sylimaryna
Sylimaryna to kompleks flawonoidów pochodzący z ostropestu plamistego (Silybum marianum), rośliny z rodziny astrowatych. Głównym składnikiem aktywnym sylimaryny jest sylibina, obok izosylibiny, sylikrystyny i sylidianiny. Związki te wykazują działanie hepatoprotekcyjne, czyli chroniące komórki wątroby przed uszkodzeniami.
Mechanizm działania sylimaryny opiera się na kilku procesach: stabilizacji błon komórkowych hepatocytów, zwiększeniu syntezy białek w wątrobie, neutralizacji wolnych rodników oraz stymulacji regeneracji komórek wątrobowych. Substancja ta hamuje również peroksydację lipidów i wykazuje właściwości przeciwzapalne.
W praktyce klinicznej sylimaryna znajduje zastosowanie jako środek wspomagający w leczeniu chorób wątroby różnego pochodzenia, w tym uszkodzeń toksycznych, wirusowego zapalenia wątroby, marskości oraz stłuszczenia wątroby. Badania wskazują, że może być pomocna w redukcji poziomu enzymów wątrobowych u pacjentów z niealkoholową stłuszczeniową chorobą wątroby (NAFLD).
Sylimaryna charakteryzuje się dobrym profilem bezpieczeństwa, a działania niepożądane występują rzadko i obejmują głównie łagodne dolegliwości żołądkowo-jelitowe. Ze względu na potencjalne interakcje z lekami metabolizowanymi przez cytochrom P450, należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z innymi preparatami.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Skład i postać leku – SanoHepatic 70 mg sylimaryny w przeliczeniu na sylibininę
SanoHepatic to lek w postaci tabletek powlekanych, zawierający 120,07 mg wyciągu suchego oczyszczonego i standaryzowanego z owocu ostropestu plamistego (Silybum marianum), o wysokim stopniu koncentracji DER 20-35:1. Odpowiada to 70 mg sylimaryny w przeliczeniu na sylibininę, główny składnik aktywny. Ekstrakcja prowadzona jest przy użyciu 96% acetonu, co zapewnia optymalną zawartość związków czynnych. Tabletki mają średnicę około 8,5 mm, są ciemnozielone, okrągłe i obustronnie wypukłe, a ich struktura oparta jest na substancjach pomocniczych takich jak celuloza mikrokrystaliczna, krzemionka koloidalna, kroskarmeloza sodowa oraz magnezu stearynian, które zapewniają odpowiednią stabilność, rozpad i właściwości fizykochemiczne leku.
błękit brylantowy FCF, celuloza mikrokrystaliczna, celuloza mikrokrystaliczna krzemowana, dwutlenek tytanu, hydroksypropyloceluloza, indygokarmin, kopolimer makrogolu, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna, krzemionka koloidalna uwodniona, niezgodność farmaceutyczna, ostropest plamisty, PVC/PVDC/Aluminium, Silybum marianum, stearynian magnezu, sylibinina, sylimaryna, tabletka powlekana, tlenek żelaza czarny, tlenek żelaza żółty, wyciąg suchy oczyszczony - Leksykon substancji czynnych
Sylimaryna – Właściwości farmakokinetyczne
Sylimaryna, z głównym składnikiem aktywnym sylibininą, charakteryzuje się ograniczoną biodostępnością po podaniu doustnym, wynoszącą od 20% do 50%, z istotnymi różnicami zależnymi od postaci farmaceutycznej (np. Sylifar: 20-40%). Po absorpcji sylibinina jest w ponad 80% wydalana z żółcią, a jej stężenie w żółci może być nawet 100-krotnie wyższe niż w osoczu (dane dla preparatu Silimax). W krążeniu występuje głównie w formie sprzężonej z kwasem glukuronowym i siarkowym (do 80%), a około 10% podlega krążeniu wątrobowo-jelitowemu z wychwytem zwrotnym w jelicie. Metabolity sylibininy to glukuronidy i siarczany, które są wydalane z żółcią, a proces metabolizmu może prowadzić do rozprzężenia i uwolnienia toksyn, co jest istotne z punktu widzenia mechanizmu działania leku.
biodostępność, czas półtrwania, glikozyd kwasu glukuronowego, glukuronid, krążenie wątrobowo-jelitowe, krążenie wewnątrzwątrobowe, krwiobieg, kumulacja w organizmie, okres półtrwania wchłaniania, okres półtrwania wydalania, preparat Lagosa, przewód pokarmowy, siarczan, stan równowagi farmakologicznej, stężenie w osoczu, stężenie w żółci, sylibinina, sylimaryna, wychwyt zwrotny, wydalanie z organizmu, wydalanie z żółcią - Leksykon substancji czynnych
Sylibina – Działania niepożądane
Sylibina, będąca głównym składnikiem sylimaryny, stosowana jest w preparatach leczniczych takich jak Essylimar (kompleks sylimarynowo-fosfolipidowy) oraz Lagosa (suchy wyciąg z ostropestu plamistego). Profil bezpieczeństwa sylibiny jest korzystny, z działaniami niepożądanymi występującymi sporadycznie, co oznacza rzadkie pojawianie się objawów. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są niespecyficzne zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak dyskomfort żołądkowy, nudności i wzdęcia, a także łagodne działanie przeczyszczające, manifestujące się rozluźnieniem stolca i zwiększoną częstotliwością wypróżnień. Efekt ten jest charakterystyczny dla samej sylibiny i występuje niezależnie od postaci leku.
dyskomfort żołądkowy, działanie przeczyszczające, efekt przeczyszczający, Essylimar, farmakoterapia, kompleks sylimarynowo-fosfolipidowy, Lagosa, monitorowanie niepożądanych działań produktów leczniczych, nudności, ostropest plamisty, profil działań niepożądanych, rozluźnienie stolca, stosunek korzyści do ryzyka, sylibina, sylimaryna, układ pokarmowy, wyciąg z ostropestu plamistego, wzdęcia, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lagosa 150 mg
Przedawkowanie leku Lagosa, zawierającego 240 mg suchego wyciągu z ostropestu plamistego, odpowiadającego 150 mg sylimaryny (w przeliczeniu na sylibinę), nie zostało dotychczas udokumentowane w literaturze medycznej ani praktyce klinicznej. Brak zgłoszonych przypadków zatrucia sugeruje wysoki profil bezpieczeństwa preparatu. Nie są znane specyficzne objawy kliniczne ani toksyczna dawka przedawkowania, co utrudnia precyzyjne określenie skutków nadmiernego spożycia. W przypadku podejrzenia przedawkowania nie istnieje specyficzne antidotum, dlatego zaleca się wdrożenie standardowego leczenia objawowego, dostosowanego do indywidualnego stanu pacjenta oraz monitorowanie funkcji życiowych, ze szczególnym uwzględnieniem parametrów wątrobowych ze względu na hepatoprotekcyjne działanie sylimaryny.
antidotum, dokumentacja medyczna, funkcje życiowe, komórka wątrobowa, leczenie objawowe, objaw kliniczny, ostropest plamisty, parametr wątrobowy, profil bezpieczeństwa, przedawkowanie leku, stan kliniczny, substancja czynna, sylibina, sylimaryna, tabletka drażowana, wyciąg z ostropestu plamistego, zatrucie - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – SanoHepatic 70 mg sylimaryny w przeliczeniu na sylibininę
Produkt leczniczy SanoHepatic zawiera 120,07 mg wyciągu z owocu ostropestu, co odpowiada 70 mg sylimaryny w przeliczeniu na sylibininę. W kontekście stosowania u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią, brak jest wystarczających danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo tego preparatu. W okresie ciąży nie zaleca się stosowania SanoHepatic ze względu na brak badań potwierdzających bezpieczeństwo dla płodu; stosowanie jest dopuszczalne jedynie, gdy potencjalne korzyści przewyższają ryzyko, co wymaga indywidualnej oceny lekarskiej. Podobnie, w okresie laktacji brak jest danych dotyczących przenikania sylimaryny do mleka matki, dlatego zaleca się unikanie stosowania leku lub rozważenie przerwania karmienia piersią na czas terapii, po dokładnej ocenie korzyści i ryzyka.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Silimax 70 mg
Silimax, zawierający 70 mg sylimaryny w każdej kapsułce, jest lekiem stosowanym w terapii chorób wątroby (kod ATC: A05BA03). Sylimaryna, będąca wyciągiem z owocu ostropestu, zawiera flawonole takie jak sylibinina, sylidiamina i sylikrystyna, które wykazują działanie hepatoprotekcyjne. Mechanizmy ochronne obejmują stabilizację błon komórkowych hepatocytów, co chroni przed toksycznym uszkodzeniem, oraz intensyfikację syntezy białek w komórkach wątrobowych, wspomagając regenerację uszkodzonych hepatocytów. Ten ostatni mechanizm jest szczególnie istotny w kontekście uszkodzeń wywołanych przez różnorodne czynniki toksyczne.
albumina, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bilirubina, choroba wątroby, działanie hepatoprotekcyjne, fosfataza alkaliczna, hepatocyt, ostropest, parametr biochemiczny, przewlekłe zapalenie wątroby, stabilizacja błon komórkowych, sylibinina, sylidiamina, sylikrystyna, sylimaryna, synteza białek - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Silimax
Produkt leczniczy Silimax zawiera 70 mg sylimaryny w kapsułce twardej i wykazuje działanie hepatoprotekcyjne. Ze względu na obecność 97,6 mg laktozy w jednej kapsułce, nie jest wskazany u pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami metabolizmu węglowodanów, takimi jak nietolerancja fruktozy, zespół złego wchłaniania glukozy i galaktozy czy niedobór sacharazy-izomaltazy. Silimax nie jest przeznaczony do leczenia ostrych zatruć wątroby, a w przypadku wystąpienia żółtaczki konieczna jest pilna konsultacja lekarska. Produkt nie jest zalecany dla dzieci poniżej 12. roku życia z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa w tej grupie wiekowej.
AlAT, alkohol etylowy, AspAT, bilirubina, działanie hepatoprotekcyjne, działanie hepatotoksyczne, enzym wątrobowy, funkcja wątroby, GGTP, kapsułka twarda, lek hepatotoksyczny, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, nietolerancja laktozy, ostre zatrucie wątroby, rozpuszczalnik organiczny, substancja hepatotoksyczna, sylimaryna, zespół złego wchłaniania glukozy i galaktozy, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Sylimaryna – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Sylimaryna, główny składnik aktywny wyciągu z ostropestu plamistego, wykazuje działanie hepatoprotekcyjne i jest stosowana w terapii schorzeń wątroby. Analiza charakterystyk produktów leczniczych zawierających sylimarynę (m.in. Lagosa 150 mg, Legalon 140 mg, SanoHepatic 70 mg, Sylifar 140 mg, Silimax 70 mg w przeliczeniu na sylibinę) wskazuje na brak jednoznacznych danych dotyczących wpływu tych preparatów na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. Wyjątkiem jest preparat Silimax, którego dokumentacja medyczna jednoznacznie stwierdza, że stosowanie zgodnie z zaleceniami nie wpływa negatywnie na sprawność psychofizyczną ani zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych. Pozostałe preparaty nie posiadają dedykowanych badań w tym zakresie, co wymaga ostrożności w formułowaniu opinii klinicznych.
charakterystyka produktu leczniczego, działanie hepatoprotekcyjne, farmakoterapia, interakcja lekowa, Lagosa, Legalon, ostropest plamisty, preparat z sylimaryną, produkt leczniczy, SanoHepatic, schorzenie wątroby, Silimax, Silybum marianum, sprawność psychofizyczna, sylibina, sylibinina, Sylifar, sylimaryna, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Interakcje leku – Crestor 20 mg
Rozuwastatyna, będąca substratem transporterów OATP1B1 i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami, które mogą znacząco zwiększać jej stężenie w osoczu i ryzyko miopatii. Przykładowo, cyklosporyna powoduje około 7-krotne zwiększenie AUC rozuwastatyny, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Inhibitory proteaz (np. atazanawir/rytonawir) zwiększają AUC około 3-krotnie i Cmax 7-krotnie, wymagając dostosowania dawki. Gemfibrozyl podwaja Cmax i AUC, a jednoczesne stosowanie fibratów z rozuwastatyną w dawce 40 mg jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko miopatii. Ezetymib zwiększa AUC rozuwastatyny o 20%, a leki zobojętniające zawierające wodorotlenek glinu i magnezu mogą zmniejszać jej stężenie o około 50%. Antagoniści witaminy K (np. warfaryna) mogą powodować zmiany INR podczas terapii rozuwastatyną, co wymaga monitorowania. Ponadto, tikagrelor może zwiększać ryzyko akumulacji rozuwastatyny i powikłań nerkowych. Metabolizm rozuwastatyny nie jest istotnie zależny od cytochromu P450, co ogranicza interakcje na tym poziomie.
aleglitazar, antagonista witaminy K, atazanawir, baicalin, cyklosporyna, cytochrom P450, darolutamid, darunawir, dazabuwir, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dronedaron, elbaswir, eltrombopag, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, febuksostat, fenofibrat, flukonazol, fosamprenawir, fostamatinib, gemfibrozyl, glekaprewir, grazoprewir, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor białka transportującego, inhibitor proteazy, itrakonazol, kampatynib, ketokonazol, kinaza fosfokreatynowa, klopidogrel, kwas fusydowy, lek przeciw nadkwaśności, lopinawir, miopatia, norgestrel, ombitaswir, parytaprewir, pibrentaswir, rabdomioliza, regorafenib, roksadustat, rozuwastatyna, ryfampina, rytonawir, sofosbuwir, sylimaryna, tafamidis, teryflunomid, tikagrelor, transporter BCRP, transporter OATP1B1, typranawir, warfaryna, welpataswir, wodorotlenek glinu, woksylaprewir, wskaźnik INR - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lagosa 150 mg
Lagosa to preparat zawierający 240 mg suchego wyciągu z ostropestu plamistego, co odpowiada 150 mg sylimaryny w przeliczeniu na sylibinę, sklasyfikowany pod kodem ATC A05BA03 jako środek stosowany w chorobach wątroby. Sylimaryna wykazuje szerokie działanie antagonistyczne wobec hepatotoksyn, neutralizując toksyny grzybowe (m.in. α-amanitynę z Amanita phalloides), związki chemiczne takie jak lantanowce, czterochlorek węgla, galaktozaminę i tioacetamid oraz wykazując skuteczność wobec wirusa FV3 toksycznego dla wątroby u zwierząt zimnokrwistych.
Mechanizm działania sylimaryny opiera się na ochronie błony komórkowej hepatocytów poprzez modyfikację jej struktury, co zapobiega penetracji toksyn do komórek, oraz na stymulacji syntezy białek rybosomalnych poprzez aktywację jąderkowej polimerazy A. W efekcie Lagosa pobudza naturalną regenerację wątroby, wspomaga odbudowę uszkodzonych hepatocytów oraz przywraca prawidłową strukturę i funkcję komórek wątrobowych. Dzięki temu preparat wykazuje kompleksowe działanie hepatoprotekcyjne, łącząc efekt prewencyjny z regeneracyjnym.
alfa-amanityna, antagonista, białko rybosomalne, błona komórkowa, choroba wątroby, czterochlorek węgla, czynnik hepatotoksyczny, czynnik wirusowy, działanie hepatoprotekcyjne, działanie lecznicze, działanie toksyczne, galaktozamina, hepatocyt, muchomor sromotnikowy, ostropest plamisty, regeneracja hepatocytów, regeneracja wątroby, sromotnik, sylimaryna, tioacetamid, właściwość hepatotoksyczna - Leksykon leków
Interakcje leku – SanoHepatic 70 mg sylimaryny w przeliczeniu na sylibininę
Produkt leczniczy SanoHepatic zawiera 120,07 mg wyciągu suchego z owocu ostropestu plamistego, co odpowiada 70 mg sylimaryny (w przeliczeniu na sylibininę). Preparat charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa pod względem interakcji lekowych – dotychczasowe badania kliniczne nie wykazały istotnych klinicznie interakcji z innymi lekami. Sylimaryna może teoretycznie wpływać na aktywność enzymów cytochromu P450 (CYP3A4, CYP2C9, CYP2E1), jednak w dawkach terapeutycznych stosowanych w SanoHepatic nie obserwuje się klinicznie istotnych zmian metabolizmu leków. Zaleca się monitorowanie parametrów krzepnięcia u pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwzakrzepowe (np. warfarynę) podczas rozpoczynania lub kończenia terapii preparatem, ze względu na potencjalny wpływ sylimaryny na CYP2C9. U pacjentów z cukrzycą należy kontrolować glikemię, gdyż sylimaryna może nieznacznie nasilać działanie leków hipoglikemizujących.
CYP2C9, CYP2E1, CYP3A4, cytochrom P450, doustny lek przeciwzakrzepowy, glutation, hepatotoksyczność, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, lek przeciwcukrzycowy, ostropest plamisty, P-glikoproteina, parametry krzepnięcia, sylibinina, sylimaryna, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, właściwości hepatoprotekcyjne, wrażliwość na insulinę - Leksykon substancji czynnych
Sylibinina – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Sylibinina, aktywny składnik sylimaryny pozyskiwany z owoców ostropestu plamistego (Silybum marianum), jest stosowana w preparatach leczniczych takich jak Legalon 140 (173,0-186,7 mg wyciągu z owocu ostropestu, standaryzowanego na 58,0-62,5% sylimaryny), SanoHepatic (120,07 mg wyciągu, odpowiadającego 70 mg sylimaryny) oraz Sylifar (241,35 mg wyciągu, odpowiadającego 140 mg sylimaryny). Analiza dokumentacji medycznej tych produktów nie wykazała przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn podczas terapii, jednak brak jest dedykowanych badań oceniających wpływ sylibininy na zdolności psychomotoryczne. W związku z tym nie można jednoznacznie potwierdzić bezpieczeństwa stosowania sylibininy w kontekście funkcji poznawczych i motorycznych niezbędnych do bezpiecznego prowadzenia pojazdów.
