węgiel aktywowany
Węgiel aktywowany (carbo activatus) to postać węgla o niezwykle rozbudowanej powierzchni wewnętrznej, uzyskiwana poprzez specjalny proces obróbki termicznej materiałów organicznych, takich jak drewno, torf czy łupiny orzechów kokosowych. Jego charakterystyczną cechą jest silnie rozwinięta struktura porowata, która zapewnia ogromną powierzchnię aktywną (nawet do 1500 m² na gram), dzięki czemu wykazuje wysokie zdolności adsorpcyjne.
W medycynie węgiel aktywowany jest powszechnie stosowany jako adsorbent w przypadkach ostrych zatruć doustnych różnymi substancjami chemicznymi, lekami czy toksynami. Mechanizm działania polega na wiązaniu substancji toksycznych w przewodzie pokarmowym, co zapobiega ich wchłanianiu do krwiobiegu. Najwyższą skuteczność wykazuje, gdy zostanie podany w ciągu pierwszej godziny od ekspozycji na truciznę, choć może być stosowany również później.
Dawkowanie węgla aktywowanego u dorosłych w przypadku zatruć wynosi zazwyczaj 50-100 g jako dawka początkowa, a u dzieci 1-2 g/kg masy ciała. Należy pamiętać, że węgiel aktywowany nie jest skuteczny w przypadku zatruć alkoholami (etanol, metanol, glikol etylenowy), kwasami, zasadami, metalami ciężkimi czy cyjankami. Wśród przeciwwskazań do jego stosowania wymienia się niedrożność przewodu pokarmowego oraz zatrucia substancjami żrącymi, gdyż może utrudniać ocenę endoskopową uszkodzeń.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Carbo Medicinalis VP 300 mg
Carbo medicinalis VP zawiera 300 mg węgla aktywnego w jednej tabletce, a dawkowanie jest zależne od wskazania klinicznego oraz wieku pacjenta. W leczeniu niestrawności i wzdęć u dorosłych i dzieci powyżej 12 lat zaleca się 3-4 tabletki (900-1200 mg) doustnie kilka razy na dobę, z możliwością rozgryzania tabletek dla szybszego efektu. W przypadku biegunek u tej samej grupy wiekowej stosuje się jednorazowo około 4,0 g (10-13 tabletek) w formie papki wodnej, którą można powtarzać co kilka godzin. W zatruciach lekami i substancjami chemicznymi dorośli oraz dzieci powyżej 1 roku otrzymują jednorazowo około 12,5 g (41-42 tabletki), podawane najczęściej w formie zawiesiny wodnej przez zgłębnik, z możliwością powtarzania dawki w ciągu doby. Dzieci poniżej 1 roku otrzymują dawkę 1 g/kg masy ciała, powtarzaną co 4-6 godzin w razie potrzeby.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Asteloc 20 mg
Przedawkowanie pantoprazolu, substancji czynnej leku Asteloc 20 mg, jest rzadko obserwowane w praktyce klinicznej, a dostępne dane dotyczące objawów toksycznych u ludzi są ograniczone. Badania wykazały, że dożylne podanie pantoprazolu w dawkach do 240 mg w ciągu 2 minut jest dobrze tolerowane i nie wywołuje poważnych działań niepożądanych. Mimo to, potencjalne objawy przedawkowania mogą obejmować nasilenie typowych działań niepożądanych inhibitorów pompy protonowej, takich jak bóle brzucha, nudności czy biegunka, a także teoretyczne ryzyko zaburzeń elektrolitowych przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek. Ze względu na silne wiązanie pantoprazolu z białkami osocza, eliminacja leku przez hemodializę jest ograniczona, co utrudnia szybkie usunięcie substancji w przypadku zatrucia.
dawka terapeutyczna, dawka zalecana, działanie niepożądane, farmakokinetyka, gospodarka elektrolitowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodializa, inhibitor pompy protonowej, leczenie objawowe, leczenie wspomagające, objawy przedawkowania, obserwacja kliniczna, ośrodek toksykologiczny, parametry życiowe, płynoterapia, profil bezpieczeństwa, przedawkowanie pantoprazolu, substancja czynna, węgiel aktywowany, wiązanie z białkami osocza, zatrucie - Leksykon leków
Przedawkowanie – Venlafaxine Teva 150 mg
Przedawkowanie wenlafaksyny, szczególnie powyżej dawki około 3 gramów u dorosłych, stanowi poważne zagrożenie dla życia, manifestując się objawami ze strony układu sercowo-naczyniowego (tachykardia, bradykardia, tachykardia komorowa, niedociśnienie tętnicze, zmiany w EKG takie jak wydłużenie QT, blok odnogi pęczka Hisa, wydłużenie zespołu QRS), neurologicznego (zaburzenia świadomości od senności do śpiączki, drgawki, zawroty głowy, rozszerzenie źrenic) oraz przewodu pokarmowego (wymioty). Hipoglikemia również może wystąpić, co wymaga monitorowania glikemii. Ryzyko zgonu po przedawkowaniu wenlafaksyny jest wyższe niż w przypadku leków z grupy SSRI, choć niższe niż przy trójpierścieniowych lekach przeciwdepresyjnych. Pacjenci leczeni wenlafaksyną wykazują większe obciążenie czynnikami ryzyka samobójstwa, co komplikuje ocenę toksyczności leku.
blok odnogi pęczka Hisa, bradykardia, dializa, drgawki, działanie serotoninergiczne, hemoperfuzja, hipoglikemia, monitorowanie EKG, mydriasis, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, odtrutka, ośrodek toksykologiczny, płukanie żołądka, przedawkowanie wenlafaksyny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, tachykardia, tachykardia komorowa, transfuzja wymienna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, wydłużenie zespołu QRS, wymuszona diureza, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zatrucie, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ivineb 5 mg
Nebiwolol, substancja czynna leku Ivineb (5 mg nebiwololu na tabletkę, odpowiadające 5,45 mg nebiwololu chlorowodorku), jest beta-adrenolitykiem, którego przedawkowanie może prowadzić do charakterystycznych objawów wynikających z nadmiernej blokady receptorów beta-adrenergicznych. Do najczęstszych objawów należą bradykardia (<60 uderzeń/min), niedociśnienie tętnicze zagrażające perfuzji narządów, skurcz oskrzeli oraz ostra niewydolność serca. Mechanizmy tych objawów obejmują zmniejszenie rzutu serca, rozszerzenie naczyń, blokadę receptorów beta-2 w oskrzelach oraz obniżenie kurczliwości mięśnia sercowego. W praktyce klinicznej rozpoznanie i szybka interwencja są kluczowe, zwłaszcza że brak jest szczegółowych danych dotyczących przedawkowania samego nebiwololu, jednak objawy są dobrze znane z innych beta-adrenolityków.
beta-adrenolityk, bradykardia, chlorowodorek izoprenaliny, dobutamina, duszność, glukagon, hipoglikemia, izoprenalina, katecholamina, kurczliwość mięśnia sercowego, lek inotropowy dodatni, nebiwolol, niedociśnienie tętnicze, oddział intensywnej opieki medycznej, ostra niewydolność serca, perfuzja narządowa, płukanie żołądka, preparat osoczozastępczy, receptor beta-adrenergiczny, rozrusznik serca, rzut serca, skurcz oskrzeli, substancja czynna, wagotonia, węgiel aktywowany, wlew dożylny - Leksykon substancji czynnych
Hydrochlorotiazyd – Przedawkowanie
Przedawkowanie hydrochlorotiazydu (HCTZ), diuretyku tiazydowego stosowanego w leczeniu nadciśnienia tętniczego, prowadzi do nasilonej diurezy i utraty elektrolitów, co skutkuje odwodnieniem, hipowolemią oraz zaburzeniami elektrolitowymi, w tym hipokaliemią (K⁺ < 3,0 mmol/l), hiponatremią (Na⁺ 125-130 mmol/l) i hipochloremią. Klinicznie manifestuje się to wzmożonym pragnieniem, niedociśnieniem tętniczym, tachykardią, zawrotami głowy, osłabieniem mięśniowym, zaburzeniami rytmu serca, a w ciężkich przypadkach wstrząsem hipowolemicznym, ostrą niewydolnością nerek, drgawkami i śpiączką. Szczególnie niebezpieczne są powikłania u pacjentów z chorobami serca, przewlekłą niewydolnością nerek oraz przy jednoczesnym stosowaniu glikozydów naparstnicy lub leków przeciwarytmicznych. Przedawkowanie może wystąpić zarówno po zamierzonym, jak i przypadkowym przyjęciu dużej dawki HCTZ, także w preparatach złożonych z inhibitorami ACE, antagonistami receptora angiotensyny II lub blokerami kanałów wapniowych.
antagonista receptora angiotensyny II, bloker kanałów wapniowych, bradykardia, diuretyk tiazydowy, drgawki, glikozyd naparstnicy, hemodializa, hiperglikemia, hipochloremia, hipokaliemia, hiponatremia, inhibitor ACE, kanalik dystalny nefronu, lek sympatykomimetyczny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, obrzęk płuc, ostra niewydolność nerek, ostre zatrzymanie moczu, porażenna niedrożność jelit, przewlekła choroba nerek, równowaga kwasowo-zasadowa, rozrost gruczołu krokowego, śpiączka hipokaliemiczna, tachykardia, wazopresor, węgiel aktywowany, wstrząs hipowolemiczny, zaburzenie rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Tenofowir dizoproksyl – Przedawkowanie
Przedawkowanie tenofowiru dizoproksylu, stosowanego w terapii HIV często w preparatach złożonych z efawirenzem i emtrycytabiną, wiąże się z ryzykiem wystąpienia objawów toksycznych, zwłaszcza neurologicznych. W literaturze opisano nasilenie typowych objawów neurologicznych związanych z efawirenzem, w tym mimowolne skurcze mięśni, przy dawkach efawirenzu 600 mg dwa razy dziennie zamiast raz dziennie. Objawy toksyczne tenofowiru dizoproksylu nie są szczegółowo zdefiniowane, jednak konieczne jest monitorowanie pacjenta pod kątem objawów zatrucia zgodnie z charakterystyką produktów leczniczych. Hemodializa może usunąć około 10% dawki tenofowiru, natomiast dla emtrycytabiny, obecnej w tych samych preparatach, skuteczność dializy jest wyższa i sięga do 30%. Efawirenz, silnie wiążący się z białkami, jest natomiast słabo usuwalny przez dializę. Skuteczność dializy otrzewnowej w usuwaniu tych leków pozostaje nieokreślona.
charakterystyka produktu leczniczego, dializa otrzewnowa, efawirenz, emtrycytabina, funkcja nerek, hemodializa, leczenie objawowe, mimowolne skurcze mięśni, objawy neurologiczne, objawy toksyczne, parametry laboratoryjne, postępowanie podtrzymujące, preparat złożony, skurcze kloniczne, swoista odtrutka, tenofowir dizoproksyl, układ nerwowy, węgiel aktywowany, wiązanie z białkami, zakażenie HIV - Leksykon substancji czynnych
Atropina – Przedawkowanie
Atropina, będąca alkaloidem tropanowym o działaniu przeciwcholinergicznym, może wywołać poważne zatrucie przy przedawkowaniu, z dawkami śmiertelnymi wynoszącymi około 100 mg u dorosłych oraz 10 mg, a nawet 2 mg u dzieci. Objawy zatrucia obejmują zarówno efekty obwodowe, takie jak suchość błon śluzowych, tachykardia, nadciśnienie, rozszerzenie źrenic (mydriasis), hipertermię i zatrzymanie moczu, jak i objawy ośrodkowego układu nerwowego (OUN), począwszy od pobudzenia (nerwowość, omamy, delirium) do depresji (senność, drgawki, śpiączka, niewydolność oddechowa i krążeniowa). Charakterystyczna jest duża zmienność indywidualna w odpowiedzi na atropinę, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej, zwłaszcza u dzieci i w przypadku preparatów okulistycznych, gdzie przedawkowanie może nastąpić przez nadmierne wchłonięcie do krążenia ogólnego lub przypadkowe spożycie.
alkaloid tropanowy, ataksja, atropinum sulfuricum, delirium, diplopia, drgawki, dysfagia, działanie antycholinergiczne, działanie przeciwcholinergiczne, fizostygmina, fotofobia, hipertermia, inhibitor cholinoesterazy, mydriasis, neostygmina, niewydolność oddechowa, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, pobudzenie psychoruchowe, przedawkowanie atropiny, retencja moczu, siarczan atropiny, śpiączka, tachykardia, toksyczność atropiny, węgiel aktywowany - Leksykon substancji czynnych
Bromokryptyna – Przedawkowanie
Przedawkowanie bromokryptyny manifestuje się objawami ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty), sercowo-naczyniowego (niedociśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, tachykardia) oraz ośrodkowego układu nerwowego (zawroty głowy, ospałość, senność, letarg, omamy/halucynacje). U pacjentów pediatrycznych dodatkowo obserwuje się gorączkę. Objawy te mogą pojawić się zarówno u dorosłych, jak i dzieci, przy czym u najmłodszych przebieg jest zwykle łagodniejszy i ustępuje w ciągu kilku godzin po wdrożeniu leczenia. Halucynacje, jako poważniejszy objaw neuropsychiatryczny, mogą wymagać zastosowania metoklopramidu, antagonisty receptorów dopaminowych, jednak jego stosowanie wymaga ostrożności ze względu na ryzyko działań niepożądanych pozapiramidowych.
antagonista receptorów dopaminowych, Bromergon, Bromocorn, bromokryptyna, choroba Parkinsona, częstoskurcz, dekontaminacja przewodu pokarmowego, halucynacje, hiperprolaktynemia, lek przeciwwymiotny, lek wazopresyjny, metoklopramid, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, objawy pozapiramidowe, ośrodkowy układ nerwowy, ostre zatrucie, płukanie żołądka, przypadkowe połknięcie, tachykardia, układ pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, zaburzenie neurologiczne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Indapres 2,5 mg
Przedawkowanie indapamidu, substancji czynnej preparatu Indapres 2,5 mg, stanowi poważny stan kliniczny, który może prowadzić do istotnych zaburzeń wodno-elektrolitowych, zwłaszcza hiponatremii i hipokaliemii, oraz objawów ze strony układu pokarmowego, sercowo-naczyniowego, nerwowego i nerkowego. Dawki powyżej 5-10 mg wywołują zaburzenia elektrolitowe, a dawki powyżej 10-15 mg mogą powodować niedociśnienie tętnicze i kurcze mięśni. Objawy neurologiczne, takie jak zawroty głowy, senność i dezorientacja, pojawiają się przy dawkach powyżej 15-20 mg, natomiast zaburzenia funkcji nerek, w tym poliuria, oliguria i anuria, obserwuje się przy dawkach powyżej 20-30 mg. Badania kliniczne wskazują, że dawka 40 mg (około 16-krotność dawki terapeutycznej) nie wywołuje toksyczności, jednak mniejsze dawki mogą być niebezpieczne u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak wiek podeszły czy choroby współistniejące.
anuria, biodostępność, filtracja kłębuszkowa, hipokaliemia, hiponatremia, hipoperfuzja mózgowa, hipowolemia, indapamid, kurcze mięśni, monitorowanie kardiologiczne, niedociśnienie tętnicze, objawy nerwowo-mięśniowe, objawy żołądkowo-jelitowe, oliguria, płukanie żołądka, poliuria, równowaga kwasowo-zasadowa, technika nerkozastępcza, układ pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy, wazopresor, węgiel aktywowany, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia wodno-elektrolitowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Alprazolam Aurovitas 0,25 mg
Przedawkowanie alprazolamu, będącego benzodiazepiną, prowadzi do nasilenia depresji ośrodkowego układu nerwowego (OUN) o różnym stopniu ciężkości, od łagodnej senności i splątania, przez umiarkowaną ataksję, hipotonię, niedociśnienie i depresję oddechową, aż do ciężkiej śpiączki i bardzo rzadko zgonu. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne przyjęcie alprazolamu z innymi substancjami depresyjnymi OUN, w tym alkoholem, co może wywołać synergistyczne nasilenie depresji oddechowej i zwiększyć ryzyko niewydolności oddechowej. Diagnostyka i leczenie muszą uwzględniać możliwość polipragmazji oraz stan kliniczny pacjenta, a objawy przedawkowania wymagają monitorowania funkcji życiowych, zwłaszcza układu oddechowego i sercowo-naczyniowego.
antagonista receptorów benzodiazepinowych, ataksja, benzodiazepina, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dysfagia, działanie farmakologiczne, eliminacja pozaustrojowa, flumazenil, hemodializa, hipotonia, intubacja, niedociśnienie, niewydolność oddechowa, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, przedawkowanie alprazolamu, śpiączka, splątanie, układ oddechowy, węgiel aktywowany, wymuszona diureza, zahamowanie czynności OUN - Leksykon leków
Przedawkowanie – Haloperidol WZF 1 mg
Przedawkowanie haloperydolu manifestuje się głównie nasileniem objawów pozapiramidowych (wzmożone napięcie mięśniowe, uogólnione lub miejscowe drżenie), zaburzeniami hemodynamicznymi (częściej nadciśnienie tętnicze, rzadziej niedociśnienie prowadzące do stanu wstrząsu) oraz sedacją, która w skrajnych przypadkach może przejść w śpiączkę z depresją oddechową. Istotnym zagrożeniem są również komorowe zaburzenia rytmu serca, związane z wydłużeniem odstępu QTc w EKG. W ocenie klinicznej należy uwzględnić ryzyko ciężkich powikłań hemodynamicznych i neurologicznych, które mogą wymagać intensywnej terapii podtrzymującej funkcje życiowe. Leczenie przedawkowania haloperydolu opiera się na terapii podtrzymującej, gdyż brak jest swoistego antidotum. Nie zaleca się stosowania węgla aktywowanego ani dializoterapii ze względu na niską skuteczność eliminacji leku. W przypadku śpiączki konieczne jest zabezpieczenie drożności dróg oddechowych i ewentualna mechaniczna wentylacja. Monitorowanie EKG i parametrów życiowych jest obligatoryjne, a w razie ciężkich zaburzeń rytmu serca wskazane jest zastosowanie leków przeciwarytmicznych. Leczenie niedociśnienia i zapaści naczyniowo-sercowej obejmuje dożylne podawanie płynów, osocza lub albumin oraz leków wazopresyjnych (dopamina, noradrenalina), przy czym podawanie adrenaliny jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko gwałtownego spadku ciśnienia tętniczego. Ciężkie objawy pozapiramidowe powinny być leczone pozajelitowo preparatami stosowanymi w parkinsonizmie.
