wydalanie leku
Wydalanie leku to proces usuwania substancji leczniczej lub jej metabolitów z organizmu, będący ostatnim etapem farmakokinetyki. Głównym narządem odpowiedzialnym za eliminację leków jest nerka, która usuwa substancje poprzez filtrację kłębuszkową, sekrecję kanalikową oraz reabsorpcję.
Alternatywne drogi wydalania obejmują układ pokarmowy (wydalanie z żółcią), płuca (szczególnie dla substancji lotnych), skórę (z potem), a także wydzieliny takie jak ślina czy mleko matki. Stopień i szybkość wydalania leku mają istotny wpływ na czas utrzymywania się efektu terapeutycznego oraz kumulację substancji w organizmie.
Parametry wydalania leku, takie jak klirens nerkowy czy czas półtrwania, są kluczowe przy ustalaniu schematu dawkowania. U pacjentów z upośledzoną funkcją nerek czy wątroby może być konieczna modyfikacja dawek lub wydłużenie odstępów między kolejnymi podaniami leku, aby uniknąć toksyczności wynikającej z zaburzonej eliminacji.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Furocef 500 mg
Furocef (cefuroksym) w formie tabletek powlekanych dostępny jest w dawkach 250 mg i 500 mg, a dawkowanie zależy od rodzaju zakażenia, wieku pacjenta oraz funkcji nerek. Standardowy czas terapii wynosi 7 dni, z możliwością skrócenia do 5 lub wydłużenia do 10 dni, a w przypadku choroby z Lyme zalecany jest okres 14 dni (zakres 10-21 dni). U dorosłych i dzieci o masie ciała ≥40 kg dawki wahają się od 250 mg do 500 mg dwa razy na dobę, w zależności od zakażenia (np. ostre zapalenie migdałków 250 mg x2, ostre zapalenie ucha środkowego 500 mg x2). U dzieci <40 kg dawkowanie jest obliczane na podstawie masy ciała (10-15 mg/kg dwa razy na dobę), z maksymalnymi dawkami odpowiednio do rodzaju zakażenia (np. 125 mg x2 dla zapalenia migdałków, 250 mg x2 dla cięższych zakażeń). Tabletki nie są zalecane dla dzieci <40 kg, gdzie preferowana jest zawiesina doustna cefuroksymu.
antybiotyk cefalosporynowy, bakteryjne zapalenie zatok, biorównoważność, cefuroksym, cefuroksymu aksetyl, choroba z Lyme, dysfagia, farmakokinetyka leku, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, odmiedniczkowe zapalenie nerek, przewlekłe zapalenie oskrzeli, wydalanie leku, zaburzenia czynności wątroby, zakażenia tkanki miękkiej, zapalenie migdałków i gardła, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie ucha środkowego, zawiesina doustna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Corneregel 50 mg/g
Dekspantenol zawarty w preparacie Corneregel (50 mg/g) wykazuje wielokierunkową absorpcję, obejmującą nieuszkodzoną skórę, przewód pokarmowy oraz prawdopodobnie worek spojówkowy. Po aplikacji ocznej substancja może przedostać się do jamy ustnej przez przewód łzowy i ulec wchłonięciu w przewodzie pokarmowym. Dzienna dawka stosowana w żelu do oczu wynosi 5,25-8,75 mg, co jest porównywalne z ilością pantenolu przyjmowaną w codziennej diecie, co podkreśla niską ekspozycję systemową i korzystny profil bezpieczeństwa leku. Kwas pantotenowy, będący aktywną formą dekspantenolu, nie ulega metabolizmowi i jest eliminowany w postaci niezmienionej przez nerki oraz przewód pokarmowy.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Donectil 10 mg
Chlorowodorek donepezylu, substancja czynna preparatu Donectil, wykazuje liniową farmakokinetykę po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po 3-4 godzinach. Wchłanianie leku nie jest modyfikowane przez posiłki, co ułatwia jego stosowanie. Donepezyl charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (~95%) oraz długim okresem półtrwania około 70 godzin, co umożliwia podawanie raz na dobę i osiągnięcie stanu stacjonarnego po około 3 tygodniach. Metabolizm zachodzi głównie przez układ cytochromu P450, z udziałem aktywnego metabolitu 6-O-demetylodonepezylu stanowiącego 11% stężenia w osoczu i wykazującego podobną aktywność farmakologiczną do leku macierzystego. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (57% dawki, w tym 17% w formie niezmienionej) oraz wątrobę (14,5% z kałem).
5-O-demetylodonepezyl, 6-O-demetylodonepezyl, biotransformacja, chlorowodorek donepezylu, cis-N-tlenek donepezylu, cytochrom P450, kinetyka pierwszego rzędu, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas glukuronowy, metabolity leku, okres półtrwania, otępienie naczyniowe, otępienie typu Alzheimera, pole pod krzywą, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie leku, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Detreomycyna 2% 20 mg/g
Chloramfenikol, będący substancją czynną preparatu Detreomycyna 2% (20 mg/g), wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które determinują jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania miejscowego. Substancja ta charakteryzuje się wysoką zdolnością przenikania przez bariery biologiczne, w tym barierę łożyskową, co jest istotne w kontekście stosowania u kobiet ciężarnych. Metabolizm chloramfenikolu zachodzi głównie w wątrobie, gdzie ulega sprzęganiu z kwasem glukuronowym oraz redukcji grupy azotowej, prowadząc do powstania nieaktywnych metabolitów eliminowanych głównie przez nerki (około 90% w postaci metabolitów, 10% w formie niezmienionej). W przypadku aplikacji miejscowej maści Detreomycyna 2%, wchłanianie do krążenia ogólnoustrojowego jest minimalne, co potwierdzają badania wykazujące stężenia chloramfenikolu w surowicy poniżej 6 ppb po stosowaniu dawki 10-20 mg dwa razy dziennie przez 4 dni, a następnie raz dziennie przez 4 tygodnie.
antybiotyk, aplikacja miejscowa, bariera biologiczna, bariera łożyskowa, biotransformacja, chloramfenikol, Detreomycyna, działanie niepożądane, działanie ogólnoustrojowe, krążenie ogólnoustrojowe, kwas glukuronowy, leczenie ogólnoustrojowe, maść, metabolit nieaktywny, podanie doustne, przesączanie kłębuszkowe, redukcja grupy azotowej, roztwór alkoholowy, stężenie osoczowe, stężenie substancji czynnej, stężenie terapeutyczne, transport kanalikowy, wydalanie leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Drotapil Forte 80 mg
Chlorowodorek drotaweryny, substancja czynna leku Drotapil Forte (80 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 45-60 minut po podaniu doustnym. Substancja wykazuje wysokie powinowactwo do białek osocza (95-98%), głównie albumin oraz alfa- i beta-globulin, co wpływa na jej biodostępność i dystrybucję. Pomimo intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia w wątrobie, około 65% dawki dostępne jest w postaci niezmienionej w krążeniu ogólnym, co świadczy o relatywnie wysokiej biodostępności leku.
albumina, alfa-globulina, beta-globulina, białko osocza, biodostępność leku, biotransformacja drotaweryny, chlorowodorek drotaweryny, Cmax, Drotapil Forte, działanie terapeutyczne, eliminacja leku, metabolizm pierwszego przejścia, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, podanie doustne, podanie pozajelitowe, przewód pokarmowy, stężenie maksymalne, substancja czynna, T1/2, Tmax, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gefitinib Genoptim 250 mg
Gefitinib Genoptim w dawce 250 mg charakteryzuje się umiarkowanie wolnym wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 3-7 godzinach oraz bezwzględną biodostępnością na poziomie 59% u pacjentów onkologicznych. Wchłanianie leku jest istotnie obniżone (o 47%) przy pH soku żołądkowego powyżej 5, co należy uwzględnić w terapii. Lek wykazuje szeroką dystrybucję (objętość dystrybucji 1400 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~90%). Metabolizm zachodzi głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP2D6, z powstaniem metabolitu O-desmetylogefitynibu o znacznie słabszej aktywności biologicznej. Fenotyp metabolizmu CYP2D6 wpływa na ekspozycję na lek – u wolnych metabolizatorów stężenie gefitynibu jest dwukrotnie wyższe, co może zwiększać ryzyko działań niepożądanych zależnych od dawki.
