tachypnoe
Tachypnoe to przyspieszony oddech, który charakteryzuje się zwiększoną częstością oddechową powyżej wartości prawidłowych dla danego wieku. U dorosłych za tachypnoe uznaje się częstość oddechów przekraczającą 20 na minutę, podczas gdy u dzieci normy są wyższe i zależą od wieku.
Do najczęstszych przyczyn tachypnoe należą: stany zwiększonego zapotrzebowania na tlen (np. wysiłek fizyczny, gorączka), choroby płuc (zapalenie płuc, astma, POChP), choroby serca (niewydolność serca), kwasica metaboliczna, niedokrwistość, lęk oraz ból. Tachypnoe jest także jednym z podstawowych objawów zespołu ostrej niewydolności oddechowej (ARDS).
Diagnostyka tachypnoe obejmuje badanie podmiotowe i przedmiotowe, badania laboratoryjne (gazometria, morfologia, elektrolity), badania obrazowe klatki piersiowej oraz badania czynnościowe układu oddechowego. Leczenie przyczyny tachypnoe jest kluczowe dla normalizacji częstości oddechów.
Należy pamiętać, że tachypnoe może być pierwszym objawem poważnych zaburzeń, w tym wstrząsu, i wymaga szybkiej interwencji diagnostyczno-terapeutycznej, zwłaszcza gdy towarzyszy mu hipoksemia lub inne objawy niewydolności oddechowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie gruczołu krokowego – Objawy
Zapalenie gruczołu krokowego (prostatitis) to stan zapalny lub zakażenie prostaty, występujący w formie ostrej lub przewlekłej, najczęściej u mężczyzn w wieku 30-50 lat. Wyróżnia się cztery typy: ostre bakteryjne, przewlekłe bakteryjne, przewlekłe zapalenie prostaty/zespół przewlekłego bólu miednicy (CP/CPPS) oraz bezobjawowe zapalenie. Ostre bakteryjne zapalenie charakteryzuje się nagłym początkiem, wysoką gorączką, dreszczami, silnym bólem miednicy i trudnościami w oddawaniu moczu, często z zatrzymaniem moczu. Przewlekłe bakteryjne zapalenie trwa ponad 3 miesiące, objawia się nawracającymi infekcjami i dyskomfortem w okolicy podbrzusza, bez gorączki. CP/CPPS, stanowiące 80-90% przypadków, objawia się przewlekłym bólem trwającym co najmniej 3 miesiące, bez dowodów infekcji bakteryjnej, z towarzyszącymi zaburzeniami mikcji i funkcji seksualnych. Ostre zapalenie wymaga natychmiastowej antybiotykoterapii, a przewlekłe formy często cechuje trudność w leczeniu i nawroty.
badanie per rectum, bezobjawowe zapalenie prostaty, częstomocz, dyzuria, hemospermia, hipotensja, krocze, krwiomocz, nokturia, ostre bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego, parcie naglące, przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego, remisja, ropień prostaty, sepsa, tachykardia, tachypnoe, zaburzenia erekcji, zakażenie układu moczowego, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie najądrza, zapalenie prostaty, zatrzymanie moczu, zespół przewlekłego bólu miednicy - Leksykon chorób i schorzeń
Całkowite anomalousne powrotne żyły płucne – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Całkowite anomalousne powrotne żyły płucne (TAPVR) to rzadka, krytyczna wada wrodzona serca, stanowiąca 1-2% wszystkich wrodzonych wad serca u dzieci. Charakteryzuje się nieprawidłowym połączeniem wszystkich czterech żył płucnych z prawym przedsionkiem lub żyłami systemowymi, co prowadzi do mieszania krwi utlenowanej z odtlenowaną i skutkuje niedotlenieniem. Wyróżnia się cztery typy TAPVR: nadsercowy, sercowy, podsercowy i mieszany, z różnym miejscem przyłączenia żył płucnych. Obecność obstrukcji odpływu żylnego z płuc determinuje ciężkość objawów i pilność interwencji chirurgicznej. Diagnostyka opiera się głównie na echokardiografii, RTG klatki piersiowej, EKG, tomografii komputerowej z angiografią oraz cewnikowaniu serca. W okresie prenatalnym rozpoznanie jest trudne, dlatego większość przypadków diagnozuje się po urodzeniu na podstawie objawów takich jak sinica, tachypnoe, niewydolność serca i hepatomegalia.
antybiotyk, cewnikowanie serca, diuretyk, duszność, echokardiografia, ECMO, elektrokardiografia, hepatomegalia, hipoplazja lewej komory, infekcyjne zapalenie wsierdzia, krążenie pozaustrojowe, lek inotropowy, lewy przedsionek, nadciśnienie płucne, niedotlenienie organizmu, niewydolność serca, niski rzut serca, prawy przedsionek, prostaglandyna E1, przegroda międzyprzedsionkowa, przełom nadciśnienia płucnego, rtg klatki piersiowej, sinica, tachypnoe, tomografia komputerowa, typ mieszany TAPVR, typ nadsercowy TAPVR, typ podsercowy TAPVR, typ sercowy TAPVR, ubytek w przegrodzie międzyprzedsionkowej, wrodzona wada serca, zaburzenia rytmu serca, zwężenie żył płucnych - Leksykon leków
Przedawkowanie – Eferox 150 mcg
Przedawkowanie lewotyroksyny sodowej stanowi istotne zagrożenie kliniczne, manifestujące się objawami nadczynności tarczycy o różnym nasileniu, wynikającymi z nadmiernej stymulacji metabolizmu i układu współczulnego. Kluczowym markerem biochemicznym jest podwyższone stężenie trójjodotyroniny (T3), które przewyższa diagnostyczną wartość T4 i fT4. Objawy obejmują tachykardię (>100/min), zaburzenia rytmu serca, dławicę piersiową, pobudzenie psychoruchowe, dezorientację, drżenia mięśniowe, gorączkę (w tym wysoką, mogącą wskazywać na przełom tarczycowy), nadmierną potliwość, rozszerzenie źrenic, biegunki oraz objawy neuropsychiatryczne, takie jak lęk, bezsenność i napady drgawek u predysponowanych pacjentów. Objawy mogą pojawić się z opóźnieniem do 6 dni po przedawkowaniu, co wynika z konwersji lewotyroksyny do liotyroniny. Dawki do 10 mg lewotyroksyny są zwykle tolerowane bez poważnych powikłań u osób bez chorób współistniejących, jednak u pacjentów z chorobą wieńcową ryzyko ciężkich powikłań, w tym nagłej śmierci sercowej, jest znacznie podwyższone.
beta-bloker, chloropromazyna, choroba wieńcowa serca, diazepam, dławica piersiowa, dysfagia, Eferox, fT4, lek przeciwtarczycowy, lewotyroksyna sodowa, liotyronina, mydriaza, nadczynność tarczycy, nagła śmierć sercowa, napad padaczkowy, niewydolność serca, plazmafereza, pobudzenie psychoruchowe, propranolol, przełom tarczycowy, skurcze mięśniowe, stężenie T3, stężenie T4, tachykardia, tachypnoe, węgiel leczniczy, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vicebrol 5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności winpocetyny, substancji czynnej leku Vicebrol, obejmowały ocenę toksyczności ostrej, podostrej i przewlekłej na myszach, szczurach i psach. Doustna dawka LD50 u psów nie została ustalona ze względu na nietolerancję dawek powyżej 400 mg/kg m.c., objawiającą się wymiotami. W badaniach podostrych, dożylne podawanie winpocetyny w dawkach do 8 mg/kg u szczurów i do 5 mg/kg u psów przez 14-28 dni nie wywołało toksyczności, natomiast wyższe dawki indukowały objawy takie jak ślinienie, tachykardia i przyspieszony oddech. Doustne podawanie szczurzym dawkom do 25 mg/kg przez 28 dni nie powodowało objawów toksycznych. W badaniach przewlekłych, przy dawkach do 100 mg/kg doustnie przez 6 miesięcy u szczurów oraz do 45 mg/kg u psów, nie stwierdzono istotnych zmian patologicznych, choć u psów pojawiły się objawy niepożądane, takie jak obniżony apetyt i wymioty. Dożylne podawanie powyżej 5 mg/kg przez 90 dni u psów wiązało się z objawami neurologicznymi i kardiopulmonalnymi, bez potwierdzenia zmian laboratoryjnych i histologicznych.
brak łaknienia, dawka LD50, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne układowe, krwawienie łożyskowe, płodność, podanie dożylne, poronienie, ślinotok, tachykardia, tachypnoe, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, winpocetyna, wymioty, zaburzenia krążenia - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Accordeon
Podczas terapii oksykodonem w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu Accordeon, kluczowe jest przestrzeganie właściwego sposobu podawania – tabletki należy przyjmować w całości lub dzielić wyłącznie dawki 10 mg, 20 mg, 40 mg i 80 mg wzdłuż linii podziału, aby uniknąć ryzyka szybkiego uwalniania i potencjalnie śmiertelnej dawki. Lek nie jest zalecany u dzieci poniżej 12 roku życia z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z grup ryzyka, takich jak osoby w podeszłym wieku, z niewydolnością płuc, wątroby, nerek, chorobami dróg żółciowych, zapaleniem trzustki, niedociśnieniem, hipowolemią, podwyższonym ciśnieniem wewnątrzczaszkowym, a także u pacjentów stosujących inhibitory MAO. Oksykodon może powodować skurcz zwieracza Oddiego, co zwiększa ryzyko powikłań dróg żółciowych i zapalenia trzustki. Produkt nie powinien być stosowany u pacjentów z ryzykiem porażennej niedrożności jelit oraz w okresie przedoperacyjnym i w pierwszych 12-24 godzinach po zabiegach chirurgicznych, zwłaszcza w obrębie jamy brzusznej.
choroba Addisona, choroba dróg żółciowych, choroba zapalna jelit, delirium tremens, depresja oddechowa, dysfagia, hiperalgezja, hipowolemia, inhibitor MAO, kołatanie serca, majaczenie alkoholowe, mydriaza, niedociśnienie, niedoczynność tarczycy, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność płuc, obrzęk śluzowaty, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe, porażenna niedrożność jelit, przeczulica bólowa, przerost gruczołu krokowego, psychoza po zatruciu, rozszerzenie źrenic, skurcz brzucha, tachykardia, tachypnoe, tolerancja lekowa, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie trzustki, zespół odstawienia, zwieracz Oddiego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vinpoven 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa winpocetyny obejmowały ocenę toksyczności ostrej, podostrej i przewlekłej na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy). Toksyczność ostra po podaniu doustnym u psów nie pozwoliła na ustalenie LD50 z powodu wymiotów przy dawkach >400 mg/kg mc. W toksyczności podostrej szczury tolerowały dożylne dawki do 8 mg/kg mc. przez 14 dni, a psy do 5 mg/kg mc. przez 28 dni bez objawów toksycznych. Doustnie szczury tolerowały dawki do 25 mg/kg mc. przez 28 dni. W badaniach przewlekłych (do 1 roku i dłużej) nie stwierdzono patologicznych zmian klinicznych ani laboratoryjnych przy dawkach do 100 mg/kg mc. doustnie u szczurów, natomiast u psów dawki >45 mg/kg mc. doustnie wywoływały obniżone łaknienie i wymioty, a dożylne >5 mg/kg mc. przez 90 dni powodowały objawy neurologiczne i kardiodepresyjne bez zmian histopatologicznych.
drgawki, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, jadłowstręt, krwawienie łożyskowe, LD50, poronienie, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, tachykardia, tachypnoe, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność poporodowa, toksyczność przewlekła, winpocetyna, wzmożone ślinienie - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cavinton Forte 10 mg
Przedkliniczne badania toksyczności winpocetyny wykazały, że substancja jest stosunkowo dobrze tolerowana przez zwierzęta laboratoryjne, przy czym dawki maksymalne bezobjawowe różnią się w zależności od gatunku i drogi podania. Doustna dawka LD50 u psów nie została ustalona ze względu na nietolerancję dawek powyżej 400 mg/kg mc. W badaniach podostrych szczury tolerowały dożylne dawki do 8 mg/kg mc. przez 14 dni oraz doustne do 25 mg/kg mc. przez 28 dni bez objawów toksycznych. Psy wykazywały objawy toksyczności (wzmożone ślinienie, tachykardia, przyspieszony oddech) przy dożylnych dawkach powyżej 5 mg/kg mc. przez 28 dni. W badaniach przewlekłych (do 6 miesięcy) szczury przyjmowały doustnie 100 mg/kg mc. bez efektów toksycznych, natomiast psy wykazywały objawy nietolerancji (obniżone łaknienie, wymioty) przy dawkach doustnych powyżej 45 mg/kg mc. oraz objawy neurologiczne i kardiopulmonalne przy dożylnych dawkach powyżej 5 mg/kg mc. przez 90 dni, mimo braku zmian w badaniach laboratoryjnych i histologicznych. Winpocetyna nie wpływała negatywnie na płodność, jednak wykazano teratogenność u szczurów przy ekspozycji klinicznie istotnej, a u królików śmiertelność zarodkowo-płodową przy dawkach 15-krotnie wyższych (300 mg/kg/dobę). Toksyczność okołoporodowa i poporodowa nie wykazała negatywnego wpływu na potomstwo.
dawka LD50, dawka śmiertelna, drgawki, działanie mutagenne, krwawienie łożyskowe, obraz histologiczny, poronienie, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rakotwórczość, ślinotok, śmiertelność zarodkowo-płodowa, tachykardia, tachypnoe, teratogenność, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, wady rozwojowe płodu, winpocetyna, wymioty, zaburzenia łaknienia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cavinton 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa winpocetyny wykazały, że substancja charakteryzuje się wysokim marginesem bezpieczeństwa przy stosowaniu zarówno krótkoterminowym, jak i przewlekłym. W badaniach toksyczności ostrej u psów nie ustalono LD50 doustnej, gdyż dawki powyżej 400 mg/kg mc. wywoływały nietolerancję i wymioty, co wskazuje na mechanizmy obronne organizmu. Toksyczność podostra i przewlekła u szczurów i psów przy dawkach do 8 mg/kg mc. dożylnie oraz do 100 mg/kg mc. doustnie nie wykazała istotnych objawów toksycznych, choć wyższe dawki (>45 mg/kg mc. doustnie u psów i >5 mg/kg mc. dożylnie) powodowały objawy niepożądane, takie jak obniżony apetyt, wymioty, drgawki, tachykardię i tachypnoe. Badania reprodukcyjne potwierdziły brak wpływu na płodność, jednak teratogenność ujawniono u szczurów przy dawce 20 mg/kg/dobę doustnie, a u królików, bardziej zbliżonych metabolicznie do ludzi, śmiertelność zarodkowo-płodowa wystąpiła przy dawce 300 mg/kg/dobę. Działania toksyczne w okresie ciąży były nasilone przy podaniu dożylnym, co podkreśla znaczenie drogi podania w ocenie bezpieczeństwa.
dawka LD50, drgawki, krwawienie łożyskowe, mutagenność, obraz histologiczny, poronienie, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przepływ krwi, przyspieszone tętno, rakotwórczość, ślinotok, śmiertelność zarodkowo-płodowa, tachykardia, tachypnoe, teratogenność, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność poporodowa, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa, winpocetyna, zaburzenia łaknienia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lignox 50 mg/g
Produkt leczniczy Lignox w postaci żelu o stężeniu 50 mg/g, zawierający lidokainę chlorowodorek, charakteryzuje się dobrym profilem bezpieczeństwa przy prawidłowym stosowaniu. Działania niepożądane są głównie związane z przedawkowaniem, które może prowadzić do objawów ze strony układu nerwowego i krążenia, takich jak zaburzenia smaku, drętwienie języka, bóle i zawroty głowy, uczucie niepokoju oraz tachypnoe. Stężenie lidokainy w surowicy, a tym samym ryzyko toksyczności, zależy od dawki, miejsca aplikacji, lokalnego przepływu krwi, masy ciała pacjenta oraz jego stanu ogólnego. Senność o różnym nasileniu, mogąca wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów, również została odnotowana jako potencjalne działanie niepożądane.
anestetyk miejscowy, chlorowodorek lidokainy, drętwienie języka, manifestacja nadwrażliwości, nadwrażliwość na lek, ośrodkowy układ nerwowy, prawidłowe stosowanie leku, przedawkowanie, przepływ krwi, reakcja alergiczna, reakcja uczuleniowa, stężenie w surowicy krwi, surowica krwi, tachypnoe, układ immunologiczny, układ krążenia, układ nerwowy, wpływ na prowadzenie pojazdów, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie smaku, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Elvanse 70 mg
Przedawkowanie lisdeksamfetaminy dimezylanu, proleku deksamfetaminy o przedłużonym uwalnianiu, prowadzi do wieloukładowych objawów toksycznych, w tym zaburzeń neurologicznych (niepokój ruchowy, drżenie, splątanie, agresja, omamy, napady paniki, drgawki przechodzące w śpiączkę), sercowo-naczyniowych (wahania ciśnienia tętniczego, wstrząs kardiogenny) oraz metabolicznych (hipertermia, rabdomioliza z ryzykiem ostrej niewydolności nerek). Szczególnie wysokie ryzyko zgonu wiąże się z wystąpieniem drgawek i śpiączki. Objawy neurologiczne charakteryzują się początkowym pobudzeniem OUN, które z czasem przechodzi w obniżenie nastroju i znużenie. Warto podkreślić, że w zatruciu obserwuje się także umiarkowane do wysokich nasilenie objawów ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka, kurczowe bóle brzucha) oraz przyspieszenie oddechu (tachypnoe, hiperwentylacja).
deksamfetamina, drgawki, hipertermia, leczenie objawowe, lek przeczyszczający, lisdeksamfetamina dimezylan, napad paniki, niepokój ruchowy, odruchy neurologiczne, odtrutka, omamy, ostra niewydolność nerek, pobudzenie OUN, rabdomioliza, splątanie, tachypnoe, uwalnianie deksamfetaminy, węgiel aktywny, wstrząs kardiogenny, zaburzenia ciśnienia tętniczego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Eferox 200 mcg
Przedawkowanie lewotyroksyny sodowej, substancji czynnej preparatu Eferox, prowadzi do objawów nadczynności tarczycy, z dominującym wzrostem stężenia T3 jako bardziej wiarygodnym wskaźnikiem niż T4 lub fT4. Kliniczna manifestacja obejmuje objawy ze strony układu sercowo-naczyniowego (tachykardia, arytmie, dławica piersiowa), nerwowego (pobudzenie, dezorientacja, napady padaczkowe), mięśniowego (drżenia, skurcze), pokarmowego (biegunka), oddechowego (tachypnoe), termoregulacji (gorączka, nadmierna potliwość) oraz autonomicznego (mydriaza). Objawy mogą pojawić się z opóźnieniem do 6 dni z powodu wolnej konwersji T4 do aktywnego T3. Dawki nawet do 10 mg lewotyroksyny mogą być tolerowane bez poważnych powikłań, jednak u pacjentów z chorobą wieńcową ryzyko powikłań, w tym przełomu tarczycowego, jest znacznie podwyższone.
chloropromazyna, choroba wieńcowa serca, diazepam, dławica piersiowa, hipertermia, lek przeciwtarczycowy, lewotyroksyna, lewotyroksyna sodowa, liotyronina, mydriaza, nadczynność tarczycy, nagła śmierć sercowa, napad drgawkowy, napad padaczkowy, niewydolność krążenia, niewydolność wielonarządowa, plazmafereza, propranolol, przełom tarczycowy, receptory beta-adrenergiczne, T3, T4, tachykardia, tachypnoe, tyreotoksykoza, układ współczulny, węgiel leczniczy, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie oskrzelików – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zapalenie oskrzelików to wirusowa infekcja dolnych dróg oddechowych, najczęściej wywoływana przez wirus syncytialny (RSV), dotykająca głównie niemowlęta poniżej 12 miesięcy, zwłaszcza wcześniaki i dzieci z chorobami współistniejącymi. Charakterystyczne objawy to tachypnoe (>60/min w ciężkich przypadkach), świsty, retrakcje międzyżebrowe, trudności w karmieniu oraz objawy odwodnienia. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, a rutynowe badania laboratoryjne i radiologiczne nie są zalecane. Leczenie ma charakter objawowy, z naciskiem na wsparcie oddychania (tlenoterapia przy saturacji <90-92%), nawilżanie śluzówki, odsysanie wydzieliny oraz utrzymanie odpowiedniego nawodnienia (zapotrzebowanie około 150 ml/kg/dobę, w chorobie akceptowane 75-110 ml/kg/dobę). Antybiotyki i leki rozszerzające oskrzela nie są rutynowo zalecane, a stosowanie kortykosteroidów i fizjoterapii klatki piersiowej jest niewskazane.
adenowirus, bezdech, bilans płynów, dysplazja oskrzelowo-płucna, fizjoterapia klatki piersiowej, hipertoniczny roztwór soli, infekcja dolnych dróg oddechowych, ipratropium, kaniula nosowa, kortykosteroid systemowy, lek rozszerzający oskrzela, niedobór odporności, paliwizumab, paracetamol, pulsoksymetria, rhinowirus, sinica centralna, sonda nosowo-żołądkowa, tachypnoe, tlenoterapia wysokoprzepływowa, wciąganie międzyżebrzy, wheezing, wirus paragrypy, wirus syncytialny, zaburzenie nerwowo-mięśniowe, zapalenie oskrzelików, zespół Downa, zespół Reye’a - Leksykon chorób i schorzeń
Wada ebsteina – Objawy
Wada Ebsteina to rzadka wrodzona anomalia serca, charakteryzująca się przemieszczeniem zastawki trójdzielnej w prawo do koniuszka serca oraz jej dysfunkcją strukturalną. Kliniczny obraz jest zróżnicowany, od bezobjawowych postaci po ciężkie stany noworodkowe z sinicą (obecna u około 50% przypadków), niewydolnością serca i kardiomegalią. U noworodków z ciężką postacią obserwuje się tachypnoe, duszność, obrzęki i powiększenie serca, a w krytycznych przypadkach może wystąpić fetal hydrops. U dzieci i dorosłych dominują objawy takie jak zmniejszona tolerancja wysiłku, duszność wysiłkowa, kołatanie serca oraz arytmie, w tym tachyarytmie nadkomorowe (występujące u około 50% dorosłych) i zespół Wolffa-Parkinsona-White’a (14% pacjentów). Współistniejące wady, takie jak ASD, PFO czy zwężenie zastawki płucnej, nasilają objawy kliniczne.
ablacja, atrezja płucna, częstoskurcz nadkomorowy, duszność, hepatomegalia, incydent zakrzepowo-zatorowy, kardiomegalia, kołatanie serca, niedomykalność zastawki trójdzielnej, niewydolność prawokomorowa, niewydolność serca, obrzęk płodu, policytemia, przetrwały otwór owalny, saturacja tlenu, sinica, stenoza zastawki płucnej, szmer sercowy, tachyarytmia nadkomorowa, tachypnoe, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wada Ebsteina, wodobrzusze, zastawka płucna, zastawka trójdzielna, zatorowość paradoksalna, zespół WPW - Leksykon substancji czynnych
Sodu octan – Działania niepożądane
Octan sodu, stosowany głównie w płynoterapii dożylnej jako składnik roztworów wieloelektrolitowych i buforujących, może indukować liczne działania niepożądane, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej. Jego metabolizm zwiększa zużycie tlenu i może zaburzać równowagę kwasowo-zasadową, co jest istotne u pacjentów z niedotlenieniem. Najczęstsze powikłania to hiperkaliemia i hiponatremia, zwłaszcza przy szybkim podaniu lub niewydolności nerek, z ryzykiem encefalopatii hiponatremicznej. Dodatkowo obserwuje się zaburzenia elektrolitowe, takie jak hiperwolemia i hipermagnezemia, oraz reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaktyczne o różnym nasileniu (np. sinica, SaO₂ ≤ 92%, niedociśnienie < 90 mmHg). Występują także objawy ze strony układu oddechowego (tachypnoe, bronchospazm), wątroby (hiperamonemia, cholestaza, wzrost enzymów wątrobowych: AspAT, AlAT, fosfataza alkaliczna, GGTP) oraz nerek (azotemia, uszkodzenie nerek).
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, azotemia, bronchospazm, cholestaza, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, czynnik krzepnięcia, duszność, dyspnea, encefalopatia hiponatremiczna, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza, hemodylucja, hemoliza, hiperamonemia, hiperkaliemia, hipermagnezemia, hipertensja, hiperwolemia, hiponatremia, hipotensja, kamica pęcherzyka żółciowego, małopłytkowość, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, octan sodu, płynoterapia dożylna, pokrzywka, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, retikulocytoza, roztwór wieloelektrolitowy, skurcz oskrzeli, stłuszczenie wątroby, tachykardia, tachypnoe, trombocytopenia, uogólniony rumień, wynaczynienie, zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej, zakrzepica żył, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie żył, zwłóknienie wątroby, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nivalin 2,5 mg/ml
Bromowodorek galantaminy, zawarty w preparacie Nivalin (roztwór do wstrzykiwań 2,5 mg/ml oraz 5 mg/ml), wykazuje działania niepożądane głównie o charakterze cholinergicznym i nikotynowym. W układzie sercowo-naczyniowym obserwuje się bradykardię, blok przedsionkowo-komorowy, stenokardię, kołatanie serca oraz zmiany ciśnienia tętniczego (hipotensja i nadciśnienie). W zakresie ośrodkowego układu nerwowego mogą wystąpić zawroty głowy, bóle głowy i bezsenność. Działania cholinergiczne dotyczą także narządu wzroku (mioza, nadmierne łzawienie) oraz układu oddechowego (tachypnoe, skurcz oskrzeli, nadmierne wydzielanie śluzu), co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami płuc. Najczęstsze objawy ze strony przewodu pokarmowego to nudności, wymioty, biegunka, ślinotok, nasilona perystaltyka i bóle brzucha, które mogą prowadzić do zaburzeń elektrolitowych i odwodnienia, zwłaszcza u osób starszych.
anafilaksja, astma, bezsenność, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, brak łaknienia, działanie parasympatykomimetyczne, galantamina, hipotensja, kołatanie serca, łzawienie, mioza, nadciśnienie, nadmierna potliwość, nieżyt nosa, nudności, odwodnienie, pokrzywka, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja nadwrażliwości, skurcz mięśni, skurcz oskrzeli, ślinotok, stenokardia, świąd, tachypnoe, utrata masy ciała, utrata świadomości, wymioty, wysypka skórna, wzmożona perystaltyka, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia kardiologiczne, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba wysokościowa – Diagnostyka i diagnoza
Choroba wysokościowa (Altitude sickness) to zespół objawów wynikających z hipoksji spowodowanej przebywaniem na wysokościach powyżej 2500 m n.p.m. Diagnostyka opiera się głównie na wywiadzie i badaniu klinicznym, gdyż brak jest specyficznych testów laboratoryjnych. Ostra choroba wysokościowa (AMS) rozpoznawana jest na podstawie bólu głowy oraz co najmniej jednego z objawów: nudności, wymiotów, zmęczenia, zawrotów głowy, zaburzeń snu lub utraty apetytu, pojawiających się zwykle w ciągu 6-12 godzin od ekspozycji. Skala Lake Louise (LLSS) służy do oceny nasilenia objawów, gdzie wynik ≥3 punktów (w tym minimum 1 punkt za ból głowy) potwierdza AMS, a ≥6 punktów wskazuje na ciężką postać. Kluczowe jest szybkie rozpoznanie i różnicowanie ciężkich powikłań, takich jak wysokościowy obrzęk mózgu (HACE) i płuc (HAPE), które stanowią zagrożenie życia i wymagają natychmiastowego zstępowania.
ataksja, choroba wysokościowa, duszność, halucynacje, hipoksja, hiponatremia, kaszel, krwiak podtwardówkowy, krwotok podpajęczynówkowy, migrena, niewydolność serca, nudności i wymioty, obrzęk mózgu, odwodnienie, ostra choroba wysokościowa, pulsoksymetria, rezonans magnetyczny, rtg klatki piersiowej, saturacja tlenu, sinica, skurcz oskrzeli, tachykardia, tachypnoe, tomografia komputerowa, trzeszczenia w płucach, udar mózgu, USG płuc, wysokościowy obrzęk mózgu, wysokościowy obrzęk płuc, zaburzenia koordynacji, zaburzenia snu, zaburzenia świadomości, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc, zatorowość płucna, zatrucie tlenkiem węgla, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie koszmarów sennych – Objawy
Zaburzenie koszmarów sennych charakteryzuje się powtarzającymi się, intensywnymi koszmarami występującymi głównie w fazie REM snu, które powodują istotny dystres oraz upośledzenie funkcjonowania psychospołecznego. Kryteria diagnostyczne według DSM-5-TR obejmują m.in. częste, rozbudowane koszmary dotyczące zagrożeń dla przetrwania lub integralności fizycznej, wyraźne zapamiętywanie treści snów oraz szybkie orientowanie się po przebudzeniu. Częstość występowania zaburzenia wynosi około 4% w populacji dorosłych, z wyższą częstością u kobiet w wieku 20-39 lat. Koszmary te wywołują silne reakcje emocjonalne (strach, lęk, gniew) oraz objawy fizjologiczne (pocenie się, tachykardia, tachypnoe). Zaburzenie może mieć przebieg ostry (<1 miesiąc), podostry (1-6 miesięcy) lub przewlekły (≥6 miesięcy) i jest często współwystępujące z PTSD, depresją oraz innymi zaburzeniami psychicznymi, co wpływa na jego nasilenie i przebieg.
architektura snu, badanie polisomnograficzne, bezsenność, depresja, deprywacja snu, drażliwość, dystres emocjonalny, dziennik snu, faza REM snu, fobia, fragmentacja snu, lęk antycypacyjny, lęk nocny, lęk separacyjny, myśl samobójcza, nadmierna senność dzienna, negatywny afekt, paraliż senny, parasomnia, polisomnografia, próba samobójcza, rytm snu i czuwania, schizofrenia, tachykardia, tachypnoe, zaburzenie adaptacyjne, zaburzenie dysocjacyjne, zaburzenie koszmarów sennych, zaburzenie lękowe, zaburzenie nastroju, zaburzenie osobowości, zaburzenie osobowości z pogranicza, zaburzenie poznawcze, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie snu, zaburzenie stresu pourazowego - Leksykon chorób i schorzeń
Pniowiec tętniczy – Objawy
Pniowiec tętniczy (truncus arteriosus) to rzadka wrodzona wada serca charakteryzująca się obecnością pojedynczego pnia tętniczego zamiast oddzielnej aorty i tętnicy płucnej. Objawy kliniczne pojawiają się zwykle w pierwszych dniach życia i obejmują sinicę, tachypnoe, duszność, letarg, trudności w karmieniu, spowolniony przyrost masy ciała, tachykardię, słabe tętno oraz hepatomegalię. Sinica wynika z mieszania się krwi utlenowanej z nieutlenowaną, co prowadzi do niedotlenienia tkanek. W pierwszych tygodniach życia rozwija się zastoinowa niewydolność serca, manifestująca się szybkim, płytkim oddechem, świstami, wzmożonym wysiłkiem oddechowym oraz objawami niewydolności krążenia. Radiologicznie obserwuje się kardiomegalię i nadmierne przekrwienie płuc. Bez leczenia chirurgicznego większość niemowląt umiera w pierwszym roku życia, a nieleczony pniowiec tętniczy prowadzi do poważnych powikłań, takich jak nadciśnienie płucne, kardiomegalia i niewydolność serca.
arytmia, cewnikowanie serca, duszność, hepatomegalia, kardiolog, kardiomegalia, kołatanie serca, nadciśnienie płucne, niedomykalność zastawki, niewydolność serca, pniowiec tętniczy, przepływ krwi do płuc, regurgitacja, rtg klatki piersiowej, sinica, świsty oddechowe, tachykardia, tachypnoe, tętnica płucna, truncus arteriosus, wciąganie międzyżebrowe, wrodzona wada serca, zastoinowa niewydolność serca, zespół Eisenmengera, zmniejszona wydolność wysiłkowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Metcrean 1000 mg
Przedawkowanie metforminy chlorowodorku, nawet w dawkach sięgających 85 g, nie wywołuje typowych objawów hipoglikemii, jednak stanowi poważne zagrożenie ze względu na ryzyko rozwoju kwasicy mleczanowej. Kwasica mleczanowa jest głównym powikłaniem przedawkowania, charakteryzującym się podwyższonym stężeniem mleczanów we krwi oraz zaburzeniami równowagi kwasowo-zasadowej, co manifestuje się objawami takimi jak nudności, wymioty, bóle brzucha, zaburzenia świadomości, hiperwentylacja oraz zaburzenia hemodynamiczne. Wystąpienie tego stanu wymaga natychmiastowej hospitalizacji i wdrożenia odpowiedniego leczenia, gdyż stanowi bezpośrednie zagrożenie życia pacjenta.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vinpoven Forte 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa winpocetyny, substancji czynnej Vinpoven Forte, obejmowały ocenę toksyczności ostrej, podostrej i przewlekłej na myszach, szczurach i psach. W toksyczności ostrej nie ustalono LD50 u psów przy podaniu doustnym, gdyż dawki >400 mg/kg mc. wywoływały nietolerancję objawiającą się wymiotami. W toksyczności podostrej dożylne podawanie winpocetyny w dawkach do 8 mg/kg mc. u szczurów i do 5 mg/kg mc. u psów przez 14-28 dni nie wykazało objawów toksycznych. Wyższe dawki dożylne (>5 mg/kg mc.) u psów indukowały objawy autonomiczne (ślinienie, tachykardia, tachypnoe). Doustne podawanie do 25 mg/kg mc. przez 28 dni u szczurów było dobrze tolerowane. W badaniach przewlekłych (do 6 miesięcy) nie stwierdzono układowych działań toksycznych przy dawce doustnej 100 mg/kg mc. u szczurów, natomiast u psów dawki doustne >45 mg/kg mc. powodowały obniżenie łaknienia i wymioty, a dożylne >5 mg/kg mc. przez 90 dni wywoływały objawy neurologiczne i kardiopulmonalne, które były odwracalne i nie towarzyszyły zmianom laboratoryjnym ani histopatologicznym.
anoreksja, drgawki, działanie embriotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, krwawienie łożyskowe, LD50, poronienie, potencjał rakotwórczy, tachykardia, tachypnoe, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, winpocetyna, wzmożone ślinienie - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół wstrząsu toksycznego – Objawy
Zespół wstrząsu toksycznego (ZWT) to ostra, potencjalnie śmiertelna choroba wywołana toksynami bakterii Staphylococcus aureus lub Streptococcus pyogenes, charakteryzująca się gwałtowną reakcją immunologiczną i wielonarządową dysfunkcją. Początkowe objawy obejmują nagłą gorączkę powyżej 38,9°C, bóle mięśniowe, ból głowy, nudności, wymioty, biegunkę oraz ból gardła, rozwijające się w ciągu 12-48 godzin od zakażenia. W przebiegu choroby pojawia się charakterystyczna wysypka przypominająca oparzenie słoneczne, hipotensja prowadząca do wstrząsu, tachykardia, tachypnoe oraz objawy neurologiczne takie jak dezorientacja i splątanie. Dysfunkcja narządowa obejmuje niewydolność nerek, wątroby, układu oddechowego (w tym ARDS), zaburzenia krzepnięcia i zaburzenia świadomości. Różnice kliniczne między zakażeniami gronkowcowym a paciorkowcowym dotyczą m.in. częstszego występowania wymiotów, biegunki i złuszczania skóry w ZWT gronkowcowym oraz silnego bólu tkanek miękkich, ARDS i martwiczego zapalenia powięzi w ZWT paciorkowcowym.
ARDS, ból mięśniowy, clostridium sordellii, DIC, gorączka, gorączka reumatyczna, gronkowcowy zespół wstrząsu toksycznego, gronkowiec złocisty, hipotensja, kłębuszkowe zapalenie nerek, martwica tkanek, martwicze zapalenie powięzi, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, niewydolność wielonarządowa, nudności, paciorkowcowy zespół wstrząsu toksycznego, paciorkowiec ropotwórczy, tachykardia, tachypnoe, wysypka skórna, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia świadomości, zakażenie poporodowe, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół wstrząsu toksycznego, złuszczanie naskórka, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Eferox 137 mcg
Przedawkowanie lewotyroksyny sodowej (Eferox) manifestuje się objawami klinicznymi typowymi dla nadczynności tarczycy, z dominującą rolą podwyższonego stężenia T3 jako bardziej wiarygodnego markera niż T4 lub fT4. Objawy obejmują pobudzenie, dezorientację, tachykardię, ból w klatce piersiowej, przyspieszone oddychanie, skurcze mięśni, drżenia, bezsenność, gorączkę oraz zaburzenia psychiczne, takie jak lęk i nerwowość. Dawki do 10 mg lewotyroksyny są zazwyczaj tolerowane bez poważnych powikłań, jednak dawki przekraczające tę wartość, zwłaszcza u pacjentów z chorobą wieńcową, zwiększają ryzyko ciężkich powikłań, w tym przełomu tarczycowego, napadów drgawek, niewydolności serca i nagłej śmierci sercowej. Objawy mogą pojawić się z opóźnieniem do 6 dni, co wynika z konwersji T4 do aktywnego T3.
chloropromazyna, choroba wieńcowa, diazepam, dławica piersiowa, fT4, lek przeciwtarczycowy, lewotyroksyna, lewotyroksyna sodowa, liotyronina, nadczynność tarczycy, nagła śmierć sercowa, napad padaczkowy, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, plazmafereza, propranolol, przełom tarczycowy, receptory beta-adrenergiczne, T3, T4, tachykardia, tachypnoe, układ sercowo-naczyniowy, układ współczulny, węgiel leczniczy, zaburzenia rytmu serca - Leksykon chorób i schorzeń
Niskie ciśnienie krwi (hipotonia) – Objawy
Hipotonia definiowana jest jako ciśnienie tętnicze poniżej 90/60 mmHg, jednak istotność kliniczna pojawia się dopiero przy obecności objawów takich jak zawroty głowy, omdlenia, niewyraźne widzenie, kołatanie serca czy zimna, lepka skóra. Szczególną formą jest hipotonia ortostatyczna, charakteryzująca się spadkiem ciśnienia skurczowego o ≥20 mmHg lub rozkurczowego o ≥10 mmHg w ciągu 3 minut od pionizacji, co zwiększa ryzyko upadków, zwłaszcza u osób starszych. Hipotonia poposiłkowa wymaga modyfikacji diety, w tym ograniczenia węglowodanów i spożywania mniejszych, częstszych posiłków. Nagłe spadki ciśnienia mogą być spowodowane m.in. krwotokiem, sepsą, odwodnieniem czy reakcją anafilaktyczną i mogą prowadzić do wstrząsu – stanu zagrażającego życiu, wymagającego natychmiastowej interwencji medycznej.
anafilaksja, arytmia, choroba Parkinsona, choroby endokrynologiczne, choroby sercowo-naczyniowe, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, ciśnienie tętnicze, cukrzyca, dławica piersiowa, hipotonia, hipotonia ortostatyczna, hipotonia poposiłkowa, incydent naczyniowo-mózgowy, kołatanie serca, letarg, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie jelit, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, omdlenie, ostra niewydolność nerek, perfuzja narządowa, sepsa, syncope, tachypnoe, udar mózgu, wstrząs hipotoniczny, zaburzenia widzenia, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Punkamlar 1,5 mg
Przedawkowanie produktu leczniczego PUNKAMLAR, zawierającego 1,5 mg cytyzynikliny w tabletce, manifestuje się objawami typowymi dla zatrucia nikotyną, obejmującymi zaburzenia ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty), sercowo-naczyniowego (tachykardia, wahania ciśnienia tętniczego), oddechowego (duszność, tachypnoe) oraz ośrodkowego układu nerwowego (drgawki kloniczne). Objawy te mogą prowadzić do stanu zagrożenia życia, dlatego wymagana jest szybka interwencja medyczna. W przypadku przedawkowania obserwuje się również złe samopoczucie ogólne oraz zaburzenia widzenia, co wskazuje na konieczność kompleksowej oceny stanu pacjenta i monitorowania funkcji życiowych, w tym EKG, ciśnienia tętniczego oraz parametrów oddechowych.
cytyzyniklina, dekontaminacja przewodu pokarmowego, diureza, drgawki kloniczne, duszność, EKG, lek moczopędny, lek przeciwpadaczkowy, niewydolność oddechowa, nudności, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, stan padaczkowy, tachykardia, tachypnoe, układ sercowo-naczyniowy, wahania ciśnienia tętniczego, wymioty, zaburzenia oddychania, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia układu pokarmowego, zaburzenia widzenia, zatrucie nikotyną - Leksykon chorób i schorzeń
Wyczerpanie cieplne – Objawy
Wyczerpanie cieplne to stan wynikający z przegrzania organizmu i niezdolności do efektywnego chłodzenia, charakteryzujący się temperaturą ciała w zakresie 38,3-40°C (101-104°F). Objawy obejmują chłodną, wilgotną skórę, obfite pocenie, skurcze mięśni, przyspieszony puls, niskie ciśnienie ortostatyczne oraz przyspieszone, płytkie oddychanie. Dodatkowo mogą wystąpić objawy neurologiczne, takie jak zawroty głowy, omdlenia, ból głowy, drażliwość i łagodne splątanie, bez ciężkich zaburzeń świadomości typowych dla udaru cieplnego. Wyczerpanie cieplne często towarzyszą objawy ze strony układu pokarmowego, w tym nudności, wymioty, utrata apetytu oraz ciemniejszy i rzadszy mocz. U dzieci objawy mogą być bardziej subtelne, z dominującą drażliwością, sennością i bladością skóry. Stan ten rozwija się w wyniku nadmiernej utraty wody i elektrolitów, zwłaszcza sodu, w wyniku intensywnego pocenia się podczas ekspozycji na wysoką temperaturę i wilgotność, a także przy braku odpowiedniej aklimatyzacji i nawodnienia.
anoreksja, arytmia, ból głowy, choroba przewlekła, dezorientacja, drgawki, dyzartria, hiperhidroza, hipertermia, hipotensja, majaczenie, nadmierne pocenie, niewydolność narządowa, nudności, oliguria, omdlenie, ostre uszkodzenie nerek, rabdomioliza, skurcz mięśniowy, splątanie, tachykardia, tachypnoe, udar cieplny, utrata przytomności, wyczerpanie cieplne, wymioty, zawał serca, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vincetan Forte 10 mg
Przedkliniczne badania toksyczności winpocetyny, substancji czynnej leku Vincetan Forte, wykazały relatywnie niską toksyczność systemową przy podaniu doustnym, tolerowanym do 25 mg/kg masy ciała u szczurów przez 28 dni oraz do 100 mg/kg przez 6 miesięcy bez istotnych zmian klinicznych. Toksyczność ostra i podostra ujawniała się głównie przy wyższych dawkach, zwłaszcza dożylnych, gdzie u psów dawki powyżej 5 mg/kg masy ciała indukowały objawy takie jak wzmożone ślinienie, tachykardia i przyspieszony oddech. Długoterminowe podawanie nie powodowało trwałych uszkodzeń narządów, co potwierdzono brakiem zmian histopatologicznych i laboratoryjnych. Wyniki wskazują na zależność toksyczności od drogi podania oraz gatunku zwierzęcia, z wyraźniejszymi efektami toksycznymi przy dożylnym podaniu u psów.
anoreksja, dawka LD50, drgawki, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie toksyczne układowe, krwawienie łożyskowe, obraz histologiczny, parametry laboratoryjne, poronienie, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny i rakotwórczy, potencjał rakotwórczy, profil toksykologiczny, przepływ krwi łożyskowy, ślinotok, śmiertelność zarodkowo-płodowa, tachykardia, tachypnoe, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność systemowa, Vincetan Forte, wady rozwojowe, winpocetyna, wpływ na płodność - Leksykon chorób i schorzeń
Lęki nocne (parasomnia) – Objawy
Lęki nocne (parasomnia) to epizody nagłego wybudzenia ze snu non-REM, występujące zwykle w ciągu pierwszych 2-3 godzin po zaśnięciu, charakteryzujące się intensywnym strachem, krzykiem, autonomicznymi objawami (przyspieszone tętno i oddech, potliwość, rozszerzone źrenice) oraz gwałtownymi ruchami ciała. Epizody trwają zazwyczaj od 1 do 10 minut, rzadko do 30-45 minut, a pacjent, zwłaszcza dziecko, nie pamięta ich następnego ranka. Lęki nocne są najczęstsze u dzieci w wieku 3-8 lat (1-6,5% populacji dziecięcej, do 40% w wieku 2,5-6 lat), a u dorosłych występują rzadziej (około 2,2%), często współistniejąc z zaburzeniami psychicznymi. Etiologia obejmuje czynniki genetyczne, zaburzenia przejścia między fazami snu oraz wyzwalacze takie jak niedobór snu, stres, choroby, leki czy inne zaburzenia snu (np. obturacyjny bezdech senny, zespół niespokojnych nóg). Diagnostyka różnicowa powinna wykluczyć napady padaczkowe nocne i inne parasomnie, a w razie potrzeby zastosować polisomnografię.
astma nocna, czynnik genetyczny, depresja, faza snu, fragmentacja snu, hiperhidroza, koszmar senny, lunatykowanie, mydriaza, objawy autonomiczne, obturacyjny bezdech senny, padaczka nocna, parasomnia, polisomnografia, sen głęboki, sen non-REM, sen REM, tachykardia, tachypnoe, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie lękowe, zaburzenie oddychania podczas snu, zaburzenie osobowości, zaburzenie snu, zespół niespokojnych nóg, zespół stresu pourazowego, źrenica