adrenalina, depresja oddechowa, dializoterapia, dopamina, drżenie mięśni, działanie farmakologiczne, działanie niepożądane, elektrokardiograf, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek przeciwarytmiczny, lek wazopresyjny, mechaniczna wentylacja, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niedociśnienie tętnicze, noradrenalina, objaw pozapiramidowy, parkinsonizm, przedawkowanie haloperydolu, reakcja pozapiramidowa, rurka ustno-gardłowa, sedacja, senność, stan śpiączkowy, sztywność mięśniowa, węgiel aktywowany, wstrząs, wydłużenie odstępu QTc, wzmożone napięcie mięśniowe, zaburzenie hemodynamiczne, zapaść naczyniowo-sercowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Kvelux SR 200 mg
Przedawkowanie kwetiapiny w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Kvelux SR) stanowi poważny stan kliniczny, charakteryzujący się opóźnionym wystąpieniem maksymalnych efektów toksycznych oraz dłuższym czasem powrotu do stanu wyjściowego w porównaniu do preparatów o natychmiastowym uwalnianiu. Objawy przedawkowania obejmują szerokie spektrum zaburzeń ośrodkowego układu nerwowego (senność, śpiączka, napady drgawkowe, majaczenie), układu sercowo-naczyniowego (tachykardia >100/min, niedociśnienie tętnicze, wydłużenie odstępu QT), układu oddechowego (depresja oddechowa), a także działania przeciwcholinergiczne (zatrzymanie moczu, suchość błon śluzowych) oraz rabdomiolizę. Szczególnym powikłaniem preparatów SR jest tworzenie bezoarów w żołądku, co wymaga diagnostyki obrazowej i ewentualnego endoskopowego usunięcia. Pacjenci z chorobami układu sercowo-naczyniowego są szczególnie narażeni na ciężkie powikłania, w tym zgon.
bezoar, blok serca, blokada receptorów alfa-adrenergicznych, choroba układu sercowo-naczyniowego, depresja oddechowa, efekt sedacyjny, fizostygmina, halucynacja, lek sympatykomimetyczny, majaczenie, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, odtrutka, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, pobudzenie, poszerzenie zespołu QRS, przedawkowanie kwetiapiny, rabdomioliza, receptor beta-adrenergiczny, senność, śpiączka, splątanie, stan padaczkowy, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tachykardia, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie moczu, zespół przeciwcholinergiczny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Solifenacin Medreg 5 mg
Przedawkowanie solifenacyny bursztynianu, zwłaszcza w dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne (np. 280 mg jednorazowo), prowadzi do nasilonych objawów cholinolitycznych, w tym zaburzeń stanu psychicznego, omamów, drgawek, tachykardii, niewydolności oddechowej oraz zatrzymania moczu. W przypadku podejrzenia przedawkowania kluczowe jest szybkie wdrożenie terapii obejmującej podanie węgla aktywowanego, a jeśli od przyjęcia leku nie minęła więcej niż godzina – płukanie żołądka, przy jednoczesnym unikaniu prowokowania wymiotów. Leczenie objawowe powinno być ukierunkowane na specyficzne symptomy: fizostygmina lub karbachol w przypadku ciężkich ośrodkowych objawów cholinolitycznych, benzodiazepiny przy drgawkach i nadmiernym pobudzeniu, beta-blokery przy tachykardii, a także cewnikowanie pęcherza moczowego w przypadku zatrzymania moczu. W razie niewydolności oddechowej konieczna jest sztuczna wentylacja.
benzodiazepiny, blokada receptorów muskarynowych, bradykardia, cewnikowanie pęcherza moczowego, drgawki, działanie cholinolityczne, fizostygmina, halucynacje, hipokaliemia, karbachol, leki blokujące receptory beta-adrenergiczne, mydriaza, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność oddechowa, omamy, ośrodkowe objawy cholinolityczne, pilokarpina, płukanie żołądka, pobudzenie psychoruchowe, rozszerzenie źrenic, solifenacyna bursztynianu, sztuczna wentylacja, tachykardia, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie moczu - Leksykon leków
Przedawkowanie – Alcreno 100 mg
Przedawkowanie kwetiapiny (substancji czynnej preparatu Alcreno) stanowi stan zagrożenia życia, manifestujący się szerokim spektrum objawów klinicznych, takich jak nasilona senność i sedacja, tachykardia (>100 uderzeń/min), niedociśnienie (często ortostatyczne), efekty antycholinergiczne (suchość w ustach, zatrzymanie moczu), wydłużenie odstępu QT w EKG, drgawki, stan padaczkowy, rabdomioliza, depresja oddechowa, majaczenie, śpiączka, a w skrajnych przypadkach zgon. Mechanizmy patofizjologiczne obejmują blokadę receptorów histaminowych H₁, α₁-adrenergicznych, muskarynowych oraz wpływ na kanały jonowe kardiomiocytów, co zwiększa ryzyko groźnych arytmii, w tym torsade de pointes. Szczególnie narażeni są pacjenci z chorobami sercowo-naczyniowymi, u których ryzyko powikłań jest istotnie podwyższone.
choroba sercowo-naczyniowa, delirium, depresja oddechowa, dopamina, efekt antycholinergiczny, fizostygmina, kwetiapina, lek sympatykomimetyczny, odstęp QT, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, przewodnictwo wewnątrzsercowe, rabdomioliza, receptor adrenergiczny, receptor alfa, receptor histaminowy H1, receptor muskarynowy, receptor α1-adrenergiczny, sedacja, śpiączka, stan padaczkowy, torsade de pointes, węgiel aktywowany - Leksykon leków
Przedawkowanie – Desloratadyna Doppelherz 5 mg
Przedawkowanie desloratadyny, mimo że w badaniach klinicznych wykazywało stosunkowo bezpieczny profil nawet przy dawkach do 45 mg (9-krotność standardowej dawki 5 mg), może prowadzić do nasilenia typowych działań niepożądanych takich jak senność, bóle głowy, zawroty głowy, suchość w jamie ustnej oraz tachykardia. Objawy te są podobne do tych obserwowanych przy dawkach terapeutycznych, jednak z potencjalnie większym nasileniem, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, nerek oraz u dzieci i młodzieży, u których metabolizm i masa ciała wpływają na większą wrażliwość na lek. W przypadku przedawkowania konieczne jest monitorowanie parametrów życiowych, zwłaszcza układu sercowo-naczyniowego i ośrodkowego układu nerwowego, przez co najmniej 24 godziny, ze względu na możliwość opóźnionego wystąpienia objawów.
dawka terapeutyczna, dializa otrzewnowa, działanie niepożądane, fenyloketonuria, hemodializa, intensywny nadzór medyczny, interwencja medyczna, kołatanie serca, leczenie objawowe, ośrodkowy układ nerwowy, parametry życiowe, płukanie żołądka, populacja pediatryczna, przedawkowanie desloratadyny, substancja pomocnicza, suchość w jamie ustnej, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie koncentracji, zaburzenie perystaltyki, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Gencjana 0,5% roztwór wodny 5 mg/g
Produkt leczniczy Gencjana 0,5% roztwór wodny zawiera metylorozanilinowy chlorek (Methylrosanilinii chloridum) w stężeniu 5 mg/g i jest przeznaczony do miejscowego stosowania na skórę. Przy prawidłowym użyciu zgodnie z zaleceniami producenta nie stwierdza się ryzyka przedawkowania, co wynika z ograniczonej absorpcji i zewnętrznego zastosowania preparatu. Jednakże, istnieje istotne ryzyko zatrucia w przypadku przypadkowego doustnego spożycia, które manifestuje się objawami ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak nudności, wymioty, ból brzucha oraz biegunka. Objawy te wynikają z podrażnienia śluzówki przewodu pokarmowego i mogą wymagać interwencji medycznej.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Telmisartan EGIS 80 mg
Przedawkowanie telmisartanu stanowi poważne zagrożenie kliniczne, manifestujące się głównie objawami układu sercowo-naczyniowego i nerkowego. Do najczęstszych symptomów należą niedociśnienie tętnicze, tachykardia, a rzadziej bradykardia, zawroty głowy oraz podwyższone stężenie kreatyniny w surowicy, co może prowadzić do ostrej niewydolności nerek. Niedociśnienie tętnicze wymaga natychmiastowej interwencji, gdyż jest to kluczowy objaw zagrożenia życia. Monitorowanie parametrów życiowych oraz laboratoryjnych, zwłaszcza elektrolitów i funkcji nerek, jest niezbędne w celu oceny stopnia zatrucia i ryzyka powikłań.
bradykardia, funkcja nerek, hemodializa, krystaloidy i koloidy, niedociśnienie tętnicze, objętość wewnątrznaczyniowa, ostra niewydolność nerek, parametry nerkowe, parametry życiowe, płukanie żołądka, prowokowanie wymiotów, stężenie elektrolitów, stężenie kreatyniny, stężenie kreatyniny w surowicy, tachykardia, telmisartan, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Olfen 100 SR 100 mg
Lek Olfen 100 SR zawierający diklofenak sodowy w dawce 100 mg w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu może powodować liczne działania niepożądane, które należy uważnie monitorować. Szczególnie istotne jest ryzyko kardiologiczne, zwłaszcza przy dawkach 150 mg/dobę i długotrwałej terapii, związane ze zwiększonym ryzykiem zakrzepicy tętniczej, zawału mięśnia sercowego oraz udaru mózgu. Do bardzo rzadkich, ale poważnych działań należą kołatanie serca, ból w klatce piersiowej, niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, nadciśnienie tętnicze, zapalenie naczyń oraz zespół Kounisa. Często obserwuje się działania ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha i niestrawność, a rzadziej ciężkie powikłania, w tym krwawienia, chorobę wrzodową i zapalenie błony śluzowej żołądka. Wątroba może reagować podwyższeniem aminotransferaz, a w rzadkich przypadkach zapaleniem, żółtaczką czy nawet piorunującym zapaleniem wątroby.
agranulocytoza, ból głowy, diklofenak sodowy, hipotensja, jałowe zapalenie opon mózgowych, kołatanie serca, krwawienie z przewodu pokarmowego, martwica brodawek nerkowych, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność serca, nudności, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, piorunujące zapalenie wątroby, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, węgiel aktywowany, wymioty, wysypka, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia widzenia, zakrzepica tętnic, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie płuc, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon leków
Przedawkowanie – OMI-TAM 0,4 mg
Przedawkowanie tamsulosyny chlorowodorku, substancji czynnej leku OMI-TAM 0,4 mg, może prowadzić do ciężkiego niedociśnienia tętniczego, stanowiącego poważne zagrożenie dla układu krążenia. Objawy przedawkowania obejmują znaczny spadek ciśnienia tętniczego, hipotensję ortostatyczną oraz zaburzenia świadomości, takie jak zawroty głowy, omdlenia i senność, wynikające z niedostatecznego ukrwienia mózgu. Mechanizm polega na nasilonym działaniu alfa-adrenolitycznym, powodującym rozszerzenie naczyń krwionośnych. Stopień nasilenia objawów jest zmienny i zależy od wielkości przekroczenia dawki, co wymaga natychmiastowej interwencji medycznej.
białka surowicy krwi, czynność nerek, dializa, działanie alfa-adrenolityczne, hipotensja, hipotensja ortostatyczna, lek obkurczający naczynia krwionośne, lek presyjny, niedociśnienie tętnicze, niedostateczne ukrwienie mózgu, omdlenie, ostra hipotensja, pasaż jelitowy, perfuzja nerek, płukanie żołądka, płynoterapia, środek przeczyszczający osmotyczny, tamsulosyna chlorowodorek, węgiel aktywowany, zaburzenia świadomości, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Citronil 40 mg
Przedawkowanie cytalopramu stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia i życia, manifestując się objawami ze strony układu nerwowego (drgawki, senność, śpiączka, zespół serotoninowy) oraz układu sercowo-naczyniowego (tachykardia, bradykardia, wydłużenie odstępu QT, blok odnogi pęczka Hisa, poszerzenie zespołu QRS, wielokształtny częstoskurcz komorowy – torsade de pointes). Dodatkowo obserwuje się objawy ogólne, takie jak wymioty, nudności, potliwość, sinica i hiperwentylacja. W większości przypadków śmiertelnych przyczyną były współistniejące przedawkowania innych leków, jednak odnotowano również zgony po samodzielnym przedawkowaniu cytalopramu. Warto podkreślić, że dawki toksyczne mogą prowadzić do zatrzymania serca i zagrażających życiu arytmii, co wymaga natychmiastowej interwencji medycznej.
antidotum, arytmia, arytmia przedsionkowa, blok odnogi pęczka Hisa, bradyarytmia, bradykardia, Citronil, częstoskurcz komorowy wielokształtny, hipertermia, hiperwentylacja, intubacja dotchawicza, napad drgawkowy, napad padaczkowy, niedociśnienie tętnicze, płukanie żołądka, przedawkowanie cytalopramu, sinica, tachykardia, torsade de pointes, układ nerwowy, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie serca, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Vilpin 5 mg
Przedawkowanie amlodypiny, substancji czynnej leku Vilpin (dostępnego w tabletkach 5 mg i 10 mg), prowadzi do poważnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego, głównie poprzez nadmierne rozszerzenie naczyń obwodowych i znaczący spadek ciśnienia tętniczego, często z towarzyszącą odruchową tachykardią. W ciężkich przypadkach może dojść do długotrwałego, głębokiego niedociśnienia, prowadzącego do wstrząsu, który w literaturze medycznej opisywany jest jako potencjalnie śmiertelny. Rzadkim, ale groźnym powikłaniem jest niekardiogenny obrzęk płuc, mogący rozwinąć się z opóźnieniem do 24-48 godzin po przedawkowaniu, co wymaga przedłużonej obserwacji i często wspomagania oddychania. Czynnikiem predysponującym do obrzęku płuc jest przeciążenie płynami podczas wczesnych działań resuscytacyjnych.
amlodypina, blokada kanałów wapniowych, dializoterapia, działanie farmakologiczne, eliminacja pozaustrojowa, glukonian wapnia, gospodarka wodno-elektrolitowa, hipoperfuzja narządowa, hipotensja, lek wazopresyjny, mechanizm kompensacyjny, niekardiogenny obrzęk płuc, niewydolność lewokomorowa serca, obniżenie ciśnienia tętniczego, płukanie żołądka, rozszerzenie naczyń obwodowych, spadek ciśnienia tętniczego, tachykardia odruchowa, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, wiązanie z białkami osocza, wspomaganie oddychania, wstrząs - Leksykon leków
Przedawkowanie – Klacid 125 mg/5 ml
Przedawkowanie klarytromycyny, substancji czynnej leku Klacid 125 mg/5 ml, może prowadzić do poważnych objawów niepożądanych, głównie ze strony układu pokarmowego, takich jak nudności, wymioty, bóle brzucha i biegunka. W literaturze opisano przypadek pacjenta z chorobą dwubiegunową, u którego po spożyciu dawki 8 g klarytromycyny wystąpiły ciężkie zaburzenia psychiczne, w tym zachowanie paranoidalne, a także zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia) i hipoksemia. Wskazuje to na konieczność szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami współistniejącymi, zwłaszcza psychiatrycznymi.
antybiotyk makrolidowy, ból brzucha, choroba dwubiegunowa, dializa otrzewnowa, hemodializa, hipokaliemia, hipoksemia, leczenie objawowe, objaw psychotyczny, objawy przedawkowania, płukanie żołądka, przedawkowanie klarytromycyny, przewód pokarmowy, urojenie prześladowcze, węgiel aktywowany, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie psychiczne, zachowanie paranoidalne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Amorolak 50 mg/ml
Przedawkowanie amorolfiny w postaci lakieru do paznokci Amorolak 50 mg/ml jest zjawiskiem niezwykle rzadkim, głównie ze względu na miejscowe zastosowanie i niską biodostępność ogólnoustrojową. Preparat zawiera 50 mg amorolfiny oraz 0,552 g etanolu na 1 ml (55,2% w/w), co stanowi istotny czynnik ryzyka w przypadku przypadkowego spożycia, zwłaszcza u dzieci. Objawy potencjalnego przedawkowania obejmują podrażnienia przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, bóle brzucha), objawy upojenia alkoholowego oraz teoretyczne działania ogólnoustrojowe amorolfiny, choć brak jest klinicznych danych potwierdzających ich występowanie. Rzadko mogą pojawić się reakcje alergiczne na amorolfinę lub składniki pomocnicze.
amorolfina, biodostępność ogólnoustrojowa, ból brzucha, chlorowodorek amorolfiny, działanie drażniące, działanie niepożądane, etanol, interwencja medyczna, lakier do paznokci leczniczy, leczenie objawowe, nudność, objaw kliniczny, parametr życiowy, płukanie żołądka, płytka paznokciowa, podrażnienie błony śluzowej, przypadkowe spożycie preparatu, reakcja nadwrażliwości, stosowanie miejscowe, substancja pomocnicza, upojenie alkoholowe, węgiel aktywowany, wymioty, zaburzenie równowagi, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Przedawkowanie – Majamil PPH 25 mg
Przedawkowanie diklofenaku sodowego, substancji czynnej leku Majamil PPH (25 mg), może prowadzić do wieloukładowych objawów toksycznych, w tym wymiotów, krwotoków z przewodu pokarmowego, biegunki, zawrotów głowy, szumów usznych, drgawek oraz poważnych uszkodzeń narządów miąższowych, zwłaszcza wątroby i nerek. Uszkodzenie wątroby manifestuje się wzrostem enzymów wątrobowych i może prowadzić do niewydolności, natomiast ostra niewydolność nerek objawia się zmniejszeniem filtracji, oligurią lub anurią. Objawy te mają potencjalnie ciężki, zagrażający życiu przebieg, co wymaga natychmiastowej interwencji medycznej.
białka osocza, dializa, diklofenak sodowy, enzymy wątrobowe, hematemeza, hipotensja, krwotok z przewodu pokarmowego, leki przeciwdrgawkowe, leki wazopresyjne, melena, niesteroidowe leki przeciwzapalne, NLPZ, objawy toksyczne, odtrutka, ostra niewydolność nerek, ostre zatrucie, płukanie żołądka, przedawkowanie leku, przetaczanie krwi, siarczan sodu, środek przeczyszczający, tlenoterapia, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywowany, wymuszona diureza, zaburzenia wodno-elektrolitowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Supremin 4 mg/5 ml
Butamirat, substancja czynna syropu Supremin (4 mg/5 ml), cechuje się wysokim współczynnikiem terapeutycznym, co oznacza szeroki margines bezpieczeństwa między dawką terapeutyczną a toksyczną. Przedawkowanie butamiratu cytrynianu manifestuje się objawami ze strony ośrodkowego układu nerwowego (senność, ataksja, pobudzenie), przewodu pokarmowego (wymioty, bóle brzucha, biegunka) oraz układu sercowo-naczyniowego (hipotensja). Objawy te pojawiają się głównie po spożyciu znacznie przekraczającym zalecane dawki, a ich nasilenie może prowadzić do poważnych zaburzeń, w tym zaburzeń elektrolitowych i ryzyka odwodnienia.
ataksja, biegunka, ból brzucha, butamirat, butamiratu cytrynian, choroby współistniejące, dawka toksyczna, farmakokinetyka leku, hipotensja, niepokój psychoruchowy, odwodnienie, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, pobudzenie psychoruchowe, senność, środek przeczyszczający, toksykolog, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, współczynnik terapeutyczny, wymioty, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia funkcji wątroby, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Dailiport 2 mg
Przedawkowanie takrolimusu stanowi poważne zagrożenie kliniczne, manifestujące się szerokim spektrum objawów obejmujących układ nerwowy (drżenia mięśniowe, bóle głowy, ospałość), pokarmowy (nudności, wymioty), immunologiczny (zwiększona podatność na infekcje), skórny (pokrzywka) oraz narządy wewnętrzne, w tym nerki (wzrost stężenia kreatyniny i azotu mocznikowego) i wątrobę (podwyższona aktywność aminotransferazy alaninowej). Ze względu na brak swoistej odtrutki, leczenie opiera się na podtrzymywaniu funkcji życiowych, leczeniu objawowym oraz monitorowaniu parametrów hemodynamicznych, neurologicznych i laboratoryjnych, w tym regularnym oznaczaniu stężenia takrolimusu we krwi.