albumina, biodostępność leku, Common Toxicity Criteria, CYP2D6, CYP3A4, dystrybucja leku, fenotyp wolno metabolizujący, gefitynib, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, kwaśna α1-glikoproteina, marskość wątroby, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, P-glikoproteina, przerzuty do wątroby, receptor EGFR, sok żołądkowy, stan stacjonarny leku, stężenie leku w osoczu, wchłanianie leku, wydalanie leku, zapalenie wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metformax SR 750 750 mg
Metformina w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Metformax SR) charakteryzuje się wolniejszym wchłanianiem w porównaniu do formy o natychmiastowym uwalnianiu, z Tmax wynoszącym około 7 godzin (vs. 2,5 godziny). Po jednorazowym podaniu 2000 mg Metformax SR, AUC jest zbliżone do podawania 2×1000 mg formy natychmiastowej. Cmax dla dawki 1500 mg wynosi średnio 1193 ng/ml, a dla 1000 mg – 1214 ng/ml, z Tmax około 5 godzin (zakres 4-12 h). Wchłanianie jest istotnie modyfikowane przez przyjęcie leku na czczo (zmniejszenie AUC o 30%), natomiast po posiłku obserwuje się wzrost AUC o 77%, Cmax o 26% oraz wydłużenie Tmax o około 1 godzinę. Nie stwierdzono kumulacji leku przy dawkach do 2000 mg. Metformina wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza, przenika do erytrocytów, a jej objętość dystrybucji wynosi 63-276 litrów.
AUC, biorównoważność, Cmax, dystrybucja leku, eliminacja leku, erytrocyty, farmakokinetyka, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, krwinki czerwone, metabolizm leku, metformina, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, Tmax, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wydalanie leku, wydzielanie kanalikowe, zmienność wewnątrzosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pabi-Dexamethason 20 mg
Preparat PABI-DEXAMETHASON zawiera 20 mg deksametazonu w formie tabletek o dobrej biodostępności po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest między 1 a 2 godziną po podaniu, z istotną zmiennością międzyosobniczą. Deksametazon wiąże się z białkami osocza w około 77%, głównie z albuminą, a stopień wiązania pozostaje stabilny niezależnie od stężenia steroidów endogennych. Lek charakteryzuje się szybkim transportem do tkanek, przenika przez barierę łożyskową oraz w niewielkim stopniu do mleka matki. Okres półtrwania (t1/2) wynosi średnio 3,6 ± 0,9 godziny, co jest kluczowe dla ustalenia schematu dawkowania.
albumina, bariera łożyskowa, białka osocza, biodostępność, biotransformacja, Cmax, deksametazon, deksametazon doustny, dystrybucja leku, działanie niepożądane, eliminacja leku, glikokortykosteroid endogenny, kortykosteroid, kortyzol, kumulacja leku, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, stężenie w osoczu, T1/2, upośledzenie funkcji nerek, wydalanie leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dasatinib Sandoz 140 mg
Dazatynib wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w czasie 0,5-3 godzin. Ekspozycja na lek (AUCτ) rośnie niemal liniowo w zakresie dawek 25-120 mg podawanych dwa razy na dobę. Obecność pokarmu wpływa na farmakokinetykę, zwiększając AUC o 14-21% w zależności od rodzaju posiłku, jednak zmienność ekspozycji jest mniejsza przy podawaniu z posiłkiem wysokotłuszczowym (CV=32%) niż na czczo (CV=47%). Dazatynib charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (średnio 2505 l, CV=93%) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~96%). Metabolizm leku odbywa się głównie przez CYP3A4, a okres półtrwania wynosi 5-6 godzin, z klirensem pozornym 363,8 l/h (CV=81,3%). Eliminacja następuje głównie z kałem (85% radioaktywności), z minimalnym wydalaniem nerkowym (4%).
białko osocza, biodostępność, chromosom Philadelphia, Cmax, CYP3A4, dazatynib, dystrybucja leku, ekspozycja na lek, farmakokinetyka dazatynibu, farmakokinetyka populacyjna, interakcja lekowa, klirens, metabolit, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostra białaczka limfoblastyczna, przewlekła białaczka szpikowa, wchłanianie dazatynibu, współczynnik zmienności, wydalanie leku, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gemiderma 5 mg/g
GEMIDERMA 5 mg/g, zawierający kwas borowy jako substancję czynną, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi istotnymi w praktyce klinicznej. Kwas borowy wykazuje łatwe wchłanianie przez uszkodzoną skórę, co zwiększa jego biodostępność po podaniu miejscowym, podczas gdy przez nieuszkodzoną skórę wchłanianie jest znacznie ograniczone, co wpływa na bezpieczeństwo stosowania. Po przeniknięciu do krwioobiegu kwas borowy nie kumuluje się w tkankach miękkich, nie ulega metabolizmowi i jest wydalany w niezmienionej formie głównie przez nerki. Biologiczny okres półtrwania wynosi około 24 godziny, co determinuje częstotliwość podawania leku oraz czas eliminacji substancji z organizmu.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – PV Jod 10% 100 mg/g
Produkt leczniczy PV JOD 10% to roztwór zawierający 100 mg/g powidonu jodowanego (Povidonum iodinatum), stosowany miejscowo jako środek antyseptyczny. W odniesieniu do tego preparatu nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych, co oznacza brak danych dotyczących wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania substancji czynnej po aplikacji miejscowej. Brak tych informacji wynika z faktu, że działanie produktu ma charakter wyłącznie miejscowy, a jego stosowanie ogranicza się do powierzchni skóry lub błon śluzowych. W praktyce klinicznej oznacza to, że nie są dostępne parametry farmakokinetyczne takie jak okres półtrwania, objętość dystrybucji czy klirens powidonu jodowanego po zastosowaniu PV JOD 10%. W związku z tym, podczas stosowania preparatu należy ściśle przestrzegać zaleceń dawkowania oraz przeciwwskazań zawartych w charakterystyce produktu leczniczego, mając na uwadze brak szczegółowych danych dotyczących losów farmakokinetycznych substancji czynnej w organizmie.
antyseptyk, badanie farmakokinetyczne, charakterystyka produktu leczniczego, dystrybucja leku, działanie miejscowe, farmakokinetyka, klirens, metabolizm substancji, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, podanie miejscowe, powidon jodowany, przeciwwskazanie, substancja czynna, wchłanianie substancji czynnej, wydalanie leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rostil 250 mg
Wapnia dobezylan jednowodny, substancja czynna leku Rostil w dawce 250 mg, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym. Po podaniu doustnym standardowej dawki 500 mg, lek wykazuje szybkie rozpoczęcie działania terapeutycznego w ciągu 1-2 godzin, a maksymalne stężenie we krwi (Cmax) osiągane jest po około 5 godzinach (Tmax). Stężenie leku utrzymuje się stabilnie między 3 a 10 godziną po podaniu, a wykrywalne poziomy na poziomie 3 μg/ml utrzymują się do 24 godzin. Wapnia dobezylan wiąże się z białkami osocza w 20-25%, nie przenika przez barierę krew-mózg ani przez łożysko, co ma istotne znaczenie dla bezpieczeństwa stosowania, zwłaszcza u kobiet w ciąży.
bariera krew-mózg, biodostępność, biotransformacja, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, drogi wydalania, efekt terapeutyczny, interakcja leków, maksymalne stężenie we krwi, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, parametry farmakokinetyczne, podanie doustne, przewód pokarmowy, stężenie terapeutyczne, wapnia dobezylan jednowodny, wiązanie z białkami osocza, wydalanie leku, wydalanie nerkowe, zaburzenie funkcji nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neo-Angin bez cukru 1,2 mg + 0,6 mg + 5,7 mg
Neo-Angin bez cukru to lek w formie tabletek do ssania zawierający 1,2 mg alkoholu 2,4-dichlorobenzylowego, 0,6 mg amylometakrezolu oraz 5,72 mg lewomentolu. Wszystkie substancje czynne charakteryzują się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, co umożliwia szybki początek działania miejscowego w obrębie jamy ustnej i gardła. Alkohol 2,4-dichlorobenzylowy jest metabolizowany w wątrobie do kwasu 2,4-dichlorobenzoesowego, który jest wydalany przez nerki zarówno w formie wolnej, jak i sprzężonej z glicyną. Amylometakrezol ulega częściowej oksydacji do kwasu karboksylowego, a następnie sprzęganiu z kwasem glukuronowym i wydalany jest przez nerki w postaci glukuronianu. Lewomentol podlega sprzęganiu z kwasem glukuronowym i jest eliminowany zarówno przez nerki, jak i wątrobę (żółć), głównie w formie glukuronianu.
4-dichlorobenzoesowy, 4-dichlorobenzylowy, alkohol 2, amylometakrezol, biotransformacja, działanie terapeutyczne, eliminacja leku, filtracja nerkowa, glukuronian, jama ustna, ksenobiotyk, kwas 2, kwas karboksylowy, lewomentol, mechanizm detoksykacji, nerka, proces utleniania, sprzęganie z kwasem glukuronowym, substancja lipofilna, szlak metaboliczny, tabletka do ssania, wątroba, wydalanie leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 10 mg + 5 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed zawiera trzy substancje czynne o zróżnicowanych właściwościach farmakokinetycznych. Ramipryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (Tmax 1 godz.), biodostępnością ramiprylatu 45%, umiarkowanym wiązaniem z białkami osocza (ramipryl 73%, ramiprylat 56%) oraz okresem półtrwania ramiprylatu 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg. Metabolizm ramiprylu zachodzi głównie w wątrobie, a eliminacja odbywa się przez nerki, z wydłużonym okresem eliminacji u pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby. Amlodypina wykazuje biodostępność 64-80%, Tmax 6-12 godzin, silne wiązanie z białkami osocza (97,5%) oraz długi okres półtrwania 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Metabolizowana jest w wątrobie do nieaktywnych metabolitów, a u pacjentów z niewydolnością wątroby i w podeszłym wieku obserwuje się wydłużenie okresu półtrwania i zwiększenie AUC. Hydrochlorotiazyd cechuje się biodostępnością 70%, Tmax około 2 godzin, umiarkowanym wiązaniem z białkami osocza (40-70%) oraz zmiennym okresem półtrwania 6-15 godzin. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (60-80% w ciągu 72 godzin), a metabolizm jest minimalny. Wchłanianie hydrochlorotiazydu jest zaburzone u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, a u osób z niewydolnością nerek i serca obserwuje się wydłużenie okresu półtrwania.
2-amino-4-chloro-m-benzenodisulfonamid, amlodypina, biodostępność, biotransformacja, cytochrom P450, dystrybucja leku, esteraza wątrobowa, farmakokinetyka, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, konwertaza angiotensyny, marskość wątroby, metabolizm leku, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, ramipryl, ramiprylat, śpiączka wątrobowa, stan przedśpiączkowy, wchłanianie leku, wydalanie leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Promazine Hasco 25 mg
Chlorowodorek promazyny, substancja czynna leku Promazine Hasco 25 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym oraz szeroką dystrybucją w organizmie, w tym wysokim stopniem wiązania z białkami osocza. Substancja przenika przez barierę krew-mózg, osiągając wyższe stężenia w mózgu niż w osoczu, co jest kluczowe dla jej działania terapeutycznego. Ponadto, promazyna przenika przez barierę łożyskową i jest wydzielana w mleku matki, co ma istotne znaczenie przy stosowaniu u kobiet w ciąży i karmiących. Metabolizm promazyny jest złożony, obejmuje intensywny metabolizm pierwszego przejścia w ścianie jelita oraz dalszą biotransformację w wątrobie, prowadzącą do powstania licznych metabolitów o różnej aktywności farmakologicznej.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, białko osocza, biodostępność, biotransformacja leku, chlorowodorek promazyny, efekt terapeutyczny, kumulacja metabolitów, mechanizm farmakodynamiczny, metabolit, metabolizm pierwszego przejścia, parametr farmakokinetyczny, podanie doustne, stężenie leku, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie leku, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna - Leksykon substancji czynnych
Medazepam – Właściwości farmakokinetyczne
Medazepam, będący benzodiazepiną, charakteryzuje się szybkim i dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu już po 1-2 godzinach od podania doustnego. W osoczu obecna jest jedynie niewielka frakcja wolna leku (do 0,2%). Substancja skutecznie przenika przez barierę krew-płyn mózgowo-rdzeniowy, co warunkuje jej działanie na OUN, a także przez łożysko i do mleka kobiecego, co ma istotne znaczenie w kontekście stosowania u kobiet w ciąży i karmiących. Medazepam ulega szybkiemu metabolizmowi w wątrobie, z okresem półtrwania około 2 godzin, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów: desmetylomedazepamu, diazepamu, desmetylodiazepamu, oksazepamu i temazepamu, które w znacznym stopniu odpowiadają za efekt terapeutyczny leku.
absorpcja leku, bariera krew-mózg, benzodiazepina, biotransformacja, desmetylodiazepam, desmetylomedazepam, diazepam, działanie terapeutyczne, efekt farmakologiczny, efekt kumulacyjny, eliminacja leku, farmakokinetyka, frakcja wolna leku, glukuronizacja wątrobowa, metabolit aktywny, metabolizm wątrobowy, mleko kobiece, okres półtrwania, okres półtrwania eliminacji, oksazepam, osocze krwi, ośrodkowy układ nerwowy, parametr farmakokinetyczny, przenikanie łożyskowe, stężenie maksymalne leku, temazepam, właściwości farmakokinetyczne, wolna frakcja leku, wydalanie leku, wydalanie nerkowe - Leksykon substancji czynnych
Solidago virga aurea – Właściwości farmakokinetyczne
Dokumentacja produktu leczniczego Santaherba, zawierającego Solidago virga aurea w rozcieńczeniu homeopatycznym D3 (3,33 ml/100 ml preparatu), nie dostarcza danych dotyczących farmakokinetyki tej substancji. Brak informacji obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania Solidago virga aurea u człowieka. Podobnie, dla pozostałych substancji czynnych zawartych w preparacie, takich jak Yerba santa D3, Ipeca D4 czy Belladonna D4, nie przedstawiono danych farmakokinetycznych. Produkt zawiera również 39,5% (v/v) etanolu, co może wpływać na właściwości farmakokinetyczne, jednak brak jest szczegółowych danych w tym zakresie.
Adrenalinum, Belladonna, crataegus oxyacantha, dystrybucja leku, ephedra vulgaris, etanol, funkcja nerek, funkcja wątroby, galeopsis ochroleuca, Ipeca, Lobelia inflata, metabolizm leku, parametry farmakokinetyczne, preparat roślinny, produkt leczniczy, rozcieńczenie homeopatyczne, Sambucus nigra, Solidago virga aurea, Stramonium, substancja czynna, wchłanianie leku, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie leku, Yerba santa - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Kleder 10 mg
Lenalidomid (Kleder) jest lekiem o udokumentowanym działaniu teratogennym, strukturalnie powiązanym z talidomidem, co potwierdzają badania na modelach zwierzęcych wykazujące wady wrodzone u małp. W związku z tym stosowanie lenalidomidu wymaga ścisłego przestrzegania programu zapobiegania ciąży. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję przez cały okres terapii, a w przypadku zajścia w ciążę leczenie należy natychmiast przerwać i skierować pacjentkę do specjalisty z zakresu teratologii. Mężczyźni przyjmujący lenalidomid powinni stosować prezerwatywy podczas leczenia, w przerwach oraz przez 1 tydzień po zakończeniu terapii, zwłaszcza gdy ich partnerki mogą zajść w ciążę lub są w ciąży, ze względu na obecność leku w nasieniu, choć w bardzo niskim stężeniu. W przypadku ciąży partnerki mężczyzny konieczna jest pilna konsultacja teratologiczna.
- Leksykon substancji czynnych
Metoksyfluran – Właściwości farmakokinetyczne
Metoksyfluran, substancja czynna Penthrox (99,9%, płyn do inhalacji parowej), charakteryzuje się wysoką lipofilnością (współczynnik podziału tłuszcz/gaz = 825), co determinuje jego dystrybucję i długotrwałe działanie. Po inhalacji 3 ml dawki z przerwami w ciągu godziny, osiąga tmax 0,25 godziny (zakres 0,08-0,75), Cmax 32,39 μg/ml (SD 13,546 μg/ml, CV 41,8%) oraz AUC 28,95 h·μg/ml (zakres 12,3-52,6 h·μg/ml). Metabolizowany głównie w wątrobie przez izoenzymy CYP 2E1, 2B6 i 2A6, ulega dechloracji i O-demetylacji, dając metabolity takie jak wolny fluor i kwas szczawiowy, które wykazują potencjalną nefrotoksyczność przy wyższych stężeniach niż po pojedynczych dawkach przeciwbólowych. Metoksyfluran jest wydalany głównie przez nerki (~60% w postaci związków fluoru i kwasu szczawiowego) oraz przez płuca (pozostała część jako niezmieniony lek i CO2).
CYP 2A6, CYP 2B6, CYP 2E1, cytochrom P450, działanie przeciwbólowe, inhalacja parowa, izoenzym, kwas dichlorooctowy, kwas metoksydifluorooctowy, kwas szczawiowy, lipofilność, metabolit, metoksyfluran, nefrotoksyczność, otyłość, pacjent w podeszłym wieku, Penthrox, rezerwuar leku, stężenie fluoru, tkanka tłuszczowa, wątroba, wchłanianie do krwiobiegu, wolny fluor, współczynnik podziału, współczynnik podziału tłuszcz/gaz, wydalanie leku, wydalanie nerkowe, wydalanie przez płuca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tetmodis 25 mg
Tetrabenazyna, substancja czynna leku Tetmodis 25 mg, charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego (≥75%) po podaniu doustnym, przy czym podanie z pokarmem nie wpływa na jej absorpcję. Mimo to dostępność biologiczna tetrabenazyny jest niska i zmienna, wynosząca od 4,9% do 6%, co wynika z intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia. Okres półtrwania substancji czynnej jest krótki i wynosi około 1,9 godziny. Farmakokinetyka tetrabenazyny jest liniowa w zakresie dawek od 12,5 mg do 50 mg, z proporcjonalnym wzrostem maksymalnego stężenia w osoczu oraz pola powierzchni pod krzywą (AUC) wraz ze wzrostem dawki.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Trelema 10 mg/ml
Lakozamid, dostępny w postaci syropu Trelema (10 mg/ml) oraz tabletek, charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z biodostępnością około 100%. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiąga w 0,5–4 godziny, a pokarm nie wpływa na farmakokinetykę leku, co umożliwia podawanie niezależnie od posiłków. Objętość dystrybucji wynosi około 0,6 l/kg, a stopień wiązania z białkami osocza jest niski (<15%). Lakozamid jest wydalany głównie przez nerki (ok. 95% dawki w moczu, w tym 40% w formie niezmienionej), z okresem półtrwania eliminacyjnym około 13 godzin. Farmakokinetyka jest proporcjonalna do dawki, z małą zmiennością między- i wewnątrzosobniczą, a stan stacjonarny osiągany jest po 3 dniach stosowania dawek 2x/dobę. Metabolit O-desmetylowy stanowi około 15% stężenia leku w osoczu i nie wykazuje aktywności farmakologicznej. Nie stwierdzono istotnego wpływu polimorfizmu CYP2C19 ani interakcji z inhibitorem CYP2C19 (omeprazolem) na ekspozycję na lakozamid.
AUC, biodostępność, biorównoważność, Cmax, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4, dawka nasycająca, farmakokinetyka lakozamidu, farmakokinetyka populacyjna, hemodializa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens nerkowy, klirens pozanerkowy, lakozamid, metabolit O-desmetylowy, napad padaczkowy, napady częściowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, schyłkowa niewydolność nerek, stan stacjonarny, wydalanie leku, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nikozipix 1,5 mg
Farmakokinetyka cytyzyny, substancji czynnej Nikozipix (1,5 mg), została szczegółowo zbadana u zdrowych ochotników oraz w modelach zwierzęcych. Po podaniu doustnym u ludzi cytyzyna wykazuje szybkie wchłanianie z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) 15,55 ng/ml po średnio 0,92 godziny (Tmax). Substancja jest metabolizowana w niewielkim stopniu, a 64% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej w ciągu 24 godzin. Okres półtrwania (T1/2) wynosi około 4 godziny, a średni czas przebywania leku w organizmie (MRT) około 6 godzin. Brak jest danych dotyczących farmakokinetyki u pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby oraz wpływu pokarmu na wchłanianie cytyzyny.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Biseptol (200 mg + 40 mg)/5 ml
Produkt leczniczy Biseptol, zawierający sulfametoksazol (200 mg/5 ml) i trimetoprim (40 mg/5 ml) w postaci zawiesiny doustnej, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem w górnym odcinku jelita cienkiego, z osiągnięciem stężenia terapeutycznego już po 60 minutach, utrzymującym się około 12 godzin. Maksymalne stężenie we krwi pojawia się w ciągu 1-4 godzin po podaniu. Sulfametoksazol wiąże się z białkami osocza w około 60%, a trimetoprim w około 45%, co wpływa na ich biodostępność i penetrację do tkanek, w tym układu oddechowego, moczowo-płciowego, ośrodkowego układu nerwowego oraz innych miejsc takich jak migdałki i płyn ucha środkowego. Oba składniki przenikają także do mleka matki i przez barierę łożyska, co jest istotne w kontekście stosowania u kobiet w ciąży i karmiących piersią.
bariera łożyska, białko osocza, białko osocza krwi, biodostępność, czynność nerek, dystrybucja leku, faza eliminacji, gruczoł krokowy, jelito cienkie, klirens, kotrimoksazol, maksymalne stężenie leku, metabolizm leku, migdałek podniebienny, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn ucha środkowego, profil farmakokinetyczny, stężenie lecznicze, sulfametoksazol, trimetoprim, układ moczowo-płciowy, układ oddechowy, wydalanie leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cholinex Direct 8,75 mg
Flurbiprofen w dawce 8,75 mg podany w postaci pastylek twardych (Cholinex Direct) charakteryzuje się szybkim wchłanianiem, z wykrywalnością we krwi już po 5 minutach i osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) 1,4 μg/mL po 40-45 minutach. Cmax jest około 4,4-krotnie niższe niż po podaniu tabletki 50 mg, co wynika z mniejszej dawki, jednak szybkość wchłaniania jest porównywalna. Pastylki rozpuszczają się w jamie ustnej w ciągu 5-12 minut, a absorpcja zachodzi częściowo przez dyfuzję bierną w przedsionku jamy ustnej, co przyspiesza dostępność leku w krążeniu systemowym. Flurbiprofen wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza, a jego okres półtrwania wynosi od 3 do 6 godzin. Około 20-25% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej przez nerki, a reszta ulega metabolizmowi głównie przez hydroksylację. Przenikanie do mleka ludzkiego jest minimalne (<0,05 μg/mL), co jest istotne przy stosowaniu u kobiet karmiących piersią.
biodostępność leku, dawkowanie leku, dyfuzja bierna, faza eliminacji, hydroksylacja, krążenie systemowe, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pastylki twarde, postać farmaceutyczna, przemiany metaboliczne, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, substancja czynna, wchłanianie flurbiprofenu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie leku - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Nemedan 10 mg
Lek Nemedan, zawierający 10 mg chlorowodorku memantyny (odpowiadającego 8,31 mg memantyny) w postaci tabletek powlekanych, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na memantynę lub składniki pomocnicze. Szczególną uwagę należy zwrócić na historię reakcji alergicznych na leki zawierające memantynę lub substancje o podobnej strukturze chemicznej. Ponadto, każda tabletka zawiera 82,75 mg laktozy jednowodnej, co wymaga ostrożności u pacjentów z ciężką nietolerancją laktozy, ze względu na ryzyko wystąpienia objawów ze strony przewodu pokarmowego. Przed rozpoczęciem terapii wskazane jest zebranie szczegółowego wywiadu alergologicznego, aby wykluczyć potencjalne reakcje nadwrażliwości.
charakterystyka produktu leczniczego, chlorowodorek memantyny, dostosowanie dawkowania, laktoza jednowodna, memantyna, metabolizm, nadwrażliwość, nietolerancja laktozy, objawy niepożądane, opcje terapeutyczne, przewód pokarmowy, reakcja alergiczna, schorzenie nerek, schorzenie wątroby, stosunek korzyści do ryzyka, wydalanie leku, wywiad alergologiczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Losartan Hydrochlorothiazyd Krka 100 mg + 25 mg
Losartan Hydrochlorotiazyd Krka, dostępny w dawkach 50 mg + 12,5 mg oraz 100 mg + 25 mg, charakteryzuje się specyficzną farmakokinetyką. Losartan wykazuje około 33% biodostępności po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 1 godzinie, a jego aktywny metabolit po 3-4 godzinach. Oba związki wiążą się z białkami osocza w ≥99%, a objętość dystrybucji losartanu wynosi 34 litry. Metabolizm losartanu prowadzi do powstania aktywnego metabolitu (14% dawki), który ma okres półtrwania 6-9 godzin, podczas gdy losartan sam ma okres półtrwania około 2 godzin. Hydrochlorotiazyd nie ulega metabolizmowi i jest wydalany w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania 5,6-14,8 godzin oraz wydalaniem ≥61% dawki z moczem w ciągu 24 godzin. Klirens osoczowy losartanu wynosi około 600 ml/min, a jego aktywnego metabolitu 50 ml/min, natomiast klirens nerkowy odpowiednio 74 ml/min i 26 ml/min. Farmakokinetyka losartanu i metabolitu jest liniowa do dawki 200 mg, a hemodializa nie usuwa ani losartanu, ani jego metabolitu, co ma znaczenie kliniczne w przypadku przedawkowania u pacjentów dializowanych.
AUC, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność leku, dystrybucja leku, efekt pierwszego przejścia, hemodializa, hydroksylacja, klirens nerkowy, klirens osoczowy, losartan hydrochlorotiazyd, marskość wątroby poalkoholowa, metabolit aktywny, metabolit E-3174, metabolizm leku, nadciśnienie tętnicze, okres półtrwania leku, tetrazologlukuronid, wchłanianie leku, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie leku - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Olimestra 20 mg
Olmesartan medoksomil, substancja czynna leku Olimestra dostępnego w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg, jest antagonistą receptora angiotensyny II (ARB) stosowanym w terapii nadciśnienia tętniczego. Podstawowymi przeciwwskazaniami do jego stosowania są nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę (odpowiednio 54,63 mg, 109,25 mg i 218,50 mg w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg), oraz niedrożność dróg żółciowych, która może zaburzać metabolizm i eliminację leku. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest także stosowanie w II i III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko uszkodzenia płodu i noworodka, wynikające z blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron, co może prowadzić do zaburzeń rozwoju nerek płodu.
aliskiren, anafilaksja, antagonista receptora angiotensyny II, cukrzyca, drogi żółciowe, dysfunkcja wątroby, farmakokinetyka leku, hiperkaliemia, hipotonia, laktoza, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, nerki płodu, niedrożność dróg żółciowych, nietolerancja laktozy, olmesartan medoksomil, reakcja alergiczna, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, układ sercowo-naczyniowy, współczynnik przesączania kłębuszkowego, wydalanie leku, zaburzenie czynności nerek, zwężenie tętnic nerkowych - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metformax SR 1000 1000 mg
Metformina w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Metformax SR) wykazuje wolniejszą kinetykę wchłaniania w porównaniu do formy o natychmiastowym uwalnianiu, z Tmax około 7 godzin (vs. 2,5 godziny). Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po dawce 1500 mg wynosi średnio 1193 ng/ml, a po dawce 1000 mg podanej po posiłku 1214 ng/ml, z Tmax około 5 godzin. AUC i Cmax nie rosną proporcjonalnie do dawki, a podanie leku na czczo zmniejsza AUC o 30%, natomiast podanie po posiłku zwiększa AUC o 77% i Cmax o 26% (dla dawki 1000 mg). Nie obserwuje się kumulacji leku przy dawkach do 2000 mg. Metformina charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza, dużą objętością dystrybucji (63-276 l) oraz przenikaniem do erytrocytów, które stanowią drugi przedział dystrybucji.
biorównoważność, dystrybucja leku, ekspozycja ogólnoustrojowa, erytrocyty, faza eliminacji, klirens nerkowy, krzywa stężenia leku, kumulacja leku, metabolizm leku, metformina, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie leku, wydalanie w postaci niezmienionej, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zmienność parametrów farmakokinetycznych - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Palexia 20 mg/ml
Farmakokinetyka tapentadolu w postaci roztworu doustnego (20 mg/ml) jest porównywalna do tabletek powlekanych, z szybkim i całkowitym wchłanianiem oraz średnią biodostępnością bezwzględną około 32% po podaniu na czczo, co wynika z intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia. Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiągane jest po około 1,25 godziny, a parametry farmakokinetyczne (Cmax, AUC) rosną proporcjonalnie do dawki w zakresie terapeutycznym. Po podaniu wielokrotnym (co 6 godzin, dawki 75-175 mg) obserwuje się współczynnik akumulacji 1,4-1,7 dla substancji macierzystej i 1,7-2,0 dla metabolitu O-glukuronidu. Spożycie bogatotłuszczowego posiłku zwiększa AUC o 25% i Cmax o 16%, wydłużając czas do osiągnięcia Cmax do 1,5 godziny, jednak nie wpływa klinicznie istotnie na skuteczność leku. Tapentadol wykazuje dużą objętość dystrybucji (540 ± 98 l po podaniu dożylnym) i niskie wiązanie z białkami osocza (~20%).
biodostępność bezwzględna, biodostępność leku, cytochrom P450, dystrybucja leku, farmakokinetyka populacyjna, glukuronidacja, hydroksytapentadol, interakcje farmakokinetyczne, klirens całkowity, maksymalne stężenie, metabolizm leku, metabolizm pierwszego przejścia, N-desmetylotapentadol, O-glukuronid tapentadolu, objętość dystrybucji, parametry farmakokinetyczne, sprzęganie z kwasem glukuronowym, szlak metaboliczny, UDP-glukuronylotransferaza, wchłanianie leku, wiązanie leku z białkami, współczynnik akumulacji, wydalanie leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dentosept –
Produkt leczniczy Dentosept to koncentrat do sporządzania roztworu do stosowania miejscowego w jamie ustnej, zawierający złożony wyciąg płynny z siedmiu surowców roślinnych: koszyczka rumianku, kory dębu, liścia szałwii, ziela arniki, kłącza tataraku, ziela mięty pieprzowej oraz ziela tymianku, w proporcjach 2/2/2/1/1/1/1, ekstraktowanych w 70% etanolu. Końcowy preparat zawiera 60-70% (V/V) etanolu. Nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych dotyczących wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania substancji czynnych, co jest uzasadnione miejscowym zastosowaniem leku oraz złożonym składem roślinnym, utrudniającym precyzyjne określenie parametrów farmakokinetycznych. Wchłanianie ogólnoustrojowe jest ograniczone, a działanie terapeutyczne opiera się na miejscowych efektach przeciwzapalnych, ściągających, antyseptycznych i łagodzących składników roślinnych.
aplikacja miejscowa, arnika, choroby dziąseł, dystrybucja leku, działanie antyseptyczne, efekt przeciwzapalny, efekt ściągający, etanol, farmakokinetyka, kora dębu, metabolizm leku, mięta pieprzowa, rumianek lekarski, szałwia lekarska, tatarak zwyczajny, tymianek, wchłanianie leku, wydalanie leku, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej - Leksykon substancji czynnych
Amiloryd – Właściwości farmakokinetyczne
Amiloryd, substancja czynna preparatów Tialorid i Tialorid mite, wykazuje umiarkowaną biodostępność około 50%, która ulega obniżeniu do około 30% przy jednoczesnym przyjmowaniu z pokarmem. Po podaniu doustnym dawki 5-10 mg działanie moczopędne rozpoczyna się po około 2 godzinach i utrzymuje przez 10-12 godzin, z możliwością wydłużenia do ponad 24 godzin przy wyższych dawkach. Maksymalne stężenie (Cmax) 38-48 ng/ml osiągane jest po 3-4 godzinach od podania dawki 20 mg. Amiloryd charakteryzuje się wysoką objętością dystrybucji (350-380 l), co wskazuje na intensywną dystrybucję pozanaczyniową. Substancja jest wydalana głównie w postaci niezmienionej – około 50% z moczem i 40% z kałem w ciągu 72 godzin, a okres półtrwania u pacjentów z prawidłową funkcją nerek wynosi 6-9 godzin.
