stężenie kwasu moczowego
Stężenie kwasu moczowego we krwi (urykemia) jest ważnym parametrem diagnostycznym, który w warunkach prawidłowych u mężczyzn wynosi 3,4-7,0 mg/dl (200-416 μmol/l), a u kobiet 2,4-6,0 mg/dl (140-357 μmol/l). Wartości przekraczające te zakresy definiuje się jako hiperurykemię.
Kwas moczowy jest końcowym produktem metabolizmu puryn, wytwarzanym głównie w wątrobie. Około 70% kwasu moczowego wydalane jest przez nerki, pozostałe 30% – przez przewód pokarmowy. Zaburzenia w wytwarzaniu lub wydalaniu kwasu moczowego mogą prowadzić do jego nadmiernego gromadzenia się w organizmie.
Podwyższone stężenie kwasu moczowego jest czynnikiem ryzyka rozwoju dny moczanowej, kamicy nerkowej oraz chorób sercowo-naczyniowych. Hiperurykemia może wynikać z nadmiernej produkcji endogennej, zwiększonej podaży w diecie lub upośledzonego wydalania przez nerki. Obniżone stężenie kwasu moczowego (hipourykemia) występuje rzadziej i może być związane z wadami wrodzonymi lub stanami chorobowymi jak zespół Fanconiego.
Oznaczenie stężenia kwasu moczowego jest rutynowym badaniem w diagnostyce dny moczanowej, monitorowaniu leczenia hiperurykemii oraz w ocenie ryzyka sercowo-naczyniowego. W praktyce klinicznej wartość tego parametru jest szczególnie istotna przy ocenie pacjentów z nawracającymi zapaleniami stawów, kamicą nerkową oraz przewlekłą chorobą nerek.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lorista HL 100 mg + 12,5 mg
Lorista HL to preparat złożony zawierający losartan potasowy (100 mg/tabletka, odpowiadający 91,52 mg losartanu) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg/tabletka), klasyfikowany jako antagonista receptora angiotensyny II i lek moczopędny (kod ATC: C09DA01). Mechanizm działania opiera się na synergii obu składników: hydrochlorotiazyd zwiększa aktywność reninową osocza, wydzielanie aldosteronu oraz podnosi stężenie angiotensyny II, natomiast losartan blokuje efekty angiotensyny II i hamuje wydzielanie aldosteronu, co przeciwdziała utracie potasu indukowanej przez diuretyk. Terapia skojarzona korzystnie wpływa na gospodarkę kwasu moczowego, łagodząc hiperurykemię wywołaną przez hydrochlorotiazyd dzięki urykozurycznemu działaniu losartanu.
aktywność reninowa osocza, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, częstość akcji serca, działanie addycyjne, działanie hipotensyjne, działanie urykozuryczne, gospodarka elektrolitowa, gospodarka kwasem moczowym, hiperurykemia, hydrochlorotiazyd, lek moczopędny, losartan potasowy, nadciśnienie tętnicze, obniżenie ciśnienia tętniczego, rozkurczowe ciśnienie krwi, stężenie kwasu moczowego, stężenie potasu w surowicy, wydalanie kwasu moczowego, wydzielanie aldosteronu - Leksykon leków
Interakcje leku – Pyrazinamid Farmapol 500 mg
Pirazynamid, stosowany w leczeniu przeciwgruźliczym, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność terapii oraz bezpieczeństwo pacjenta. U chorych na cukrzycę jednoczesne podawanie pirazynamidu z insuliną lub doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi wymaga ścisłego monitorowania glikemii i ewentualnej korekty dawkowania ze względu na utrudnioną kontrolę stężenia glukozy. Ponadto, pirazynamid podnosi stężenie kwasu moczowego w surowicy, co obniża efektywność leków stosowanych w dnie moczanowej (allopurynol, kolchicyna, probenecyd, sulfinpirazon) i wymaga dostosowania ich dawek oraz monitorowania poziomu kwasu moczowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z cyklosporyną, gdzie pirazynamid obniża jej stężenie, zwiększając ryzyko niedostatecznej immunosupresji, co wymaga regularnego monitorowania i dostosowania dawki cyklosporyny.
abstynencja alkoholowa, allopurynol, choroba autoimmunologiczna, cyklosporyna, dna moczanowa, enzym wątrobowy, farmakokinetyka, fluorochinolon, funkcja wątroby, hepatocyt, hepatotoksyczność, immunosupresja, insulina, kolchicyna, kwas moczowy, leczenie przeciwgruźlicze, lek immunosupresyjny, lek przeciwcukrzycowy, lewofloksacyna, monitorowanie glikemii, ośrodkowy układ nerwowy, pirazynamid, podwyższenie enzymów wątrobowych, probenecyd, stężenie glukozy, stężenie kwasu moczowego, sulfinpirazon, układ mięśniowo-szkieletowy, wydalanie nerkowe, zapalenie wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dagrafors 10 mg
Dapagliflozyna, aktywny składnik leku Dagrafors, jest silnym, wybiórczym i odwracalnym inhibitorem SGLT2 (Ki: 0,55 nM), stosowanym w leczeniu cukrzycy typu 2. Mechanizm działania polega na hamowaniu zwrotnego wchłaniania glukozy i sodu w proksymalnym kanaliku nerkowym, co prowadzi do zwiększonego wydalania glukozy (około 70 g/dobę przy dawce 10 mg) i osmotycznej diurezy (wzrost objętości moczu o około 375 ml/dobę). Działanie to skutkuje poprawą kontroli glikemii (zmniejszenie HbA1c o 0,66% w porównaniu z placebo po 24 tygodniach), obniżeniem ciśnienia tętniczego, redukcją masy ciała (średnio o 3,16 kg) oraz korzystnym wpływem na funkcję serca i nerek, niezależnie od działania hipoglikemizującego. Dapagliflozyna wykazuje wysoką selektywność względem SGLT2, przewyższającą 1400-krotnie selektywność względem SGLT1, co minimalizuje wpływ na absorpcję glukozy w jelitach i zmniejsza ryzyko hipoglikemii u pacjentów z prawidłowym stężeniem glukozy we krwi.
ciśnienie krwi, ciśnienie wewnątrzkłębuszkowe, cukrzyca typu 2, czynność nerek, czynność rozkurczowa, działanie hipoglikemizujące, endogenne wytwarzanie glukozy, filtracja kłębuszkowa, hematokryt, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, inhibitor SGLT2, kanalik proksymalny nerki, kontrola glikemii, monoterapia, obciążenie wstępne i następcze serca, osmoza diuretyczna, reabsorpcja sodu, śmiertelność sercowo-naczyniowa, stężenie kwasu moczowego, układ sercowo-naczyniowy, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, wskaźnik HOMA beta-cell, wydalanie glukozy z moczem, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Inuprin Forte 1000 mg
Lek Inuprin Forte (1000 mg) zawiera inozynę pranobeks, będącą kompleksem inozyny i 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3. Bezwzględnymi przeciwwskazaniami do stosowania tego preparatu są nadwrażliwość na substancję czynną lub substancje pomocnicze oraz aktywny napad dny moczanowej lub hiperurykemia. Inozyna pranobeks, jako pochodna puryn, może podnosić stężenie kwasu moczowego w surowicy i moczu, co może nasilać objawy dny u predysponowanych pacjentów. W związku z tym lek jest przeciwwskazany u pacjentów z podwyższonym stężeniem kwasu moczowego lub aktywną dną.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, allopurynol, dna moczanowa, febuksostat, funkcja nerek, hiperurykemia, inozyna pranobeks, interakcja lekowa, lek moczopędny, lek tiazydowy, lek urykostatyczny, nadwrażliwość, pochodna puryny, reakcja alergiczna, stężenie kwasu moczowego, zaburzenia gospodarki purynowej, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Prohidna 120 mg
Prohidna (febuksostat) stosowany jest doustnie w leczeniu dny moczanowej oraz zespołu rozpadu guza (TLS). W dnie moczanowej dawka początkowa wynosi 80 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 120 mg po 2-4 tygodniach, jeśli stężenie kwasu moczowego w surowicy przekracza 6 mg/dl (357 µmol/l). Celem terapii jest utrzymanie stężenia kwasu moczowego poniżej 6 mg/dl. Profilaktyka przeciw zaostrzeniom dny powinna być prowadzona przez co najmniej 6 miesięcy od rozpoczęcia leczenia. W TLS zalecana dawka to 120 mg raz na dobę, rozpoczynana 2 dni przed chemioterapią i kontynuowana przez 7-9 dni, w zależności od czasu trwania terapii cytotoksycznej i oceny klinicznej. Preparat można podawać niezależnie od posiłków, o dowolnej porze dnia.
chemioterapia, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dna moczanowa, febuksostat, klirens kreatyniny, kwas moczowy w surowicy, łagodne zaburzenia czynności nerek, łagodne zaburzenia czynności wątroby, leki cytotoksyczne, profilaktyka zaostrzeń dny moczanowej, Prohidna, skala Childa-Pugha, stężenie kwasu moczowego, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół rozpadu guza - Leksykon substancji czynnych
Amiloryd – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Amiloryd, stosowany w preparatach złożonych Tialorid (5 mg amilorydu + 50 mg hydrochlorotiazydu) oraz Tialorid mite (2,5 mg amilorydu + 25 mg hydrochlorotiazydu), wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko hiperkaliemii, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek (stężenie mocznika >10 mmol/l, kreatyniny >130 µmol/l), cukrzycą oraz osób w podeszłym wieku. Regularne oznaczanie stężenia potasu w surowicy jest niezbędne, szczególnie na początku terapii i po ustaleniu dawki podtrzymującej. Hiperkaliemia może prowadzić do groźnych zaburzeń rytmu serca, a w przypadku jej wystąpienia konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku i wdrożenie terapii obniżającej potas. Preparaty te, mimo mniejszego ryzyka zaburzeń elektrolitowych niż same diuretyki tiazydowe, wymagają kontroli równowagi wodno-elektrolitowej, zwłaszcza przy wymiotach lub podawaniu płynów parenteralnych. Należy także zwrócić uwagę na ryzyko hipokaliemii, hiponatremii oraz zaburzeń gospodarki wapniowej, które mogą wpływać na wyniki badań czynności przytarczyc.
astma oskrzelowa, ciśnienie wewnątrzgałkowe, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, encefalopatia wątrobowa, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, hiponatremia, jaskra zamkniętego kąta, kwasica oddechowa, marskość wątroby, mocznica, niedobór laktazy, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk płuc, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, równowaga kwasowo-zasadowa, równowaga wodno-elektrolitowa, stężenie kreatyniny, stężenie kwasu moczowego, stężenie potasu, stężenie trójglicerydów, toczeń rumieniowaty układowy, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie gospodarki wapniowej, zaburzenie rytmu serca, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Interakcje leku – Telmix Plus 80 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Telmix Plus, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z litem ze względu na ryzyko zwiększenia stężenia litu i jego toksyczności. Hydrochlorotiazyd może indukować hipokaliemię, co wymaga monitorowania stężenia potasu w osoczu, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków powodujących utratę potasu lub ryzyko hiperkaliemii (np. inhibitory ACE, diuretyki oszczędzające potas). Współstosowanie z digoksyną może prowadzić do wzrostu jej stężenia w osoczu o 20-49%, co wymaga ścisłego monitorowania. Ponadto, Telmix Plus może nasilać ryzyko torsades de pointes przy stosowaniu leków przeciwarytmicznych klasy Ia i III oraz niektórych leków przeciwpsychotycznych, co uzasadnia konieczność regularnego badania EKG i kontroli potasem.
allopurynol, amantadyna, amfoterycyna, amina presyjna, antagonista receptora angiotensyny II, arytmia, benzylopenicylina sodowa, beta-adrenolityk, biodostępność, cyklofosfamid, cyklosporyna, diazoksyd, diuretyk kaliuretyczny, diuretyk oszczędzający potas, diuretyk tiazydowy, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie diuretyczne, działanie hiperglikemizujące, działanie hipotensyjne, działanie mielosupresyjne, działanie natriuretyczne, glikozyd naparstnicy, heparyna sodowa, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor konwertazy angiotensyny, kortykosteroid, kwas salicylowy, kwasica mleczanowa, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwpsychotyczny, metotreksat, niedepolaryzujący środek zwiotczający, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, noradrenalina, ostra niewydolność nerek, sól wapnia, środek cytotoksyczny, stężenie digoksyny, stężenie kwasu moczowego, stężenie litu w surowicy, stężenie potasu w osoczu, szpik kostny, torsades de pointes, układ renina-angiotensyna-aldosteron, witamina D, zaburzenie czynności nerek, żywica jonowymienna - Leksykon leków
Interakcje leku – Telmisartan + HCT Genoptim 40 mg + 12,5 mg
Produkt Telmisartan + HCT Genoptim, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne są interakcje z litem (zwiększenie stężenia i toksyczności), lekami wpływającymi na gospodarkę potasową (ryzyko hipokaliemii lub hiperkaliemii, wymagające monitorowania stężenia potasu), glikozydami naparstnicy (zwiększone ryzyko arytmii w wyniku zaburzeń elektrolitowych), digoksyną (wzrost stężenia digoksyny w osoczu o 20-49%), oraz innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, zwłaszcza inhibitorami ACE, antagonistami receptora angiotensyny II i aliskirenem, gdzie podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i niewydolności nerek. Hydrochlorotiazyd może także osłabiać działanie leków przeciwcukrzycowych, zwiększać ryzyko kwasicy mleczanowej przy stosowaniu metforminy oraz zmniejszać skuteczność wchłaniania w obecności żywic jonowymiennych (kolestyramina, kolestypol).
amina presyjna, antagonista receptora angiotensyny II, diuretyk tiazydowy, działanie diuretyczne, działanie hiperglikemizujące, działanie hipotensyjne, działanie moczopędne, działanie natriuretyczne, działanie urykozuryczne, farmakokinetyka leku, glikozyd naparstnicy, gospodarka elektrolitowa, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, interakcja lekowa, kwasica mleczanowa, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdnawy, lek przeciwpsychotyczny, mielosupresja, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada RAA, środek cytotoksyczny, środek zwiotczający mięśnie szkieletowe, stężenie digoksyny, stężenie kwasu moczowego, stężenie litu, stężenie potasu, stężenie wapnia, torsades de pointes, układ renina-angiotensyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Febuxostat Aurovitas 80 mg
Febuxostat Aurovitas w dawce początkowej 80 mg doustnie raz na dobę jest wskazany do leczenia hipourykemii u pacjentów z podwyższonym stężeniem kwasu moczowego. Po 2-4 tygodniach terapii należy monitorować stężenie kwasu moczowego w surowicy; jeśli przekracza 6 mg/dl (357 μmol/l), dawkę można zwiększyć do 120 mg raz na dobę. Lek można podawać niezależnie od posiłków, co poprawia komfort terapii. Efekt terapeutyczny obserwuje się już po 2 tygodniach, a celem leczenia jest utrzymanie stężenia kwasu moczowego poniżej 6 mg/dl. W trakcie rozpoczynania terapii zaleca się profilaktykę przeciw zaostrzeniom dny moczanowej przez minimum 6 miesięcy. Dawkowanie nie wymaga modyfikacji u pacjentów w podeszłym wieku oraz u osób z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≥30 ml/min).
ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dna moczanowa, febuksostat półwodny, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenie czynności wątroby, pacjent pediatryczny, podwyższone stężenie kwasu moczowego, profilaktyka przeciw zaostrzeniom, stężenie kwasu moczowego, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dnor 100 mg
Allopurynol, substancja czynna leku Dnor 100 mg, jest inhibitorem oksydazy ksantynowej, kluczowego enzymu w katabolizmie puryn, odpowiedzialnego za utlenianie hipoksantyny do ksantyny oraz ksantyny do kwasu moczowego. Poprzez hamowanie tych reakcji, allopurynol skutecznie zmniejsza syntezę kwasu moczowego, co przekłada się na obniżenie jego stężenia w osoczu i moczu. Metabolit allopurynolu, oksypurynol, również wykazuje aktywność hamującą oksydazę ksantynową, wzmacniając efekt terapeutyczny. Dodatkowo, metabolity takie jak rybozyd allopurynolu i 7-rybozyd oksypurynolu uczestniczą w farmakodynamicznym profilu leku, co potwierdza kompleksowy mechanizm działania allopurynolu w terapii dny moczanowej (kod ATC M04AA01).
allopurynol, biosynteza puryn, dna moczanowa, fosforybozylotransferaza hipoksantyno-guaninowa, hiperurykemia, hipoksantyna, inhibitor biosyntezy kwasu moczowego, katabolizm puryn, ksantyna, kwas moczowy, oksydaza ksantynowa, oksypurynol, rybozyd allopurynolu, rybozyd oksypurynolu, sprzężenie zwrotne, stężenie kwasu moczowego - Leksykon leków
Interakcje leku – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 320 mg + 25 mg
Preparat Valsartan + hydrochlorothiazide Krka wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność terapeutyczną oraz bezpieczeństwo leczenia. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z litem ze względu na ryzyko zwiększenia jego toksyczności oraz z diuretykami oszczędzającymi potas, suplementami potasu i zamiennikami soli zawierającymi potas, co może prowadzić do hiperkaliemii. Walsartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, wchodzi w interakcje z inhibitorami ACE, innymi ARB oraz aliskirenem, zwiększając ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek. Ponadto, stosowanie NLPZ, w tym inhibitorów COX-2 i kwasu acetylosalicylowego w dawkach >3 g/dobę, może osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe i pogarszać funkcję nerek. Zalecane jest monitorowanie czynności nerek i elektrolitów, zwłaszcza potasu, podczas terapii skojarzonej.
amina presyjna, antagonista kanałów wapniowych, antagonista receptora angiotensyny, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, działanie niepożądane, glikozyd naparstnicy, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, kwas acetylosalicylowy, kwasica mleczanowa, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, reakcja nadwrażliwości, stężenie kwasu moczowego, stężenie litu w surowicy, stężenie potasu w osoczu, tolerancja glukozy, torsades de pointes, transporter wychwytu wątrobowego, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan z hydrochlorotiazydem, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Inuprin 50 mg/ml
Inuprin (inozyna pranobeks 50 mg/ml, syrop) wykazuje jako główne działanie niepożądane bardzo częste zwiększenie stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi i moczu, które jest odwracalne i normalizuje się w ciągu kilku dni po odstawieniu leku. Często obserwuje się także podwyższoną aktywność aminotransferaz, fosfatazy zasadowej oraz azotu mocznikowego (BUN), wskazujące na potencjalne zaburzenia funkcji wątroby i nerek. Wśród działań niepożądanych układu nerwowego najczęściej występują bóle głowy, zawroty głowy, zmęczenie oraz złe samopoczucie, a także nerwowość, senność lub bezsenność. Ze strony przewodu pokarmowego zgłaszane są nudności, wymioty, dyskomfort w nadbrzuszu, biegunka i zaparcia. Reakcje skórne, takie jak świąd i wysypka, pojawiają się często, natomiast ciężkie reakcje nadwrażliwości (obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna) są rzadkie, lecz potencjalnie zagrażające życiu.
aminotransferazy, azot mocznikowy, biegunka, ból głowy, ból stawów, dysfagia, dyskomfort nadbrzusza, fosfataza zasadowa, inozyna pranobeks, kwas moczowy, monitoring postmarketingowy, nadwrażliwość, nudności, obrzęk naczynioruchowy, perystaltyka jelit, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień, stężenie kwasu moczowego, świąd, terminologia MedDRA, wielomocz, wysypka, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia funkcji wątroby, zaparcie, zawroty głowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Diaflix 5 mg
Dapagliflozyna, substancja czynna leku Diaflix, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) około 158 ng/ml w ciągu 2 godzin po dawce 10 mg. Całkowita biodostępność wynosi 78%, a spożycie wysokotłuszczowego posiłku zmniejsza Cmax o 50% i wydłuża Tmax o około 1 godzinę, bez wpływu na AUC (628 ng·h/ml). Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~91%) i dobrą dystrybucję tkankową (objętość dystrybucji 118 l). Metabolizm zachodzi głównie przez glukuronidację (enzym UGT1A9), a okres półtrwania wynosi średnio 12,9 godziny. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z mniej niż 2% substancji wydalanej w postaci niezmienionej. Ekspozycja na dapagliflozynę wzrasta proporcjonalnie do dawki w zakresie 0,1–500 mg i pozostaje stabilna przy długotrwałym stosowaniu do 24 tygodni.
badania przedkliniczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, biodostępność, ciśnienie wewnątrzkłębuszkowe, dapagliflozyna 3-O-glukuronid, filtracja kłębuszkowa, glukozuria, inhibitor SGLT2, kanalik proksymalny nerki, maksymalne stężenie, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osmoza diuretyczna, przewlekła choroba nerek, reabsorpcja sodu, rozszerzenie kanalików nerkowych, skala Child-Pugh, stężenie kwasu moczowego, toksyczność dawek, transporter glukozy, wskaźnik HOMA beta-cell, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – AKVIR o smaku malinowym 250 mg/5 ml
Przedawkowanie inozyny pranobeksu, substancji czynnej preparatu AKVIR (50 mg/ml, 250 mg/5 ml syropu malinowego), wiąże się przede wszystkim ze znaczącym wzrostem stężenia kwasu moczowego w surowicy i moczu, co wynika z metabolizmu inozyny pranobeksu do kwasu moczowego. Dostępne dane toksykologiczne, głównie z badań na modelach zwierzęcych, wskazują, że ryzyko wystąpienia innych ciężkich działań niepożądanych jest stosunkowo niskie. Objawy hiperurycemii mogą obejmować ból stawów, objawy dny moczanowej oraz kamienie nerkowe, wynikające z wytrącania się kryształów kwasu moczowego w tkankach i drogach moczowych. Dodatkowo mogą pojawić się niespecyficzne objawy ze strony przewodu pokarmowego i układu nerwowego.
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Co-Dipper
Produkt leczniczy Co-Dipper, zawierający walsartan i hydrochlorotiazyd, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko zaburzeń elektrolitowych, takich jak hipokaliemia, hiponatremia, hipomagnezemia oraz hiperkalcemia. Zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu, sodu, magnezu, wapnia, kreatyniny oraz kwasu moczowego w surowicy. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (GFR ≥30 ml/min/1,73 m²), niewydolnością serca, zwężeniem tętnic nerkowych oraz chorobami wątroby. U pacjentów z ciężką przewlekłą niewydolnością serca stosowanie Co-Dipper jest przeciwwskazane. Ponadto, stosowanie leku wiąże się z ryzykiem wystąpienia obrzęku naczynioruchowego, reakcji nadwrażliwości, zaostrzenia tocznia rumieniowatego, a także potencjalnego zwiększenia ryzyka nieczerniakowych nowotworów skóry (NMSC), zwłaszcza przy długotrwałej ekspozycji na hydrochlorotiazyd.
antagonista receptora angiotensyny II, astma oskrzelowa, ciśnienie w gałce ocznej, doustny lek przeciwcukrzycowy, duszność, gorączka, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor ACE, kardiomiopatia przerostowa zawężająca, leczenie przeciwnadciśnieniowe, lek moczopędny oszczędzający potas, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość na światło, nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie tętnicze objawowe, niedrożność dróg oddechowych, niewydolność serca przewlekła, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ostra jaskra zamkniętego kąta, ostra niewydolność nerek, ostrość wzroku, pierwotny hiperaldosteronizm, przeszczepienie nerki, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, skąpomocz, śpiączka wątrobowa, stężenie kreatyniny w surowicy, stężenie kwasu moczowego, stężenie kwasu moczowego w surowicy, stężenie mocznika, stężenie potasu w surowicy, stężenie triglicerydów w surowicy, toczeń rumieniowaty układowy, tolerancja glukozy, uczulenie na sulfonamidy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan i hydrochlorotiazyd, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, zasadowica hipochloremiczna, zawał mięśnia sercowego, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon substancji czynnych
Karboplatyna – Działania niepożądane
Karboplatyna, pochodna platyny stosowana w chemioterapii nowotworów złośliwych, wywołuje istotną mielosupresję, będącą głównym ograniczeniem dawkowania. W badaniach obejmujących 1893 pacjentów, trombocytopenia z liczbą płytek poniżej 50 000/mm³ wystąpiła u 25%, neutropenia z granulocytami <1 000/mm³ u 18%, a leukopenia z białymi krwinkami <2 000/mm³ u 14%. Nadir morfologii krwi przypada około 21. dnia terapii, z powrotem do normy po 35-42 dniach. Mielosupresja jest nasilona u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, w złym stanie ogólnym, powyżej 65. roku życia oraz po wcześniejszym leczeniu cisplatyną. Powikłania infekcyjne i krwotoczne występują u 4-5% chorych, prowadząc do zgonu u <1%. Toksyczność nerkowa manifestuje się spadkiem klirensu kreatyniny poniżej 60 ml/min u 27% pacjentów, z odwracalnymi zaburzeniami biochemicznymi (wzrost mocznika u 14%, kreatyniny u 6%, kwasu moczowego u 5%). Karboplatyna jest przeciwwskazana przy klirensie <30 ml/min, a dawkowanie wymaga modyfikacji przy umiarkowanych zaburzeniach czynności nerek.
astenia, chemioterapia nowotworów złośliwych, dusznica bolesna, encefalopatia, gorączka neutropeniczna, granulocyty, hiponatremia, klirens kreatyniny, lek przeciwnowotworowy, leki przeciwwymiotne, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, martwica komórek wątroby, mielosupresja, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nefrotoksyczność, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ośrodkowy układ nerwowy, ostra białaczka promielocytowa, parestezje, płytki krwi, posocznica, reakcja anafilaktyczna, reakcje uczuleniowe, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc, stężenie bilirubiny, stężenie kreatyniny, stężenie kwasu moczowego, stężenie mocznika, supresja szpiku kostnego, szumy uszne, trombocytopenia, udar mózgu, uszkodzenie słuchu, utrata wzroku, wstrząs anafilaktyczny, wymioty i nudności, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia sercowo-naczyniowe, zaburzenia zmysłów, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół Kounisa, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Osaver HCT 40 mg + 25 mg
Preparat Osaver HCT, zawierający olmesartan medoksomil oraz hydrochlorotiazyd, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancje czynne, pomocnicze (w tym laktozę w dawkach od 86,35 mg do 208,33 mg) oraz pochodne sulfonamidu. W zależności od dawki, stosowanie leku jest ograniczone u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek: dla dawek 20 mg + 12,5 mg lub 20 mg + 25 mg przeciwwskazany jest u osób z klirensem kreatyniny <30 ml/min, natomiast dla dawek 40 mg + 12,5 mg lub 40 mg + 25 mg lek jest przeciwwskazany niezależnie od stopnia niewydolności nerek. Podobne ograniczenia dotyczą funkcji wątroby – dawki niższe są przeciwwskazane przy ciężkich zaburzeniach, a wyższe także przy umiarkowanych i ciężkich dysfunkcjach wątroby. Ponadto, preparat nie powinien być stosowany u pacjentów z cholestazą oraz niedrożnością dróg żółciowych.
aliskiren, cholestaza, cukrzyca, hiperkalcemia, hiperurykemia objawowa, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, nadwrażliwość, niedrożność dróg żółciowych, olmesartan medoksomil, oporna hipokaliemia, pochodna sulfonamidu, stężenie kwasu moczowego, stężenie potasu, stężenie sodu, stężenie wapnia, układ renina-angiotensyna-aldosteron, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe, zastój żółci - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Eloprine
Stosowanie produktu leczniczego Eloprine może prowadzić do przemijającego wzrostu stężenia kwasu moczowego w surowicy i moczu, zwykle mieszczącego się w granicach normy (górna granica 8 mg/dl). Zjawisko to jest częstsze u mężczyzn oraz osób w podeszłym wieku i wynika z katabolicznego metabolizmu inozynowego składnika leku do kwasu moczowego, a nie z zaburzeń enzymatycznych czy nerkowego klirensu. Ze względu na potencjalne ryzyko, Eloprine należy stosować ostrożnie u pacjentów z dną moczanową, hiperurykemią, kamicą moczową oraz zaburzeniami czynności nerek, u których konieczne jest ścisłe monitorowanie stężenia kwasu moczowego.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Febuxostat Laboratorios Liconsa 80 mg
Febuxostat Laboratorios Liconsa jest stosowany doustnie w dawce początkowej 80 mg raz na dobę, niezależnie od posiłków, w leczeniu dny moczanowej i hiperkrytynemii. Po 2-4 tygodniach terapii należy monitorować stężenie kwasu moczowego w surowicy; jeśli przekracza 6 mg/dl (357 µmol/l), dawkę można zwiększyć do 120 mg raz na dobę. Celem terapii jest utrzymanie stężenia kwasu moczowego poniżej 6 mg/dl. Profilaktyka przeciw zaostrzeniom dny powinna być prowadzona przez co najmniej 6 miesięcy od rozpoczęcia leczenia. U osób w wieku podeszłym oraz pacjentów z łagodnymi do umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek nie jest wymagana modyfikacja dawki. W przypadku ciężkich zaburzeń nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) oraz ciężkich zaburzeń wątroby (klasa C wg Childa-Pugha) skuteczność i bezpieczeństwo stosowania nie zostały w pełni ocenione.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawkowanie febuksostatu, dna moczanowa, febuksostat, febuksostat półwodny, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenie czynności wątroby, profilaktyka zaostrzeń dny moczanowej, skala Childa-Pugha, stężenie kwasu moczowego, stężenie kwasu moczowego w surowicy, tabletka powlekana, terapia febuksostatem, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – AKVIR o smaku truskawkowym
Inozyna pranobeks w formie syropu o smaku truskawkowym (lek AKVIR) może powodować przemijające podwyższenie stężenia kwasu moczowego w surowicy i moczu, zwykle mieszczące się w granicach normy (do 8 mg/dl lub 0,42 mmol/l). Zjawisko to jest częstsze u mężczyzn i osób starszych i wynika z metabolizmu inozyny do kwasu moczowego, bez wpływu na enzymatyczną czynność nerek czy ich klirens. Preparat wymaga ostrożności u pacjentów z dną moczanową, hiperurykemią, kamicą moczową oraz zaburzeniami czynności nerek, u których konieczne jest ścisłe monitorowanie stężenia kwasu moczowego. Długotrwała terapia (≥3 miesiące) wymaga regularnej kontroli parametrów biochemicznych, w tym stężenia kwasu moczowego, enzymów wątrobowych, morfologii krwi oraz funkcji nerek, ze względu na ryzyko powstawania kamieni nerkowych i potencjalnego uszkodzenia narządów.
anafilaksja, cukrzyca, czynność wątroby, dna moczanowa, hiperurykemia, inozyna pranobeksu, kamica moczowa, kamienie nerkowe, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, parahydroksybenzoesan, parametry nerkowe, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, stężenie kwasu moczowego, zaburzenia czynności nerek, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Eloprine Forte 1000 mg
Przedawkowanie inozyny pranobeksu, substancji czynnej leku Eloprine Forte, jest zjawiskiem niezwykle rzadkim i do tej pory nie odnotowano przypadków toksycznych u pacjentów. Na podstawie badań toksyczności na modelach zwierzęcych głównym objawem przedawkowania jest istotne zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi, prowadzące do hiperurykemii, która może manifestować się bólem stawów oraz zmianami w nerkach. Dokładna dawka wywołująca ten efekt u ludzi nie została określona, co wynika z braku udokumentowanych przypadków klinicznych.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dagrafors 5 mg
Dapagliflozyna, substancja czynna preparatu Dagrafors, jest silnym, wybiórczym i odwracalnym inhibitorem SGLT2 (Ki: 0,55 nM), działającym poprzez hamowanie zwrotnego wchłaniania glukozy i sodu w proksymalnym kanaliku nerkowym. Mechanizm ten prowadzi do zwiększonego wydalania glukozy z moczem (około 70 g/dobę przy dawce 10 mg), osmozy diuretycznej oraz zwiększenia objętości moczu o około 375 ml/dobę. Działanie dapagliflozyny skutkuje zmniejszeniem hiperwolemii, obniżeniem ciśnienia tętniczego, redukcją obciążenia serca oraz korzystnym wpływem na przebudowę i funkcję rozkurczową mięśnia sercowego, a także ochroną czynności nerek. Efekty te są niezależne od działania hipoglikemizującego i występują także u pacjentów bez cukrzycy, co potwierdzają badania DAPA-HF, DELIVER i DAPA-CKD. Ponadto lek zwiększa hematokryt i redukuje masę ciała, nie powodując istotnego ryzyka hipoglikemii dzięki mechanizmowi zależnemu od stężenia glukozy i filtracji kłębuszkowej oraz braku wpływu na endogenne wytwarzanie glukozy.
ciśnienie wewnątrzkłębuszkowe, cukrzyca typu 2, czynność nerek, czynność rozkurczowa, dapagliflozyna, filtracja kłębuszkowa, glukozuria, hematokryt, hiperwolemia, hipoglikemia, inhibitor SGLT2, kontrola glikemii, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niewydolność nerek, obciążenie wstępne i następcze serca, osmoza diuretyczna, poliuria, powikłania sercowo-naczyniowe, przebudowa serca, sprzężenie cewkowo-kłębuszkowe, stężenie kwasu moczowego, wydalanie kwasu moczowego - Leksykon substancji czynnych
Kwas 4-acetamidobenzoesowy – Przedawkowanie
Kwas 4-acetamidobenzoesowy jest składnikiem kompleksu inozyny pranobeksu, obecnego w leku Eloprine, gdzie jedna tabletka zawiera 500 mg inozyny pranobeksu w stosunku molowym 1:3 (inozyna: sól kwasu 4-acetamidobenzoesowego z N,N-2-dimetyloamino-2-propanolem). Dotychczas nie odnotowano przypadków przedawkowania tego związku, a ryzyko poważnych działań niepożądanych jest niskie. W przypadku przedawkowania najistotniejszym objawem klinicznym byłoby podwyższenie stężenia kwasu moczowego w surowicy, co może prowadzić do hiperurykemii i jej powikłań, takich jak ból stawów, kamica nerkowa czy dna moczanowa. Nie przewiduje się innych specyficznych objawów toksycznych.
antidotum, ból stawów, dna moczanowa, działanie niepożądane, Eloprine, funkcja nerek, hiperurykemia, inozyna pranobeksu, kamica nerkowa, kwas 4-acetamidobenzoesowy, leczenie objawowe, lek obniżający stężenie kwasu moczowego, mechanizm działania, N, N-2-dimetyloamino-2-propanol, nawodnienie pacjenta, parametr biochemiczny, podwyższenie stężenia kwasu moczowego, profil farmakologiczny, stężenie kwasu moczowego, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Przedawkowanie – Inuprin Forte 100 mg/ml
Przedawkowanie inozyny pranobeksu, substancji czynnej preparatu Inuprin Forte, jest rzadko opisywane w literaturze medycznej, a dostępne dane kliniczne nie dokumentują szczegółowo takich przypadków. Badania toksyczności na modelach zwierzęcych wskazują, że nawet znaczne przekroczenie dawki terapeutycznej wiąże się z niskim ryzykiem ciężkich działań niepożądanych. Głównym zagrożeniem jest istotny wzrost stężenia kwasu moczowego w surowicy, co może prowadzić do hiperurykemii i jej powikłań, takich jak bóle stawów, objawy dny moczanowej czy kamienie nerkowe. Dodatkowo mogą wystąpić zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha) oraz niespecyficzne objawy neurologiczne (zawroty głowy, bóle głowy, senność).
badanie toksykologiczne, dna moczanowa, działanie niepożądane, funkcja nerek, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperurykemia, inhibitor oksydazy ksantynowej, inozyna pranobeks, kamień nerkowy, kryształ moczanowy, kwas moczowy, leczenie objawowe, stężenie kwasu moczowego, zaburzenie żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Iwabradyna Synthon 7,5 mg
Iwabradyna w dawce 7,5 mg w postaci tabletek powlekanych charakteryzuje się specyficznym profilem bezpieczeństwa, z najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi w postaci zaburzeń widzenia (14,5%) oraz bradykardii (3,3%). Zaburzenia widzenia manifestują się jako przemijające wrażenia silnego światła, często w formie aureoli, efektu kalejdoskopowego lub stroboskopowego, pojawiające się głównie w pierwszych dwóch miesiącach terapii i ustępujące w trakcie leczenia u 77,5% pacjentów. Bradykardia, szczególnie w początkowym okresie leczenia (2-3 miesiące), dotyczy 3,3% pacjentów, z ciężką bradykardią (≤40 uderzeń/min) u 0,5%. Ponadto, w badaniu SIGNIFY odnotowano zwiększoną częstość migotania przedsionków u pacjentów leczonych iwabradyną (5,3% vs 3,8% placebo; HR 1,26, 95% CI 1,15-1,39). Epizody niekontrolowanego ciśnienia tętniczego występowały u 7,1% pacjentów w badaniu SHIFT, zazwyczaj przemijające i związane z modyfikacją leczenia nadciśnienia.
astenia, aureola, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, dekompozycja obrazu, diplopia, dna moczanowa, dodatkowy skurcz komorowy, duszność, eozynofilia, kurcz mięśni, migotanie przedsionków, niedociśnienie, niekontrolowane ciśnienie tętnicze, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, osłabione widzenie, podwójne widzenie, pokrzywka, przetrwałe wrażenie wzrokowe na siatkówce, rumień, stężenie kreatyniny, stężenie kwasu moczowego, świąd, wysypka, zaburzenie widzenia, zaparcie, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, złe samopoczucie, zmęczenie, zwielokrotniony obraz - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Febuxostat Aurovitas 120 mg
Febuxostat Aurovitas jest wskazany w leczeniu dny moczanowej oraz zespołu rozpadu guza (TLS). W dnie moczanowej standardowa dawka wynosi 80 mg raz na dobę, doustnie, niezależnie od posiłku, z możliwością zwiększenia do 120 mg po 2-4 tygodniach, jeśli stężenie kwasu moczowego w surowicy przekracza 6 mg/dl (357 μmol/l). Profilaktyka zaostrzeń dny powinna trwać co najmniej 6 miesięcy. W TLS zalecana dawka to 120 mg raz na dobę, rozpoczynana 2 dni przed chemioterapią i kontynuowana przez minimum 7 dni, z możliwością przedłużenia do 9 dni w zależności od czasu trwania terapii i oceny klinicznej. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek nie jest wymagana modyfikacja dawki. Brak jest danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) oraz u dzieci poniżej 18 roku życia.
badanie kliniczne fazy III, chemioterapia, diagnoza medyczna, dna moczanowa, febuksostat, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, kwas moczowy w surowicy, leki cytotoksyczne, profilaktyka przeciw zaostrzeniom, stężenie kwasu moczowego, tabletka powlekana, wywiad medyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaostrzenie dny moczanowej, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pyrazinamid Farmapol
Pyrazinamid Farmapol charakteryzuje się wysoką toksycznością, szczególnie hepatotoksycznością, która jest ściśle zależna od dawki. Dawki przekraczające 1,5 g/dobę mogą prowadzić do poważnego uszkodzenia wątroby i żółtaczki, natomiast dawka 3,0 g/dobę wiąże się z ryzykiem ostrego żółtego zaniku wątroby, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania. Leku nie należy podawać pacjentom z wcześniejszymi schorzeniami wątroby, alkoholikom oraz osobom z niewydolnością wątroby potwierdzoną badaniami laboratoryjnymi. Monitorowanie funkcji wątroby (aminotransferazy, fosfataza zasadowa, bilirubina całkowita, urobilinogen w moczu) powinno odbywać się co 10-14 dni, a terapia powinna być przerwana przy objawach uszkodzenia hepatocytów.
aminotransferaza, bilirubina całkowita, bilirubina w surowicy, choroba płuc, czynność wątroby, dna moczanowa, dysfagia, enzym wątrobowy, fosfataza zasadowa, hiperurykemia, kumulacja leku, kwas moczowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostre zapalenie stawów, ostry żółty zanik wątroby, schorzenie wątroby, stężenie kwasu moczowego, uszkodzenie komórek wątrobowych, uszkodzenie wątroby, zapalenie wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Neotac 50 mg/ml
Syrop Neotac (50 mg/ml), zawierający inozynę pranobeks, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym parabeny: metylu parahydroksybenzoesan (E 218) w stężeniu 1,80 mg/ml oraz propylu parahydroksybenzoesan (E 216) 0,20 mg/ml, a także sacharozę (650 mg/ml) i składniki aromatu cytrynowego zawierające etanol i glikol propylenowy (E 1520). Przeciwwskazaniem jest również aktualny napad dny moczanowej oraz hiperurykemia, ze względu na ryzyko zwiększenia stężenia kwasu moczowego we krwi, co może nasilać objawy i pogarszać przebieg choroby. Wskazane jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergicznego oraz ocena poziomu kwasu moczowego u pacjentów z czynnikami ryzyka przed rozpoczęciem terapii.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, bezpieczeństwo farmakoterapii, dna moczanowa, glikol propylenowy, hiperurykemia, inozyna pranobeks, kwas moczowy, metylu parahydroksybenzoesan, nadwrażliwość, napad dny moczanowej, Neotac, paraben, powikłanie, poziom kwasu moczowego, propylu parahydroksybenzoesan, reakcja nadwrażliwości, stężenie kwasu moczowego, substancja czynna, substancja pomocnicza, wywiad medyczny, związek purynowy