sylimaryna
Sylimaryna to kompleks flawonoidów pochodzący z ostropestu plamistego (Silybum marianum), rośliny z rodziny astrowatych. Głównym składnikiem aktywnym sylimaryny jest sylibina, obok izosylibiny, sylikrystyny i sylidianiny. Związki te wykazują działanie hepatoprotekcyjne, czyli chroniące komórki wątroby przed uszkodzeniami.
Mechanizm działania sylimaryny opiera się na kilku procesach: stabilizacji błon komórkowych hepatocytów, zwiększeniu syntezy białek w wątrobie, neutralizacji wolnych rodników oraz stymulacji regeneracji komórek wątrobowych. Substancja ta hamuje również peroksydację lipidów i wykazuje właściwości przeciwzapalne.
W praktyce klinicznej sylimaryna znajduje zastosowanie jako środek wspomagający w leczeniu chorób wątroby różnego pochodzenia, w tym uszkodzeń toksycznych, wirusowego zapalenia wątroby, marskości oraz stłuszczenia wątroby. Badania wskazują, że może być pomocna w redukcji poziomu enzymów wątrobowych u pacjentów z niealkoholową stłuszczeniową chorobą wątroby (NAFLD).
Sylimaryna charakteryzuje się dobrym profilem bezpieczeństwa, a działania niepożądane występują rzadko i obejmują głównie łagodne dolegliwości żołądkowo-jelitowe. Ze względu na potencjalne interakcje z lekami metabolizowanymi przez cytochrom P450, należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z innymi preparatami.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lagosa
Produkt leczniczy Lagosa, zawierający 240 mg suchego wyciągu z ostropestu plamistego (odpowiadającego 150 mg sylimaryny w przeliczeniu na sylibinę) w formie tabletek drażowanych, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania. Brak jest danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa u pacjentów pediatrycznych, co sugeruje konieczność rozważenia alternatywnych terapii w tej grupie. Ponadto, lek zawiera laktozę i sacharozę, co stanowi przeciwwskazanie u pacjentów z dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy, nietolerancją fruktozy oraz niedoborem sacharazy-izomaltazy, ze względu na ryzyko nasilenia objawów nietolerancji i zaburzeń metabolicznych.
choroba układu sercowo-naczyniowego, dieta niskosodowa, laktoza, nadciśnienie tętnicze, niedobór laktazy, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, ostropest plamisty, populacja pediatryczna, sacharoza, sylibina, sylimaryna, tabletka drażowana, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Ostropest plamisty – Właściwości farmakodynamiczne
Ostropest plamisty (Silybum marianum L.) zawiera sylimarynę, kompleks flawonolignanów, której zawartość w standaryzowanym wyciągu stosowanym w produktach leczniczych wynosi około 58% w przeliczeniu na sylibininę. Wyciąg otrzymywany jest przy użyciu 95% acetonu w stosunku surowiec:ekstrakt 22-27:1, co zapewnia oczyszczony i standaryzowany preparat. Sylimaryna wykazuje wielokierunkowe działanie hepatoprotekcyjne, obejmujące stabilizację błon komórkowych hepatocytów, działanie antyoksydacyjne poprzez neutralizację wolnych rodników, stymulację syntezy białek oraz hamowanie peroksydacji lipidów. Na poziomie komórkowym sylimaryna wiąże się z receptorami błonowymi hepatocytów, hamuje aktywność 5-lipooksygenazy, indukuje enzymy antyoksydacyjne (dysmutazę ponadtlenkową, peroksydazę glutationową) oraz zwiększa poziom glutationu wewnątrzkomórkowego, co wspiera ochronę i regenerację komórek wątrobowych.
5-lipooksygenaza, błona komórkowa, błony komórkowe hepatocytów, dysmutaza ponadtlenkowa, działanie antyoksydacyjne, działanie hepatoprotekcyjne, działanie przeciwzapalne, działanie przeczyszczające, działanie rozkurczające, działanie wiatropędne, enzym antyoksydacyjny, glukofrangulin, leukotrien, mięsień gładki przewodu pokarmowego, peroksydacja lipidów, peroksydaza glutationowa, proces trawienny, sok trawienny, sylibinina, sylimaryna, synteza białek, wydzielanie żółci - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lagosa 150 mg
Lagosa, zawierająca suchy wyciąg z ostropestu plamistego (Silybi mariani extr. siccum), dostarcza w jednej tabletce drażowanej 240 mg wyciągu, co odpowiada 150 mg sylimaryny (w przeliczeniu na sylibinę). Zalecane dawkowanie dla dorosłych i młodzieży powyżej 12 roku życia to 1 tabletka dwa razy na dobę, co daje dawkę dobową 480 mg wyciągu i 300 mg sylimaryny. Lek należy podawać doustnie, połykając tabletki w całości z płynem, najlepiej wodą, bez rozgryzania czy dzielenia, a przyjmowanie podczas lub po posiłku może poprawić tolerancję preparatu. Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 12 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności w tej grupie wiekowej.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – SanoHepatic 70 mg sylimaryny w przeliczeniu na sylibininę
Produkt leczniczy SanoHepatic, zawierający 120,07 mg standaryzowanego wyciągu z owocu ostropestu plamistego (Silybum marianum), co odpowiada 70 mg sylimaryny w przeliczeniu na sylibininę, nie wykazuje udokumentowanych przypadków przedawkowania. Brak jest danych klinicznych dotyczących objawów czy dawek związanych z przedawkowaniem, co wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa preparatu w tym zakresie. Preparat dostępny jest w formie tabletek powlekanych, a stosowanie powinno odbywać się zgodnie z zaleceniami zawartymi w Charakterystyce Produktu Leczniczego oraz pod nadzorem lekarza.
charakterystyka produktu leczniczego, dawka przekraczająca zalecaną, działanie niepożądane, leczenie objawowe, objawy kliniczne, ostropest plamisty, owoc ostropestu, podtrzymanie funkcji życiowych, profil bezpieczeństwa, przedawkowanie leku, Silybum marianum, sylibinina, sylimaryna, tabletka powlekana, wyciąg standaryzowany, wyciąg suchy oczyszczony - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Silimax 70 mg
Preparat Silimax, zawierający 70 mg sylimaryny w kapsułce twardej, nie wykazuje negatywnego wpływu na zdolności psychomotoryczne pacjentów, w tym na prowadzenie pojazdów mechanicznych oraz obsługę urządzeń mechanicznych w ruchu, pod warunkiem stosowania zgodnie z zaleceniami. Dane zawarte w charakterystyce produktu leczniczego potwierdzają, że sylimaryna nie zaburza sprawności psychofizycznej, co jest istotne zwłaszcza u pacjentów aktywnych zawodowo, wymagających pełnej sprawności poznawczej i motorycznej. Lekarz powinien poinformować pacjenta o braku ograniczeń w tym zakresie, co sprzyja zwiększeniu adherencji terapeutycznej, redukcji obaw pacjenta oraz budowaniu zaufania w relacji lekarz-pacjent.
adherencja terapeutyczna, dawkowanie, edukacja pacjenta, farmakoterapia, funkcja poznawcza i motoryczna, funkcja psychomotoryczna, indywidualna reakcja na lek, interakcja lekowa, interakcja międzylekowa, kapsułka twarda, komunikacja lekarz-pacjent, odstawienie leku, profil bezpieczeństwa leku, relacja lekarz-pacjent, schemat farmakoterapii, Silimax, sprawność psychofizyczna, sylimaryna, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Interakcje leku – Roswera 15 mg
Rozuwastatyna jest substratem dla wątrobowych transporterów OATP1B1 i BCRP, co stanowi podstawę licznych interakcji farmakokinetycznych. Inhibitory tych transporterów, takie jak cyklosporyna (7,1-krotne zwiększenie AUC), sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir (7,4-krotne zwiększenie AUC) czy atazanawir/rytonawir (3,1-krotne zwiększenie AUC), znacząco podnoszą ekspozycję na rozuwastatynę, zwiększając ryzyko miopatii i rabdomiolizy. W przypadku takich interakcji zaleca się odpowiednie dostosowanie dawki, np. rozpoczęcie terapii od 5 mg/dobę oraz monitorowanie działań niepożądanych. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie rozuwastatyny z cyklosporyną. Inne leki, takie jak gemfibrozyl (600 mg 2x/dobę), podwajają Cmax i AUC rozuwastatyny, co wymaga ograniczenia dawki do maksymalnie 20 mg. Interakcje farmakodynamiczne, np. z kwasem fusydowym, zwiększają ryzyko miopatii, co wymaga przerwania terapii rozuwastatyną podczas stosowania kwasu fusydowego.
aleglitazar, antagonista witaminy K, atazanawir/rytonawir, AUC, baikalina, BCRP, cyklosporyna, darunawir rytonawir, digoksyna, dronedaron, działanie hipolipemizujące, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, fenofibrat, flukonazol, fosamprenawir, gemfibrozyl, glekaprewir/pibrentaswir, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor proteazy, inhibitor proteazy HIV, INR, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, kinaza fosfokreatynowa, klopidogrel, kwas fusydowy, miopatia, norgestrel, OATP1B1, profil lipidowy, rabdomioliza, rozuwastatyna, ryfampina, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, sylimaryna, tikagrelor, triglicerydy, wodorotlenek glinu i magnezu, zaburzenie lipidowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Legalon 140 140 mg
Legalon 140 to preparat zawierający wyciąg suchy z owoców ostropestu plamistego, standaryzowany na 173,0-186,7 mg wyciągu (36-44:1), co odpowiada 58,0-62,5% sylimaryny, głównie sylibininy. Sylibinina jest głównym składnikiem czynnym, który ulega wchłanianiu w przewodzie pokarmowym i jest eliminowany przede wszystkim z żółcią (ponad 80% wchłoniętej substancji). Wątroba jest głównym miejscem działania sylibininy, co wynika z jej specyficznej dystrybucji i mechanizmu działania. Metabolizm sylibininy prowadzi do powstania glukuronidów i siarczanów, które są następnie wydalane z żółcią, natomiast wydalanie nerkowe jest marginalne.
glikozyd kwasu glukuronowego, glukuronid, krążenie wątrobowo-jelitowe, okres półtrwania eliminacji, ostropest plamisty, parametr farmakokinetyczny, proces farmakokinetyczny, przewód pokarmowy, siarczany, steady state, stężenie w żółci, sylibinina, sylimaryna, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie nerkowe, wydalanie żółciowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Essylimar 100 mg
Lek Essylimar w dawce 100 mg (tabletka powlekana) zawiera kompleks sylimarynowo-fosfolipidowy, w którym sylimaryna stanowi 30% flawonolignanów w przeliczeniu na sylibinę, a fosfor 1,5%. Głównym przeciwwskazaniem do stosowania tego preparatu jest nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą zawartą w leku. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego, zwłaszcza u pacjentów z historią reakcji alergicznych na sylimarynę lub inne składniki preparatu. Szczególną uwagę należy zwrócić na możliwość reakcji krzyżowych u osób uczulonych na rośliny z rodziny astrowatych (Asteraceae), do której należy ostropest plamisty – naturalne źródło sylimaryny.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lagosa 150 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne produktu leczniczego Lagosa, zawierającego 240 mg suchego wyciągu z ostropestu plamistego (odpowiadającego 150 mg sylimaryny w przeliczeniu na sylibinę), wykazały niski potencjał toksyczny sylimaryny. W badaniach toksyczności ostrej na szczurach i myszach wartość LD50 przekroczyła 2000 mg/kg masy ciała, co świadczy o bezpieczeństwie przy jednorazowej ekspozycji. Długoterminowe badania toksyczności przewlekłej (12 miesięcy) na szczurach i psach, z dawkami do 2500 mg/kg i 1200 mg/kg odpowiednio, nie wykazały objawów toksyczności ani zmian patoanatomicznych. Ponadto, badania reprodukcyjne na szczurach i królikach, obejmujące płodność oraz toksyczność przed- i pourodzeniową, nie ujawniły negatywnego wpływu sylimaryny, w tym braku działania teratogennego przy dawkach do 2500 mg/kg.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mutagenności, badanie patoanatomiczne, badanie toksykologiczne, Cardui mariae, dawka śmiertelna LD50, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, karcynogeneza, ostropest plamisty, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, sylibina, sylimaryna, toksyczność ostra, toksyczność pourodzeniowa, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon substancji czynnych
Kminek zwyczajny – Właściwości farmakokinetyczne
Farmakokinetyka kminku zwyczajnego (Carum carvi L.) jako składnika preparatu Tabletki przeciw niestrawności Labofarm nie została szczegółowo zbadana, co jest zgodne z przepisami europejskimi (art. 16c (1) (a) (iii) Dyrektywy 2001/83/WE). Kminek występuje w preparacie w formie sproszkowanej, w proporcji 2:1 z korzeniem mniszka, w dawce 150 mg mieszaniny na tabletkę. Produkt zawiera także liść mięty pieprzowej (60 mg), korę kruszyny (60 mg, odpowiadającą 3,8 mg glukofrangulin) oraz wyciąg z owocu ostropestu (7 mg sylimaryny). Brak dedykowanych badań farmakokinetycznych wynika z klasyfikacji kminku jako tradycyjnego produktu leczniczego roślinnego o ugruntowanym zastosowaniu i potwierdzonej skuteczności.
badanie farmakokinetyczne, biodostępność, Carum carvi, działanie synergistyczne, fitoterapia, glukofrangulina, kora kruszyny, korzeń mniszka, liść mięty pieprzowej, postać farmaceutyczna, preparat leczniczy, profil bezpieczeństwa, roślina lecznicza, substancja aktywna, surowiec roślinny, sylimaryna, tabletki przeciw niestrawności, tradycyjny produkt leczniczy roślinny, wchłanianie i dystrybucja leku, wyciąg z ostropestu, wydalanie substancji czynnej, zaburzenie trawienne, związek aktywny - Leksykon substancji czynnych
Sylibinina – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Sylimaryna, standaryzowana na sylibininę, jest składnikiem aktywnym preparatów Legalon 140, SanoHepatic oraz Sylifar, stosowanych jako hepatoprotekcyjne. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania sylimaryny w ciąży i laktacji są niewystarczające, co uniemożliwia ustalenie profilu bezpieczeństwa tych preparatów u kobiet ciężarnych i karmiących piersią. Brak badań oceniających przenikanie sylibininy do mleka matki oraz jej wpływ na niemowlę wyklucza rekomendację stosowania tych leków w okresie laktacji. W związku z tym preparaty te są przeciwwskazane w ciąży i podczas karmienia piersią, a lekarz powinien poinformować pacjentki o braku danych potwierdzających ich bezpieczeństwo w tych stanach.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Tabletki przeciw niestrawności Labofarm –
Tabletki przeciw niestrawności Labofarm to preparat roślinny zawierający w jednej tabletce 150 mg sproszkowanego korzenia mniszka z owocem kminku (proporcja 2:1), 60 mg liścia mięty pieprzowej, 60 mg kory kruszyny (zawierającej 3,8 mg glukofrangulin A) oraz 7 mg standaryzowanego wyciągu z owocu ostropestu (DER 22-27:1, rozpuszczalnik aceton 95% V/V, 58% sylimaryny w przeliczeniu na sylibininę). Składniki te wykazują działanie wspomagające trawienie, motorykę przewodu pokarmowego oraz efekt hepatoprotekcyjny i łagodnie przeczyszczający. Preparat jest dostępny w formie tabletek doustnych, pakowanych w różne opakowania (blistry PVC/Aluminium lub pojemniki polipropylenowe) i powinien być przechowywany w temperaturze poniżej 25°C, aby zachować stabilność składników aktywnych przez okres do 3 lat od daty produkcji.
działanie hepatoprotekcyjne, działanie przeczyszczające, funkcja trawienna, glukofrangulina, kora kruszyny, korzeń mniszka z owocem kminku, liść mięty pieprzowej, motoryka przewodu pokarmowego, niestrawność, niezgodność farmaceutyczna, olejek eteryczny, owoc ostropestu, proces trawienny, substancja pomocnicza, sylibinina, sylimaryna, tabletka doustna, wyciąg suchy oczyszczony - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Sylifar 140 mg
Produkt leczniczy Sylifar zawiera 140 mg sylimaryny (w przeliczeniu na sylibininę) w kapsułce, pozyskiwanej ze standaryzowanego wyciągu z owoców ostropestu plamistego (Silybum marianum), gdzie zawartość sylimaryny wynosi 58% (m/m) w wyciągu o masie 241,35 mg. Nie przeprowadzono dedykowanych badań oceniających wpływ sylimaryny na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn, co wymaga od lekarza zachowania szczególnej ostrożności przy rekomendowaniu terapii pacjentom wykonującym zawody wymagające pełnej sprawności psychoruchowej. W praktyce klinicznej sylimaryna nie jest kojarzona z działaniami niepożądanymi wpływającymi na ośrodkowy układ nerwowy, takimi jak senność, zawroty głowy czy zaburzenia widzenia, jednak brak danych wymusza indywidualną ocenę ryzyka i monitorowanie pacjenta.
bezpieczeństwo farmakoterapii, choroba neurologiczna, działanie niepożądane, farmakoterapia, funkcja poznawcza, funkcja psychomotoryczna, interakcja lekowa, kapsułka twarda, ośrodkowy układ nerwowy, ostropest plamisty, senność, sprawność psychomotoryczna, sprawność psychoruchowa, sylibinina, Sylifar, sylimaryna, wyciąg standaryzowany, wyciąg z ostropestu plamistego, zaburzenie widzenia, zawrót głowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lagosa 150 mg
Lek Lagosa w postaci tabletek drażowanych zawiera 240 mg suchego wyciągu z ostropestu plamistego, co odpowiada 150 mg sylimaryny przeliczonej na sylibinę. Głównym przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na substancje czynne lub pomocnicze, w tym sacharozę i laktozę. Preparat jest uznawany za wolny od sodu, co jest istotne dla pacjentów na diecie niskosodowej, jednak obecność sacharozy i laktozy wymaga ostrożności u osób z nietolerancją tych cukrów, a także u pacjentów z alergią na rośliny z rodziny Asteraceae, ze względu na ryzyko reakcji nadwrażliwości.
cukrzyca, dieta bezlaktozowa, kontrola glikemii, laktoza, nadwrażliwość, niedobór laktazy, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, nietolerancja sacharozy, ostropestu plamisty, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, rodzina Asteraceae, sacharoza, Silybum marianum, sylibina, sylimaryna, wyciąg z ostropestu, zespół złego wchłaniania glukozy-fruktozy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Sylibina – Właściwości farmakokinetyczne
Sylibina, główny składnik sylimaryny, wykazuje charakterystyczne właściwości farmakokinetyczne, które obejmują wchłanianie z przewodu pokarmowego oraz dominujące wydalanie żółciowe, stanowiące ponad 80% wchłoniętej dawki. Metabolity sylibiny, głównie glukuronidy i siarczany, są obecne w żółci, co wskazuje na intensywny metabolizm wątrobowy. Mechanizm krążenia wątrobowo-jelitowego, potwierdzony na modelach zwierzęcych, wydłuża czas działania sylibiny, z okresem półtrwania wchłaniania wynoszącym 2,2 godziny oraz okresem półtrwania wydalania 6,3 godziny. Niskie stężenia sylibiny we krwi i niskie wydalanie nerkowe podkreślają dominującą rolę eliminacji żółciowej. Brak kumulacji sylibiny przy dawkowaniu wielokrotnym (150 mg sylimaryny dwa razy na dobę) potwierdza stabilność farmakokinetyczną i efektywność eliminacji.
dawkowanie wielokrotne, flawonolignany, glukuronid, kompleks sylimarynowo-fosfolipidowy, krążenie wątrobowo-jelitowe, kumulacja sylibiny, okres półtrwania wchłaniania, okres półtrwania wydalania, ostropestu plamisty, podanie doustne, siarczan, sylibina, sylimaryna, szlak farmakokinetyczny, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wyciąg z ostropestu plamistego, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią, wydalanie żółciowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Silimax 70 mg
Produkt leczniczy Silimax dostępny jest w formie twardych kapsułek żelatynowych, każda zawierająca 70 mg sylimaryny jako substancji czynnej. Kapsułki zawierają również 97,6 mg laktozy, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją tego cukru, oraz magnezu stearynian jako substancję pomocniczą. Otoczka kapsułki składa się z dwóch części o identycznym składzie, zawierających tlenki żelaza (E 172) oraz dwutlenek tytanu (E 171), które są powszechnie stosowanymi i bezpiecznymi barwnikami. Forma kapsułek zapewnia stabilność sylimaryny oraz ułatwia podawanie leku pacjentom.
biodostępność leku, blister farmaceutyczny, dwutlenek tytanu, interakcja farmaceutyczna, kapsułka twarda, kapsułka żelatynowa, laktoza, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności leku, stearynian magnezu, substancja pomocnicza, sylimaryna, tlenek żelaza, żelatyna hydrolizowana - Leksykon leków
Przeciwwskazania – SanoHepatic 70 mg sylimaryny w przeliczeniu na sylibininę
Preparat SanoHepatic zawiera 120,07 mg wyciągu z owocu ostropestu plamistego (Silybum marianum), co odpowiada 70 mg sylimaryny w przeliczeniu na sylibininę w jednej tabletce powlekanej. Lek ten jest stosowany jako hepatoprotekcyjny, jednak jego użycie jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na ostropest plamisty, sylimarynę, rośliny z rodziny Asteraceae (np. rumianek, arnika, nagietek, mniszek lekarski) oraz na substancje pomocnicze zawarte w preparacie. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego, aby wykluczyć ryzyko reakcji uczuleniowych, zwłaszcza u pacjentów z historią alergii na rośliny astrowate.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Legalon 140 140 mg
Legalon 140 to lek w postaci twardych kapsułek o charakterystycznym brązowym kolorze otoczki, zawierający wyciąg suchy z owocu ostropestu plamistego (Silybi mariani fructus extractum siccum) jako substancję czynną. Każda kapsułka zawiera 173,0-186,7 mg wyciągu standaryzowanego w stosunku 36-44:1, z zawartością sylimaryny (obliczanej jako sylibinina) na poziomie 58,0-62,5%. Skład kapsułki obejmuje również substancje pomocnicze takie jak mikrokrystaliczna celuloza, skrobia kukurydziana, sodu karboksymetyloskrobia, sodu laurylosiarczan oraz magnezu stearynian, które wpływają na stabilność, rozpad i biodostępność leku. Otoczka kapsułki zawiera barwniki (żelaza tlenek czerwony i czarny, tytanu dwutlenek) oraz żelatynę i sodu laurylosiarczan, co nadaje jej odpowiednią strukturę i kolor.
blister PVC/Aluminium, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, ekstrakt z ostropestu plamistego, kapsułka twarda, karboksymetyloskrobia sodowa, laurylosiarczan sodu, niezgodność farmaceutyczna, skrobia kukurydziana, stearynian magnezu, sylibinina, sylimaryna, tlenek żelaza czarny, tlenek żelaza czerwony, wyciąg z ostropestu plamistego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Legalon 140 140 mg
Przedawkowanie leku Legalon 140, zawierającego 173,0-186,7 mg wyciągu suchego z ostropestu plamistego standaryzowanego na 58,0-62,5% sylimaryny (obliczanej jako sylibinina) w jednej kapsułce, nie zostało dotychczas udokumentowane w literaturze medycznej. Brak jest danych dotyczących dawki toksycznej oraz specyficznego antidotum w przypadku zatrucia tym preparatem. Legalon 140 charakteryzuje się wysokim profilem bezpieczeństwa, co może tłumaczyć brak zgłoszonych incydentów przedawkowania, jednakże brak jest szczegółowych informacji klinicznych na temat skutków toksycznych przy przekroczeniu zalecanej dawki.
- Leksykon substancji czynnych
Sylimaryna – Dawkowanie i sposób podawania
Sylimaryna, pozyskiwana z ostropestu plamistego, jest dostępna w różnych preparatach farmaceutycznych o zróżnicowanej zawartości substancji czynnej, co determinuje dawkowanie dostosowane do postaci leku oraz stanu klinicznego pacjenta. U dorosłych i osób w podeszłym wieku dawki wahają się od minimalnej 200 mg do maksymalnej 400 mg sylibiny na dobę, z możliwością zwiększenia do 420 mg w fazie początkowej lub ciężkich przypadkach. Terapia zwykle obejmuje dawkę nasycającą oraz podtrzymującą (około 280 mg/dobę). U młodzieży powyżej 12 lat stosuje się preparaty takie jak Lagosa (150 mg sylimaryny, 2x dziennie) czy Silimax (70 mg sylimaryny, 3x dziennie, 210 mg/dobę), natomiast preparaty SanoHepatic i Sylifar nie są zalecane poniżej 18 roku życia. Stosowanie u dzieci poniżej 12 lat jest przeciwwskazane ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
dawka dobowa, dawka nasycająca, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, grupa szczególna, jednostka dawkowania, kontrola lekarska, monitorowanie terapii, nasilenie dolegliwości, ostropest plamisty, podanie doustne, postać farmaceutyczna, preparat leczniczy, Silybum marianum, skuteczność terapii, sposób podawania, stan kliniczny, stan przewlekły, substancja aktywna, sylibina, sylimaryna, tabletka drażowana, wiek podeszły, wskazanie medyczne, wywiad medyczny - Leksykon substancji czynnych
Sylibina – Właściwości farmakodynamiczne
Sylibina, główny składnik sylimaryny (kod ATC: A05BA03), wykazuje silne działanie hepatoprotekcyjne, stosowane w terapii chorób wątroby. Mechanizmy jej działania obejmują modyfikację struktury błony komórkowej hepatocytów, tworząc barierę ochronną przed hepatotoksynami, oraz stymulację aktywności jąderkowej polimerazy A, co zwiększa syntezę białek rybosomalnych i wspomaga regenerację uszkodzonych komórek wątrobowych. Sylibina neutralizuje toksyczne działanie wielu czynników, takich jak α-amanityna, czterochlorek węgla (CCl₄), galaktozamina czy tioacetamid, co potwierdzają badania przedkliniczne i kliniczne. W badaniu 3-miesięcznym u 52 pacjentów z marskością wątroby wykazano statystycznie znamienne obniżenie poziomów enzymów wątrobowych: ALT (p<0,001), AST (p<0,01), GGTP (p<0,001) oraz bilirubiny całkowitej (p<0,001), co świadczy o stabilizacji i normalizacji funkcji hepatocytów.
alfa-amanityna, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, bilirubina całkowita, błona komórkowa hepatocytów, cholesterol całkowity, choroba wątroby, czterochlorek węgla, czynnik hepatotoksyczny, działanie hepatoprotekcyjne, flawonolignany, galaktozamina, gospodarka lipidowa, kompleks sylimarynowo-fosfolipidowy, ksenobiotyk, marskość wątroby, profil lipidowy, regeneracja wątroby, sromotnik, substancja hepatotoksyczna, sylibina, sylimaryna, tioacetamid, toksyczne uszkodzenie wątroby, transpeptydaza glutamylowa, trójglicerydy, uszkodzenie hepatocytów, wirus FV3, wyciąg z ostropestu plamistego - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg suchy z łuski ostropestu plamistego – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Wyciąg suchy z łuski ostropestu plamistego (Silybi mariani fructus extractum siccum), będący substancją czynną preparatów Sylimarol (35 mg, 70 mg, Vita 80, Vita 150), wykazuje działanie hepatoprotekcyjne, jednak nie jest wskazany do leczenia ostrych zatruć wątroby. Preparaty te zawierają różne dawki wyciągu (od 50 mg do 214,3 mg, DER 20-34:1) oraz, w przypadku Sylimarol Vita, dodatkowo witaminy z grupy B i pantetonian wapnia. Stosowanie wymaga ostrożności ze względu na potencjalne interakcje z lekami hepatotoksycznymi oraz przeciwwskazania u pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami metabolicznymi, takimi jak nietolerancja fruktozy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy czy niedobór sacharazy-izomaltazy. Preparaty Vita zawierają laktozę i benzoesan sodu (od 0,23 mg do 0,43 mg na tabletkę), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy lub nadwrażliwością na benzoesan sodu.
benzoesan sodu, dieta niskosodowa, działanie hepatoprotekcyjne, dziedziczna nietolerancja galaktozy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na benzoesan sodu, niedobór laktazy, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, niewydolność serca, ostre uszkodzenie wątroby, ostre zatrucie, ostropestu plamistego wyciąg, Silybi mariani fructus extractum siccum, substancja hepatotoksyczna, sylimaryna, uszkodzenie hepatocytów, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Ostropest plamisty – Wskazania do stosowania
Ostropest plamisty (Silybum marianum L.) jest rośliną leczniczą, której głównym składnikiem aktywnym jest sylimaryna, standaryzowana na 58% zawartości sylibininy w wyciągu z owocu. Wyciąg ten, stosowany w dawce 7 mg na tabletkę w preparacie Tabletki przeciw niestrawności Labofarm, charakteryzuje się stosunkiem surowiec:wyciąg 22-27:1 i jest ekstraktowany 95% acetonem. Sylimaryna wykazuje działanie żółciotwórcze, hepatoprotekcyjne, stabilizujące błony komórkowe hepatocytów oraz przeciwzapalne, co przekłada się na poprawę funkcji układu pokarmowego, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami trawienia, takimi jak uczucie pełności w żołądku, wzdęcia, niewystarczające wydzielanie żółci i soku żołądkowego.
aceton, dyspepsja czynnościowa, działanie hepatoprotekcyjne, działanie przeciwzapalne, działanie przeczyszczające, działanie rozkurczowe, działanie żółciotwórcze, glukofranguliny, kminek, kora kruszyny, korzeń mniszka, mięta pieprzowa, niedobór soku żołądkowego, ostropest plamisty, sok żołądkowy, sylimaryna, uczucie pełności w żołądku, wspomaganie trawienia, wyciąg z ostropestu, wzdęcia, zaburzenia trawienia, zaburzenia wydzielania żółci - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lagosa 150 mg
Lagosa, zawierająca 150 mg sylimaryny (w przeliczeniu na sylibinę) w formie suchego wyciągu z ostropestu plamistego, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi. Po podaniu doustnym sylibina ulega szybkiemu wchłanianiu z przewodu pokarmowego, z okresem półtrwania wchłaniania wynoszącym 2,2 godziny. W organizmie sylibina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie do metabolitów glukuronidu i siarczanu, które są wydalane głównie z żółcią (>80% dawki). Okres półtrwania eliminacji sylibiny wynosi 6,3 godziny, a wydalanie nerkowe oraz stężenia we krwi pozostają niskie, co podkreśla dominującą rolę drogi żółciowej w eliminacji substancji czynnej.
- Leksykon leków
Interakcje leku – Ridlip 10 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna leku Ridlip, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez wpływ na białka transportujące OATP1B1 i BCRP, co może prowadzić do istotnego zwiększenia ekspozycji na lek i ryzyka miopatii. Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony i nieistotny dla enzymów cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji na tym poziomie. Szczególnie istotne są interakcje z cyklosporyną (7-krotne zwiększenie AUC), inhibitorami proteaz (np. atazanawir/rytonawir – 3,1-krotne zwiększenie AUC i Cmax), gemfibrozylem (2-krotne zwiększenie Cmax i AUC) oraz innymi lekami wpływającymi na transportery, co wymaga dostosowania dawki rozuwastatyny, zwykle rozpoczynając od 5 mg/dobę, aby nie przekroczyć ekspozycji odpowiadającej dawce 40 mg stosowanej bez interakcji. Przeciwwskazane jest łączenie rozuwastatyny z cyklosporyną oraz fibratami w dawce 40 mg, a także z kwasem fusydowym ze względu na ryzyko rabdomiolizy.
aleglitazar, antagonista witaminy K, atazanawir, baicalin, cyklosporyna, cytochrom P450, darolutamid, darunawir, dazabuwir, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dronedaron, elbaswir, eltrombopag, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, febuksostat, fenofibrat, fibrat, flukonazol, fosamprenawir, fostamatinib, gemfibrozyl, glekaprewir, grazoprewir, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, inhibitor proteazy, itrakonazol, kapmatynib, ketokonazol, kinaza fosfokreatynowa, klopidogrel, kwas fusydowy, lek przeciwzakrzepowy z grupy kumaryny, lopinawir, międzynarodowy wskaźnik znormalizowany, miopatia, niacyna, norgestrel, ombitaswir, parytaprewir, pibrentaswir, rabdomioliza, regorafenib, rozuwastatyna, ryfampina, rytonawir, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, sylimaryna, teryflunomid, tikagrelor, transporter BCRP, transporter OATP1B1, typranawir, warfaryna, welpataswir, zawiesina zmniejszająca kwaśność soku żołądkowego - Leksykon leków
Interakcje leku – PoltechColloid 0,17 mg
PoltechColloid (0,17 mg), stosowany jako radiofarmaceutyk znakowany radionuklidem, może wchodzić w interakcje z różnymi lekami, co wpływa na jego biodystrybucję i tym samym na interpretację wyników badań diagnostycznych. Szczególnie istotne są leki o działaniu hepatotoksycznym, takie jak chemioterapeutyki (metotreksat, cisplatyna, doksorubicyna), doustne środki antykoncepcyjne (estrogeny, progestageny) oraz tetracykliny (doksycyklina, minocyklina), które mogą zmieniać gromadzenie radiofarmaceutyku w tkance wątrobowej. Również leki znieczulające (halotan, izofluran) oraz alkohol etylowy, ze względu na wpływ na przepływ krwi przez wątrobę i hepatotoksyczność, mogą znacząco modyfikować dystrybucję znakowanych koloidów, co wymaga uwzględnienia tych czynników przy planowaniu i interpretacji badań.
alkohol etylowy, alkoholowa choroba wątroby, biodystrybucja, chemioterapia nowotworowa, diklofenak, doksorubicyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie hepatotoksyczne, hepatocyt, izofluran, lek cytotoksyczny, lek hepatoprotekcyjny, lek przeciwzapalny, lek znieczulający, minocyklina, niesteroidowy lek przeciwzapalny, preparat radiofarmaceutyczny, progestagen, przepływ krwi w wątrobie, radiofarmaceutyk, radionuklid, stłuszczenie wątroby, sylimaryna, szpik kostny, tetracyklina - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z łuski ostropestu – Właściwości farmakodynamiczne
Wyciąg z łuski ostropestu (Silybi mariani fructus extractum) w dawce 28,6 mg, stosowany w produkcie leczniczym Sylicynar, zawiera standaryzowany ekstrakt o zawartości sylimaryny na poziomie 70-80%. Sylimaryna, będąca kompleksem flawonolignanów (w tym sylibina, izosylibina, sylidiamina i sylikrystyna), wykazuje wielokierunkowe działanie hepatoprotekcyjne. Mechanizmy farmakodynamiczne obejmują silne właściwości antyoksydacyjne, neutralizujące wolne rodniki i zapobiegające peroksydacji lipidów błon komórkowych hepatocytów, a także stabilizację błon komórkowych, co zwiększa odporność komórek wątrobowych na toksyny. Ponadto sylimaryna stymuluje syntezę białek, przyspiesza regenerację hepatocytów oraz wzmacnia ich aktywność przeciwutleniającą, co sprzyja naprawie uszkodzonych tkanek wątroby, szczególnie w chorobach o podłożu toksycznym lub metabolicznym.
aktywność antyoksydacyjna, działanie hepatoprotekcyjne, efekt synergistyczny, ekstrakt z ostropestu plamistego, flawonolignany, grupa farmakoterapeutyczna, hepatocyt, izosylibina, kod ATC, neutralizacja wolnych rodników, peroksydacja lipidów, regeneracja komórek wątrobowych, stabilizacja błon komórkowych, standaryzowany ekstrakt, standaryzowany skład, sylibina, sylidiamina, sylikrystyna, sylimaryna, synteza białek, właściwości przeciwutleniające, wyciąg z łuski ostropestu, wyciąg z ziela karczocha - Leksykon substancji czynnych
Sylibina – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Sylibina, główny składnik sylimaryny pozyskiwanej z ostropestu plamistego (Silybum marianum), jest stosowana w preparatach hepatoprotekcyjnych takich jak Essylimar (100 mg kompleksu sylimarynowo-fosfolipidowego) oraz Lagosa (240 mg suchego wyciągu, odpowiadającego 150 mg sylimaryny). Aktualne dane kliniczne nie zawierają dedykowanych badań oceniających wpływ sylibiny na zdolności psychomotoryczne, w tym prowadzenie pojazdów mechanicznych i obsługę maszyn. Dokumentacje tych preparatów jednoznacznie wskazują na brak badań w tym zakresie, jednak nie odnotowano dotychczas bezpośrednich negatywnych efektów na funkcje ośrodkowego układu nerwowego, co sugeruje brak istotnego ryzyka upośledzenia zdolności psychomotorycznych podczas terapii sylibiną.
charakterystyka produktu leczniczego, dysfagia, funkcja psychomotoryczna, interakcja lekowa, kompleks sylimarynowo-fosfolipidowy, objaw neurologiczny, ośrodkowy układ nerwowy, ostropest plamisty, preparat hepatoprotekcyjny, substancja czynna, suchy wyciąg z ostropestu, sylibina, sylimaryna, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sylifar 140 mg
Lek Sylifar, zawierający 140 mg sylimaryny (w przeliczeniu na sylibininę) w jednej kapsułce, stosowany jest u dorosłych i osób w podeszłym wieku według dwufazowego schematu dawkowania. W fazie początkowej zaleca się podawanie 1 kapsułki trzy razy na dobę, co odpowiada łącznej dawce 420 mg sylimaryny dziennie, natomiast w fazie podtrzymującej dawka jest zmniejszana do 1 kapsułki dwa razy na dobę (280 mg sylimaryny dziennie). Lek podaje się doustnie, najlepiej przed posiłkiem, kapsułki należy połykać w całości, nie rozgryzać ani nie żuć, popijając odpowiednią ilością płynu. Stosowanie Sylifaru u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia nie jest zalecane.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lagosa 150 mg
Lagosa to preparat w formie tabletek drażowanych zawierających 240 mg suchego wyciągu z ostropestu plamistego, co odpowiada 150 mg sylimaryny w przeliczeniu na sylibinę. Lek jest wskazany do stosowania u pacjentów z uszkodzeniem wątroby spowodowanym działaniem substancji toksycznych, takich jak toksyny środowiskowe, leki hepatotoksyczne czy alkohol. Sylimaryna, główny składnik aktywny, wykazuje właściwości hepatoprotekcyjne, wspomagając regenerację miąższu wątrobowego, co czyni Lagosę użyteczną zarówno w ostrych zatruciach, jak i jako terapia uzupełniająca w przewlekłych stanach zapalnych wątroby o różnej etiologii.
dieta niskosodowa, działanie antyoksydacyjne, działanie hepatotoksyczne, flawonolignany, komórka wątrobowa, lek hepatotoksyczny, miąższ wątrobowy, nietolerancja składników, ostropest plamisty, przewlekła choroba wątroby, przewlekłe zapalenie wątroby, stabilizacja błony komórkowej, substancja toksyczna, sylimaryna, uszkodzenie wątroby, właściwość hepatoprotekcyjna, związek toksyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – SanoHepatic 70 mg sylimaryny w przeliczeniu na sylibininę
Lek SanoHepatic zawiera wyciąg z owocu ostropestu plamistego (Silybum marianum) w dawce odpowiadającej 70 mg sylimaryny w przeliczeniu na sylibininę. Stosowanie preparatu może wiązać się z występowaniem działań niepożądanych, których częstość jest nieznana. Najczęściej obserwowane są łagodne objawy ze strony układu pokarmowego, takie jak suchość w jamie ustnej, nudności, rozstrój żołądka, podrażnienie błony śluzowej żołądka oraz biegunka. Ponadto, pacjenci mogą doświadczać bólu głowy jako objawu neurologicznego. Szczególną uwagę należy zwrócić na reakcje nadwrażliwości, które mogą manifestować się zapaleniem skóry, pokrzywką, wysypką, świądem, a w skrajnych przypadkach anafilaksją lub astmą, stanowiąc potencjalne zagrożenie życia.
anafilaksja, astma, biegunka, ból głowy, działanie niepożądane, farmakoterapia, minimalizacja ryzyka, monitorowanie działań niepożądanych, nadwrażliwość, niestrawność, nudności, objaw skórny, ostropest plamisty, pokrzywka, przewód pokarmowy, skurcz oskrzeli, suchość jamy ustnej, świąd, sylimaryna, układ pokarmowy, wysypka, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie skóry - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – SanoHepatic
Produkt leczniczy SanoHepatic zawiera 70 mg sylimaryny (w przeliczeniu na sylibininę) w dwóch tabletkach powlekanych, pozyskiwanej z wyciągu suchego oczyszczonego i standaryzowanego z owocu ostropestu plamistego (Silybum marianum) o wskaźniku ekstrakcji DER 20-35:1. Lek nie jest wskazany do stosowania w ostrych zatruciach, gdzie wymagane są odpowiednie procedury medyczne. Podczas terapii należy monitorować objawy sugerujące zaburzenia funkcji wątroby, takie jak żółtaczka (od jasnej do ciemnożółtej), ciemne zabarwienie moczu oraz odbarwienie kału, które wymagają natychmiastowej konsultacji lekarskiej. W przypadku nasilenia objawów lub pojawienia się nowych dolegliwości, konieczna jest ocena kliniczna w celu wykluczenia progresji choroby podstawowej lub reakcji niepożądanej na lek.
choroba podstawowa, dieta niskosodowa, kał, mocz, nadciśnienie tętnicze, niepożądana reakcja na lek, ostre zatrucie, ostropest plamisty, schorzenie układu sercowo-naczyniowego, stosowanie leków u dzieci, sylibinina, sylimaryna, wyciąg suchy, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie przepływu żółci, zawartość sodu, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Ostropest plamisty – Właściwości farmakokinetyczne
Produkt leczniczy Tabletki przeciw niestrawności Labofarm zawiera 7 mg standaryzowanego, oczyszczonego wyciągu z owocu ostropestu plamistego (Silybum marianum L., fructus) o wysokim stopniu koncentracji 22-27:1, uzyskanego przy użyciu 95% acetonu jako rozpuszczalnika ekstrakcyjnego. Wyciąg jest standaryzowany na zawartość sylimaryny na poziomie 58% w przeliczeniu na sylibininę, która jest głównym składnikiem odpowiedzialnym za działanie terapeutyczne. Standaryzacja ta zapewnia powtarzalność efektów farmakologicznych oraz właściwości farmakokinetycznych produktu. Postać tabletki wpływa na proces uwalniania i wchłaniania substancji czynnych w przewodzie pokarmowym, co jest istotne z punktu widzenia farmakokinetyki.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sylimarol 35 mg 35 mg
Preparat Sylimarol 35 mg, zawierający 50 mg wyciągu suchego z łuski ostropestu plamistego, jest wskazany w leczeniu schorzeń wątroby u dorosłych i młodzieży powyżej 12 roku życia. Standardowe dawkowanie wynosi 2 tabletki trzy razy dziennie po posiłkach, co zapewnia dzienną dawkę sylimaryny w zakresie 200-400 mg, optymalną dla skuteczności i bezpieczeństwa terapii. Czas leczenia powinien być dostosowany indywidualnie, zwykle od 2 do 4 tygodni, z możliwością przedłużenia do 6 miesięcy w zależności od wskazań klinicznych. W przypadkach poważniejszych zatruć, po konsultacji lekarskiej, dawka może być zwiększona do 10 tabletek dziennie, jednak wymaga to ścisłego nadzoru medycznego.
biodostępność, efekt terapeutyczny, lek hepatoprotekcyjny, lek hepatotoksyczny, ostropestu plamistego wyciąg, reakcja niepożądana, schorzenie wątroby, substancja aktywna, Sylimarol, sylimaryna, tabletka drażowana, terapia, uszkodzenie wątroby, wyciąg suchy z ostropestu plamistego, wywiad medyczny, zatrucie wątroby - Leksykon substancji czynnych
Sylibina – Dawkowanie i sposób podawania
Sylibina, będąca głównym składnikiem sylimaryny, występuje w preparatach Essylimar (kompleks sylimarynowo-fosfolipidowy) oraz Lagosa (suchy wyciąg z ostropestu plamistego). Dawkowanie u dorosłych różni się w zależności od preparatu i stanu klinicznego: Essylimar w chorobach przewlekłych wątroby stosuje się w dawce 100 mg 3 razy dziennie (300 mg/dobę), natomiast w stanach ostrych dawka wzrasta do 200 mg 3 razy dziennie (600 mg/dobę). Lagosa podawana jest w dawce 150 mg sylimaryny (1 tabletka drażowana) 2 razy dziennie, niezależnie od charakteru schorzenia, co daje 300 mg/dobę. Preparaty należy podawać odpowiednio: Essylimar po posiłku, Lagosa z odpowiednią ilością płynu, aby zapewnić optymalne wchłanianie i minimalizować ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego.
flawonolignany, kompleks sylimarynowo-fosfolipidowy, ostre uszkodzenie wątroby, ostropest plamisty, podrażnienie przewodu pokarmowego, postać farmaceutyczna, przewlekła choroba wątroby, schemat dawkowania, schorzenie wątroby, substancja czynna, sylibina, sylimaryna, tabletka drażowana, tabletka powlekana, wchłanianie substancji czynnej, wyciąg z ostropestu plamistego, wywiad medyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lagosa 150 mg
Lagosa to preparat zawierający suchy wyciąg z ostropestu plamistego, dostarczający 150 mg sylimaryny w przeliczeniu na sylibinę. Profil bezpieczeństwa leku jest korzystny, z działaniami niepożądanymi o niskiej częstotliwości występowania, klasyfikowanymi jako sporadyczne. Najczęściej zgłaszanym efektem ubocznym jest łagodne działanie przeczyszczające, objawiające się przyspieszeniem perystaltyki jelit i zwiększoną częstością wypróżnień, które zwykle nie wymaga przerwania terapii. Preparat zawiera także sacharozę i laktozę, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją tych substancji. Lek jest klasyfikowany jako „wolny od sodu”, co jest istotne przy doborze terapii u pacjentów z ograniczeniami dietetycznymi.
Carduus marianus, działania niepożądane, efekt przeczyszczający, Lagosa, laktoza, nietolerancja laktozy, ostropest plamisty, personel medyczny, perystaltyka jelit, produkt leczniczy, profil bezpieczeństwa leku, stosunek korzyści do ryzyka, substancja pomocnicza, sylibina, sylimaryna, zaburzenia przewodu pokarmowego - Leksykon substancji czynnych
Sylimaryna – Wskazania do stosowania
Sylimaryna, pozyskiwana z owoców ostropestu plamistego (Silybum marianum), wykazuje silne właściwości hepatoprotekcyjne i jest stosowana w leczeniu uszkodzeń wątroby wywołanych toksynami, takimi jak alkohol, leki, środki ochrony roślin, toluen czy ksylen. Preparaty zawierające sylimarynę, takie jak Lagosa (150 mg sylimaryny), Legalon 140 (140 mg sylimaryny) oraz Silimax (70 mg sylimaryny), są wskazane w terapii stanów po toksycznym uszkodzeniu wątroby oraz jako leczenie wspomagające w przewlekłych stanach zapalnych i marskości wątroby. Silimax jest przeznaczony dla pacjentów powyżej 12 roku życia. Dawkowanie i postać farmaceutyczna (tabletki drażowane, kapsułki twarde) umożliwiają indywidualizację terapii w zależności od stopnia uszkodzenia i potrzeb pacjenta.
czynnik toksyczny, dawka sylimaryny, działanie produktu leczniczego, funkcja wątroby, marskość wątroby, niestrawność, ostra i przewlekła choroba wątroby, ostropest plamisty, postępowanie terapeutyczne, sylibina, sylibinina, sylimaryna, toksyczne uszkodzenie wątroby, uczucie pełności, uszkodzenie wątroby, właściwości hepatoprotekcyjne, zaburzenie trawienia, zaburzenie trawienne, związek hepatotoksyczny, związek toksyczny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tabletki przeciw niestrawności Labofarm –
Tabletki przeciw niestrawności Labofarm to tradycyjny, roślinny produkt leczniczy, zawierający składniki takie jak korzeń mniszka z owocem kminku, liść mięty pieprzowej, kora kruszyny oraz wyciąg z owocu ostropestu. Preparat wykazuje działanie wspomagające wydzielanie soków trawiennych i żółci, rozkurczowe na mięśnie gładkie przewodu pokarmowego, przeczyszczające oraz hepatoprotekcyjne dzięki sylimarynie. Wskazany jest u pacjentów z objawami dyspeptycznymi, takimi jak uczucie pełności w żołądku, wzdęcia, niewystarczające wydzielanie żółci i soku żołądkowego, które utrudniają trawienie i obniżają komfort życia.
dolegliwość trawienna, dyspepsja, działanie hepatoprotekcyjne, działanie przeczyszczające, działanie rozkurczowe, działanie wiatropędne, glukofrangulinę A, kminek, kora kruszyny, korzeń mniszka, mięta pieprzowa, niewystarczające wydzielanie soku żołądkowego, niewystarczające wydzielanie żółci, objaw dyspeptyczny, ostropest, perystaltyka jelit, sok trawienny, sylimaryna, uczucie pełności w żołądku, wzdęcia, zaburzenie czynnościowe przewodu pokarmowego, zaburzenie trawienne