skala Gleasona
Skala Gleasona to system oceny histopatologicznej stosowany w diagnostyce raka gruczołu krokowego. Opracowana przez amerykańskiego patologa Donalda Gleasona w latach 60. XX wieku, stanowi kluczowy element w określaniu stopnia złośliwości nowotworu prostaty.
System klasyfikacji opiera się na ocenie dwóch dominujących wzorców architektonicznych guza widocznych w badaniu mikroskopowym. Każdy wzorzec oceniany jest w skali 1-5, gdzie 1 oznacza komórki najbardziej zróżnicowane (najbardziej przypominające prawidłową tkankę), a 5 – komórki najmniej zróżnicowane (najbardziej agresywne). Suma tych dwóch ocen daje wynik Gleasona w zakresie 2-10.
W aktualnej praktyce klinicznej rzadko stosuje się oceny 1 i 2, a wynik Gleasona jest przedstawiany jako suma punktów, np. 3+4=7. Dodatkowo wprowadzono system grup prognostycznych (Grade Groups) od 1 do 5, gdzie Gleason 6 to grupa 1, Gleason 7 (3+4) to grupa 2, Gleason 7 (4+3) to grupa 3, Gleason 8 to grupa 4, a Gleason 9-10 to grupa 5.
Wynik w skali Gleasona, wraz z poziomem PSA i stopniem zaawansowania klinicznego, stanowi podstawę do wyboru odpowiedniej metody leczenia oraz prognozowania przebiegu choroby. Wyższy wynik oznacza bardziej agresywny nowotwór i gorsze rokowanie dla pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Abiraterone Fresenius Kabi 500 mg
Abirateron, będący prolekiem konwertowanym do aktywnej formy hamującej enzym CYP17, wykazuje selektywne działanie na biosyntezę androgenów poprzez blokadę 17α-hydroksylazy i C17,20-liazy. Enzym ten jest kluczowy dla produkcji prekursorów testosteronu (DHEA i androstendion) w jądrach, nadnerczach oraz tkance nowotworowej gruczołu krokowego. Terapia abirateronem, stosowana w skojarzeniu z analogami LHRH lub po orchidektomii, umożliwia redukcję stężenia testosteronu w osoczu do poziomów nieoznaczalnych standardowymi testami, co przekłada się na skuteczną supresję androgenową na wszystkich poziomach organizmu. W badaniu fazy 3 u pacjentów z opornym na kastrację rakiem prostaty, 38% leczonych abirateronem osiągnęło co najmniej 50% redukcję PSA, w porównaniu do 10% w grupie placebo, potwierdzając kliniczną efektywność terapii.
17α-hydroksylaza, 20-liaza, abirateron, analog LHRH, androstendion, biosynteza androgenów, C17, dehydroepiandrosteron, enzym CYP17, mCRPC, mHSPC, mineralokortykosteroid, nowotwór hormonozależny, octan abirateronu, orchidektomia, prednizon, pregnenolon, prekursor testosteronu, progesteron, prolek, przerzut trzewny, przerzutowy hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego, przerzutowy oporny na kastrację rak gruczołu krokowego, rak gruczołu krokowego, skala Gleasona, supresja androgenowa, swoisty antygen sterczowy, terapia hormonalna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Finpros 5 mg 5 mg
Finpros 5 mg (finasteryd) jest związany z szeregiem działań niepożądanych, które wymagają uważnej obserwacji lekarza. Najczęściej występujące efekty to impotencja oraz zmniejszenie libido, pojawiające się głównie na początku terapii i zwykle ustępujące samoistnie. Częstość działań niepożądanych klasyfikuje się od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000), z wieloma zdarzeniami o nieznanej częstości. Do istotnych działań należą reakcje nadwrażliwości (w tym obrzęk naczynioruchowy), zaburzenia psychiczne (depresja, niepokój), palpitacje, podwyższenie enzymów wątrobowych, wysypki, świąd, zaburzenia wytrysku, tkliwość i powiększenie piersi oraz zmniejszona objętość wytrysku. Zgłaszano również przypadki raka piersi u mężczyzn, co wymaga dalszych badań i monitorowania zmian w tkance piersiowej.
antygen PSA, biopsja igłowa, ból jąder, depresja, doksazosyna, enzymy wątrobowe, finasteryd, Finpros, ginekomastia, hematospermia, impotencja, niepłodność męska, obniżone libido, obniżony popęd płciowy, obrzęk naczynioruchowy, palpitacje, pokrzywka, rak gruczołu krokowego, rak piersi u mężczyzn, rak wewnątrztorebkowy, reakcja nadwrażliwości, skala Gleasona, świąd, tkliwość piersi, wysypka, zaburzenia erekcji, zaburzenia wytrysku - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Cabazitaxel Fresenius Kabi 20 mg/ml
Kabazytaksel, taksan o kodzie ATC L01CD04, jest stosowany w leczeniu opornego na kastrację, przerzutowego raka gruczołu krokowego u pacjentów uprzednio leczonych docetakselem. Mechanizm działania polega na stabilizacji mikrotubul poprzez wiązanie z tubuliną, co hamuje podziały mitotyczne i interfazowe komórek nowotworowych, prowadząc do zahamowania proliferacji i apoptozy komórek nowotworowych. W badaniu III fazy EFC6193 (n=755) kabazytaksel w dawce 25 mg/m² co 3 tygodnie w skojarzeniu z prednizonem/prednizolonem (10 mg/dobę) wykazał istotne wydłużenie całkowitego przeżycia (OS) do 15,1 miesiąca w porównaniu do 12,7 miesiąca w grupie mitoksantronu (HR 0,70; 95% CI: 0,59-0,83; p<0,0001). Ponadto, kabazytaksel poprawił przeżycie bez progresji (PFS) do 2,8 miesiąca vs 1,4 miesiąca (HR 0,74; p<0,0001), a także wykazał wyższą odpowiedź terapeutyczną guza (14,4% vs 4,4%, p=0,0005) oraz odpowiedź PSA (39,2% vs 17,8%, p=0,0002). W badaniu EFC11785 porównującym dawki 20 mg/m² i 25 mg/m² kabazytakselu (n=1200) wykazano nie gorszą skuteczność dawki 20 mg/m² (mediana OS 13,4 vs 14,5 miesiąca), przy lepszym profilu bezpieczeństwa, zwłaszcza mniejszej częstości ciężkiej neutropenii (2,4% vs 9,6%) i gorączki neutropenicznej (2,1% vs 9,2%).
abirateron, antygen sterczowy PSA, badanie kliniczne, całkowite przeżycie, docetaksel, działanie niepożądane, działanie przeciwnowotworowe, enzalutamid, glejak o wysokim stopniu złośliwości, glejak pnia mózgu, gorączka neutropeniczna, kabazytaksel, klasyfikacja RECIST, małopłytkowość, mikrotubule, mitoksantron, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność serca, odpowiedź PSA, prednizon, progresja PSA, przeżycie bez progresji choroby, rak gruczołu krokowego z przerzutami, receptory androgenowe, rPFS, skala Gleasona, taksan, współczynnik ryzyka, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Geroladut
Przed rozpoczęciem terapii produktem leczniczym Geroladut, zawierającym dutasteryd w dawce 0,5 mg, konieczne jest uwzględnienie ryzyka działań niepożądanych, w tym niewydolności serca, oraz przeprowadzenie dokładnej analizy stosunku korzyści do ryzyka. Badanie kliniczne REDUCE, obejmujące mężczyzn w wieku 50-75 lat z poziomem PSA 2,5-10 ng/ml i negatywną biopsją prostaty, wykazało zwiększoną częstość raka prostaty o wysokim stopniu złośliwości (Gleason 8-10) u pacjentów leczonych dutasterydem (0,9% vs 0,6% w grupie placebo). Związek przyczynowy pozostaje niejasny, jednak wymaga to regularnego monitorowania pacjentów pod kątem raka gruczołu krokowego, w tym systematycznej oceny klinicznej i badania per rectum przed i w trakcie terapii.
badanie diagnostyczne, badanie kliniczne, badanie per rectum, badanie z podwójnie ślepą próbą, compliance pacjenta, dutasteryd, guz o wysokim stopniu złośliwości, inhibitor 5α-reduktazy, niewydolność serca, rak gruczołu krokowego, rak prostaty, skala Gleasona, stosunek wolnego PSA do całkowitego PSA, swoisty antygen sterczowy, terapia skojarzona, wolny PSA - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tatica 500 mg
Abirateron octan, substancja czynna leku Tatica, jest inhibitorem enzymu CYP17, kluczowego w biosyntezie androgenów, wykorzystywanym w terapii hormonalnej zaawansowanego raka gruczołu krokowego. Mechanizm działania polega na hamowaniu 17α-hydroksylazy i C17,20-liazy, co prowadzi do obniżenia stężenia testosteronu i innych androgenów do poziomów nieoznaczalnych standardowymi testami, zwłaszcza w połączeniu z analogami LHRH lub po orchidektomii. W badaniach klinicznych fazy 3 wykazano, że u 38% pacjentów z opornym na kastrację rakiem gruczołu krokowego (mCRPC) po niepowodzeniu chemioterapii taksanami, stosujących abirateron octan, nastąpiła redukcja PSA o co najmniej 50%, w porównaniu do 10% w grupie placebo. Terapia ta jest szczególnie istotna, gdyż standardowe metody supresji androgenowej nie wpływają na produkcję androgenów w nadnerczach i tkankach nowotworowych.
17α-hydroksylaza, 20-liaza, abirateron octan, analog LHRH, androstendion, antygen swoisty dla prostaty, biosynteza androgenów, C17, dehydroepiandrosteron, enzym CYP17, formularz bólu BPI-SF, inhibitor biosyntezy androgenów, klasyfikacja NYHA, kryteria PCWG2, kryteria RECIST, mineralokortykosteroid, orchidektomia, prednizolon, prednizon, prekursor testosteronu, przerzut trzewny, przerzutowy hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego, przerzutowy oporny na kastrację rak gruczołu krokowego, przeżycie bez progresji radiograficznej, przeżycie całkowite, radioterapia paliatywna, rak gruczołu krokowego, receptor androgenowy, skala ECOG, skala Gleasona, spironolakton, supresja androgenowa, terapia hormonalna, zdarzenie związane z kośćcem - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dutasteride Zentiva
Dutasteryd wymaga szczególnej ostrożności i regularnego monitorowania pacjentów ze względu na potencjalne działania niepożądane, w tym ryzyko niewydolności serca, zwłaszcza przy terapii skojarzonej z alfa-adrenolitykami (np. tamsulosyną). W badaniach klinicznych trwających 4 lata zaobserwowano nieznacznie wyższą częstość niewydolności serca w grupie leczonej dutasterydem i alfa-adrenolitykami, choć częstość ta była niższa niż w grupie placebo. Przed i w trakcie terapii konieczne jest badanie per rectum oraz monitorowanie stężenia PSA, które po 6 miesiącach leczenia ulega zmniejszeniu o około 50%, co wymaga wyznaczenia nowej wartości wyjściowej do dalszej oceny. Wzrost PSA względem najniższego poziomu podczas terapii może wskazywać na raka gruczołu krokowego lub nieprzestrzeganie zaleceń terapeutycznych i wymaga dokładnej oceny klinicznej. Stosunek wolnego do całkowitego PSA pozostaje niezmieniony, a po zakończeniu terapii PSA wraca do wartości wyjściowych w ciągu 6 miesięcy.
alfa-adrenolityk, badanie kliniczne, badanie per rectum, choroba układu krążenia, diagnostyka raka gruczołu krokowego, dutasteryd, glikol propylenowy monokaprylan, inhibitor 5-alfa-reduktazy, lecytyna, niewydolność serca, rak gruczołu krokowego, rak gruczołu sutkowego, rak stercza, skala Gleasona, stężenie PSA, swoisty antygen sterczowy, tamsulosyna, wydzielina z brodawki sutkowej, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Przerost gruczołu krokowego – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Przerost gruczołu krokowego (BPH) jest powszechnym schorzeniem u mężczyzn powyżej 50. roku życia, z występowaniem powiększonej prostaty u około 40% mężczyzn po 60. roku życia. Rokowanie jest generalnie dobre, jednak brak leczenia może prowadzić do powikłań takich jak zakażenia układu moczowego, kamienie pęcherza, krwiomocz oraz uszkodzenie nerek wskutek wstecznego przepływu moczu. Czynniki ryzyka progresji BPH obejmują objętość prostaty, poziom PSA, maksymalny przepływ cewkowy (Qmax), objętość moczu zalegającego po mikcji, wiek oraz wyniki kwestionariuszy objawowych. Nomogramy prognostyczne pozwalają ocenić ryzyko konieczności leczenia farmakologicznego (>75% ryzyka) lub chirurgicznego (>40% ryzyka) w ciągu 10 lat od rozpoznania. Terapie obejmują farmakoterapię, zabiegi chirurgiczne, metody małoinwazyjne oraz monitorowanie objawów w łagodnych przypadkach.
alfa-bloker, biopsja, fitoterapia, guz nowotworowy, inhibitor 5-alfa-reduktazy, kamica pęcherza moczowego, krwiomocz, łagodny przerost prostaty, objawy dolnych dróg moczowych, obrazowanie radiomiczne, powiększenie gruczołu krokowego, poziom PSA, progresja kliniczna, przepływ cewkowy, przerost gruczołu krokowego, rak prostaty, skala Gleasona, swoisty antygen prostaty, terapia laserowa, terapia parą wodną, urolog, uszkodzenie nerek, zakażenie układu moczowego, zaleganie moczu - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dutrys
Dutasteryd (Dutrys 0,5 mg) wymaga szczególnej uwagi klinicznej, zwłaszcza przy terapii skojarzonej z lekami α1-adrenergicznymi, ze względu na potencjalne zwiększenie ryzyka niewydolności serca, choć dane nie potwierdzają jednoznacznie wzrostu ryzyka sercowo-naczyniowego. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest wykonanie badania per rectum oraz oznaczenia PSA, które ulega redukcji o około 50% po 6 miesiącach terapii. Monitorowanie PSA powinno obejmować wyznaczenie nowej wartości wyjściowej po pół roku oraz regularne kontrole, zwracając uwagę na stały wzrost PSA względem najniższego poziomu, co może wskazywać na raka gruczołu krokowego o wysokim stopniu złośliwości lub nieprzestrzeganie zaleceń terapeutycznych. Po zakończeniu terapii stężenie PSA wraca do wartości wyjściowych po 6 miesiącach, a stosunek wolnego do całkowitego PSA pozostaje niezmieniony, co ułatwia interpretację wyników diagnostycznych.
antagonista receptora α1-adrenergicznego, badanie per rectum, biopsja gruczołu krokowego, dutasteryd, glikol propylenowy, inhibitor 5α-reduktazy, niewydolność serca, nowotwór gruczołu sutkowego, rak gruczołu krokowego, ryzyko sercowo-naczyniowe, skala Gleasona, swoisty antygen sterczowy, tamsulozyna, terapia skojarzona, wolny PSA, zaburzenie czynności wątroby, zwiększenie stężenia PSA - Leksykon leków
Działania niepożądane – Adaster 5 mg
Finasteryd w dawce 5 mg, stosowany w terapii chorób gruczołu krokowego, wykazuje profil działań niepożądanych obejmujący głównie zaburzenia układu rozrodczego, takie jak impotencja i osłabienie popędu płciowego, które pojawiają się najczęściej na początku leczenia i u większości pacjentów ustępują podczas dalszej terapii. W badaniu MTOPS wykazano, że bezpieczeństwo terapii skojarzonej finasterydu i doksazosyny jest porównywalne do monoterapii, a częstość zaburzeń ejakulacji odpowiada sumie częstości obu leków stosowanych osobno. W 7-letnim badaniu kontrolowanym placebo u 18 882 mężczyzn, rak gruczołu krokowego rozpoznano u 18,4% pacjentów leczonych finasterydem oraz u 24,4% w grupie placebo, przy czym nowotwory o wysokim stopniu zaawansowania (Gleason 7-10) wystąpiły u 6,4% w grupie finasterydu i 5,1% w grupie placebo, co może wynikać z wpływu leku na objętość gruczołu. Finasteryd obniża stężenie PSA, co należy uwzględnić przy interpretacji wyników diagnostycznych.
badanie MTOPS, biopsja igłowa, ból jąder, depresja, doksazosyna, enzymy wątrobowe, finasteryd, ginekomastia, gruczoł krokowy, hematospermia, impotencja, kołatanie serca, leczenie skojarzone, niepłodność męska, obrzęk naczynioruchowy, osłabienie popędu płciowego, pokrzywka, PSA, rak gruczołu krokowego, rak sutka u mężczyzn, reakcja nadwrażliwości, skala Gleasona, stopień zaawansowania nowotworu, stosunek korzyści do ryzyka, świąd, tkliwość piersi, wysypka, zaburzenia ejakulacji, zaburzenia erekcji, zmniejszenie objętości ejakulatu - Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołu krokowego z przerzutami – Diagnostyka i diagnoza
Rak gruczołu krokowego z przerzutami stanowi zaawansowane stadium IV choroby, charakteryzujące się rozprzestrzenieniem komórek nowotworowych poza prostatę do odległych narządów, najczęściej kości (ponad 60% przypadków), węzłów chłonnych, płuc, wątroby oraz mózgu. Diagnostyka opiera się na ocenie stężenia PSA, gdzie wartości powyżej 10 ng/mL, wysoki stopień Gleasona (≥7) oraz objawy kliniczne sugerujące stadium T3 lub wyższe wskazują na konieczność dalszych badań obrazowych. Biopsja prostaty, szczególnie kierowana TRUS, pozostaje złotym standardem potwierdzającym rozpoznanie i oceniającym agresywność nowotworu. W diagnostyce przerzutów stosuje się scyntygrafię kości, tomografię komputerową (CT), rezonans magnetyczny (MRI) oraz nowoczesne techniki obrazowania, takie jak PET-CT z użyciem radioznacznika Ga-68 PSMA, który wykazuje wyższą czułość i specyficzność w wykrywaniu przerzutów w porównaniu do tradycyjnych metod (dokładność 92% vs 65%). Kompleksowa ocena stopnia zaawansowania opiera się na systemie TNM, poziomie PSA oraz skali Gleasona, co umożliwia precyzyjne planowanie terapii.
antygen PSA, badanie genetyczne, badanie per rectum, biomarker, biopsja prostaty, deficyt naprawy DNA, dysfagia, łagodny przerost prostaty, PET PSMA, pozytonowa tomografia emisyjna, przerzut do kości, radykalna prostatektomia, rak gruczołu krokowego z przerzutami, rak prostaty oporny na kastrację, rak prostaty z przerzutami, rezonans magnetyczny, scyntygrafia kości, skala Gleasona, system TNM, test 4Kscore, tomografia komputerowa, węzeł chłonny, wieloparametryczny rezonans magnetyczny, zapalenie prostaty - Leksykon leków
Działania niepożądane – Marumax 0,5 mg + 0,4 mg
Marumax, zawierający 0,5 mg dutasterydu i 0,4 mg tamsulosyny chlorowodorku, jest stosowany w leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH). Analiza danych z 4-letniego badania CombAT wykazała, że terapia skojarzona cechuje się wyższą częstością działań niepożądanych w pierwszym roku (22%) w porównaniu do monoterapii dutasterydem (15%) i tamsulosyną (13%), głównie z powodu zaburzeń układu rozrodczego, takich jak zaburzenia ejakulacji, impotencja, zmniejszone libido oraz zmiany piersi. Częstość działań niepożądanych zmniejsza się z czasem terapii, co sugeruje adaptację organizmu. Wśród innych działań niepożądanych obserwowano zawroty głowy (często w terapii skojarzonej i monoterapii tamsulosyną), niewydolność serca (niezbyt często w terapii skojarzonej i monoterapii dutasterydem), a także rzadkie przypadki zespołu Stevensa-Johnsona i priapizmu przy monoterapii tamsulosyną.
antagonista receptora alfa-adrenergicznego, badanie CombAT, biorównoważność leku, dutasteryd i tamsulosyna, kardiomiopatia rozstrzeniowa, łagodny rozrost gruczołu krokowego, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność lewokomorowa, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, priapizm, rak gruczołu krokowego, rak gruczołu sutkowego, rumień wielopostaciowy, skala Gleasona, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, wstrząs kardiogenny, wytrysk wsteczny, zaburzenia wytrysku nasienia, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dutamsol Mono 0,5 mg
Dutasteryd, będący inhibitorem obu izoenzymów 5-alfa reduktazy (typ 1 i 2), skutecznie obniża stężenie dihydrotestosteronu (DHT) o 85-90% już po 1-2 tygodniach terapii, a u pacjentów z BPH dawką 0,5 mg/dobę redukcja DHT w surowicy wynosiła 94% po roku i 93% po dwóch latach. Terapia prowadzi do istotnego zmniejszenia objętości gruczołu krokowego (średnio o 23,6% po 12 miesiącach, z 54,9 ml do 42,1 ml) oraz strefy przejściowej (o 17,8%, z 26,8 ml do 21,4 ml), co przekłada się na poprawę objawów BPH ocenianych skalą AUA-SI (spadek o 4,5 punktu po 2 latach vs. 2,3 w grupie placebo) oraz wzrost maksymalnego przepływu cewkowego (Qmax) o 2,0 ml/s po 2 latach (vs. 0,9 ml/s placebo). Dutasteryd zmniejsza ryzyko ostrego zatrzymania moczu (AUR) o 57% (1,8% vs. 4,2% placebo) i konieczności leczenia zabiegowego o 48% (2,2% vs. 4,1% placebo) po 2 latach terapii. W badaniu CombAT terapia skojarzona dutasteryd 0,5 mg/dobę + tamsulosyna 0,4 mg/dobę wykazała przewagę nad monoterapiami w poprawie IPSS, Qmax oraz redukcji ryzyka AUR lub zabiegu chirurgicznego o 65,8% w porównaniu do tamsulosyny po 4 latach (4,2% vs. 11,9%).
alfa-adrenolityk, badanie kliniczno-kontrolne, biopsja prostaty, dihydrotestosteron, inhibitor 5-alfa-reduktazy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, łysienie typu męskiego, maksymalny przepływ cewkowy, monoterapia dutasterydem, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, niewydolność serca, objętość gruczołu krokowego, ostre zatrzymanie moczu, ostry zawał mięśnia sercowego, płodność mężczyzn, rak gruczołu krokowego, rak gruczołu sutkowego, ruchliwość plemników, skala Gleasona, skala IPSS, stężenie PSA, strefa przejściowa gruczołu krokowego, zakażenie układu moczowego, zdarzenie niepożądane sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Abiraterone Fresenius Kabi 250 mg
Abirateronu octan, substancja czynna leku Abiraterone Fresenius Kabi, jest selektywnym inhibitorem enzymu CYP17, kluczowego w biosyntezie androgenów, wykazującym podwójną aktywność 17α-hydroksylazy i C17,20-liazy. Po podaniu doustnym ulega konwersji do aktywnej formy, co prowadzi do istotnego obniżenia stężenia testosteronu i innych androgenów w surowicy, przewyższając efekty analogów LHRH czy orchidektomii. Terapia abirateronem stosowana jest w zaawansowanym, hormonozależnym raku gruczołu krokowego, zarówno w przerzutowym, hormonowrażliwym (mHSPC), jak i opornym na kastrację (mCRPC) nowotworze. W badaniach klinicznych III fazy wykazano, że 38% pacjentów leczonych abirateronem osiągnęło co najmniej 50% redukcję PSA, w porównaniu do 10% w grupie placebo. Dawkowanie standardowe wynosi 1000 mg/dobę abirateronu w skojarzeniu z prednizonem lub prednizolonem (5 mg raz lub dwa razy na dobę), przy jednoczesnej terapii supresji androgenowej (agonista LHRH lub orchidektomia).
17α-hydroksylaza, 20-liaza, abirateronu octan, analog LHRH, biosynteza androgenów, C17, CYP17, dehydroepiandrosteron, docetaksel, dysfagia, hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego z przerzutami, inhibitor CYP17, mineralokortykosteroid, nowotwór hormono-zależny, orchidektomia, prednizolon, prednizon, rak gruczołu krokowego, rak gruczołu krokowego oporny na kastrację, rak gruczołu krokowego oporny na kastrację z przerzutami, rak hormonowrażliwy gruczołu krokowego, receptor androgenowy, skala Gleasona, spironolakton, supresja androgenowa, swoisty antygen sterczowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Abiraterone Richter 500 mg
Abirateron, będący inhibitorem enzymu CYP17, skutecznie hamuje biosyntezę androgenów, co prowadzi do obniżenia stężenia testosteronu i innych androgenów w surowicy poniżej poziomów uzyskiwanych po analogach LHRH lub orchidektomii. W badaniach klinicznych fazy 3, obejmujących pacjentów z przerzutowym hormonowrażliwym (mHSPC) oraz opornym na kastrację rakiem gruczołu krokowego (mCRPC), abirateron w dawce 1000 mg/dobę w skojarzeniu z prednizonem 5 mg/dobę wykazał istotną poprawę przeżycia całkowitego (OS) i przeżycia bez progresji radiograficznej (rPFS). W badaniu 3011 mediana rPFS wyniosła 33,02 miesiąca w grupie leczonej abirateronem vs. 14,78 miesiąca w grupie placebo (HR=0,466; p<0,0001), a mediana OS wyniosła 53,3 vs. 36,5 miesiąca (HR=0,66; p<0,0001). W badaniu 302 mediana rPFS nie została osiągnięta w grupie abirateronu (vs. 8,3 miesiąca placebo; HR=0,425; p<0,0001), a mediana OS wyniosła 34,7 vs. 30,3 miesiąca (HR=0,806; p=0,0033). W badaniu 301 u pacjentów po wcześniejszym leczeniu docetakselem mediana OS wyniosła 15,8 vs. 11,2 miesiąca (HR=0,740; p<0,0001). Abirateron znacząco wydłużał także czas do progresji PSA, czas do zastosowania opioidów, czas do włączenia chemioterapii oraz opóźniał pogorszenie wydolności ECOG.
agonista LHRH, biosynteza androgenów, chemioterapia cytotoksyczna, CYP17, dehydroepiandrosteron, dysfagia, inhibitor biosyntezy androgenów, ketokonazol, lek przeciwbólowy, mediana przeżycia, mineralokortykosteroid, octan abirateronu, orchidektomia, paliacja bólu, pregnenolon i progesteron, prekursor testosteronu, progresja radiograficzna, przerzut trzewny, przerzutowy hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego, przerzutowy oporny na kastrację rak gruczołu krokowego, przeżycie bez progresji radiograficznej, przeżycie całkowite, skala ECOG, skala Gleasona, skala nasilenia bólu, swoisty antygen sterczowy, terapia hormonalna, ucisk rdzenia kręgowego, współczynnik ryzyka, złamanie patologiczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dutrozen 0,5 mg + 0,4 mg
Profil bezpieczeństwa preparatu Dutrozen, zawierającego dutasteryd (0,5 mg) i tamsulosynę chlorowodorek (0,4 mg), opiera się głównie na 4-letnim badaniu CombAT. Częstość działań niepożądanych związanych z leczeniem zmniejszała się w czasie terapii: w terapii skojarzonej wynosiła 22% w pierwszym roku, a następnie spadała do 2% w czwartym roku. W monoterapii dutasterydem i tamsulosyną częstości te były odpowiednio niższe w pierwszym roku (15% i 13%) i również spadały do 2% w czwartym roku. Najczęstsze działania niepożądane dotyczyły układu rozrodczego, zwłaszcza zaburzeń ejakulacji, impotencji i zmniejszonego libido, które mogły utrzymywać się po zakończeniu leczenia. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości: częste (≥1/100 do <1/10), niezbyt częste (≥1/1000 do <1/100), rzadkie (≥1/10000 do <1/1000) oraz bardzo rzadkie (<1/10000).
alfa1-adrenolityk, badanie CombAT, badanie REDUCE, dutasteryd i tamsulosyna chlorowodorek, erytrodermia, migotanie przedsionków, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, priapizm, rak gruczołu sutkowego, rak stercza, rumień wielopostaciowy, skala Gleasona, wsteczna ejakulacja, zaburzenia ejakulacji, zawroty głowy, zespół małej źrenicy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół wiotkiej tęczówki - Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołu krokowego z przerzutami – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Przerzutowy rak gruczołu krokowego stanowi istotne wyzwanie kliniczne z 5-letnim względnym wskaźnikiem przeżycia około 34% dla stadium odległego. Średnia długość przeżycia po rozpoznaniu wynosi 5-6 lat, zróżnicowana w zależności od fazy choroby: hormonowrażliwy przerzutowy rak prostaty (mHSPC) cechuje się medianą przeżycia około 42 miesięcy przy terapii ADT, natomiast oporny na kastrację (mCRPC) pojawia się po 2-3 latach i wiąże się z kolejnymi 2-3 latami przeżycia. Rokowanie zależy od wielu czynników, w tym stopnia zaawansowania klinicznego, wyniku Gleasona (lepsze przy <7), poziomu PSA, lokalizacji przerzutów (najdłuższe przeżycie przy przerzutach do węzłów chłonnych – 32 miesiące, najgorsze przy przerzutach do wątroby – 14 miesięcy) oraz objętości choroby przerzutowej (mediana przeżycia 51,6 miesiąca dla małej objętości vs. 43,2 miesiąca dla dużej). Liczba przerzutów kostnych ≥10 wiąże się z wyższym ryzykiem oporności na kastrację i zgonu specyficznego dla nowotworu.
- Leksykon substancji czynnych
Tamsulozyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Stosowanie tamsulosyny wymaga szczególnej ostrożności, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem niewydolności serca oraz u tych, u których planowana jest operacja usunięcia zaćmy ze względu na ryzyko wystąpienia śródoperacyjnego zespołu wiotkiej tęczówki (IFIS). Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykluczenie innych schorzeń imitujących objawy łagodnego rozrostu gruczołu krokowego, w tym regularne badania per rectum oraz oznaczanie stężenia PSA. W przypadku stosowania tamsulosyny w skojarzeniu z dutasterydem (np. Findarts Duo, Landulosin, Marumax) obserwuje się około 50% redukcję stężenia PSA po 6 miesiącach, co wymaga ustalenia nowej wartości wyjściowej i regularnego monitorowania. Wzrost PSA względem najniższego poziomu może wskazywać na rozwój raka gruczołu krokowego lub nieprzestrzeganie zaleceń terapeutycznych. Należy również uwzględnić potencjalne interakcje z inhibitorami CYP3A4 i CYP2D6, które mogą zwiększać ekspozycję na tamsulosynę, oraz ryzyko niedociśnienia ortostatycznego, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów PDE5.
antagonista receptora α1-adrenergicznego, badanie per rectum, dutasteryd, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor PDE5, ketokonazol, klirens kreatyniny, łagodny rozrost gruczołu krokowego, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, nowotwór gruczołu sutkowego, obrzęk naczynioruchowy, paroksetyna, rak gruczołu krokowego, skala Gleasona, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, swoisty antygen gruczołu krokowego, tamsulosyna, usunięcie zaćmy, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zespół wiotkiej tęczówki - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Duodart
Terapia skojarzona produktem Duodart, zawierającym 0,5 mg dutasterydu i 0,4 mg tamsulosyny chlorowodorku, wymaga starannej oceny stosunku korzyści do ryzyka, zwłaszcza ze względu na potencjalne zwiększenie ryzyka niewydolności serca. Badanie REDUCE wykazało wzrost częstości agresywnych postaci raka gruczołu krokowego (Gleason 8-10) u pacjentów stosujących dutasteryd (0,9% vs 0,6% w grupie placebo). Związek przyczynowy pozostaje niejasny, dlatego konieczne jest regularne monitorowanie pacjentów pod kątem raka prostaty. Produkt obniża stężenie PSA o około 50% po 6 miesiącach terapii, co wymaga ustalenia nowej wartości wyjściowej PSA i regularnej kontroli, a każdy wzrost PSA powinien być dokładnie oceniany klinicznie, nawet jeśli mieści się w zakresie referencyjnym dla mężczyzn nieleczonych inhibitorami 5-alfa-reduktazy.
antagonista receptora α1-adrenergiczny, badanie per rectum, biopsja gruczołu krokowego, dutasteryd, guz o wysokim stopniu złośliwości, inhibitor 5-alfa-reduktazy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, niewydolność serca, nowotwór gruczołu sutkowego, PSA, rak gruczołu krokowego, rak prostaty, skala Gleasona, tamsulosyna, wolny PSA, wydzielina z brodawki sutkowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Penester 5 mg
Finasteryd w dawce 5 mg, stosowany w leczeniu objawów rozrostu gruczołu krokowego, wiąże się z szeregiem działań niepożądanych, z których najczęstsze dotyczą zaburzeń funkcji seksualnych, takich jak impotencja, zmniejszone libido oraz zaburzenia ejakulacji. Objawy te pojawiają się zwykle na wczesnym etapie terapii i u większości pacjentów ustępują podczas kontynuacji leczenia, choć w niektórych przypadkach mogą utrzymywać się po odstawieniu leku. Inne działania niepożądane obejmują reakcje nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy), zaburzenia psychiczne (depresja, niepokój), uczucie kołatania serca, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych oraz reakcje skórne (wysypka, świąd, pokrzywka). Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalne powiększenie i tkliwość gruczołów sutkowych, ból jąder oraz możliwe zaburzenia płodności, które mogą się utrzymywać po zakończeniu terapii.
badanie MTOPS, depresja, doksazosyna, enzymy wątrobowe, finasteryd, hematospermia, impotencja, libido, niepłodność męska, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, powiększenie gruczołów sutkowych, PSA, rak gruczołu krokowego, rak sutka, rozrost gruczołu krokowego, skala Gleasona, swoisty antygen sterczowy, terapia skojarzona, zaburzenia ejakulacji, zaburzenia erekcji, zaburzenia funkcji seksualnych - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Abiraterone Glenmark 500 mg
Abirateron, będący aktywnym składnikiem leku Abiraterone Glenmark, jest selektywnym inhibitorem enzymu 17α-hydroksylazy/C17,20-liazy (CYP17), kluczowego dla biosyntezy androgenów w jądrach, nadnerczach oraz tkankach nowotworowych raka gruczołu krokowego. Mechanizm działania polega na hamowaniu produkcji prekursorów testosteronu, DHEA i androstendionu, co prowadzi do znaczącej redukcji stężenia testosteronu w osoczu do poziomów nieoznaczalnych standardowymi testami. Abirateron stosowany jest w skojarzeniu z analogami LHRH lub po orchidektomii, co umożliwia obniżenie androgenów poniżej poziomów osiąganych wyłącznie przez standardową supresję androgenową. W badaniu fazy 3 u pacjentów z opornym na kastrację rakiem gruczołu krokowego (mCRPC) po niepowodzeniu chemioterapii taksanami, 38% leczonych abirateronem uzyskało co najmniej 50% spadek PSA, w porównaniu do 10% w grupie placebo, potwierdzając skuteczność terapii.
abirateronu octan, analogi LHRH, androstendion, biosynteza androgenów, czynniki prognostyczne, dehydroepiandrosteron, docetaksel, inhibitor CYP17, mCRPC, mHSPC, mineralokortykosteroidy, orchidektomia, prednizolon, prednizon, przerzuty trzewne, PSA, rak gruczołu krokowego, skala Gleasona, supresja androgenowa, testosteron - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Davoster
Davoster (dutasteryd 0,5 mg) wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza w terapii skojarzonej z antagonistami receptorów α1-adrenergicznych, ze względu na potencjalne zwiększenie ryzyka niewydolności serca. Mimo że 4-letnie badania kliniczne wykazały niższą częstość niewydolności serca w grupach leczonych aktywnie w porównaniu do placebo, konieczna jest dokładna ocena stosunku korzyści do ryzyka oraz rozważenie monoterapii jako alternatywy. Dutasteryd obniża stężenie PSA o około 50% po 6 miesiącach terapii, co wymaga wyznaczenia nowej wartości wyjściowej i regularnego monitorowania PSA, aby wykryć potencjalny rozwój raka gruczołu krokowego, zwłaszcza o wysokim stopniu złośliwości (Gleason 8-10). W badaniu REDUCE odnotowano wzrost częstości raka prostaty o wysokim stopniu złośliwości u pacjentów stosujących dutasteryd (0,9% vs 0,6% w grupie placebo), co podkreśla konieczność regularnej kontroli onkologicznej.
antagonista receptora α-adrenergicznego, badanie kliniczne, badanie per rectum, badanie REDUCE, biopsja gruczołu krokowego, dutasteryd, inhibitor 5α-reduktazy, niewydolność serca, nowotwór gruczołu sutkowego, PSA, rak gruczołu krokowego, receptor α-adrenergiczny, skala Gleasona, swoisty antygen sterczowy, tamsulozyna, terapia skojarzona, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Zoladex 3,6 mg
Zoladex (goserelina) to syntetyczny analog LHRH stosowany w terapii hormonalnej nowotworów hormonozależnych, zawierający 3,6 mg substancji czynnej w formie implantu podskórnego. Mechanizm działania polega na długotrwałym zahamowaniu wydzielania LH przez przysadkę, co prowadzi do obniżenia stężenia testosteronu u mężczyzn oraz estradiolu u kobiet do poziomów charakterystycznych dla kastracji chirurgicznej lub menopauzy, odpowiednio po około 21 dniach od podania. Regularne podawanie co 28 dni utrzymuje supresję hormonalną, co skutkuje regresją guza prostaty, poprawą objawów oraz efektywnością w leczeniu nowotworów sutka, endometriozy i włókniaków macicy. W początkowej fazie terapii obserwuje się przejściowy wzrost stężeń hormonów płciowych. U kobiet dodatkowo dochodzi do ścieńczenia endometrium i zatrzymania miesiączkowania. Badania kliniczne potwierdzają, że Zoladex wykazuje skuteczność porównywalną do chirurgicznej kastracji u pacjentów z rakiem gruczołu krokowego z przerzutami, a także poprawia przeżycie bez objawów choroby i całkowite przeżycie jako leczenie uzupełniające po radioterapii w grupach wysokiego ryzyka (T1-T2 z PSA ≥ 10 ng/ml lub Gleason ≥ 7) oraz miejscowo zaawansowanych (T3-T4). Optymalny czas leczenia uzupełniającego to 3 lata, co istotnie poprawia wyniki w porównaniu z samą radioterapią. Leczenie neoadjuwantowe przed radioterapią również wykazuje korzyści w zakresie przeżycia bez objawów choroby, natomiast brak jest danych potwierdzających skuteczność neoadjuwantowego stosowania przed prostatektomią. U pacjentów po prostatektomii z rozsiewem nowotworu poza gruczoł, Zoladex może wydłużyć czas przeżycia bez objawów choroby, szczególnie przy zajęciu węzłów chłonnych, choć nie wpływa istotnie na całkowite przeżycie bez dodatkowych czynników ryzyka (PSA ≥ 10 ng/ml, Gleason ≥ 7).
agonista LHRH, bikalutamid, endometrioza, estradiol, gonadoliberyna, hormon gonadoliberyna, hormon luteinizujący, implant podskórny, kastracja chirurgiczna, przysadka mózgowa, radioterapia, radykalna prostatektomia, rak gruczołu krokowego, regresja guza gruczołu krokowego, rozprzestrzenianie nowotworu, ścieńczenie endometrium, skala Gleasona, supresja hormonalna, terapia hormonalna, testosteron, włókniak macicy, zajęcie węzłów chłonnych, zatrzymanie miesiączkowania - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Abiraterone STADA 500 mg
Abirateron, będący selektywnym inhibitorem enzymu CYP17 (17α-hydroksylazy i C17,20-liazy), hamuje biosyntezę androgenów na wczesnym etapie steroidogenezy, co skutkuje znaczącym obniżeniem stężenia testosteronu i jego prekursorów (DHEA, androstendion) w surowicy. Mechanizm ten jest szczególnie istotny w terapii hormonalnej zaawansowanego raka gruczołu krokowego, zarówno przerzutowego hormonowrażliwego (mHSPC) jak i opornego na kastrację (mCRPC). W badaniu fazy 3 (3011) u pacjentów z nowo rozpoznanym mHSPC wysokiego ryzyka, stosowanie abirateronu w dawce 1000 mg/dobę wraz z prednizonem 5 mg/dobę oraz standardową supresją androgenową znacząco wydłużyło przeżycie bez progresji radiograficznej (rPFS) i całkowite (OS) w porównaniu do placebo. W badaniach 301 i 302 potwierdzono skuteczność abirateronu u pacjentów z mCRPC, zarówno po wcześniejszej chemioterapii taksanowej, jak i u tych bez wcześniejszego leczenia docetakselem, stosując podobną dawkę abirateronu i prednizonu (5 mg dwa razy na dobę).
17-alfa-hydroksylaza, 20-liaza, agonista LHRH, analog LHRH, antygen PSA, biosynteza androgenów, C17, chemioterapia docetakselem, inhibitor CYP17, kryteria RECIST, mineralokortykosteroid, octan abirateronu, orchidektomia, przeżycie bez progresji radiograficznej, przeżycie całkowite, radioterapia paliatywna, rak prostaty oporny na kastrację, RTG kości, skala ECOG, skala Gleasona, supresja androgenowa, terapia supresji androgenowej, zdarzenie związane z kośćcem - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Abirateron Aristo 500 mg
Abirateron Aristo, będący inhibitorem enzymu CYP17, hamuje biosyntezę androgenów poprzez selektywne blokowanie 17α-hydroksylazy i C17,20-liazy, co prowadzi do istotnego obniżenia stężenia testosteronu i innych androgenów w surowicy, przewyższając efekty analogów LHRH czy orchidektomii. W badaniach klinicznych fazy 3, obejmujących pacjentów z przerzutowym, hormonowrażliwym (mHSPC) oraz opornym na kastrację rakiem gruczołu krokowego (mCRPC), stosowanie abirateronu w dawce 1000 mg/dobę wraz z prednizonem (5 mg/dobę) i supresją androgenową wykazało znaczące korzyści terapeutyczne. W badaniu 3011, obejmującym 1199 pacjentów z wysokim ryzykiem mHSPC, mediana przeżycia bez progresji radiograficznej (rPFS) wyniosła 33,02 miesiąca (95% CI: 29,57-NE) w grupie leczonej abirateronem, w porównaniu do 14,78 miesiąca (95% CI: 14,69-18,27) w grupie placebo (p < 0,0001, HR 0,466; 95% CI: 0,394-0,550). Ponadto, 38% pacjentów leczonych abirateronem osiągnęło co najmniej 50% redukcję PSA, w porównaniu do 10% w grupie kontrolnej.
analog LHRH, antygen swoisty dla prostaty, biosynteza androgenów, chemioterapia taksanami, dehydroepiandrosteron, docetaksel, enzym CYP17, gruczoł krokowy, hazard ratio, hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego, klasyfikacja ECOG, klasyfikacja NYHA, kryteria PCWG2, kryteria RECIST, mineralokortykosteroidy, nadciśnienie tętnicze, nadnercza, niewydolność serca, orchidektomia, populacja ITT, prednizon, pregnenolon i progesteron, przerzuty do mózgu, przerzuty trzewne, przeżycie bez progresji radiograficznej, przeżycie całkowite, radioterapia paliatywna, rak gruczołu krokowego, rak gruczołu krokowego oporny na kastrację, skala Gleasona, supresja androgenowa, terapia deprywacji androgenów, zdarzenie związane z kośćcem - Leksykon chorób i schorzeń
Rak prostaty – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka raka prostaty opiera się na wieloetapowym podejściu, które obejmuje badania przesiewowe takie jak oznaczenie poziomu PSA oraz badanie per rectum (DRE). Poziom PSA powyżej 4 ng/ml zwiększa podejrzenie raka, przy czym ryzyko wzrasta wraz z wartościami: 4-10 ng/ml (ok. 25% ryzyka) oraz >10 ng/ml (ryzyko >50%). W celu poprawy swoistości testu PSA stosuje się modyfikacje, takie jak gęstość PSA (cut-off 0,12-0,15 ng/ml/cc), stosunek wolnego do całkowitego PSA oraz kinetykę PSA. W diagnostyce uzupełniającej wykorzystuje się nowoczesne biomarkery (Phi, 4Kscore, PCA3) oraz obrazowanie multiparametryczne MRI (mpMRI) z oceną PI-RADS, które pozwala na precyzyjną lokalizację zmian i selekcję pacjentów do biopsji. Biopsja, wykonywana najczęściej metodą transperinealną lub fuzyjną MRI-USG, pozostaje złotym standardem potwierdzenia rozpoznania i oceny histopatologicznej, w tym stopnia złośliwości wg skali Gleasona (6-10) oraz grup prognostycznych (1-5).
badanie per rectum, biopsja celowana, biopsja prostaty, biopsja przezodbytnicza, gęstość PSA, gruczoł krokowy, łagodny rozrost prostaty, multiparametryczny rezonans magnetyczny, mutacja BRCA1/2, nowotwór złośliwy, obrazowanie dyfuzyjne, prostatitis, rak prostaty, scyntygrafia kości, skala Gleasona, swoisty antygen sterczowy, system TNM, test 4Kscore, ultrasonografia przezodbytnicza, zapalenie gruczołu krokowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dutamsol Mono 0,5 mg
Dutasteryd, inhibitor 5-alfa-reduktazy typu II stosowany w leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego, wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się występowaniem działań niepożądanych u około 19% pacjentów w pierwszym roku terapii (n=2167). Dominują zaburzenia układu rozrodczego, takie jak impotencja (6,0%), zmniejszone libido (3,7%) oraz zaburzenia wytrysku nasienia (1,8%), które w większości przypadków mają łagodne lub umiarkowane nasilenie i mogą utrzymywać się po zakończeniu leczenia. Inne działania niepożądane obejmują zmiany w obrębie piersi (1,3%), reakcje alergiczne, depresję oraz zaburzenia skóry, takie jak łysienie. W badaniu CombAT, oceniającym terapię skojarzoną dutasterydem (0,5 mg) i tamsulosyną (0,4 mg), częstość działań niepożądanych była wyższa w pierwszym roku (22%) w porównaniu do monoterapii dutasterydem (15%) lub tamsulosyną (13%), głównie z powodu zwiększonej częstości zaburzeń wytrysku nasienia (9,0%). W kolejnych latach obserwowano istotny spadek częstości zdarzeń niepożądanych do poziomu 2% w roku czwartym.
alfa-adrenolityk, badanie CombAT, badanie fazy III, działania niepożądane dutasterydu, ginekomastia, hirsutyzm, impotencja, inhibitor 5-alfa-reduktazy, kardiomiopatia zastoinowa, łagodny rozrost gruczołu krokowego, łysienie, monoterapia dutasterydem, niewydolność krążeniowo-oddechowa, niewydolność serca, obrzęk jąder, obrzęk naczynioruchowy, profil bezpieczeństwa leku, rak gruczołu krokowego, rak gruczołu sutkowego, reakcja alergiczna, skala Gleasona, stosunek korzyści do ryzyka, wydzielina z brodawki sutkowej, zaburzenia układu rozrodczego, zaburzenia wytrysku, zawroty głowy, zmniejszone libido - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Adadut 0,5 mg
Dutasteryd, będący inhibitorem obu izoenzymów 5α-reduktazy (typ 1 i 2), skutecznie obniża stężenie dihydrotestosteronu (DHT) w surowicy o 85-94% przy dawce 0,5 mg/dobę, co prowadzi do istotnego zmniejszenia objętości gruczołu krokowego (o 23,6% po 12 miesiącach) oraz strefy przejściowej (o 17,8% po 12 miesiącach). Terapia dutasterydem poprawia objawy dolnych dróg moczowych mierzone kwestionariuszem AUA-SI (redukcja o 4,5 punktu po 2 latach vs. 2,3 w grupie placebo) oraz zwiększa maksymalny przepływ cewkowy (Qmax) o 2 ml/s po 2 latach. Ponadto, dutasteryd zmniejsza ryzyko ostrego zatrzymania moczu o 57% (1,8% vs. 4,2% w placebo) oraz konieczności leczenia zabiegowego o 48% (2,2% vs. 4,1%). W badaniu CombAT terapia skojarzona dutasterydem i tamsulozyną wykazała przewagę nad monoterapią, znacząco redukując progresję kliniczną BPH i ryzyko ostrego zatrzymania moczu lub interwencji chirurgicznej (4,2% vs. 11,9% dla tamsulozyny po 4 latach). Dutasteryd może powodować umiarkowane zmiany w parametrach nasienia (zmniejszenie liczebności plemników o 23% po 52 tygodniach), a także wpływać na funkcje seksualne, głównie wytrysk i satysfakcję seksualną, jednak efekty te często ustępują po przerwaniu terapii.
biopsja igłowa, dihydrotestosteron, gruczoł tarczowy, inhibitor 5α-reduktazy, izoenzym 5α-reduktazy, konwersja testosteronu, kwestionariusz AUA-SI, łagodny rozrost gruczołu krokowego, leczenie zabiegowe, maksymalny przepływ cewkowy, nietrzymanie moczu, niewydolność serca, objętość gruczołu krokowego, ostre zatrzymanie moczu, płodność u mężczyzn, progresja kliniczna, rak gruczołu krokowego, rak piersi u mężczyzn, skala Gleasona, skala IPSS, stężenie PSA, stopień złośliwości, strefa przejściowa gruczołu krokowego, terapia skojarzona, zakażenie układu moczowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Androster 5 mg
Finasteryd w dawce 5 mg, stosowany w terapii, wiąże się z szeregiem działań niepożądanych, z których najczęściej obserwowane to impotencja oraz zmniejszenie libido, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia, z tendencją do samoistnego ustępowania. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania, od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), z wieloma efektami o częstości nieznanej. Do istotnych działań należą reakcje nadwrażliwości (obrzęk naczynioruchowy), zaburzenia psychiczne (depresja, niepokój), neurologiczne (senność), kardiologiczne (kołatanie serca), podwyższenie enzymów wątrobowych, zmiany skórne (wysypka, świąd), oraz zaburzenia układu rozrodczego (impotencja, ginekomastia, zaburzenia ejakulacji, ból jąder). Finasteryd wpływa również na obniżenie stężenia PSA w surowicy o około 50%, co wymaga korekty wyników PSA przez pomnożenie wartości przez 2 u pacjentów leczonych powyżej 6 miesięcy, aby prawidłowo interpretować wyniki w diagnostyce raka prostaty.
antygen sterczowy PSA, badanie MTOPS, bezpłodność męska, ból jąder, depresja, doksazosyna, enzymy wątrobowe, finasteryd, ginekomastia, impotencja, kołatanie serca, łagodny rozrost prostaty, obniżone libido, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, rak gruczołu krokowego, rak piersi u mężczyzn, reakcja nadwrażliwości, skala Gleasona, wysypka skórna, zaburzenie ejakulacji, zaburzenie erekcji, zaburzenie płodności, zmniejszona objętość ejakulatu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Antiprost 5 mg
Finasteryd w dawce 5 mg, stosowany w preparacie Antiprost, wiąże się z szeregiem działań niepożądanych, które wymagają uważnej obserwacji klinicznej. Najczęściej zgłaszane są zaburzenia seksualne, takie jak impotencja i zmniejszone libido, które zwykle pojawiają się na początku terapii i mają charakter przejściowy. Inne istotne działania niepożądane obejmują reakcje nadwrażliwości (obrzęk naczynioruchowy), zaburzenia psychiczne (depresja, niepokój), a także zmiany w układzie rozrodczym, takie jak zaburzenia ejakulacji, tkliwość i powiększenie piersi, które mogą wymagać różnicowania z nowotworem piersi u mężczyzn. W badaniu MTOPS wykazano, że terapia skojarzona finasterydem 5 mg/dobę i doksazosyną nie zwiększała istotnie częstości działań niepożądanych w porównaniu do monoterapii. Ponadto, finasteryd obniża stężenie PSA, co może maskować obecność raka prostaty i wymaga korekty interpretacji wyników diagnostycznych.
antygen PSA, badania kliniczne, badanie MTOPS, biopsja prostaty, depresja, doksazosyna, enzymy wątrobowe, finasteryd, ginekomastia, guzki piersi, hematospermia, impotencja, kołatanie serca, libido, MTOPS, nadwrażliwość, niepłodność, obrzęk gardła, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, rak piersi u mężczyzn, rak prostaty, rak wewnątrztorebkowy, skala Gleasona, zaburzenia ejakulacji - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Uronezyr 5 mg
Finasteryd, będący inhibitorem 5α-reduktazy typu II (kod ATC: G04CB01), jest stosowany w leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH) u mężczyzn powyżej 50. roku życia. Mechanizm działania polega na kompetencyjnym hamowaniu enzymu 5α-reduktazy, co prowadzi do obniżenia stężenia dihydrotestosteronu (DHT) w osoczu o około 70% po długotrwałej terapii dawką 5 mg/dobę. Efektem jest zmniejszenie objętości gruczołu krokowego o około 20% oraz redukcja poziomu PSA o około 50%, co wskazuje na zahamowanie proliferacji komórek nabłonkowych. Finasteryd nie wpływa istotnie na stężenia innych hormonów (hydrokortyzon, estradiol, TSH, tyroksyna) ani na profil lipidowy i gęstość mineralną kości. Terapia jest dobrze tolerowana, a parametry nasienia pozostają w granicach normy, mimo niewielkiego zmniejszenia objętości ejakulatu o 0,6 ml. Po zaprzestaniu leczenia stężenie DHT wraca do wartości wyjściowych w ciągu około 2 tygodni, a objętość gruczołu w ciągu około 3 miesięcy.
5α-reduktaza typu II, badanie per rectum, dihydrotestosteron, finasteryd, GnRH, gruczoł krokowy, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, inhibitor 5α-reduktazy, inkontynencja moczu, łagodny rozrost gruczołu krokowego, niewydolność nerek, objętość prostaty, progresja BPH, przepływ moczu, PSA, rak gruczołu krokowego, rezonans magnetyczny, sepsa, skala Gleasona, TURP, urodynamika moczu, zakażenie dróg moczowych, zatrzymanie moczu - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dutrozen
Przed rozpoczęciem terapii produktem Dutrozen, zawierającym dutasteryd, konieczne jest dokładne rozważenie stosunku korzyści do ryzyka, zwłaszcza ze względu na potencjalne zwiększenie ryzyka działań niepożądanych, takich jak niewydolność serca oraz wzrost częstości występowania raka gruczołu krokowego o wysokim stopniu złośliwości (Gleason 8-10: 0,9% vs. 0,6% placebo). Monitorowanie stężenia PSA jest kluczowe, gdyż po 6 miesiącach terapii obserwuje się redukcję średniego poziomu PSA o około 50%, co wymaga wyznaczenia nowej wartości referencyjnej i regularnej kontroli. Każde potwierdzone zwiększenie PSA względem najniższego poziomu może wskazywać na obecność raka stercza lub nieprzestrzeganie zaleceń terapeutycznych, co wymaga szczegółowej oceny klinicznej. Ponadto, przed i w trakcie leczenia zaleca się badanie per rectum oraz inne diagnostyczne procedury w celu wykluczenia raka gruczołu krokowego lub innych schorzeń imitujących BPH.
alfa-adrenolityk, dutasteryd, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, ketokonazol, klirens kreatyniny, łagodny rozrost gruczołu krokowego, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, operacja usunięcia zaćmy, paroksetyna, rak gruczołu krokowego, rak gruczołu sutkowego, rak stercza, skala Gleasona, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, swoisty antygen sterczowy, tamsulosyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Duodart 0,5 mg + 0,4 mg
Profil bezpieczeństwa produktu leczniczego Duodart, zawierającego dutasteryd 0,5 mg oraz tamsulosyny chlorowodorek 0,4 mg, opiera się na danych z czteroletniego badania klinicznego CombAT, które wykazało biorównoważność terapii skojarzonej z podawaniem obu substancji oddzielnie. Częstość działań niepożądanych związanych z leczeniem zmniejszała się z czasem: w terapii skojarzonej wynosiła 22% w pierwszym roku, a następnie spadała do 2% w czwartym roku. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były zaburzenia układu rozrodczego, w tym zaburzenia ejakulacji, impotencja oraz zmniejszone libido, które mogły utrzymywać się po zakończeniu terapii. Ponadto, badanie REDUCE wskazało na zwiększoną częstość raka gruczołu krokowego o wysokim stopniu złośliwości (Gleason 8-10) u pacjentów leczonych dutasterydem, choć mechanizm tego zjawiska pozostaje niejasny. Wśród innych istotnych działań niepożądanych wymienia się śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki (IFIS) związany z tamsulosyną, reakcje alergiczne, a także rzadkie przypadki raka gruczołu piersiowego u mężczyzn.
antagonista receptora alfa-1, dutasteryd i tamsulosyna, erytrodermia, IFIS, impotencja, migotanie przedsionków, monoterapia dutasterydem, monoterapia tamsulosyną, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, obniżone libido, obrzęk naczynioruchowy, priapizm, rak gruczołu krokowego, rak gruczołu piersiowego, rumień wielopostaciowy, skala Gleasona, środek przeczyszczający, terapia skojarzona, wytrysk wsteczny, zaburzenia ejakulacji, zaburzenia wytrysku, zaćma, zespół małej źrenicy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Leuprostin 5 mg
Leuprostin w postaci implantu zawierającego 5 mg leuproreliny (octan) jest wskazany do leczenia hormonozależnego raka gruczołu krokowego w trzech głównych sytuacjach klinicznych: paliatywne leczenie zaawansowanego raka, leczenie miejscowo zaawansowanego raka w skojarzeniu z radioterapią oraz leczenie raka ograniczonego do prostaty u pacjentów z umiarkowanym i dużym ryzykiem progresji. Mechanizm działania opiera się na obniżeniu stężenia testosteronu do poziomu kastracyjnego, co hamuje wzrost komórek nowotworowych zależnych od androgenów. Wskazania uwzględniają różne stadia zaawansowania choroby oraz integrację terapii hormonalnej z radioterapią w celu zwiększenia skuteczności leczenia i zmniejszenia ryzyka nawrotu.
deprywacja androgenowa, gonadoliberyna, hormonozależny rak gruczołu krokowego, leczenie paliatywne, leczenie skojarzone, leuprorelina, miejscowo zaawansowany rak, nawrót choroby, octan leuproreliny, poziom kastracyjny, profil farmakokinetyczny, progresja choroby, przerzuty odległe, PSA, radioterapia, rak gruczołu krokowego, rak ograniczony do gruczołu krokowego, skala Gleasona, stadium kliniczne, stężenie terapeutyczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Finahit 5 mg
Finasteryd w dawce 5 mg, stosowany w postaci tabletek powlekanych (Finahit), wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych, głównie dotyczących sfery seksualnej, takich jak impotencja, obniżony popęd płciowy oraz zaburzenia ejakulacji, które pojawiają się zwykle na początku terapii i u większości pacjentów ustępują w trakcie leczenia. Długoterminowe badania, w tym 7-letnie badanie kontrolowane placebo obejmujące 18882 mężczyzn, wykazały zmniejszenie częstości raka stercza (18,4% w grupie finasterydu vs. 24,4% w grupie placebo), jednak odnotowano nieznany związek z występowaniem nowotworów o wysokiej punktacji Gleasona (7-10) u 6,4% leczonych finasterydem. Finasteryd wpływa również na obniżenie stężenia PSA, co należy uwzględnić przy interpretacji wyników diagnostycznych. Ponadto, rzadziej obserwuje się zaburzenia psychiczne (depresja, niepokój), reakcje nadwrażliwości (świąd, wysypka, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy), a także powiększenie i tkliwość piersi (ginekomastia). W przypadku pacjentów z zaburzeniami wątroby konieczne jest monitorowanie enzymów wątrobowych, gdyż zgłaszano ich podwyższenie.
badanie MTOPS, biopsja gruczołu krokowego, ból jąder, depresja, doksazosyna, finasteryd, ginekomastia, impotencja, niepokój, obniżony popęd płciowy, obrzęk naczynioruchowy, palpitacja, pokrzywka, powiększenie piersi, rak piersi u mężczyzn, rak stercza, reakcja nadwrażliwości, skala Gleasona, stężenie PSA, świąd, tkliwość piersi, wysypka, zaburzenie ejakulacji, zaburzenie erekcji, zmniejszona objętość ejakulatu, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych - Leksykon substancji czynnych
Abirateron – Właściwości farmakodynamiczne
Abirateron, będący inhibitorem enzymu CYP17, hamuje biosyntezę androgenów w jądrach, nadnerczach oraz tkance nowotworowej gruczołu krokowego, co prowadzi do obniżenia stężenia testosteronu w osoczu do wartości nieoznaczalnych standardowymi testami. W połączeniu z analogami LHRH lub po orchidektomii, abirateron skutecznie zmniejsza poziomy androgenów, przewyższając klasyczne terapie supresji androgenowej. W badaniach klinicznych fazy 3 u pacjentów z przerzutowym hormonowrażliwym (mHSPC) oraz opornym na kastrację rakiem gruczołu krokowego (mCRPC), stosowanie abirateronu w dawce 1000 mg/dobę wraz z prednizonem 5 mg/dobę znacząco poprawiło przeżycie całkowite (OS) i przeżycie bez progresji radiograficznej (rPFS). Mediana OS w badaniu 3011 wyniosła 53,3 miesiąca w grupie abirateronu vs. 36,5 miesiąca w grupie placebo (HR=0,66; p<0,0001), a mediana rPFS 33,02 vs. 14,78 miesiąca (HR=0,466; p<0,0001). W badaniu 302 mediana OS wyniosła 34,7 vs. 30,3 miesiąca (HR=0,806; p=0,0033), a mediana rPFS nie została osiągnięta vs. 8,3 miesiąca (HR=0,425; p<0,0001). W populacji po chemioterapii (badanie 301) mediana OS wyniosła 14,8 vs. 10,9 miesiąca (HR=0,646; p<0,0001), a mediana rPFS 5,6 vs. 3,6 miesiąca (HR=0,673; p<0,0001). Odpowiedź PSA ≥50% uzyskano u 38% pacjentów leczonych abirateronem w porównaniu do 10% w grupie placebo (p<0,0001).
17α-hydroksylaza, analogi LHRH, androgeny, biosynteza androgenów, ból nowotworowy, chemioterapia cytotoksyczna, dehydroepiandrosteron, enzym CYP17, gruczoł krokowy, inhibitor biosyntezy androgenów, mediana przeżycia, mineralokortykosteroidy, paliacja bólu, prednizon, pregnenolon, progresja radiograficzna, przerzutowy hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego, przerzutowy oporny na kastrację rak gruczołu krokowego, przeżycie bez progresji radiograficznej, radioterapia paliatywna, receptor androgenowy, skala ECOG, skala Gleasona, supresja androgenowa, swoisty antygen sterczowy, testosteron, ucisk rdzenia kręgowego, zdarzenie związane z kośćcem, złamanie patologiczne - Leksykon substancji czynnych
Dutasteryd – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Dutasteryd, inhibitor 5α-reduktazy, stosowany w leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH), wymaga szczególnej ostrożności ze względu na potencjalne ryzyko sercowo-naczyniowe, zwłaszcza przy terapii skojarzonej z alfa-adrenolitykami, takimi jak tamsulosyna. W badaniach klinicznych trwających 4 lata zaobserwowano zwiększoną częstość niewydolności serca u pacjentów stosujących dutasteryd w połączeniu z alfa-adrenolitykami, choć ogólna częstość niewydolności serca była niższa niż w grupie placebo. Dutasteryd powoduje około 50% redukcję stężenia PSA po 6 miesiącach terapii, co wymaga wyznaczenia nowej wartości wyjściowej PSA i regularnego monitorowania, gdyż wzrost PSA względem najniższego poziomu może wskazywać na raka gruczołu krokowego o wysokim stopniu złośliwości lub nieprzestrzeganie zaleceń terapeutycznych. Po przerwaniu leczenia PSA wraca do wartości wyjściowych w ciągu 6 miesięcy, a stosunek wolnego do całkowitego PSA pozostaje niezmieniony, co pozwala na dalsze wykorzystanie PSA w diagnostyce raka prostaty.
alfa-adrenolityk, antagonista receptora alfa₁-adrenergicznego, badanie epidemiologiczne, badanie palpacyjne odbytnicy, ciężkie zaburzenia czynności nerek, glikol propylenowy monokaprylan, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor PDE5, klirens kreatyniny, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lecytyna, nadwrażliwość na orzeszki ziemne, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, PSA, rak gruczołu krokowego, rak piersi, skala Gleasona, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, swoisty antygen sterczowy, tamsulosyna, terapia skojarzona, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Leuprostin 5 mg
Octan leuproreliny, będący syntetycznym analogiem LHRH, stosowany w formie implantu 5 mg, działa poprzez ciągłe blokowanie receptorów LHRH w przysadce, co prowadzi do down-regulation i obniżenia stężenia gonadotropin (LH, FSH) oraz androgenów, w tym testosteronu i dihydrotestosteronu (DHT), do poziomu kastracyjnego w ciągu 2-3 tygodni od rozpoczęcia terapii. Mechanizm ten skutkuje zahamowaniem wzrostu raka gruczołu krokowego, który jest androgenozależny. W początkowej fazie leczenia obserwuje się przejściowy wzrost LH, FSH i testosteronu, co może nasilać objawy choroby, dlatego zaleca się rozważenie jednoczesnego podania antyandrogenów. Terapia octanem leuproreliny może zastąpić kastrację chirurgiczną, a jej skuteczność potwierdzono w badaniach klinicznych, gdzie utrzymanie stężenia testosteronu na poziomie kastracyjnym możliwe jest nawet do 5 lat.
analog hormonu uwalniającego gonadotropinę, antyandrogen, antygen PSA, desensytyzacja receptorów, dihydrotestosteron, docetaksel, działanie przeciwandrogenowe, enzalutamid, gonadotropiny, hormony LH i FSH, inhibitor syntezy androgenów, kastracja chirurgiczna, leczenie skojarzone, leczenie wspomagające, LHRH, miejscowo zaawansowany rak gruczołu krokowego, octan abirateronu, octan leuproreliny, pęcherzyk nasienny, poziom kastracyjny, progresja lokoregionalna, przedni płat przysadki, przerzut odległy, przeżycie wolne od progresji, przeżycie wolne od przerzutów, radioterapia, rak gruczołu krokowego, rak prostaty oporny na kastrację, receptor LHRH, regulacja w dół, skala Gleasona, supresja androgenowa, taksan, testosteron, wznowa biochemiczna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Twinpros
Produkt Twinpros, zawierający 0,5 mg dutasterydu i 0,4 mg tamsulosyny chlorowodorku, wymaga starannej oceny stosunku korzyści do ryzyka przed rozpoczęciem terapii, ze względu na potencjalne zwiększenie ryzyka działań niepożądanych, w tym niewydolności serca. Badanie REDUCE wykazało wzrost częstości raka gruczołu krokowego o wysokim stopniu złośliwości (Gleason 8-10) u pacjentów stosujących dutasteryd (0,9% vs 0,6% placebo), co wymaga regularnego monitorowania pacjentów. Stężenie PSA ulega redukcji o około 50% po 6 miesiącach leczenia, dlatego konieczne jest ustalenie nowej wartości wyjściowej PSA i regularne monitorowanie, z uwzględnieniem wzrostu PSA jako potencjalnego wskaźnika raka prostaty lub nieprzestrzegania terapii. Stosunek wolnego PSA do całkowitego pozostaje niezmieniony, a całkowite PSA wraca do wartości wyjściowych w ciągu 6 miesięcy po zakończeniu leczenia.
antagonista receptora α1-adrenergicznego, badanie per rectum, BPH, dutasteryd, IFIS, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor PDE5, klirens kreatyniny, łagodny rozrost gruczołu krokowego, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, nowotwór gruczołu sutkowego, rak gruczołu krokowego, skala Gleasona, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, swoisty antygen sterczowy, tamsulosyna, usunięcie zaćmy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół małej źrenicy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Abiraterone Sandoz 250 mg
Octan abirateronu, będący inhibitorem enzymu CYP17, hamuje biosyntezę androgenów poprzez blokadę 17α-hydroksylazy i C17,20-liazy, co prowadzi do istotnej redukcji stężenia testosteronu i innych androgenów w surowicy poniżej poziomów osiąganych przy standardowej supresji androgenowej (ADT). W terapii raka gruczołu krokowego, szczególnie w postaciach hormonowrażliwych z przerzutami (mHSPC) oraz opornych na kastrację (mCRPC), octan abirateronu stosowany w dawce 1000 mg/dobę w skojarzeniu z prednizonem 5 mg/dobę wykazuje znaczną skuteczność kliniczną. W badaniu 3011 u pacjentów z mHSPC wysokiego ryzyka mediana przeżycia bez progresji radiograficznej (rPFS) wyniosła 33,02 miesiąca w grupie leczonej abirateronem w porównaniu do 14,78 miesiąca w grupie placebo (HR=0,466; p<0,0001), a mediana przeżycia całkowitego (OS) wyniosła odpowiednio 53,3 vs 36,5 miesiąca (HR=0,66; p<0,0001). Wyniki te potwierdzają istotne zmniejszenie ryzyka progresji i zgonu o 54% i 34% odpowiednio.
abirateron, biomarker, chemioterapia cytotoksyczna, enzym CYP17, hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego z przerzutami, inhibitor biosyntezy androgenów, mediana przeżycia całkowitego, mineralokortykosteroid, octan abirateronu, oporny na kastrację rak gruczołu krokowego z przerzutami, progresja radiograficzna, prostatyczny antygen swoisty, przerzuty do mózgu, przeżycie bez progresji radiograficznej, przeżycie całkowite, rak gruczołu krokowego, skala BPI-SF, skala Gleasona, stężenie testosteronu, zdarzenie związane z kośćcem - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Unisol
Leczenie skojarzone dutasterydem i tamsulosyną (produkt Unisol) wymaga starannej oceny korzyści i ryzyka, ze względu na potencjalne zwiększenie działań niepożądanych, w tym niewydolności serca. Badanie REDUCE wykazało wzrost częstości raka gruczołu krokowego o wysokim stopniu złośliwości (Gleason 8-10) u pacjentów stosujących dutasteryd (0,9% vs 0,6% w grupie placebo), choć związek ten nie jest jednoznaczny. Stężenie PSA ulega redukcji o około 50% po 6 miesiącach terapii, co wymaga ustalenia nowych wartości wyjściowych i regularnego monitorowania. Wzrost PSA względem najniższej wartości wymaga dokładnej diagnostyki, mimo że stosunek wolnego do całkowitego PSA pozostaje stabilny i może być używany bez korekty. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest wykluczenie raka prostaty oraz innych schorzeń imitujących BPH, a badania te należy powtarzać w trakcie terapii.
antagonista receptora α1-adrenergicznego, dutasteryd, fosfodiesteraza typu 5, guz o wysokim stopniu złośliwości, inhibitor 5-alfa-reduktazy, ketokonazol, klirens kreatyniny, łagodny rozrost gruczołu krokowego, niedociśnienie objawowe, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, nowotwór gruczołu sutkowego, paroksetyna, rak gruczołu krokowego, skala Gleasona, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, swoisty antygen sterczowy, tamsulosyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaćma