pseudoaglutynacja
Pseudoaglutynacja jest zjawiskiem laboratoryjnym, które może być mylnie interpretowane jako prawdziwa aglutynacja w badaniach serologicznych. W przeciwieństwie do prawdziwej aglutynacji, która jest wynikiem reakcji antygen-przeciwciało, pseudoaglutynacja powstaje na skutek niespecyficznych czynników fizycznych lub chemicznych.
Najczęstsze przyczyny pseudoaglutynacji to zmiany pH, wysoka lepkość osocza, obecność białek ostrej fazy, zimnych aglutynin, rouleaux (rulonizacja erytrocytów) czy też obecność niektórych leków. Zjawisko to może prowadzić do błędnych wyników w diagnostyce grup krwi, testach zgodności krzyżowej czy badaniach immunohematologicznych.
W praktyce klinicznej rozpoznanie pseudoaglutynacji wymaga dodatkowych testów weryfikacyjnych, takich jak płukanie erytrocytów, rozcieńczanie próbki czy zastosowanie odczynników redukujących. Prawidłowa identyfikacja pseudoaglutynacji ma kluczowe znaczenie dla uniknięcia błędów diagnostycznych i terapeutycznych, szczególnie w transfuzjologii.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Glucosum 5% et Natrium chloratum 0,9% 1:1 Fresenius
Glucosum 5% et Natrium chloratum 0,9% 1:1 Fresenius to roztwór infuzyjny o osmolarności 293 mOsmol/l i pH 3,5–6,5, zawierający 25 g glukozy (27,5 g glukozy jednowodnej) oraz 4,5 g chlorku sodu na 1000 ml, co odpowiada stężeniu jonów Na+ i Cl- na poziomie 76,9 mmol/l. Produkt wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, ciężką niewydolnością nerek, obrzękami z retencją sodu, cukrzycą oraz u osób leczonych kortykosteroidami lub kortykotropiną. Infuzja może prowadzić do przeciążenia płynami, hiponatremii, hipokaliemii oraz zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej, dlatego konieczne jest monitorowanie bilansu płynów, stężenia elektrolitów (Na+, K+, Cl-) oraz parametrów gazometrycznych. Ze względu na zawartość glukozy, nie należy podawać roztworu jednocześnie z krwią przez ten sam zestaw infuzyjny z powodu ryzyka pseudoaglutynacji erytrocytów i powikłań zakrzepowo-zatorowych.
agonista wazopresyny, bilans płynów, ciężka niewydolność nerek, cukrzyca, elektrolity we krwi, encefalopatia hiponatremiczna, gospodarka wodno-elektrolitowa, hipokaliemia, hiponatremia hipoosmotyczna, kortykosteroidy, krwawienie wewnątrzczaszkowe, obrzęk mózgu, obrzęk płuc, ośrodkowy układ nerwowy, ostra encefalopatia hiponatremiczna, ostra hiponatremia, powikłania zakrzepowo-zatorowe, przeciążenie płynami, pseudoaglutynacja, retencja sodu, równowaga kwasowo-zasadowa, stłuczenie mózgu, wazopresyna, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – SmofKabiven extra Nitrogen
SmofKabiven extra Nitrogen, ze względu na swój złożony skład, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami gospodarki tłuszczowej, niewydolnością nerek, cukrzycą, zapaleniem trzustki, nieprawidłową czynnością wątroby, niedoczynnością tarczycy, posocznicą, kwasicą mleczanową, stanem niedotlenienia komórkowego oraz zwiększoną osmolarnością surowicy. Kluczowe jest regularne monitorowanie stężenia triglicerydów w surowicy, które nie powinno przekraczać 4 mmol/l podczas infuzji, aby uniknąć zespołu przedawkowania tłuszczu. Infuzję należy prowadzić ciągłym, kontrolowanym tempem, najlepiej przy użyciu pompy objętościowej, z zachowaniem zasad aseptyki, zwłaszcza przy podawaniu do żyły centralnej. Preparat zawiera olej sojowy, olej rybi oraz fosfolipidy z jaja kurzego, co niesie ryzyko reakcji alergicznych, w tym krzyżowych z alergenami soi i orzeszków ziemnych, a w przypadku objawów anafilaksji infuzję należy natychmiast przerwać.
bilirubina, cukrzyca, dehydrogenaza mleczanowa, elektrolity, glukoza w surowicy, hemoglobina, hiperfosfatemia, hiperkaliemia, krzepnięcie krwi, kwasica mleczanowa, nasycenie tlenem, niedoczynność tarczycy, nieprawidłowa czynność wątroby, niewydolność nerek, obrzęk płuc, osmolarność surowicy, pierwiastki śladowe, posocznica, próby wątrobowe, pseudoaglutynacja, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór aminokwasów, triglicerydy w surowicy, zakażenie, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność krążenia, zespół ponownego odżywienia, zespół przedawkowania tłuszczu, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Olej rybi – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Preparaty zawierające olej rybi stosowane w żywieniu pozajelitowym, takie jak SmofKabiven czy Finomel, mogą wywoływać reakcje alergiczne, zwłaszcza u pacjentów z alergią na białka rybie, owoce morza, soję lub orzeszki ziemne. Infuzję należy natychmiast przerwać w przypadku objawów anafilaksji (gorączka, dreszcze, wysypka, duszność). Monitorowanie stężenia triglicerydów w surowicy jest kluczowe dla bezpieczeństwa terapii i nie powinno przekraczać 4 mmol/l (SmofKabiven) lub 4,6 mmol/l (Finomel). Zgłaszano zespół przeciążenia tłuszczami, objawiający się m.in. gorączką, niedokrwistością, leukopenią, trombocytopenią, zaburzeniami krzepliwości, hiperlipidemią, hepatomegalią i objawami neurologicznymi, który jest odwracalny po zaprzestaniu infuzji. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niewydolnością nerek, cukrzycą, zapaleniem trzustki, zaburzeniami czynności wątroby, niedoczynnością tarczycy oraz posocznicą.
alergen sojowy, cholestaza, enzymy wątrobowe, fosfolipid jajeczny, hepatomegalia, hiperfosfatemia, hiperkaliemia, hiperlipidemia, hipermagnezemia, kwasica mleczanowa, leukopenia, morfologia krwi, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność płuc, niewydolność serca, obrzęk płuc, osmolarność surowicy, ośrodkowy układ nerwowy, posocznica, pseudoaglutynacja, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, równowaga kwasowo-zasadowa, stłuszczenie wątroby, triglicerydy w surowicy, trombocytopenia, zaburzenie krzepliwości krwi, zapalenie trzustki, zator naczyń płucnych, zespół ogólnoustrojowej reakcji zapalnej, zespół ponownego odżywienia, zespół przeciążenia tłuszczami, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Finomel Peri –
Produkt leczniczy Finomel Peri, zawierający aminokwasy, elektrolity, glukozę oraz emulsję tłuszczową z olejem sojowym, nie był przedmiotem dedykowanych badań interakcji, jednak ze względu na jego skład i zastosowanie kliniczne wymaga zachowania szczególnej ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami. Bezwzględnie przeciwwskazane jest podawanie ceftriaksonu przez tę samą linię infuzyjną z Finomel Peri z powodu ryzyka wytrącania się nierozpuszczalnych osadów soli wapniowej, co może prowadzić do zatorowości płucnej i niewydolności narządów. Ponadto, nie należy podawać Finomel Peri jednocześnie z krwią przez ten sam zestaw infuzyjny z uwagi na ryzyko pseudoaglutynacji i powstawania skrzepów. Olej sojowy zawiera witaminę K1, która teoretycznie może osłabiać działanie pochodnych kumaryny, jednak jej stężenie jest niskie, dlatego zaleca się jedynie monitorowanie parametrów krzepnięcia u pacjentów na antykoagulantach. Tłuszcze z emulsji mogą zaburzać wyniki badań laboratoryjnych (bilirubina, LDH, nasycenie tlenem, hemoglobina), dlatego próbki krwi powinny być pobierane po 5-6 godzinach od zakończenia infuzji.
antykoagulant, bilirubina, ceftriakson, dehydrogenaza mleczanowa, emulsja tłuszczowa, gospodarka węglowodanowa, hemoglobina, hiperglikemia, lek hiperglikemizujący, lek nefrotoksyczny, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwzakrzepowy, nasycenie tlenem, niewydolność narządowa, pochodne kumaryny, preparaty krwiopochodne, pseudoaglutynacja, układ krzepnięcia, witamina K1, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zaburzenie funkcji wątroby, zatorowość płucna, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – SmofKabiven
SmofKabiven jest złożonym preparatem do żywienia pozajelitowego, którego stosowanie wymaga ścisłego monitorowania parametrów klinicznych i laboratoryjnych, ze szczególnym uwzględnieniem stężenia triglicerydów w surowicy, które nie powinno przekraczać 4 mmol/l podczas infuzji. Produkt należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu tłuszczów, takimi jak niewydolność nerek, cukrzyca, zapalenie trzustki, nieprawidłowa czynność wątroby, niedoczynność tarczycy oraz posocznica. Konieczne jest także monitorowanie glikemii, elektrolitów (Na+, K+, Cl-, Ca2+, Mg2+, PO4³⁻), prób wątrobowych (ALT, AST, ALP, GGTP, bilirubina), równowagi kwasowo-zasadowej (pH 7,35-7,45), morfologii krwi i parametrów krzepnięcia, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu. Infuzję należy prowadzić ciągle i kontrolować za pomocą pompy objętościowej, a przed jej rozpoczęciem wyrównać zaburzenia elektrolitowe i bilans płynów.
bilirubina, cewnik naczyniowy, dehydrogenaza mleczanowa, emulsja tłuszczowa, fosfolipidy jaja kurzego, hemoglobina, hiperfosfatemia, hiperglikemia, hiperkaliemia, hiperosmolarność surowicy, infuzja dożylna, krzepnięcie krwi, kwasica mleczanowa, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk płuc, olej rybny, olej sojowy, osmolarność surowicy, pompa objętościowa, posocznica, postępowanie aseptyczne, próby wątrobowe, pseudoaglutynacja, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, równowaga kwasowo-zasadowa, saturacja tlenem, stężenie glukozy, triglicerydy w surowicy, zaburzenia gospodarki tłuszczowej, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność krążenia, zespół ponownego odżywienia, zespół przedawkowania tłuszczu, żyła centralna, żywienie dożylne, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Sery – Interakcje
Seryna, jako składnik preparatów do żywienia pozajelitowego, nie wykazuje specyficznych interakcji farmakologicznych wynikających bezpośrednio z jej struktury, jednakże obecność innych składników, takich jak wapń, potas czy emulsje tłuszczowe, może prowadzić do istotnych interakcji klinicznych. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego podawania ceftriaksonu z roztworami zawierającymi wapń (np. Aminoplasmal Paed 10%, Olimel Peri N4E) przez tę samą linię do infuzji ze względu na ryzyko wytrącania osadów. Preparaty zawierające serynę i olej sojowy, będący źródłem witaminy K1, nie powinny znacząco wpływać na działanie pochodnych kumaryny. W przypadku stosowania insuliny i heparyny obserwuje się ograniczone lub umiarkowane zmiany w metabolizmie lipidów, co wymaga monitorowania stężenia triglicerydów.
amiloryd, aminokwas, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk, bilirubina, ceftriakson, charakterystyka produktu leczniczego, cyklosporyna, dehydrogenaza mleczanowa, diuretyk oszczędzający potas, dysfagia, emulsja tłuszczowa, hemoglobina krwinkowa, heparyna, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens triglicerydów, krzepnięcie krwi, lek immunosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy, lipaza, lipaza lipoproteinowa, lipoliza osoczowa, pochodna kumaryny, pseudoaglutynacja, seryna, spironolakton, takrolimus, transfuzja krwi, triamteren, warfaryna, witamina K1, wysycenie tlenem, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Multimel N7-1000E –
Multimel N7-1000E, emulsja do infuzji zawierająca aminokwasy, glukozę, tłuszcze oraz elektrolity (w tym potas 24 mmol/l), wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej. Najważniejszą jest przeciwwskazanie do jednoczesnego podawania ceftriaksonu z preparatem przez tę samą linię dożylną ze względu na ryzyko wytrącania się osadów ceftriakson-wapń. Ponadto, emulsji nie należy podawać jednocześnie z krwią przez ten sam zestaw infuzyjny z powodu ryzyka pseudoaglutynacji. Zawartość witaminy K w emulsji nie powinna znacząco wpływać na działanie pochodnych kumaryny, jednak zaleca się monitorowanie INR. Ze względu na zawartość potasu, konieczne jest monitorowanie stężenia potasu w surowicy u pacjentów stosujących diuretyki oszczędzające potas, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II oraz leki immunosupresyjne (takrolimus, cyklosporyna), aby zapobiec hiperkaliemii.
amiloryd, antagoniści receptora angiotensyny II, bilirubina, ceftriakson, cyklosporyna, dehydrogenaza mleczanowa, diuretyki oszczędzające potas, emulsja tłuszczowa, gospodarka potasowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemoglobina krwinkowa, hiperkaliemia, inhibitory konwertazy angiotensyny, leki immunosupresyjne, monitorowanie INR, pochodne kumaryny, produkty krwiopochodne, pseudoaglutynacja, spironolakton, takrolimus, triamteren, warfaryna, witamina K, wysycenie tlenem, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – SmofKabiven Peripheral
SmofKabiven Peripheral to trójkomorowa emulsja do żywienia pozajelitowego, zawierająca roztwór glukozy, aminokwasów z elektrolitami oraz emulsję tłuszczową (olej sojowy, rybny i fosfolipidy z jaja kurzego). Ze względu na ryzyko reakcji alergicznych, zwłaszcza u pacjentów z alergią na soję lub orzeszki ziemne, oraz indywidualną zdolność eliminacji tłuszczów, konieczne jest monitorowanie stężenia triglicerydów w surowicy, które nie powinno przekraczać 4 mmol/l, aby uniknąć zespołu przedawkowania tłuszczu. Produkt wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niewydolnością nerek, cukrzycą, zapaleniem trzustki, zaburzeniami czynności wątroby, niedoczynnością tarczycy, posocznicą, kwasicą mleczanową, niedotlenieniem komórkowym oraz zwiększoną osmolarnością surowicy. Infuzję należy prowadzić ciągłym, kontrolowanym tempem, najlepiej za pomocą pompy objętościowej, po wyrównaniu zaburzeń elektrolitowych i bilansu płynów.
aseptyka, bilans płynów, fosfolipidy, hiperfosfatemia, hiperkaliemia, hiperosmolarność, hipoksja, kwasica mleczanowa, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk płuc, osmolarność, parametry krzepnięcia, pierwiastki śladowe, pompa objętościowa, posocznica, próby wątrobowe, pseudoaglutynacja, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, równowaga kwasowo-zasadowa, triglicerydy, zaburzenia elektrolitowe, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność krążenia, zespół ponownego odżywiania, zespół przedawkowania tłuszczu, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – SmofKabiven extra Nitrogen EF
SmofKabiven extra Nitrogen EF to złożony preparat do żywienia pozajelitowego, którego stosowanie wymaga ścisłego monitorowania parametrów metabolicznych i klinicznych pacjenta. Kluczowe jest regularne oznaczanie stężenia triglicerydów w surowicy, które nie powinno przekraczać 4 mmol/l, aby uniknąć zespołu przedawkowania tłuszczu. Preparat należy stosować ostrożnie u pacjentów z niewydolnością nerek (wymaga dostosowania podaży fosforanów i potasu), cukrzycą (może wymagać insuliny), zapaleniem trzustki, nieprawidłową czynnością wątroby, niedoczynnością tarczycy oraz posocznicą. Ze względu na obecność potencjalnych alergenów (olej sojowy, olej rybi, fosfolipidy z jaja kurzego) istnieje ryzyko reakcji alergicznych, w tym anafilaksji, co wymaga natychmiastowego przerwania infuzji i wdrożenia leczenia. Infuzję należy prowadzić ciągłym, kontrolowanym tempem, najlepiej za pomocą pompy objętościowej, z zachowaniem aseptyki, szczególnie przy użyciu żyły centralnej, aby zapobiec zakażeniom. Nie zaleca się podawania preparatu jednocześnie z krwią w tym samym zestawie infuzyjnym ze względu na ryzyko pseudoaglutynacji.
cukrzyca, dehydrogenaza mleczanowa, elektrolity, emulsja tłuszczowa, fosfolipidy jaja, hiperfosfatemia, hiperkaliemia, kwasica mleczanowa, morfologia krwi, niedoczynność tarczycy, nieprawidłowa czynność wątroby, niewydolność nerek, obrzęk płuc, osmolarność surowicy, parametry krzepnięcia, pompa objętościowa, posocznica, próby wątrobowe, pseudoaglutynacja, reakcja anafilaktyczna, równowaga kwasowo-zasadowa, stężenie glukozy, triglicerydy, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność krążenia, zespół przedawkowania tłuszczu, żyła centralna, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Olej z oliwek – Interakcje
Olej z oliwek, stosowany w preparatach do żywienia pozajelitowego jako składnik emulsji tłuszczowej, zawiera naturalną witaminę K1, której ilość w standardowych dawkach jest na ogół zbyt niska, by istotnie wpływać na działanie leków przeciwzakrzepowych z grupy kumaryn (np. warfaryny). Niemniej u pacjentów leczonych kumarynowymi lekami przeciwzakrzepowymi zaleca się ostrożność ze względu na potencjalne znoszenie ich efektu. Emulsje tłuszczowe mogą zaburzać wyniki badań laboratoryjnych (bilirubina, LDH, nasycenie tlenem, hemoglobina), jeśli próbki krwi pobrano przed eliminacją tłuszczów z surowicy, która następuje zwykle po 5-6 godzinach od zakończenia infuzji. Ponadto, preparatów z olejem z oliwek nie należy podawać jednocześnie z krwią przez ten sam zestaw infuzyjny z powodu ryzyka pseudoaglutynacji. Ceftriakson nie powinien być podawany przez tę samą linię infuzyjną z roztworami zawierającymi wapń, w tym z preparatami do żywienia pozajelitowego z olejem z oliwek, ze względu na ryzyko wytrącenia osadów soli wapniowej ceftriaksonu.
amiloryd, antagoniści receptora angiotensyny II, bilirubina, ceftriakson, cyklosporyna, dehydrogenaza mleczanowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diuretyki oszczędzające potas, emulsja tłuszczowa, hemoglobina, heparyna, hiperkaliemia, inhibitory ACE, INR, klirens triglicerydów, kumaryny, leki immunosupresyjne, lipaza lipoproteinowa, lipoliza osoczowa, pochodne kumaryny, pseudoaglutynacja, sól wapniowa, spironolakton, takrolimus, triamteren, triglicerydy we krwi, warfaryna, witamina K1, zgodność farmaceutyczna, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Olimel N9
OLIMEL N9 to trójkomorowa emulsja do infuzji, zawierająca roztwór glukozy (27,5%), roztwór aminokwasów (14,2%) oraz emulsję tłuszczową (20%), które przed podaniem należy wymieszać poprzez rozerwanie spawów. Produkt dostępny jest w objętościach 1000 ml, 1500 ml i 2000 ml, z odpowiednio 40 g, 60 g i 80 g tłuszczów oraz 110 g, 165 g i 220 g glukozy. Emulsja tłuszczowa składa się z 80% oczyszczonego oleju z oliwek i 20% oleju sojowego, zapewniając stosunek niezbędnych kwasów tłuszczowych na poziomie 20%. Całkowita wartość energetyczna wynosi od 1070 kcal do 2140 kcal, z wartością energetyczną niebiałkową 840-1680 kcal i stosunkiem energii glukoza/tłuszcze 52/48. Produkt zawiera także elektrolity (fosforany 3-6 mmol, octany 40-80 mmol), ma pH 6,4 i osmolarność 1170 mOsm/l.
dysfagia, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, fosfolipidy z jaja kurzego, fosforany nieorganiczne, fosforany organiczne, kopolimery poliolefiniczne, kwas octowy, niezbędne kwasy tłuszczowe, octan lizyny, octan polietylenowinylu, olej sojowy, olej z oliwek, osmolarność, pseudoaglutynacja, roztwór aminokwasów, roztwór glukozy, roztwory aminokwasów, wartość energetyczna niebiałkowa, zator powietrzny - Leksykon substancji czynnych
Metionina – Interakcje
Metionina, aminokwas siarkowy stosowany w żywieniu pozajelitowym, może wchodzić w istotne interakcje farmakologiczne, zwłaszcza gdy preparaty zawierają dodatkowo olej sojowy, potas lub wapń. Olej sojowy, bogaty w witaminę K1, może osłabiać działanie przeciwzakrzepowe pochodnych kumaryny (np. warfaryny), co wymaga ścisłego monitorowania INR. Preparaty z metioniną i potasem (np. Nutriflex, Multimel) zwiększają ryzyko hiperkaliemii przy jednoczesnym stosowaniu diuretyków oszczędzających potas, inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II oraz leków immunosupresyjnych (takrolimus, cyklosporyna). Preparaty zawierające wapń (np. Clinimix, Finomel) nie powinny być podawane jednocześnie z ceftriaksonem przez tę samą linię do infuzji ze względu na ryzyko wytrącenia osadów soli wapniowej ceftriaksonu, co jest szczególnie niebezpieczne u noworodków ≤ 28 dni życia.
aminokwas siarkowy, antagonista receptora angiotensyny II, ceftriakson, choroba wątroby, cykl metioninowy, diuretyk oszczędzający potas, dysfagia, emulsja tłuszczowa, heparyna drobnocząsteczkowa, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens triglicerydów, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy, lipaza lipoproteinowa, lipoliza osoczowa, olej sojowy, parametr krzepnięcia, pochodna kumaryny, pseudoaglutynacja, stres oksydacyjny, synteza glutationu, transsulfuracja, układ lipaz, warfaryna, witamina K1, wolny rodnik, wytrącenie osadu, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Multimel N4-550E komora z 10% emulsją tłuszczową (co odpowiada 10 g/100 ml) (200 ml) – 20,00 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 4,56 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 2,53 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 2,27 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,06 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,32 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,61 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,60 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,88 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,23 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,50 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,10 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,92 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,40 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,09 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,28 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,98 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 2,14 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,19 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,45 g + komora z 20% roztworem glukozy (co odpowiada 20 g/100 ml) (400 ml) – 88,00 g + komora z 20% roztworem glukozy (co odpowiada 20 g/100 ml) (400 ml) – 0,30 g
Produkt leczniczy Multimel N4-550E to trójkomorowy worek do żywienia pozajelitowego zawierający emulsję tłuszczową, roztwór aminokwasów i glukozy, który może wchodzić w istotne interakcje farmakodynamiczne i fizykochemiczne. Szczególnie ważna jest interakcja z ceftriaksonem, gdzie jednoczesne podawanie w tej samej linii infuzyjnej jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko wytrącania osadów ceftriakson-wapń. Zaleca się sekwencyjne podawanie z dokładnym przepłukaniem linii infuzyjnej. Produkt zawiera witaminę K, co może teoretycznie osłabiać działanie pochodnych kumaryny (np. warfaryny), jednak ilość witaminy K jest na tyle niska, że nie powinna znacząco wpływać na terapię przeciwzakrzepową. Ponadto, ze względu na ryzyko pseudoaglutynacji, Multimel N4-550E nie powinien być podawany jednocześnie z krwią przez ten sam zestaw infuzyjny.
amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, bilirubina, ceftriakson, cholestaza, cyklosporyna, dehydrogenaza mleczanowa, diuretyk oszczędzający potas, działanie naczyniorozszerzające, emulsja tłuszczowa, etanol, glukoneogeneza wątrobowa, hemoglobina krwinkowa, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek immunosupresyjny, linia infuzyjna, niestabilność ciśnienia tętniczego, niewydolność wątroby, osad ceftriakson-wapń, parametry krzepnięcia, pochodne kumaryny, pseudoaglutynacja, roztwór aminokwasów, roztwór glukozy, spironolakton, stłuszczenie wątroby, takrolimus, triamteren, warfaryna, witamina K, worek do żywienia pozajelitowego, wysycenie tlenem, wytrącanie osadów, zaburzenie rytmu serca, zmiana hemodynamiczna, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Olimel Peri N4E
OLIMEL PERI N4E to trójkomorowa emulsja do infuzji, zawierająca roztwór glukozy (18,75% odpowiadający 18,75 g/100 ml), roztwór aminokwasów (6,3% odpowiadający 6,3 g/100 ml) oraz emulsję tłuszczową (15% odpowiadającą 15 g/100 ml). Po zmieszaniu komór powstaje jednorodna emulsja o mlecznym wyglądzie, dostarczająca w zależności od objętości (1000-2500 ml) od 30 do 75 g tłuszczów, 25,3 do 63,3 g aminokwasów, 75 do 187,5 g glukozy oraz elektrolity w ilościach: sód 21-52,5 mmol, potas 16-40 mmol, magnez 2,2-5,5 mmol, wapń 2-5 mmol i fosforany 8,5-21,2 mmol. Całkowita wartość energetyczna wynosi od 700 do 1750 kcal, z proporcją energii niebiałkowej do azotu 150 kcal/g i równym podziałem energii między glukozę a tłuszcze (50/50). Produkt zawiera także fosfolipidy z jaja kurzego oraz jest stabilny po zmieszaniu przez 7 dni w 2-8°C i 48 godzin w temperaturze do 25°C, pod warunkiem aseptycznego przygotowania i przechowywania.
elektrolit, emulsja do infuzji, emulsja mleczna, emulsja tłuszczowa, fosfolipid, glicerofosforan, infuzja, kation dwuwartościowy, kwas octowy, kwas solny, niezbędny kwas tłuszczowy, niezgodność farmaceutyczna, olej sojowy, olej z oliwek, osmolarność, pseudoaglutynacja, roztwór aminokwasów, roztwór glukozy, środek przeciwzakrzepowy, wartość energetyczna, wartość energetyczna niebiałkowa, warunki aseptyczne, worek trójkomorowy, żyła obwodowa - Leksykon leków
Interakcje leku – Finomel –
Produkt leczniczy Finomel, będący trójkomorowym preparatem żywieniowym zawierającym emulsję tłuszczową, roztwór aminokwasów z elektrolitami oraz roztwór glukozy, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne podawanie Finomelu z krwią lub produktami krwiopochodnymi przez ten sam zestaw infuzyjny ze względu na ryzyko pseudoaglutynacji. Podawanie ceftriaksonu przez tę samą linię infuzyjną co Finomel jest również zabronione z powodu możliwości wytrącenia się osadów soli wapniowej ceftriaksonu, co może prowadzić do zatorów naczyniowych. W przypadku konieczności podania obu preparatów należy dokładnie przepłukać linię infuzyjną płynem kompatybilnym. Olej sojowy w emulsji tłuszczowej zawiera witaminę K1, która teoretycznie może wpływać na działanie pochodnych kumaryny, jednak stężenie witaminy K1 jest niskie, a monitorowanie parametrów krzepnięcia jest zalecane jedynie profilaktycznie.
acenokumarol, bilirubina, cefalosporyna, ceftriakson, dehydrogenaza mleczanowa, emulsja tłuszczowa, hepatotoksyczność, lek hepatotoksyczny, lek przeciwkrzepliwy, olej sojowy, parametr krzepnięcia, pochodna kumaryny, produkt krwiopochodny, profil lipidowy, pseudoaglutynacja, roztwór aminokwasów, roztwór glukozy, saturacja hemoglobiny, sól wapniowa ceftriaksonu, stężenie hemoglobiny, uszkodzenie wątroby, warfaryna, witamina K1, zator naczyniowy, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Multimel N4-550E komora z 10% emulsją tłuszczową (co odpowiada 10 g/100 ml) (200 ml) – 20,00 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 4,56 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 2,53 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 2,27 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,06 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,32 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,61 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,60 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,88 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,23 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,50 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,10 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,92 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,40 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,09 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,28 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,98 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 2,14 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,19 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,45 g + komora z 20% roztworem glukozy (co odpowiada 20 g/100 ml) (400 ml) – 88,00 g + komora z 20% roztworem glukozy (co odpowiada 20 g/100 ml) (400 ml) – 0,30 g
Multimel N4-550 E to trójkomorowa emulsja do infuzji, dostępna w objętościach 1000 ml, 1500 ml, 2000 ml i 2500 ml, zawierająca odpowiednio emulsję tłuszczową (10%), roztwór aminokwasów (5,5%) oraz roztwór glukozy (20%). W 1-litrowym worku emulsja dostarcza 3,6 g azotu, 22 g aminokwasów, 80 g glukozy oraz 20 g tłuszczów, co odpowiada łącznej wartości energetycznej 610 kcal (w tym 520 kcal energii niebiałkowej). Produkt charakteryzuje się stałym stosunkiem wartości energetycznej niebiałkowej do azotu 144 kcal/g N oraz osmolarnością 750 mOsm/l i pH 6. W skład emulsji wchodzą m.in. olej z oliwek i sojowy, aminokwasy egzogenne i endogenne, elektrolity (Na, K, Mg, Ca, fosforany) oraz substancje pomocnicze stabilizujące emulsję i utrzymujące odpowiednie pH. Opakowanie umożliwia aseptyczne dodanie witamin, elektrolitów i pierwiastków śladowych, z zachowaniem stabilności mieszaniny do określonych limitów (np. do 150 mmol Na, 150 mmol K, 5,6 mmol Mg, 5 mmol Ca na litr).
alanina, aminokwas, arginina, elektrolit, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, fenyloalanina, fosfatydy jaja kurzego, fosforan wapnia, glicerol, glicyna, glukoza, glukoza jednowodna, histydyna, infuzja, izoleucyna, kwas octowy lodowaty, kwas solny, leucyna, lizyna, lizyny chlorowodorek, magnezu chlorek, metionina, olej sojowy oczyszczony, olej z oliwek oczyszczony, osmolarność, pierwiastki śladowe, podanie dożylne, potasu chlorek, prolina, pseudoaglutynacja, roztwór aminokwasów, roztwór glukozy, seryna, sodu glicerofosforan, sodu octan trójwodny, sodu oleinian, sodu wodorotlenek, treonina, tryptofan, tyrozyna, walina, wapnia chlorek, wartość energetyczna, wartość energetyczna niebiałkowa, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Numeta G16%E –
Produkt leczniczy NUMETA G16%E wykazuje istotne interakcje farmaceutyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii żywieniowej. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne podawanie NUMETA G16%E z preparatami krwi przez ten sam zestaw do infuzji z powodu ryzyka pseudoaglutynacji. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z ceftriaksonem – u noworodków ≤ 28 dnia życia jednoczesne podawanie jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko wytrącenia soli wapniowych ceftriaksonu i zgonu. U pacjentów powyżej 28 dnia życia ceftriakson nie powinien być mieszany ani podawany jednocześnie z NUMETA G16%E lub innymi roztworami zawierającymi wapń, nawet przy różnych liniach infuzyjnych, ze względu na ryzyko powstawania osadów; dopuszcza się jedynie sekwencyjne podawanie z zachowaniem odpowiednich środków ostrożności. Ponadto, obecność witaminy K1 w emulsji tłuszczowej może antagonizować działanie leków przeciwzakrzepowych z grupy kumaryny (np. warfaryny), co wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia i ewentualnej modyfikacji dawki.
amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, ceftriakson, cyklosporyna, dehydrogenaza mleczanowa, diuretyk oszczędzający potas, dysfunkcja wątroby, emulsja tłuszczowa, hiperglikemia, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, lek immunosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy, lek przeciwzakrzepowy z grupy kumaryny, nasycenie krwi tlenem, niezgodność farmaceutyczna, preparat krwi, pseudoaglutynacja, sól wapniowa ceftriaksonu, spironolakton, stężenie bilirubiny, stężenie hemoglobiny, takrolimus, triamteren, witamina K1, zaburzenie równowagi elektrolitowej, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Tyrozyna – Interakcje
Tyrozyna, jako aminokwas stosowany w żywieniu pozajelitowym, wykazuje ograniczoną liczbę bezpośrednich interakcji farmakologicznych. Najistotniejsze interakcje dotyczą preparatów zawierających tyrozynę wraz z wapniem, gdzie jednoczesne podawanie z ceftriaksonem przez tę samą linię do infuzji jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko wytrącenia osadów soli wapniowych. Ponadto emulsje tłuszczowe zawierające tyrozynę nie powinny być podawane jednocześnie z krwią przez ten sam zestaw do infuzji z powodu ryzyka pseudoaglutynacji. Preparaty te mogą także wpływać na wyniki badań laboratoryjnych (bilirubina, dehydrogenaza mleczanowa, nasycenie tlenem, hemoglobina), jeśli próbki krwi pobierane są przed eliminacją lipidów, która następuje zwykle po 5–6 godzinach od ostatniego podania.
acetylotyrozyna, antagoniści receptora angiotensyny II, badania laboratoryjne, bilirubina, ceftriakson, dehydrogenaza mleczanowa, diuretyki oszczędzające potas, glikozydy nasercowe, glukoza, hemoglobina, heparyna, hiperkaliemia, inhibitory ACE, insulina, katecholaminy, krew, leki immunosupresyjne, leki przeciwzakrzepowe, lipaza, lipaza lipoproteinowa, lipoliza osoczowa, pochodne kumaryny, prekursor katecholamin, pseudoaglutynacja, saturacja, triglicerydy, tyrozyna, warfaryna, witamina K1, zaburzenia czynności wątroby, zatrucie naparstnicą, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Injectio Glucosi 10% Baxter 100 mg/ml
Injectio Glucosi 10% Baxter to roztwór do infuzji zawierający glukozę jednowodną w stężeniu 100 g/l (100 mg/ml). Produkt jest jałowy, przezroczysty, bez konserwantów i innych substancji pomocniczych poza wodą do wstrzykiwań. Charakteryzuje się osmolarnością około 555 mOsm/l, pH w zakresie 3,5-6,5 oraz wartością energetyczną około 1680 kJ/l (400 kcal/l). Dostępny jest w woreczkach Viaflo o pojemnościach 250 ml, 500 ml i 1000 ml, z okresem ważności 18 miesięcy. Produkt przeznaczony jest do podawania dożylnego i wymaga zachowania aseptycznych warunków podczas przygotowania i infuzji. Roztwór nie powinien być podawany tym samym zestawem infuzyjnym co krew ze względu na ryzyko hemolizy i pseudoaglutynacji.
- Leksykon leków
Interakcje leku – Omegaflex plus Produkt złożony
Preparat Omegaflex plus, stosowany w żywieniu pozajelitowym, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić w terapii pacjentów. Olej sojowy zawarty w emulsji tłuszczowej dostarcza witaminę K1, co może antagonizować działanie pochodnych kumaryny (np. warfaryny, acenokumarolu), prowadząc do zmniejszenia efektu przeciwzakrzepowego i zwiększonego ryzyka powikłań zakrzepowych; zaleca się ścisłe monitorowanie INR oraz ewentualną modyfikację dawkowania leków przeciwzakrzepowych. Heparyna indukuje przejściowe uwalnianie lipazy lipoproteinowej, co skutkuje dwufazową odpowiedzią metaboliczną – początkowo nasilona lipoliza osocza, a następnie obniżona eliminacja triglicerydów, co wymaga monitorowania parametrów lipidowych. Ponadto, preparat zawiera potas, co w połączeniu z lekami podwyższającymi jego stężenie (m.in. diuretyki oszczędzające potas, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, cyklosporyna, takrolimus) zwiększa ryzyko hiperkaliemii, wskazując na konieczność regularnego monitorowania poziomu potasu i dostosowania terapii.
aminokwasy, antagonista receptora angiotensyny II, bilans płynów, efekt przeciwzakrzepowy, emulsja tłuszczowa, gospodarka elektrolitowa, gospodarka lipidowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperkaliemia, hormon adrenokortykotropowy, inhibitor ACE, INR, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy, leki moczopędne oszczędzające potas, lipaza, lipaza lipoproteinowa, lipoliza, parametry koagulologiczne, pochodne kumaryny, pseudoaglutynacja, stężenie potasu, triglicerydy, warfaryna, witamina K1, zaburzenie rytmu serca, zator naczyniowy, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – SmofKabiven EF
Produkt leczniczy SmofKabiven EF, zawierający emulsję tłuszczową, wymaga ścisłego monitorowania stężenia triglicerydów w surowicy, które nie powinno przekraczać 4 mmol/l podczas infuzji, aby zapobiec zespołowi przedawkowania tłuszczu. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niewydolnością nerek, cukrzycą, zapaleniem trzustki, nieprawidłową czynnością wątroby, niedoczynnością tarczycy oraz posocznicą, ze względu na ryzyko zaburzeń metabolicznych i konieczność dostosowania terapii, w tym podawania insuliny egzogennej. Produkt zawiera potencjalne alergeny: olej sojowy, olej rybny oraz fosfolipidy z jaja kurzego, co wymaga monitorowania reakcji anafilaktycznych i natychmiastowego przerwania infuzji w przypadku ich wystąpienia. Infuzję należy prowadzić ciągle i kontrolowanie, najlepiej za pomocą pompy objętościowej, z zachowaniem aseptyki podczas zakładania cewnika centralnego, unikając jednoczesnego podawania z krwią ze względu na ryzyko pseudoaglutynacji.
bilirubina, cukrzyca, dehydrogenaza mleczanowa, elektrolity, fosfolipidy, glikemia, hiperfosfatemia, infuzja dożylna, kwasica mleczanowa, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk płuc, olej rybny, olej sojowy, osmolarność, parametry krzepnięcia, pierwiastki śladowe, pompa objętościowa, posocznica, próby wątrobowe, pseudoaglutynacja, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, równowaga kwasowo-zasadowa, saturacja krwi, triglicerydy, witaminy rozpuszczalne w wodzie, zaburzenia gospodarki tłuszczowej, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność krążenia, zespół ponownego odżywienia, zespół przedawkowania tłuszczu, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Kwas glutaminowy – Interakcje
Kwas glutaminowy, stosowany w preparatach do żywienia pozajelitowego, wykazuje ograniczoną liczbę bezpośrednich interakcji lekowych, jednak istotne są interakcje związane z komponentami mieszanin, zwłaszcza lipidami, elektrolitami i wapniem. Insulina i leki hipoglikemizujące mogą wpływać na aktywność lipazy, a heparyna w dawkach terapeutycznych powoduje przejściowe uwalnianie lipazy lipoproteinowej, co skutkuje nasileniem lipolizy i zmniejszeniem klirensu triglicerydów. Preparaty zawierające olej sojowy mogą osłabiać działanie przeciwzakrzepowe pochodnych kumaryny (np. warfaryny) poprzez obecność witaminy K1. Istotne jest także ryzyko hiperkaliemii przy jednoczesnym stosowaniu preparatów z potasem i leków takich jak diuretyki oszczędzające potas, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II oraz leki immunosupresyjne. Ponadto, ceftriakson nie powinien być podawany jednocześnie z preparatami zawierającymi wapń z powodu ryzyka wytrącania się nierozpuszczalnych soli wapniowych, a jednoczesne podawanie krwi i kwasu glutaminowego przez ten sam zestaw infuzyjny jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko pseudoaglutynacji.
antagonista receptora angiotensyny II, ceftriakson, dehydrogenaza mleczanowa, diuretyk oszczędzający potas, działanie drażniące, funkcja detoksykacyjna wątroby, gospodarka elektrolitowa, hiperkaliemia, inhibitor ACE, interakcja farmaceutyczna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, klirens triglicerydów, kortykosteroid, kwas glutaminowy, lek hipoglikemizujący, lek immunosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy, lipoliza osoczowa, neuroprzekaźnik pobudzający, neurotransmiter pobudzający, objaw zakrzepowy, ośrodkowy układ nerwowy, parametr krzepnięcia, pochodna kumaryny, produkt leczniczy, pseudoaglutynacja, stężenie triglicerydów, układ lipazy, witamina K1, zaburzenie rytmu serca, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Clinimix N17G35E –
CLINIMIX N17G35E to dwukomorowy roztwór do infuzji dożylnej, zawierający 10% roztwór aminokwasów z elektrolitami oraz 35% roztwór glukozy z wapniem, które przed podaniem należy zmieszać. Aminokwasy stanowią 50-100 g/l, w tym 41,3% to aminokwasy niezbędne, a 19% to aminokwasy rozgałęzione. Glukoza występuje w stężeniu 175-350 g/l, a wapń w 2,3-4,5 mmol/l. Produkt dostępny jest w opakowaniach o pojemności 1, 1,5 i 2 litrów, o łącznej wartości energetycznej od 900 do 1800 kcal, z osmolarnością 1625 mOsm/l i pH 6. Roztwór może być suplementowany emulsjami tłuszczowymi (50-250 ml/1 l CLINIMIX), elektrolitami (Na do 80 mmol/l, K do 60 mmol/l, Mg do 5,6 mmol/l, Ca do 3,0 mmol/l), mikroelementami oraz witaminami, przy zachowaniu aseptyki i kontroli stabilności mieszaniny.
aminokwasy niezbędne, aminokwasy z elektrolitami, dwukomorowy worek, emulsja tłuszczowa, glicyna, glukoza z wapniem, infuzja dożylna, L-alanina, L-arginina, L-fenyloalanina, L-histydyna, L-izoleucyna, L-leucyna, L-metionina, L-prolina, L-seryna, L-treonina, L-tryptofan, L-tyrozyna, magnezu chlorek sześciowodny, osad fosforanu wapnia, osmolarność, pierwiastki śladowe, potasu wodorofosforan, pseudoaglutynacja, roztwór do infuzji, sodu octan trójwodny, synteza białek, wapnia chlorek dwuwodny, wykrzepianie, zator powietrzny, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Injectio Glucosi 5 % + Natrii Chlorati 0,9 % 2:1 Viaflo 33 g/l + 3 g/l
Injectio Glucosi 5% + Natrii Chlorati 0,9% 2:1 Viaflo to roztwór do infuzji dożylnej zawierający 33 mg/ml glukozy (3,3% w/v) oraz 3 mg/ml chlorku sodu (0,3% w/v), co odpowiada stężeniom elektrolitów Na+ i Cl- na poziomie 51 mmol/l (51 mEq/l). Preparat charakteryzuje się osmolarnością około 285 mOsm/l oraz pH w zakresie 3,5–6,5, a jego wartość energetyczna wynosi około 544 kJ/l (132 kcal/l). Produkt jest dostępny w workach Viaflo o pojemnościach 250 ml, 500 ml i 1000 ml, z okresem ważności do 24 miesięcy dla mniejszych objętości i do 36 miesięcy dla worków 1000 ml. Roztwór jest przeznaczony do jednorazowego użytku, a niewykorzystane resztki należy usunąć, przestrzegając zasad aseptyki podczas przygotowania i podawania.
ampicylina sodowa, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk makrolidowy, chlorek potasu, chlorek sodu, cytostatyk, erytromycyny laktobionian, glukoza, glukoza jednowodna, hemoliza, hormon regulujący poziom glukozy, insulina ludzka, krew pełna, mitomycyna, osmolarność, pseudoaglutynacja, roztwór do infuzji, stabilność chemiczna i fizyczna, warunki aseptyczne, woda do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Histydyna – Interakcje
Histydyna, jako aminokwas stosowany w żywieniu pozajelitowym, wykazuje niewiele specyficznych interakcji farmakologicznych bezpośrednio z nią związanych. Większość potencjalnych interakcji wynika z obecności innych składników preparatów, takich jak wapń, potas czy emulsje tłuszczowe zawierające olej sojowy. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego podawania ceftriaksonu z roztworami zawierającymi wapń (np. Clinimix N17G35E, Finomel, Multimel) przez tę samą linię do infuzji, zwłaszcza u noworodków ≤28 dni życia, ze względu na ryzyko wytrącania się soli wapniowych ceftriaksonu i zgonu. Ponadto, preparaty zawierające histydynę nie powinny być podawane jednocześnie z krwią przez ten sam zestaw infuzyjny z powodu ryzyka pseudoaglutynacji. W preparatach tych istotna jest także zawartość potasu, co wymaga ostrożności i monitorowania u pacjentów stosujących diuretyki oszczędzające potas, inhibitory ACE, antagonistów receptora angiotensyny II oraz leki immunosupresyjne (takrolimus, cyklosporyna) ze względu na ryzyko hiperkaliemii.
amiloryd, aminokwas, Aminoplasmal, antagonista receptora angiotensyny II, bilirubina, ceftriakson, cyklosporyna, dehydrogenaza mleczanowa, diuretyk oszczędzający potas, emulsja tłuszczowa, glikozyd nasercowy, gospodarka potasowa, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens triglicerydów, kortykosteroid, kortykotropina, lek immunosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy, lipaza, lipaza lipoproteinowa, lipoliza osoczowa, olej sojowy, pochodna kumaryny, preparat aminokwasowy, pseudoaglutynacja, roztwór aminokwasowy, spironolakton, takrolimus, triamteren, warfaryna, witamina K1, zatrucie naparstnicą, żywienie pozajelitowe