rozszczep wargi
Rozszczep wargi, znany również jako zajęcza warga, to wrodzona wada rozwojowa, polegająca na nieprawidłowym zamknięciu struktur twarzy w okresie embrionalnym. Występuje z częstością około 1 na 700 żywych urodzeń, często współistnieje z rozszczepem podniebienia. Wada może być jednostronna (około 80% przypadków) lub obustronna, całkowita lub częściowa.
Etiologia rozszczepu wargi jest wieloczynnikowa i obejmuje uwarunkowania genetyczne oraz czynniki środowiskowe. Wśród czynników ryzyka wymienia się: palenie tytoniu przez matkę w ciąży, niedożywienie, niedobór kwasu foliowego, ekspozycję na niektóre leki oraz choroby matki. Rozszczep wargi często występuje jako element zespołów wad wrodzonych, takich jak zespół Pierre’a Robina czy zespół Sticklera.
Diagnostyka rozszczepu wargi jest możliwa już w okresie prenatalnym (USG od 18. tygodnia ciąży), co pozwala na odpowiednie przygotowanie rodziców i zespołu medycznego. Leczenie ma charakter wielospecjalistyczny i obejmuje zabieg chirurgiczny (zwykle wykonywany między 3. a 6. miesiącem życia), a także opiekę ortodontyczną, logopedyczną, otolaryngologiczną i psychologiczną.
Nowoczesne metody leczenia rozszczepu wargi pozwalają na osiągnięcie bardzo dobrych efektów estetycznych i funkcjonalnych. Kluczowa jest wczesna interwencja interdyscyplinarnego zespołu specjalistów oraz długoterminowa opieka nad pacjentem do zakończenia okresu wzrostu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Meprelon 8 mg
Metyloprednizolon, substancja czynna leku Meprelon (dostępnego w dawkach 4 mg, 8 mg i 16 mg), jest glikokortykosteroidem, którego stosowanie u kobiet w ciąży wymaga szczegółowej oceny stosunku korzyści do ryzyka. Badania na zwierzętach oraz dane epidemiologiczne wskazują na potencjalne ryzyko wad wrodzonych, takich jak rozszczep wargi i/lub podniebienia, zwłaszcza przy podawaniu w pierwszym trymestrze. Długotrwała terapia może prowadzić do zaburzeń wzrostu wewnątrzmacicznego płodu, a stosowanie w końcowym okresie ciąży wiąże się z ryzykiem zaniku kory nadnerczy u płodu, co może wymagać leczenia substytucyjnego u noworodka. Wskazane jest stosowanie najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas oraz monitorowanie rozwoju płodu.
dawka terapeutyczna, ekspozycja noworodka, glikokortkosteroid, glikokortykoid, krążenie układowe, leczenie substytucyjne, Meprelon, metyloprednizolon, niewydolność kory nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, terapia metyloprednizolonem, trymestr ciąży, wzrost wewnątrzmaciczny, zanik kory nadnerczy - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Bulgaplin 150 mg
Pregabalina, substancja czynna leku Bulgaplin dostępnego w kapsułkach o dawkach od 25 mg do 300 mg, wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję przez cały okres terapii ze względu na potencjalne ryzyko teratogenne. Badania przedkliniczne wykazały toksyczny wpływ pregabaliny na rozród u zwierząt oraz jej przenikanie przez łożysko. Dane z badania obserwacyjnego obejmującego ponad 2700 ciąż z ekspozycją na pregabalinę w I trymestrze wskazują na zwiększone ryzyko ciężkich wad wrodzonych (MCM) na poziomie 5,9% wobec 4,1% w populacji kontrolnej, z korektą współczynnika zapadalności 1,14 (95% CI 0,96–1,35). Ryzyko to jest wyższe niż przy stosowaniu lamotryginy (współczynnik 1,29) i duloksetyny (1,39). Szczególnie podwyższone jest ryzyko wad układu nerwowego, oka, rozszczepów ustno-twarzowych oraz wad układu moczowo-płciowego, choć liczebność tych zdarzeń jest niewielka, co wymaga ostrożnej interpretacji. Bulgaplin nie powinien być stosowany w ciąży, chyba że korzyści dla matki przewyższają ryzyko dla płodu, co wymaga indywidualnej oceny.
Bulgaplin, ciężka wada wrodzona, duloksetyna, ekspozycja na lek, kapsułka twarda, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, pierwszy trymestr, pregabalina, przedział ufności, przenikanie leku do mleka, rozszczep podniebienia, rozszczep ustno-twarzowy, rozszczep wargi, ruchliwość plemników, wada rozwojowa dróg moczowych, wada rozwojowa oka, wada rozwojowa układu nerwowego, wada wrodzona, współczynnik zapadalności, zaburzenie rozwoju mózgu - Leksykon chorób i schorzeń
Rozszczep wargi i podniebienia – Epidemiologia
Rozszczep wargi i podniebienia jest jedną z najczęstszych wad wrodzonych twarzoczaszki, o globalnej częstości występowania od 1 na 700 do 1 na 1500 żywych urodzeń, z wyraźnymi różnicami geograficznymi i etnicznymi. Najwyższe wskaźniki obserwuje się w populacjach azjatyckich (0,8-24,04/1000) oraz rdzennych Amerykanów (~4/1000), a najniższe w populacjach afrykańskich (0,18-1,67/1000). W USA częstość występowania rozszczepu wargi i podniebienia (CL/P) wynosiła 9,94 na 10 000 żywych urodzeń (2016-2020), z podziałem na CLP 6,54/10 000, CL 3,41/10 000 i izolowany CP 6,26/10 000. Występuje wyraźna predylekcja płciowa: rozszczep wargi i/lub wargi z podniebieniem częściej u mężczyzn (stosunek M:K do 2,07:1), natomiast izolowany rozszczep podniebienia częściej u kobiet (0,72-0,74:1). Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca zarówno podłoże genetyczne (ryzyko wzrasta do 4-10% w rodzinach z historią wady), jak i czynniki środowiskowe, takie jak palenie tytoniu (OR=1,46 przy 11-20 papierosach/dzień), alkohol, otyłość (OR=1,32), cukrzyca przedciążowa (OR=1,96), nadciśnienie (OR=1,17), techniki wspomaganego rozrodu (OR=1,40), wiek matki oraz ekspozycja na zanieczyszczenia powietrza. Suplementacja kwasu foliowego przed ciążą wykazuje efekt ochronny.
alkohol w ciąży, badanie ultrasonograficzne, chirurgia ortognatyczna, cukrzyca przedciążowa, diagnostyka prenatalna, jednostronny rozszczep wargi, konsultacja genetyczna, kwas foliowy, leczenie ortodontyczne, leki przeciwpadaczkowe, nadciśnienie tętnicze, otyłość ciążowa, palenie w ciąży, rdzenni Amerykanie, rozszczep niesyndromiczny, rozszczep obustronny, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozszczep wargi i podniebienia, terapia logopedyczna, trudności z karmieniem, wspomagany rozród, zaburzenia mowy, zaburzenia słuchu, zespoły genetyczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Suganet 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sunitynibu wykazały toksyczność wielonarządową przy klinicznie istotnych stężeniach leku w osoczu, obejmującą przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja i martwica komórek), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy (zanik macicy, zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zanik kanalików jądrowych, rozrost komórek mezangium nerek, krwotoki z przewodu pokarmowego i jamy ustnej oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć sunitynib indukował poliploidię in vitro. Działanie rakotwórcze potwierdzono w modelach zwierzęcych, gdzie dawki ≥0,9 do 7,8-krotnie przekraczające ekspozycję u ludzi powodowały nowotwory żołądka, dwunastnicy, śródbłoniaki krwionośne, guzy chromochłonne i rozrosty gruczołów Brunnera.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków, ciałko żółte, dysfagia, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, kanalik jądrowy, krwotok z przewodu pokarmowego, mutagenność, nadnercza, odstęp QTc, organogeneza, płat przedni przysadki, płytka wzrostu, poliploidia, przewód pokarmowy, rdzeń nadnerczy, rozród i rozwój potomstwa, rozrost komórek mezangium, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, ślinianki, śródbłoniak krwionośny, sunitynib, szpik kostny, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ limfatyczny i krwiotwórczy, układ rozrodczy, wady rozwojowe szkieletu, zanik kanalików jądrowych, zanik macicy, zewnątrzwydzielnicza część trzustki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Bluefish 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sunitynibu wykazały wielonarządową toksyczność obejmującą przewód pokarmowy, nadnercza, układ limfatyczny i krwiotwórczy, trzustkę, ślinianki, stawy oraz układ rozrodczy samic. Zmiany te występowały przy klinicznie istotnych stężeniach leku w osoczu i były w większości odwracalne po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF), zanik kanalików jądrowych oraz rozrost komórek mezangium w nerkach. Ocena genotoksyczności wykazała brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć in vitro stwierdzono poliploidię w ludzkich limfocytach. Badania rakotwórczości na modelach zwierzęcych (myszy transgeniczne rasH2 i szczury) wykazały występowanie nowotworów, takich jak rak żołądka, dwunastnicy, złośliwy śródbłoniak krwionośny oraz guzy chromochłonne nadnerczy, przy ekspozycjach wielokrotnie przekraczających AUC u pacjentów (≥ 7,3-krotne). Znaczenie tych zmian dla ludzi pozostaje niejednoznaczne.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków, badanie in vitro, badanie in vivo, ciałko żółte, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, embriotoksyczność, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, komórki mezangium, odstęp QTc, poliploidia, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śródbłoniak krwionośny, szpik kostny, teratogenność, tkanka limfoidalna, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ krwiotwórczy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Esotkaleno 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Esotkaleno, zawierającego prednizon, wykazały brak istotnego ryzyka toksycznego dla ludzi na podstawie standardowych testów farmakologicznych, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz potencjału rakotwórczego. W badaniach toksyczności ostrej u szczurów określono LD50 na poziomie 240 mg/kg m.c. po jednorazowym podaniu, co stanowi ważny wskaźnik bezpieczeństwa farmakologicznego. W toksyczności podostrej i przewlekłej zaobserwowano zmiany w komórkach wysp trzustkowych Langerhansa przy dawce 33 mg/kg m.c. przez 7-14 dni, hepatotoksyczność u królików przy dawce 2-3 mg/kg m.c./dobę przez 2-4 tygodnie oraz histotoksyczne działanie prowadzące do martwicy mięśni u świnek morskich (0,5-5 mg/kg m.c.) i psów (4 mg/kg m.c.) po kilku tygodniach podawania. Testy genotoksyczności i karcynogenności nie wykazały klinicznie istotnych efektów mutagennych ani rakotwórczych.
anomalia rozwojowa, badanie farmakologiczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, działanie histotoksyczne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, glikokortykosteroid, hepatotoksyczność, LD50, martwica mięśni, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, prednizolon, prednizon, rozszczep wargi, teratogenność, toksyczność mięśniowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie wątroby, właściwość genotoksyczna, wyspy trzustkowe Langerhansa, zaburzenie spermatogenezy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Torecan 6,5 mg/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne tietylperazyny, substancji czynnej leku Torecan, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. Toksyczność obserwowano jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne dawki stosowane u ludzi, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Testy mutagenności in vitro na szczepach Salmonella typhimurium i Escherichia coli nie wykazały działania mutagennego, co sugeruje niskie ryzyko genotoksyczności. Brak jest jednak kompleksowych badań dotyczących karcynogenności tej substancji, co pozostawia tę kwestię otwartą.
badanie niekliniczne, badanie toksykologiczne, dawka kliniczna, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, Escherichia coli, genotoksyczność, karcynogenność, mutacja genetyczna, płodność, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, rozszczep wargi, Salmonella typhimurium, test mutagenności, tietylperazyna, toksyczność matczyna, toksyczność rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib MSN 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sunitynibu wykazały toksyczność po wielokrotnym podaniu u szczurów i małp, obejmującą zmiany w przewodzie pokarmowym (nudności, biegunki), nadnerczach (przekrwienie, krwotoki, martwica), układzie limfatycznym i krwiotwórczym (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustce (degranulacja, martwica), śliniankach (przerost gronek), stawach (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układzie rozrodczym żeńskim (zanik macicy, zmniejszenie pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF), zanik kanalików jądrowych, rozrost komórek mezangium nerek, krwotoki z przewodu pokarmowego i jamy ustnej oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. W badaniach genotoksyczności sunitynib nie wykazywał mutagenności ani klastogenności in vivo, jednak in vitro obserwowano poliploidię w ludzkich limfocytach. Badania rakotwórczości na myszach transgenicznych rasH2 i szczurach wykazały występowanie nowotworów przewodu pokarmowego i nadnerczy przy ekspozycji ≥ 0,9 do 7,8 razy wyższej niż AUC u pacjentów otrzymujących zalecaną dawkę dobową (RDD).
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków jajnikowych, badanie prenatalne i postnatalne, badanie rakotwórczości, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, frakcja wyrzutowa lewej komory, guz chromochłonny, laktacja, nadnercze, poliplodia, potencjał genotoksyczny, przewód pokarmowy, przysadka, resorpcja, rozrost komórek mezangium, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, ślinianka, sunitynib, szpik kostny, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowo-płodowa, układ limfatyczny i krwiotwórczy, utrata ciąży po zagnieżdżeniu, wydłużenie odstępu QTc, zanik kanalików jądrowych, zanik tkanki limfoidalnej, zewnątrzwydzielnicza część trzustki, zwyrodnienie ciałek żółtych - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Eslibon 400 mg
Octan eslikarbazepiny (Eslibon) stosowany u kobiet w wieku rozrodczym, planujących ciążę, w ciąży oraz karmiących piersią wymaga szczegółowego omówienia potencjalnych zagrożeń i środków ostrożności. U potomstwa matek leczonych lekami przeciwpadaczkowymi, w tym eslikarbazepiną, obserwuje się 2-3-krotnie wyższe ryzyko wad rozwojowych (ok. 3% w populacji ogólnej), takich jak rozszczep wargi, wady sercowo-naczyniowe i cewy nerwowej. Nagłe odstawienie leku jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko napadów drgawkowych. Preferowana jest monoterapia w najniższej skutecznej dawce, zwłaszcza w I trymestrze ciąży, a także suplementacja kwasem foliowym przed i w trakcie ciąży, mimo braku pełnej potwierdzonej skuteczności. W trakcie leczenia należy stosować skuteczną antykoncepcję, gdyż Eslibon obniża efektywność doustnych środków antykoncepcyjnych; zaleca się stosowanie wkładki wewnątrzmacicznej lub dwóch uzupełniających się metod, w tym barierowej.
diagnostyka prenatalna, doustny środek antykoncepcyjny, Eslibon, eslikarbazepina, kwas foliowy, lek przeciwpadaczkowy, monoterapia, napad drgawkowy, niedobór kwasu foliowego, octan eslikarbazepiny, okres okołoporodowy, padaczka, rozszczep wargi, suplementacja kwasem foliowym, szkodliwy wpływ na rozród, toksyczny wpływ na rozród, trymestr ciąży, wada cewy nerwowej, wada rozwojowa, wada rozwojowa układu sercowo-naczyniowego, wada wrodzona, witamina K1, wkładka wewnątrzmaciczna, zaburzenie krzepliwości, zaburzenie rozwoju neurologicznego, zmniejszenie płodności - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół patau – Objawy
Zespół Patau (trisomia 13) to ciężkie zaburzenie genetyczne wynikające z obecności dodatkowego chromosomu 13, charakteryzujące się licznymi wadami rozwojowymi, w tym małogłowiem, rozszczepem wargi i podniebienia, wadami mózgu (holoprozencefalią), polidaktylią oraz poważnymi wadami serca (obecnymi u około 80% pacjentów, m.in. VSD, tetralogia Fallota). Objawy neurologiczne obejmują ciężkie upośledzenie umysłowe, drgawki, hipotonię i bezdechy. Wady narządów wewnętrznych, takie jak torbielowate nerki, wodonercze, wady przewodu pokarmowego (omfalocele, przepukliny) oraz niedorozwinięte płuca, dodatkowo komplikują przebieg choroby. Przeżywalność jest bardzo niska – mediana wynosi 7-10 dni bez intensywnej terapii, z około 90% śmiertelnością w pierwszym roku życia. Agresywne leczenie może wydłużyć medianę przeżycia do około 733 dni, zwłaszcza u pacjentów z mozaikową lub częściową trisomią 13, u których objawy są łagodniejsze i rokowanie bardziej zróżnicowane.
anoftalmia, bezdech, częściowa trisomia 13, failure to thrive, hiperteloryzm, hipotonia, holoprozencefalia, koloboma, macica dwurożna, małogłowie, małoocze, mikrocefalia, mikroftalmia, mikrognacja, naczyniak włośniczkowy, napad padaczkowy, nerka podkowiasta, podwójne ujście prawej komory, polidaktylia, przerost łechtaczki, przetrwały przewód tętniczy, refluks żołądkowo-przełykowy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, spodziectwo, stopa kołyskowa, tetralogia Fallota, trisomia 13, ubytek przegrody międzykomorowej, uchyłek Meckela, wnętrostwo, wodonercze, zaburzenie motoryczne, zespół Patau - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Marelim 360 mg
Produkt leczniczy Marelim (sodu mykofenolan) w tabletkach dojelitowych (180 mg lub 360 mg kwasu mykofenolowego) jest silnie teratogenny i przeciwwskazany w ciąży, z uwagi na znacząco podwyższone ryzyko samoistnych poronień (45-49% vs. 12-33% w grupie kontrolnej) oraz wad wrodzonych u żywych urodzeń (23-27% vs. 2-5%). Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować co najmniej jedną skuteczną metodę antykoncepcji przed, w trakcie oraz przez 6 tygodni po zakończeniu terapii, a zaleca się stosowanie dwóch uzupełniających się metod. Przed rozpoczęciem leczenia wymagane są dwa ujemne testy ciążowe o czułości ≥25 mIU/ml, wykonywane w odstępie 8-10 dni. Lekarz powinien szczegółowo poinformować pacjentkę o ryzyku utraty ciąży i wad wrodzonych oraz konieczności planowania ciąży. Wady wrodzone obserwowane po ekspozycji na mykofenolan obejmują m.in. nieprawidłowości ucha, twarzy, oka, wady serca, palców, tchawicy, przełyku, układu nerwowego i nerek.
coloboma, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, hiperteloryzm oczny, kwas mykofenolowy, lek immunosupresyjny, małoocze, małożuchwie, mykofenolan mofetylu, odrzucenie przeszczepu, polidaktylia, przeszczepienie narządu, rozszczep kręgosłupa, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, samoistne poronienie, sodu mykofenolan, stężenie terapeutyczne, syndaktylia, terapia immunosupresyjna, test ciążowy, torbiel splotu naczyniówkowego, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wada wrodzona, zarośnięcie przełyku - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Glenmark 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu wykazały istotne zmiany w wielu narządach docelowych, takich jak przewód pokarmowy (wymioty, biegunki u małp), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica u szczurów), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), zewnątrzwydzielnicza część trzustki (degranulacja, martwica), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy samic (zanik macicy, zaburzenia rozwoju pęcherzyków jajnikowych). Efekty te występowały przy klinicznie istotnych stężeniach sunitynibu w osoczu. Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, obniżenie LVEF, zmiany w nerkach i przysadce. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu leczenia. Potencjał genotoksyczny sunitynibu nie wykazał mutagenności ani klastogenności in vivo, choć zaobserwowano poliploidię in vitro, a wpływ metabolitu aktywnego nie był oceniany.
aberracja chromosomalna, aberracje chromosomalne, atrezja pęcherzyków jajnikowych, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, dysplazja chrząstki, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, frakcja wyrzutowa lewej komory, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, kora nadnerczy, limfocyty krwi obwodowej, martwica komórkowa, opóźnione kostnienie kręgów, organogeneza, poliploidia, rak żołądka, resorpcja, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śródbłoniak krwionośny, szpik kostny, toksyczny wpływ na rozród, wada rozwojowa szkieletu, właściwości mutagenne, wydłużenie odstępu QTc, zanik kanalików jądrowych, zanik tkanki limfoidalnej, zwyrodnienie ciałka żółtego - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Predasol 25 mg
Stosowanie glikokortykosteroidów, w tym prednizolonu (preparat Predasol), u kobiet w ciąży wymaga restrykcyjnej oceny korzyści i ryzyka. Podawanie leku powinno być ograniczone do sytuacji, gdy korzyści dla matki przewyższają potencjalne zagrożenia dla płodu. Długotrwała terapia może prowadzić do zahamowania wzrostu płodu, a badania na modelach zwierzęcych wskazują na ryzyko rozszczepu podniebienia, co sugeruje możliwość zwiększonego ryzyka rozszczepu warg u ludzi, zwłaszcza przy ekspozycji w pierwszym trymestrze. Stosowanie prednizolonu w końcowym okresie ciąży wiąże się z ryzykiem niewydolności kory nadnerczy u noworodka, co wymaga monitorowania i ewentualnego leczenia substytucyjnego po porodzie.
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ondansetron Kalceks 2 mg/ml
Ondansetron Kalceks w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 2 mg/ml jest przeciwwskazany w pierwszym trymestrze ciąży ze względu na istotne ryzyko rozwoju wad wrodzonych twarzoczaszki, w tym rozszczepu wargi, szczęki i podniebienia. Badanie kohortowe obejmujące 1,8 miliona kobiet wykazało skorygowane ryzyko względne 1,24 (95% CI 1,03-1,48), co odpowiada 3 dodatkowymi przypadkami na 10 000 leczonych. Wpływ na wady serca pozostaje niejednoznaczny. W modelach zwierzęcych nie stwierdzono szkodliwego wpływu na reprodukcję, jednak ze względu na potencjalne ryzyko, stosowanie ondansetronu w pierwszym trymestrze jest zdecydowanie odradzane. Pacjentki powinny być poinformowane o konieczności stosowania skutecznej antykoncepcji, aby zapobiec nieplanowanej ciąży podczas terapii.
- Leksykon chorób i schorzeń
Rozszczep wargi i podniebienia – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Rozszczep wargi i podniebienia to jedna z najczęstszych wad wrodzonych twarzoczaszki, występująca u około 1 na 700 noworodków w USA, zróżnicowana etnicznie. Wada ta prowadzi do zaburzeń anatomicznych, które wpływają na karmienie, oddychanie, mowę, słuch oraz rozwój zębów. Kompleksowa opieka wymaga wielodyscyplinarnego podejścia, w którym pielęgniarka pełni rolę koordynatora i wsparcia dla rodziny. Kluczowe aspekty opieki pielęgniarskiej obejmują ocenę stanu dziecka, zapobieganie aspiracji, utrzymanie drożności dróg oddechowych, kontrolę bólu, zapobieganie infekcjom oraz edukację rodziców w zakresie technik karmienia (np. stosowanie specjalistycznych butelek Ross lub Mead Johnson, karmienie w pozycji pionowej pod kątem 60-80°) i pielęgnacji pooperacyjnej. Monitorowanie przyrostu masy ciała, ocena rozwoju mowy i słuchu oraz wsparcie psychospołeczne są integralną częścią długoterminowej opieki.
aspekt psychospołeczny, diagnoza pielęgniarska, drenik wentylacyjny, drożność dróg oddechowych, infekcja ucha środkowego, nadtlenek wodoru, niedrożność dróg oddechowych, nieefektywny wzorzec oddychania, niefarmakologiczne łagodzenie bólu, ocena pielęgniarska, odsysanie wydzieliny, opieka wielodyscyplinarna, pielęgnacja rany pooperacyjnej, przeszczep kości wyrostka zębodołowego, rozejście się rany, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozszczep wargi i podniebienia, ryzyko aspiracji, saturacja tlenem, sinica, wada wrodzona twarzoczaszki, wzorzec oddychania, zaburzenie słuchu, zakażenie dróg oddechowych, zarządzanie bólem - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Subinit 12,5 mg
Przedkliniczne badania sunitynibu, substancji czynnej leku Subinit, wykazały wielonarządową toksyczność przy klinicznie istotnych stężeniach w osoczu, obejmującą zmiany w przewodzie pokarmowym (nudności, biegunki), nadnerczach (przekrwienie, krwotoki, martwica), układzie limfatycznym i krwiotwórczym (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustce zewnątrzwydzielniczej (degranulacja, martwica), śliniankach (przerost gronek), stawach (zgrubienie płytki wzrostu) oraz narządach rozrodczych żeńskich (zanik macicy, zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych). Sunitynib nie wykazywał mutagenności in vitro ani działania klastogennego in vivo, choć obserwowano poliploidię w ludzkich limfocytach. Potencjał rakotwórczy potwierdzono w modelach zwierzęcych, gdzie dawki ≥ 1 mg/kg mc. (ekspozycja ≥ 0,9 razy AUC u pacjentów) indukowały nowotwory gruczołów Brunnera, a dawki 3 mg/kg mc. (ekspozycja 7,8 razy AUC) powodowały rozrost rdzenia nadnerczy i złośliwe śródbłoniaki.
aberracja chromosomalna, aplazja szpiku kostnego, atrezja pęcherzyków jajnikowych, badanie rakotwórcze, degranulacja komórek pęcherzykowych, działanie klastogenne, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, oligospermia, opóźnienie kostnienia, poliploidia, przekrwienie kory nadnerczy, przerost gronek ślinianek, przewód pokarmowy, rak gruczołów Brunnera, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śródbłoniak krwionośny, sunitynib, szpik kostny, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wada rozwojowa szkieletu, właściwości mutagenne, zanik kanalików jąder, zanik macicy, zanik tkanki limfoidalnej, zgrubienie płytki wzrostu, zwyrodnienie ciałka żółtego - Leksykon chorób i schorzeń
Rozszczep wargi i podniebienia – Objawy
Rozszczep wargi i podniebienia to jedne z najczęstszych wad wrodzonych głowy i szyi, występujące u około 20 000 noworodków rocznie w USA. Wady te mogą przyjmować różne formy: rozszczep wargi (unilateralny lub bilateralny), rozszczep podniebienia (miękkiego i/lub twardego) oraz ich kombinacje, w tym podśluzówkowy rozszczep podniebienia, który bywa trudny do wykrycia przy urodzeniu. Kluczowymi objawami są trudności z karmieniem (zwłaszcza u niemowląt z rozszczepem podniebienia), regurgitacja nosowa, opóźnienia w rozwoju mowy, hipernazalność oraz nawracające infekcje ucha środkowego z ryzykiem przewlekłej utraty słuchu. Wady te często wiążą się z zaburzeniami rozwoju zębów i szczęki, co wymaga interdyscyplinarnej opieki stomatologicznej i ortodontycznej. Diagnostyka prenatalna rozszczepu wargi jest możliwa od około 13 tygodnia ciąży, natomiast rozszczep podniebienia najczęściej diagnozuje się po urodzeniu.
badanie ultrasonograficzne, dysfagia, hipernazalność, infekcja ucha, podśluzówkowy rozszczep podniebienia, problem stomatologiczny, próchnica, regurgitacja nosowa, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozszczep wargi i podniebienia, Sekwencja Pierre’a Robina, terapia logopedyczna, tkanka łączna, trąbka Eustachiusza, układ odpornościowy, upośledzenie słuchu, wada wrodzona, wyrostek zębodołowy, wysiękowe zapalenie ucha środkowego, zespół delecji 22q11, zespół DiGeorge’a, zespół Sticklera, zespół wad wrodzonych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Medical Valley 37,5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa sunitynibu wskazują na toksyczność wielonarządową przy klinicznie istotnych stężeniach w osoczu, obejmującą przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ krwiotwórczy i limfatyczny (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja, martwica), ślinianki (przerost gronek), układ kostno-stawowy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy (zanik macicy, zmniejszenie pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany w nerkach i krwotoki. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć in vitro stwierdzono poliploidię w limfocytach. Potencjał rakotwórczy oceniano na modelach zwierzęcych, gdzie przy dawkach ≥ 25 mg/kg/dobę u myszy transgenicznych rasH2 (ekspozycja ≥ 7,3-krotna względem AUC u ludzi) obserwowano raka żołądka, dwunastnicy i złośliwego śródbłoniaka, a u szczurów (3 mg/kg/dobę, ekspozycja ≥ 7,8-krotna) wzrost guzów chromochłonnych i raka gruczołów Brunnera. Znaczenie tych wyników dla ludzi pozostaje nieustalone.
aberracje chromosomalne, aplazja szpiku kostnego, atrezja pęcherzyków jajnikowych, degranulacja komórek pęcherzykowych, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory serca, guz chromochłonny, myszy transgeniczne, oligospermia, opóźnienie kostnienia, potencjał rakotwórczy, przekrwienie kory nadnerczy, przerost gronek, resorpcja zarodkowa, rozrost komórek mezangium, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śródbłoniak krwionośny, stężenie leku w osoczu, wydłużenie odstępu QTc, zanik kanalików jądrowych, zanik macicy, zanik tkanki limfoidalnej, zgrubienie płytki wzrostu, zwyrodnienie ciałek żółtych - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Sabril 500 mg
Wigabatryna (Sabril) stosowana u kobiet w wieku rozrodczym, planujących ciążę, będących w ciąży lub karmiących piersią wymaga szczegółowej konsultacji dotyczącej potencjalnego ryzyka dla płodności, płodu oraz dziecka karmionego piersią. Potomstwo matek stosujących leki przeciwpadaczkowe, w tym wigabatrynę, cechuje się 2-3-krotnie zwiększonym ryzykiem wad rozwojowych, takich jak rozszczep wargi, wady sercowo-naczyniowe oraz wady cewy nerwowej. Politerapia zwiększa to ryzyko bardziej niż monoterapia, dlatego preferowane jest leczenie pojedynczym lekiem. Dane dotyczące stosowania wigabatryny w ciąży są ograniczone, a obecność choroby podstawowej i innych leków utrudnia jednoznaczną ocenę wpływu na rozwój płodu. Preparat przenika do mleka kobiecego, jednak brak jest wystarczających danych dotyczących wpływu na noworodki i niemowlęta.
karmienie piersią, lek przeciwpadaczkowy, monoterapia, napad padaczkowy, opieka położnicza, padaczka, politerapia, rozszczep wargi, Sabril, samoistne poronienie, ubytek pola widzenia, wada cewy nerwowej, wada rozwojowa, wada sercowo-naczyniowa, wada wrodzona, wigabatryna, zdolność reprodukcyjna, życie płodowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klertis 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sunitynibu wykazały istotne zmiany toksykologiczne w narządach docelowych, takich jak przewód pokarmowy, nadnercza, układ limfatyczny i krwiotwórczy, przy stężeniach osoczowych odpowiadających ekspozycji klinicznej. Obserwowano również działania farmakologiczne, m.in. wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) oraz zmiany w macicy i płytce wzrostowej kości, z większością efektów odwracalnych po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Potencjał genotoksyczny sunitynibu był negatywny w testach mutagenności i klastogenności in vivo, choć in vitro wykazano poliploidię w ludzkich limfocytach. Badania rakotwórczości na modelach zwierzęcych wykazały występowanie nowotworów (m.in. rak żołądka, dwunastnicy, gruczołów Brunnera, guzy chromochłonne) przy dawkach ≥ 0,9 do 7,8-krotnie przekraczających AUC u pacjentów leczonych zalecaną dawką.
atrezja pęcherzyków, badanie toksyczności, ciałko żółte, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, gruczoł Brunnera, guz chromochłonny, kanalik jądrowy, komórka mezangium, krwotok z przewodu pokarmowego, morfologia krwi, mutagenność, nadnercze, najądrze, odstęp QTc, pęcherzyk nasienny, płat przedni przysadki, poliploidia, przewód pokarmowy, rak żołądka, resorpcja zarodka, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, ślinianka, śródbłoniak krwionośny, szpik kostny, tkanka limfoidalna, układ limfatyczny i krwiotwórczy, wada rozwojowa szkieletu, zewnątrzwydzielnicza część trzustki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib MSN 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sunitynibu wykazały toksyczność wielonarządową przy klinicznie istotnych poziomach ekspozycji, obejmującą przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ krwiotwórczy i limfatyczny (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja, martwica komórek), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy (zanik macicy, zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zanik kanalików jądrowych, rozrost komórek mezangium nerek, krwotoki z przewodu pokarmowego i jamy ustnej oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć obserwowano poliploidię in vitro; metabolit aktywny nie był oceniany. W badaniach rakotwórczości u myszy transgenicznych rasH2 i szczurów stwierdzono zwiększoną częstość nowotworów (m.in. rak żołądka, dwunastnicy, złośliwy śródbłoniak krwionośny, rak gruczołów Brunnera) przy dawkach ≥ 25 mg/kg mc./dobę (ekspozycja ≥ 7,3 razy AUC u pacjentów) oraz 3 mg/kg mc./dobę (ekspozycja ≥ 7,8 razy AUC), jednak znaczenie kliniczne dla ludzi pozostaje nieustalone.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków jajnikowych, ciałko żółte, działanie klastogenne, działanie mutagenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoł krokowy, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, kanaliki jądrowe, komórki mezangium, kora nadnerczy, kostnienie kręgów, limfocyty krwi obwodowej, organogeneza, pęcherzyki nasienne, płytka wzrostu, poliploidia, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, rdzeń nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śmiertelność zarodkowa, sunitynib, szpik kostny, tkanka limfoidalna, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ krwiotwórczy, węzeł chłonny, zagnieżdżenie zarodka - Leksykon chorób i schorzeń
Rozszczep wargi i podniebienia – Leczenie
Leczenie chirurgiczne rozszczepu wargi i podniebienia ma na celu przywrócenie prawidłowej funkcji i estetyki wargi oraz podniebienia, co umożliwia dziecku efektywne jedzenie, mówienie i słyszenie. Standardowo operację rozszczepu wargi wykonuje się w wieku 3-6 miesięcy, a rozszczepu podniebienia między 9 a 12 miesiącem życia, z uwzględnieniem indywidualnych potrzeb pacjenta. Wykorzystywane techniki chirurgiczne obejmują m.in. cheiloplastykę, palatoplastykę, gingivoperiosteoplastykę oraz metody von Langenbecka, Wardilla-Kilnera i Furlowa. Dodatkowe zabiegi, takie jak przeszczep kostny wyrostka zębodołowego (7-9 lat), operacje poprawiające mowę (3-6 lat) czy chirurgia ortognatyczna (14-17 lat), są często niezbędne. Kompleksowa opieka wymaga multidyscyplinarnego zespołu specjalistów, w tym chirurgów, ortodontów, logopedów, laryngologów, audiologów, genetyków, psychologów i dietetyków, co pozwala na skoordynowane leczenie i monitorowanie rozwoju dziecka.
chirurgia ortognatyczna, dysfagia, dysfunkcja trąbki Eustachiusza, faryngoplastyka, hipernazalność, nasoalveolar molding, niewydolność podniebienno-gardłowa, operacja rozszczepu podniebienia, przetoka podniebienna, przodozgryz, regurgitacja nosowa, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozszczep wargi i podniebienia, rynoplastyka, tympanostomia, wysiękowe zapalenie ucha środkowego, zabieg chirurgiczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitynib Adamed 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sunitynibu wykazały toksyczność wielonarządową przy klinicznie istotnych stężeniach w osoczu zwierząt, obejmującą przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja i martwica komórek pęcherzykowych), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy (zanik macicy, zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych). Zmiany te były w większości odwracalne po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Dodatkowo odnotowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zanik kanalików jądrowych, rozrost komórek mezangium nerek, krwotoki z przewodu pokarmowego i jamy ustnej oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć obserwowano poliploidię in vitro. Potencjał rakotwórczy potwierdzono w modelach zwierzęcych przy dawkach ≥ 25 mg/kg mc./dobę (myszy rasH2) i 1-3 mg/kg mc./dobę (szczury), z występowaniem nowotworów żołądka, dwunastnicy, śródbłoniaka krwionośnego oraz guzów chromochłonnych nadnerczy.
aberracje chromosomalne, atrezja pęcherzyków, badania in vitro, badanie toksyczności, działanie klastogenne, działanie teratogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, komórki mezangialne, krwotok z przewodu pokarmowego, limfocyty krwi obwodowej, mysz transgeniczna, odstęp QTc, opóźnienie kostnienia, potencjał rakotwórczy, przekrwienie kory nadnerczy, przewód pokarmowy, resorpcja zarodka, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój postnatalny, sunitynib, szpik kostny, toksyczność wielokrotnego podania, trzustka zewnątrzwydzielnicza, utrata ciąży po zagnieżdżeniu, wada rozwojowa szkieletu, zanik kanalików jądrowych, zanik tkanki limfoidalnej, zwyrodnienie ciałka żółtego - Leksykon substancji czynnych
Wigabatryna – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Wigabatryna, substancja czynna preparatu Sabril (tabletki i granulat po 500 mg), wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Stosowanie leków przeciwpadaczkowych, w tym wigabatryny, wiąże się z 2-3-krotnie zwiększonym ryzykiem wad rozwojowych u potomstwa, takich jak rozszczep wargi, wady sercowo-naczyniowe i wady cewy nerwowej. Politerapia zwiększa to ryzyko w porównaniu do monoterapii, dlatego preferowane jest stosowanie pojedynczego leku. W przypadku planowania ciąży lub jej wystąpienia, konieczna jest ponowna ocena potrzeby kontynuacji leczenia, z uwzględnieniem ryzyka zaostrzenia padaczki przy nagłym odstawieniu leku. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa wigabatryny w ciąży są ograniczone, a zgłaszane nieprawidłowości (wady wrodzone, poronienia) nie pozwalają na jednoznaczne ustalenie związku przyczynowego z lekiem.
farmakoterapia, granulat do sporządzania roztworu doustnego, karmienie piersią, leczenie przeciwpadaczkowe, lek przeciwpadaczkowy, monoterapia, padaczka, politerapia, rozszczep wargi, Sabril, samoistne poronienie, suplementacja kwasem foliowym, szkodliwy wpływ, tabletka powlekana, ubytek pola widzenia, wada cewy nerwowej, wada rozwojowa, wada sercowo-naczyniowa, wada wrodzona, wigabatryna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cutivate 0,5 mg/g
Dane przedkliniczne dotyczące flutykazonu propionianu, substancji czynnej kremu Cutivate 0,5 mg/g, wskazują na brak istotnych zagrożeń dla pacjentów przy stosowaniu w zalecanych dawkach terapeutycznych. Badania farmakologiczne i toksykologiczne, obejmujące toksyczność po wielokrotnym podaniu, potencjał genotoksyczny oraz działanie rakotwórcze, nie wykazały mutagenności ani zwiększonego ryzyka nowotworowego. Obserwowane działania niepożądane odpowiadały typowym efektom silnie działających kortykosteroidów i były przewidywalne w kontekście farmakodynamicznym tej grupy leków.
badanie farmakologiczne, badanie toksykologiczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, flutykazonu propionian, kancerogenność, kortykosteroid, krem Cutivate, potencjał genotoksyczny, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, silnie działający kortykosteroid, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczny wpływ na reprodukcję, wada rozwojowa, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Zentiva 25 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu wykazały wielonarządowy wpływ leku przy klinicznie istotnych stężeniach w osoczu, obejmujący przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zanik tkanki limfoidalnej, zmniejszenie komórek szpiku), zewnątrzwydzielniczą część trzustki, ślinianki, stawy (zgrubienie płytki wzrostu), macicę (zanik błony śluzowej) oraz jajniki (zmniejszony wzrost pęcherzyków). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany w nerkach i przysadce. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Potencjał genotoksyczny sunitynibu nie wykazał mutagenności ani klastogenności in vivo, choć in vitro stwierdzono poliploidię w ludzkich limfocytach. Badania rakotwórczości u myszy transgenicznych rasH2 i szczurów wykazały rozwój nowotworów przewodu pokarmowego (rak gruczołów Brunnera, rak żołądka i dwunastnicy) oraz guzów chromochłonnych przy dawkach ≥ 1 mg/kg mc./dobę, odpowiadających ekspozycji ≥ 0,9 do 7,8 razy większej niż u pacjentów stosujących zalecaną dawkę.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzykowa, błona śluzowa macicy, ciałko żółte, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, gruczoł krokowy, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, kanalik jądrowy, komórki mezangium, małpa, nadnercze, najądrze, odstęp QTc, opóźnione kostnienie, organogeneza, pęcherzyk nasienny, poliploidia, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, przysadka mózgowa, resorpcja zarodka, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój prenatalny i postnatalny, ślinianka, śródbłoniak złośliwy, sunitynib, szpik kostny, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ limfatyczny, wada rozwojowa szkieletu, węzeł chłonny, zagnieżdżenie zarodka