aminotransferaza alaninowa, azot mocznikowy, bąbel pokrzywkowy, ból głowy, dekontaminacja przewodu pokarmowego, drżenie mięśniowe, enzym wątrobowy, funkcja nerek, hemodiafiltracja, hemofiltracja, interwencja medyczna, kreatynina w surowicy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwwymiotny, nudności i wymioty, oddział intensywnej terapii, osłona antybiotykowa, ospałość, ośrodek toksykologiczny, parametr hemodynamiczny, parametr nerkowy, parametr wątrobowy, płukanie żołądka, pokrzywka, profilaktyka antybiotykowa, przedawkowanie takrolimusu, stan neurologiczny pacjenta, stężenie takrolimusu, węgiel aktywowany, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zaburzenie świadomości, zakażenie - Leksykon leków
Interakcje leku – Muccosinal 600 mg
Acetylocysteina wykazuje istotne interakcje lekowe, które należy uwzględnić w terapii, zwłaszcza u pacjentów pediatrycznych, gdzie dane są ograniczone. Jednoczesne podawanie z węglem aktywowanym znacząco zmniejsza biodostępność acetylocysteiny poprzez adsorpcję w przewodzie pokarmowym. Interakcje z antybiotykami, zwłaszcza chlorowodorkiem tetracykliny (z wyjątkiem doksycykliny), aminoglikozydami, cefalosporynami, półsyntetycznymi penicylinami i tetracyklinami, mogą osłabiać ich skuteczność, co wymaga zachowania co najmniej 2-godzinnego odstępu między podaniem leków. Cefiksym, lorakarbef oraz amoksycylina, cefuroksym, doksycyklina, erytromycyna i tiamfenikol nie wykazują takich interakcji in vitro. Ponadto, jednoczesne stosowanie acetylocysteiny z lekami przeciwkaszlowymi jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko niebezpiecznego nagromadzenia wydzieliny w drogach oddechowych.
acetaldehyd, acetylocysteina, aminoglikozyd, amoksycylina, biodostępność substancji, cefalosporyna, cefiksym, cefuroksym, chlorowodorek tetracykliny, ciała ketonowe, cytochrom P450 2E1, dehydrogenaza alkoholowa, doksycyklina, działanie przeciwkrzepliwe, efekt wazodilatacyjny, erytromycyna, lek przeciwkaszlowy, lorakarbef, niedociśnienie tętnicze, nitrogliceryna, półsyntetyczna penicylina, prekursor glutationu, salicylan, tetracyklina, tiamfenikol, węgiel aktywowany - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Teriflunomide MSN 14 mg
Teriflunomid charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) oraz powolnym osiąganiem stanu stacjonarnego, które następuje po około 100 dniach (3,5 miesiąca) od rozpoczęcia terapii dawką 14 mg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w medianie po 1-4 godzinach, a lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>99%, głównie albumina). Objętość dystrybucji po dożylnym podaniu wynosi 11 l, a okres półtrwania biologicznego (t1/2z) to około 19 dni. Teriflunomid jest metabolizowany głównie przez hydrolizę i wydalany przede wszystkim z żółcią do przewodu pokarmowego (37,5% z kałem, 22,6% z moczem). Klirens całkowity po dożylnym podaniu wynosi 30,5 mL/h. Farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 7-14 mg, a czynniki takie jak wiek, masa ciała, płeć, rasa oraz stężenia albuminy i bilirubiny mają ograniczony wpływ na zmienność farmakokinetyczną (≤31%).
albumina, białko oporności raka piersi, bilirubina, biodostępność, cholestyramina, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka teriflunomidu, hydroliza, N-acetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przyspieszona eliminacja, sekrecja bezpośrednia, sprzęganie z siarczanami, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, stwardnienie rozsiane, teriflunomid, transporter BCRP, utlenianie, węgiel aktywowany, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Przedawkowanie – Fenactil 40 mg/g
Przedawkowanie chloropromazyny chlorowodorku (substancji czynnej Fenactilu 40 mg/g, krople doustne) stanowi poważne zagrożenie kliniczne, manifestujące się zaburzeniami świadomości (od senności do utraty przytomności), hipotensją z możliwością zapaści naczyniowej, tachykardią, arytmią komorową, hipotermią oraz objawami pozapiramidowymi, w tym ostrymi reakcjami dystonicznymi i drgawkami. Może również wystąpić złośliwy zespół neuroleptyczny, charakteryzujący się hipertermią, sztywnością mięśniową i niestabilnością autonomiczną. Diagnostyka powinna obejmować monitorowanie parametrów hemodynamicznych, EKG, temperatury ciała, stanu neurologicznego oraz funkcji oddechowych i równowagi wodno-elektrolitowej.
arytmia komorowa, chloropromazyna chlorowodorek, dantrolen, depresja OUN, diazepam, dopamina, drgawki, dyskinezy pozapiramidowe, Fenactil, gazometria, hipotensja, hipotermia, leczenie objawowe, leki antycholinergiczne, leki inotropowe, leki przeciwarytmiczne, lidokaina, objawy kliniczne, orfenadryna, płukanie żołądka, procyklidyna, równowaga wodno-elektrolitowa, tachyarytmia, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, wspomagane oddychanie, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia świadomości, zapaść naczyniowa, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Varenelle 3 mg + 0,02 mg
Przedawkowanie złożonych doustnych środków antykoncepcyjnych, w tym preparatu Varenelle zawierającego drospirenon i etynyloestradiol, może prowadzić do objawów takich jak nudności, wymioty oraz krwawienie z odstawienia. Nie istnieją jednak dane dotyczące konkretnych dawek wywołujących te objawy, a przypadki przedawkowania Varenelle nie zostały dotąd szczegółowo opisane. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko krwawienia z odstawienia u dziewcząt przed pierwszą miesiączką, co może być mylnie interpretowane jako menarche.
