Przedawkowanie
Diclomax 25 mg

Przedawkowanie diklofenaku potasowego, substancji czynnej leku Diclomax (tabletki powlekane 25 mg), jest potencjalnie toksyczne przy dawkach przekraczających 300 mg. Objawy kliniczne obejmują przede wszystkim dolegliwości ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka, krwawienia), układu nerwowego (zawroty głowy, senność, drgawki, utrata przytomności), układu moczowego (niewydolność nerek przy dawce 2 g), wątroby (wzrost enzymów wątrobowych), układu krążenia i oddechowego (niedociśnienie, depresja oddechowa, sinica) oraz zaburzenia metaboliczne (kwasica metaboliczna). U dzieci dawki do 150 mg wywołują zwykle łagodne objawy, natomiast u dorosłych dawka 325 mg może powodować umiarkowaną toksyczność. Ciężkie powikłania, takie jak perforacja jelit (przy dawce 2,8 g w ciągu tygodnia) oraz niewydolność nerek (przy 2 g), wymagają natychmiastowej interwencji.

Przedawkowanie leku Diclomax

Przedawkowanie diklofenaku potasowego, substancji czynnej leku Diclomax (tabletki powlekane 25 mg), może prowadzić do różnorodnych objawów toksycznych, których nasilenie zależy od przyjętej dawki. Za potencjalnie toksyczne uważa się dawki przekraczające 300 mg 1.

Dawki toksyczne w różnych grupach wiekowych

Reakcja na przedawkowanie diklofenaku różni się w zależności od wieku pacjenta i przyjętej dawki. Obserwacje kliniczne wykazały, że:

  • U dzieci w wieku 1-3 lat dawka 50 mg zwykle nie wywołuje żadnego lub wywołuje tylko niewielkie działanie toksyczne 2
  • U 2-letnich dzieci dawka 150 mg diklofenaku (z późniejszym podaniem węgla aktywowanego) powoduje niewielkie działanie toksyczne 3
  • U dorosłych dawka 325 mg wywołuje umiarkowane działanie toksyczne 4

W przypadkach poważnego przedawkowania istnieje ryzyko wystąpienia ciężkich powikłań. Udokumentowano przypadki, w których przyjęcie 2,8 g diklofenaku w ciągu tygodnia doprowadziło do perforacji jelit, a dawka 2 g wpłynęła negatywnie na czynność nerek 5.

Objawy przedawkowania

Przedawkowanie diklofenaku potasowego może prowadzić do wystąpienia licznych objawów klinicznych, które dotyczą różnych układów organizmu 6.

Układ/narząd Objawy przedawkowania Opis objawu Dawka związana z objawem (jeśli znana)
Układ pokarmowy Nudności i wymioty Jedne z pierwszych objawów przedawkowania Może wystąpić przy dawkach >300 mg
Ból brzucha Często silny, zlokalizowany w nadbrzuszu Może wystąpić przy dawkach >300 mg
Krwawienie z przewodu pokarmowego Poważne powikłanie, może prowadzić do wstrząsu Większe ryzyko przy wyższych dawkach
Biegunka Może prowadzić do odwodnienia i zaburzeń elektrolitowych Może wystąpić przy dawkach >300 mg
Układ nerwowy Zawroty głowy Zaburzenia równowagi, dezorientacja Występuje przy różnych dawkach
Senność Od lekkiej senności do głębokiego snu Występuje przy różnych dawkach
Ból głowy Często pulsujący, nasilony Występuje przy różnych dawkach
Szumy uszne Odczuwanie dźwięków bez zewnętrznego bodźca Często przy wyższych dawkach
Drgawki Szczególnie u dzieci, włącznie z drgawkami mioklonicznymi Występują przy znacznym przedawkowaniu
Utrata przytomności Stan zagrożenia życia wymagający natychmiastowej interwencji Przy bardzo wysokich dawkach
Układ moczowy Niewłaściwa czynność nerek Zaburzenia filtracji, oliguria, anuria Opisywana przy dawce 2 g u dorosłych
Obrzęki Zatrzymanie płynów w organizmie Związane z niewydolnością nerek
Wątroba Niewłaściwa czynność wątroby Wzrost aktywności enzymów wątrobowych, możliwe uszkodzenie Przy długotrwałym przyjmowaniu wysokich dawek
Układ krążenia i oddechowy Niedociśnienie Obniżenie ciśnienia tętniczego krwi Przy znacznym przedawkowaniu
Depresja oddechowa Zmniejszenie częstości i głębokości oddechów Przy znacznym przedawkowaniu
Sinica Sine zabarwienie skóry i błon śluzowych Przy znacznym przedawkowaniu
Zaburzenia metaboliczne Kwasica metaboliczna Zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej organizmu Przy znacznym przedawkowaniu
Stan psychiczny Niepokój, omamy Pobudzenie, zaburzenia percepcji, halucynacje Występują przy wysokich dawkach

Postępowanie w przypadku przedawkowania

Leczenie przedawkowania diklofenaku potasowego jest głównie objawowe i podtrzymujące. W zależności od stanu klinicznego pacjenta zaleca się następujące działania 7:

  1. Dekontaminacja przewodu pokarmowego – jeśli jest uzasadniona klinicznie:
    • Opróżnienie żołądka (płukanie żołądka) – szczególnie w przypadku niedawnego spożycia leku
    • Podanie węgla aktywowanego – zmniejsza wchłanianie diklofenaku
  2. Ochrona błony śluzowej przewodu pokarmowego:
    • Podanie środków zobojętniających kwas żołądkowy
    • Uzupełnienie terapii sukralfatem (lek gastroprotekcyjny)
  3. Wspomaganie funkcji nerek:
    • Zapewnienie skutecznej diurezy – odpowiednie nawodnienie, rozważenie diuretyków
  4. Leczenie objawowe:
    • Przeciwdziałanie objawom ze strony poszczególnych układów
    • Monitorowanie funkcji życiowych
    • W przypadku drgawek – leki przeciwdrgawkowe
    • W przypadku zaburzeń oddychania – wspomaganie oddychania
    • Kontrola parametrów nerkowych i wątrobowych

Nie istnieje specyficzne antidotum dla diklofenaku potasowego. W przypadku przedawkowania kluczowe znaczenie ma szybka interwencja medyczna, polegająca na ograniczeniu wchłaniania leku oraz leczeniu objawowym i podtrzymującym 8.

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl