Przedawkowanie
Eferox 137 mcg

Przedawkowanie leku Eferox

Przedawkowanie lewotyroksyny sodowej zawartej w preparacie Eferox może prowadzić do szeregu niebezpiecznych objawów klinicznych przypominających nadczynność tarczycy. Zjawisko to może być wynikiem zarówno niezrównoważonego leczenia, jak i celowego przedawkowania leku. Warto podkreślić, że bardziej wiarygodnym wskaźnikiem laboratoryjnym przedawkowania jest zwiększone stężenie T3 niż podwyższony poziom T4 lub fT4 w surowicy krwi.¹

Objawy kliniczne przedawkowania

Manifestacja kliniczna przedawkowania lewotyroksyny może obejmować szerokie spektrum objawów wynikających z nadmiernej stymulacji metabolizmu. U pacjentów można zaobserwować zarówno objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, jak i układu sercowo-naczyniowego, pokarmowego oraz neuroendokrynnego. Wśród najczęściej występujących symptomów wymienia się: pobudzenie, dezorientację, drażliwość oraz gorączkę. Pacjenci mogą zgłaszać również ból w klatce piersiowej o charakterze dławicy piersiowej, bardzo szybkie lub nieregularne bicie serca oraz przyspieszone oddychanie.²

Dodatkowo mogą wystąpić: skurcze mięśni, ból głowy, niepokój, nadpobudliwość, nagłe zaczerwienienie skóry, wzmożona potliwość, rozszerzenie źrenic, biegunka, drżenie, bezsenność, bardzo wysoka gorączka, chwiejność emocjonalna, zmęczenie oraz stany lękowe i nerwowość. U pacjentów predysponowanych odnotowano pojedyncze przypadki napadów padaczkowych po przekroczeniu indywidualnego progu tolerancji na lek.³

Tolerowane dawki i powikłania

W udokumentowanych przypadkach zatrucia lewotyroksyną, w tym próbach samobójczych, zaobserwowano, że dawki do 10 mg były tolerowane przez pacjentów bez poważniejszych powikłań. Ciężkie komplikacje zagrażające podstawowym czynnościom życiowym (oddychaniu i krążeniu) są stosunkowo rzadkie, jednak ryzyko ich wystąpienia znacząco wzrasta u osób z współistniejącą chorobą wieńcową serca.⁴

Po ciężkim lub przewlekłym zatruciu lewotyroksyną opisywano sporadyczne przypadki przełomu tarczycowego, który może prowadzić do napadów drgawek, zaburzeń rytmu serca, niewydolności serca i śpiączki. W literaturze medycznej odnotowano również pojedyncze przypadki nagłej śmierci sercowej u pacjentów, którzy przez wiele lat nadużywali lewotyroksynę.⁵

Należy zaznaczyć, że kliniczne objawy nadczynności tarczycy wywołanej przedawkowaniem lewotyroksyny mogą pojawić się z opóźnieniem, nawet do 6 dni po przyjęciu leku. Jest to związane z procesem stopniowej konwersji lewotyroksyny (T4) do aktywnej metabolicznie liotyroniny (T3).⁶

Postępowanie w przypadku przedawkowania

Leczenie przedawkowania lewotyroksyny ma przede wszystkim charakter objawowy i podtrzymujący. Głównym celem terapeutycznym jest przywrócenie prawidłowej czynności tarczycy zarówno w aspekcie klinicznym, jak i biochemicznym. Osiąga się to poprzez tymczasowe pomijanie lub redukcję dawek lewotyroksyny, a także stosowanie innych środków farmakologicznych dostosowanych do stanu klinicznego pacjenta.⁷

W przypadku ostrego przedawkowania można ograniczyć dalsze wchłanianie leku z przewodu pokarmowego przez podanie węgla leczniczego. Przy wystąpieniu nasilonych objawów beta-sympatykomimetycznych, takich jak tachykardia, niepokój, pobudzenie czy ruchy mimowolne, zaleca się zastosowanie leków blokujących receptory beta-adrenergiczne (np. propranolol), diazepam i/lub chloropromazynę. Należy podkreślić, że leki przeciwtarczycowe nie są wskazane w tej sytuacji klinicznej, ponieważ czynność tarczycy jest już w pełni zahamowana.⁸

W przypadkach ekstremalnie dużych dawek lewotyroksyny, zwłaszcza w próbach samobójczych, pomocna może okazać się plazmafereza. Ze względu na możliwość opóźnionego pojawienia się objawów przedawkowania, pacjenci wymagają dłuższego okresu obserwacji klinicznej, nawet do 6 dni.⁹

Tabela objawów przedawkowania