bariera łożyska, dystrybucja pozanaczyniowa, działanie moczopędne, klirens kreatyniny, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewyrównana niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przewód pokarmowy, stan obrzękowy, stężenie maksymalne, substancja czynna, Tialorid mite, wydalanie leku, wydalanie z kałem, wydalanie z moczem, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie wchłaniania - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metopirone 250 mg
Metyrapon, substancja czynna leku Metopirone 250 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 3,7 μg/ml po 1 godzinie. Po 4 godzinach stężenie spada do 0,5 μg/ml, co wskazuje na szybki proces eliminacji z kompartmentu centralnego. Okres półtrwania metyraponu wynosi około 2 godzin. Po podaniu dawki 750 mg, metabolit aktywny metyrapol pojawia się w osoczu w stosunku 1:1,5 względem metyraponu po 8 godzinach, a jego okres półtrwania jest dwukrotnie dłuższy, co sugeruje dłuższy czas działania metabolitu. Wydalanie z moczem po 72 godzinach wykazuje, że 5,3% dawki metyraponu jest wydalane w postaci niezmienionej, głównie w formie skoniugowanej z kwasem glukuronowym (90,8%).
Cmax, czas eliminacji, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, cząsteczka macierzysta, farmakokinetyka metyraponu, forma skoniugowana, kompartment centralny, Metopirone, metyrapol, metyrapon, okres półtrwania, procesy farmakokinetyczne, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie substancji czynnej w osoczu, stężenie w osoczu, stosunek stężeń, wydalanie leku - Leksykon substancji czynnych
Karczoch – Właściwości farmakokinetyczne
W dostępnej dokumentacji medycznej dotyczącej preparatów zawierających wyciągi z karczocha (Cynara scolymus L.), takich jak Cholitol, Cynacholin oraz Hepatosan fix, brak jest szczegółowych danych farmakokinetycznych. Preparaty te różnią się formą i stężeniem substancji aktywnych: Cholitol zawiera 11 g nalewki z karczocha na 100 g płynu doustnego z 58-63% etanolu (V/V), Cynacholin 97,5 g gęstego wyciągu z ziela karczocha na 100 ml płynu doustnego z 40-50% etanolu (V/V), a Hepatosan fix 0,4 g suchego ziela karczocha w saszetce 2,0 g mieszanki ziołowej. Złożony skład chemiczny karczocha, obejmujący polifenole (kwas chlorogenowy, cynaryna), flawonoidy, kwasy organiczne i gorzkie laktony seskwiterpenowe, utrudnia precyzyjne określenie parametrów farmakokinetycznych całego ekstraktu.
biodostępność, Cynara scolymus, cynaryna, dystrybucja leku, flawonoid, interakcja lekowa, kwas chlorogenowy, kwas organiczny, lakton seskwiterpenowy, metabolizm leku, metabolizm składników aktywnych, metoda ekstrakcji, mieszanka ziołowa, nalewka z karczocha, polifenol, wchłanianie leku, właściwość farmakokinetyczna, wyciąg z karczocha, wyciąg z ziela karczocha, wydalanie leku, ziele karczocha - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Phenylephrine Aguettant 50 mikrogramów/ml
Fenylefryna zawarta w produkcie Phenylephrine Aguettant (50 µg/ml) charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji wynoszącą 340 litrów, co wskazuje na szerokie przenikanie do tkanek obwodowych. Lek jest metabolizowany głównie w wątrobie przez monoaminooksydazę (MAO), a jego metabolity, takie jak kwas m-hydroksymigdałowy oraz związki sprzężone z grupą fenolową, są wydalane przede wszystkim przez nerki. Po dożylnym podaniu fenylefryna wykazuje działanie farmakologiczne utrzymujące się około 20 minut, a jej końcowy okres półtrwania wynosi około 3 godziny. Stopień wiązania fenylefryny z białkami osocza pozostaje nieznany, co stanowi istotny czynnik niepewności w ocenie biodostępności leku.
biodostępność leku, biotransformacja, fenylefryna, fenylefryny chlorowodorek, kwas m-hydroksymigdałowy, monoaminooksydaza, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, Phenylephrine Aguettant, podanie dożylne, proces metaboliczny, wiązanie z białkami osocza, wydalanie leku, związki sprzężone - Leksykon substancji czynnych
Oksymetazolina – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Oksymetazolina, stosowana miejscowo w preparatach do nosa, wykazuje głównie działanie obkurczające naczynia błony śluzowej, a przy prawidłowym dawkowaniu (np. 0,5 mg/ml w Nasivin Sinex Aloes i Eukaliptus) nie wpływa istotnie na zdolności psychomotoryczne, w tym prowadzenie pojazdów i obsługę maszyn. Charakterystyki leków takich jak Afrin, Oxyrin Apteo Med czy Nasivin potwierdzają brak lub nieistotny wpływ na funkcje psychomotoryczne przy standardowym stosowaniu. Jednakże, w przypadku wystąpienia objawów takich jak senność czy zawroty głowy, zaleca się powstrzymanie od prowadzenia pojazdów. Kluczowe ryzyko dotyczy niewłaściwego stosowania – przedłużonego lub w dawkach przekraczających zalecenia – co może prowadzić do ogólnoustrojowych działań niepożądanych obejmujących układ krążenia (nadciśnienie tętnicze, tachykardię, bradykardię, zaburzenia rytmu serca) oraz ośrodkowy układ nerwowy (zawroty głowy, senność, pobudzenie, niepokój).
błona śluzowa nosa, bradykardia, choroba układu krążenia, ciśnienie tętnicze, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie niepożądane, efekt ogólnoustrojowy, kołatanie serca, metabolizm, nadciśnienie tętnicze, niepokój, obkurczenie naczyń krwionośnych, oksymetazolina, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie, przedawkowanie, przedłużone stosowanie, senność, sprawność psychofizyczna, substancja czynna, tachykardia, układ krążenia, wydalanie leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie rytmu serca, zawroty głowy, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Uro-Vaxom 6 mg liofilizowanego lizatu Escherichia coli
Produkt leczniczy Uro-Vaxom zawiera jako substancję czynną 6 mg liofilizowanego lizatu Escherichia coli (OM-89) i jest dostępny w formie twardych kapsułek. Ze względu na charakter liofilizowanego lizatu bakteryjnego, nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych, a standardowe parametry takie jak wchłanianie, dystrybucja, metabolizm i wydalanie nie zostały określone. Obecnie brak jest odpowiedniego modelu eksperymentalnego umożliwiającego ocenę farmakokinetyki tego preparatu.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pentohexal 600 retard 600 mg
Pentoksyfilina, substancja czynna leku PentoHEXAL 600 Retard, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym, jednak jej dostępność biologiczna jest ograniczona do 20-30% z powodu intensywnego efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Lek ulega niemal całkowitemu metabolizmowi w wątrobie, gdzie powstaje aktywny metabolit 1-(5-hydroksyheksylo)-3,7-dimetyloksantyna, którego stężenie w osoczu jest dwukrotnie wyższe niż substancji macierzystej. Okres półtrwania pentoksyfiliny wynosi około 1,6 godziny, a eliminacja odbywa się głównie drogą nerkową (96%), z niewielkim udziałem wydalania kałowego (4%) i śladową ilością leku w formie niezmienionej.
aktywny metabolit, biodostępność leku, dostępność biologiczna, działanie niepożądane, efekt pierwszego przejścia, eliminacja z kałem, metabolit pentoksyfiliny, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, PentoHEXAL, pentoksyfilina, profil farmakokinetyczny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wchłanianie leku, wydalanie leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Debretin Forte 200 mg
Debretin Forte, zawierający trimebutynę maleinian w dawce 200 mg w formie tabletek powlekanych, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym 1-2 godziny. Substancja czynna jest efektywnie eliminowana głównie przez nerki, z około 70% dawki wydalanej z moczem w ciągu pierwszych 24 godzin. Szybka eliminacja trimebutyny ma istotne znaczenie kliniczne, wpływając na ustalanie schematów dawkowania oraz minimalizację ryzyka kumulacji leku podczas terapii długoterminowej.
absorpcja leku, czas maksymalnego stężenia, dystrybucja leku, eliminacja leku, klirens leku, metabolit, metabolizm leku, podanie doustne, schemat dawkowania, stężenie maksymalne, stężenie terapeutyczne, trimebutyna maleinian, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie leku, wydalanie nerkowe, wydalanie z moczem, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bilastine MSN 20 mg
Bilastine MSN jest dostępna w postaci tabletek zawierających 20 mg bilastyny, stosowanych doustnie w dawce 20 mg raz na dobę u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat. Lek jest wskazany do łagodzenia objawów alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa i spojówek (sezonowego i całorocznego) oraz pokrzywki. Tabletki należy przyjmować na czczo, tj. godzinę przed posiłkiem lub dwie godziny po posiłku lub spożyciu soku owocowego, aby uniknąć interakcji pokarmowych. Długość terapii zależy od wskazania i ekspozycji na alergeny, a u pacjentów w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności nerek i wątroby nie jest konieczna modyfikacja dawki.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, bilastyna, całoroczne alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, ekspozycja ogólnoustrojowa, interakcje z pokarmem, metabolizm leku, podanie doustne, pokrzywka, roztwór doustny, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej, wydalanie leku, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Danazol Polfarmex 200 mg
Danazol wykazuje dobre wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie we krwi (Cmax) na poziomie 50-80 ng/ml w ciągu 2-3 godzin (Tmax). Biodostępność leku jest trzykrotnie zwiększona przy jednoczesnym podaniu z posiłkiem wysokotłuszczowym, co wynika z jego wysokiej lipofilności oraz stymulacji przepływu żółci. Danazol charakteryzuje się szeroką dystrybucją w tkankach, a jego główne działanie farmakologiczne przypisuje się niezmienionej cząsteczce leku, gdyż metabolity nie wykazują aktywności hamującej przysadkę mózgową. Okres półtrwania po pojedynczej dawce wynosi 3-6 godzin, natomiast po podaniu wielokrotnym może się wydłużyć do 26 godzin, co wskazuje na możliwość kumulacji leku w organizmie.
biodostępność, biotransformacja, Cmax, farmakokinetyka, faza eliminacji, lipofilność, metabolity, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, przysadka mózgowa, stężenie leku we krwi, substancja czynna, terapia długoterminowa, wydalanie leku, wydalanie żółciowe, zaburzenia czynności wątroby, znakowanie radioaktywne, żółć, związek lipofilny - Leksykon substancji czynnych
Krwawnik kanadyjski – Właściwości farmakokinetyczne
Aktualnie brak jest szczegółowych danych farmakokinetycznych dotyczących krwawnika kanadyjskiego (Sanguinaria canadensis) zawartego w produkcie leczniczym Limfodrenaż-Pascoe Basic. Substancja ta występuje w rozcieńczeniu D8, co odpowiada 0,01 g w 10 g produktu (10,5 ml). Ze względu na wysokie rozcieńczenie oraz homeopatyczny charakter preparatu, klasyczne parametry farmakokinetyczne takie jak biodostępność, objętość dystrybucji, okres półtrwania czy klirens nie są dostępne ani nie mają zastosowania w tradycyjnym ujęciu. Produkt jest podawany w formie kropli doustnych zawierających 39% (V/V) etanolu, co może wpływać na wchłanianie składników aktywnych, jednak brak jest danych potwierdzających ten efekt dla krwawnika kanadyjskiego.
biodostępność, charakterystyka produktu leczniczego, dystrybucja leku, glistnik jaskółcze ziele, gorzknik kanadyjski, jeżówka, klirens, krople doustne, krwawnik kanadyjski, kwas arsenowy, Limfodrenaż-Pascoe Basic, metabolizm leku, mniszek lekarski, nagietek lekarski, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, rozcieńczenie homeopatyczne, Sanguinaria canadensis, substancja aktywna, szkarłatka amerykańska, wchłanianie, widłak goździsty, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie leku - Leksykon substancji czynnych
Trybenozyd – Właściwości farmakokinetyczne
Trybenozyd, stosowany miejscowo w preparatach takich jak Venożel, wykazuje umiarkowaną biodostępność ze stopniem wchłaniania przez skórę wynoszącym 2-20% dawki aplikowanej. Substancja kumuluje się głównie w naskórku, skórze właściwej oraz tkance mięśniowej, co jest kluczowe dla utrzymania terapeutycznego stężenia w miejscu działania. Wchłanianie trybenozidu zależy od czasu kontaktu preparatu ze skórą, wielkości obszaru aplikacji, dawki oraz stopnia nawilżenia skóry. Po podaniu doustnym, trybenozyd osiąga maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 1 godziny, nie wykazując tendencji do kumulacji w osoczu. Metabolizm obejmuje przemianę około 20% dawki do kwasu benzoesowego, który następnie ulega sprzęganiu z glicyną do kwasu hipurowego, wydalanego głównie przez nerki (93% dawki w ciągu 9 godzin).
biodostępność, biotransformacja, diklofenak sodowy, dystrybucja leku, escyna, farmakokinetyka składników, glukuronidacja, hydroksylacja, kumulacja tkankowa, kumulacja w osoczu, kwas benzoesowy, kwas hipurowy, metabolizm leku, naskórek, okres półtrwania, płyn maziowy, skóra właściwa, stężenie w osoczu, tkanka mięśniowa, trybenozyd, wchłanianie przez skórę, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie leku, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Alvia Zaparcia –
Homeopatyczny produkt leczniczy ALVIA ZAPARCIA w formie syropu zawiera substancje czynne pochodzenia roślinnego i zwierzęcego w rozcieńczeniach homeopatycznych od D3 do D12, takie jak Bryonia D4 i D12, Graphites D6, Lycopodium clavatum D3 i D6, Sepia officinalis D6, Strychnos nux vomica D3 i D6, Silybum marianum D3 oraz Taraxacum officinalis D3. Ze względu na wysokie rozcieńczenia charakterystyczne dla preparatów homeopatycznych, nie są dostępne dane dotyczące farmakokinetyki tego produktu, w tym parametrów takich jak wchłanianie, dystrybucja, metabolizm czy wydalanie.
biodostępność, Bryonia, dystrybucja leku, Graphites, Lycopodium clavatum, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, parametr farmakokinetyczny, produkt homeopatyczny, Sepia officinalis, Silybum marianum, Strychnos nux vomica, substancja czynna, substancja pochodzenia roślinnego, substancja pochodzenia zwierzęcego, Taraxacum officinalis, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie leku, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Apap 500 mg
Paracetamol, będący substancją czynną leku APAP 500 mg, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu po około 1 godzinie od podania doustnego. Obecność pokarmu opóźnia wchłanianie, co klinicznie uzasadnia zalecenie stosowania leku na czczo dla szybszego efektu terapeutycznego. Wiązanie paracetamolu z białkami osocza wynosi 25-50% przy dawkach terapeutycznych, co może mieć znaczenie w kontekście interakcji lekowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, gdzie u dorosłych dominuje sprzęganie z kwasem glukuronowym (około 90% dawki), a u dzieci istotne jest także sprzęganie z kwasem siarkowym. Niewielka część (około 5%) dawki ulega przemianie do hepatotoksycznego metabolitu N-acetylo-p-benzochinoiminy, który w warunkach fizjologicznych jest detoksykowany przez glutation wątrobowy. Przedawkowanie prowadzi do wysycenia mechanizmu detoksykacji i akumulacji toksycznego metabolitu, skutkując uszkodzeniem hepatocytów.
białka osocza, biotransformacja paracetamolu, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwbólowe i przeciwgorączkowe, działanie przeciwgorączkowe, działanie terapeutyczne, glutation wątrobowy, hepatocyt, kwas glukuronowy, kwas merkapturowy, kwas siarkowy, metabolit hepatotoksyczny, N-acetylo-p-benzochinoimina, okres półtrwania biologiczny, paracetamol, przewód pokarmowy, stężenie maksymalne, wydalanie leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – ApoMigra 100 mg
Sumatryptan, substancja czynna leku ApoMigra, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając 70% maksymalnego stężenia w osoczu już po 45 minutach, a maksymalne stężenie (Cmax) po dawce 100 mg wynosi 54 ng/ml. Biodostępność sumatryptanu jest niska i wynosi około 14%, co wynika z metabolizmu przedukładowego oraz niecałkowitego wchłaniania z przewodu pokarmowego. Lek wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (14-21%) oraz dużą objętość dystrybucji (170 litrów). Okres półtrwania wynosi około 2 godzin, z możliwą dłuższą fazą eliminacji. Całkowity klirens sumatryptanu to około 1160 ml/min, z klirensem nerkowym stanowiącym 260 ml/min (około 20%), a pozanerkowym – około 80%, co wskazuje na dominującą rolę metabolizmu wątrobowego, głównie przez oksydazę monoaminową. Głównym metabolitem jest analog kwasu 3-indolilooctowego, wydalany z moczem, nieaktywny farmakologicznie względem receptorów 5HT1 i 5HT2.
białko osocza, biodostępność, całkowita ekspozycja, efekt pierwszego przejścia, glukuronid, klirens całkowity, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, klirens pozanerkowy, kwas 3-indolilooctowy, maksymalne stężenie, metabolizm przedukładowy, metabolizm utleniający, napad migreny, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydaza monoaminowa, parametr AUC, parametr Cmax, parametr farmakokinetyczny, receptor 5HT1, receptor 5HT2, sumatryptan, wchłanianie, wydalanie leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sinora 0,1 mg/ml
Noradrenalina w produkcie leczniczym Sinora występuje jako biologicznie czynny izomer L i jest podawana wyłącznie w formie roztworu do infuzji dożylnej, co zapewnia pełną biodostępność. Po podaniu dożylnym charakteryzuje się bardzo krótkim okresem półtrwania w osoczu wynoszącym 1-2 minuty, co wymaga ciągłej infuzji dla utrzymania efektu terapeutycznego. Lek jest szybko usuwany z osocza głównie przez wychwyt komórkowy i metabolizm, a jego zdolność do przenikania przez barierę krew-mózg jest ograniczona, co wpływa na minimalne działanie ośrodkowe. Metabolizm noradrenaliny odbywa się przez enzymy COMT i MAO, prowadząc do powstania metabolitów pośrednich (normetanefryna, kwas 3,4-dihydroksymigdałowy) oraz końcowego kwasu 4-hydroksy-3-metoksymigdałowego, które są następnie wydalane przez nerki po koniugacji z glukuronidami lub siarczanami.
4-dihydroksymigdałowy, bariera krew-mózg, biodostępność, COMT, deaminacja, dystrybucja leku, eliminacja leku, farmakokinetyka noradrenaliny, glukuronid, infuzja dożylna, izomer L, katecholo-O-metylotransferaza, koniugacja, kwas 3, kwas 4-hydroksy-3-metoksymigdałowy, MAO, metabolit pośredni, metabolizm leku, metabolizm noradrenaliny, metylacja, monoaminooksydaza, noradrenalina winian, normetanefryna, okres półtrwania leku, podanie doustne, podanie podskórne, profil bezpieczeństwa leku, przewód pokarmowy, siarczan, stereoizomer, szlak enzymatyczny, wchłanianie leku, wydalanie leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Candepres 32 mg
Kandesartan cyleksetyl, substancja czynna Candepres, charakteryzuje się bezwzględną biodostępnością około 14% po podaniu doustnym w formie tabletki, z maksymalnym stężeniem w surowicy (Cmax) osiąganym po 3-4 godzinach. Stężenia kandesartanu rosną liniowo w zakresie dawek terapeutycznych, a podawanie leku niezależnie od posiłków nie wpływa istotnie na AUC. Lek wykazuje wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza i ograniczoną dystrybucję do tkanek (objętość dystrybucji 0,1 l/kg). Metabolizm wątrobowy jest minimalny, głównie przez CYP2C9, bez istotnych interakcji z innymi izoenzymami CYP. Kandesartan jest eliminowany zarówno przez nerki (klirens nerkowy 0,19 ml/min/kg), jak i drogą wątrobowo-żółciową, z okresem półtrwania około 9 godzin i brakiem kumulacji po wielokrotnym dawkowaniu.
biodostępność bezwzględna, biodostępność względna, dystrybucja leku, ekspozycja na lek, farmakokinetyka, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, izoenzym CYP2C9, kandesartan, kandesartan cyleksetyl, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, stężenie maksymalne w surowicy, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wydalanie leku, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina doustna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hydroquenin 200 mg
Hydroksychlorochina siarczan, substancja czynna leku Hydroquenin w dawce 200 mg, wykazuje korzystny profil farmakokinetyczny po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie w osoczu i krwi osiągane jest po 3-4 godzinach, a bezwzględna biodostępność wynosi średnio 79% (SD 12%). Lek charakteryzuje się bardzo dużą objętością dystrybucji (około 5500 L w krwi i 44 000 L w osoczu) oraz znaczną akumulacją w elementach morfotycznych krwi (stosunek stężenia w krwi do osocza 7,2). Około 50% hydroksychlorochiny wiąże się z białkami osocza, co wpływa na dostępność wolnej frakcji leku. Metabolizm zachodzi głównie przez deetylację, z udziałem izoenzymów CYP2C8, CYP3A i w mniejszym stopniu CYP2D6, prowadząc do powstania N-desetylohydroksychlorochiny i innych metabolitów.
akumulacja w tkankach, biodostępność, cytochrom P450, deetylacja, dystrybucja leku, efekt terapeutyczny, eliminacja leku, farmakokinetyka, hydroksychlorochina siarczan, izoenzymy CYP, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, profil eliminacji, profil farmakokinetyczny, reumatoidalne zapalenie stawów, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, substancja czynna, tabletka powlekana, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wolna frakcja leku, wydalanie leku - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bilagra ORO 20 mg
Bilagra ORO, zawierająca bilastynę w dawkach 10 mg i 20 mg, jest wskazana do leczenia alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa i spojówek (sezonowego i całorocznego) oraz pokrzywki. Dorośli i młodzież powyżej 12 lat powinni przyjmować 20 mg raz na dobę, natomiast dzieci w wieku 6-11 lat o masie ciała ≥20 kg – 10 mg raz na dobę. Lek nie jest zalecany dla dzieci poniżej 6 lat i masy ciała <20 kg z powodu braku danych dotyczących dawkowania. Czas terapii zależy od rodzaju schorzenia: leczenie alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa i spojówek powinno być ograniczone do okresu ekspozycji na alergeny, z możliwością przerwania i wznowienia w sezonowym przebiegu, natomiast w całorocznym zaleca się terapię ciągłą. W pokrzywce czas leczenia jest indywidualizowany w zależności od charakteru i przebiegu dolegliwości.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, Bilagra ORO, bilastyna, całoroczne alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, ekspozycja na alergeny, margines bezpieczeństwa, metabolizm leku, narażenie ogólnoustrojowe, pokrzywka, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, sok grejpfrutowy, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, wydalanie leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Puder płynny wysuszający 250 mg/g
Produkt leczniczy Puder płynny wysuszający zawiera tlenek cynku (Zinci oxidum) w stężeniu 250 mg/g (25%) i jest stosowany miejscowo na skórę w postaci zawiesiny. W odniesieniu do farmakokinetyki preparatu brak jest dostępnych danych dotyczących wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania substancji czynnej po aplikacji na skórę. Ze względu na charakter miejscowego stosowania oraz przewidywane minimalne wchłanianie do krążenia ogólnego, parametry takie jak biologiczny okres półtrwania, biodostępność czy drogi wydalania nie zostały określone. Działanie tlenku cynku ma przede wszystkim charakter powierzchniowy, co ogranicza potencjalne działania ogólnoustrojowe produktu.
absorpcja przezskórna, aplikacja na skórę, biodostępność leku, dystrybucja leku, działanie miejscowe, działanie ściągające, działanie wysuszające, efekt leczniczy, efekt ogólnoustrojowy, farmakokinetyka, krążenie ogólnoustrojowe, metabolizm leku, okres półtrwania, preparaty miejscowe, puder płynny wysuszający, substancja czynna, tlenek cynku, wchłanianie przezskórne, wydalanie leku, zawiesina na skórę