antidotum, drospirenon i etynyloestradiol, drospirenon z etynyloestradiolem, krwawienie z odstawienia, leczenie objawowe, lek przeciwwymiotny, menarche, nudności, ośrodek wymiotny, pierwsza miesiączka, płukanie żołądka, przedawkowanie leku, węgiel aktywowany, wymioty, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, złożony doustny środek antykoncepcyjny - Leksykon leków
Przedawkowanie – CYSTINOL 265 mg wyciągu suchego z liścia mącznicy (3,5-5,5:1), co odpowiada 62,3-77,7 mg pochodnych hydrochinonu w przeliczeniu na bezwodną arbutynę
Lek Cystinol zawiera 265 mg wyciągu suchego z liścia mącznicy (Arctostaphylos uva-ursi) w formie tabletek powlekanych, z pierwotnym współczynnikiem DER 3,5-5,5:1, co odpowiada 62,3-77,7 mg pochodnych hydrochinonu w przeliczeniu na bezwodną arbutynę na tabletkę. Do chwili obecnej nie odnotowano klinicznych przypadków przedawkowania tego preparatu, jednak ze względu na obecność związków hydrochinonowych, teoretycznie możliwe jest wystąpienie działań niepożądanych przy znacznym przekroczeniu zalecanej dawki. Potencjalne objawy przedawkowania obejmują nudności, wymioty, bóle brzucha, podrażnienie dróg moczowych, zwiększone działanie moczopędne, a także teoretyczną hepatotoksyczność oraz objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak bóle i zawroty głowy. Brak jest jednak danych określających dawkę toksyczną dla tych efektów.
Arctostaphylos uva-ursi, bezwodna arbutyna, bóle głowy, działanie moczopędne, działanie niepożądane, funkcje nerek i wątroby, hepatotoksyczność, leczenie objawowe, nawodnienie pacjenta, objawy żołądkowo-jelitowe, płukanie żołądka, pochodne hydrochinonu, podrażnienie dróg moczowych, węgiel aktywowany, wyciąg z liścia mącznicy, zaburzenia OUN - Leksykon leków
Przedawkowanie – Hitaxa Fast 5 mg
Przedawkowanie desloratadyny, substancji czynnej w produkcie Hitaxa Fast, charakteryzuje się nasileniem działań niepożądanych typowych dla dawek terapeutycznych (>5 mg), jednak nawet przy dawce 45 mg (9-krotność dawki terapeutycznej) nie zaobserwowano klinicznie istotnych skutków ubocznych, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. U dzieci i młodzieży objawy przedawkowania są podobne do dorosłych, lecz mogą być bardziej nasilone ze względu na różnice farmakokinetyczne i mniejszą masę ciała. Typowe działania niepożądane nasilają się wraz z dawką, jednak brak jest doniesień o poważnych powikłaniach przy znacznych przekroczeniach dawki terapeutycznej.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Salofalk 1,5 g
Przedawkowanie mesalazyny, substancji czynnej preparatu Salofalk granulat o przedłużonym uwalnianiu (dawki 1000 mg, 1,5 g, 3 g), jest rzadkim zjawiskiem klinicznym, a dostępne dane nie wskazują na jednoznaczną toksyczność narządową, zwłaszcza w odniesieniu do nerek i wątroby. Pomimo braku potwierdzenia toksyczności nerkowej i wątrobowej, zaleca się monitorowanie funkcji tych narządów poprzez kontrolę parametrów biochemicznych. Objawy przedawkowania mogą obejmować nasilenie działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego oraz inne niespecyficzne objawy ogólnoustrojowe, zależne od dawki i indywidualnej reakcji pacjenta.
dysfunkcja nerek, działania niepożądane, eliminacja pozaustrojowa, enzymy wątrobowe, funkcja nerek, funkcja wątroby, hepatolog, leczenie objawowe, mesalazyna, nefrolog, odtrutka, parametry biochemiczne, płukanie żołądka, powikłania narządowe, Salofalk, terapia wspomagająca, toksyczność, węgiel aktywowany, zaburzenia przewodu pokarmowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Zomiren 0,5 mg
Przedawkowanie alprazolamu, substancji czynnej leku Zomiren, stanowi poważny stan kliniczny, którego objawy wynikają z nasilonej depresji ośrodkowego układu nerwowego. Spektrum kliniczne obejmuje od łagodnej senności i splątania, przez umiarkowaną ataksję i hipotonię, aż po ciężkie niedociśnienie, depresję oddechową, śpiączkę, a w skrajnych przypadkach zgon, zwłaszcza przy jednoczesnym spożyciu innych substancji depresyjnych. Objawy mogą utrzymywać się długo, co wymaga przedłużonej obserwacji. W leczeniu kluczowe jest podtrzymanie funkcji życiowych, zwłaszcza układu oddechowego i krążenia, oraz zastosowanie procedur dekontaminacyjnych: wywołanie wymiotów do 1 godziny od przyjęcia leku u pacjentów przytomnych, płukanie żołądka u nieprzytomnych, podanie węgla aktywowanego i środka przeczyszczającego.
antagonista receptorów benzodiazepinowych, asfiksja, aspiracja treści żołądkowej, ataksja, benzodiazepiny, dekontaminacja przewodu pokarmowego, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diureza wymuszona, drgawki, flumazenil, hemodializa, hipotonia, napad drgawkowy, niedociśnienie, osmotyczny środek przeczyszczający, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, politoksykomania, śpiączka, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, węgiel aktywowany, wydłużenie odcinka QRS, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Rispolept 4 mg
Przedawkowanie rysperydonu, substancji czynnej preparatu Rispolept, stanowi poważny stan kliniczny manifestujący się wieloukładowo, ze szczególnym nasileniem objawów ze strony ośrodkowego układu nerwowego oraz układu sercowo-naczyniowego. Dominujące symptomy to senność, zaburzenia świadomości, objawy pozapiramidowe (dystonie, akatyzja, parkinsonizm polekowy), tachykardia, niedociśnienie, wydłużenie odstępu QT w EKG oraz drgawki. Szczególnie groźnym powikłaniem jest torsade de pointes – częstoskurcz komorowy o zmiennej amplitudzie zespołów QRS, zwłaszcza w przypadku jednoczesnego przedawkowania rysperydonu i paroksetyny. Objawy te mogą wystąpić niezależnie od wyjściowego stanu pacjenta i wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
arytmia, dekontaminacja przewodu pokarmowego, dystonia, EKG, lek przeciwcholinergiczny, lek sympatykomimetyczny, napad padaczkowy, niedociśnienie, objaw pozapiramidowy, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, parkinsonizm polekowy, perfuzja narządowa, płynoterapia dożylna, powikłanie kardiologiczne, repolaryzacja komór serca, Rispolept, rysperydon, sedacja, spowolnienie psychoruchowe, sztywność mięśniowa, tabletka powlekana, tachykardia, torsade de pointes, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie przewodzenia w sercu, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zapaść krążeniowa, zatrucie wieloma substancjami