lek α-adrenolityczny
Lek α-adrenolityczny (α-bloker) to substancja blokująca receptory α-adrenergiczne, co prowadzi do zahamowania działania układu współczulnego. Wyróżniamy dwa główne typy leków: selektywne α1-blokery, które działają głównie na naczynia obwodowe powodując rozszerzenie naczyń, oraz nieselektywne, blokujące zarówno receptory α1, jak i α2.
W praktyce klinicznej α-adrenolityki stosowane są przede wszystkim w leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH), gdzie poprawiają przepływ cewkowy i zmniejszają objawy dyzuryczne. Wykorzystywane są również w terapii nadciśnienia tętniczego jako leki drugiego lub trzeciego rzutu, szczególnie w przypadkach opornego nadciśnienia lub współistniejącego BPH.
Do najczęściej stosowanych α-blokerów należą: doksazosyna, terazosyna, alfuzosyna i tamsulozyna. Ich działania niepożądane obejmują głównie hipotonię ortostatyczną, zawroty głowy, zmęczenie oraz zjawisko „pierwszej dawki” – gwałtowny spadek ciśnienia po podaniu pierwszej dawki leku. Istotnym aspektem jest konieczność stopniowego zwiększania dawki oraz monitorowania ciśnienia tętniczego podczas terapii.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Princex
Przed rozpoczęciem terapii preparatem Princex (syldenafil 25 mg) konieczne jest przeprowadzenie testu diagnostycznego oraz dokładnej oceny klinicznej pacjenta, w tym diagnostyki zaburzeń erekcji i oceny kardiologicznej ze względu na ryzyko sercowo-naczyniowe związane z aktywnością seksualną. Syldenafil wykazuje działanie wazodylatacyjne, powodując przejściowe obniżenie ciśnienia tętniczego, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z lewokomorowymi zaburzeniami odpływu krwi (np. zwężenie ujścia aorty, kardiomiopatia przerostowa) oraz zespołem atrofii wielonarządowej. Stosowanie Princex jest przeciwwskazane u pacjentów przyjmujących azotany ze względu na ryzyko nasilenia hipotensji. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano poważne zdarzenia sercowo-naczyniowe, takie jak zawał mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, nagła śmierć sercowa, niemiarowości komorowe, krwotok mózgowo-naczyniowy oraz epizody nadciśnienia i niedociśnienia tętniczego, głównie u pacjentów z czynnikami ryzyka chorób układu krążenia.
anemia sierpowatokrwinkowa, białaczka, brak laktazy, choroba Peyroniego, choroba wrzodowa, donor tlenku azotu, hipotensyjne działanie azotanów, inhibitor PDE5, krwotok mózgowo-naczyniowy, lek α-adrenolityczny, lewokomorowe zaburzenie odpływu krwi, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, neuropatia nerwu wzrokowego, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niemiarowość komorowa, niestabilna dławica piersiowa, nietolerancja galaktozy, obniżenie ciśnienia tętniczego, priapizm, przemijający napad niedokrwienny, ryzyko sercowo-naczyniowe, syldenafil, szpiczak mnogi, tętnicze nadciśnienie płucne, właściwość wazodylatacyjna, zaburzenie erekcji, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie widzenia, zagięcie prącia, zawał mięśnia sercowego, zespół atrofii wielonarządowej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwłóknienie ciał jamistych - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lekap
Przed rozpoczęciem terapii syldenafilem (Lekap) konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu i badania przedmiotowego w celu właściwej diagnozy zaburzeń erekcji oraz oceny stanu układu sercowo-naczyniowego pacjenta. Syldenafil, jako wazodylatator, może powodować przejściowe obniżenie ciśnienia tętniczego, co wymaga ostrożności u pacjentów z zaburzeniami odpływu krwi z lewej komory (np. zwężenie zastawki aorty, kardiomiopatia przerostowa) oraz zespołem atrofii wielonarządowej. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest stosowanie azotanów ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia. Po wprowadzeniu leku odnotowano incydenty sercowo-naczyniowe, takie jak zawał mięśnia sercowego, niestabilna dławica, nagła śmierć sercowa, zaburzenia rytmu komorowego, krwotok mózgowo-naczyniowy, przemijający napad niedokrwienny, nadciśnienie i niedociśnienie tętnicze, głównie u pacjentów z istniejącymi czynnikami ryzyka.
anatomiczna deformacja prącia, autonomiczny układ nerwowy, białaczka, choroba Peyroniego, ciśnienie tętnicze krwi, cytrynian syldenafilu, czynna choroba wrzodowa, działanie hipotensyjne azotanów, działanie wazodylatacyjne, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, kardiomiopatia przerostowa, komorowe zaburzenia rytmu, krwotok mózgowo-naczyniowy, laktoza jednowodna, lek α-adrenolityczny, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, niedobór laktazy, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niestabilna dławica piersiowa, nietolerancja galaktozy, priapizm, przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, przemijający napad niedokrwienny, szpiczak mnogi, tętnicze nadciśnienie płucne, zaburzenie erekcji, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie odpływu krwi z lewej komory, zawał mięśnia sercowego, zespół atrofii wielonarządowej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie zastawki aorty, zwłóknienie ciał jamistych - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Princex 25 mg
Princex, zawierający 25 mg syldenafilu w postaci tabletek powlekanych, jest wskazany do stosowania doustnego u dorosłych pacjentów z zaburzeniami erekcji. Standardowa dawka początkowa wynosi 25 mg, przyjmowana około godziny przed planowaną aktywnością seksualną, z możliwością modyfikacji do 50 mg lub 100 mg w zależności od skuteczności i tolerancji. Leku nie należy stosować częściej niż raz na dobę. U pacjentów w wieku ≥65 lat oraz u osób z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-80 ml/min) nie jest wymagane dostosowanie dawki. W przypadku ciężkich zaburzeń nerek (klirens <30 ml/min) oraz niewydolności wątroby (np. marskość) zaleca się ostrożność i rozważenie dawki początkowej 25 mg z możliwością zwiększenia do 50 mg lub 100 mg pod kontrolą lekarza.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, cytrynian syldenafilu, dawka początkowa, inhibitor izoenzymu CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens syldenafilu, łagodne zaburzenie czynności nerek, lek α-adrenolityczny, marskość wątroby, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność wątroby, rytonawir, substancja czynna, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Sildenafil Synoptis 100 mg
Syldenafil Synoptis (100 mg) jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 i w mniejszym stopniu przez CYP2C9, co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir, powodują wzrost Cmax syldenafilu o 300% i AUC o 1000%, co wymaga ograniczenia dawki do maksymalnie 25 mg na 48 godzin. Umiarkowane inhibitory (sakwinawir, erytromycyna, ketokonazol, itrakonazol) zwiększają Cmax o około 140% i AUC o 182-210%, co wskazuje na konieczność rozpoczęcia terapii od dawki 25 mg. Induktory CYP3A4 (bozentan, ryfampicyna) obniżają AUC o 62,6% i Cmax o 55,4%, co może wymagać zwiększenia dawki syldenafilu. Ponadto, cymetydyna i sok grejpfrutowy, jako słabe inhibitory CYP3A4, podnoszą stężenie syldenafilu o około 56%. Leki zobojętniające kwas solny nie wpływają na biodostępność syldenafilu.
amlodypina, antagonista angiotensyny II, antagonista kanału wapniowego, azotan, azytromycyna, beta-adrenolityk, bozentan, cymetydyna, CYP3A4, doksazosyna, działanie hipotensyjne, erytromycyna, induktor CYP3A4, inhibitor izoenzymu, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor P450, inhibitor proteazy HIV, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek moczopędny, lek przeciwgrzybiczny, lek zobojętniający kwas solny, lek α-adrenolityczny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, nikorandyl, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sakubitryl, sakwinawir, sok grejpfrutowy, syldenafil, tlenek azotu, tolbutamid, warfaryna, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Xirect Forte
Przed rozpoczęciem terapii syldenafilem w leczeniu zaburzeń erekcji konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego badania podmiotowego i przedmiotowego w celu właściwej diagnozy oraz identyfikacji potencjalnych przyczyn zaburzenia. Szczególną uwagę należy zwrócić na ocenę układu sercowo-naczyniowego, gdyż syldenafil wykazuje działanie wazodylatacyjne, które może powodować przemijające obniżenie ciśnienia tętniczego. Pacjenci z chorobami współistniejącymi, takimi jak zwężenie ujścia aorty, kardiomiopatia przerostowa z zawężeniem drogi odpływu czy zespół atrofii wielonarządowej, wymagają szczególnej ostrożności. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie syldenafilu z azotanami ze względu na ryzyko znacznego nasilenia hipotensji. W okresie po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano poważne incydenty sercowo-naczyniowe, takie jak zawał mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, nagła śmierć sercowa, niemiarowość komorowa, krwotok mózgowo-naczyniowy, TIA oraz zaburzenia ciśnienia tętniczego, często powiązane z aktywnością seksualną lub bezpośrednio po podaniu leku.
białaczka, choroba Peyroniego, choroba wrzodowa, fosfodiesteraza typu 5, kardiomiopatia przerostowa, krwotok mózgowo-naczyniowy, lek α-adrenolityczny, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, neuropatia niedokrwienna nerwu wzrokowego, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niemiarowość komorowa, niestabilna dławica piersiowa, priapizm, przemijający napad niedokrwienny, rytonawir, syldenafil, szpiczak mnogi, właściwość wazodylatacyjna, zaburzenie erekcji, zaburzenie krzepnięcia, zawał mięśnia sercowego, zespół atrofii wielonarządowej, zwężenie ujścia aorty - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – SILDEROS
Przed rozpoczęciem terapii syldenafilem konieczne jest przeprowadzenie szczegółowej diagnostyki, obejmującej test diagnostyczny oraz dokładne badanie podmiotowe i przedmiotowe w celu potwierdzenia rozpoznania zaburzeń erekcji i ustalenia ich etiologii. Ze względu na potencjalne ryzyko sercowo-naczyniowe związane z aktywnością seksualną, wskazana jest ocena układu krążenia pacjenta. Syldenafil, jako inhibitor PDE5 o działaniu wazodylatacyjnym, może powodować przejściowe obniżenie ciśnienia tętniczego, co wymaga ostrożności u pacjentów z utrudnionym odpływem krwi z lewej komory (np. zwężenie ujścia aorty, kardiomiopatia przerostowa) oraz z zespołem atrofii wielonarządowej. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie syldenafilu z azotanami ze względu na ryzyko nasilenia hipotensji. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano incydenty sercowo-naczyniowe, takie jak zawał mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, nagła śmierć sercowa, arytmie komorowe, krwotok mózgowo-naczyniowy, przemijające napady niedokrwienne oraz zaburzenia ciśnienia tętniczego, głównie u pacjentów z istniejącymi czynnikami ryzyka.
aktywność seksualna, autonomiczny układ nerwowy, białaczka, choroba Peyroniego, choroba wrzodowa, deformacja prącia, działanie hipotensyjne azotanów, inhibitor PDE5, kardiomiopatia przerostowa, krwotok mózgowo-naczyniowy, lek α-adrenolityczny, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, neuropatia niedokrwienna nerwu wzrokowego, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niemiarowość komorowa, niestabilna dławica piersiowa, obniżenie ciśnienia tętniczego, priapizm, przemijający napad niedokrwienny, rytonawir, syldenafil, szpiczak mnogi, tętnicze nadciśnienie płucne, układ sercowo-naczyniowy, właściwość wazodylatacyjna, zaburzenie erekcji, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie widzenia, zawał mięśnia sercowego, zespół atrofii wielonarządowej, zwężenie ujścia aorty - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lekap
Przed rozpoczęciem terapii produktem Lekap zawierającym syldenafil, konieczne jest przeprowadzenie szczegółowej oceny klinicznej pacjenta, w tym badania podmiotowego i przedmiotowego, ze szczególnym uwzględnieniem stanu układu sercowo-naczyniowego. Syldenafil, jako inhibitor PDE5 i wazodylatator, może powodować przejściowe obniżenie ciśnienia tętniczego, co wymaga ostrożności u pacjentów z zaburzeniami odpływu krwi z lewej komory (np. zwężenie zastawki aorty), kardiomiopatią przerostową z zawężeniem drogi odpływu oraz zespołem atrofii wielonarządowej. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie syldenafilu z azotanami ze względu na ryzyko znacznej hipotensji. Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano poważne zdarzenia sercowo-naczyniowe, takie jak zawał mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, nagła śmierć sercowa, komorowe zaburzenia rytmu, krwotok mózgowo-naczyniowy, przemijający napad niedokrwienny, nadciśnienie i niedociśnienie, głównie u pacjentów z istniejącymi czynnikami ryzyka i często w kontekście aktywności seksualnej.
anatomiczna deformacja prącia, azotan, białaczka, choroba Peyroniego, czynna choroba wrzodowa, działanie wazodylatacyjne, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, kardiomiopatia przerostowa, krwotok mózgowo-naczyniowy, lek α-adrenolityczny, niedobór laktazy, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niestabilna dławica piersiowa, nietolerancja galaktozy, nitroprusydek sodu, priapizm, przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, przemijający napad niedokrwienny, środek rozszerzający naczynia, syldenafil, szpiczak mnogi, tętnicze nadciśnienie płucne, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie erekcji, zaburzenie krzepnięcia, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Interakcje leku – Quator 20 mg
Quator (tadalafil) jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę i 400 mg/dobę) oraz inhibitory proteazy HIV (rytonawir 200 mg 2x/dobę i 500-600 mg 2x/dobę), znacząco zwiększają ekspozycję na tadalafil (AUC wzrost do 4-krotnego, Cₘₐₓ wzrost do 22%), co wymaga ostrożności i ewentualnej redukcji dawki. Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna (600 mg/dobę), obniżają AUC tadalafilu o 88% i Cₘₐₓ o 46%, co może skutkować zmniejszeniem skuteczności leku. Bozentan (125 mg 2x/dobę), będący substratem i induktorem CYP3A4, zmniejsza ekspozycję na tadalafil o 42% (AUC) i 27% (Cₘₐₓ), co może obniżać jego efektywność. Tadalafil nasila działanie hipotensyjne azotanów i leków blokujących receptory α-adrenergiczne (np. doksazosyna), co może prowadzić do poważnych objawów, w tym omdleń, dlatego jednoczesne stosowanie z azotanami jest bezwzględnie przeciwwskazane, a z doksazosyną niezalecane. Ponadto, jednoczesne stosowanie z riocyguatem jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko znacznego obniżenia ciśnienia krwi.
alfuzosyna, amlodypina, antagonista receptora endoteliny, azolowe leki przeciwgrzybicze, azotan, bendrofluazyd, bozentan, czas protrombinowy, digoksyna, doksazosyna, dysfunkcja erekcyjna, enalapril, etynyloestradiol, finasteryd, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, izoenzym CYP450, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek blokujący kanały wapniowe, lek blokujący receptory angiotensyny II, lek blokujący receptory α-adrenergiczne, lek blokujący receptory β-adrenergiczne, lek α-adrenolityczny, lewonorgestrel, metoprolol, niedociśnienie ortostatyczne, P-glikoproteina, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, substrat glikoproteiny P, tadalafil, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Vardenafil Holsten 5 mg
Wardenafil jest metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza z silnymi inhibitorami tego enzymu, takimi jak indynawir, rytonawir, ketokonazol i itrakonazol. Współistniejące stosowanie tych leków może prowadzić do znaczącego wzrostu ekspozycji na wardenafil (AUC wzrasta do 49-krotnie, Cmax do 13-krotnie) oraz wydłużenia okresu półtrwania do 25,7 godziny, co jest przeciwwskazane, szczególnie u pacjentów powyżej 75 roku życia. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, klarytromycyna) również zwiększają stężenia wardenafilu (AUC około 4-krotnie, Cmax około 3-krotnie), co wymaga dostosowania dawki. Sok grejpfrutowy może nieznacznie podnosić stężenie leku, natomiast cymetydyna, ranitydyna, digoksyna, warfaryna, glibenklamid, alkohol (do stężenia 73 mg/dl) oraz leki zobojętniające kwas solny nie wykazują istotnych interakcji farmakokinetycznych.
alfuzosyna, azotan, cymetydyna, cytochrom P-450, digoksyna, donor tlenku azotu, działanie hipotensyjne azotanów, erytromycyna, farmakokinetyka wardenafilu, glibenklamid, hipotonia, indynawir, inhibitor izoenzymu, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoforma CYP3A4, izoforma CYP3A5, ketokonazol, klarytromycyna, klirens wardenafilu, kwas acetylosalicylowy, lek blokujący receptor α-adrenergiczny, lek moczopędny, lek zobojętniający kwas solny, lek α-adrenolityczny, lek β-adrenolityczny, metformina, niedociśnienie ortostatyczne, nifedypina, nikorandyl, nitrogliceryna, okres półtrwania wardenafilu, pochodna sulfonylomocznika, ranitydyna, riocyguat, rytonawir, silny inhibitor CYP3A4, sok grejpfrutowy, tamsulozyna, terazosyna, umiarkowany inhibitor CYP3A4, wardenafil, warfaryna, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sildenafil Synoptis
Przed rozpoczęciem terapii Sildenafilem Synoptis (100 mg, tabletki powlekane) konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego badania podmiotowego i przedmiotowego w celu prawidłowego rozpoznania zaburzeń erekcji oraz identyfikacji ich przyczyn. Ze względu na potencjalne ryzyko sercowo-naczyniowe związane z aktywnością seksualną, wskazana jest dokładna ocena układu krążenia pacjenta. Sildenafil, jako lek o działaniu wazodylatacyjnym, powoduje przemijające obniżenie ciśnienia tętniczego, co wymaga ostrożności u pacjentów z zaburzeniami odpływu krwi z lewej komory serca (np. zwężenie ujścia aorty, kardiomiopatia przerostowa) oraz u osób z zaburzeniami autonomicznej kontroli ciśnienia tętniczego. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie syldenafilu z azotanami ze względu na ryzyko nasilenia hipotensji. W trakcie stosowania leku zgłaszano poważne zdarzenia sercowo-naczyniowe, takie jak zawał mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, nagła śmierć sercowa, arytmie komorowe, udar mózgu, przemijające napady niedokrwienne oraz wahania ciśnienia tętniczego, głównie u pacjentów z istniejącymi czynnikami ryzyka i często w kontekście aktywności seksualnej.
białaczka, choroba Peyroniego, ciśnienie tętnicze krwi, czynna choroba wrzodowa, inhibitor PDE5, kardiomiopatia przerostowa, krwotok mózgowo-naczyniowy, lek α-adrenolityczny, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niemiarowość komorowa, niestabilna dławica piersiowa, nitroprusydek sodu, priapizm, przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, przemijający napad niedokrwienny, syldenafil, szpiczak mnogi, tętnicze nadciśnienie płucne, właściwość wazodylatacyjna, zaburzenie erekcji, zaburzenie krzepnięcia, zawał mięśnia sercowego, zespół atrofii wielonarządowej, zwężenie ujścia aorty - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Actigra 25 mg
Lek Actigra (syldenafil) dostępny jest w dawkach 25 mg oraz 50 mg (Actigra Forte) i stosowany jest doustnie około godzinę przed planowaną aktywnością seksualną. Standardowa dawka początkowa wynosi 25 mg, natomiast u pacjentów wcześniej stosujących syldenafil w dawce ≥50 mg zaleca się rozpoczęcie od 50 mg. Maksymalna dawka może być zwiększona do 100 mg w zależności od skuteczności i tolerancji. Nie zaleca się stosowania leku częściej niż raz na dobę. U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-80 ml/min) stosuje się standardowe dawkowanie, natomiast u osób z ciężkimi zaburzeniami (klirens <30 ml/min) zaleca się rozpoczęcie od 25 mg z możliwością stopniowego zwiększenia dawki. Podobne zalecenia dotyczą pacjentów z niewydolnością wątroby, gdzie dawkę początkową ustala się na poziomie 25 mg. U osób w wieku ≥65 lat nie jest konieczna modyfikacja dawkowania.
aktywność seksualna, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dawkowanie leku, działanie niepożądane, inhibitor CYP3A4, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, leczenie syldenafilem, lek α-adrenolityczny, marskość wątroby, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność wątroby, rytonawir, syldenafil, tabletka powlekana, wywiad medyczny, wzwód, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Xirect 25 mg
Syldenafil, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 oraz w mniejszym stopniu przez CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego stężenia w osoczu. Silni inhibitory CYP3A4, tacy jak rytonawir, powodują wzrost Cmax syldenafilu o 300% i AUC o 1000%, co wymaga ograniczenia dawki do maksymalnie 25 mg na 48 godzin lub całkowitego unikania kojarzenia. Inhibitory o umiarkowanym nasileniu, np. erytromycyna (AUC ↑182%) i cymetydyna (stężenie ↑56%), również wskazują na konieczność rozważenia obniżenia dawki początkowej do 25 mg. Induktory CYP3A4, takie jak bozentan i ryfampicyna, obniżają ekspozycję na syldenafil (AUC i Cmax odpowiednio o 62,6% i 55,4% dla bozentanu), co może wymagać zwiększenia dawki. Ponadto, syldenafil jest przeciwwskazany w skojarzeniu z azotanami i riocyguatem ze względu na ryzyko ciężkiej hipotensji. Leki α-adrenolityczne, np. doksazosyna, mogą nasilać działanie hipotensyjne, powodując objawowe niedociśnienie u podatnych pacjentów, szczególnie w ciągu 4 godzin od podania syldenafilu.
amlodypina, antagonista angiotensyny II, azotan, azytromycyna, bozentan, cymetydyna, cytochrom P450, dipirydamol, doksazosyna, erytromycyna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor izoenzymu, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor proteazy HIV, izoenzym CYP3A4, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek moczopędny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, lek α-adrenolityczny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, nikorandyl, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sakubitryl walsartan, sakwinawir, sok grejpfrutowy, syldenafil, szlak tlenku azotu, teofilina, tolbutamid, warfaryna, β-adrenolityk - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tamsulosin Pharmalab 0,4 mg
Tamsulosin US Pharmacia w dawce 0,4 mg w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na tamsulosynę lub składniki pomocnicze, a także u osób z historią polekowego obrzęku naczynioruchowego. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest ciężka niewydolność wątroby, ze względu na ryzyko kumulacji leku i metabolitów wskutek upośledzonego metabolizmu. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z niedociśnieniem ortostatycznym, gdyż tamsulosyna, jako antagonista receptorów α1-adrenergicznych, może nasilać spadki ciśnienia tętniczego, zwiększając ryzyko upadków, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Wskazane jest również unikanie jednoczesnego stosowania z innymi α-adrenolitykami oraz inhibitorami CYP3A4 i CYP2D6, które mogą podnosić stężenie tamsulosyny w osoczu.
arytmia, chirurgia okulistyczna, infekcja układu moczowego, inhibitor CYP3A4, jaskra, ketokonazol, klirens kreatyniny, łagodny rozrost prostaty, lek α-adrenolityczny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność wątroby, nowotwór pęcherza moczowego, obrzęk naczynioruchowy, receptory adrenergiczne, tamsulosyna, wydłużenie odstępu QT, zaćma, zespół kruchości, zespół wiotkiej tęczówki - Leksykon leków
Interakcje leku – Actigra 25 mg
Syldenafil, metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir (500 mg 2x/dobę), zwiększają Cmax syldenafilu (100 mg) o 300% i AUC o 1000%, co wymaga ograniczenia dawki syldenafilu do 25 mg na 48 godzin lub unikania jednoczesnego stosowania. Podobne, choć mniej nasilone efekty obserwuje się z sakwinawirem (Cmax +140%, AUC +210%) oraz ketokonazolem i itrakonazolem, gdzie zaleca się dawkę początkową 25 mg. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, jak erytromycyna (500 mg 2x/dobę) i cymetydyna (800 mg), również zwiększają ekspozycję na syldenafil (odpowiednio AUC +182% i stężenie w surowicy +56%). Induktory CYP3A4, np. bozentan (125 mg 2x/dobę) i ryfampicyna, znacząco obniżają stężenia syldenafilu (bozentan zmniejsza AUC o 62,6% i Cmax o 55,4%), co może wymagać zwiększenia dawki leku. Sok grejpfrutowy, jako słaby inhibitor CYP3A4, powoduje niewielkie zwiększenie stężenia syldenafilu.
amlodypina, antagonista angiotensyny II, antagonista kanału wapniowego, azotan, azytromycyna, bozentan, cykliczny guanozynomonofosforan, cymetydyna, cytochrom P450, doksazosyna, erytromycyna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzym 3A4, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek blokujący neurony adrenergiczne, lek przeciwnadciśnieniowy, lek uwalniający tlenek azotu, lek α-adrenolityczny, nikorandyl, objawowe niedociśnienie, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sakubitryl z walsartanem, sakwinawir, sok grejpfrutowy, syldenafil, tlenek azotu, tolbutamid, warfaryna - Leksykon substancji czynnych
Nicergolina – Działania niepożądane
Nicergolina, działająca jako α-adrenolityk, jest generalnie dobrze tolerowana, jednak może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu, które wymagają monitorowania. Na podstawie danych z 8 kontrolowanych badań klinicznych obejmujących 1246 pacjentów z łagodnym do umiarkowanego otępieniem, najczęściej obserwowano dyskomfort w jamie brzusznej (≥ 1/100, < 1/10). Niezbyt często (≥ 1/1000, < 1/100) występowały zaburzenia psychiczne (pobudzenie, stan splątania, bezsenność), objawy ze strony układu nerwowego (senność, zawroty głowy, bóle głowy), niedociśnienie tętnicze, zaczerwienienie skóry twarzy, zaparcia, biegunka, nudności oraz świąd. Częstość nieznana dotyczyła m.in. uczucia gorąca, wysypki, włóknienia oraz innych reakcji skórnych i ogólnych. W preparacie Nilogrin dodatkowo zgłaszano bradykardię, nadkwaśność, zgagę, omdlenia, niepokój i zwiększenie apetytu.
badanie kliniczne, bezsenność, bliznowacenie, bradykardia, dyskomfort jamy brzusznej, działanie niepożądane, działanie α-adrenolityczne, klasyfikacja MedDRA, kwas moczowy, lek α-adrenolityczny, nadciśnienie tętnicze, nicergolina, niedociśnienie tętnicze, otępienie łagodne do umiarkowanego, pochodna ergoliny, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, reakcja włóknienia, śródmiąższowa choroba płuc, stan splątania, wysypka liszajowata, zaburzenie ejakulacji, zaburzenie naczyniowe, zaburzenie psychiczne, zaburzenie skóry, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie żołądka i jelit, zawroty głowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Valinger 25 mg
Valinger zawiera 25 mg syldenafilu w formie cytrynianu i jest wskazany do leczenia zaburzeń erekcji u dorosłych. Standardowa dawka początkowa wynosi 25 mg, przyjmowana doustnie około 1 godziny przed planowaną aktywnością seksualną, z maksymalną częstością dawkowania 1 raz na dobę. Dawkę można zwiększyć do 50 mg, a w razie potrzeby do 100 mg, w zależności od skuteczności i tolerancji. U osób ≥ 65 lat oraz pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym upośledzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 30-80 ml/min) nie jest konieczna modyfikacja dawki. W przypadku ciężkiego upośledzenia nerek (klirens < 30 ml/min) oraz zaburzeń czynności wątroby (np. marskość) zaleca się rozpoczęcie od dawki 25 mg z ostrożnym zwiększaniem do 100 mg według tolerancji i efektu terapeutycznego.
aktywność seksualna, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cytrynian syldenafilu, inhibitor CYP3A4, klirens kreatyniny, leczenie doraźne, lek α-adrenolityczny, marskość wątroby, niedociśnienie ortostatyczne, podanie doustne, przyjmowanie leku na czczo, rytonawir, syldenafil, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie erekcji - Leksykon leków
Interakcje leku – Lekap 50 mg
Syldenafil, metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego stężenie w osoczu i bezpieczeństwo terapii. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir (500 mg 2x/dobę) powodują 11-krotny wzrost AUC i 4-krotny wzrost Cmax syldenafilu (100 mg), co wymaga ograniczenia dawki syldenafilu do maksymalnie 25 mg na 48 godzin lub całkowitego unikania jednoczesnego stosowania. Inhibitory takie jak ketokonazol, itrakonazol, sakwinawir i erytromycyna również zwiększają ekspozycję na syldenafil (wzrost AUC o 182-210%), co uzasadnia rozważenie zmniejszenia dawki. Induktory CYP3A4, np. bozentan (125 mg 2x/dobę) i ryfampicyna, obniżają AUC syldenafilu odpowiednio o 62,6% i jeszcze bardziej, co może wymagać zwiększenia dawki. Syldenafil wykazuje synergistyczne działanie hipotensyjne z azotanami, co stanowi przeciwwskazanie do ich łącznego stosowania ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia. Ponadto, jednoczesne podawanie leków α-adrenolitycznych może prowadzić do objawowego niedociśnienia ortostatycznego, zwłaszcza w ciągu 4 godzin od podania syldenafilu.
amlodypina, antagonista angiotensyny II, antagonista kanału wapniowego, azotan, azytromycyna, bozentan, cykliczny guanozynomonofosforan, cymetydyna, cytochrom P450, diazotan izosorbidu, diuretyk pętlowy, doksazosyna, erytromycyna, hipotensja, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, izoenzym 2C9, izoenzym 3A4, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek α-adrenolityczny, monoazotan izosorbidu, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie objawowe, niedociśnienie ortostatyczne, nikorandyl, nitrogliceryna, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, syldenafil, tiazydowy lek moczopędny, tlenek azotu, tlenek glinu, tlenek magnezu, tolbutamid, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Noradrenaline SUN 0,5 mg/ml
Winian noradrenaliny (Noradrenaline SUN) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na jego działanie presyjne oraz ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, zwłaszcza u pacjentów w stanie krytycznym. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie noradrenaliny z wziewnymi anestetykami halogenowymi, lekami przeciwdepresyjnymi zawierającymi imipraminę oraz serotoninergiczno-adrenergicznymi lekami przeciwdepresyjnymi, które mogą wywołać ciężką arytmię komorową lub napadowe nadciśnienie tętnicze z ryzykiem arytmii. Ponadto, nieselektywne i selektywne inhibitory MAO (w tym linezolid i błękit metylenowy) mogą nasilać efekt presyjny noradrenaliny, co wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego. Leki α-adrenolityczne (np. mezylan fentolaminy) oraz β-adrenolityczne (np. propranolol) mogą odpowiednio osłabiać działanie wazopresyjne i zmieniać hemodynamikę, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego i funkcji serca.
arytmia komorowa, błękit metylenowy, działanie hipotensyjne, działanie wazopresyjne, efekt presyjny, imipramina, lek sympatykomimetyczny, lek α-adrenolityczny, lek β-adrenolityczny, linezolid, mezylan fentolaminy, napadowe nadciśnienie tętnicze, nieselektywny inhibitor MAO, pobudliwość mięśnia sercowego, propranolol, receptor α-adrenergiczny, receptor β-adrenergiczny, selektywny inhibitor MAO-A, serotoninergiczno-adrenergiczny lek przeciwdepresyjny, stymulacja adrenergiczna, układ adrenergiczny, winian noradrenaliny, włókno współczulne, wziewny anestetyk halogenowy, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Falsigra 100 mg
Falsigra, zawierająca 100 mg cytrynianu syldenafilu w tabletkach powlekanych, jest stosowana doustnie w leczeniu zaburzeń erekcji. Standardowa dawka początkowa dla dorosłych wynosi 50 mg, przyjmowana około 1 godziny przed aktywnością seksualną, z możliwością modyfikacji w zakresie 25-100 mg w zależności od skuteczności i tolerancji. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 100 mg, a lek nie powinien być stosowany częściej niż raz na dobę. U osób w podeszłym wieku oraz pacjentów z łagodnymi do umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-80 ml/min) stosuje się standardowe dawkowanie. W przypadku ciężkich zaburzeń nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) oraz niewydolności wątroby (np. marskość) zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 25 mg, z możliwością stopniowego zwiększania do 100 mg w zależności od odpowiedzi klinicznej.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, cytrynian syldenafilu, dysfagia, działanie niepożądane, inhibitor CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens syldenafilu, lek α-adrenolityczny, marskość wątroby, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność wątroby, podanie doustne, rytonawir, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Tadalafil Bluescience 10 mg
Farmakokinetyka tadalafilu (dawki 10 mg i 20 mg) jest silnie modyfikowana przez inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę zwiększa AUC o 100% i Cmax o 15%, a 400 mg/dobę odpowiednio o 400% i 22%) oraz ritonawir (200 mg 2x/dobę podwaja AUC bez wpływu na Cmax). Inne inhibitory CYP3A4 (sakwinawir, erytromycyna, klarytromycyna, itrakonazol, sok grejpfrutowy) również podnoszą stężenie tadalafilu, zwiększając ryzyko działań niepożądanych. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna (zmniejsza AUC o 88%), fenobarbital, fenytoina i karbamazepina, obniżają stężenie tadalafilu, co może skutkować zmniejszeniem jego skuteczności. Tadalafil nie wpływa istotnie na metabolizm innych leków metabolizowanych przez CYP450, w tym warfaryny (10 mg i 20 mg) oraz kwasu acetylosalicylowego, ani nie wykazuje indukcji lub hamowania tych enzymów.
azotan, białko transportowe, CYP3A4, czas protrombinowy, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, ekspozycja AUC, farmakokinetyka leku, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor cytochromu P450, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, interakcja farmakokinetyczna, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek blokujący kanały wapniowe, lek blokujący receptory α-adrenergiczne, lek blokujący receptory β-adrenergiczne, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek α-adrenolityczny, niedociśnienie ortostatyczne, nieselektywny inhibitor fosfodiesterazy, P-glikoproteina, selektywny inhibitor CYP3A4, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, tiazydowy lek moczopędny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Valinger Forte 50 mg
Valinger Forte zawiera syldenafil w dawce 50 mg w formie tabletek powlekanych o wymiarach 13 x 8 mm, przeznaczonych do stosowania doustnego. Standardowa dawka u dorosłych wynosi 50 mg przyjmowanych około godzinę przed planowaną aktywnością seksualną, z możliwością zwiększenia do 100 mg w przypadku niewystarczającej skuteczności lub zmniejszenia do 25 mg przy wystąpieniu działań niepożądanych. Maksymalna częstość stosowania to jedna dawka na dobę. U pacjentów w podeszłym wieku (≥ 65 lat) nie jest konieczna modyfikacja dawki. W przypadku łagodnych i umiarkowanych zaburzeń czynności nerek (klirens kreatyniny 30-80 ml/min) stosuje się standardowe dawkowanie, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens < 30 ml/min) oraz z zaburzeniami czynności wątroby (np. marskość) zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 25 mg z możliwością stopniowego zwiększania do 100 mg w zależności od tolerancji i skuteczności.
aktywność seksualna, cytrynian syldenafilu, działanie niepożądane, inhibitor CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens syldenafilu, lek α-adrenolityczny, marskość wątroby, niedociśnienie ortostatyczne, pacjent w podeszłym wieku, podanie doustne, posiłek, rytonawir, syldenafil, tabletka powlekana, wzwód, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sildenafil Bluefish
Przed rozpoczęciem terapii zaburzeń erekcji preparatem Sildenafil Bluefish konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego badania podmiotowego i przedmiotowego w celu identyfikacji przyczyn dysfunkcji oraz wykluczenia przeciwwskazań, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego. Sildenafil, będący inhibitorem PDE5, powoduje przejściowe obniżenie ciśnienia tętniczego, co wymaga ostrożności u osób z zaburzeniami odpływu krwi z lewej komory (np. zwężenie ujścia aorty, kardiomiopatia przerostowa) oraz zespołem atrofii wielonarządowej. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie syldenafilu z azotanami ze względu na ryzyko ciężkiej hipotensji. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano poważne incydenty sercowo-naczyniowe, takie jak zawał mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, nagła śmierć sercowa czy krwotok mózgowo-naczyniowy, głównie u pacjentów z istniejącymi czynnikami ryzyka. Zaleca się również ostrożność u pacjentów z anatomicznymi deformacjami prącia (np. choroba Peyroniego) oraz schorzeniami predysponującymi do priapizmu (np. niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, szpiczak mnogi), gdyż zgłaszano przypadki przedłużonych erekcji i priapizmu, które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej po 4 godzinach trwania erekcji.
anatomiczna deformacja prącia, azotany, białaczka, brak laktazy, choroba Peyroniego, choroba wrzodowa, ciśnienie tętnicze, działanie wazodylatacyjne, inhibitor PDE5, komorowe zaburzenia rytmu, krwotok mózgowo-naczyniowy, lek α-adrenolityczny, naczynie krwionośne, nadciśnienie, nagła śmierć sercowa, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niestabilna dławica piersiowa, nietolerancja galaktozy, nitroprusydek sodu, priapizm, przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, przemijający napad niedokrwienny, rytonawir, syldenafil, szpiczak mnogi, tętnicze nadciśnienie płucne, zaburzenie erekcji, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie odpływu krwi z lewej komory, zagięcie prącia, zawał mięśnia sercowego, zespół atrofii wielonarządowej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwłóknienie ciał jamistych - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lekap 100 mg
Lek Lekap zawiera syldenafil w postaci cytrynianu, dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 50 mg i 100 mg. Standardowa dawka początkowa u dorosłych wynosi 50 mg, przyjmowana doraźnie około 1 godziny przed planowaną aktywnością seksualną, z możliwością modyfikacji w zakresie 25-100 mg w zależności od skuteczności i tolerancji. Maksymalna dawka dobowa to 100 mg, a lek nie powinien być stosowany częściej niż raz na dobę. U pacjentów w wieku ≥65 lat nie jest wymagane dostosowanie dawki. W przypadku łagodnych i umiarkowanych zaburzeń czynności nerek (klirens kreatyniny 30-80 ml/min) stosuje się standardowe dawkowanie, natomiast przy ciężkich zaburzeniach (klirens <30 ml/min) zaleca się rozpoczęcie od 25 mg z możliwością stopniowego zwiększania do 100 mg. Podobne zasady dotyczą pacjentów z niewydolnością wątroby, np. marskością, gdzie dawkę początkową ustala się na 25 mg. Lek nie jest wskazany dla osób poniżej 18 roku życia.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, cytrynian syldenafilu, dawka początkowa, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, inhibitor izoenzymu CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens syldenafilu, lek α-adrenolityczny, marskość wątroby, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność wątroby, rytonawir, skuteczność terapeutyczna, tabletka powlekana, tolerancja leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Falsigra
Przed rozpoczęciem terapii zaburzeń erekcji preparatem Falsigra, zawierającym syldenafil, konieczne jest przeprowadzenie szczegółowej diagnostyki, w tym oceny układu sercowo-naczyniowego, ze względu na potencjalne ryzyko obciążenia serca podczas aktywności seksualnej. Syldenafil wykazuje działanie wazodylatacyjne, prowadzące do przemijającego obniżenia ciśnienia tętniczego, co wymaga ostrożności u pacjentów z lewokomorowymi zaburzeniami odpływu krwi (np. zwężenie ujścia aorty, kardiomiopatia przerostowa) oraz zespołem atrofii wielonarządowej. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie azotanów ze względu na nasilenie działania hipotensyjnego. W trakcie terapii odnotowano incydenty ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych, takich jak zawał mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, nagła śmierć sercowa, arytmie komorowe, krwotok mózgowo-naczyniowy, przemijające napady niedokrwienne oraz zaburzenia ciśnienia tętniczego, głównie u pacjentów z istniejącymi czynnikami ryzyka.
anatomiczna deformacja prącia, białaczka, brak laktazy, choroba Peyroniego, ciśnienie tętnicze krwi, czynna choroba wrzodowa, działanie hipotensyjne azotanów, działanie wazodylatacyjne, dziedziczna nietolerancja galaktozy, inhibitor PDE5, kardiomiopatia przerostowa, krwotok mózgowo-naczyniowy, laktoza jednowodna, lek α-adrenolityczny, lewokomorowe zaburzenie odpływu krwi, nadciśnienie, nagła śmierć sercowa, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niemiarowość komorowa, niestabilna dławica piersiowa, nietętnicza przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, priapizm, przemijający napad niedokrwienny, rozszerzenie naczyń krwionośnych, rytonawir, syldenafil, szpiczak mnogi, układ krzepnięcia, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie erekcji, zaburzenie krzepnięcia, zagięcie prącia, zawał mięśnia sercowego, zespół atrofii wielonarządowej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie ujścia aorty, zwłóknienie ciał jamistych - Leksykon substancji czynnych
Sildenafil – Dawkowanie i sposób podawania
Sildenafil jest stosowany w leczeniu zaburzeń erekcji u dorosłych, z zalecaną dawką początkową 50 mg przyjmowaną około 1 godziny przed planowaną aktywnością seksualną. Dawkę można modyfikować w zakresie 25-100 mg w zależności od skuteczności i tolerancji, przy czym maksymalna dawka nie powinna przekraczać 100 mg na dobę. U pacjentów w wieku ≥65 lat nie jest wymagana modyfikacja dawkowania. W przypadku łagodnych i umiarkowanych zaburzeń czynności nerek (klirens kreatyniny 30-80 ml/min) stosuje się standardowe dawkowanie, natomiast u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens <30 ml/min) oraz u chorych z niewydolnością wątroby (np. marskość) zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 25 mg z możliwością stopniowego zwiększania do 100 mg. Sildenafil nie jest wskazany u osób poniżej 18 roku życia.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, cytrynian, częstotliwość dawkowania, dawka maksymalna, działanie niepożądane, działanie terapeutyczne, inhibitor CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens leku, lek α-adrenolityczny, marskość wątroby, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność wątroby, sildenafil, tabletka powlekana, tolerancja leku, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie erekcji - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Silandyl 100 mg
Silandyl to lek zawierający syldenafil w formie cytrynianu, dostępny w dawkach 25 mg, 50 mg, 75 mg oraz 100 mg w postaci lamelek ulegających rozpadowi w jamie ustnej. Standardowa dawka wynosi 50 mg, przyjmowana około 1 godziny przed aktywnością seksualną, z możliwością modyfikacji w zależności od skuteczności i tolerancji (zmniejszenie do 25 mg lub zwiększenie do 100 mg). Maksymalna dawka dobowa to 100 mg, a lek może być przyjmowany bez popijania wodą lub z wodą. U pacjentów powyżej 65 lat nie jest konieczna zmiana dawkowania. W przypadku łagodnego lub umiarkowanego upośledzenia czynności nerek (klirens kreatyniny 30-80 ml/min) stosuje się standardowe dawkowanie, natomiast przy ciężkim zaburzeniu (klirens < 30 ml/min) zaleca się rozpoczęcie od 25 mg z możliwością stopniowego zwiększania do 100 mg. Podobne zalecenia dotyczą pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, gdzie dawkę początkową ustala się na 25 mg z możliwością zwiększenia do 100 mg.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, cytrynian syldenafilu, działanie niepożądane, inhibitor CYP3A4, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, lamelki doustne, lek α-adrenolityczny, marskość wątroby, niedociśnienie ortostatyczne, podeszły wiek, rytonawir, syldenafil, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Silcontrol MAX 50 mg
Silcontrol MAX zawiera 50 mg syldenafilu (w postaci cytrynianu syldenafilu) i jest dostępny w formie tabletek powlekanych. Standardowa dawka dla dorosłych pacjentów wynosi 50 mg, przyjmowana około 1 godziny przed planowaną aktywnością seksualną, z maksymalną dawką dobową 100 mg, nie częściej niż raz na dobę. Dawkowanie może być indywidualnie dostosowane, z możliwością zmniejszenia do 25 mg lub zwiększenia do 100 mg w zależności od skuteczności i tolerancji. U pacjentów powyżej 65 roku życia nie jest wymagane dostosowanie dawki. W przypadku łagodnych i umiarkowanych zaburzeń czynności nerek (klirens kreatyniny 30-80 ml/min) stosuje się standardowe dawkowanie, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens <30 ml/min) zaleca się rozpoczęcie od dawki 25 mg z możliwością stopniowego zwiększenia. Podobne zalecenia dotyczą pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, np. marskością, gdzie również wskazane jest rozpoczęcie terapii od 25 mg.
aktywność seksualna, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dawka początkowa, inhibitor izoenzymu CYP3A4, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenie czynności nerek, lek α-adrenolityczny, maksymalna dawka dobowa, marskość wątroby, niedociśnienie ortostatyczne, pacjent geriatryczny, pacjent w podeszłym wieku, podanie doustne, rytonawir, syldenafil, syldenafil cytrynian, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nilogrin 10 mg
Nicergolina, substancja czynna leku Nilogrin (tabletki powlekane 10 mg i 30 mg), wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się dobrą tolerancją u pacjentów. Działania niepożądane są zazwyczaj łagodne i przemijające, rzadko wymagając przerwania terapii. Najczęściej obserwowane objawy dotyczą układu sercowo-naczyniowego (niedociśnienie, bradykardia) wynikające z α-adrenolitycznego mechanizmu działania leku. Ponadto, mogą wystąpić zaburzenia ze strony układu nerwowego (nadmierna potliwość, zaburzenia snu, omdlenia, zawroty głowy, pobudzenie, senność, niepokój, uderzenia gorąca, zwiększenie apetytu), przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, nadkwaśność, zgaga), a także rzadkie reakcje skórne (rumień, pokrzywka, liszajowata wysypka) i immunologiczne (reakcje nadwrażliwości). W pojedynczych przypadkach odnotowano zaburzenia układu rozrodczego, takie jak niemożność ejakulacji, typowe dla leków α-adrenolitycznych.
lek α-adrenolityczny, liszajowata wysypka, nadciśnienie tętnicze, nadkwaśność żołądka, nadmierna potliwość, nicergolina, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, nudności, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna ergoliny, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, śródmiąższowa choroba płuc, tabletka powlekana, uderzenia gorąca, układ autonomiczny, układ pokarmowy, zaburzenia ejakulacji, zaburzenia naczyniowe, zaburzenia serca, zaburzenia snu, zaburzenia układu immunologicznego, zawroty głowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Vardenafil Aristo 20 mg
Wardenafil Aristo jest metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4, z udziałem CYP3A5 i CYP2C, co determinuje liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir (600 mg 2×/d), indynawir (800 mg 3×/d), ketokonazol (200 mg) oraz itrakonazol, znacząco zwiększają ekspozycję na wardenafil (AUC wzrost do 49-krotnego, Cmax do 13-krotnego), wydłużając jego okres półtrwania nawet do 25,7 godziny. W związku z tym jednoczesne stosowanie tych leków jest przeciwwskazane, szczególnie u mężczyzn powyżej 75 roku życia. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, takie jak erytromycyna (500 mg 3×/d) i klarytromycyna, również zwiększają stężenia wardenafilu (AUC 4-krotnie, Cmax 3-krotnie), co może wymagać dostosowania dawki. Inne leki, takie jak cymetydyna, warfaryna, digoksyna, glibenklamid czy leki zobojętniające kwas solny, nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę wardenafilu.
alfuzosyna, azotan, cymetydyna, CYP3A4, cytochrom P-450, digoksyna, erytromycyna, farmakokinetyka, glibenklamid, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor PDE5, interakcja farmakodynamiczna, interakcja lekowa, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, klirens wardenafilu, lek blokujący receptor α-adrenergiczny, lek α-adrenolityczny, niedociśnienie ortostatyczne, nifedypina, nikorandyl, nitrogliceryna, ranitydyna, riocyguat, rytonawir, silny inhibitor CYP3A4, sok grejpfrutowy, tamsulozyna, terazosyna, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Vardenafil Aristo 5 mg
Wardenafil, metabolizowany głównie przez izoformy CYP3A4, CYP3A5 i CYP2C, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, szczególnie z inhibitorami CYP3A4. Silne inhibitory, takie jak rytonawir, indynawir, ketokonazol i itrakonazol, powodują wielokrotne zwiększenie stężenia wardenafilu w osoczu (AUC wzrost do 49-krotnego, Cmax do 13-krotnego), co jest klinicznie istotne i stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania, zwłaszcza u mężczyzn powyżej 75 roku życia. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, np. erytromycyna i klarytromycyna, również zwiększają stężenie wardenafilu (AUC do 4-krotnego, Cmax do 3-krotnego), co wymaga dostosowania dawki. Sok grejpfrutowy może nieznacznie podnosić stężenie leku, natomiast cymetydyna, ranitydyna, digoksyna, warfaryna, glibenklamid, alkohol (maksymalne stężenie 73 mg/dl) oraz leki zobojętniające kwas solny nie wpływają na farmakokinetykę wardenafilu.
alfuzosyna, azotan, badanie in vitro, cymetydyna, digoksyna, działanie hipotensyjne, erytromycyna, glibenklamid, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, izoforma CYP3A5, ketokonazol, klarytromycyna, klirens wardenafilu, kwas acetylosalicylowy, lek blokujący receptor α-adrenergiczny, lek zobojętniający kwas solny, lek α-adrenolityczny, metformina, niedociśnienie ortostatyczne, nifedypina, nikorandyl, nitrogliceryna, pochodna sulfonylomocznika, ranitydyna, riocyguat, rytonawir, sok grejpfrutowy, tamsulozyna, terazosyna, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Inventum 25 mg
Syldenafil, metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego stężenie i działanie terapeutyczne. Silni inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir, powodują wzrost Cmax syldenafilu o 300% i AUC o 1000%, co wymaga ograniczenia dawki do maksymalnie 25 mg na 48 godzin lub całkowitego unikania jednoczesnego stosowania. Sakwinawir zwiększa Cmax o 140% i AUC o 210%, a erytromycyna podnosi AUC o 182%. Induktory CYP3A4, np. bozentan i ryfampicyna, obniżają stężenie syldenafilu odpowiednio o 62,6% (AUC) i znacząco zmniejszają jego dostępność, co może osłabiać efekt terapeutyczny. Inne leki, takie jak cymetydyna, zwiększają stężenie syldenafilu o 56%, natomiast azytromycyna i leki zobojętniające kwas solny nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę syldenafilu.
amlodypina, azotan, azytromycyna, bozentan, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie tętnicze, cymetydyna, cytochrom P450, doksazosyna, działanie hipotensyjne, erytromycyna, farmakodynamika, farmakokinetyka syldenafilu, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy HIV, izoenzym 2C9, izoenzym 3A4, ketokonazol, klirens syldenafilu, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek zobojętniający kwas solny, lek α-adrenolityczny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie objawowe, nikorandyl, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sakubitryl z walsartanem, sakwinawir, sok grejpfrutowy, syldenafil, tlenek azotu, tolbutamid, warfaryna - Leksykon substancji czynnych
Norepinefryna – Przedawkowanie
Przedawkowanie norepinefryny, stosowanej w stężeniu 40 mikrogramów/ml po rozcieńczeniu, prowadzi do nadmiernej stymulacji receptorów α-adrenergicznych, co skutkuje gwałtownym wzrostem ciśnienia tętniczego, często przekraczającym 180/120 mmHg, oraz odruchową bradykardią. Mechanizmy te powodują wzrost oporu obwodowego i zmniejszenie pojemności minutowej serca, co może prowadzić do poważnych powikłań sercowo-naczyniowych, takich jak ból wieńcowy, obrzęk płuc, a w skrajnych przypadkach do krwotoku mózgowego. Objawy kliniczne obejmują silny, pulsujący ból głowy, światłowstręt, bladość, gorączkę, intensywne pocenie się oraz wymioty, co wymaga natychmiastowego rozpoznania i interwencji.
Postępowanie w przypadku przedawkowania norepinefryny polega na natychmiastowym przerwaniu infuzji preparatów Noradrenaline Kabi lub Norepinephrine Sopharma oraz ścisłym monitorowaniu parametrów hemodynamicznych, w tym ciśnienia tętniczego, częstości akcji serca i saturacji. Kontrola funkcji nerek oraz gospodarki elektrolitowej jest niezbędna ze względu na ryzyko uszkodzenia nerek w wyniku skurczu naczyń nerkowych. W przypadku ciężkiego nadciśnienia tętniczego wskazane jest zastosowanie leków α-adrenolitycznych. Szczególną uwagę należy zwrócić na ocenę stanu neurologicznego pacjenta i w razie podejrzenia krwotoku mózgowego wykonać pilne badania obrazowe (TK lub MRI). Prewencja przedawkowania opiera się na stosowaniu protokołów dawkowania, precyzyjnym przygotowaniu roztworów oraz korzystaniu z elektronicznych systemów infuzji z zabezpieczeniami.
badanie obrazowe, ból głowy, ból zamostkowy, bradykardia, ciśnienie tętnicze, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, gospodarka elektrolitowa, hipoksemia, krążenie płucne, krwotok mózgowy, lek α-adrenolityczny, naczynia mózgowe, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, nerw błędny, niedokrwienie mięśnia sercowego, norepinefryna, obrzęk płuc, opór naczyniowy, opór obwodowy, ośrodek wymiotny, perfuzja narządowa, pojemność minutowa serca, przepływ wieńcowy, receptory α-adrenergiczne, skurcz naczyń nerkowych, stres oksydacyjny, światłowstręt, układ współczulny, wazokonstrykcja, zaburzenie hemodynamiczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Actigra Forte 50 mg
Actigra Forte zawiera 50 mg syldenafilu w postaci cytrynianu i jest wskazany do leczenia zaburzeń erekcji. Standardowa dawka początkowa wynosi 25 mg, przyjmowana około 1 godziny przed planowaną aktywnością seksualną. U pacjentów wcześniej stosujących syldenafil w dawce ≥50 mg lub u tych, którzy nie osiągnęli odpowiedniego efektu terapeutycznego po 25 mg, dawka może być zwiększona do 50 mg, a następnie do maksymalnie 100 mg na dobę, zależnie od skuteczności i tolerancji. Lek należy stosować nie częściej niż raz na dobę. Przyjmowanie podczas posiłku może opóźnić początek działania. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) oraz z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-80 ml/min) nie jest wymagane dostosowanie dawki. W przypadku ciężkich zaburzeń nerek (klirens <30 ml/min) oraz niewydolności wątroby zaleca się rozpoczęcie od dawki 25 mg z możliwością stopniowego zwiększania do 100 mg pod kontrolą lekarza.
ciężkie zaburzenia czynności nerek, CYP3A4, cytrynian, inhibitor CYP3A4, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, lek α-adrenolityczny, marskość wątroby, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność wątroby, rytonawir, syldenafil, wzwód, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia erekcji - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – SILDEROS MAX
Przed zastosowaniem SILDEROS MAX, zawierającego syldenafil, konieczne jest przeprowadzenie dokładnej oceny stanu zdrowia pacjenta, w tym diagnostyki zaburzeń erekcji oraz oceny układu sercowo-naczyniowego, ze względu na potencjalne ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych, takich jak zawał mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, nagła śmierć sercowa czy krwotok mózgowo-naczyniowy. Syldenafil wykazuje działanie wazodylatacyjne, powodując przejściowe obniżenie ciśnienia tętniczego, co wymaga ostrożności u pacjentów z nadwrażliwością na leki rozszerzające naczynia, zwłaszcza przy współistniejących schorzeniach takich jak zwężenie ujścia aorty, kardiomiopatia przerostowa czy zespół atrofii wielonarządowej. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie syldenafilu z azotanami ze względu na nasilone działanie hipotensyjne. Ponadto, u pacjentów z anatomicznymi deformacjami prącia (np. choroba Peyroniego) oraz predyspozycjami do priapizmu (np. niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, szpiczak mnogi) należy zachować szczególną ostrożność, a w przypadku erekcji trwającej ponad 4 godziny wskazana jest natychmiastowa interwencja medyczna.
azotan, białaczka, choroba Peyroniego, czynna choroba wrzodowa, deformacja prącia, działanie hipotensyjne, inhibitor PDE5, kardiomiopatia przerostowa, krwotok mózgowo-naczyniowy, lek α-adrenolityczny, nagła śmierć sercowa, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niemiarowość komorowa, niestabilna dławica piersiowa, priapizm, przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, przemijający napad niedokrwienny, syldenafil, szpiczak mnogi, tętnicze nadciśnienie płucne, zaburzenie krzepnięcia, zagięcie prącia, zawał mięśnia sercowego, zespół atrofii wielonarządowej, zwężenie ujścia aorty, zwłóknienie ciał jamistych - Leksykon leków
Interakcje leku – Isoptin SR 120 mg
Werapamil, metabolizowany głównie przez izoenzymy cytochromu P450 (CYP3A4, CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C18), wykazuje działanie inhibitora CYP3A4 oraz glikoproteiny P, co istotnie wpływa na farmakokinetykę wielu leków. Interakcje z lekami hamującymi CYP3A4 prowadzą do wzrostu stężenia werapamilu w osoczu, natomiast induktory CYP3A4 obniżają jego poziom. Werapamil zwiększa stężenia leków takich jak prazosyna (Cmax +40%), terazosyna (AUC +24%, Cmax +25%), karbamazepina (AUC +46%), kolchicyna (AUC x2, Cmax x1,3), dabigatran (Cmax +90%, AUC +70%), midazolam (AUC x3, Cmax x2), metoprolol (AUC +32,5%, Cmax +41%), digoksyna (Cmax +44%, AUC +50%) oraz statyn (np. symwastatyna AUC x2,6, Cmax x4,6), co zwiększa ryzyko działań niepożądanych, takich jak miopatia, rabdomioliza, toksyczność doksorubicyny czy krwawienia. Z kolei fenytoina obniża stężenie werapamilu, potencjalnie osłabiając jego efekt terapeutyczny. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami immunosupresyjnymi (cyklosporyna, ewerolimus, syrolimus), gdzie wzrost AUC sięga nawet 3,5-krotnie, wymagając monitorowania stężeń i dostosowania dawek.
benzodiazepina, dławica piersiowa, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie hepatotoksyczne, glikoproteina p, glikozyd nasercowy, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kardiomiopatia przerostowa, lek depolaryzujący, lek hipotensyjny, lek immunosupresyjny, lek kuraropodobny, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek rozszerzający oskrzela, lek α-adrenolityczny, lek β-adrenolityczny, miopatia, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, padaczka ogniskowa, rabdomioliza, statyna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sildenafil Bluefish
Przed rozpoczęciem terapii produktem Sildenafil Bluefish konieczne jest przeprowadzenie szczegółowej diagnostyki zaburzeń erekcji oraz oceny układu sercowo-naczyniowego pacjenta, ze względu na potencjalne ryzyko powikłań kardiologicznych. Sildenafil, jako inhibitor PDE5 o działaniu wazodylatacyjnym, może powodować przejściowe obniżenie ciśnienia tętniczego, co wymaga ostrożności u pacjentów z zaburzeniami odpływu krwi z lewej komory (np. zwężenie ujścia aorty, kardiomiopatia przerostowa) oraz u osób z zespołem atrofii wielonarządowej. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie syldenafilu z azotanami ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano incydenty sercowo-naczyniowe, takie jak zawał mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, nagła śmierć sercowa, komorowe zaburzenia rytmu, krwotok mózgowo-naczyniowy oraz przemijające napady niedokrwienne, głównie u pacjentów z istniejącymi czynnikami ryzyka i często w kontekście aktywności seksualnej.
azotan, białaczka, choroba Peyroniego, choroba wrzodowa, działanie wazodylatacyjne, fosfodiesteraza typu 5, kardiomiopatia przerostowa, komorowe zaburzenia rytmu, krwotok mózgowo-naczyniowy, laktoza, lek α-adrenolityczny, nagła śmierć sercowa, niedobór laktazy, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niestabilna dławica piersiowa, nietolerancja galaktozy, nitroprusydek sodu, priapizm, przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, przemijający napad niedokrwienny, syldenafil, szpiczak mnogi, układ krążenia, zaburzenie erekcji, zagięcie prącia, zawał mięśnia sercowego, zespół atrofii wielonarządowej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie ujścia aorty, zwłóknienie ciał jamistych