charakterystyka produktu leczniczego, dokumentacja medyczna, flawanolignany, funkcje motoryczne, funkcje poznawcze, interakcje lekowe, Legalon, objawy niepożądane, obsługa maszyn, ostropest plamisty, praktyka kliniczna, prowadzenie pojazdów, reakcja na lek, sprawność psychomotoryczna, sylibinina, sylimaryna, wyciąg z ostropestu, zasada ostrożności, zdolności psychomotoryczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sylicynar 28,6 mg + 140 mg
Produkt leczniczy Sylicynar zawiera 140 mg wyciągu suchego z ziela karczocha (DER 3-7:1) oraz 28,6 mg wyciągu suchego z łuski ostropestu (DER 20-34:1). Nie przeprowadzono bezpośrednich badań farmakokinetycznych preparatu, dlatego ocenę parametrów farmakokinetycznych oparto na danych dotyczących poszczególnych składników aktywnych. W przypadku wyciągu z ziela karczocha brak jest szczegółowych danych farmakokinetycznych. Natomiast sylibina, główny składnik sylimaryny z łuski ostropestu, po podaniu doustnym szybko się wchłania, osiągając maksymalne stężenie w osoczu 0,34 μg/ml po dawce 560 mg sylimaryny (240 mg sylibiny) w czasie około 1,3 godziny. Sylibina wykazuje silne, odwracalne wiązanie z albuminą, co wpływa na jej dystrybucję, a jej okres półtrwania wynosi około 6,32 godziny.
albumina ludzka, bilans wydalania, dystrybucja w organizmie, kumulacja w organizmie, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, profil farmakokinetyczny, resorpcja w przewodzie pokarmowym, stężenie w osoczu, stężenie w żółci, sylibina, sylimaryna, wyciąg suchy z łuski ostropestu, wyciąg suchy z ziela karczocha, wyciąg z łuski ostropestu plamistego, wyciąg z ziela karczocha, wycięcie pęcherzyka żółciowego, wydalanie drogami żółciowymi, wydalanie z moczem, wydalanie z żółcią, zmienność międzyosobnicza - Leksykon substancji czynnych
Ostropest plamisty – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Preparat Tabletki przeciw niestrawności Labofarm zawiera standaryzowany wyciąg suchy z owocu ostropestu plamistego (7 mg wyciągu w proporcji 22-27:1, z 58% zawartością sylimaryny przeliczonej na sylibininę) oraz dodatkowe składniki wspomagające funkcje układu pokarmowego, takie jak korzeń mniszka, owoc kminku, liść mięty pieprzowej i kora kruszyny. Preparat wykazuje działanie żółciopędne, które ułatwia wypróżnienie, jednak ze względu na ryzyko zaburzeń czynności jelit i efekt przeczyszczający (szczególnie przy maksymalnych dawkach zawierających antranoidy z kory kruszyny), stosowanie leku powinno być ograniczone do krótkotrwałej terapii trwającej maksymalnie 7-14 dni. Przedłużone stosowanie może prowadzić do trudności z wypróżnieniem po odstawieniu leku.
achlorhydria, choroba wątroby, działanie przeczyszczające, działanie żółciopędne, kamica żółciowa, kminek, kora kruszyny, korzeń mniszka, krótkotrwałe stosowanie leku, mięta pieprzowa, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność nerek, ostropest plamisty, refluks żołądkowo-przełykowy, sylimaryna, zaburzenia gospodarki elektrolitowej, zapalenie dróg żółciowych, związki antranoidowe - Leksykon substancji czynnych
Sylibinina – Wskazania do stosowania
Sylibinina, będąca głównym składnikiem aktywnym sylimaryny z ostropestu plamistego, wykazuje działanie hepatoprotekcyjne i jest stosowana w terapii różnych schorzeń wątroby oraz zaburzeń trawiennych. Preparat Legalon 140 zawiera 173,0-186,7 mg wyciągu (58,0-62,5% sylimaryny w przeliczeniu na sylibininę) i jest zarejestrowany jako produkt leczniczy o wskazaniach obejmujących toksyczne uszkodzenie wątroby (w tym DILI i alkoholowe uszkodzenie), przewlekłe zapalenia wątroby (wirusowe, autoimmunologiczne, NASH) oraz marskość wątroby. Preparaty SanoHepatic (120,07 mg wyciągu, 70 mg sylibininy) i Sylifar (241,35 mg wyciągu, 140 mg sylibininy) są tradycyjnymi produktami leczniczymi roślinnymi, stosowanymi głównie w objawowym leczeniu zaburzeń trawienia, uczucia pełności, niestrawności oraz wspomaganiu funkcji wątroby, jednak ich stosowanie wymaga wykluczenia poważnych chorób wątroby i przewodu pokarmowego.
alkoholowe uszkodzenie wątroby, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, czynnik hepatotoksyczny, DILI, dyspepsja czynnościowa, działanie hepatoprotekcyjne, enzymy wątrobowe, flawonolignany, funkcje wątroby, lek hepatotoksyczny, marskość wątroby, NASH, niestrawność, objawy dyspeptyczne, ostropest plamisty, polekowe uszkodzenie wątroby, przewlekłe zapalenie wątroby, schorzenia wątroby, stłuszczeniowe zapalenie wątroby, sylibinina, sylimaryna, toksyczne uszkodzenie wątroby, uczucie pełności, wirusowe zapalenie wątroby, wzdęcia, zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego, zaburzenia trawienia, zaburzenia trawienne - Leksykon substancji czynnych
Owoc ostropestu – Wskazania do stosowania
Owoc ostropestu (Silybi mariani fructus) w postaci nalewki (tinctura) stanowi istotny składnik preparatu Gastrobonisol, stosowanego tradycyjnie w leczeniu zaburzeń trawiennych związanych z niedostatecznym wydzielaniem soków trawiennych, w tym soku żołądkowego i żółci. Nalewka z owoców ostropestu występuje w preparacie w proporcji 1:45-55, z ekstrahentem etanolowym o stężeniu 65% (V/V), stanowiąc 15 g na 100 g produktu. Preparat zawiera również inne ekstrakty roślinne, takie jak intrakt z ziela bożego drzewka, sok z korzenia mniszka, sok z ziela krwawnika, nalewkę z ziela dziurawca oraz nalewkę z liścia mięty, co pozwala na uzyskanie efektu synergistycznego wspomagającego procesy trawienne. Gastrobonisol jest wskazany u pacjentów z objawami niestrawności, takimi jak uczucie pełności, wzdęcia czy dyskomfort w nadbrzuszu, szczególnie gdy towarzyszy im niedobór żółci lub soku żołądkowego.
błona śluzowa przewodu pokarmowego, działanie hepatoprotekcyjne, działanie żółciotwórcze, flawonolignany, funkcje wątroby, Gastrobonisol, intrakt, korzeń mniszka, liść mięty, nalewka, nalewka z owoców ostropestu, niestrawność, owoc ostropestu, procesy trawienne, Silybi mariani fructus, sok żołądkowy, soki trawienne, sylimaryna, uczucie pełności, wydzielanie żółci, zaburzenia trawienne, ziele bożego drzewka, ziele dziurawca, ziele krwawnika - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg suchy z łuski ostropestu plamistego – Przeciwwskazania stosowania
Wyciąg suchy z łuski ostropestu plamistego (Silybi mariani fructus extractum siccum) jest stosowany w preparatach hepatoprotekcyjnych, takich jak Sylimarol 35 mg, Sylimarol 70 mg, Sylimarol Vita 150 oraz Sylimarol Vita 80. Podstawowym przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na składniki preparatu, w tym na rośliny z rodziny Asteraceae (Compositae), do której należy ostropest oraz inne powszechne rośliny jak rumianek czy nagietek. Preparaty Sylimarol Vita zawierają dodatkowo witaminy z grupy B (B1, B2, B6, PP, pantetonian wapnia) oraz substancje pomocnicze takie jak benzoesan sodu (E211) i laktoza, co rozszerza spektrum potencjalnych alergii i przeciwwskazań, zwłaszcza u pacjentów z nietolerancją laktozy lub nadwrażliwością na benzoesan sodu.
benzoesan sodu, ekstrakt z ostropestu plamistego, laktoza, nadwrażliwość, niedobór laktazy, nietolerancja laktozy, pantetonian wapnia, preparat hepatoprotekcyjny, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, substancja czynna, substancja pomocnicza, Sylimarol, sylimaryna, witamina B1, witamina B2, witamina B6, witamina PP, witaminy z grupy B, wyciąg suchy z łuski ostropestu plamistego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Sylibina – Przeciwwskazania stosowania
Sylibina, będąca głównym składnikiem aktywnym sylimaryny pozyskiwanej z ostropestu plamistego, jest szeroko stosowana w terapii zaburzeń czynności wątroby. Główne przeciwwskazania do jej stosowania obejmują nadwrażliwość na sylibinę lub inne składniki kompleksu sylimarynowo-fosfolipidowego (np. w preparacie Essylimar, zawierającym 100 mg kompleksu z 30% flawonolignanów i 1,5% fosforu w przeliczeniu na sylibinę) oraz na substancje pomocnicze obecne w lekach, takie jak sacharoza i laktoza (np. w preparacie Lagosa, zawierającym 240 mg suchego wyciągu z ostropestu odpowiadającego 150 mg sylimaryny). Reakcje nadwrażliwości mogą manifestować się wysypką, świądem, obrzękiem lub trudnościami w oddychaniu, co wymaga szczegółowego wywiadu alergologicznego przed rozpoczęciem terapii.
całkowity niedobór laktazy, dieta z kontrolowaną zawartością sodu, dziedziczna nietolerancja galaktozy, flawonolignany, kompleks sylimarynowo-fosfolipidowy, nadwrażliwość, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, obrzęk, ostropest plamisty, reakcja nadwrażliwości, suchy wyciąg z ostropestu, świąd, sylibina, sylimaryna, tabletka drażowana, tabletka powlekana, trudności w oddychaniu, wysypka skórna, wywiad alergologiczny, zaburzenia czynności wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Sylibinina – Działania niepożądane
Sylibinina, główny składnik sylimaryny z ostropestu plamistego, wykazuje profil działań niepożądanych obejmujący głównie układ pokarmowy, immunologiczny, oddechowy oraz skórny. Najczęściej obserwuje się łagodne dolegliwości żołądkowo-jelitowe, takie jak suchość w jamie ustnej, nudności, rozstrój i podrażnienie żołądka oraz biegunka, przy czym luźny stolec po preparacie Legalon 140 występuje bardzo rzadko (<1/10 000). Reakcje nadwrażliwości immunologicznej, w tym zapalenie skóry, pokrzywka, wysypka, świąd, a także anafilaksja i astma, występują rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) lub bardzo rzadko (<1/10 000) w przypadku Legalon 140. Duszność jako objaw zaburzeń układu oddechowego również klasyfikowana jest jako bardzo rzadka (<1/10 000). Częstość działań niepożądanych dla preparatów SanoHepatic i Sylifar pozostaje nieznana.
anafilaksja, astma, biegunka, ból głowy, duszność, dysfagia, działanie niepożądane, luźny stolec, nadreaktywność oskrzeli, nudności, obrzęk gardła, obrzęk twarzy, odwodnienie, ostropest plamisty, podrażnienie żołądka, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rozstrój żołądka, spadek ciśnienia tętniczego, suchość jamy ustnej, świąd, świszczący oddech, sylibinina, sylimaryna, tkanka podskórna, trudność w oddychaniu, uogólniona pokrzywka, utrata przytomności, wysypka, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie skórne, zaburzenie układu immunologicznego, zaburzenie układu oddechowego, zaburzenie układu pokarmowego, zapalenie skóry - Leksykon substancji czynnych
Sylibinina – Dawkowanie i sposób podawania
Sylibinina, będąca głównym składnikiem aktywnym sylimaryny, występuje w preparatach leczniczych na bazie ostropestu plamistego (Silybum marianum). Dawkowanie różni się w zależności od produktu i fazy terapii, z dawką początkową stosowaną w ciężkich przypadkach oraz dawką podtrzymującą na dalszym etapie leczenia. Przykładowo, Legalon 140 zawiera 140 mg sylimaryny na kapsułkę, z dawką początkową 1 kapsułka 3 razy dziennie (420 mg/dobę) i dawką podtrzymującą 1 kapsułka 2 razy dziennie (280 mg/dobę). Podobne schematy stosuje się dla SanoHepatic (70 mg sylimaryny na tabletkę, 2 tabletki 3 razy dziennie w dawce początkowej) oraz Sylifar (140 mg sylimaryny na kapsułkę, 1 kapsułka 3 razy dziennie w dawce początkowej). Preparaty są przeznaczone do podania doustnego, z zaleceniem przyjmowania w całości, a w przypadku SanoHepatic i Sylifar – przed posiłkiem. Nie ma konieczności modyfikacji dawkowania u osób w podeszłym wieku, natomiast stosowanie u dzieci i młodzieży jest ograniczone (np. Legalon 140 nie stosować poniżej 12 lat, SanoHepatic i Sylifar nie zalecane poniżej 18 lat).
ciężki przypadek, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, kapsułka twarda, Legalon 140, modyfikacja dawki, ostropest plamisty, podanie doustne, podeszły wiek, produkt leczniczy, SanoHepatic, schemat dawkowania, Silybum marianum, sylibinina, Sylifar, sylimaryna, tabletka powlekana, wskazanie terapeutyczne, wyciąg z ostropestu plamistego, wywiad medyczny - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Legalon 140 140 mg
Preparat Legalon 140 zawiera wyciąg z owocu ostropestu plamistego (Silybi mariani fructus extractum siccum) w dawce 173,0-186,7 mg na kapsułkę, co odpowiada 58,0-62,5% sylimaryny (obliczanej jako sylibinina). Stosowanie leku u kobiet w ciąży oraz karmiących piersią jest przeciwwskazane ze względu na brak odpowiednich badań klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo sylimaryny w tych okresach oraz potencjalne ryzyko przenikania substancji czynnej do mleka matki. Lekarz powinien poinformować pacjentki o konieczności przerwania terapii w przypadku zajścia w ciążę lub podczas karmienia piersią oraz rozważyć alternatywne metody leczenia.
W zakresie wpływu Legalon 140 na płodność dostępne są jedynie dane przedkliniczne, które nie wykazały negatywnego wpływu sylimaryny na rozrodczość u zwierząt, jednak brak jest badań klinicznych u ludzi. W związku z tym, u kobiet w wieku rozrodczym zaleca się stosowanie skutecznej antykoncepcji podczas terapii oraz dokładną ocenę stosunku korzyści do ryzyka przed rozpoczęciem leczenia, zwłaszcza u pacjentek planujących ciążę. Lekarz powinien szczegółowo omówić z pacjentką przeciwwskazania oraz konieczność monitorowania stanu zdrowia w trakcie stosowania preparatu.
antykoncepcja, badania przedkliniczne, ciąża, karmienie piersią, laktacja, model zwierzęcy, octan etylu, ostropest plamisty, płodność, przenikanie do mleka matki, rozrodczość, stosunek korzyści do ryzyka, substancja czynna, sylibinina, sylimaryna, wiek rozrodczy, wyciąg z ostropestu plamistego, zdolności reprodukcyjne - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Lagosa 150 mg
W procesie kwalifikacji pacjenta do terapii preparatem Lagosa, zawierającym 240 mg suchego wyciągu z ostropestu plamistego (odpowiadającego 150 mg sylimaryny w przeliczeniu na sylibinę), nie dysponujemy specyficznymi danymi dotyczącymi wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. Brak badań klinicznych oceniających wpływ sylimaryny na funkcje psychomotoryczne wymaga ostrożności w interpretacji bezpieczeństwa stosowania leku w tym kontekście. W praktyce nie zgłoszono istotnych zaburzeń wpływających na zdolności psychomotoryczne, jednak lekarz powinien poinformować pacjenta o braku jednoznacznych danych oraz zalecić obserwację indywidualnej reakcji organizmu, zwracając uwagę na ewentualne nietypowe objawy mogące wpływać na bezpieczeństwo prowadzenia pojazdów.
- Leksykon leków
Interakcje leku – Legalon 140 140 mg
Legalon 140, zawierający wyciąg z owoców ostropestu plamistego standaryzowany na 58,0–62,5% sylimaryny (obliczanej jako sylibinina), wykazuje korzystny profil interakcji farmakologicznych. Dotychczasowe badania kliniczne nie wykazały istotnych interakcji farmakodynamicznych ani farmakokinetycznych z innymi produktami leczniczymi, co jest szczególnie istotne u pacjentów poddawanych politerapii z powodu chorób wątroby i współistniejących schorzeń. Preparat może być stosowany niezależnie od posiłków, a także nie wykazuje istotnych interakcji z żywnością, suplementami diety ani innymi produktami ziołowymi, co zwiększa komfort i bezpieczeństwo terapii.
abstynencja alkoholowa, choroba wątroby, cytochrom P450, dawka terapeutyczna, ekstrakt z ostropestu plamistego, hepatotoksyczność alkoholu, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ostropest plamisty, politerapia, produkt ziołowy, schemat terapeutyczny, sylibinina, sylimaryna, transporter błonowy, związek biologicznie aktywny - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – SanoHepatic 70 mg sylimaryny w przeliczeniu na sylibininę
Preparat SanoHepatic zawiera wyciąg z owocu ostropestu plamistego (Silybum marianum) w dawce 70 mg sylimaryny przeliczonej na sylibininę w formie tabletek powlekanych. Aktualnie brak jest dedykowanych badań klinicznych oceniających wpływ sylimaryny na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługiwania maszyn, co stanowi istotną lukę w wiedzy medycznej. W związku z tym lekarze powinni zachować szczególną ostrożność, informować pacjentów o braku danych dotyczących wpływu preparatu na sprawność psychofizyczną oraz zalecać indywidualną obserwację reakcji na lek, zwłaszcza na początku terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów wykonujących zawody wymagające pełnej sprawności psychomotorycznej, takich jak kierowcy zawodowi czy operatorzy maszyn.
bezpieczeństwo farmakoterapii, charakterystyka produktu leczniczego, choroby współistniejące, farmakoterapia, funkcje ośrodkowego układu nerwowego, interakcje lekowe, leki pochodzenia roślinnego, ośrodkowy układ nerwowy, ostropest plamisty, schorzenia wątroby, sprawność psychofizyczna, sylimaryna, tabletki powlekane, wyciąg z ostropestu, wyciąg z ostropestu plamistego - Leksykon leków
Skład i postać leku – Sylifar 140 mg
Sylifar to preparat dostępny w formie twardych kapsułek zawierających 241,35 mg standaryzowanego wyciągu suchego z owoców ostropestu plamistego (Silybum marianum), uzyskanego ekstrakcją acetonem 95% (V/V) w stosunku surowiec-produkt 22-27:1. Każda kapsułka dostarcza 140 mg sylimaryny przeliczonej na sylibininę, której zawartość w wyciągu wynosi 58% (m/m). Substancje pomocnicze obejmują m.in. azorubinę (E122) i żółcień pomarańczową (E110), które mogą mieć znaczenie kliniczne u pacjentów z nadwrażliwościami. Wypełnienie kapsułki zawiera celulozę mikrokrystaliczną, krzemionkę koloidalną bezwodną, megluminę, karboksymetyloskrobię sodową typ A oraz stearynian magnezu, co wpływa na właściwości farmaceutyczne i rozpuszczalność preparatu.
azorubina, błękit patentowy, blister PVC/PVDC/Aluminium, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, kapsułka twarda, karboksymetyloskrobia sodowa, krzemionka koloidalna, meglumina, niezgodność farmaceutyczna, ostropest plamisty, podanie doustne, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, Silybum marianum, środek przeciwzbrylający, środek rozsadzający, stearynian magnezu, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, sylibinina, sylimaryna, wyciąg suchy, żółcień chinolinowa, żółcień pomarańczowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Silimax 70 mg
Przedawkowanie sylimaryny w postaci leku Silimax (70 mg sylimaryny na kapsułkę) manifestuje się przede wszystkim biegunką, charakteryzującą się zwiększoną częstotliwością wypróżnień oraz zmianą konsystencji stolca na luźny lub wodnisty. Nasilenie objawów koreluje z dawką substancji czynnej. W przypadku podejrzenia przedawkowania konieczne jest natychmiastowe przerwanie podawania leku oraz dokładna ocena nasilenia biegunki i stanu nawodnienia pacjenta, zwłaszcza z uwzględnieniem ryzyka zaburzeń wodno-elektrolitowych. Warto również pamiętać o obecności laktozy (97,6 mg na kapsułkę), co może mieć znaczenie u pacjentów z nietolerancją tej substancji przy dużych dawkach leku.
- Leksykon substancji czynnych
Ostropest plamisty – Interakcje
Ostropest plamisty (Silybum marianum L.) wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, szczególnie w kontekście długotrwałego stosowania preparatów zawierających standaryzowany wyciąg z owocu (sylimarynę). Najważniejsze interakcje dotyczą leków wpływających na gospodarkę elektrolitową, zwłaszcza glikozydów nasercowych, leków przeciwarytmicznych, diuretyków, steroidów kory nadnerczy oraz preparatów zawierających korzeń lukrecji. Przewlekłe stosowanie ostropestu, zwłaszcza w połączeniu z innymi składnikami ziołowymi (np. korą kruszyny), może prowadzić do hipokaliemii, co nasila działanie glikozydów nasercowych i zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca. Warto podkreślić, że równoczesne stosowanie z lekami moczopędnymi może pogłębiać niedobór potasu, a interakcje ze steroidami kory nadnerczy oraz korzeniem lukrecji dodatkowo zwiększają ryzyko zaburzeń elektrolitowych. Zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu w surowicy oraz rozważenie suplementacji potasu w przypadku jednoczesnego stosowania tych leków.
arytmia, choroba nerek, diuretyk, działanie hepatoprotekcyjne, działanie niepożądane, działanie przeciwutleniające, działanie przeczyszczające, efekt diuretyczny, glikozyd nasercowy, hipokaliemia, interakcja farmakologiczna, kora kruszyny, korzeń lukrecji, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, niedobór potasu, ostropest plamisty, równowaga elektrolitowa, schorzenie wątroby, Silybum marianum, standaryzowany wyciąg, steryd kory nadnerczy, stężenie potasu w surowicy, suplementacja potasu, sylimaryna, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie gospodarki elektrolitowej, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Skład i postać leku – Lagosa 150 mg
Lagosa to lek w formie tabletek drażowanych, zawierający 240 mg suchego wyciągu z owoców ostropestu plamistego (Frukt. Cardui mariae), co odpowiada 150 mg sylimaryny przeliczonej na sylibinę. Substancje pomocnicze obejmują m.in. laktozę i sacharozę, co może mieć znaczenie kliniczne u pacjentów z nietolerancją tych składników. Produkt jest wolny od sodu i glutenu, co jest istotne dla pacjentów z celiakią. Skład tabletki obejmuje wypełniacze (laktoza jednowodna, celuloza mikrokrystaliczna), środki rozsadzające (kroskarmeloza sodowa typ A), przeciwzbrylające (krzemionka koloidalna bezwodna, talk), substancje wiążące (powidon K 30) oraz środki poślizgowe (magnezu stearynian). Otoczka zawiera m.in. długołańcuchowe glicerydy częściowe, szelak, sacharozę i tytanu dwutlenek.
Cardui mariae, celiakia, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, glicerol, guma akacjowa, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, laktoza, laktoza jednowodna, niezgodność farmaceutyczna, ostropest plamisty, polisorbat, powidon, sacharoza, stearynian magnezu, sylibina, sylimaryna, szelak farmaceutyczny, tabletka drażowana, wyciąg z owoców - Leksykon leków
Interakcje leku – Crosuvo 40 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna preparatu Crosuvo, jest substratem transporterów wątrobowych OATP1B1 i BCRP, co czyni ją podatną na interakcje farmakokinetyczne z lekami hamującymi te transportery, prowadzącymi do istotnego wzrostu stężenia leku w osoczu i zwiększonego ryzyka miopatii. Metabolizm rozuwastatyny przez cytochrom P450 jest minimalny, co ogranicza interakcje z inhibitorami lub induktorami tych enzymów, potwierdzone brakiem klinicznie istotnych interakcji z flukonazolem i ketokonazolem. Szczególnie istotne są interakcje z cyklosporyną (7,1-krotne zwiększenie AUC), inhibitorami proteaz (np. atazanawir/rytonawir – 3,1-krotne zwiększenie AUC i 7-krotne Cmax), gemfibrozylem (1,9-krotne zwiększenie AUC i Cmax) oraz innymi lekami lipidowymi, które wymagają dostosowania dawki rozuwastatyny, rozpoczynając od 5 mg/dobę, aby nie przekroczyć ekspozycji odpowiadającej dawce 40 mg bez interakcji. Przeciwwskazane jest stosowanie Crosuvo z cyklosporyną oraz dawką 40 mg w połączeniu z fibratami. Ponadto, leki zobojętniające zawierające wodorotlenek glinu i magnezu obniżają stężenie rozuwastatyny o około 50%, a erytromycyna zmniejsza AUC o 20% i Cmax o 30%, co może mieć znaczenie kliniczne.
aleglitazar, antagonista witaminy K, atazanawir, cyklosporyna, cytochrom P450, darolutamid, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, farmakokinetyka rozuwastatyny, fenofibrat, fibrat, flukonazol, fosamprenawir, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor białka transportującego, inhibitor CYP, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, kinaza fosfokreatynowa, kwas fusydowy, lek zobojętniający, międzynarodowy wskaźnik znormalizowany, miopatia, niacyna, niewydolność nerek, norgestrel, rabdomioliza, regorafenib, rozuwastatyna, ryfampina, rytonawir, sofosbuwir, statyna, sylimaryna, tikagrelor, transporter BCRP, transporter wątrobowy OATP1B1, warfaryna, welpataswir, woksylaprewir - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sylifar 140 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Sylifar, zawierającego 140 mg sylimaryny (w przeliczeniu na sylibininę), wykazały brak istotnych zagrożeń dla funkcji życiowych organizmu. Oceny farmakologiczne nie wykazały negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani nerwowy. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym potwierdziły brak kumulacji toksyczności oraz nieoczekiwanych efektów niepożądanych przy długotrwałym stosowaniu. Testy genotoksyczności, w tym test Amesa, aberracji chromosomowych oraz mikrojądrowy, nie wykazały działania mutagennego ani genotoksycznego sylimaryny.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, genotoksyczność, mutagenność, ostropest plamisty, potencjał rakotwórczy, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, Silybum marianum, sylimaryna, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ nerwowy, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, właściwość karcynogenna, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Sylimarol 70 mg 70 mg
Preparat leczniczy Sylimarol 70 mg, zawierający wyciąg suchy z łuski ostropestu plamistego (Silybi mariani fructus extractum siccum), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na którykolwiek ze składników preparatu, w szczególności u osób uczulonych na rośliny z rodziny Compositae/Asteraceae (np. rumianek, arnika, nagietek, krwawnik, chryzantema, słonecznik), ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych. Lek nie jest zalecany do stosowania u dzieci poniżej 12. roku życia z powodu braku danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności w tej grupie wiekowej. Wskazane jest zachowanie szczególnej ostrożności u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, historią reakcji alergicznych na inne leki roślinne oraz u osób przyjmujących leki o wąskim indeksie terapeutycznym, ze względu na potencjalne interakcje farmakologiczne.
działanie niepożądane, dzieci poniżej 12 roku życia, interakcja lekowa, nadwrażliwość na składniki leku, nietolerancja leku, pacjent pediatryczny, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, Silybi mariani extractum, sylimaryna, wąski indeks terapeutyczny, wyciąg z ostropestu plamistego, zaburzenia funkcji wątroby - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Silimax 70 mg
Preparat Silimax zawiera sylimarynę w dawce 70 mg na kapsułkę twardą i jest przeciwwskazany do stosowania u kobiet w ciąży oraz karmiących piersią ze względu na brak danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo farmakoterapii w tych stanach. Lekarz powinien przeprowadzić szczegółowy wywiad dotyczący możliwości ciąży lub laktacji, poinformować pacjentkę o braku bezpieczeństwa stosowania sylimaryny w tych okresach oraz zalecić natychmiastowe przerwanie terapii w przypadku zajścia w ciążę. W przypadku planowania ciąży lub karmienia piersią należy rozważyć alternatywne metody leczenia o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa. Dodatkowo, preparat zawiera 97,6 mg laktozy na kapsułkę, co wymaga uwagi u pacjentek z nietolerancją laktozy.
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Silimax 70 mg
Lek Silimax zawiera sylimarynę w dawce 70 mg na kapsułkę twardą i posiada istotne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Głównym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na sylimarynę oraz na substancje pomocnicze, w tym laktozę w ilości 97,6 mg na kapsułkę, co jest szczególnie ważne u pacjentów z nietolerancją tego disacharydu. Ponadto, stosowanie leku jest przeciwwskazane u osób z alergią na rośliny z rodziny Asteraceae (Compositae), takich jak rumianek, arnika, nagietek, stokrotka, słonecznik czy chryzantema, ze względu na ryzyko reakcji krzyżowej. Należy również zwrócić uwagę na nadwrażliwość na żelatynę, będącą składnikiem kapsułki twardej o beżowo-brązowym kolorze.