wada wrodzona serca

Wada wrodzona serca to strukturalna nieprawidłowość serca lub dużych naczyń krwionośnych, która istnieje od urodzenia. Wady te powstają na wczesnym etapie rozwoju płodowego, najczęściej między 3. a 8. tygodniem ciąży, kiedy kształtuje się serce. Wady wrodzone serca dotykają około 8-10 na 1000 żywych urodzeń, co czyni je najczęstszą grupą wad wrodzonych.

Wady wrodzone serca można podzielić na sinicze i niesinicze, proste i złożone, lub według mechanizmu hemodynamicznego na wady ze zwiększonym przepływem płucnym, ze zmniejszonym przepływem płucnym, z przeszkodą w odpływie krwi z serca i ze złożonymi zaburzeniami hemodynamicznymi. Najczęstsze wady to ubytek przegrody międzykomorowej (VSD), ubytek przegrody międzyprzedsionkowej (ASD), przetrwały przewód tętniczy (PDA) oraz tetralogia Fallota.

Diagnostyka wad wrodzonych serca obejmuje badanie echokardiograficzne, które może być wykonane już w okresie prenatalnym, co umożliwia wczesne wykrycie nieprawidłowości. Po urodzeniu, oprócz badania echokardiograficznego, stosuje się również EKG, RTG klatki piersiowej, a w bardziej złożonych przypadkach rezonans magnetyczny, tomografię komputerową czy cewnikowanie serca.

Leczenie wad wrodzonych serca zależy od rodzaju i stopnia zaawansowania wady. Niektóre mniejsze wady mogą nie wymagać interwencji i zamykają się samoistnie, inne wymagają leczenia zabiegowego (kardiochirurgicznego lub przezskórnego) lub farmakologicznego. Wczesna i dokładna diagnoza oraz odpowiednie leczenie znacząco poprawiają rokowanie i jakość życia pacjentów z wadami wrodzonymi serca.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl