%), zawroty głowy (3%) oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności (4%) i ból brzucha (3%). U dzieci częstość bólu głowy wynosi 1%, a zaburzenia psychiczne, w tym chwiejność emocjonalna i agresywność, występują rzadziej (<0,1%). Hiponatremia manifestuje się objawami neurologicznymi i żołądkowo-jelitowymi, a jej wystąpienie jest najczęstsze w pierwszych dniach terapii lub przy zwiększaniu dawki. Monitorowanie elektrolitów i przestrzeganie zaleceń dotyczących przyjmowania płynów są kluczowe dla minimalizacji ryzyka.
bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, chwiejność emocjonalna, drgawki, duszność, hiponatremia, kołatanie serca, nadciśnienie tętnicze, nadmierne pocenie, niedociśnienie ortostatyczne, niestrawność, nokturia, nudności, obrzęk obwodowy, octan desmopresyny, osłabienie, parestezja, pierwotne izolowane moczenie nocne, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, senność, skurcz mięśni, śpiączka, stan dezorientacji, świąd, wymioty, wysypka, wzdęcie, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zmęczenie - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Medrol 4 mg
W terapii metyloprednizolonem (Medrol) istotnym aspektem bezpieczeństwa jest świadomość potencjalnego wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Kortykosteroidy mogą wywoływać działania niepożądane takie jak zawroty głowy ośrodkowe i błędnikowe, zaburzenia wzroku (niewyraźne, podwójne widzenie, zaburzenia akomodacji) oraz uczucie zmęczenia, które znacząco upośledzają sprawność psychofizyczną pacjentów. Wystąpienie tych objawów stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn do czasu ich ustąpienia. Pomimo braku systematycznych badań klinicznych oceniających wpływ metyloprednizolonu na zdolność prowadzenia pojazdów, obserwacje kliniczne jednoznacznie wskazują na konieczność zachowania ostrożności i edukacji pacjentów w tym zakresie.
charakterystyka produktu leczniczego, działanie niepożądane, kortykosteroid, MEDROL, metyloprednizolon, niewyraźne widzenie, ośrodkowy układ nerwowy, podwójne widzenie, reakcje psychomotoryczne, układ przedsionkowy, wpływ kortykosteroidów, zaburzenia akomodacji, zaburzenia wzroku, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie psychiatryczne, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Karbicombi 16 mg + 12,5 mg
Karbicombi, lek zawierający kandesartan cyleksetyl oraz hydrochlorotiazyd, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego, wykazuje profil działań niepożądanych zgodny z charakterystyką poszczególnych składników. W badaniach klinicznych odsetek przerwań terapii z powodu działań niepożądanych wynosił 2,3-3,3% w grupie leczonej Karbicombi, co jest porównywalne z grupą placebo (2,7-4,3%). Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują zakażenia układu oddechowego (kandesartan), hiperglikemię, hiperurykemię oraz zaburzenia elektrolitowe, takie jak hiponatremia i hipokaliemia (hydrochlorotiazyd). Rzadkie, ale istotne działania obejmują leukopenię, neutropenię, agranulocytozę, reakcje anafilaktyczne, zaburzenia rytmu serca, niewydolność oddechową oraz zaburzenia czynności wątroby i nerek. Szczególną uwagę należy zwrócić na zwiększone ryzyko nieczerniakowych nowotworów złośliwych skóry (NMSC) związane z hydrochlorotiazydem, zwłaszcza przy wyższych dawkach i długotrwałym stosowaniu.
agranulocytoza, badanie kliniczne, cukromocz, hiperglikemia, hiperkaliemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, jaskra zamkniętego kąta, kandesartan cyleksetyl, krótkowzroczność, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwicze zapalenie tętnic, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty skórny, toczeń rumieniowaty układowy, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zahamowanie czynności szpiku, zapalenie naczyń skórnych, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół ostrej niewydolności oddechowej, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Levetiracetam Teva 1500 mg
Lewetyracetam Teva, stosowany w dawce 1500 mg w postaci tabletek powlekanych, jest lekiem przeciwpadaczkowym o szerokim spektrum działań niepożądanych, które zostały zidentyfikowane na podstawie badań klinicznych obejmujących 3416 pacjentów oraz danych po wprowadzeniu leku do obrotu. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, senność, ból głowy, zmęczenie oraz zawroty głowy. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) i bardzo rzadko (<1/10 000). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko pancytopenii, encefalopatii, łysienia oraz jadłowstrętu, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu z topiramatem. Wśród działań niepożądanych odnotowano również zaburzenia psychiczne, takie jak depresja, agresja, lęk, a także zaburzenia neurologiczne, w tym drgawki i ataksję.
agranulocytoza, anafilaksja, ból głowy, choreoatetoza, dyskineza, encefalopatia, fosfokinaza kreatynowa, hiponatremia, jadłowstręt, lek przeciwpadaczkowy, leukopenia, lewetyracetam, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, napad częściowy, napad padaczkowy, neutropenia, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, pancytopenia, podwójne widzenie, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, senność, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie psychotyczne, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lacosamide Zentiva 150 mg
Lacosamide Zentiva, stosowany w leczeniu napadów częściowych u pacjentów z padaczką, wykazuje istotny profil działań niepożądanych, z 61,9% pacjentów zgłaszających co najmniej jedno zdarzenie niepożądane w badaniach klinicznych kontrolowanych placebo (w porównaniu do 35,2% w grupie placebo). Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) obejmują zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, bóle głowy, nudności oraz diplopię. Większość objawów ma charakter łagodny do umiarkowanego i wykazuje zależność od dawki, co umożliwia ich kontrolę poprzez odpowiednią redukcję dawkowania. Częstość i nasilenie działań niepożądanych dotyczących OUN i przewodu pokarmowego zwykle zmniejsza się w trakcie kontynuacji terapii. W grupie leczonej lakozamidem 12,2% pacjentów przerwało leczenie z powodu działań niepożądanych, najczęściej z powodu zawrotów głowy ośrodkowego pochodzenia.
agranulocytoza, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradyarytmia, bradykardia, diplopia, drgawki, dyskineza, lakozamid, lek przeciwpadaczkowy, migotanie przedsionków, myśli samobójcze, napady częściowe, neutropenia, nieprawidłowe wyniki testów wątrobowych, nudności, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, omdlenie, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, parestezje, pokrzywka, rabdomioliza, stan splątania, szumy uszne, toksyczna nekroliza naskórka, trzepotanie przedsionków, uszkodzenie wątroby, zaburzenia koordynacji, zaburzenia pamięci, zaburzenia poznawcze, zaburzenia przewodzenia, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia równowagi, zatrzymanie akcji serca, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przedawkowanie – Oriven 37,5 mg
Przedawkowanie wenlafaksyny, substancji czynnej leku Oriven, stanowi poważne zagrożenie zdrowotne i może prowadzić do zgonu, zwłaszcza przy dawkach około 3 g lub większych, zależnie od mocy kapsułek (37,5 mg, 75 mg, 150 mg, 225 mg). Objawy kliniczne obejmują tachykardię, zaburzenia świadomości (od senności do śpiączki), rozszerzenie źrenic, drgawki, wymioty, zmiany w EKG (wydłużenie QT, blok odnogi pęczka Hisa, poszerzenie zespołu QRS), tachykardię komorową, bradykardię, niedociśnienie, hipoglikemię oraz zawroty głowy pochodzenia błędnikowego. Przedawkowanie wenlafaksyny wiąże się z wyższym ryzykiem zgonu w porównaniu do SSRI, ale niższym niż w przypadku trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych. Dodatkowo, współistniejące czynniki ryzyka samobójstwa są częstsze u pacjentów leczonych wenlafaksyną.
arytmia komorowa, aspiracja, blok odnogi pęczka Hisa, bradykardia, dializa, drgawki, hemoperfuzja, hipoglikemia, hipotonia, mydriaza, napad drgawkowy, niedociśnienie, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, perfuzja narządowa, płukanie żołądka, poszerzenie zespołu QRS, rozszerzenie źrenic, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, śpiączka, tachykardia, tachykardia komorowa, transfuzja wymienna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy, vertigo, węgiel aktywowany, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wymuszona diureza, zaburzenie świadomości, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zachłyśnięcie, zachłystowe zapalenie płuc, zapaść krążeniowa, zatrucie ciężkie, zatrzymanie krążenia, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Solu-Medrol 1000 mg
Metyloprednizolon, substancja czynna preparatu Solu-Medrol, jest kortykosteroidem stosowanym w leczeniu schorzeń zapalnych i immunologicznych. Pomimo braku dedykowanych badań klinicznych oceniających wpływ tego leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, istnieje ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, które mogą znacząco zaburzać tę zdolność. Do najważniejszych należą zawroty głowy ośrodkowego i błędnikowego pochodzenia, zaburzenia wzroku oraz uczucie zmęczenia, które mogą prowadzić do zaburzeń orientacji przestrzennej, równowagi, percepcji wizualnej oraz wydłużenia czasu reakcji. Szczególnie istotne jest to u pacjentów stosujących wysokie dawki Solu-Medrol, tj. 500 mg i 1000 mg, gdzie ryzyko nasilenia działań niepożądanych jest większe.
konsultacja okulistyczna, kortykosteroid, metyloprednizolon, schemat dawkowania, schorzenie immunologiczne, SOLU-MEDROL, uczucie zmęczenia, wpływ kortykosteroidów, wydłużony czas reakcji, zaburzenie koncentracji, zaburzenie orientacji przestrzennej, zaburzenie ostrości widzenia, zaburzenie percepcji wizualnej, zaburzenie równowagi, zaburzenie wzroku, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fampridine Teva 10 mg
Famprydyna, stosowana w dawce 10 mg w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, głównie o charakterze neurologicznym. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zakażenia układu moczowego (około 12% pacjentów), bezsenność, lęk, zawroty głowy, parestezje, drżenie, bóle głowy oraz astenia. Napady drgawkowe, choć występują niezbyt często, stanowią poważne zagrożenie i wynikają z mechanizmu blokowania kanałów potasowych przez famprydynę, co może obniżać próg drgawkowy. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) i rzadziej, z uwzględnieniem ich nasilenia i potencjalnego ryzyka dla pacjenta.
anafilaksja, astenia, bezsenność, bloker kanałów potasowych, ból gardłowo-krtaniowy, duszność, dyskomfort w klatce piersiowej, dyspepsja, Fampridine Teva, famprydyna, hipotensja, kołatanie serca, nadwrażliwość, napad drgawkowy, neuralgia nerwu trójdzielnego, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, próg drgawkowy, reakcja anafilaktyczna, stwardnienie rozsiane, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, tachykardia, zaburzenie równowagi, zakażenie układu moczowego, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Telmix Plus 40 mg + 12,5 mg
Telmix Plus to lek złożony zawierający telmisartan (40 mg lub 80 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg lub 25 mg), stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym są zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego. Rzadkie, ale poważne działania obejmują obrzęk naczynioruchowy (częstość ≥1/10 000 do <1/1000), który może prowadzić do zgonu, oraz zaostrzenie tocznia rumieniowatego. Hydrochlorotiazyd może wywoływać hipokaliemię (≥1/1000 do <1/100), hipomagnezemię (często), hiperkalcemię (rzadko) i zasadowicę hipochloremiczną (bardzo rzadko). Inne istotne działania to hiponatremia, zaburzenia rytmu serca, niedociśnienie ortostatyczne, zaburzenia widzenia, a także rzadkie reakcje anafilaktyczne i nadwrażliwości. W badaniach klinicznych częstość działań niepożądanych była porównywalna między terapią skojarzoną a monoterapią telmisartanem, bez zależności od dawki, wieku, płci czy rasy pacjentów.
agranulocytoza, bradykardia, choroba zwyrodnieniowa stawów, eozynofilia, hiperkalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, leukopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie naczyń, neutropenia, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, ostra jaskra z zamkniętym kątem przesączania, parestezja, posocznica, rak kolczystokomórkowy skóry, rak podstawnokomórkowy, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, tachykardia, telmisartan, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie widzenia, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie gardła, zapalenie oskrzeli, zapalenie trzustki, zapalenie zatok, zasadowica hipochloremiczna, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół zaburzeń oddechowych, żółtaczka cholestatyczna, żółtaczka miąższowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Reltebon 5 mg
Oksykodon, substancja czynna leku Reltebon, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze to nudności i zaparcia, szczególnie na początku terapii. Najpoważniejszym zagrożeniem jest depresja oddechowa, zwłaszcza u osób starszych i osłabionych, mogąca prowadzić do niedotlenienia i zatrzymania oddechu. Inne istotne działania niepożądane obejmują reakcje anafilaktyczne, drgawki, niedrożność jelit, zespół odstawienny oraz zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego. Oksykodon może także powodować zwężenie źrenic, skurcz oskrzeli, zmniejszenie odruchu kaszlowego oraz niedociśnienie tętnicze u predysponowanych pacjentów. Ryzyko uzależnienia od leku istnieje nawet przy dawkach terapeutycznych i jest zależne od indywidualnych czynników, dawki oraz czasu trwania terapii.
brak miesiączki, cellulitis, cholestaza, depresja oddechowa, derealizacja, dysfagia, dysfonia, dysfunkcja zwieracza Oddiego, hiperalgezja, hipertonia, hipogonadyzm, hipotonia, kolka żółciowa, krwiomocz, limfadenopatia, melaena, nadwrażliwość, nadwrażliwość słuchowa, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niedrożność jelit, odwodnienie, omamy, ośrodkowy bezdech senny, padaczka, parestezja, pokrzywka, przedawkowanie opioidów, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomo-anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, stan splątania, tachykardia, uzależnienie od leku, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenia percepcji, zatrzymanie moczu, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół odstawienny, zespół odstawienny u noworodka, złuszczające zapalenie skóry, zwężenie źrenic - Leksykon leków
Działania niepożądane – Karbis 16 mg
Kandesartan cyleksetyl, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz niewydolności serca, charakteryzuje się łagodnym i przemijającym profilem działań niepożądanych. W terapii nadciśnienia częstość rezygnacji z powodu działań niepożądanych wynosiła 3,1%, porównywalnie do placebo (3,2%). Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były zawroty głowy, ból głowy oraz zakażenia układu oddechowego, z częstością przekraczającą o co najmniej 1% częstość w grupie placebo. W leczeniu niewydolności serca odsetek przerwań terapii był wyższy (21,0% vs 16,1% placebo), a najczęstsze działania niepożądane obejmowały hiperkaliemię, niedociśnienie oraz zaburzenia czynności nerek, szczególnie u pacjentów powyżej 70 roku życia, z cukrzycą lub stosujących inne leki wpływające na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS). U dzieci i młodzieży (6 do <18 lat) z nadciśnieniem obserwowano wyższą częstość występowania działań niepożądanych takich jak ból głowy, zawroty głowy, zakażenia górnych dróg oddechowych (bardzo często ≥1/10), kaszel (bardzo często ≥1/10), wysypka (często ≥1/100 do <1/10) oraz hiperkaliemia i hiponatremia (niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100).
agranulocytoza, badanie kliniczne kontrolowane, hiperkaliemia, hiponatremia, inhibitor ACE, kandesartan cyleksetylu, leukopenia, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedociśnienie, niedociśnienie tętnicze, niemiarowość zatokowa, nieprawidłowa czynność wątroby, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, spironolakton, stężenie hemoglobiny, stężenie potasu i kreatyniny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie układu oddechowego, zapalenie nosogardła, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lirra 5 mg
Lirra, zawierająca lewocetyryzynę dichlorowodorek w dawce 5 mg w formie tabletek powlekanych, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych u dorosłych i młodzieży (12-71 lat), gdzie działania niepożądane wystąpiły u 15,1% pacjentów (w porównaniu do 11,3% w grupie placebo). Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były ból głowy (2,6%), senność (5,2%), suchość w jamie ustnej (2,6%) oraz zmęczenie (2,5%). Działania sedatywne (senność, zmęczenie, osłabienie) występowały istotnie częściej w grupie leczonej (8,1%) niż placebo (3,1%), co może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. U dzieci najczęściej zgłaszano biegunkę (1,9%), senność (1,9%) oraz zaburzenia snu (1,3%). W badaniach pediatrycznych stosowano dawki od 1,25 mg do 5 mg w zależności od wieku i czasu terapii.
agresja, bezsenność, biegunka, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, bolesne oddawanie moczu, drgawki, duszność, działanie niepożądane, działanie sedatywne, kołatanie serca, lewocetyryzyna dichlorowodorek, myśli samobójcze, nadwrażliwość, nieprawidłowe wyniki czynności wątroby, nudności, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, omamy, osłabienie, parestezja, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rotacyjne ruchy gałek ocznych, senność, suchość jamy ustnej, świąd, tachykardia, wymioty, wyprysk polekowy, wysypka, zaburzenie smaku, zaburzenie snu, zaburzenie widzenia, zapalenie wątroby, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół odstawienia leku, żółtaczka, zwiększone łaknienie - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Indix Combi 5 mg + 1,25 mg
Produkt leczniczy Indix Combi, zawierający peryndopryl tozylan 5 mg oraz indapamid 1,25 mg, nie wykazuje bezpośredniego negatywnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn, nie powodując sedacji, senności ani zaburzeń koordynacji. Niemniej jednak, ze względu na farmakodynamiczne działanie hipotensyjne, u niektórych pacjentów mogą wystąpić objawy takie jak zawroty głowy (ośrodkowe i błędnikowe), bóle głowy, parestezje, zaburzenia widzenia, szum uszny oraz niedociśnienie tętnicze, które mogą upośledzać zdolności psychomotoryczne niezbędne do bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Szczególnie istotne jest monitorowanie pacjentów w początkowym okresie terapii oraz podczas wprowadzania dodatkowych leków przeciwnadciśnieniowych, gdyż kumulacja efektów hipotensyjnych zwiększa ryzyko działań niepożądanych wpływających na bezpieczeństwo prowadzenia pojazdów.
działanie hipotensyjne, indapamid, Indix Combi, lek przeciwnadciśnieniowy, niedociśnienie tętnicze, obniżenie ciśnienia tętniczego, parestezje, peryndopryl tozylan, skurcze mięśni, spadek ciśnienia ortostatyczny, stan splątania, szum uszny, zaburzenia widzenia, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lisinopril Grindeks 10 mg
Lisinopril Grindeks, zawierający lizynopryl dwuwodny, jest inhibitorem ACE o szerokim spektrum działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według częstości występowania. Do najczęstszych należą zawroty głowy (często), kaszel suchy (często), wymioty i biegunka (często), a także objawy ortostatyczne, w tym niedociśnienie tętnicze (często). Rzadziej obserwuje się zaburzenia hematologiczne, takie jak zmniejszenie hemoglobiny i hematokrytu (rzadko), a bardzo rzadko poważne powikłania, w tym zahamowanie czynności szpiku kostnego, agranulocytozę, niedokrwistość hemolityczną, reakcje anafilaktyczne, zapalenie trzustki, hepatotoksyczność oraz obrzęk naczynioruchowy. Warto podkreślić, że hipoglikemia występuje bardzo rzadko, co jest istotne u pacjentów z cukrzycą. Monitorowanie parametrów hematologicznych, nerkowych (w tym stężenia kreatyniny i mocznika) oraz elektrolitów (hiperkaliemia, hiponatremia) jest niezbędne podczas terapii.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, bezmocz, biegunka, ból głowy, chłoniak rzekomy skóry, choroba autoimmunologiczna, dysgeuzja, eozynofilowe zapalenie płuc, ginekomastia, hematokryt, hemoglobina, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, hipotonia ortostatyczna, impotencja, inhibitor konwertazy angiotensyny, leukopenia, limfadenopatia, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelit, ostra niewydolność nerek, parestezja, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, splątanie, szpik kostny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, wymioty, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lacosamide Intas 150 mg
Lacosamide Eignapharma, stosowany w terapii padaczki, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze to zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia, bóle głowy, nudności oraz podwójne widzenie, występujące u ≥10% pacjentów. W badaniach klinicznych ponad 60% pacjentów leczonych lakozamidem doświadczyło przynajmniej jednego działania niepożądanego, w porównaniu do 35% w grupie placebo. Działania te mają zazwyczaj łagodne lub umiarkowane nasilenie i wykazują zależność od dawki, co umożliwia ich kontrolę poprzez modyfikację dawkowania. Istotnym aspektem jest wydłużenie odstępu PR w EKG, które może prowadzić do bloku przedsionkowo-komorowego, omdleń czy bradykardii, szczególnie u pacjentów z chorobami układu krążenia. W populacji pediatrycznej (4–16 lat) oraz u osób starszych (≥65 lat) profil bezpieczeństwa jest zbliżony, choć u seniorów częściej obserwuje się upadki, drżenia i biegunki oraz wyższy odsetek przerwania terapii (21,0% vs. 9,2% u młodszych dorosłych). W trakcie leczenia należy monitorować funkcję wątroby, gdyż u 0,7% pacjentów odnotowano wzrost aktywności AlAT ≥3x ULN.
agranulocytoza, aktywność AlAT, bezsenność, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, ból głowy, bolesny skurcz mięśni, bradykardia, częściowy napad padaczkowy, drgawki, drżenie, dyzartria, hipestezja, karbamazepina o kontrolowanym uwalnianiu, lakozamid, letarg, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, migotanie przedsionków, myśli samobójcze, nadwrażliwość na lek, nieprawidłowości w badaniach laboratoryjnych, niestrawność, niewyraźne widzenie, nudności, oczopląs, omamy, omdlenie, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, parametry wątrobowe, parestezja, podwójne widzenie, pokrzywka, przewód pokarmowy, senność, stan splątania, stłuczenie, suchość w jamie ustnej, szumy uszne, trzepotanie przedsionków, upadek, wielonarządowa reakcja nadwrażliwości, wydłużenie odstępu PR, wymioty, wysypka polekowa z eozynofilią, wzdęcia, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia pamięci, zaburzenia poznawcze, zaburzenia równowagi, zaburzenia zachowania, zaburzenie psychotyczne, zaparcie, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zmniejszony apetyt - Leksykon substancji czynnych
Mepiwakaina – Działania niepożądane
Mepiwakaina, amidowy środek miejscowo znieczulający stosowany głównie w stomatologii, wykazuje działania niepożądane zależne od dawki i mechanizmu podania, takie jak przedawkowanie, szybkie wchłanianie, przypadkowe wstrzyknięcie do naczyń krwionośnych, nadwrażliwość czy idiosynkrazja. Najpoważniejsze powikłania mają charakter ogólnoustrojowy i obejmują reakcje alergiczne (bardzo rzadko <1/10 000), w tym wstrząs anafilaktyczny, oraz zaburzenia układu nerwowego, takie jak ból głowy (często ≥1/100 do <1/10), pobudzenie OUN, drgawki, neuropatia, parestezje, a także depresję OUN manifestującą się utratą przytomności, śpiączką czy drgawkami (rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000). Dodatkowo obserwuje się zaburzenia widzenia, zespół Hornera, zawroty głowy, zaburzenia rytmu serca (rzadko), w tym bradykardię, tachyarytmię, zatrzymanie akcji serca, oraz objawy ze strony układu oddechowego, takie jak niewydolność oddechowa i bezdech (rzadko). W preparacie Mepidont 2% z adrenaliną 1:100 000 adrenalina może wywołać dodatkowe reakcje sercowo-naczyniowe, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu krążenia.
bezdech, blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, bradykardia, budowa amidowa, częstoskurcz, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dławica piersiowa, dodatkowy skurcz komorowy, drętwienie, duszność, dysfagia, dysfonia, dyzartria, enoftalmia, hiperkapnia, idiosynkrazja, kołatanie serca, migotanie komór, nadciśnienie, nadmierna potliwość, nadmierne wydzielanie śliny, nadwrażliwość pacjenta, napad toniczno-kloniczny, niedoczulica, niedotlenienie, niewydolność krążeniowa, niewydolność mięśnia sercowego, niewydolność oddechowa, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego, podwójne widzenie, pokrzywka, przedawkowanie, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie naczyń, rozszerzenie źrenic, rumień, skurcz mięśni, skurcz oskrzeli, słowotok, środek miejscowo znieczulający, środek obkurczający naczynia krwionośne, świąd, światłowstręt, szum uszny, tachyarytmia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie mowy, zaburzenie rytmu serca, zaniewidzenie, zatrzymanie akcji serca, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół Hornera, złuszczanie błony śluzowej, zwężenie oskrzeli - Leksykon leków
Działania niepożądane – Irprestan 150 mg
Irbesartan, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, wykazuje profil działań niepożądanych o częstości porównywalnej do placebo (56,2% vs 56,5%). Przerwania terapii z powodu działań niepożądanych były rzadsze w grupie irbesartanu (3,3%) niż placebo (4,5%). Nie stwierdzono zależności częstości działań niepożądanych od dawki, płci, wieku, rasy ani czasu terapii. W populacji z nadciśnieniem i cukrzycą z mikroalbuminurią odnotowano niezbyt często (0,5%) ortostatyczne zawroty głowy i niedociśnienie ortostatyczne, częściej niż w grupie placebo. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i jawnym białkomoczem hiperkaliemia wystąpiła bardzo często (46,3% vs 26,3% placebo). W populacji pediatrycznej najczęstsze działania niepożądane to ból głowy (7,9%), niedociśnienie tętnicze (2,2%), zawroty głowy (1,9%) oraz kaszel (0,9%), a odchylenia laboratoryjne obejmowały wzrost kreatyniny (6,5%) i kinazy kreatynowej (2%).
hiperkaliemia, hipoglikemia, irbesartan, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, ortostatyczne zawroty głowy, przewlekła niewydolność nerek, reakcja anafilaktyczna, szum uszny, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vetira 750 mg
Lek Vetira, zawierający lewetyracetam, stosowany jest w terapii padaczki i charakteryzuje się profilem bezpieczeństwa opartym na analizie danych od 3416 pacjentów z różnych grup wiekowych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zapalenie błony śluzowej nosa i gardła (≥1/10), senność (≥1/10), ból głowy (≥1/10), zmęczenie (≥1/100 do <1/10) oraz zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia (≥1/100 do <1/10). Wśród rzadziej występujących działań odnotowano m.in. małopłytkowość, leukopenię, pancytopenię, zespół DRESS, reakcje anafilaktyczne, zaburzenia psychiczne (depresja, agresja, lęk, bezsenność), a także poważne reakcje skórne jak zespół Stevensa-Johnsona. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko jadłowstrętu, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu topiramatu, oraz na encefalopatię, która jest odwracalna po odstawieniu leku.
agranulocytoza, anafilaksja, choreoatetoza, diplopia, dyskineza, dyspepsja, encefalopatia, hiperkinezja, hiponatremia, jadłowstręt, leukopenia, lewetyracetam, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, padaczka, pancytopenia, parestezja, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, topiramat, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia równowagi, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rulid 150 mg
Roksytromycyna, makrolidowy antybiotyk stosowany w dawce 150 mg (Rulid), może wywoływać liczne działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, które wymagają uważnego monitorowania pacjenta podczas terapii. Do najczęstszych należą zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, niestrawność i biegunka (często ≥1/100 do <1/10). Istotnym powikłaniem jest rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego wywołane przez Clostridium difficile (częstość nieznana). Ponadto obserwuje się zaburzenia hematologiczne, w tym eozynofilię (niezbyt często ≥1/1000 do <1/100), agranulocytozę, neutropenię i trombocytopenię (częstość nieznana). Roksytromycyna może także indukować poważne reakcje immunologiczne, w tym wstrząs anafilaktyczny (częstość nieznana), oraz zaburzenia psychiczne, takie jak omamy i stan splątania. Wśród działań neurologicznych wymienia się zawroty głowy i bóle głowy (niezbyt często), parestezje, zaburzenia smaku i węchu (częstość nieznana).
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk makrolidowy, biegunka, ból głowy, brak smaku, Clostridium difficile, eozynofilia, fosfataza zasadowa, krwawa biegunka, nadkażenie, neutropenia, niedosłuch, niestrawność, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, parosmia, plamica, pokrzywka, przemijająca głuchota, roksytromycyna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, skurcz oskrzeli, stan splątania, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenia smaku, zaburzenie widzenia, zapalenie trzustki, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Seizpat 200 mg
Lakozamid (Seizpat) stosowany w leczeniu padaczki wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się występowaniem działań niepożądanych u 61,9% pacjentów w badaniach kontrolowanych placebo (w porównaniu do 35,2% w grupie placebo). Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) to zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia, bóle głowy, nudności oraz podwójne widzenie, zwykle o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. Występuje zależność dawka-odpowiedź, a objawy te mogą ulegać złagodzeniu po zmniejszeniu dawki. Częstość przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wynosiła 12,2%, głównie z powodu zawrotów głowy. Lakozamid powoduje wydłużenie odstępu PR, co może skutkować blokiem przedsionkowo-komorowym, omdleniami i bradykardią; blok I stopnia występował u 0,5-0,7% pacjentów w dawkach 200-600 mg, a omdlenia u 1,6% pacjentów (częściej niż przy karbamazepinie CR). Zgłaszano także podwyższenie aktywności AlAT >3x ULN u 0,7% pacjentów leczonych lakozamidem (0% w grupie placebo).
agranulocytoza, AlAT, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, drgawka, dyskineza, dyzartria, enzym wątrobowy, karbamazepina, lakozamid, letarg, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na lek, napad miokloniczny, niedoczulica, nieostre widzenie, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, parestezja, podwójne widzenie, przewód pokarmowy, reakcja polekowa z eozynofilią, tachyarytmia komorowa, toksyczna nekroliza naskórka, trzepotanie przedsionków, wydłużenie odstępu PR, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenie poznawcze, zaburzenie równowagi, zapalenie gardła, zapalenie nosogardła, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Telmisartan + HCT Genoptim 80 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Telmisartan + HCT Genoptim, łączący telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazuje profil działań niepożądanych porównywalny z monoterapią telmisartanem, bez zależności od dawki, płci, wieku czy rasy. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym są zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego (często ≥1/100 do <1/10). Rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) może wystąpić ciężki obrzęk naczynioruchowy, potencjalnie zagrażający życiu. Inne działania niepożądane obejmują hipokaliemię (obniżone stężenie potasu), hiperurykemię, hiponatremię, zaburzenia rytmu serca, niedociśnienie ortostatyczne, zaburzenia funkcji wątroby (nieprawidłowe enzymy wątrobowe), zaostrzenie tocznia rumieniowatego, zespół zaburzeń oddechowych (w tym zapalenie i obrzęk płuc), a także objawy skórne takie jak rumień, świąd i pokrzywka. Częstość występowania działań niepożądanych została sklasyfikowana zgodnie z konwencją: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz nieznana.
duszność, enzymy wątrobowe, fosfokinaza kreatynowa, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, kurcze mięśni, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, parestezja, tachykardia, telmisartan z hydrochlorotiazydem, toczeń rumieniowaty układowy, zaburzenia erekcji, zaburzenia rytmu serca, zapalenie gardła, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie zatok, zapalenie żołądka, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół zaburzeń oddechowych - Leksykon substancji czynnych
Olmesartan medoksomil – Działania niepożądane
Olmesartan medoksomil, antagonista receptora angiotensyny II (AIIRA), jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego i charakteryzuje się profilem bezpieczeństwa potwierdzonym w licznych badaniach klinicznych. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są ból głowy (7,7%), objawy grypopodobne (4,0%) oraz zawroty głowy (3,7%), z zawrotami głowy jednoznacznie związanymi z lekiem (2,5% vs 0,9% placebo). Inne istotne działania niepożądane obejmują małopłytkowość (≥1/1 000 do <1/100), reakcje anafilaktyczne (niezbyt często), hipertriglicerydemię (2,0%), hiperurykemię, rzadką hiperkaliemię (<1/1 000), a także bardzo rzadką enteropatię typu celiakii (<1/10 000), która może manifestować się przewlekłą biegunką i utratą masy ciała. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat, zwłaszcza >75 lat) obserwuje się zwiększone ryzyko niedociśnienia tętniczego, a u dzieci i młodzieży częstsze są krwawienia z nosa oraz nasilenie zawrotów i bólów głowy. W terapii skojarzonej z hydrochlorotiazydem lub amlodypiną najczęstsze działania niepożądane to bóle głowy, zawroty głowy, zmęczenie oraz obrzęki obwodowe.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, bloker kanału wapniowego, dławica piersiowa, enteropatia typu celiakii, fosfokinaza kreatynowa, hiperkaliemia, hipertriglicerydemia, hiperurykemia, hydrochlorotiazyd, krwiomocz, lek moczopędny, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, olmesartan medoksomil, ostra niewydolność nerek, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, terapia skojarzona, trombocytopenia, zapalenie gardła, zapalenie oskrzeli, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Telam 80 mg + 5 mg
Telam, zawierający telmisartan 80 mg oraz amlodypinę 5 mg, jest lekiem przeciwnadciśnieniowym o umiarkowanym wpływie na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. W trakcie terapii mogą wystąpić działania niepożądane takie jak omdlenia, senność, nieukładowe oraz błędnikowe zawroty głowy, które znacząco zwiększają ryzyko podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. W przypadku pojawienia się tych objawów pacjent powinien czasowo powstrzymać się od wykonywania czynności wymagających pełnej koncentracji i szybkiego czasu reakcji, w tym prowadzenia samochodów, motocykli, obsługi maszyn przemysłowych czy pracy na wysokościach. Lekarz ma obowiązek poinformować pacjenta o tych potencjalnych zagrożeniach oraz udzielić szczegółowych instrukcji dotyczących postępowania w przypadku wystąpienia działań niepożądanych.
choroba neurologiczna, cukrzyca, działanie niepożądane, historia choroby, interakcja lekowa, leczenie przeciwnadciśnieniowe, metoda teach-back, modyfikacja dawki, nieukładowe zawroty głowy, omdlenie, początkowy okres stosowania leku, schemat leczenia, senność, Telam, telmisartan z amlodypiną, terapia przeciwnadciśnieniowa, tolerancja leku, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bonjesta 20 mg + 20 mg
Bonjesta to lek zawierający doksylaminę wodorobursztynianu (20 mg) oraz pirydoksynę chlorowodorek (20 mg) w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, stosowany w leczeniu nudności i wymiotów u kobiet w ciąży. W badaniu klinicznym z udziałem 261 pacjentek, najczęstszym działaniem niepożądanym była senność (≥5% pacjentek), szczególnie nasilona przy jednoczesnym stosowaniu z lekami depresyjnymi na ośrodkowy układ nerwowy, w tym alkoholem. Przeciwwskazane jest łączenie Bonjesta z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko nasilenia działania antycholinergicznego. Działania niepożądane związane z mechanizmem antycholinergicznym obejmują m.in. suchość w jamie ustnej, dyzurię, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zaburzenia widzenia oraz szumy uszne.
agranulocytoza, astenia, bezsenność, biegunka, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dezorientacja, doksylaminy wodorobursztynian, drgawki, drżenie, duszność, dyskineza twarzy, dyzuria, działanie antycholinergiczne, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra, klasyfikacja MedDRA, kołatanie serca, lek przeciwhistaminowy, leukopenia, migrena, nadmierne pocenie, nadpobudliwość psychoruchowa, nadwrażliwość, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, nudności i wymioty, obrzęk obwodowy, ostre zapalenie błędnika, pancytopenia, parestezja, personel medyczny, pirydoksyny chlorowodorek, pobudzenie, podwójne widzenie, senność, stan splątania, suchość jamy ustnej, świąd, szum uszny, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, tachykardia, trombocytopenia, wysypka plamisto-grudkowa, wzdęcie brzucha, zaburzenie widzenia, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Metypred 4 mg
W praktyce klinicznej stosowanie metyloprednizolonu (preparat Metypred w dawkach 4 mg i 16 mg) wymaga szczególnej uwagi na potencjalny wpływ leku na zdolności psychomotoryczne pacjenta, zwłaszcza w kontekście prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Pomimo braku kompleksowych badań systematycznych oceniających bezpośredni wpływ kortykosteroidów na te funkcje, wiadomo, że działania niepożądane takie jak zawroty głowy (ośrodkowe i błędnikowe), zaburzenia wzroku oraz uczucie zmęczenia mogą znacząco obniżać koordynację ruchową, percepcję przestrzenną i czas reakcji. Wystąpienie tych objawów stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn wymagających wzmożonej koncentracji.
czas reakcji, dezorientacja przestrzenna, edukacja pacjenta, farmakoterapia, koncentracja uwagi, koordynacja ruchowa, kortykosteroid, metyloprednizolon, schorzenie współistniejące, sprawność psychomotoryczna, zaburzenie równowagi, zaburzenie wzroku, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zdolność psychomotoryczna, zmęczenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Arprenessa 10 mg
Stosowanie peryndoprylu z argininą (substancja czynna leku Arprenessa) wiąże się z profilem działań niepożądanych typowym dla inhibitorów ACE. Najczęściej obserwuje się zaburzenia układu nerwowego (zawroty głowy, ból głowy, parestezje), układu krążenia (niedociśnienie tętnicze), układu oddechowego (kaszel, duszność), żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, zaparcia, biegunka, nudności, wymioty), skórne (świąd, wysypka) oraz mięśniowo-szkieletowe (kurcze mięśni). Rzadziej występują poważne działania niepożądane, takie jak agranulocytoza, pancytopenia, niedokrwistość hemolityczna u pacjentów z niedoborem G-6PDH, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, cytolityczne lub cholestatyczne zapalenie wątroby, a także incydenty sercowo-naczyniowe (zawał mięśnia sercowego, udar) prawdopodobnie wtórne do nadmiernego niedociśnienia u pacjentów wysokiego ryzyka.
agranulocytoza, astenia, bezmocz, dławica piersiowa, eozynofilowe zapalenie płuc, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kołatanie serca, kurcz mięśni, leukopenia, łuszczyca, małopłytkowość, nadwrażliwość na światło, niedobór G-6PDH, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezja, pemfigoid, peryndopryl z argininą, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, SIADH, skurcz oskrzeli, splątanie, szum uszny, tachykardia, zaburzenia erekcji, zaburzenia nastroju, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia widzenia, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Meloxicam APTEO MED 7,5 mg
Meloksykam, substancja czynna leku Meloxicam APTEO MED 7,5 mg, nie wykazuje istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn na podstawie dostępnych danych farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Brak jest specyficznych badań klinicznych oceniających ten aspekt, jednak profil bezpieczeństwa wskazuje na nieistotny wpływ na funkcje psychomotoryczne. Mimo to, meloksykam może wywoływać działania niepożądane, takie jak ból głowy (często), zawroty głowy i senność (niezbyt często), zaburzenia widzenia (rzadko), a także zawroty głowy pochodzenia błędnikowego i zaburzenia psychiczne (rzadko), które mogą negatywnie wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów. W przypadku wystąpienia tych objawów zaleca się bezwzględne zaprzestanie prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn do czasu ich ustąpienia.
ból głowy, dezorientacja, farmakodynamika, farmakokinetyka, koszmary senne, meloksykam, nieostre widzenie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, senność, stan splątania, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia funkcji wątroby, zaburzenia nastroju, zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego, zaburzenia widzenia, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Telam 40 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Telam, zawierający 40 mg telmisartanu i 10 mg amlodypiny, wykazuje umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Kluczowe działania niepożądane, które mogą znacząco obniżyć bezpieczeństwo prowadzenia pojazdów, to omdlenia, senność, nieukładowe zawroty głowy oraz zawroty głowy pochodzenia błędnikowego. Nawet sporadyczne wystąpienie tych objawów stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do prowadzenia pojazdów, obsługi maszyn przemysłowych, pracy na wysokościach oraz innych czynności wymagających pełnej sprawności psychomotorycznej. Lekarz ma obowiązek poinformować pacjenta o tych ryzykach oraz zalecić całkowite powstrzymanie się od wymienionych czynności w przypadku wystąpienia działań niepożądanych, co powinno być udokumentowane w dokumentacji medycznej.
choroba neurologiczna, czas reakcji, działanie niepożądane, koordynacja ruchowa, leczenie przeciwnadciśnieniowe, leki wpływające na OUN, nieukładowe zawroty głowy, omdlenie, percepcja przestrzenna, prowadzenie pojazdów mechanicznych, senność, sprawność psychomotoryczna, świadoma zgoda na leczenie, Telam, telmisartan i amlodypina, zaburzenia równowagi, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Osaver 20 mg
Olmesartan medoksomil, składnik aktywny leku Osaver, wykazuje profil bezpieczeństwa obejmujący najczęstsze działania niepożądane takie jak ból głowy (7,7%), objawy grypopodobne (4,0%) oraz zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego (3,7%). W badaniach kontrolowanych placebo, zawroty głowy ośrodkowe występowały u 2,5% pacjentów leczonych olmesartanem w porównaniu do 0,9% w grupie placebo. Zauważono również nieznacznie wyższą częstość hipertriglicerydemii (2,0% vs 1,1%) oraz podwyższonej aktywności fosfokinazy kreatynowej (1,3% vs 0,7%). Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania, od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), obejmując m.in. małopłytkowość, reakcje anafilaktyczne, zapalenia błon śluzowych, zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, a także rzadkie przypadki autoimmunologicznego zapalenia wątroby i rabdomiolizy.
alergiczne zapalenie skóry, astenia, biegunka, ból brzucha, ból głowy, dławica piersiowa, enteropatia typu celiakii, enzymy wątrobowe, fosfokinaza kreatynowa, hipertriglicerydemia, hiperurykemia, krwawienie z nosa, krwiomocz, letarg, małopłytkowość, niedociśnienie, niestrawność, niewydolność nerek, nudności, objawy grypopodobne, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, obrzęk twarzy, olmesartan medoksomil, ostra niewydolność nerek, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika we krwi, zakażenie dróg moczowych, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka i jelit, zapalenie gardła, zapalenie oskrzeli, zapalenie stawów, zapalenie wątroby autoimmunologiczne, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego