antagonista receptora angiotensyny II
Antagonista receptora angiotensyny II (ARB) to klasa leków, które działają poprzez blokowanie wiązania angiotensyny II z receptorami AT1, znajdujących się w ścianach naczyń krwionośnych. Dzięki temu mechanizmowi dochodzi do rozszerzenia naczyń i obniżenia ciśnienia tętniczego krwi.
ARB są stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca, nefropatii cukrzycowej oraz w prewencji wtórnej u pacjentów po zawale mięśnia sercowego. Do tej grupy leków należą m.in. losartan, walsartan, kandesartan, telmisartan i irbesartan.
W przeciwieństwie do inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE-I), antagoniści receptora angiotensyny II rzadziej powodują suchy kaszel jako działanie niepożądane, co czyni je wartościową alternatywą dla pacjentów nietolerujących ACE-I. ARB mogą być również stosowane w terapii skojarzonej z innymi lekami hipotensyjnymi, szczególnie z diuretykami tiazydowymi.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Telmisartan Medical Valley 20 mg
Telmisartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie stężenia digoksyny, której maksymalne i minimalne stężenia w osoczu wzrosły odpowiednio o 49% i 20% podczas jednoczesnego stosowania z telmisartanem. Ponadto, telmisartan zwiększa ryzyko hiperkaliemii, zwłaszcza w połączeniu z lekami oszczędzającymi potas (spironolakton, eplerenon, triamteren, amiloryd) oraz suplementami potasu, co wymaga ścisłego monitorowania poziomu potasu w surowicy. Interakcje z litem mogą prowadzić do przemijającego wzrostu jego stężenia i nasilenia toksyczności, co również wymaga kontroli terapeutycznej. W przypadku stosowania inhibitorów ACE, takich jak ramipryl, obserwuje się 2,5-krotne zwiększenie AUC i Cmax ramiprylu, co wskazuje na konieczność ostrożności i unikania podwójnej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA).
amifostyna, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, baklofen, cyklosporyna, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, działanie hipotensyjne, działanie przeciwnadciśnieniowe, eplerenon, furosemid, glikozyd nasercowy, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, leki moczopędne oszczędzające potas, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, ramipryl, spironolakton, stężenie digoksyny, takrolimus, telmisartan z digoksyną, triamteren, trimetoprym, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Interakcje leku – Jamesi 50 mg + 1000 mg
Równoczesne podawanie sytagliptyny (50 mg dwa razy na dobę) i metforminy (1000 mg dwa razy na dobę) u pacjentów z cukrzycą typu 2 nie wpływa istotnie na farmakokinetykę obu leków. Jednakże, ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej, niezalecane jest jednoczesne stosowanie alkoholu, zwłaszcza w stanach głodzenia, niedożywienia lub zaburzeń czynności wątroby. Przerwanie terapii produktem Jamesi jest konieczne przed i po badaniach z użyciem jodowych środków kontrastowych (przynajmniej 48 godzin), z kontrolą czynności nerek przed wznowieniem leczenia. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leków potencjalnie nefrotoksycznych (NLPZ, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, diuretyki pętlowe), które mogą zwiększać ryzyko kwasicy mleczanowej, wymagając ścisłego monitorowania czynności nerek i glikemii.
agonista receptorów beta-2-adrenergicznych, antagonista receptora angiotensyny II, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, diuretyk, glikokortykosteroid, glikoproteina p, glukoneogeneza wątrobowa, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor MATE, inhibitor transportera kationów organicznych, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostre uszkodzenie nerek, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, środek kontrastowy zawierający jod, transporter anionów organicznych - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Metformin Medreg
Metformin Medreg, zawierający chlorowodorek metforminy, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko rozwoju kwasicy mleczanowej, zwłaszcza przy ostrym pogorszeniu czynności nerek, niewydolności serca, chorobach układu oddechowego czy posocznicy. Kluczowe jest monitorowanie funkcji nerek poprzez oznaczanie GFR przed i w trakcie terapii; metformina jest przeciwwskazana przy GFR <30 ml/min. Wskazane jest tymczasowe odstawienie leku w stanach odwodnienia, stosowaniu leków nefrotoksycznych (NLPZ, ACEI, diuretyki), nadmiernym spożyciu alkoholu, niewydolności wątroby, ketozie, głodzeniu oraz niedotlenieniu tkanek. Objawy kwasicy mleczanowej obejmują duszność kwasiczą, ból brzucha, skurcze mięśni, astenie, hipotermię i w skrajnych przypadkach śpiączkę; diagnostyka laboratoryjna wykazuje pH <7,35 i stężenie mleczanów >5 mmol/l. Przed badaniami z jodowymi środkami kontrastowymi oraz przed zabiegami chirurgicznymi metformina powinna być odstawiona na co najmniej 48 godzin, z ponowną oceną funkcji nerek przed wznowieniem terapii.
antagonista receptora angiotensyny II, chlorowodorek metforminy, choroba układu krążenia, choroba układu oddechowego, cukrzyca typu 2, czynność nerek, diuretyk pętlowy, duszność kwasicza, GFR, glikokortykosteroid, hemodializa, hipoglikemia, hipotermia, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, jodowy środek kontrastowy, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, meglitynidy, nefropatia kontrastowa, neuropatia, niedobór witaminy B12, niedokrwistość, niedotlenienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nośnik kationu organicznego, pochodna sulfonylomocznika, posocznica, przesączanie kłębuszkowe, stan przedrzucawkowy, sympatykomimetyk - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Xartan
Losartan, antagonista receptora angiotensyny II, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu u pacjentów z obrzękiem naczynioruchowym, zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową, zaburzeniami elektrolitowymi oraz niewydolnością nerek i wątroby. Szczególnie istotne jest monitorowanie stężenia potasu w osoczu oraz klirensu kreatyniny, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością serca i nefropatią cukrzycową. U pacjentów z GFR <30 ml/min/1,73 m² stosowanie losartanu u dzieci jest niewskazane. Ponadto, jednoczesne stosowanie losartanu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, suplementami potasu lub substytutami soli zawierającymi potas jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko hiperkaliemii. U pacjentów z marskością wątroby zaleca się rozważenie mniejszej dawki początkowej, a u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby losartan jest przeciwwskazany.
antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie tętnicze krwi, cukrzyca typu 2, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, lek moczopędny, losartan potasu, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie objawowe, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pierwotny hiperaldosteronizm, potas w osoczu, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie naczyniowo-mózgowe, zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej, zawał mięśnia sercowego, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon leków
Interakcje leku – Lotensin 10 mg
Benazepryl, inhibitor ACE, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne jest ryzyko addycyjnego działania hipotensyjnego przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwnadciśnieniowych, moczopędnych, trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, leków przeciwpsychotycznych, znieczulających oraz azotanów, co może prowadzić do objawowego niedociśnienia tętniczego. Podwójna blokada układu RAA (benazepryl z antagonistami receptora angiotensyny II lub aliskirenem) zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności. Przeciwwskazane jest łączenie benazeprylu z sakubitrylem i walsartanem ze względu na bardzo wysokie ryzyko obrzęku naczynioruchowego. Hiperkaliemia jest szczególnie niebezpieczna przy jednoczesnym stosowaniu leków oszczędzających potas, suplementów potasu, trimetoprimu, ko-trimoksazolu, cyklosporyny i heparyny, co wymaga regularnego monitorowania stężenia potasu w surowicy.
aliskiren, allopurynol, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, benazepryl, chlorowodorek benazeprylu, cyklosporyna, cytostatyk, działanie hipotensyjne, ewerolimus, glikokortykosteroid, heparyna, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor enkefalinazy, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor mTOR, ko-trimoksazol, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdnawy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwnowotworowy, lek rozszerzający naczynia krwionośne, leukocytoza, leukopenia, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, prokainamid, racekadotryl, reakcja nitritoidalna, sakubitryl z walsartanem, spironolakton, sulfametoksazol, sympatykomimetyk, syrolimus, temsyrolimus, triamteren, trimetoprym, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wildagliptyna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Kastel 10 mg + 10 mg
Lek Kastel, zawierający rozuwastatynę i ramipryl, posiada liczne przeciwwskazania wynikające z właściwości obu substancji czynnych oraz ich połączenia. Rozuwastatyna jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na tę substancję, aktywną chorobą wątroby (zwłaszcza przy trwałym, ponad 3-krotnym wzroście aminotransferaz), ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), miopatią, a także u osób stosujących jednocześnie sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir lub cyklosporynę. Ponadto, lek jest przeciwwskazany w ciąży, podczas karmienia piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji. Ramipryl, jako inhibitor ACE, nie powinien być stosowany u pacjentów z nadwrażliwością na inhibitory ACE, obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie, w trakcie terapii sakubitrylem/walsartanem, przy znacznym zwężeniu tętnic nerkowych, niedociśnieniu, niestabilności hemodynamicznej oraz w drugim i trzecim trymestrze ciąży. Dodatkowo, przeciwwskazane jest łączenie ramiprylu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m² oraz stosowanie podczas procedur pozaustrojowych z kontaktami krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku elektrycznym.
aliskiren, aminotransferazy, antagonista receptora angiotensyny II, cukrzyca, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, GFR, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, lek immunosupresyjny, miopatia, nadwrażliwość na rozuwastatynę, niedociśnienie, niestabilność hemodynamiczna, obrzęk naczynioruchowy, rozuwastatyna i ramipryl, sakubitryl walsartan, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, substancja pomocnicza, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenia czynności nerek, zwężenie tętnic nerkowych - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Piramil 5 mg 5 mg
Ramipryl jest prolekiem, który po metabolicznej aktywacji przekształca się w ramiprylat, będący inhibitorem ACE (enzymu dipeptydylokarboksypeptydazy I). Mechanizm działania polega na hamowaniu konwersji angiotensyny I do angiotensyny II, co prowadzi do zmniejszenia oporu obwodowego naczyń tętniczych i obniżenia ciśnienia tętniczego bez istotnego wpływu na przepływ nerkowy czy filtrację kłębuszkową. Efekt hipotensyjny pojawia się po 1-2 godzinach, osiąga maksimum po 3-6 godzinach i utrzymuje się około 24 godzin. Pełny efekt terapeutyczny rozwija się stopniowo w ciągu 3-4 tygodni i utrzymuje się podczas długotrwałej terapii, bez ryzyka nadciśnienia z odbicia po odstawieniu. Ramipryl wykazuje także korzystne działanie w niewydolności serca (klasy II-IV NYHA), poprawiając hemodynamikę serca i zmniejszając aktywację neuroendokrynną.
aktywność reninowa osocza, aldosteron, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, białkomocz, bradykinina, cholesterol HDL, choroba naczyń obwodowych, choroba układu sercowo-naczyniowego, choroba wieńcowa, dipeptydylokarboksypeptydaza I, dławica piersiowa, filtracja kłębuszkowa, glikozydy naparstnicy, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor reniny, kininaza II, klasyfikacja NYHA, konwertaza angiotensyny, kreatynina w surowicy, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie tętnicze samoistne, nadciśnienie z odbicia, nefropatia cukrzycowa, nefropatia niecukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, opór naczyń tętniczych obwodowych, ostre uszkodzenie nerek, przesączanie kłębuszkowe, ramiprylat, schyłkowa niewydolność nerek, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Interakcje leku – Atacand 8 mg
Kandesartan cyleksetyl, substancja czynna Atacandu, wykazuje brak istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych z lekami takimi jak hydrochlorotiazyd, warfaryna, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne (etynyloestradiol i lewonorgestrel), glibenklamid, nifedypina oraz enalapryl. Jednakże, z uwagi na potencjalne interakcje farmakodynamiczne, konieczne jest szczególne monitorowanie podczas jednoczesnego stosowania kandesartanu z lekami zwiększającymi stężenie potasu w surowicy (np. diuretyki oszczędzające potas, suplementy potasu, heparyna), co wiąże się z wysokim ryzykiem hiperkaliemii. Zaleca się regularne badania poziomu potasu oraz unikanie łączenia tych preparatów, jeśli to możliwe. Ponadto, stosowanie kandesartanu z preparatami litu jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko odwracalnego wzrostu stężenia litu i jego toksyczności, a w przypadku konieczności terapii skojarzonej wymagana jest ścisła kontrola stężenia litu w surowicy.
aliskiren, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, choroba niedokrwienna serca, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie hipotensyjne, enalapryl, eplerenon, etynyloestradiol, glibenklamid, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kandesartan cyleksetyl, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek nasercowy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lewonorgestrel, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nifedypina, ortostatyczny spadek ciśnienia, ostra niewydolność nerek, pochodna sulfonylomocznika, podwójna blokada RAAS, preparat litu, selektywny inhibitor COX-2, spironolakton, stężenie potasu w surowicy, substancja czynna, suplement potasu, toksyczność litu, triamteren, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zawroty głowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ampril 10 mg tabletki 10 mg
Produkt leczniczy Ampril, zawierający ramipryl – inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE), posiada liczne bezwzględne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Należą do nich nadwrażliwość na ramipryl lub inne inhibitory ACE, obecność obrzęku naczynioruchowego w wywiadzie (w tym obrzęku dziedzicznego, idiopatycznego lub indukowanego inhibitorami ACE/AIIRA), niedociśnienie tętnicze, niestabilność hemodynamiczna, obustronne zwężenie tętnic nerkowych lub zwężenie tętnicy jedynej czynnej nerki oraz stosowanie w II i III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko uszkodzenia płodu. Przeciwwskazane jest także łączenie ramiprylu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub GFR < 60 ml/min/1,73 m² oraz z sakubitrylem z walsartanem, ze względu na zwiększone ryzyko hiperkaliemii, pogorszenia funkcji nerek i obrzęku naczynioruchowego. Ponadto, stosowanie ramiprylu jest przeciwwskazane podczas procedur pozaustrojowych z kontaktu krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku elektrycznym (np. dializa, hemofiltracja), ze względu na ryzyko reakcji anafilaktoidalnych.
afereza lipoprotein, aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, dializa, elektrolity, hemofiltracja, hiperkaliemia, hipotensja, inhibitor konwertazy angiotensyny, nadwrażliwość, niedobór laktazy, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, obrzęk dziedziczny, obrzęk naczynioruchowy, procedura pozaustrojowa, ramipryl, reakcja anafilaktoidalna, sakubitryl z walsartanem, trymestr ciąży, zaburzenie czynności wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie tętnic nerkowych - Leksykon substancji czynnych
Olmesartan medoksomil – Działania niepożądane
Olmesartan medoksomil, antagonista receptora angiotensyny II (AIIRA), jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego i charakteryzuje się profilem bezpieczeństwa potwierdzonym w licznych badaniach klinicznych. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są ból głowy (7,7%), objawy grypopodobne (4,0%) oraz zawroty głowy (3,7%), z zawrotami głowy jednoznacznie związanymi z lekiem (2,5% vs 0,9% placebo). Inne istotne działania niepożądane obejmują małopłytkowość (≥1/1 000 do <1/100), reakcje anafilaktyczne (niezbyt często), hipertriglicerydemię (2,0%), hiperurykemię, rzadką hiperkaliemię (<1/1 000), a także bardzo rzadką enteropatię typu celiakii (<1/10 000), która może manifestować się przewlekłą biegunką i utratą masy ciała. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat, zwłaszcza >75 lat) obserwuje się zwiększone ryzyko niedociśnienia tętniczego, a u dzieci i młodzieży częstsze są krwawienia z nosa oraz nasilenie zawrotów i bólów głowy. W terapii skojarzonej z hydrochlorotiazydem lub amlodypiną najczęstsze działania niepożądane to bóle głowy, zawroty głowy, zmęczenie oraz obrzęki obwodowe.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, bloker kanału wapniowego, dławica piersiowa, enteropatia typu celiakii, fosfokinaza kreatynowa, hiperkaliemia, hipertriglicerydemia, hiperurykemia, hydrochlorotiazyd, krwiomocz, lek moczopędny, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, olmesartan medoksomil, ostra niewydolność nerek, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, terapia skojarzona, trombocytopenia, zapalenie gardła, zapalenie oskrzeli, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego - Leksykon leków
Interakcje leku – Glucophage 500 mg 500 mg
Metformina, substancja czynna preparatu Glucophage 500 mg, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność terapii oraz zwiększać ryzyko działań niepożądanych, w tym kwasicy mleczanowej. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne spożywanie alkoholu, zwłaszcza w stanach głodzenia, niedożywienia oraz przy zaburzeniach czynności wątroby, co znacząco podnosi ryzyko kwasicy mleczanowej. Ponadto, stosowanie jodowych środków kontrastowych wymaga przerwania terapii metforminą przed badaniem i wznowienia jej najwcześniej po 48 godzinach, po potwierdzeniu stabilnej czynności nerek. Leki takie jak NLPZ, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II oraz diuretyki pętlowe mogą pogarszać funkcję nerek, co również zwiększa ryzyko kumulacji metforminy i kwasicy mleczanowej, dlatego konieczne jest monitorowanie parametrów nerkowych podczas ich stosowania.
antagonista receptora angiotensyny II, diuretyk pętlowy, dysfagia, działanie hipoglikemizujące, farmakokinetyka, funkcja nerek, glikemia, glikokortykosteroid, Glucophage, hipoglikemia, induktor OCT1, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor OCT1, inhibitor OCT2, jodowy środek kontrastowy, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, metformina, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nośnik kationu organicznego, ostre uszkodzenie nerek, sympatykomimetyk, wydalanie leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Nonpres
Produkt leczniczy Nonpres zawierający eplerenon w dawkach 25 mg i 50 mg wymaga ścisłego monitorowania stężenia potasu w surowicy ze względu na ryzyko hiperkaliemii, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku, z niewydolnością nerek oraz cukrzycą, szczególnie z mikroalbuminurią. Zaleca się pomiar potasu na początku terapii oraz po każdej zmianie dawki, a także regularne kontrole w trakcie leczenia. Stosowanie preparatów potasu jest przeciwwskazane, natomiast dodanie hydrochlorotiazydu może kompensować wzrost potasu. Szczególne ryzyko hiperkaliemii występuje przy jednoczesnym stosowaniu eplerenonu z inhibitorami ACE i/lub antagonistami receptora angiotensyny II (AIIRBA), co jest niewskazane. U pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby (Child-Pugh A i B) konieczne jest regularne monitorowanie elektrolitów, natomiast stosowanie u chorych z ciężką niewydolnością wątroby jest przeciwwskazane.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie EPHESUS, brak laktazy, cukrzyca typu 2, eplerenon, hemodializa, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, induktor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, laktoza jednowodna, mikroalbuminuria, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, skala Child-Pugh, stężenie potasu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Trandolapril Aurobindo 2 mg
Trandolapril, będący inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE) z grupy leków działających na układ renina-angiotensyna (kod ATC: C09AA10), jest prolekiem przekształcanym do aktywnego metabolitu trandolaprylatu. Mechanizm działania polega na hamowaniu konwertazy angiotensyny, co prowadzi do obniżenia stężenia angiotensyny II, aldosteronu oraz przedsionkowego czynnika natriuretycznego, przy jednoczesnym wzroście aktywności reninowej osocza i angiotensyny I. Standardowe dawki trandolaprylu skutkują znaczącym obniżeniem ciśnienia tętniczego w pozycji leżącej i stojącej, z efektem pojawiającym się po 1 godzinie, osiągającym maksimum między 8. a 12. godziną i utrzymującym się przez co najmniej 24 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Terapia trandolaprylem wykazuje korzystne efekty kliniczne, takie jak regresja przerostu mięśnia sercowego, poprawa czynności rozkurczowej, zwiększenie podatności tętnic oraz zmniejszenie przerostu naczyń krwionośnych, a także redukcję ogólnej śmiertelności sercowo-naczyniowej i ryzyka nagłego zgonu oraz niewydolności serca.
aktywność reninowa osocza, aldosteron, angiotensyna I, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, cukrzyca typu 2, czynność rozkurczowa, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor reniny, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, ostre uszkodzenie nerek, przerost mięśnia sercowego, przerost naczyń krwionośnych, przewlekła choroba nerek, śmiertelność sercowo-naczyniowa, terapia skojarzona, trandolapril, trandolaprylat, udar mózgu, układ renina-angiotensyna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Telmizek HCT 80 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Telmizek HCT, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko toksycznego działania na płód, obejmującego pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki. U noworodków obserwuje się niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze i hiperkaliemię. W pierwszym trymestrze stosowanie telmisartanu nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć nie w pełni potwierdzonego, ryzyka teratogennego. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może powodować zmniejszenie perfuzji płodowo-łożyskowej oraz zaburzenia u płodu i noworodka, takie jak żółtaczka, zaburzenia elektrolitowe i małopłytkowość, dlatego jego stosowanie jest przeciwwskazane w obrzękach ciążowych, nadciśnieniu ciążowym i stanie przedrzucawkowym. Po potwierdzeniu ciąży leczenie antagonistami receptora angiotensyny II należy natychmiast przerwać i rozważyć alternatywną terapię.
antagonista receptora angiotensyny II, diureza, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, lek przeciwnadciśnieniowy, małopłytkowość, małowodzie, nadciśnienie ciążowe, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie łożyska, niewydolność nerek, obrzęk ciążowy, opóźnienie kostnienia czaszki, perfuzja płodowo-łożyskowa, ryzyko teratogenne, samoistne nadciśnienie tętnicze, stan przedrzucawkowy, telmisartan, toksyczność płodowa, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zawrót głowy, zmniejszenie objętości osocza, żółtaczka - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Casaro 16 mg
Kandesartan cyleksetylu, będący antagonistą receptora angiotensyny II typu 1 (AT1), wykazuje selektywne działanie na układ renina-angiotensyna-aldosteron, co skutkuje obniżeniem ciśnienia tętniczego poprzez zmniejszenie oporu obwodowego bez odruchowej tachykardii. Lek jest prolekiem, szybko przekształcanym do aktywnej formy – kandesartanu, który nie hamuje ACE, co przekłada się na mniejszą częstość występowania kaszlu w porównaniu z inhibitorami ACE. W badaniach klinicznych dawka 32 mg raz na dobę obniżała ciśnienie tętnicze skurczowe/rozkurczowe średnio o 13,1/10,5 mmHg, przewyższając skutecznością losartan (10,0/8,7 mmHg). Kandesartan wykazuje korzystne działanie u pacjentów z niewydolnością serca (LVEF ≤ 40%), zmniejszając opór naczyniowy i ciśnienie zaklinowania w kapilarach płucnych oraz obniżając stężenie aldosteronu. U dzieci w wieku 6-17 lat dawki od 2 do 32 mg (w zależności od masy ciała) skutecznie obniżały ciśnienie tętnicze, z maksymalnym efektem przy dawkach 8 mg (<50 kg) i 16 mg (>50 kg). U pacjentów rasy negroidalnej obserwowano słabszą odpowiedź przeciwnadciśnieniową (14,4/10,3 mmHg vs. 19,0/12,7 mmHg u innych ras, p<0,0001).
aliskiren, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, bradykinina, ciśnienie tętnicze rozkurczowe, ciśnienie tętnicze skurczowe, ciśnienie zaklinowania w kapilarach płucnych, działanie antagonistyczne, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt z odbicia, frakcja filtracyjna, frakcja wyrzutowa lewej komory, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kandesartan, kandesartan cyleksetyl, konwertaza angiotensyny, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność serca, opór naczyniowy, opór obwodowy, ostre uszkodzenie nerek, prolek, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, receptor typu 1, udar niezakończony zgonem, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Revival Plus 20 mg + 25 mg
Preparat Revival Plus zawiera 20 mg olmesartanu medoksomilu (antagonista receptora angiotensyny II) oraz 25 mg hydrochlorotiazydu (tiazydowy lek moczopędny). Stosowanie tego preparatu u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią wymaga szczególnej ostrożności. Olmesartan medoksomil jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych powikłań u płodu, takich jak pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki, niedociśnienie tętnicze, hiperkaliemia oraz niewydolność nerek u noworodka. W pierwszym trymestrze stosowanie olmesartanu nie jest zalecane, a w przypadku potwierdzenia ciąży u pacjentki leczonej tym lekiem, należy natychmiast przerwać terapię i wdrożyć alternatywne leczenie przeciwnadciśnieniowe o udokumentowanym bezpieczeństwie. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i jego stosowanie w drugim i trzecim trymestrze może powodować zaburzenia płodowo-łożyskowego przepływu krwi, żółtaczkę noworodka, zaburzenia elektrolitowe oraz małopłytkowość. Nie jest wskazany do leczenia obrzęków ciążowych, nadciśnienia ciążowego ani stanu przedrzucawkowego ze względu na ryzyko hipoperfuzji łożyska i braku korzyści klinicznych.
antagonista receptora angiotensyny II, czynność nerek płodu, diureza, hiperkaliemia, hipoperfuzja łożyska, hydrochlorotiazyd, leczenie przeciwnadciśnieniowe, małopłytkowość, małowodzie, nadciśnienie ciążowe, nadciśnienie tętnicze samoistne, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, obrzęk ciążowy, olmesartan medoksomil, opóźnienie kostnienia czaszki, płodowo-łożyskowy przepływ krwi, stan przedrzucawkowy, terapia hipotensyjna, tiazydowy lek moczopędny, zaburzenie równowagi elektrolitowej, żółtaczka noworodka - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Olmesartan LEK-AM 40 mg
Olmesartan medoksomil, jako antagonista receptora angiotensyny II (AIIRA), jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na udokumentowane toksyczne działanie na płód, w tym pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki oraz ryzyko niewydolności nerek, niedociśnienia i hiperkaliemii u noworodka. W pierwszym trymestrze stosowanie olmesartanu nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć nie w pełni potwierdzonego, ryzyka teratogennego, analogicznego do inhibitorów ACE. W przypadku planowania ciąży lub jej stwierdzenia u pacjentki stosującej olmesartan, konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i wprowadzenie alternatywnego leczenia przeciwnadciśnieniowego o ustalonym profilu bezpieczeństwa. Zaleca się także wykonanie badań ultrasonograficznych płodu oraz ścisłą obserwację noworodka po porodzie.
antagonista receptora angiotensyny II, czynność nerek płodu, działanie teratogenne, hiperkaliemia, inhibitor ACE, lek przeciwnadciśnieniowy, małowodzie, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niewydolność nerek, olmesartan medoksomil, opóźnione kostnienie czaszki, pogorszenie czynności nerek, toksyczność płodowa, ultrasonografia czaszki - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Losartan Genoptim 50 mg
Losartan Genoptim, dostępny w dawkach 50 mg i 100 mg, jest antagonistą receptora angiotensyny II stosowanym w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 6-18 lat. Lek wykazuje również działanie nefroprotekcyjne u dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2, u których występuje białkomocz ≥ 0,5 g/dobę. Ponadto, losartan jest wskazany w terapii przewlekłej niewydolności serca u pacjentów z frakcją wyrzutową lewej komory ≤ 40%, u których występuje nietolerancja inhibitorów ACE lub istnieją przeciwwskazania do ich stosowania. Warto podkreślić, że zmiana leczenia z inhibitora ACE na losartan nie jest zalecana u pacjentów z ustabilizowanym stanem klinicznym.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie elektrokardiograficzne, białkomocz, choroba nerek, cukrzyca typu 2, działanie nefroprotekcyjne, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, laktoza jednowodna, losartan potasowy, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, pierwotne nadciśnienie tętnicze, przerost lewej komory serca, przewlekła niewydolność serca, terapia przeciwnadciśnieniowa, udar mózgu - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Telmix Plus 40 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Telmix Plus, zawierający telmisartan (antagonistę receptora angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd, wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych i karmiących piersią. Telmisartan jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży ze względu na udokumentowane działanie teratogenne i toksyczne na płód, takie jak pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki, a także na noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze, hiperkaliemia). W I trymestrze stosowanie telmisartanu nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć niejednoznacznego, ryzyka wad wrodzonych. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może powodować u płodu i noworodka zaburzenia elektrolitowe, żółtaczkę oraz małopłytkowość, dlatego jest przeciwwskazany w ciąży, zwłaszcza przy obrzękach ciążowych, nadciśnieniu ciążowym i stanie przedrzucawkowym. W przypadku ekspozycji na Telmix Plus w II i III trymestrze zaleca się badanie ultrasonograficzne płodu oraz ścisłe monitorowanie noworodka po porodzie.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie przedkliniczne, badanie ultrasonograficzne czaszki, diureza, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, lek przeciwnadciśnieniowy, małopłytkowość, małowodzie, nadciśnienie ciążowe, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, obrzęk ciążowy, opóźnienie kostnienia czaszki, perfuzja płodowo-łożyskowa, samoistne nadciśnienie tętnicze, stan przedrzucawkowy, telmisartan, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Telmisartan Medical Valley 40 mg
Telmisartan, antagonista receptora angiotensyny II, jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz profilaktyce chorób sercowo-naczyniowych. Profil bezpieczeństwa leku został potwierdzony w badaniach klinicznych oraz w praktyce klinicznej, obejmujących 21 642 pacjentów przez okres do 6 lat. Działania niepożądane występują niezależnie od dawki, wieku, płci czy rasy. Do najpoważniejszych należą rzadkie reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy (częstość ≥1/10 000 do <1/1 000) oraz ostra niewydolność nerek. Częstsze działania niepożądane (≥1/1000 do <1/100) obejmują zakażenia dróg moczowych i górnych dróg oddechowych, hiperkaliemię, zaburzenia snu, depresję, omdlenia, bradykardię, niedociśnienie tętnicze, duszność, kaszel oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego i mięśniowo-szkieletowe. Rzadziej obserwuje się posocznicę, hipoglikemię u pacjentów z cukrzycą, zaburzenia hematologiczne i czynności wątroby.
antagonista receptora angiotensyny II, astenia, biegunka, ból brzucha, ból mięśniowo-szkieletowy, ból ścięgna, bradykardia, choroba sercowo-naczyniowa, duszność, dysfagia, eozynofilia, hiperkaliemia, hipoglikemia, kurcz mięśni, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadmierne pocenie się, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, nieprawidłowa czynność wątroby, nieżyt żołądka, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pokrzywka, posocznica, reakcja anafilaktyczna, rwa kulszowa, śródmiąższowa choroba płuc, suchość błony śluzowej jamy ustnej, tachykardia, toksyczne uszkodzenie skóry, zaburzenie smaku, zaburzenie snu, zaburzenie widzenia, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie pęcherza, zapalenie ścięgna, zawrót głowy, zmniejszone stężenie hemoglobiny, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych, zwiększone stężenie kreatyniny, zwiększone stężenie kwasu moczowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Walsartan Krka 320 mg
Dane przedkliniczne dotyczące walsartanu, składnika aktywnego leku Walsartan Krka, nie wskazują na istotne ryzyko dla ludzi przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Badania na szczurach wykazały, że toksyczne dawki (600 mg/kg mc./dobę, około 18-krotnie wyższe niż maksymalna dawka ludzka 320 mg/dobę dla 60 kg pacjenta) podawane w późnej ciąży i laktacji powodowały zmniejszoną przeżywalność potomstwa oraz opóźnienia rozwojowe. Wysokie dawki (200-600 mg/kg mc./dobę, 6-18× dawka ludzka) indukowały zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz nefropatię u szczurów i małp, manifestującą się wzrostem stężenia mocznika i kreatyniny oraz przerostem komórek aparatu przykłębuszkowego. Zmiany te przypisano farmakologicznemu działaniu walsartanu, wywołującemu przedłużające się niedociśnienie tętnicze, jednak u ludzi w dawkach terapeutycznych przerost ten nie ma znaczenia klinicznego.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie farmakologiczne, badanie onkogenne, badanie toksykologiczne, bazofilia, dojrzewanie nerek, działanie nefrotoksyczne, hematokryt, hemodynamika nerek, inhibitor konwertazy angiotensyny, liczba erytrocytów, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, rozrost kanalików nerkowych, stężenie hemoglobiny, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, toksyczność reprodukcyjna, układ krwiotwórczy, walsartan - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dipper-Mono 160 mg
Walsartan, aktywny składnik leku Dipper-Mono, jest selektywnym antagonistą receptora AT1 angiotensyny II, wykazującym silne działanie przeciwnadciśnieniowe po podaniu doustnym. Charakteryzuje się brakiem aktywności agonistycznej wobec receptora AT1 oraz nie wpływa na konwertazę angiotensyny, co przekłada się na znacznie niższe ryzyko wystąpienia suchego kaszlu (2,6% vs. 7,9% w porównaniu z inhibitorami ACE, p<0,05). Efekt hipotensyjny pojawia się w ciągu 2 godzin, osiąga maksimum po 4-6 godzinach i utrzymuje się przez 24 godziny. Walsartan wykazuje korzystny wpływ na redukcję albuminurii u pacjentów z cukrzycą typu 2 i mikroalbuminurią, zmniejszając wydalanie albumin o 42% (–24,2 μg/min) po 24 tygodniach terapii w dawkach 80-160 mg/dobę, co potwierdzają badania MARVAL i DROP. W badaniu VALIANT wykazano równoważną skuteczność walsartanu i kaptoprylu w zmniejszaniu śmiertelności po zawale mięśnia sercowego, a w badaniu Val-HeFT walsartan istotnie zmniejszał ryzyko hospitalizacji z powodu niewydolności serca o 27,5% (13,9% vs. 18,5%) oraz poprawiał objawy i jakość życia u pacjentów z niewydolnością serca (frakcja wyrzutowa <40%).
albuminuria, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, bradykinina, cukrzyca typu 2, dysfagia, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt hipotensyjny, frakcja wyrzutowa, hiperkaliemia, inhibitor ACE, klasyfikacja NYHA, konwertaza angiotensyny, lewokomorowa niewydolność skurczowa, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, ostre uszkodzenie nerek, przewlekła choroba nerek, receptor AT1, rozkurczowe ciśnienie tętnicze, skurczowe ciśnienie tętnicze, substancja P, suchy kaszel, tiazydowy lek moczopędny, wydalanie albumin w moczu, wymiar końcoworozkurczowy lewej komory, zaburzenie czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Avasart Plus
Produkt leczniczy Avasart Plus, zawierający amlodypinę i walsartan, wymaga szczególnej ostrożności w określonych stanach klinicznych. Nie jest zalecany do leczenia przełomu nadciśnieniowego ani u kobiet w ciąży, gdzie AIIRA należy natychmiast odstawić po potwierdzeniu ciąży. U pacjentów z odwodnieniem, niedoborem sodu lub przyjmujących wysokie dawki diuretyków istnieje ryzyko niedociśnienia tętniczego (0,4% w badaniach kontrolowanych placebo), co wymaga wyrównania niedoborów i ścisłego monitorowania. Konieczne jest także częste kontrolowanie stężenia potasu w surowicy przy jednoczesnym stosowaniu leków lub suplementów podwyższających jego poziom. U pacjentów z jednostronnym lub obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej oraz z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby (maksymalna dawka walsartanu 80 mg) lub nerek (GFR >30 ml/min/1,73 m²) zaleca się monitorowanie funkcji nerek i elektrolitów, choć modyfikacja dawkowania nie jest zwykle konieczna.
amlodypina i walsartan, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, azotemia, blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron, hiperkaliemia, inhibitor ACE, lek moczopędny, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niedrożność dróg oddechowych, niewydolność serca, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, okres półtrwania amlodypiny, oligouria, ostra niewydolność nerek, pierwotny hiperaldosteronizm, przełom nadciśnieniowy, układ renina-angiotensyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie drożności dróg żółciowych, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Diovan 80 mg
Stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II (ARB), w tym walsartanu (Diovan), u kobiet w ciąży wymaga szczególnej ostrożności ze względu na potencjalne ryzyko teratogenności i fetotoksyczności. W pierwszym trymestrze ciąży nie zaleca się stosowania walsartanu ani innych ARB, natomiast w drugim i trzecim trymestrze jest to przeciwwskazane z uwagi na ryzyko poważnych powikłań u płodu, takich jak pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki oraz toksyczne działanie u noworodków (niewydolność nerek, hipotonia, hiperkaliemia). W przypadku potwierdzenia ciąży u pacjentek leczonych walsartanem, konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i wdrożenie alternatywnego leczenia hipotensyjnego o ustalonym profilu bezpieczeństwa.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie przedkliniczne, badanie ultrasonograficzne, czynność nerek płodu, działanie fetotoksyczne, hiperkaliemia, hipotonia, inhibitor ACE, karmienie piersią, laktacja, leczenie hipotensyjne, leczenie przeciwnadciśnieniowe, lek przeciwnadciśnieniowy, małowodzie, niewydolność nerek, teratogenność, walsartan - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Carzap 32 mg
Kandesartan cyleksetylu, jako antagonista receptora angiotensyny II (AIIRA), jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko toksycznego wpływu na płód, w tym pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki. W pierwszym trymestrze stosowanie leku nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć niejednoznacznego, ryzyka teratogennego. W przypadku planowania ciąży lub jej potwierdzenia u pacjentki stosującej Carzap, konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i wdrożenie alternatywnego leczenia przeciwnadciśnieniowego o ustalonym profilu bezpieczeństwa. Zaleca się monitorowanie płodu za pomocą badań ultrasonograficznych, szczególnie oceniając czynność nerek i rozwój czaszki, a także ścisłą obserwację noworodka pod kątem niedociśnienia tętniczego, niewydolności nerek i zaburzeń elektrolitowych, w tym hiperkaliemii.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie ultrasonograficzne, czynność nerek płodu, hiperkaliemia, hipotonia, inhibitor ACE, kandesartan cyleksetylu, leczenie przeciwnadciśnieniowe, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, okres laktacji, opóźnienie kostnienia czaszki, pierwszy trymestr ciąży, przenikanie do mleka kobiecego, rozwój czaszki płodu, ryzyko teratogenne, toksyczność płodowa, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Asbima 5 mg + 80 mg
Asbima to preparat hipotensyjny łączący amlodypinę (antagonista kanałów wapniowych) oraz walsartan (antagonista receptora angiotensyny II), przeznaczony do leczenia samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów. Lek jest wskazany szczególnie u osób, u których monoterapia amlodypiną lub walsartanem nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia tętniczego. Dostępny jest w trzech dawkach: 5 mg amlodypiny + 80 mg walsartanu (tabletka żółta, okrągła, 9 mm, zawiera 9,25 mg sorbitolu), 5 mg amlodypiny + 160 mg walsartanu (jasnożółta, podłużna, 14×7 mm, 18,5 mg sorbitolu) oraz 10 mg amlodypiny + 160 mg walsartanu (żółta, podłużna z linią podziału, 14×7 mm, 18,5 mg sorbitolu). Linia podziału w ostatniej dawce nie służy do dzielenia tabletki. Preparat jest stosowany u dorosłych, gdyż bezpieczeństwo i skuteczność u dzieci i młodzieży nie zostały ustalone.
adherencja terapeutyczna, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, bezylan, blokada kanałów wapniowych, ciśnienie tętnicze, działanie synergistyczne, dziedziczna nietolerancja fruktozy, efekt hipotensyjny, leczenie hipotensyjne, monoterapia, samoistne nadciśnienie tętnicze, tabletka powlekana, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Telmizek HCT 80 mg + 12,5 mg
Telmizek HCT to lek złożony zawierający telmisartan (antagonista receptora angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy), stosowany w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych. Preparat dostępny jest w trzech dawkach: 40 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu, 80 mg + 12,5 mg oraz 80 mg + 25 mg, które dobiera się w zależności od stopnia kontroli ciśnienia tętniczego i odpowiedzi na wcześniejszą terapię. Terapia powinna rozpoczynać się od monoterapii telmisartanem, a w przypadku niedostatecznej kontroli ciśnienia przejść na odpowiednią kombinację Telmizek HCT, z możliwością zwiększenia dawki hydrochlorotiazydu do 25 mg w przypadku braku skuteczności niższych dawek.
antagonista receptora angiotensyny II, blokada receptorów angiotensyny II, dieta niskosodowa, diuretyk tiazydowy, efekt synergistyczny, kontrola ciśnienia tętniczego, leczenie hipotensyjne, monoterapia telmisartanem, nadciśnienie tętnicze, obciążenie serca, objętość krwi krążącej, opór obwodowy, rozszerzenie naczyń, samoistne nadciśnienie tętnicze, telmisartan i hydrochlorotiazyd, terapia stopniowana, wydalanie sodu i wody - Leksykon leków
Interakcje leku – Ranacand 8 mg
Kandesartan cyleksetyl, jako antagonista receptora angiotensyny II (ARB), wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami wpływającymi na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA). Podwójna blokada układu RAA (stosowanie kandesartanu z inhibitorami ACE, innymi ARB lub aliskirenem) wiąże się ze zwiększonym ryzykiem niedociśnienia tętniczego, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Szczególną ostrożność należy zachować przy łączeniu kandesartanu z diuretykami oszczędzającymi potas (spironolakton, eplerenon, triamteren, amiloryd), suplementami potasu, zamiennikami soli zawierającymi potas oraz heparyną, ze względu na ryzyko hiperkaliemii wymagające systematycznego monitorowania stężenia potasu w surowicy. Ponadto, jednoczesne stosowanie kandesartanu z preparatami litu jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zwiększenia stężenia litu i jego toksyczności, a jeśli terapia jest konieczna, wymaga regularnego monitorowania poziomu litu.
amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, arytmia, celekoksyb, choroba zakrzepowo-zatorowa, cyklosporyna, digoksyna, diklofenak, diuretyk oszczędzający potas, dławica piersiowa, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, działanie hipotensyjne, enalapryl, eplerenon, etorykoksyb, glibenklamid, heparyna, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, ibuprofen, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, interakcja farmakodynamiczna, kandesartan cyleksetyl, kwas acetylosalicylowy, nadciśnienie tętnicze, naproksen, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nifedypina, omdlenie ortostatyczne, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, spironolakton, toksyczność litu, triamteren, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Telam 80 mg + 5 mg
Telmisartan (80 mg) i amlodypina (5 mg) w preparacie Telam wykazują brak bezpośrednich interakcji między sobą, jednak ich stosowanie w terapii skojarzonej wymaga ostrożności ze względu na potencjalne interakcje z innymi lekami. Telmisartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, może zwiększać stężenie potasu w surowicy przy jednoczesnym stosowaniu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas lub suplementami potasu, co wymaga regularnego monitorowania. Ponadto, współpodawanie z litem może prowadzić do odwracalnego wzrostu stężenia litu i jego toksyczności. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) poprzez łączenie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach przeciwzapalnych, mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe telmisartanu i zwiększać ryzyko ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, odwodnionych lub w podeszłym wieku. Współpodawanie z ramiprylem powoduje 2,5-krotny wzrost AUC0-24 i Cmax ramiprylu, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego. Interakcje z digoksyną skutkują wzrostem jej stężenia w osoczu do 49%, co wymaga monitorowania terapeutycznego.
aliskiren, amifostyna, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny II, azol przeciwgrzybiczy, baklofen, cyklosporyna, dantrolen, depresja, digoksyna, diltiazem, działanie hipotensyjne, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hipokaliemia, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor CYP3A4, inhibitor mTOR, inhibitor proteazy, klarytromycyna, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek neuroleptyczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek zwiotczający mięśnie, makrolid, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, ramipryl, ryfampicyna, spastyczność, spironolakton, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, Telam, telmisartan i amlodypina, układ renina-angiotensyna-aldosteron, werapamil, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie psychotyczne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Olimestra 40 mg
Olimestra, zawierająca olmesartan medoksomil, jest wskazana do leczenia nadciśnienia tętniczego pierwotnego u dorosłych oraz nadciśnienia tętniczego u dzieci i młodzieży w wieku 6 do poniżej 18 lat. Lek dostępny jest w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg w formie tabletek powlekanych, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii. Olmesartan medoksomil, jako antagonista receptora angiotensyny II, skutecznie obniża ciśnienie tętnicze, a jego stosowanie może odbywać się zarówno w monoterapii, jak i terapii skojarzonej. Warto podkreślić, że tabletki zawierają laktozę w ilościach odpowiednio 54,63 mg (10 mg), 109,25 mg (20 mg) oraz 218,50 mg (40 mg), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy.
antagonista receptora angiotensyny II, czynnik ryzyka sercowo-naczyniowy, działanie niepożądane, monoterapia, nadciśnienie tętnicze pierwotne, nadciśnienie tętnicze samoistne, nadciśnienie tętnicze u dzieci, niedobór laktazy, nietolerancja laktozy, olmesartan medoksomil, przeciwwskazanie, tabletka powlekana, terapia złożona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Elestar 40 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Elestar zawiera olmesartan medoksomil (antagonista receptora angiotensyny II) oraz amlodypinę (antagonista wapnia), co determinuje jego specyficzne przeciwwskazania i ostrzeżenia dotyczące stosowania w ciąży i laktacji. Elestar jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na udokumentowane działanie teratogenne olmesartanu, obejmujące pogorszenie czynności nerek płodu, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki. W pierwszym trymestrze stosowanie olmesartanu nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć niejednoznacznego, ryzyka teratogenności. W przypadku ekspozycji na olmesartan od drugiego trymestru zaleca się ultrasonograficzną ocenę funkcji nerek i rozwoju czaszki płodu. Amlodypina, choć przenika do mleka ludzkiego (od 3% do 15% dawki przyjmowanej przez matkę), nie wykazuje jednoznacznych dowodów na szkodliwy wpływ na płód, jednak istnieje ryzyko przedłużenia porodu. Stosowanie Elestaru w okresie laktacji nie jest zalecane, zwłaszcza u noworodków i wcześniaków, ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa.
amlodipin bezylan, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, badanie ultrasonograficzne, główka plemnika, hiperkaliemia, leczenie przeciwnadciśnieniowe, lek przeciwnadciśnieniowy, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, olmesartan medoksomil, opóźnienie kostnienia czaszki, profil bezpieczeństwa, toksyczność, zmiany biochemiczne odwracalne - Leksykon leków
Interakcje leku – Captopril Jelfa 25 mg
Kaptopryl, jako inhibitor ACE, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie kaptoprylu z sakubitrylem i walsartanem ze względu na wysokie ryzyko obrzęku naczynioruchowego. Podobne ryzyko występuje przy łączeniu z racekadotrylem, inhibitorami mTOR oraz wildagliptyną. Kaptopryl w połączeniu z kotrimoksazolem, lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, cyklosporyną czy heparyną zwiększa ryzyko hiperkaliemii, co wymaga monitorowania stężenia potasu. Diuretyki tiazydowe i pętlowe mogą nasilać efekt hipotensyjny, zwłaszcza na początku terapii, dlatego zaleca się stopniowe wprowadzanie kaptoprylu i ewentualne przerwanie diuretyku. Ponadto, kaptopryl może nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, co wymaga ścisłego monitorowania glikemii, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
aliskiren, allopurynol, antagonista receptora angiotensyny II, azotan, beta-adrenolityk, cyklosporyna, cytostatyk, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, działanie hipoglikemizujące, heparyna, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor mTOR, kaptopryl, kotrimoksazol, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek oszczędzający potas, lek przeciwpsychotyczny, lek rozszerzający naczynia, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, lek trombolityczny, leukopenia, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, nitrogliceryna, obrzęk naczynioruchowy, prokainamid, racekadotryl, sakubitryl z walsartanem, sympatykomimetyk, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wildagliptyna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Zanacodar Combi 80 mg + 25 mg
Zanacodar Combi to preparat zawierający telmisartan (80 mg) – selektywny antagonista receptora AT1 dla angiotensyny II, oraz hydrochlorotiazyd (25 mg) – tiazydowy lek moczopędny. Połączenie tych substancji zapewnia addytywne działanie hipotensyjne, skutkujące większym obniżeniem ciśnienia tętniczego niż monoterapia. Telmisartan charakteryzuje się długotrwałym wiązaniem z receptorem AT1, brakiem działania agonistycznego oraz brakiem wpływu na inne receptory, co przekłada się na stabilne obniżenie ciśnienia skurczowego i rozkurczowego przez 24 godziny, z efektem utrzymującym się do 48 godzin. Hydrochlorotiazyd zwiększa diurezę, zmniejsza objętość osocza oraz zwiększa wydalanie sodu i chlorków, a jego działanie moczopędne utrzymuje się przez 6-12 godzin. Kombinacja telmisartanu i hydrochlorotiazydu zapobiega utracie potasu typowej dla leków moczopędnych, co jest istotne w profilaktyce zaburzeń elektrolitowych.
aktywność reninowa osocza, aldosteron, antagonista receptora angiotensyny II, choroba naczyń mózgowych, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciśnienie rozkurczowe, cukrzyca typu 2, działanie hipotensyjne, działanie przeciwnadciśnieniowe, enzym konwertujący angiotensynę, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność nerek, obniżenie ciśnienia krwi, ostre uszkodzenie nerek, posocznica, przewlekła choroba nerek, receptor AT1, telmisartan, tiazydowy lek moczopędny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wchłanianie elektrolitów - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tritace 5 comb 5 mg + 25 mg
Tritace 5 comb to lek łączący 5 mg ramiprylu, inhibitora konwertazy angiotensyny (ACEI), z 25 mg hydrochlorotiazydu, tiazydowym lekiem moczopędnym. Ramipryl działa poprzez hamowanie enzymu ACE, co zmniejsza produkcję angiotensyny II i rozkład bradykininy, prowadząc do rozszerzenia naczyń i obniżenia ciśnienia tętniczego bez istotnego wpływu na filtrację kłębuszkową (GFR). Hydrochlorotiazyd zwiększa diurezę przez hamowanie zwrotnego wchłaniania sodu i chlorków w kanaliku dystalnym nefronu, co skutkuje zmniejszeniem objętości osocza i obniżeniem ciśnienia tętniczego. Połączenie tych leków wykazuje synergistyczne działanie hipotensyjne, a ramipryl przeciwdziała hipokaliemii indukowanej przez tiazydy. Efekt hipotensyjny ramiprylu pojawia się po 1-2 godzinach, osiąga maksimum po 3-6 godzinach i utrzymuje się około 24 godzin, natomiast hydrochlorotiazyd wywołuje efekt diuretyczny w ciągu 2 godzin, a obniżenie ciśnienia tętniczego rozwija się po 3-4 dniach i może utrzymywać się do 7 dni po odstawieniu.
aktywność reninowa osocza, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, bradykinina, diureza, efekt hipotensyjny, hiperkaliemia, inhibitor reniny, kanalik dystalny nefronu, karboksypeptydaza dipeptydylowa I, kininaza II, konwertaza angiotensyny, lek moczopędny tiazydowy, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie, niewydolność nerek, opór naczyń nerkowych, ostre uszkodzenie nerek, przesącz kłębuszkowy, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wazodilatacja, wazokonstrykcja - Leksykon leków
Interakcje leku – Aramlessa 5 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Aramlessa, zawierający peryndopryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista kanałów wapniowych), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne wynikające z mechanizmów działania obu substancji. Szczególnie istotne są interakcje związane z układem renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), gdzie podwójna blokada (np. peryndopryl z antagonistami receptora angiotensyny II lub aliskirenem) zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek. Przeciwwskazane jest łączenie Aramlessy z sakubitrylem/walsartanem (konieczny 36-godzinny odstęp), aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub niewydolnością nerek oraz stosowanie połączeń zwiększających ryzyko obrzęku naczynioruchowego (racekadotryl, inhibitory mTOR, gliptyny). Ryzyko hiperkaliemii wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu leków moczopędnych oszczędzających potas, soli potasowych, antagonistów receptora angiotensyny II, NLPZ, heparyn, leków immunosupresyjnych oraz trimetoprimu/kotrimoksazolu.
aliskiren, amifostyna, antagonista receptora angiotensyny II, baklofen, biodostępność leku, dantrolen, działanie hipoglikemizujące, estramustyna, gliptyna, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hiponatremia, hipowolemia, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor mTOR, inhibitory mTOR, kortykosteroid, kotrimoksazol, lek blokujący receptor alfa, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpsychotyczny, lek sympatykomimetyczny, makrolid, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, NLPZ, obrzęk naczynioruchowy, racekadotryl, reakcja rzekomoanafilaktyczna, sakubitryl z walsartanem, symwastatyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ RAA, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Telmisartan Medical Valley 40 mg
Przed zastosowaniem telmisartanu (dostępnego w dawkach 20 mg, 40 mg i 80 mg) konieczne jest wykluczenie przeciwwskazań, które mogą zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na telmisartan lub substancje pomocnicze, objawiającą się m.in. wysypką, świądem czy obrzękiem naczynioruchowym. Ponadto, stosowanie telmisartanu jest zakazane w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko uszkodzenia płodu wynikające z zaburzenia rozwoju układu renina-angiotensyna-aldosteron. U pacjentów z zaburzeniami odpływu żółci oraz ciężką niewydolnością wątroby, gdzie metabolizm leku jest upośledzony, istnieje ryzyko kumulacji telmisartanu i nasilenia działań niepożądanych.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ramipril Genoptim 5 mg
Ramipril Genoptim, inhibitor ACE z kodem ATC C09AA05, wykazuje kompleksowe działanie na układ sercowo-naczyniowy, obejmujące obniżenie ciśnienia tętniczego oraz ochronę funkcji serca i nerek. Jego aktywny metabolit, ramiprylat, hamuje konwersję angiotensyny I do angiotensyny II oraz rozkład bradykininy, co prowadzi do rozszerzenia naczyń i zmniejszenia wydzielania aldosteronu. W terapii nadciśnienia tętniczego ramipril obniża opór obwodowy bez wpływu na filtrację kłębuszkową, z efektem utrzymującym się do 24 godzin i maksymalnym po 3-4 tygodniach stosowania. U pacjentów z niewydolnością serca (NYHA II-IV) ramipril poprawia hemodynamikę, zmniejszając ciśnienie napełniania komór, obwodowy opór naczyniowy oraz zwiększając pojemność minutową i współczynnik sercowy. W badaniu HOPE (N=9297) ramipril istotnie redukował ryzyko złożonych zdarzeń sercowo-naczyniowych (14,0% vs 17,8%, HR 0,78, p<0,001), zawału mięśnia sercowego (9,9% vs 12,3%, p<0,001), zgonu sercowo-naczyniowego (6,1% vs 8,1%, p<0,001) oraz udaru (3,4% vs 4,9%, p<0,001). Ponadto, w badaniu MICRO-HOPE u pacjentów z cukrzycą typu 2 i ryzykiem sercowo-naczyniowym, ramipril 10 mg zmniejszył ryzyko nefropatii o 24% (6,5% vs 8,4%, p=0,027), a w badaniu REIN spowolnił progresję spadku GFR o 0,34 ml/min/miesiąc (p=0,038) oraz zmniejszył częstość podwojenia kreatyniny i niewydolności nerek (23,1% vs 45,5%, p=0,02).
aktywacja neuroendokrynna, aldosteron, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, badanie randomizowane, białkomocz, bradykinina, cholesterol HDL, choroba naczyń obwodowych, choroba wieńcowa, ciśnienie napełniania, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, cukrzyca, diuretyk, dławica piersiowa, glikozyd nasercowy, hiperkaliemia, inhibitor ACE, karboksypeptydaza dipeptydylowa I, kininaza II, klasyfikacja NYHA, konwertaza angiotensyny, kreatynina, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia, nefropatia cukrzycowa, nefropatia niecukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność serca, obwodowy opór naczyniowy, opór naczyniowy obwodowy, ostre uszkodzenie nerek, podwójna ślepa próba, pojemność minutowa, prolek, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, ramiprylat, renina, schyłkowa niewydolność nerek, śmiertelność, udar mózgu, współczynnik sercowy, zawał mięśnia sercowego - Leksykon substancji czynnych
Irbesartan – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Irbesartan, jako antagonista receptora angiotensyny II (ARB), wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów ze zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową, niedoborem sodu, obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki, ze względu na ryzyko niedociśnienia tętniczego i niewydolności nerek. Zaleca się monitorowanie stężenia potasu i kreatyniny u chorych z zaburzoną czynnością nerek oraz unikanie podwójnej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) ze względu na zwiększone ryzyko hiperkaliemii, niedociśnienia i ostrej niewydolności nerek. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z nefropatią cukrzycową, u których nie zaleca się jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i ARB. Irbesartan może wywoływać hipoglikemię u pacjentów z cukrzycą, co wymaga monitorowania glikemii i ewentualnej korekty dawek leków przeciwcukrzycowych.
antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, choroba nerek, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca typu 2, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperkaliemia, hipoglikemia, incydent nerkowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia niedokrwienna, kardiomiopatia przerostowa, leczenie moczopędne, lek przeciwcukrzycowy, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, oliguria, ostra niewydolność nerek, proteinuria, przeszczepienie nerki, renina osoczowa, stężenie kreatyniny, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zastawka mitralna, zastoinowa niewydolność serca, zawał serca, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty