przerost lewej komory serca
Przerost lewej komory serca (łac. hypertrophia ventriculi sinistri cordis) to patologiczne pogrubienie mięśnia sercowego lewej komory, stanowiące adaptacyjną odpowiedź na zwiększone obciążenie. Najczęstszymi przyczynami są nadciśnienie tętnicze, stenoza aortalna oraz kardiomiopatia przerostowa.
W diagnostyce kluczową rolę odgrywa badanie echokardiograficzne, które pozwala na ocenę grubości ściany komory (wartość >12 mm świadczy o przeroście) oraz obliczenie masy lewej komory. Dodatkowo pomocne są badanie EKG (cechy przerostu: wysoki woltaż zespołów QRS, zmiany odcinka ST-T) oraz badania obrazowe jak rezonans magnetyczny serca.
Klinicznie przerost lewej komory wiąże się z podwyższonym ryzykiem niewydolności serca, zaburzeń rytmu (szczególnie migotania przedsionków), nagłego zgonu sercowego oraz incydentów naczyniowo-mózgowych. Leczenie obejmuje eliminację przyczyny (kontrola ciśnienia tętniczego, leczenie wady zastawkowej) oraz farmakoterapię ukierunkowaną na regresję przerostu (inhibitory ACE, sartany, beta-blokery).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – CoArprenessa 5 mg + 1,25 mg
Produkt leczniczy CoArprenessa zawiera 5 mg peryndoprylu z argininą (3,395 mg peryndoprylu) oraz 1,25 mg indapamidu, łącząc działanie inhibitora ACE i tiazydopodobnego leku moczopędnego. Peryndopryl hamuje enzym konwertujący angiotensynę, co prowadzi do zmniejszenia wydzielania aldosteronu, obniżenia całkowitego oporu obwodowego oraz poprawy funkcji serca, w tym redukcji przerostu lewej komory. Indapamid zwiększa wydalanie sodu i chlorków, co wspomaga efekt hipotensyjny. W badaniu PICXEL wykazano, że terapia skojarzona peryndoprylu i indapamidu istotnie redukuje wskaźnik masy lewej komory (LVMI) o -10,1 g/m² w porównaniu do -1,1 g/m² przy monoterapii enalaprylem (różnica -8,3 g/m²; 95% CI: -11,5 do -5,0; p<0,0001). Ponadto, obniżenie ciśnienia tętniczego skurczowego i rozkurczowego wyniosło odpowiednio -5,8 mmHg (95% CI: -7,9 do -3,7; p<0,0001) i -2,3 mmHg (95% CI: -3,6 do -0,9; p=0,0004) na korzyść terapii skojarzonej.
aldosteron, aliskiren, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron, bradykinina, choroba naczyń mózgowych, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, cukrzyca typu 2, hiperkaliemia, indapamid, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność serca, ostre uszkodzenie nerek, peryndopryl, przerost lewej komory serca, przewlekła choroba nerek, tiazydowy lek moczopędny, wskaźnik masy lewej komory - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cozaar 12,5 mg
Losartan potasowy (COZAAR) w dawce 12,5 mg w formie tabletek powlekanych jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz w profilaktyce udaru mózgu u pacjentów z nadciśnieniem i przerostem lewej komory serca. Standardowa dawka początkowa w nadciśnieniu wynosi 50 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 100 mg w przypadku niedostatecznej kontroli ciśnienia. U pacjentów z cukrzycą typu 2 i białkomoczem ≥ 0,5 g/dobę dawka początkowa to również 50 mg, z możliwością zwiększenia do 100 mg po miesiącu. W niewydolności serca leczenie rozpoczyna się od 12,5 mg raz dziennie, stopniowo zwiększając dawkę do maksymalnie 150 mg, pod warunkiem dobrej tolerancji. U pacjentów z przerostem lewej komory dawka początkowa to 50 mg, z możliwością dodania hydrochlorotiazydu lub zwiększenia dawki losartanu do 100 mg. W przypadku zmniejszonej objętości wewnątrznaczyniowej zaleca się dawkę początkową 25 mg. Nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z niewydolnością nerek lub hemodializowanych, natomiast u osób z zaburzeniami czynności wątroby należy rozważyć mniejszą dawkę początkową, a stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby jest przeciwwskazane.
białkomocz, cukrzyca typu 2, efekt przeciwnadciśnieniowy, elektrokardiografia, glitazon, hemodializa, hydrochlorotiazyd, inhibitor glukozydazy, lek hipoglikemizujący, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, losartan, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, objętość wewnątrznaczyniowa, pochodna sulfonylomocznika, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębuszkowe, udar mózgu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 10 mg + 320 mg + 25 mg
Produkt leczniczy zawierający amlodypinę (10 mg), walsartan (320 mg) oraz hydrochlorotiazyd (25 mg) stanowi trójskładnikową terapię przeciwnadciśnieniową, łączącą antagonistę wapnia, selektywnego antagonisty receptora angiotensyny II oraz tiazydowy lek moczopędny. Mechanizmy działania poszczególnych składników są komplementarne: amlodypina rozszerza naczynia krwionośne poprzez blokadę kanałów wapniowych, walsartan hamuje działanie angiotensyny II na receptor AT1, a hydrochlorotiazyd zwiększa wydalanie sodu i chlorków, zmniejszając objętość osocza. W badaniu klinicznym u 2271 pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim nadciśnieniem tętniczym (średnie wyjściowe ciśnienie 170/107 mmHg) terapia trójskładnikowa obniżyła ciśnienie skurczowe o 39,7 mmHg i rozkurczowe o 24,7 mmHg po 8 tygodniach, co było istotnie lepszym wynikiem niż w przypadku terapii dwuskładnikowych (obniżenia w zakresie 31,5-33,5 mmHg skurczowego i 19,5-21,5 mmHg rozkurczowego). Kontrola ciśnienia (<140/90 mmHg) została osiągnięta u 71% pacjentów stosujących terapię trójskładnikową, w porównaniu do 45-54% w grupach dwuskładnikowych (p<0,0001).
addytywne działanie przeciwnadciśnieniowe, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, cholesterol HDL, ciężkie nadciśnienie tętnicze, cukrzyca typu II, dystalne nerkowe kanaliki kręte, działanie inotropowe, hiperkaliemia, komplementarny mechanizm działania, nefropatia cukrzycowa, nerkowy opór naczyniowy, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie, nowotwór złośliwy wargi, ostre uszkodzenie nerek, pochodna dihydropirydyny, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, przezbłonowy przepływ jonów wapnia, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rozszerzenie naczyń krwionośnych, samoistne nadciśnienie tętnicze, tiazydowy lek moczopędny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lozap 50 50 mg
Losartan potasowy, substancja czynna leku Lozap 50, został oceniony w licznych badaniach klinicznych obejmujących ponad 3000 dorosłych pacjentów z nadciśnieniem pierwotnym, 177 pacjentów pediatrycznych, ponad 9000 pacjentów z nadciśnieniem i przerostem lewej komory serca, ponad 7700 z przewlekłą niewydolnością serca oraz ponad 1500 pacjentów z cukrzycą typu 2 i białkomoczem. Najczęstszym działaniem niepożądanym były zawroty głowy, występujące często (≥1/100 do <1/10). Istotne działania niepożądane obejmują zaburzenia nerek (w tym niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z grup ryzyka), obrzęk naczynioruchowy (w tym obrzęk krtani i języka), niedociśnienie ortostatyczne, a także hiperkaliemię, która w badaniu u pacjentów z cukrzycą typu 2 wystąpiła u 9,9% leczonych losartanem (stężenie potasu >5,5 mmol/l) w porównaniu do 3,4% w grupie placebo. Raportowano również przypadki rabdomiolizy prowadzącej do ostrej niewydolności nerek.
aminotransferaza alaninowa, anemia, białkomocz, dusznica bolesna, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, losartan potasowy, migotanie przedsionków, nadciśnienie pierwotne, nadwrażliwość na światło, nefropatia, niedociśnienie, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, plamica Henocha-Schönleina, pokrzywka, przerost lewej komory serca, przewlekła niewydolność serca, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, trombocytopenia, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie dróg moczowych, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sartesta 5 mg + 80 mg
Produkt leczniczy Sartesta to preparat złożony zawierający amlodypinę (antagonista kanałów wapniowych) oraz walsartan (antagonista receptorów angiotensyny II), wykazujący addytywne działanie przeciwnadciśnieniowe utrzymujące się przez 24 godziny. Badania kliniczne potwierdziły skuteczność terapii u pacjentów z łagodnym do umiarkowanego nadciśnieniem tętniczym (średnie ciśnienie rozkurczowe ≥95 mmHg i <110 mmHg) oraz u osób z ciężkim nadciśnieniem (średnie ciśnienie rozkurczowe ≥110 mmHg i <120 mmHg). Dodanie amlodypiny do walsartanu w dawkach 5-10 mg i 160 mg odpowiednio obniżało ciśnienie skurczowe i rozkurczowe o 3,9/2,9 mmHg do 6,0/4,8 mmHg w porównaniu do monoterapii. W badaniu ALLHAT (n=33 357, średni wiek ≥55 lat, obserwacja 4,9 roku) amlodypina (2,5-10 mg/dobę) wykazała podobną skuteczność w prewencji choroby wieńcowej jak chlorotalidon (12,5-25 mg/dobę), choć z wyższą częstością niewydolności serca (10,2% vs. 7,7%, RR=1,38, p<0,001).
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, białkomocz, bradykinina, choroba wieńcowa, dusznica naczynioskurczowa, działanie addytywne, działanie inotropowe, hemodynamika nerkowa, hiperkaliemia, inhibitor reniny, kanał jonowy, kininaza II, konwertaza angiotensyny, mięsień sercowy, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, nerkowy przepływ osocza, niedociśnienie, niewydolność serca, obniżanie ciśnienia tętniczego, obwodowy opór naczyniowy, ostre uszkodzenie nerek, pierwszorzędowy złożony punkt końcowy, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, substancja P, udar mózgu, węzeł zatokowo-przedsionkowy, zawał serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lorista 100 mg
Lorista (losartan potasowy) jest dostępna w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg w formie tabletek powlekanych, a dawkowanie powinno być dostosowane do wskazań klinicznych oraz indywidualnych cech pacjenta. W leczeniu nadciśnienia tętniczego u dorosłych standardowa dawka początkowa i podtrzymująca wynosi 50 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 100 mg w przypadku niewystarczającej kontroli ciśnienia. U pacjentów z nadciśnieniem i cukrzycą typu 2 z białkomoczem ≥0,5 g/dobę dawka początkowa to również 50 mg, z możliwością zwiększenia do 100 mg po miesiącu terapii. W niewydolności serca terapia rozpoczyna się od 12,5 mg raz na dobę, z tygodniowym stopniowym zwiększaniem dawki do maksymalnie 150 mg. U pacjentów z przerostem lewej komory serca dawka początkowa wynosi 50 mg, z możliwością zwiększenia do 100 mg i dodania hydrochlorotiazydu. U pacjentów z hipowolemią zaleca się rozpoczęcie od 25 mg, a u osób powyżej 75 roku życia rozważenie dawki początkowej 25 mg, choć zwykle nie wymaga to modyfikacji dawki.
adrenolityk, antagonista wapnia, białkomocz, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cukrzyca typu 2, dysfagia, dysfunkcja nerek, efekt przeciwnadciśnieniowy, glitazon, hemodializa, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor glukozydazy, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, losartan potasowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, objętość wewnątrznaczyniowa, pochodna sulfonylomocznika, populacja pediatryczna, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębuszkowe, tabletka powlekana, terapia skojarzona, udar mózgu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Losartic 50 mg
Profil bezpieczeństwa losartanu potasowego został oceniony na podstawie szerokich badań klinicznych obejmujących ponad 3000 dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, 177 dzieci w wieku 6-16 lat, ponad 9000 pacjentów z przerostem lewej komory serca, ponad 7700 z przewlekłą niewydolnością serca oraz ponad 1500 z cukrzycą typu 2 i białkomoczem. Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym są zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego (częstość ≥ 1/100 do < 1/10) we wszystkich wskazaniach. Inne często występujące działania to niedokrwistość (często u pacjentów z niewydolnością serca), hiperkaliemia (często u pacjentów z nadciśnieniem i cukrzycą typu 2 z chorobą nerek), oraz zaburzenia czynności nerek i niewydolność nerek (często u pacjentów z niewydolnością serca). Rzadkie, ale poważne działania obejmują reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy i zapalenie naczyń krwionośnych. Niedociśnienie ortostatyczne występuje niezbyt często u pacjentów z nadciśnieniem i przewlekłą niewydolnością serca, a częściej u pacjentów z cukrzycą i chorobą nerek.
aminotransferaza alaninowa, cukrzyca typu 2 z białkomoczem, dławica piersiowa, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, losartan potasowy, małopłytkowość, migotanie przedsionków, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, pierwotne nadciśnienie tętnicze, plamica Schoenleina-Henocha, pokrzywka, przerost lewej komory serca, przewlekła niewydolność serca, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, udar naczyniowy mózgu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cozaar 50 mg
Losartan potasowy (COZAAR) w dawce 50 mg raz na dobę jest standardowym leczeniem nadciśnienia tętniczego u dorosłych, z maksymalnym efektem przeciwnadciśnieniowym osiąganym po 3-6 tygodniach. W przypadku nadciśnienia z cukrzycą typu 2 i białkomoczem ≥ 0,5 g/dobę, dawkę początkową 50 mg można zwiększyć do 100 mg po miesiącu terapii. W niewydolności serca leczenie rozpoczyna się od 12,5 mg z tygodniowym stopniowym zwiększaniem do maksymalnie 150 mg. U pacjentów z przerostem lewej komory serca dawka początkowa wynosi 50 mg, z możliwością zwiększenia do 100 mg i dodania hydrochlorotiazydu. U pacjentów ze zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową zaleca się dawkę początkową 25 mg, a u osób powyżej 75. roku życia również rozważa się niższą dawkę startową 25 mg. Dawkowanie u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby powinno być indywidualnie dostosowane, natomiast losartan jest przeciwwskazany w ciężkich zaburzeniach wątroby. Nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, w tym dializowanych.
białkomocz, COZAAR, cukrzyca typu 2 z białkomoczem, efekt przeciwnadciśnieniowy, hemodializa, hydrochlorotiazyd, insulina, lek hipoglikemizujący, lek przeciwnadciśnieniowy, losartan potasowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, profilaktyka udaru mózgu, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębuszkowe, terapia diuretyczna, udar mózgu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmniejszona objętość wewnątrznaczyniowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Telmisartan Medical Valley 40 mg
Telmisartan, będący selektywnym antagonistą receptora angiotensyny II typu AT1, wykazuje długotrwałe działanie przeciwnadciśnieniowe po podaniu doustnym, z dawką 80 mg hamującą wzrost ciśnienia tętniczego wywołany przez angiotensynę II przez 24 godziny, a efekty utrzymują się nawet do 48 godzin. Maksymalny efekt hipotensyjny osiągany jest po 4-8 tygodniach terapii, z utrzymaniem stabilnego obniżenia ciśnienia skurczowego i rozkurczowego bez wpływu na częstość akcji serca. W badaniach klinicznych telmisartan wykazał skuteczność porównywalną do amlodypiny, atenololu, enalaprylu, hydrochlorotiazydu i lizynoprylu, a jego stosowanie wiąże się z mniejszą częstością występowania kaszlu w porównaniu do inhibitorów ACE. W badaniu ONTARGET (n=25 620, dawka telmisartanu 80 mg) telmisartan okazał się nie gorszy od ramiprylu 10 mg w zapobieganiu złożonym zdarzeniom sercowo-naczyniowym (16,7% vs 16,5%, HR 1,01; 97,5% CI 0,93-1,10; p=0,0019) oraz w redukcji drugorzędowego punktu końcowego (HR 0,99; 97,5% CI 0,90-1,08; p=0,0004). W badaniu TRANSCEND u pacjentów nietolerujących ACEI telmisartan 80 mg nie wykazał istotnej różnicy w pierwszorzędowym punkcie końcowym w porównaniu z placebo (15,7% vs 17,0%, HR 0,92; 95% CI 0,81-1,05; p=0,22), ale zmniejszył ryzyko drugorzędowego punktu końcowego (HR 0,87; 95% CI 0,76-1,00; p=0,048).
aktywność reninowa osocza, aldosteron, aliskiren, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, bradykinina, choroba sercowo-naczyniowa, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, cukrzyca typu 2, działanie moczopędne, działanie natriuretyczne, działanie niepożądane, efekt hipotensyjny, eozynofilia, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, przemijający napad niedokrwienny, przerost lewej komory serca, przewlekła choroba nerek, receptor AT1, retinopatia, suchy kaszel, telmisartan, udar mózgu, wtórne nadciśnienie tętnicze, zastoinowa niewydolność serca, zawał serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Telmizek 40 mg
Telmisartan, antagonista receptora angiotensyny II typu AT1 (kod ATC: C09CA07), wykazuje wysoką selektywność i długotrwałe działanie hipotensyjne po podaniu doustnym, skutecznie obniżając ciśnienie tętnicze skurczowe i rozkurczowe bez wpływu na częstość akcji serca. Dawka 80 mg zapewnia całkowite hamowanie wzrostu ciśnienia indukowanego angiotensyną II przez 24 godziny, z efektem utrzymującym się nawet do 48 godzin. W badaniach klinicznych telmisartan wykazał skuteczność porównywalną z inhibitorami ACE (np. ramipryl, enalapryl), beta-adrenolitykami, antagonistami wapnia i diuretykami tiazydowymi, przy jednoczesnym niższym ryzyku wystąpienia kaszlu i obrzęku naczynioruchowego. W badaniu ONTARGET (n=25 620, średni czas obserwacji 4,5 roku) telmisartan 80 mg był nie gorszy od ramiprylu 10 mg w zapobieganiu zgonowi sercowo-naczyniowemu, zawałowi serca, udarowi mózgu i hospitalizacji z powodu niewydolności serca (częstość zdarzeń 16,7% vs 16,5%, HR 1,01; 97,5% CI 0,93-1,10). Terapia skojarzona telmisartanem i ramiprylem nie przyniosła korzyści, a zwiększyła ryzyko hiperkaliemii, niewydolności nerek i niedociśnienia, co wyklucza ich jednoczesne stosowanie u pacjentów z ryzykiem sercowo-naczyniowym.
akcja serca, aktywność reninowa osocza, aldosteron, angiotensyna II, antagonista angiotensyny II, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, bradykinina, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, ciśnienie rozkurczowe krwi, ciśnienie skurczowe krwi, ciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2, diuretyk tiazydowy, działanie farmakologiczne, działanie hipotensyjne, działanie moczopędne, efekt odbicia, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaszel suchy, kininaza II, konwertaza angiotensyny, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, posocznica, profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych, przemijający napad niedokrwienny, przerost lewej komory serca, przewlekła choroba nerek, receptor angiotensyny II typu AT1, retinopatia cukrzycowa, śmiertelność ogólna, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zastoinowa niewydolność serca, zawał serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Plendil 5 mg
Felodypina, będąca antagonistą wapnia z grupy dihydropirydyn (kod ATC: C08C A02), wykazuje selektywne działanie naczyniowe, obniżając ciśnienie tętnicze poprzez zmniejszenie oporu naczyń obwodowych, bez wpływu na kurczliwość mięśnia sercowego i przewodnictwo elektryczne. Lek ten nie wywołuje niedociśnienia ortostatycznego i charakteryzuje się łagodnym działaniem natriuretycznym oraz diuretycznym, co zapobiega zatrzymaniu płynów. Felodypina skutecznie obniża zarówno ciśnienie skurczowe, jak i rozkurczowe, co umożliwia jej stosowanie w nadciśnieniu tętniczym każdego stopnia, w tym izolowanym nadciśnieniu skurczowym. Ponadto, poprawia równowagę tlenową mięśnia sercowego poprzez rozszerzenie naczyń wieńcowych i zmniejszenie obciążenia następczego lewej komory, co przekłada się na zmniejszenie napadów dusznicy bolesnej i poprawę tolerancji wysiłku. Działanie hipotensyjne utrzymuje się przez co najmniej 24 godziny po podaniu dawki, a stabilność efektu potwierdza stosunek stężenia minimalnego do maksymalnego >50%.
antagonista wapnia, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie tętnicze, cyklosporyna, dusznica bolesna, dysfagia, działanie diuretyczne, działanie natriuretyczne, działanie przeciwdusznicowe, działanie przeciwniedokrwienne, felodypina, filtracja kłębuszkowa, inhibitor konwertazy angiotensyny, izolowane nadciśnienie skurczowe, kłębuszek nerkowy, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, opór naczyń obwodowych, opór naczyniowy, pierwotne nadciśnienie tętnicze, pochodna dihydropirydyny, przerost lewej komory serca, receptor β-adrenergiczny, udar mózgu, zawał mięśnia sercowego, β-adrenolityk - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Presartan 100 mg
Losartan potasowy, będący antagonistą receptora AT1 dla angiotensyny II, wykazuje selektywne blokowanie tego receptora, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego poprzez hamowanie efektów angiotensyny II, takich jak wazokonstrykcja i proliferacja komórek mięśni gładkich naczyń. Jego aktywny metabolit, kwas karboksylowy (E 3174), jest 10-40 razy silniejszy farmakologicznie niż związek macierzysty. Losartan skutecznie obniża zarówno ciśnienie skurczowe, jak i rozkurczowe, utrzymując działanie przez 24 godziny bez efektu „z odbicia” po odstawieniu. W badaniu LIFE (n=9193, wiek 55-80 lat, dawka 50-100 mg/dobę) losartan zmniejszył ryzyko złożonych zdarzeń sercowo-naczyniowych o 13% (p=0,021) oraz ryzyko udaru mózgu o 25% (p=0,001) w porównaniu z atenololem, przy podobnym obniżeniu ciśnienia. W badaniu RENAAL (n=1513, cukrzyca typu 2, białkomocz, dawka 50-100 mg/dobę) losartan zmniejszył ryzyko podwojenia stężenia kreatyniny o 25,3% (p=0,006) oraz ryzyko schyłkowej niewydolności nerek o 28,6% (p=0,002), potwierdzając działanie nefroprotekcyjne niezależne od wpływu na ciśnienie tętnicze.
aktywność reninowa osocza, angiotensyna II, antagonista receptora AT1, badanie LIFE, badanie RENAAL, białkomocz, ciśnienie skurczowe i rozkurczowe, cukrzyca typu 2, dializoterapia, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, mięsień gładki naczyń, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność serca, ostre uszkodzenie nerek, proliferacja komórek mięśni gładkich, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie kreatyniny, udar mózgu, układ sercowo-naczyniowy, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tensart 160 mg
Lek Tensart zawierający walsartan w dawce 160 mg w postaci tabletek powlekanych jest wskazany do leczenia samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 6-18 lat, przy czym dawka 160 mg dedykowana jest głównie pacjentom dorosłym i starszym dzieciom o odpowiedniej masie ciała. Ponadto, Tensart jest stosowany u dorosłych pacjentów w stabilnym stanie klinicznym po zawale mięśnia sercowego, w okresie od 12 godzin do 10 dni od zdarzenia, zwłaszcza u osób z objawową lub bezobjawową niewydolnością skurczową lewej komory. Trzecim wskazaniem jest leczenie objawowej niewydolności serca u dorosłych, szczególnie u pacjentów nietolerujących inhibitorów ACE lub jako terapia wspomagająca u pacjentów nietolerujących beta-adrenolityków, gdy nie można zastosować antagonistów receptora mineralokortykoidowego.
antagonista receptora mineralokortykoidowego, beta-adrenolityk, cukrzyca, dysfunkcja skurczowa lewej komory, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, nadciśnienie tętnicze samoistne, niewydolność nerek, niewydolność skurczowa lewej komory, objawowa niewydolność serca, przerost lewej komory serca, stabilny stan kliniczny, tabletka powlekana, terapia skojarzona, walsartan, zawał mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Nadciśnienie tętnicze u dzieci – Epidemiologia
Nadciśnienie tętnicze u dzieci stanowi rosnący problem zdrowia publicznego, z częstością występowania nadciśnienia potwierdzonego na poziomie około 2-5%, a podwyższonego ciśnienia tętniczego u 10-20% populacji pediatrycznej. Nowe wytyczne American Academy of Pediatrics (AAP) z 2017 roku zmieniły definicję nadciśnienia, co skutkuje wyższą częstością rozpoznawania, zwłaszcza u dzieci poniżej 13 lat oraz u młodzieży z otyłością. Epidemiologia wskazuje na wzrost częstości nadciśnienia w ostatnich dekadach, szczególnie w krajach takich jak Chiny (13,8% w 2009 roku) i Polska (5,8% u nastolatków 15-17 lat), z wyraźnym wpływem otyłości jako głównego modyfikowalnego czynnika ryzyka. Nadciśnienie pierwotne dominuje u starszych dzieci i młodzieży, natomiast u młodszych częściej występuje nadciśnienie wtórne, związane z chorobami nerek i wadami serca. Pomimo rosnącej częstości, badania przesiewowe są niedostatecznie realizowane, a większość przypadków pozostaje nierozpoznana i nieleczona.
Centers for Disease Control and Prevention, choroba miąższu nerek, choroba sercowo-naczyniowa, choroba wieńcowa, ciśnienie krwi, drgawki, encefalopatia nadciśnieniowa, kłębuszkowe zapalenie nerek, koarktacja aorty, nadciśnienie 1 stopnia, nadciśnienie 2 stopnia, nadciśnienie pierwotne, nadciśnienie tętnicze u dzieci, nadciśnienie wtórne, nefropatia refluksowa, otyłość dziecięca, podwyższone ciśnienie tętnicze, populacja pediatryczna, przerost lewej komory serca, stan przednadciśnieniowy, udar mózgu, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Adadox 2 mg
Doksazosyna, substancja czynna leku Adadox, jest selektywnym antagonistą receptorów alfa-1-adrenergicznych, stosowanym doustnie raz na dobę w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Mechanizm działania polega na blokadzie postsynaptycznych receptorów alfa-1, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego z maksymalnym efektem po 2-6 godzinach i utrzymaniem działania przez 24 godziny. Lek charakteryzuje się korzystnym profilem farmakodynamicznym, brakiem rozwoju tolerancji oraz minimalnym ryzykiem hipotonii ortostatycznej podczas długotrwałej terapii. Ponadto doksazosyna nie wywołuje niekorzystnych skutków metabolicznych, co umożliwia jej stosowanie u pacjentów z cukrzycą, dną moczanową, insulinoopornością, astmą, przerostem lewej komory serca oraz u osób w podeszłym wieku. W badaniach klinicznych wykazano także poprawę funkcji seksualnej u pacjentów z nadciśnieniem.
agregacja płytek krwi, aktywność reninowa osocza, astma, cholesterol całkowity, cholesterol LDL, choroba sercowo-naczyniowa, ciśnienie krwi, cukrzyca, dna moczanowa, działanie hipotensyjne, efekt ortostatyczny, hiperlipidemia, hipotonia ortostatyczna, insulinooporność, insulinowrażliwość, łagodny rozrost gruczołu krokowego, nadciśnienie tętnicze, parametry urodynamiczne, profil lipidowy, przerost lewej komory serca, receptor alfa-1-adrenergiczny, ryzyko sercowo-naczyniowe, skurczowe ciśnienie krwi, tachykardia, tkankowy aktywator plazminogenu, trójglicerydy, zaburzenia erekcji, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Captopril Jelfa 25 mg
Kaptopril Jelfa, będący inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE) o kodzie ATC C09AA01, dostępny jest w tabletkach o dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg. Mechanizm działania kaptoprylu polega na hamowaniu enzymu konwertującego angiotensynę, co prowadzi do zmniejszenia stężenia angiotensyny II i aldosteronu, skutkując rozszerzeniem naczyń obwodowych, obniżeniem ciśnienia tętniczego oraz redukcją przerostu lewej komory serca. Efekt hipotensyjny pojawia się zwykle po 15-30 minutach od podania, osiągając maksimum po 60-90 minutach, a pełne działanie terapeutyczne rozwija się po 3-4 tygodniach. Kaptopril wykazuje korzystne działanie w terapii nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz w prewencji powikłań pozawałowych, poprawiając hemodynamikę i wydolność serca, a także zmniejszając śmiertelność sercowo-naczyniową.
angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, białkomocz, bradykinina, cukrzyca typu 2, dializoterapia, działanie kardioprotekcyjne, enzym konwertujący angiotensynę, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaptopryl, kwas acetylosalicylowy, lek trombolityczny, mikroalbuminuria, nefropatia cukrzycowa, niewydolność serca, obwodowy opór tętniczy, ostre uszkodzenie nerek, przerost lewej komory serca, przewlekła choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, udar mózgu, układ kalikreina-kinina, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wskaźnik przesączania kłębuszkowego, zawał mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Przerost lewej komory serca – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Przerost lewej komory serca (LVH) charakteryzuje się pogrubieniem mięśnia lewej komory, co prowadzi do zwiększonej sztywności ściany serca i podwyższonego ciśnienia wewnątrzkomorowego, skutkując zmniejszoną efektywnością pompowania krwi. Najczęstszą przyczyną LVH jest nadciśnienie tętnicze, ale także zwężenie zastawki aortalnej czy kardiomiopatia przerostowa. W populacji amerykańskiej LVH dotyczy około 15% osób, a u pacjentów powyżej 75 roku życia częstość ta sięga nawet 60%. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, EKG (umiarkowana czułość i swoistość), echokardiografii (złoty standard) oraz rezonansie magnetycznym serca (CMR) – najdokładniejszej metodzie oceny masy i geometrii lewej komory. LVH zwiększa ryzyko powikłań takich jak zaburzenia rytmu, zawał mięśnia sercowego, udar mózgu oraz nagła śmierć sercowa.
ablacja alkoholowa przegrody, amyloidoza serca, antagonista aldosteronu, arytmia, badanie fizykalne, beta-bloker, bezdech senny, bloker kanału wapniowego, choroba Fabry’ego, choroba sercowo-naczyniowa, dializoterapia, diuretyk, duszność wysiłkowa, echokardiografia, elektrokardiogram, enzymatyczna terapia zastępcza, hemodializa, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor SGLT2, kardiomiopatia przerostowa, miektomia przegrody, mięsień sercowy, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, niewydolność serca, obrzęk kończyn dolnych, orthopnea, przerost lewej komory serca, rehabilitacja kardiologiczna, rezonans magnetyczny serca, udar mózgu, wymiana zastawki aortalnej, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zawał serca, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Telmabax 40 mg
Telmisartan, będący selektywnym antagonistą receptora AT₁ angiotensyny II, jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz prewencji chorób sercowo-naczyniowych u pacjentów z grupy podwyższonego ryzyka. Działa poprzez długotrwałe blokowanie receptorów AT₁ bez agonistycznego efektu, co skutkuje obniżeniem stężenia aldosteronu, bez wpływu na aktywność reninową osocza czy hamowania konwertazy angiotensyny, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych związanych z bradykininą. Dawka 80 mg telmisartanu zapewnia niemal całkowite hamowanie wzrostu ciśnienia tętniczego indukowanego angiotensyną II, z efektem utrzymującym się przez 24-48 godzin. Maksymalna skuteczność hipotensyjna osiągana jest po 4-8 tygodniach terapii, a wskaźnik T/P przekracza 80%, co potwierdza stabilność działania przez całą dobę. Telmisartan obniża zarówno ciśnienie skurczowe, jak i rozkurczowe, nie wpływając na częstość akcji serca, a jego skuteczność jest porównywalna z amlodypiną, atenololem, enalaprilem, hydrochlorotiazydem i lizynoprylem. Po nagłym odstawieniu nie obserwuje się efektu odbicia ciśnienia.
albuminuria, aldosteron, aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, atenolol, bradykinina, choroba niedokrwienna serca, choroba sercowo-naczyniowa, choroba tętnic obwodowych, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, cukrzyca typu 2, enalapril, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, konwertaza angiotensyny, lizynopryl, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, posocznica, przemijający napad niedokrwienny, przerost lewej komory serca, przewlekła choroba nerek, ramipryl, receptor AT1, retinopatia, telmisartan, udar mózgu, wskaźnik T/P - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sumilar Duo 10 mg + 10 mg
Sumilar Duo to lek z grupy połączeń inhibitorów ACE (ramipryl) i antagonistów kanałów wapniowych (amlodypina), stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Ramipryl działa poprzez hamowanie konwertazy angiotensyny, co zmniejsza syntezę angiotensyny II i uwalnianie aldosteronu, prowadząc do rozszerzenia naczyń i zmniejszenia retencji sodu i wody. Amlodypina, jako dihydropirydynowy antagonista kanałów wapniowych, powoduje rozkurcz mięśni gładkich naczyń, obniżając ciśnienie tętnicze. Działanie hipotensyjne ramiprylu ujawnia się po 1-2 godzinach, utrzymując się do 24 godzin, a pełny efekt rozwija się w ciągu 3-4 tygodni. Badania kliniczne wykazały skuteczność i bezpieczeństwo obu substancji, jednak jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II nie jest zalecane ze względu na ryzyko hiperkaliemii i uszkodzenia nerek. U dzieci w wieku 6-16 lat ramipryl wykazuje umiarkowaną skuteczność w obniżaniu ciśnienia rozkurczowego, natomiast amlodypina skutecznie obniża ciśnienie skurczowe i rozkurczowe, choć brak jest danych dotyczących długoterminowego wpływu na rozwój i wyniki sercowo-naczyniowe.
aktywność reninowa osocza, aldosteron, angiotensyna, antagonista kanału wapniowego, bradykinina, cholesterol HDL, choroba niedokrwienna serca, choroba sercowo-naczyniowa, cukrzyca typu 2, dihydropirydyna, dipeptydylokarboksypeptydaza I, efekt odbicia, frakcja wyrzutowa lewej komory, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor napływu jonów wapnia, kininaza II, konwertaza angiotensyny, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk płuc, opór naczyń obwodowych, ostre uszkodzenie nerek, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, ramiprylat, retencja sodu, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wazodylatacja, wazokonstrykcja, zawał serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tertensif Bi-Kombi 10 mg + 2,5 mg
Tertensif Bi-Kombi to preparat złożony zawierający 10 mg peryndoprylu z argininą (inhibitor ACE) oraz 2,5 mg indapamidu (lek moczopędny). Peryndopryl działa poprzez hamowanie konwersji angiotensyny I do angiotensyny II, co prowadzi do obniżenia aldosteronu, zmniejszenia oporu obwodowego i poprawy funkcji serca, w tym redukcji przerostu lewej komory (LVH). Indapamid, będący tiazydopodobnym diuretykiem, zwiększa wydalanie sodu i chlorków, co wspomaga efekt hipotensyjny bez istotnego wpływu na gospodarkę lipidową i węglowodanową. W badaniu PICXEL, terapia skojarzona peryndoprylem i indapamidem wykazała istotnie większą redukcję LVMI (-10,1 g/m²) w porównaniu do enalaprylu (-1,1 g/m²), z różnicą -8,3 g/m² (95% CI: -11,5, -5,0; p<0,0001). Ponadto, obniżenie ciśnienia tętniczego było znaczące: skurczowe o 5,8 mmHg (95% CI: -7,9, -3,7; p<0,0001) oraz rozkurczowe o 2,3 mmHg (95% CI: -3,6, -0,9; p=0,0004).
afterload, aldosteron, angiotensyna II, blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, hiperkaliemia, hipokaliemia, indapamid, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek moczopędny, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność serca, ostre uszkodzenie nerek, peryndopryl z argininą, podatność tętnic, pojemność minutowa serca, preload, przerost lewej komory serca, przewlekła choroba nerek, tachyfilaksja, tiazydowy lek moczopędny, wskaźnik masy lewej komory - Leksykon leków
Działania niepożądane – Loreblok 50 mg
Losartan potasowy (Loreblok 50 mg) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, potwierdzonych w badaniach klinicznych obejmujących ponad 3000 dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, 177 pacjentów pediatrycznych, ponad 9000 osób z przerostem lewej komory serca oraz ponad 7700 pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca. Najczęściej obserwanym działaniem niepożądanym są zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia. Istotne są również zaburzenia układu sercowo-naczyniowego (np. niedociśnienie ortostatyczne, kołatanie serca), nerwowego (senność, ból głowy, parestezje), nerkowego (niewydolność nerek, zaburzenia czynności nerek) oraz metabolicznego (hiperkaliemia, częstość hiperkaliemii u pacjentów z cukrzycą typu 2 i nefropatią wynosiła 9,9% przy stężeniu potasu >5,5 mmol/l). Działania niepożądane klasyfikowano według częstości występowania, od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), z uwzględnieniem reakcji anafilaktycznych i obrzęku naczynioruchowego, które mogą zagrażać życiu.
aminotransferaza alaninowa, białkomocz, cukrzyca typu 2, dławica piersiowa, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, incydent naczyniowo-mózgowy, kołatanie serca, losartan potasowy, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze samoistne, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, plamica Schoenleina-Henocha, przerost lewej komory serca, przewlekła niewydolność serca, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, szum uszny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia czynności nerek, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Prestozek Combi 4 mg + 10 mg
Prestozek Combi to preparat złożony, łączący inhibitor konwertazy angiotensyny (peryndopryl) oraz antagonista wapnia (amlodypina), klasyfikowany w grupie leków działających na układ renina-angiotensyna (kod ATC: C09BB04). Peryndopryl hamuje enzym ACE, co prowadzi do obniżenia stężenia angiotensyny II, zwiększenia aktywności reninowej osocza oraz zmniejszenia wydzielania aldosteronu, a także aktywacji układu kalikreina-kinina i prostaglandyn, co przyczynia się do efektu hipotensyjnego i może wywoływać charakterystyczny kaszel. Lek wykazuje skuteczność w redukcji zarówno skurczowego, jak i rozkurczowego ciśnienia tętniczego we wszystkich stopniach nadciśnienia, bez wpływu na częstość akcji serca, z maksymalnym efektem terapeutycznym osiąganym między 4 a 6 godziną po podaniu i utrzymującym się przez co najmniej 24 godziny. Peryndopryl poprawia także strukturę i funkcję mięśnia sercowego, zmniejszając przerost lewej komory oraz korzystnie wpływając na elastyczność dużych i małych tętnic.
aktywność reninowa osocza, aldosteron, amlodypina bezylan, angiotensyna II, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, efekt hipotensyjny, egzopeptydaza, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor płytek krwi, nadciśnienie tętnicze, opór obwodowy naczyń, peryndopryl z argininą, peryndopryl z tert-butyloaminą, przerost lewej komory serca, rewaskularyzacja naczyń wieńcowych, śmiertelność sercowo-naczyniowa, stabilna choroba wieńcowa, tachyfilaksja, ujemne sprzężenie zwrotne, układ kalikreina-kinina, układ renina-angiotensyna, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zatrzymanie akcji serca, zawał mięśnia sercowego, zawał serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – ACEBIS 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy ACEBIS łączy ramipryl, inhibitor ACE, oraz bisoprolol, selektywny beta1-adrenolityk, wykazując synergistyczne działanie w terapii nadciśnienia tętniczego i chorób układu sercowo-naczyniowego. Bisoprolol charakteryzuje się wysoką selektywnością wobec receptorów beta1, co minimalizuje wpływ na receptory beta2 w oskrzelach i metabolizmie, a jego okres półtrwania wynosi 10-12 godzin, zapewniając całodobowy efekt terapeutyczny. Ramipryl, jako prolek, poprzez aktywny metabolit ramiprylat hamuje konwertazę angiotensyny, zmniejszając produkcję angiotensyny II i rozkład bradykininy, co prowadzi do efektu wazodylatacyjnego i obniżenia sekrecji aldosteronu. W nadciśnieniu tętniczym ramipryl obniża opór obwodowy bez wywoływania tachykardii kompensacyjnej, a pełny efekt hipotensyjny osiąga po 3-4 tygodniach stosowania. U pacjentów z cukrzycą wykazuje dodatkowo działanie nefroprotekcyjne, redukując albuminurię i przerost lewej komory serca.
aktywność reninowa osocza, aktywność reniny, aktywność sympatykomimetyczna, albuminuria, aldosteron, angiotensyna, beta₁-adrenolityk, bradykardia, bradykinina, choroba niedokrwienna serca, choroba układu sercowo-naczyniowego, choroba wieńcowa, dipeptydylokarboksypeptydaza I, dławica piersiowa, działanie inotropowe ujemne, efekt wazodylatacyjny, efekt z odbicia, frakcja wyrzutowa lewej komory, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kininaza II, klasyfikacja NYHA, konwertaza angiotensyny, nadciśnienie samoistne, nadciśnienie tętnicze, nagły zgon, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, obciążenie następcze, obciążenie wstępne, objętość wyrzutowa, opór tętniczy, ostra dekompensacja, ostre uszkodzenie nerek, pojemność minutowa serca, przekrwienie płucne, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, przewlekła niewydolność serca, ramiprylat, receptor beta2, skurczowa niewydolność serca, udar mózgu, układ RAA, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Presartan 50 mg
Presartan, zawierający 50 mg losartanu potasowego w formie tabletek powlekanych, jest wskazany przede wszystkim w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego, działając jako selektywny antagonista receptora angiotensyny II. Lek ten może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z innymi lekami hipotensyjnymi. Ponadto, Presartan wykazuje działanie nefroprotekcyjne u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2, u których występuje białkomocz ≥ 0,5 g/dobę, spowalniając progresję nefropatii cukrzycowej. W terapii przewlekłej niewydolności serca u pacjentów ≥ 60 lat z frakcją wyrzutową lewej komory ≤ 40%, losartan jest alternatywą dla inhibitorów ACE w przypadku ich nietolerancji lub przeciwwskazań, zwłaszcza gdy występuje kaszel jako działanie niepożądane. Lek jest także stosowany w celu zmniejszenia ryzyka udaru mózgu u pacjentów z nadciśnieniem i przerostem lewej komory serca potwierdzonym w EKG, co potwierdzają wyniki badania LIFE.
antagonista receptora angiotensyny, badanie elektrokardiograficzne, białkomocz, choroba nerek, cukrzyca typu 2, działanie nefroprotekcyjne, frakcja wyrzutowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, gospodarka potasowa, inhibitor konwertazy angiotensyny, laktoza jednowodna, lek hipotensyjny, losartan potasowy, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, przerost lewej komory serca, przewlekła niewydolność serca, stężenie potasu, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Losartan Krka 50 mg
Losartan Krka jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg losartanu potasowego. W leczeniu nadciśnienia tętniczego u dorosłych zalecana dawka początkowa i podtrzymująca to 50 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 100 mg w przypadku niedostatecznej kontroli ciśnienia. Maksymalny efekt hipotensyjny obserwuje się po 3-6 tygodniach terapii. W niewydolności serca dawka początkowa wynosi 12,5 mg raz na dobę, stopniowo zwiększana co tydzień do maksymalnie 150 mg. U pacjentów z nadciśnieniem i cukrzycą typu 2 z białkomoczem ≥0,5 g/dobę dawka początkowa to 50 mg, z możliwością zwiększenia do 100 mg po miesiącu. U osób powyżej 75 lat oraz u pacjentów ze zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową zaleca się rozpoczęcie terapii od 25 mg, aby zmniejszyć ryzyko hipotonii. Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie wymaga modyfikacji, natomiast u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby należy rozważyć mniejszą dawkę, a w ciężkich przypadkach losartan jest przeciwwskazany.
adrenolityk, antagonista wapnia, białkomocz, cukrzyca typu 2, diuretyk, efekt hipotensyjny, glitazon, hemodializoterapia, hipotonia, hydrochlorotiazyd, inhibitor glukozydazy, insulina, lek hipoglikemizujący, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, losartan potasowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, pochodna sulfonylomocznika, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębuszkowe, udar mózgu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zmniejszona objętość wewnątrznaczyniowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Prenessa 8 mg
Peryndopryl, będący inhibitorem ACE, stosowany jest w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz stabilnej choroby wieńcowej. W preparacie Prenessa 8 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą odpowiada 6,68 mg peryndoprylu. Mechanizm działania polega na hamowaniu konwersji angiotensyny I do angiotensyny II, co skutkuje obniżeniem stężenia angiotensyny II, zmniejszeniem wydzielania aldosteronu oraz zwiększeniem aktywności układu kalikreina-kinina i prostaglandyn. Efekt hipotensyjny osiąga maksimum po 4-6 godzinach i utrzymuje się przez 24 godziny, obniżając zarówno ciśnienie skurczowe, jak i rozkurczowe bez wpływu na częstość akcji serca. Peryndopryl wykazuje również korzystne efekty na układ sercowo-naczyniowy, takie jak zmniejszenie przerostu lewej komory serca i poprawa elastyczności tętnic. W badaniu EUROPA (n=12 218) stosowanie 8 mg peryndoprylu raz dziennie zmniejszyło względne ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych o 20% (95% CI [9,4;28,6], p<0,001) oraz bezwzględnie o 1,9% w populacji z chorobą wieńcową bez niewydolności serca.
aktywność reninowa osocza, aldosteron, aliskiren, angiotensyna I, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, bradykinina, cukrzyca typu 2, enzym konwertujący angiotensynę, filtracja kłębuszkowa, hiperkaliemia, hipokaliemia, inhibitor ACE, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, opór obwodowy, ostre uszkodzenie nerek, przerost lewej komory serca, przewlekła choroba nerek, rewaskularyzacja naczyń wieńcowych, stabilna choroba wieńcowa, tachyfilaksja, tiazydowy lek moczopędny, układ kalikreina-kinina, układ prostaglandyn, układ renina-angiotensyna-aldosteron, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zawał serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Co-Prestarium 5 mg + 10 mg
Co-Prestarium to preparat złożony zawierający peryndopryl z argininą (inhibitor ACE) oraz amlodypinę w postaci bezylanu (antagonista wapnia), klasyfikowany pod kodem ATC C09BB04. Peryndopryl hamuje enzym konwertujący angiotensynę I w angiotensynę II, co prowadzi do obniżenia stężenia angiotensyny II, zmniejszenia sekrecji aldosteronu oraz zwiększenia aktywności układów kalikreina-kinina i prostaglandyn, skutkując działaniem hipotensyjnym. Jego aktywny metabolit, peryndoprylat, wykazuje maksymalną aktywność przeciwnadciśnieniową 4-6 godzin po podaniu, z efektem utrzymującym się co najmniej 24 godziny i wysokim wskaźnikiem T/P (87-100%). Preparat skutecznie obniża zarówno ciśnienie skurczowe, jak i rozkurczowe, bez wpływu na częstość akcji serca, zwiększając przepływ nerkowy przy zachowanym GFR. Dodatkowo peryndopryl redukuje przerost lewej komory, poprawia elastyczność dużych tętnic oraz zmniejsza grubość warstwy środkowej małych tętnic.
aldosteron, amlodypina bezylan, angiotensyna, angiotensyna II, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, bradykinina, ciśnienie tętnicze, działanie hipotensyjne, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt terapeutyczny, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor płytek krwi, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, opór obwodowy, peryndopryl z argininą, peryndoprylat, przepływ naczyniowy, przepływ nerkowy, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębuszkowe, rewaskularyzacja naczyń wieńcowych, śmiertelność sercowo-naczyniowa, stabilna choroba wieńcowa, układ kalikreina-kinina, zawał serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lozap 50 50 mg
Lozap 50 zawiera losartan potasowy w dawce 50 mg, stosowany głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz redukcji ryzyka udaru u pacjentów z przerostem lewej komory. Standardowa dawka początkowa w nadciśnieniu to 50 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 100 mg w zależności od odpowiedzi terapeutycznej. Maksymalny efekt przeciwnadciśnieniowy obserwuje się po 3-6 tygodniach. W niewydolności serca dawka początkowa wynosi 12,5 mg, stopniowo zwiększana co tydzień do maksymalnie 150 mg. U pacjentów z cukrzycą typu 2 i białkomoczem ≥ 0,5 g/dobę dawka początkowa to 50 mg, z możliwością zwiększenia do 100 mg po miesiącu. U osób ze zmniejszoną objętością krwi krążącej zaleca się dawkę początkową 25 mg. Dawkowanie u osób starszych (>75 lat) może wymagać rozpoczęcia od 25 mg. Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek lub poddawanych hemodializie, natomiast u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby zaleca się mniejszą dawkę, a w ciężkich zaburzeniach lek jest przeciwwskazany.
alfa-adrenolityk, beta-adrenolityk, białkomocz, blokery kanałów wapniowych, glitazon, hemodializa, hydrochlorotiazyd, inhibitor glukozydazy, lek hipoglikemizujący, lek moczopędny, losartan potasowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, pochodna sulfonylomocznika, przerost lewej komory serca, terapia skojarzona, udar mózgu, wiek podeszły, współczynnik przesączania kłębkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmniejszona objętość krwi - Leksykon substancji czynnych
Losartan – Wskazania do stosowania
Losartan, antagonista receptora angiotensyny II (ARB), jest szeroko stosowany w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 6-18 lat. Mechanizm działania polega na blokowaniu receptora AT1, co prowadzi do obniżenia oporu obwodowego i ciśnienia tętniczego. W przypadku niewystarczającej kontroli ciśnienia podczas monoterapii losartanem lub hydrochlorotiazydem, dostępne są preparaty złożone w dawkach 50 mg + 12,5 mg, 100 mg + 12,5 mg oraz 100 mg + 25 mg. Losartan jest również wskazany w nefropatii cukrzycowej u pacjentów z cukrzycą typu 2 i białkomoczem ≥0,5 g/dobę, gdzie wykazuje działanie nefroprotekcyjne poprzez zmniejszenie białkomoczu i spowolnienie progresji niewydolności nerek. W leczeniu przewlekłej niewydolności serca stosuje się go u pacjentów z frakcją wyrzutową ≤40%, gdy inhibitory ACE są niewskazane lub źle tolerowane, rozpoczynając od dawki 12,5 mg i zwiększając do 50 mg/dobę.
angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny, białkomocz, choroba nerek, cukrzyca typu 2, dysfagia, działanie nefroprotekcyjne, EKG, frakcja wyrzutowa lewej komory, funkcja nerek, GFR, gospodarka elektrolitowa, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kreatynina, losartan, nadciśnienie tętnicze pierwotne, nefropatia cukrzycowa, niewydolność serca przewlekła, przerost lewej komory serca, udar mózgu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sumilar Duo 10 mg + 5 mg
Sumilar Duo to preparat łączący ramipryl, inhibitor ACE, oraz amlodypinę, antagonista kanałów wapniowych, wykazujący synergistyczne działanie hipotensyjne. Ramipryl, prolek przekształcany do ramiprylatu, hamuje konwertazę angiotensyny, zmniejszając produkcję angiotensyny II i rozkład bradykininy, co prowadzi do rozszerzenia naczyń i obniżenia ciśnienia tętniczego. Działanie ramiprylu rozpoczyna się po 1-2 godzinach, osiąga maksimum po 3-6 godzinach, a efekt utrzymuje się około 24 godzin, z pełnym efektem po 3-4 tygodniach terapii. Amlodypina, pochodna dihydropirydyny, blokuje napływ jonów wapnia do mięśni gładkich naczyń, powodując ich rozkurcz i obniżenie ciśnienia przez 24 godziny po podaniu raz na dobę. W badaniu ALLHAT (n=33 357, średni wiek 55 lat, obserwacja 4,9 roku) amlodypina (2,5-10 mg/d) wykazała podobną skuteczność w zapobieganiu zgonów z powodu choroby niedokrwiennej serca i zawałów w porównaniu do chlortalidonu, jednak z wyższą częstością niewydolności serca (10,2% vs 7,7%, RR 1,38, p<0,001).
aktywność reninowa osocza, aldosteron, aliskiren, amlodypina, angiotensyna I, angiotensyna II, antagonista jonów wapniowych, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny II, astma oskrzelowa, badanie ALLHAT, badanie echokardiograficzne, bradykinina, cholesterol HDL, choroba nerek, choroba niedokrwienna serca, choroba sercowo-naczyniowa, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, cukrzyca typu 2, digoksyna, dipeptydylokarboksypeptydaza I, dna moczanowa, działanie naczynioskurczowe, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt z odbicia, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikozyd naparstnicy, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperkaliemia, inhibitor kanału wapniowego, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor napływu jonów wapniowych, kininaza II, konwertaza angiotensyny, lek moczopędny, nadciśnienie samoistne, nadciśnienie wtórne, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk płuc, opór w tętnicach obwodowych, ostre uszkodzenie nerek, pochodna dihydropirydyny, prolek, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębuszkowe, ramipryl, ramipryl i amlodypina, ramiprylat, tiazydowy lek moczopędny, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zawał serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 10 mg + 160 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods to lek złożony z trzech składników o uzupełniających się mechanizmach działania przeciwnadciśnieniowego: amlodypiny (antagonista kanałów wapniowych), walsartanu (selektywny antagonista receptora AT1 angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazydu (tiazydowy diuretyk). Amlodypina powoduje rozszerzenie naczyń krwionośnych, zmniejszając obwodowy opór naczyniowy bez istotnego wpływu na częstość akcji serca. Walsartan obniża ciśnienie tętnicze bez zmiany częstości tętna, a jego efekt utrzymuje się przez 24 godziny. Hydrochlorotiazyd działa w dystalnych kanalikach nerkowych, zwiększając wydalanie sodu i chlorków oraz zmniejszając objętość osocza, co przyczynia się do obniżenia ciśnienia tętniczego. W badaniu klinicznym na 2271 pacjentach z nadciśnieniem tętniczym (średnie wyjściowe ciśnienie 170/107 mmHg) terapia trójskładnikowa (10 mg amlodypiny + 320 mg walsartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu) po 8 tygodniach obniżyła ciśnienie skurczowe/rozkurczowe średnio o 39,7/24,7 mmHg, co było istotnie lepszym wynikiem niż w terapii dwuskładnikowej (obniżenie o 31,5-33,5/19,5-21,5 mmHg). Kontrolę ciśnienia (<140/90 mmHg) uzyskało 71% pacjentów w grupie trójskładnikowej, w porównaniu do 45-54% w grupach dwuskładnikowych (p<0,0001).
aktywność reninowa osocza, antagonista angiotensyny II, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, białkomocz, choroba naczyń mózgowych, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciężkie nadciśnienie tętnicze, ciśnienie końcoworozkurczowe, cukrzyca typu 2, częstość akcji serca, czynność komór serca, czynność nerek, dusznica bolesna, dystalny nerkowy kanalik kręty, działanie inotropowe, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt hipotensyjny, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kanał jonowy, nefropatia cukrzycowa, nerkowy opór naczyniowy, nerkowy przepływ osocza, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie, niewydolność serca, obraz elektrokardiograficzny, obwodowy opór naczyniowy, ostre uszkodzenie nerek, pozycja leżąca, przerost lewej komory serca, przewlekła choroba nerek, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, przezbłonowy przepływ jonów wapnia, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, receptor angiotensyny II, receptor AT1, samoistne nadciśnienie tętnicze, sercowo-naczyniowy punkt końcowy, śmiertelność ogólna, stężenie potasu w surowicy, tiazydowy lek moczopędny, układ renina-angiotensyna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wchłanianie zwrotne elektrolitów, węzeł zatokowo-przedsionkowy, współczynnik przesączania kłębuszkowego, wydzielanie aldosteronu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Perindopril Krka 8 mg
Perindopril Krka, będący inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE) z kodem ATC C09AA04, działa poprzez hamowanie przekształcania angiotensyny I do angiotensyny II, co prowadzi do obniżenia stężenia angiotensyny II, zmniejszenia wydzielania aldosteronu oraz zwiększenia aktywności bradykininy. Jego aktywny metabolit, peryndoprylat, odpowiada za efekt farmakodynamiczny. Lek skutecznie obniża zarówno skurczowe, jak i rozkurczowe ciśnienie tętnicze, niezależnie od pozycji ciała, poprzez zmniejszenie obwodowego oporu naczyniowego i poprawę przepływu krwi obwodowej i nerkowej, przy zachowanym GFR. Maksymalne działanie hipotensyjne występuje 4-6 godzin po podaniu, a efekt terapeutyczny utrzymuje się co najmniej 24 godziny, bez ryzyka tachyfilaksji czy efektu odbicia po przerwaniu terapii. Perindopril wykazuje również korzystny wpływ na remodelowanie układu sercowo-naczyniowego, redukując przerost lewej komory i poprawiając elastyczność tętnic.
aktywność reninowa osocza, aldosteron, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, bradykinina, ciśnienie tętnicze, efekt terapeutyczny, egzopeptydaza, elastyczność tętnic, enzym konwertujący, heptapeptyd, hiperkaliemia, hipokaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor reniny, kinaza, konwersja angiotensyny, lek moczopędny, lek przeciwpłytkowy, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność nerek, obwodowy opór naczyniowy, ostre uszkodzenie nerek, peryndopryl z tert-butyloaminą, peryndoprylat, przepływ krwi przez nerki, przepływ obwodowy, przerost lewej komory serca, przewlekła choroba nerek, rewaskularyzacja naczyń wieńcowych, stabilna choroba wieńcowa, tachyfilaksja, udar mózgu, układ kalikreiny-kininy, układ prostaglandyn, układ renina-angiotensyna-aldosteron, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zatrzymanie akcji serca, zawał mięśnia sercowego, zawał serca niezakończony zgonem